M_Set_07_

مجموعه
مقالات انسانی
و جامعه شناسی

مجموعه
مقالات انسانی
و جامعه شناسی

مقاله 14         تمدّن
مادّی و دوری
از خد ا

مقاله 15         تضاد
تمدّن ها و
سقوط فرهنگ

مقاله 47         دین
و حکمت و
سیاست

مقاله 70         پیش
گوئی و آینده
نگری

مقاله 71         اخلاق
یا خلقتهای
جدید

مقاله 72         عواطف
و انفعالات

مقاله 73         حکیم
با حکمت
شایسته حکومت

مقاله 80         غرایز
حیوانی

مقاله 81         تفاوتهای
انسان با
حیوان

مقاله 84         خواب
و خیال

مقاله 85         شخصیّت
فردی

مقاله 100       جبر
داتی یا مقام
روحی انسان

مقاله 102       اراده
و خواست

مقاله 105       چامعه
شناسی

مقاله 110       فیلیا
یا عشق و
دوستی

مقاله 111       أیروس
یا عروس

مقاله 113       برادری
و اخوّت

مقاله 114       عشق
مادری

مقاله 115       احساس
الهی و عاطفه

مقاله 116       من یا
شخصیّت فردی

مقاله 117       شفقت و
ترحّم بپائین
تر

مقاله 119       بد
بینی و نا
أمنی در جهان

مقاله 123       دین
اخلاقی و
إنجیل
اجتماعی

مقاله 126       شخصیّت
فردی ووحدت
وجود انسان

مقاله 130       سُنّت
ها و تاریخ
بشر

مقاله 135       آزادی
خواهی دینی یا
لیبرالیزم

مقاله 172       اراده
انسانی

مقاله 191       مرگ و
گورستان

مقاله 205       غرب
گرائی وتمدّن
مُدرن شدن

مقاله 214       انسان

مقاله 215       إبلیس
و أهریمن

مقاله 234       شایستگی

مقاله 236       شعر و
شعتور

مقاله 254       جهان
بینی انسان

مقاله 256       هستی
از نظر انسان
و مراتب الهی

مقاله 259       تمدّن
دین ورزی است
نه شهر نشینی

مقاله 260       جامعه
شناسی زمینه
رسید ن بخدا

M014

ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ روح

ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺪﻥ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﺩﺍﻧﺴته
اﻧﺪ ﮐﻪ ﺁثاﺭﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ،ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎ،ﻭ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ،ﺗﺎ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻳﻚ ﺗﻤﺪﻥ ﺭﺍ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻫﻞ ﺩﻝ،ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﮐﻢ ﻭﺑﻴﺶ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣثبت ﺗﺮﻯﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮ
ﻫﻤﻪ ﺗﻤﺪﻧّﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺗﻤﺪﻧّﻬﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻈﻬﺮ ﻭ ﺁﻳﻨﻪ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺍﺯ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﺮﺍﺩﺑﺸﺮی
همیشه ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭﻣﺴﺎﻭﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺟﺎمعه
اﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺗﮑثیر
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺯﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻋﻰ،ﻓﺼﻞ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺷﺎخه
اﻯ ﺑﺎ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻴقه اﻯ ﺟﺪﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ ﻭ ﺭﻭﺍﺝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﺰﻭﺍل
هستند. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺯﻭﺍﻝ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺘﺮﺑﻤﺮﻭﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘّﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﻨﺎ ﺑﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺎﻋﺪه
اﺯ ﮔﻨﺪﻡ ﮔﻨﺪﻡ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﺟﻮ ﺯﺟﻮ،
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ،ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺯﺭﺩ ﭘﻮﺳﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺯﺭﺩ ﭘﻮﺳﺘﻬﺎ.
ﻟﺬﺍ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻳﻚ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻗﺮﺁﻥ،که هر ﻳﻮﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸت اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎن
خود ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺼﻮﻝ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺣﻀﺮﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩ،ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺗﻔﺎﻭت ﺮﻭﺯ ﺩﺭﺣﺴﺎب
ﺸﻤﺴﻰ،ﺭﺟﻌﺖ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﻭم ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺷﺮﻳﻒ
ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﺩ،ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ . ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻦ ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ
ﻓﻌﻠﻰ ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻧﮋﺍﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻇﻬﻮﺭﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻧﮋﺍﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺳﻠﻴقه اﻯ ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻣﻠّﻰ
ﺧﺎص ﺨﻮﺩ را ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﺪّه اﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎ
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
باعث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺗﻤﺪﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮ
ﻗﻮﻡ ﺗﻠﻪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺿﺪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺍﺯ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻥ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺳﻴله اﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺻﺒﺮ ﻭﺗﺤﻤّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎن
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺁﻥ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻗﺎﻋﺪﻩ (ﻗﻠﻴﻞ
ﻣﻦ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ)،ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺎﺯﮐﻤﺘﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ . ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ (ﻳﺪﺧﻠﻮﻥ ﻓﻰ ﺩﻳﻦ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻓﻮﺍﺟﺎ)،ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ. ﭘس
ﻫﺮ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺩﺍﻍ ﮐﺮﺩﻥ ﺟﻬﻨﻢ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻇﻠﻢ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،ﻭ ﺑﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮّﻑ ﻫﺮ ﺗﻤﺪّﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺪﻭﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﭼﻪ ﺭﺷﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﺠﺎ،ﻭ
ﺩﺭ ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺗﻤﺪﻥ،ﻭ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺪﻥ ﻓﺮﻋﻮﻧﻰ
ﻭ ﺳﻮﻣﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﺑﻠﻰ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺗﺎ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﺑﺘﻤﺪﻥ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻏﺮﺑﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷته اﻧﺪ،
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻫﻢ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺎﺩی ﺸﺪﻩ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺩﻭﺭ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﭼﻪ ﻣثبت
ﻭﭼﻪ ﻣﻨﻔﻰ، ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﻠﻞ ﺍﻭﻟیّه اﻯ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻮﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﮐﺸﺎﻧﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،ﺍﻓﺸﺎﻯ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻫﺮ ﺗﻤﺪﻧﻰ، ﻣﻔﻴﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻞ ﺗﺮﻗﻰ
ﻳﺎ ﺳﻘﻮﻁ،ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻋﺒﺮﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻗﻠﻴّﺘﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﻯ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮ ﺗﻤﺪﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻞ ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺣﺘﻰ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻈﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻋﻠﻞ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﮐﺸﻒ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺩﻗﻴﻖ . ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺣﻮﺍﺩث
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺗﺼﺎﻋﺪﻯ ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. مثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﺣﺎﺩثه
، ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮی کرﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. مثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭﻳﮋه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻳﻚ ﺣﺎﺩثه
ﻫﺴﺖ. ﻧﺴﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﮐﻪ ﻋﻮﺽ ﺷﻮﺩ
ﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ
مثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﺣﻮﺍﺩث ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ،ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻳﮋه اﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺩﻗﻴﻖ ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺑﺮﺍی هرﺳﻄﺢ ﺗّﮑﺎﻣﻠﻰ
ثاﺑﺖ ﻭ ﻳﻚ ﻧﻮﺍﺧﺖ
. ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ،ﻧﻈﺎﻡ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺮﺣله
ای ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻨّﺖ ﻫﻨﺪﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﮐﻠّﻰ ثاﺎﺑﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻭﺭ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ( ﮐﺎﻟﻰ ﻳﻮﮔﺎ
) ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﻫﺮ ﺩﻭﺭ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺳﻘﻮﻁ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺑﻨﻈﺮﻣﻦ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻨﺪﻯ ﮐﻢ
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻭﺭﻯ ﺁﻥ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺩﺍﻳﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻘﻄﻪ ﺍﻭﻝ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻟﻮﻟﺒﻰ
ﻭ ﻓﻨﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﺤﻮﺭﻫﺎﻯ ﻋﻤﻮﺩﻯ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻨﻈﻢ،ﻭلی
ﺒﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈّم
هست. ﮔﺮچه ﻤﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺷﺘﺎﺏ ﻳﺎ ﮐُﻨﺪﻯ
ﻣﻨﻈّﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ،ﻋﻠﻞ
ﻇﻬﻮﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﺟﺮﻳﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﻧﺴته
ﺸﺪﻩ، ﻭ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴت
ﺪﺭﻣﺮﺣله ﺠﺪﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻭﺿﻊ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭح ﻮﻓﮑﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﻪ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﺳﭙس
اﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻪ ﺑﺎﻃﻞ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻟﺃﺧﺮﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺣﺘﻰﻫﺮﭼﻴﺰ
ﺧﻮﺏ،ﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ،ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺁﻥ،ﻋﻴﺐ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺿﻊ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗّﺖ،ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﻨﺪ . ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻧﺴﻠﻰ ﻳﺎ
ﻓﺮﺩﻯ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺩ،ﺑﺎﻳﺪ ﻫمه
اﻣﻮﺭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ،ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭ ﻧﻘﺺ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻈﻢ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻨﺪ،ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﻧﻈﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﻭﺩ.

ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻢ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺩﺭ ﮐﻞ ﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼل
هرﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ ﺗﻤﺪﻥ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﻭﺡ. ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
هست. ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ
ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋه اﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎ ﻭ ﺷﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﻮض ﺪﺭﺍﺭﺗﻔﺎﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮکوه
ﻨﻮﺭﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺩ،ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﻣﺘﻌﺎﻟی
ﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻟﻮﻟﺒﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﺰﺍﻳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻫﺎ ﺻﺪﻑ ﺑﻮﻗﻰ ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ
ﻓﻨﺮ ﺩﺍﻳﺮه اﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﺳﻌﺖ ﻭ
ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﻫﺮ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ،ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺣﺮﮐت ﻮﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﻮﻉ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣله ﺒﻌﺪﻯ،ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﻞ ﻣﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺸﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ ﺟﻬﻞ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻭﻧﻮﻉ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺳﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺳﻨّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭﺳﻨّﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺿﻊ ﺧﺎﺹ ﻭﻣﺸﺨّﺺ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺎﺹ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﺪﺍﻡ ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ،ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮﻉ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻴﺰ ما ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺸﺮی هستیم ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی
ﺘﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺮﺍ ببینیم
. ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩه اﻯ ﺧﺎﺹ،ﻭ
ﺑﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﭽﻨﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻠﺎﺋﮑﻰ ﺩﺭ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺟﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ، ﺑﺎﺯﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﻣﻮﺭ،ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ،ﻭﮐﺸﻒ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ
ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ،ﺩﻭ ﺭﺍﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﮑﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ (ﺩﻭﮐﺘﻮﺭﻳﻨﺎﻝ)
که اﺻﻮﻟﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺤﻘﻖ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻨﻮﻋﻰ ﺑﻴﻨﺶ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳُﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺮ ﺑﺎﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺍﻝ ثاﺑﺘﻰ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺁﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﻨﺸﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﮐﻤﻚ
ﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻘﻖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻠﻤﻰ، ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮔﺮچه
ﺪﺭ ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳت اﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺑﻴﻨﺶ ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻳﺎﺭﻯ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻤﺖ
ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﻳﺪی ﺻﺤﻴﺢ
ﺗﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺸﺮ
ﺟﺰ ﺁﻥ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﻨّﺘﻰ،
ﺑﻬﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﺼﺮ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺩﺭﺳت ﺘﺮی گرﭼﻪ
ﻏﻴﺮﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺍلاّ
ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ،ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺟﺰ ﻣﺒﻬﻤﺎﺕ
ﻭﭘﺮﺕ ﻭﭘﻠﺎﺋﻰ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻯ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﮔﺎﻩ ﺣﺘﻤﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴب ﺁﻥ،ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﻤﺪنی ،ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﺍﺯ ﻭﺍﮐﻨﺸﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺴﻴﺮﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺣﺘﻤﻰ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺳﻨّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺃﺯﻟﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ( ﺍﻧّﺎ
ﺍﻟﻴﻪ ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ)
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻃﻠﺎﺋﻰ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻪ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻨثی ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮ ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻒ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﻧﺴﻞ ﻫﺎ ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ
ﺑﻰ ثمر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺎ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩی
ﮐﻪ ﺷﺎیسته ﻧﺎﻡ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻝ ﺍﺯ ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﻭ
ﻣﻴﻞ ﺩﺭ ﺑﻘﺎﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺠﻠﻪ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺠﻠﻪ ﻣثبتی ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺳﭙس ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻦ ﻋﺠﻠﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﮐّﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺗﻤﺪﻥ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻫﺮ ﻗﻮم
ﻮ ﻧﮋﺍﺩ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻘﻮﻁ،ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺯﺍﻓﺰﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﻤﻴن
مراتب اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻨﺪﻯ،ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺼﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺳﻨّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺳﻘﻮﻁ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻄﻔﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﺴﻞ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﻋﺼﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ،
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺗﻤﺪﻥ
ﺁﺗﻰ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻨﺪﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ
ﺳﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﺎﻟﻰ ﻳﻮﮔﺎ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﺠﺪﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﭘس ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋﻠﻞ ﺳﻘﻮﻁ
ﺗﻤﺪﻧﻰﺩﺭﻫﺮﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ،ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻥ،ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﭼﺮﺥ ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮض ﺸﻮﺩ،ﻣُﺪﺭﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮﻋﺼﺮ،ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻋﻠﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻞ ﻭ ﺧﻨثی ﮐﺮﺩﻥ
ﺁثاﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻨﺪ،ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﻘﻮﻁ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ،ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﻰ ﻧظمی
ﻇﺎﻫﺮﻯ،ﻧﻈﻤﻰ
ﺑس ﻣﺤﮑﻢ،ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﭼﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،ﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺭﺍﻩ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﻃﻠﺴﻢ نداریم . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺒﺮﻯﻭﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻥ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﺩﻭ ﻗﺮﻩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﻭ ﻣؤﺳس
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭ ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻠﻞ ﻭﻫﺮﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﺳﺖ،که ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ(ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺍﺯ ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻯ صورت
میگیرد. ﻣﺘﺠﺪﺩﻳﻦ
ﻫﺮﻋﺼﺮ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻣﺮﺣله
اﻯ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﺠﺪﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣُﺪ
ﻭﺩﻳﮑﻮﺭﺍﺳﻴﻮﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ،ﺧﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﭘﺎﻟﻮﻧﺶ
ﻋﻮﺽ ﺷﺪﻩ . ﺍﮔﺮ ﻣﺘﺠﺪﺩﻳﻦ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﻌﮑس
ﮐﻨﻨﺪ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣؤثّر ﻭﺍﻗﻊ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻨﺶ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺏ ﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺎﻧس ﻗﺒﻮﻝ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪ ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻧﮓ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ . ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺑﻴﻨﺶ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻨﺶ ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻳﺎ ﺑﻴﻨﺶ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻨﺶ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻗﺎﺩﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺒﻴﻴﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺰ ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﺴﻞ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺳﻴﻄﺮﻩ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ،ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻳﻢ . ﺩﺭﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺟﺴﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ،ﺩﺭﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮ ﻫﻤﮕﺎﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺒﻴﺎی
ﻗﺪﻳﻢ ﻣﻰ ﮐُﺸﻨﺪ
ﻳﺎ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﮑﻠﺎﻡ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻗﺸﺮی ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
هستند.

ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻫﺮنسل
ﻭ ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺑﺮﺍﻯﻫﺮ
ﻣﺤﻘﻖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﻕ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه اﻧﺪ.
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻮﺯﻳﻚ ﺗﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺑﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﺟﻨﮕﻰ
ﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ،ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﻴﺰ ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮ
ﺗﺮ،ﻭ ﺭﺟﺎﻝ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺳﻨﮓ ﺩﻝ ﺗﺮ،ﻭ ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﭘﻮﻟﺪﺍﺭﺍﻥ،ﻭ
ﭘﻮﻟﺪﺍﺭﺍﻥ ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﺗﻮﺭﻡ ﻣﺎﻝ
بیشتر،ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺠﺎﻣﻊ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﺑﻰ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﻄﺮﻩ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ ﻭﺍﺭﻓﺘﻦ
ﻓﺮﻫﻨﮓ،ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻫﺮ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻫﺮ ﻗﻮﻡ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺟﻪ ﺭﻓﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ،ﻭ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻮﺩﺭﺟﻪ ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭﮐﺎﻡ
ﺟﻮﺋﻰ ﺳﻴﺮﺍﺏ ﻧﺸﺪﻧﻰ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ،ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ،ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ،ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ، ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﻭﻧﻮﻉ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻮﻣﻰ ﺩﺭ ﮐﻞ ﭼﻘﺪﺭ
ﻋﻘب ﺘﺮﺭﻓﺘﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻧﺴﻠﻬﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭﮐﻞّ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﮑﻞ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺭﻧﮓ
ﭘﻮﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺯﺷﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺟﺴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ،ﺑﺘﻴﺮﮔﻰ
ﻭ ﺯﺷﺘﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻤﺎﻝ ﺧﺎﺻﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺃﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨﺠﺶ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﺴﺒﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻭﻧﮋﺍﺩ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻥ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺣﺘﻰ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻌﺪﻭﺩ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﻧﮋﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ ﭼﻪ
ﺑﻴﻦ ﻣﺬﻫﺒﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺖ ﺁﻥ،ﻭﭼﻪ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻮﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﻁ ﻭﺗﻔﺮﻳﻂ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
که ﻮﺣﺸﻴﺎنه ﺘﺮ،
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﮋﺍﺩ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺳﺖ،ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻧﻄﻔﻪ ﺳﺎﺯ ﻓﺼﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷند.

ﺍﻣﺎ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻏﺮﺏ، ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻨﺠﺶ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ ﻗﻬﺒﻘﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺪﻥ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻋﺎﺭﻑ،ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺗﻤﺪﻧّﻬﺎ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻫﺎ،ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ(ﺟﺒﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ)ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻣﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﻢ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﻫﺮ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺟﺒﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ(ﺟﺒﺮ
ﺩﻭﺭﻫﺎﻯ) ﻳﺎ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭ ﺍﮐﻮﺍﺭ ﻫﻨﺪﻯ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻈﻤﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﻧﻈﺎﻣﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭﺍﺕ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺑﻠﮑﻪ ﻟﻮﻟﺒﻰ
. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺟﺒﺮﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻨثی
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﻭ ﻓﻀﻮﻟﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ (ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ)ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﺩﺧﻮﻝ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺣﺼﻮﻝ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﮐﺴﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮﻫﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺟﺰ(ﺟﺒﺮ ﻓﻴﺰﻳﺰﻟﻮﮊﻳﻚ)ﻭ(ﺟﺒﺮ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ) ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺭنه گنون ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ،ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻴﻄﺮﻩ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﺮ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﺪ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺸﺮ ﻓﻌﻠﻰ،ﻃﺒﻖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﻨﺪﻯ ( ﻣﻦ
ﻭﺍﻧﺘﺎﺭﺍ) ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﺒﻮﻁ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﻭﺝ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ(ﻣﻌﻨﻰ)ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺳﭙس ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮیّه
ﺒﺮﺭﺳﻰ ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭﻟﻮ ﺍﻧﺪﻙ ﺍﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﻋﺼﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺼﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ،ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻋﺼﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻳﺎ
ﻣﺒﺪﺃ ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﻣﺤﺎﺳبه اﻯ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻢ،ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺑﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺁﻥ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ،ﻫﻔﺖ ﻋﺼﺮ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ برتری
ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ،ﺗﺎ
ﻋﺼﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺣﺘﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻧﻤﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻤﺪﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻳﺪ. (ﮔﻮﺋﻰ)ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺎ ﺑﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻰ أثیری ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺃﺗﻤﻰ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺩﻭﺍﺭﻫﻨﺪﻯ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎﻭﺝ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﮐﻔﺮ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩ،ﺑﺘﻮﺑﻪ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺸﻴﺪ. ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻨﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﻧﻈﺮ، ﻳﮑﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ ﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ،ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎن
اﺳﺖ. ﻣﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﻫﻴﭻ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻩ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺑﻌﺼﺮ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻧﻮﻉ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻗﻮﻣﻰ ﻣﺸﻤﻮﻝ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻫﻨﺪﻯ،ﻭ
ﻫﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻴﻄﺮﻩ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻧﻴﺰﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻧﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﺘﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﻯ ﮔﺮﺩش ﺴﺎﻣﺴﺎﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍف ﻠﻔﻈﻰ،ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻗﻴﺎس ﻮ
ﺁﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ، ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍ ﻇﻠﻤﺖ ﻳﺎ ﻣﻌﮑﻮس
ﻧﻮﺭ،ﻭ ﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺼﻮﻳﺮﻯ ﺑﻰ ﻣﺤﺘﻮﺍ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻧﺴﺨﻪ
ﺑﺪﻟﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻧﺴﺨﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣثلا ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ،ﻳﻚ ﻧﺴﺨﻪ
ﺑﺎ ﺍﺳﻢ ﺑﻰ ﻣﺴﻤّﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻰ
ﺷﻤﺮﻳﻢ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻧﻤﻮنه اﻯ ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ،ﻳﻚ
ﻧﺴﺨﻪ ﻣﺠﻌﻮﻝ ﻭ
ﺑﺪﻟﻰ ﺁﻧﻬﺎﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ،ﺣﺼﻮﻝ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ . ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺮﻓّﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ،ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﺘﻤﺪﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﻚ
ﻧﺴﺨﻪ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺣﺼﻮﻝ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺤﺪّ ﻭﻓﻮﺭ
ﻭ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻧﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﻭ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﺝ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻤﻚ
ﻣﻰ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﮐﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺗﻤﺪﻥ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺷﻤﺮﻧﺪ،ﻭ ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺮﺗﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ،ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻭ ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺁﺵ ﺷﻠّﻪ ﻗﻠﻤﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﻤﺪّﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺗﻌﺎﺭﻓﻰ،ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺳﺮ ﻭﺳﺎﻣﺎﻧﻰ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻤﺪﻥ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺻاﺤﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺧﺎﺹ به (ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ(ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺻﻴﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ(ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
که ﺁﻥ ﻗﺪﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﺸته اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﻔﺮ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﭘﺎﺭﺳﺎ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ،ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺨﺖ ﻧﺸﺴته
اﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻮلی ﻤﻮﺭﺩ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠق
اﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
موفّق ﺑﻮﺩه ﻮﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﺩﺍت اﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍلاّ ﻧﮋﺍﺩ ﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﺮﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻧﻘﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﮐﺎﺫﺏ
ﺳﻴﺎﺩﺕ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎمعه اﻯ،ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻧﻴﺰ،ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺻﻮﺭت ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻫﻢ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻟﺨﻠﻘﻪ ﻭ ﻋﺎﺟﺰ
ﺍﻟﺎﺩﺭﺍﻙ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮﻯ ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﻨﻢ
ﺍﻭﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎئیاﻥ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺳﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺒﻚ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺟﻮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺪﻡ ﺑﺮﻭﻳﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ،ﺍﺑﻠﻴس ﺑﻮﺯﻳﻨﻪ ﻭ ﻣﻘﻠّﺪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﻠﺒﻴس ﮐﺎﺫﺏ،
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺿﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻈﻬﺮ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺧﺪﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻫﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ( لا ﺍﻟﻪ
ﺍلاّ ﺍﻟﻠﻪ)،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺑﺸﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺷﺮف ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻠﻰ،ﻭﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻭﺭﺩﺳﺘﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ .

ﺧﻴﻠﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻨﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤّﻴت ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻧﻮﺭﻣﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻭﺿﻌﻴف ﻮ ﭘﺮﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ،ﺍﻣﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻤﻨﻄﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ؟ﻭ
ﺁﻳﺎ ﻣُﺮﺩه اﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ؟ﻭﺩﺭﻙ
ﺻﺤﺒﺖ ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ،ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ؟ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻣﻰﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺟﺰ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﺒﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺗﻠﻔﺎﺕ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺩﺭﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ ﻭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺗﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ. ﻳﺎ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺎسی ﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ نیدازد
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
که اﺯ ﻫﺮ ﻃﺮف
که کشته ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﻭﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭﺍﻗﻌﻰ هستند.
ﺍﮔﺮ کسی ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎشد ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻬﻨﻢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺮﻤﻴمی
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺑﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. (ﻟمن ﺨﺎﻑ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭبّه ﺠﻨّﺘﺎﻥ ﻭﻣﻦ
ﺩﻭﻧﻬما ﺟﻨّﺘﺎﻥ.
)

ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺗﺄثیرﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻣﮕﺮ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻓﻌﻠﺎ
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ۳۱۳
ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍلاّ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ هم
اکنون ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺸﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺟﺎﻫﻞ ﺗﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭﻭﺿﻊ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﻤﺎن ﺒﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.

ﺿﻤﻨﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،باعث
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ باعث
ﺁﺳﻴﺐ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﻭﺭﻩ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ . ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋتی
ﻴﺎ ﺷﻔﻊ ﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﮐﻤﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺪﺍﺭﺝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺿﻤﻦﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭ ﺻﺎﺣب ﺮَﺣِﻢ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺗﻤﺪّﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﭘُﺮ ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺍﮔﺮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎین اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ . ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﻯ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ،ﺟﺰ(ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮔﻮﺋﻰ)ﻭ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ(ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﮔﻔﺘﻦ) ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﻨﺎﻡ (ﻓﺮﺩﺍ
ﮔﻮﺋﻰ) ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻠﻴﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻧﺎﻝ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ ﻭﺻﻮﻝ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ولایت
فقیه سفیهی که
ﺍﻣﺎم و ﺁﺧﻮﻧﺪی
ﻣﺘﺤﮑّﻢ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠکه ﺪﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ،ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻤﻚ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﻣﺤمد ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺸﻮﺭ
ﻭ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻋﺼﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺍﺳﻄﮕﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺮﺩﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺤﻤﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺷﺪ. ﻭ ﻳﻚ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍلاّ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠکه به
ﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ ﺑﺼﻮﺭت
او ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﮑﻤﺮﺵ
ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺳﻨﮕﻴﻦ ﺷﺮﻙ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻳﮑﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮ
ﮐﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻰ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه
اﻯ.

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺧﻂ
ﻭﻃﺒﻖ ﺍﻣﺎﻧﺘﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﺎﻧسها ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻧﺠﺎﺕ،ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﻭ ﻣﺠﺎﻫﺪﺍﺕ. ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺧﺪﻣﺘﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ،ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻫﻞﻭ ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳق
هستند. ﮐﻪ ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺟﺎﻫﻞ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻪ ﺩﻭﻟﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺷﻨﺪ ﻭﺭﻫﺒﺮ
ﻣﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺿﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﺳﺒﻚهای ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻓﻠﺞ ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻧمیباشد.
ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ،ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻠﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﭼﻮ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻤﻰ ﻳﺎﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺟﻨﮓ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﺑﻮﺩﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺑﺒﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻓﻆ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺳُﻨّﺖ
سلوکی ﺧﻮﺩ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺮّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﮑﺘﻮﺏ،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ،ﺣﺎﻓﻆ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ (ﺗﺤﺖ ﻗﺒﺎﺏ) ﻭﮔﻨﺒﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻪ ﮔﻨﺒﺪ ﻭﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ
ﻭﺻﺤﺮﺍ،ﻭﻳﺎ ﮔﻨﺒﺪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺪّس ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭﮔﻨﺒﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ.

ﻭﺿﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻠﺴله اﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ،ﺧﺴﻴسﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﺴﺨﺮه ای ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴم گرﺩﻧﺪ،ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻧﻪ ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﻮی
ﺸﻬﻮﺩﻯ. ﻧﺎﭼﺎﺭﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ،ﻣﺴﺎﻭﺍﺗﻰ
ﺑﺎ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﻗﺎﺋل
گرﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺗﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺭﺍﻯ ﻣﺤﺘﻮﺍی
علمی ﻮﻓﻠﺴفه
اﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻳﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﻀﺎﺩ
ﻭ ﺗﻘﺎﺑﻞ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺘﺰﺍعی
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻴﻔی
ﻮﺭﻭﺣﻰ،ﻳﺎﻭﺳﻴله
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮐﻤّﻰ ﺗﻘﺎﺑﻞ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺪﻋﻰ
ﺣﻘﻮﻕ ﻣﺘﺴﺎﻭﻯ . ﺍﻳﻦ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻧﻴﺰ ﺷﮑﻞ
ﺳﻄﺤﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻠﻮﻏﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ،ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻘﺎﻁ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻄﺢ ﭘﺨﺶ
ﺷﺪﻩ،ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺪﻑ ﺑﺮﺗﺮﻭﻧﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺑﺮﺗﺮی
که ﻴﺎﻓت ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻋﻠم ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺑﻴﻨﺶ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫمه ﭽﻴﺰ ﭘﺸت
گرﺩﻥ،ﻭﻫﺮﻳﻚ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻥ، ﻭﺳﻴله
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻕ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ،ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺩﺭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﮐﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠب ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻌﺒﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍ ﻭ ﮐﻌبه
گرﻭﻩ ﺩﻭﻡ ﻧﻔس
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺷﺨﺼﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس ﻭﻟﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ،ﮐﺎﺭ
ﺿﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﺸﺶ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﮐﻤﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﮐﻪ ﺳﻴﻄﺮﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎ،ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ(
ﻣَﻦ ﻭﺍﻧﺘﺎﺭﺍ)
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﭽﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ثاﺑﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻴثاﻏﻮﺭس ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ(
ﻭﺣﺪﺕ ﺣﻘﻴﻘﺖ) ﻭ
(ﻭﺣﺪﺕ ﺻﻮﺭﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ)
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻋﺪﺩ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻳﺎ
ﺣﺮﻭﻑ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﻫﻢ ﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﺪﺍ ﻭ ﺃثر ﻭ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻐﻠﻂ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﻓﻴثاﻏﻮﺭس
ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻮﺍﻯ ﮐﻤّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴته اﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻭ ﺍﻋﺪﺍﺩ،
ﺑﺎ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﮐﻴﻔﻰ
ﺑﻮﺩ،ﺗﺎ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻣﺎﺩی ﻮ ﮐﻤّﻰ ﺍﻋﺪﺍﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻰ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺭﻧﮓ ﻭﺑﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ،ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭﻓﺎﺕ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎه
ﺠﺴﺘﻦ ﺍﺻﻞ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﺩﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺟﺰ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻟﻬﺎم
اﺯ ﺍﻭ،ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﺯ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻋﻠﻮﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ،
ﺑﻘﺎﻳﺎ ﻭ ﺗﻔﺎﻟﻪ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻯﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ عرﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺠﺰﺍ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺠﺎﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﺴﺒﻰ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻣﻘﺼﺪﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ،ﺑﺨﺸﻰ
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻣﺘﺸﺮﻉ،ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺃﻫﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﺧﺸﻚ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺟﻨﮓ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ،ﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻥ ﺩﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪﻣؤﻣﻦ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻖ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻯ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ(ﺍﺻﻮﻝ
ﺷﻨﺎﺳﻰ)ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﻳﺒﻨﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻏﻔﺎﻝ
ﺷﺪﻩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺟﺴﺘﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ،ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺑﻮﺳﻴله
ﻤﺮﺍﺗب ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ،ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺪ.
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻥ . ﭘس ﭼﻮﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ میکنند. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﮔﺮﻓﺖ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻨﺪ . ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ ﺭﻣﺰﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭ،باﺎ
ﻫﻨﺪﺳﻪ ﻣﺪﺭﺳﻰ
ﻭ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﺍﻧﺪﺍﺯ
کمیّت ﻫﺎ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭند.
ﺩﺭ ﻫﻨﺪﺳﻪ ﺭﻣﺰ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس،ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻊ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎم عقلی ﮐﺴﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﮑﻨﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻧﻴﺰ، ﺧﺎﺹ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻴﻔﻰ،ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ، می ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺧﺎﺻّﻰ ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺯﻯ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗب
الهی ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺑﺎ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺶ
ﻭ ﺍﺳﺘﺘﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻳﮋﻩ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺷﺮﺡ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﺳﺮﺍﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﻳﻬﺎ،ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻘﺶ
ﻣثبتی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺗﺨﺼﻴﺺ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺠﺎﺏ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﻨّﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ،ﺷﮑﻞ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ
ﻋﻠﻮﻡ ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﻬﻮﺩی ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻀﺮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﻭ
باعث ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻨّﺘﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﻬﺪﻑ ﺧﺪﺍ،ﻳﺎ
ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ ﺳﻮﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻧﺤﻄﺎﻁ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺼﻒ،ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻣﻄﺎلعه
ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﺸﮑﻞ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭ ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻤﺪﻥ،
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻘﻄﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﻴﺮﺍﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻭﺿﻊ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ نمی
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ،ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮیش
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﺎﻝ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ،ﭼﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺑﺪﺍﺋﻰ
، ﻭ ﭼﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻭ ﻋﺎﺩﺍت ﺠﺎﺭﻯ
ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﺭﻣﻮﺯ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮﻋﺼﺮ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍثرﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ . ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺒﮑﻬﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻋﺼﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﻢ . ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﻭ ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﮐﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪه اﻧﺪ،ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺭﻣﻮﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﻢ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ . ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﻭ ﺭﻣﻮﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺣﺘﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﻏﺮﺏ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻠﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺷﺮﻕ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻏﺮﺏ،ﺣﺪ
ﺍﮐثر ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻋﻴﺴﻮی ﺪﺭ ﺻﻮﺭت
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ(ﻣﺪﻳﻨﻪ
فاضله و ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ)
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺼﻮﺭت
علیّ ،ﺩﺭ ﺧﺎنه
ﻮﺩﺍﻣﺎﻥ ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺮﺳید ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ .

ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺮﻕ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻏﺮﺏ ﻧﻔﻮﺫ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﻏﺮﺏ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﺍﺧﻴﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻌﻤﺮﻩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﻏﺮﺏ ﺯﺩﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﺮﻕ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴته
اﻧﺪ ﻧﻔﻮﺫ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺮﻕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﺪﻡ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺠﻬّﻨﻢ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺷﺮﻗﻰ،ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻔﻮﺫﻫﺎﻯ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻊ ﺫﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻭ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﺗﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﻣؤﻣﻨﻴﻦ ﻋﺎﻣﻰ
ﺁﻥ، ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻌﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﻔﺸﺮﺩﻩ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﻴﺮ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ و ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ،ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻠﻞ ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﺷﺮﻕ
ﻭ ﻏﺮﺏ ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺳﻴﺮ ﺗﻤﺪﻥ ﻏﺮﺏ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯ ﻏﺮﺑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺷﺮﻗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻧﻤﻮنه
اﺯ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﻋﺮﻓﺎن
اﺳﺖ. ﮔﺮچه ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﺣﻮﺯﻩ، ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ . ﻋﻤﻠﺎ جغرﺍﻓﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﺁﺏ ﻭ ﻫﻮﺍ،ﺗﺄثیر
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﺭﻣﺰﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻏﺮﺏ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺧﺮ،ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﻏﺮﺏ
ﻭﻃﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺷﺮﻕ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﻃﻦ ﺭﻭﺡ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻓﻠﺎﺕ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ،ﻭﻃﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩه
ﻮ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﻣﻘﺪّس ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیرﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﻗﻮﻡ ﻭﮐﺸﻮﺭ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﺏ ﻭﻫﻮﺍﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ . ﺩﺭﻏﺮﺏ
ﭼﻮﻥ ﻏﺮﻭﺏ ﺁﻓﺘﺎﺏ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭ ﺳﺮﺩﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺷﺮﻗﻰ،ﻃﻠﻮﻉ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﮔﺮﻣﺎ
ﻭﺣﺮﮐت ﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷته
اﺳﺖ. ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻃﻠﻮﻉ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺗﺤﻮّﻟﺎﺕ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
. ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻃﻠﻮﻉ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻗﺶ ﺍﺯ ﺷﺮﻕ
ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ(ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺞ) ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺧﻮﺩ ﻟﺤظه
اﻯ ﺷﺮﻕ،ﻭ ﻟﺤظه
اﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻏﺮﺏ،ﻭ
ﻏﺮﺑﺖ ﻣﻐﺮﺏ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﻭ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﻣﻈﻬﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﺴﻠّﻂ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻓﺮﻣﻮﻟﻰ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻟﺎﺑﻠﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺪﻭﺩی
هستند ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺎﺯﻣﺪﺍﻡ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻔﻮﺫ ﻏﺮﺏ ﺑﺸﺮﻕ،
ﺗﻤﺪﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ،ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ،ﻭﻟﻰ
ﻣﻐﺰﻫﺎﻯ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
و مُتجلّی ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻣثاﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ ﺍﻟﺎﻏﻬﺎﺋﻰ
ﺷﺪه اﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺮ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪه ﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﻨﻰ،ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﭼﻮﻥ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎ
ﻳﺎ ﻫﻨﺪﺳﻪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺷته هاﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺁﻥ،ﺑﻤﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ ﻧﮋﺍﺩﻯ،
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﻫﻢ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺁﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﻢ،ﺑﻴﻚ
ﻧﻘطه میرﺳﻴﻢ . ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﭘﻴش ﺒﺮﻭﻳﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺟﺰ ﺑﻨﻔس ﺁلوﺩﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺍﻳﺴﻢ ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺗﺨﺼﺼﻬﺎﻯ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ،ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻏﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻓﺮﻣﻮﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻨﺪﻯ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺖ . ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻏﺮﺏ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩه ﻫﺎ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺩﺭﺷﻬﺮﮐﻬﺎﻯ
ﻟﺨﺘﻰﻫﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺳﺎﺯﻯ ﻭﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺎﻓﻰ ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ ﻗﻮﻳﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺎﻧس
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺒﺘﮑﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻮﺍﺑﻎ ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﺒﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﻨﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺑﺸﺮ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺷﺎﺭﺡ ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ (ﻣﺎﻧﻰ
ﻓﺴﺘﻬﺎﻯ) ﻣﺴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻈﻬﺮ ﻳﻚ
ﺣﺮﮐﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺳﻴﻄﺮﻩ ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﺑﺮ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺸﺮ،ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺷﺪه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺟﺴته اﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺳﻘﻮﻁ ﻗﺮﻳﺐ
ﺍﻟﻮﻗﻮﻉ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﺮﺏ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﺭﻫﺒﺮ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊیهاﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩی ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺯ ﺧﺼﺎﻳﺺ ﺭﻭﺡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻧﺸﺎﻥ
دﻭﺭتر ﺍز ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ ﺑﺸﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺠﺎﻣﻊ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺤﻔﻆ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮاﻧند ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨند. ﮐثرت
ﻮﻫﻤﻰ که ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪﻡ ﺩﺭﻙ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﮐثرﺗﻰ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﺮﻕ ﺍﺳﺖ . ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺘﻀﺎﺩ،ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ،ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ. ﺩﺭﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻏﺮﺑﻰ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺷﺪﻩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻠﻮﻙ ﺷﺮﻕ ﻭ
ﻏﺮﺏ،ﻗﺪﺭﺕ ﺟﻤﻊ
ﻭﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎن کثرﺕ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻋﻘب ﻤﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﺬﻫﻨﻰ ﺃﻫل کلاﻡ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺎنه
اﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ، ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺮﮐﺖ ﮐثرﺕ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﺑﮑثرﺕ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻭﺭ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻤﺎﺩﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﺮ ﺩﻭ)ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﺧﺮ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ، ﻭﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍی فرﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺁﺧﺮ ﻋﺼﺮ ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ
ﻳﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﻭ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﻣﻌﻨﻮﻳﺖ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ ﻤﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﮐﺎلی
ﻴﻮﮔﺎ،ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّت ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻋﺼﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ ﻧﻔس
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﮐثرﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ،ﻭ
ﮐثرﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﺍﺻل اﻟﻬﻰ ﮐثرﺕ
ﻣﻴﻨﻮی ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﺤﺪّ ﺍﻠﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﮐثرﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯﮐاﺮﻣﺎ
ﻭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ،ﺑﺎﺯ
ﮐثرﺕ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﻭﺗﻀﺎﻣﻨﻰ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
اﻳﻦ ﮐثرﺕ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻭ ﮐثرﺕ ﻋﺪﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻗﻴﺎس
ﻣﻌﮑﻮس ﮐثرﺕ ﻭﻭﺣﺪﺕ،ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎنه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺎﻧس ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﻭﺩ، که هماﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﻔس ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐثرﺕ ﺍﻋﺪﺍﺩ،ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐثرﺕ ﻋﺪﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ، ﮐثرﺗﻰ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺮﻑ z ﻳﺎ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺎﺗﻴﻦ،ﺳﻤﺒﻞ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺣﺮﻑ z ﭘﺮﺑﺎﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. که
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻨﮕﻴﻨﺘﺮ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺤﺮﻑ A ﻭ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻤثیل
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻪ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ.
ﺣﺎﺻﻞ ﻭ ﻟﺐّ ﮐثرﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣﺪﺕ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﺑﮑثرﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻰ ﮔﺮﺍﻳﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﻭﺭ،ﭼﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ﭼﻪ ﺑﺎ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ،ﺍﺯ ﮐثرﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺳﺖ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ
ﻭ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻏﻠﺐ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﺑﺎ
ﺟﻤﻊ ﺑﺴﺘﻦ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭ ﺿﻤﺎﻳﺮ ﺑﺮﺟﻤﻊ،ﮐثرﺕ
ﺭﺍ ﻭﺍﺣﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪﮐﻠﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺭ ﮐثرﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ را ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐثرﺕ ﻫﺮ
ﭼﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﻭﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﮐثرت
ﺒﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ،
ﺍﺻﻴﻞ ﺗﺮ ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐثرﺕ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﺯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭﮐﻤﻴّﺖ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻳﻪ ﻳﻚ ﺳﮑّﻪ،ﺗﺎ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﻃﺮﻑ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺩﺭ ﺟﻬﺖ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﺍت ﻮ ﺟﻮﻫﺮﻭ
ﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﻬت ﺠﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﻋﺪﺩ ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﺰﻳﺰﻡ،ﺑﻬﺘﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺑﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻰ،ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﻴشه
ﺪﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻮﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺩﺍﺭ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
باﺑﺎ، ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮊﺳت عرﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﻫﻰ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻰ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﮑﺮﺩﻯ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪی ،ﺟﺰ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﮐﻮﺩﮐﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻡ،ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺵ ﺩﺭ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﺩﺭﻙ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﻗﻌی
ﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺗﻮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺩﻝ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﻣﻴﮑﻨﻰ،ﺗﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻭﺭﺕ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﭽﺸﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻰ. ﺩﻳﺪﻥ تمدﻥ
ﻋﺎﻟﻰ ﻭ ﭘﺮ ﺭﻭﻧﻖ
ﺩﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ،ﺳﺨﺖ
ﺟﺎﻟﺐ ﻭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺩﻳﺪﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺪﻥ، ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﻧﮓ ﻧﺎﻗﻮس ﺧﻄﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴت ﺃﺗﻢ ﻭ ﻟﻴﺰﺭ
ﻭﻣﻮﺷﻚ،ﭼﻪ ﺑﻠﺎﻫﺎﺋﻰ
بر ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻧﺎﺯل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻋﻠﻢ ﺟﺰ ﮐﺸﺘﻦ ﺷﺨﺺ
ﻋﺎﻟِﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
. ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻏﺮﺏ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﻣﺸﺮﻕ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺪن
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﻤﺪّﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

M015

تضاﺩ ﺗﻤﺪﻧّﻬﺎ،ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ

گرچه
عملا ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ،ﻫﻤﻪ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ ﺑﺪﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﻏﺮﺑﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺮﻗﻮﻡ ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳج ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻳﻚ ﺗﻤﺪّﻥ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺳﻠﻴقه اﻯ ﺧﺎص
میباﺷند. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﻧﻮﺑﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭ ﺣﻖّ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﺎﺣﻖ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻣﻮﻫﻮﻡ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺎﺩﻳﺘﺮ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮچخ که ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ
ﻣﻘﺪّس ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻳﺎ
ﺩﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﻢ ﻃﺮﺍﺯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﻭ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻮﻥ ﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺣﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺧﻠﻖ ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﭘس
ﺩﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺿﻌﻒ ﺣﻮﺍس
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪ ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻳﺰ ﺑﻴﻨﻰ ﻳﺎ ﺩﺭﺷﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﺮﺯﻯ
می ﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻳﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺣﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ.

ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻫﺮ ﻗﻮﻡ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭﻓﻠﺎﺳفه
ﻮﻋﻠﻤﺎ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮ،ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﭼﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﻓﻖ ﻣﺮﺍﺩ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻰ ﺭﻭﺩ. مثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻘﻮﻁ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻈﺮﺍ
ﻣﻄﻤﺌن هستند،ﮐﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﻴشه اﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎلعه ها ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﭼﻪ ﺭﺍﻩ
ﺣل هاﺋﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻠﻮ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻪ ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺭﺍ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺴﻄﺤﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻫﻢ ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻰ ﻣﻨﻄﻘی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺁﺵ ﺷﻠّﻪ ﻗﻠﻢ ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻞ
ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎی
ﺨﻮﺩ،ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻟﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻢ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﺸﺪﻩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ ﮐﺸته
اﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻄﺎﺭ،ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩه
اﻧﺪ، ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﭘﺮﺩﺍﺧته اﻧﺪ،
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻢ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺑﻪ ۳۱۳
ﻧﻔﺮ ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
. ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ،ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ،ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﺗﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮی کماﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻣﺎ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻨﮓ ﺑﺴﻴﻨﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺪﻝ ﺣﺪس ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ،ﺍﻭﻟﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﻏﺎﻳﺖ
ﻋﻤﻴﻖ ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻧﺎﺷﻨﺎس ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎس
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻣﺮﺩه
اﻳﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﻤﻪ ﺯﻧﺪه
ﺨﻮﻳش میباﺷﺪ. ثاﻧﻴﺎ
ﺗﻌﺎﺭﺽ ﻭ ﺗﻀﺎﺩ
ﺗﻤﺪﻧّﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ ﺑﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﻫﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺪﻥ،ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻫﺪﻓﺸﺎﻥ
ﺣﻔﻆ ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﺿﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻭ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ،ﻭﻃﺒق
ﺴُﻨّﺖ ﺟﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺳﭙس ﺑﻔﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﻮﺿﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺳﻄﺢ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﻌلی ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﻘﺮّب ﺒﺎﻳﺪﺁﻟﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻫﺮ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻰ
ﺭُﺷﺪ،ﻭ ﺑﺄﻭﺝ
ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﻌی ﻮﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﺟﻨﮓ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ، ﻭﻧﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭﺑﺤث
ﻭﮔﻔﺘﮕﻮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺗﻤﺪّﻧﻰ.

ﺳﻘﻮﻁ
ﻳﻚ ﺗﻤﺪﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﮒ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ،ﻭ
ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻥ ﺻﺤﻨﻪ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺸﺶ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺳﻨّﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻓﮑﺮ ﺁن ﻘﻮﻡ،
ﺑﻴﻚ ﺗﻤﺪﻥ ﭘﺴﺖ
ﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ،ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻫﻴﭻ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻭﺍﺭﺩ ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻃﻠﺐ ﻭ ﺁﺭﺯﻭ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﭘﺴﺖ ﺗﺮ،ﻳﺎ
ﺿﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻣﺎﻫﺴﺘﻴﻢ
که ﺘﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﻭﺧﺎﺭﺟﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ که ﺘﺤﻤﻴﻞ
ﻓﺮﻫﻨگ می
کنند. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﻫﻢ ﺩﺭﻫﺮﺳﻄﺢ
ﺗﻤﺪﻧﻰ،ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﺪ
. ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﺮ ﻓﺮﻫﻨﮕی
ﺮﻭ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺴﺘﻈﺮﻓﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﮑﻞ ﻃﺮﻑ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺁﺑﻬﺎ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻭﺍﺣﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺬﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻠﻌﻨﺪ
ﻭ ﻣﺴﺘﻬﻠﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺭُﺷﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﻗّﻒ ﻳﺎﻓﺖ،ﺧﻮﺩ
ﺑﻠﻌﻴﺪه ﺪﻳﮕﺮﻯ،ﻭﻣﺴﺘﻬﻠﻚ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﭼﻮن ﺪﻧﺒﺎل ﺮﺷﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﻭ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﺷﺪ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﭘس
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻳﮑﻰﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﺯ( ﺩﺭﻭﻥ أندﺭﻭﻥ)
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺎﻝ ﻭﻫﻢ
ﻧﻨﮕﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺗﻤﺪﻥ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ
ﭼﺎﺭه اﻯ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺷﻌﺎﺭ ﻣﺮﮒ ﺑﺮ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﺗﻤﺪﻥ ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ
ﻭ ﺩﻳﺴﻴﭙﻠﻴﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻭ ﺑﻠﻮﻙ ﺷﺮﻕ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ
ﻋﻠﻴﻪ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻫﻢ ﻓﺎﻳﺪه اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺒﻚ ﭼﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﻢ
ﺩﺭﻟﺬّﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺷﻮﻳﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻟﺨﺘﻴﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
(ﺍﺭﺽ ﻣﻠﮑﻮﺕ)ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺎﺿله ها ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺤﻘّق
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻭﺻﻮﻟﺶ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ،ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﻓته
اﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺩﺍ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ،ﻓﺮﺩﺍﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺮﻡ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺝ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﺳﺮﻳﺮ ﺳﻠﻄﻨﺖ
ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ،ﺟﺎﻯ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﺎﺋﻴﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻋﻘﻞ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ،ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﺎﻟﻤﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ
. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭﺳﻌﻰ
ﮐﻨﻴم که ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻮﻳﻢ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺠﻮﺋﻴﻢ. ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺳﻘﻮﻁ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻣثلا ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﻠﺖ ﻣﻌﺎﺭﺿﻪ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﻏﺮﺏ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺎﻟﻪ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻏﻔﻠﺖ ﺷﺮﻕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﻣﻦ ﻫﻢ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎ،ﺍﻳﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﺎﺭ ﺷﻤﺎ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌﻘل ﺠﺰﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺑﻴﻨﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻤﻞ ﮐﻤﻚ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩن ﻴﻚ
ﻗﻮﻡ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮﺻﺘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ،ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺪ . ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﻣﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺸﺮﻳّﺖ،ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻫﺎ،ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﭼﻪ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻫﻢ ﺯﺩﻩ
ﺷﻮﺩ، ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﻭ ﻫﺮ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﺷروﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺁﻥ ﺗﻤﺪﻥ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻓﺮﺗﻮﺕ،ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻌﮑﻮس ﻭ
ﺗﻌﻔّﻦ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﭙﺮﺳﺘﻴﺪ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ، ﻭﺣتی ﻤﻨّت
نکشید ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ
ﺷﻤﺎﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﺬب
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻠﻌﺪ
ﻭ ﺍﺯﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺷﺮﻕ ﻫﻢ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺷﺮﻗﻰ، ﻫﻮﻳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻭ ﺗﻀﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻫﻢ
ﺧﺪﺷﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻫﻴﭻ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﺑﻬﺮه
اﻯ ﮐﻪ ﻏﺮب ﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﺧﻮﺩ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﺴﺨﺮه
اﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻠﺎﻏﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻦ،ﻫﺮ ﺩﻭ ﺷﮑﻞ
ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻏﺮﺏ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻨﺪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ ﺑﻔﺼل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻮﺯﻳنه
ها ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
آخوندقشری ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻳﺪ ﮐﻠّﻰ،ﻫﺮﺟﺎمعه
اﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺷﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻏﺮﺑﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﻏﺮﺏ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻏﺮﺑﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮش کرﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ،ﻭ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺷﺮﻗﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎی
ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺍج میدﻫﻨﺪ.
ﻭلی ﺒﺎﻳﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ ﺟﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻰ ﺑﻬﺘﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮ ﺭﺳﻴﺪﮔﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﻧﻮ ﺁﻭﺭﺍﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭ
ﺗﺤﺖ ﻗﻴﻤﻮﻣﻴﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺳﺖ
. ﻭ ﺧﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻠّﺖ،ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻦ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺷﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮی ﭙﺮﺍﮐﻨﺪه
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﻭﺭﻫﻢ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟم ﺸﻮﻧﺪ،ﻧﻄفه
اﻯ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﻭ ﻧﻬﺎﻟﻰ
ﺗﻨﻮﻣﻨﺪﺗﺮ ﺑﺮﭘﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺑﺮ
ﻫﻤﻪ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍثر ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﻣﺒﺘﮑﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷته اﻧﺪ.
که اﮔﺮ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺷﺮﻳّﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﻗﻮﻡ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ،ﻭ
ﺁﺭﻳﺎ ﻳﺎ ﺳﻴّﺪ
شهودی ﺷﺪه ﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺤﺮ ﻭ ﺻﺒﺢ ﺑﻌﺪی
ﺪﺭ ﭘﻴش اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﺮﺍنی
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ،ﭼﻪ
ﻧﻘشﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭلیای ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻰ ﺑﻠﻨﺪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه اﻧﺪ
. ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﺍﻫﻞ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭ
ﻧﺴﻞ ﻫﺎ ﻭﻧﻄﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﻓﺮﺩﺍ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﻮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻤﮑﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻮﻳﺪ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺷﻮﻳﺪ،ﻭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﻴّﺪ
ﺳﺎﺯ ﻭ ﻧﺴﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻣﻌﺎﺭﺿﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﻴﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭﻏﺮﺑﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺮﻕ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻏﺮﺏ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺪﻡ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻏﺮﺏ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺸﺶ
ﺑﺸﺮﻕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﮕﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ. ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﺭﺿﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺗﻀﺎﺩ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﻚ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺑﻴﻚ ﻓﺮﺩ،ﻭ
ﺣتی ﺒﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺳﭙس
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺷﺪﻧﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺷُﺮُف ﺘﮑﻮﻳﻦ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ
ﺭﺍﻧﻴﺰ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭﻣﺎﺩﻳﺘﺮ،ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ
ﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺎ،
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﻏﺮﺏ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﺭﻗﺺ ﻭ ﻟﺒﺎس ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴته
هاﻯ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،ﻭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﮐﻞّ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﻳّﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻨّﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﻠّﻰ،ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﺧﻮﺩ ﭼﺴﺒﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮم
هستند، که ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻤﻚ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻗﺪﻳﻢ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ تنها ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ها ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻠّﻰ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺴﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ،
که ﺘﻨﻬﺎ ﺑﻌﺎﺩﺍت
ﻮ ﻣُﺪ ﻟﺒﺎس ﻭﻧﻮﻉ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮجّه کردن
است . ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻯ ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﻠﻞ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺂﻥ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻭ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺟﺴتن
اﺳﺖ، ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻓﺮﺯﺍﻧﻪ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻣﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﺴﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﺎ ﺳﻄﺢ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺑﻠّﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻣﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻭﺳﭙس
اﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻣﺎ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺎ،ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻔس کلّ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺑﺪﻯ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻣﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﻃﻠﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻯ کارمائی
ﻧﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻣﮕﺮﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭه
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ،ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ(ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ)ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﺤﻖ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﺑﻨﺸﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﻯ
ﺗﻤﺪﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺭ ﻗﻮﻣﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻗﻬﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﭘﺴﺘﺘﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﮐﺎﻟﻰ
ﻳﻮﮔﺎﻯ)ﻫﻨﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
.

ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻮﺍﺯﻧﻪ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﻭ ﺩﺭﻫﺮ ﻋﺼﺮ ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ،ثاﺑﺖ
ﻭ ﺭﺍﮐﺪ ﻭﻣﺘﻌﺎﺩﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﺟﺰ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻫﺴﺘﻰ ثاﺑﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻭﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ،ﺑﻤﺮﺣله
اﻯ ﺍﺯﺁﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩه
باﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎه ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﻌﺎﺩﻝ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ. ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺑﻴﻦ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ،ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ،ﻳﺎ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ، ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﻭ
ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺭﺷﺪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻭﺗﻮﻗّﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺼﺮﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ
. ﻳﻚ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺍﺳﻤﺰﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ
ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﻨﻴﺴﺘﻰ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺮﻭﻳﻢ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻗﻞ ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﺴﺘﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺎﺩﻟﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺤظه
اﻯ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗثبیت
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﺳﭙس ﻓﻮﺭﺍ
ﺣﺮﮐت ﺘﮑﺎﻣلی ﻤﺠﺪﺩ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎﺳﻠﻮک
اﻟﻬی اﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺑﺮﺷﺪ ﺭﻭﺣی ﻮﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ . ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺳﻄﺢ ﺗﻤﺪﻥ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ،ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺷﺪﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﺴﺖ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣل
بدهیم ،ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟیکه
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩه اﻳم
ﻮﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻓﺮﻫﻨﮓ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ،ﺟﺰ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ ﺭﻧﮓ
ﻭ ﺑﻮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﻬﻮﺵ ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺨﻮﺩ ﺗﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻫﺪ،ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺨﺘﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐیه اﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺣﻖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ ﺳﺨﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺷﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ . ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺁﻧﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻴﻞ ﺑﺒﻘﺎﻯ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ. ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﻃﻠﺐ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ، ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺍﻳﺶ
ﻧﻮ،ﻭﺣﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﺮﺩ،ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ،
ﺑﺎ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪّس
ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﮐﻨﻨﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭ ﻧﻔس ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ،ﺑﺎ ﻋﻤﻞ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺮﺩﻯ،ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺟﺎمعه اﻯ،ﺑﺎﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪّس ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﻫﻨﺪ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
. ﻭ ﺟﺰ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ
. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺯﺍﻳﺶ ﻧﻮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻋﻮﺍﻣﻞ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺍﻳﺶ ﻭﺿﻊ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ،ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
باعث ﺭﻧﺴﺎﻧس ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻢ ﻭ ﺑﻴﺶ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺭﻧﺴﺎﻧﺴﻬﺎ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﺷﺪﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭ ﻓﺮﻫنگ
های ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻏﺮﺏ،ﺑﻴﻨﺶ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ،ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﮐﻢ ﻭﺑﻴﺶ
ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻥ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﺭﺍ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺸﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻧﺴﺎﻧﺴﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻭﺩﺭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﻣثبت ، ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﻮﻝ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻭﺯنه اﻯ ﻣثبت
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻧﻘس ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺩﺭﻫﺮﺟﺎمعه
اﻯ،ﺑﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺍﻳﻨﮕﻮنه اﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺍﺻل اﻟﻬﻰ ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻄﻔﻪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺗﻤﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻄﻔﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺮ ﻭ ﺳﺎﻣﺎﻧﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺭﻧﮓ
ﻭ ﺑﻮ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺩﺑﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻣﻠّﻰ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﺑﻠکه
ﻔﺮﻫﻨﮓ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺭﻧﺴﺎﻧس
هاﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻮنه هاﻯ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧّﻰ ﺩﺭﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻣثبت ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺑﺎ ﺟﻬﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺖ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪن
هستند. ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺁﻥ
ﺟﻮﺍﻣﻊ،ﻭﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﮑﺮﺩ،ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻐﻠﻂ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﻭﻣثبت ﺩﺍﻧﺴته
اﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﮕﺬﺭﺩ،ﺗﺎ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺗﻤﺪﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﻣﻌﺎﻳﺒﺸﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺭﺳﻮﺍ ﺷﻮﺩ. ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﻧﻬﻢ ﺍﺭﻭﭘﺎ،ﻭ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﺑﺰﺭﮒ
ﻗﺮﻥ ﺷﺎﻧﺰﺩﻫﻢ
ﺍﺭﻭﭘﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﻋﺼﺮ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺁثاﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻠﺎﺗﻴﻦ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ،ﺍﺯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﻭ ﺑﻐﻠﻂ ﻣثبت ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭﺳﻘﻮﻃﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺗﻤﺪن
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﻏﺮﺏ
ﺩﺭﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﺳﺒﺐ ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻧﺴﺎﻧس ﺩﻳﻦ
ﻫﻨﺪﻭ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺎﻧﮑﺎﺭﺍ ﻳﺎ ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺁثاﺭ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻣﺎﻫﺎﻳﺎﻧﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻧﺴﺎﻧس ﻮ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺁثاﺭ ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﺷﺎﻧﺰﺩﻫﻢ،ﻭ با
ﻣﺠﺎﻫﺪﺍﺕ ﺍﮐﺒﺮ
ﺷﺎﻩ ﻭ ﺩﺍﺭﺍ ﺷﮑﻮﻩ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺷﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﻣثبت ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﺤﻮل
ﻔﺮﻫﻨﮓ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺄثیر ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻧﮑﺮﺩ، ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ،ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭﻝ ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍف ﻤﻴﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎن
اﻟﻬﻰ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
چه کسی ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺳﻨّﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﺮ ﻗﺮﻥ،ﻭﻣﺠﺪﺩ
ﺩﻳﻦ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ،ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻃﻰ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﻫﺎ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﺪﻩ،ﻭﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻧﻴﺰ ﺍﺷﺮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴن ﺴﻨّﺘﻰ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﻭﻟﻮ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
بوﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﻮﻟّﻰ
ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺕ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻤﺪﻥ ﻗﺮﻳﺶ،ﮐﻪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﻋﺼﺮﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ 15 ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﻋﺼﺮ ﺭﻭﻧﻖ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺮﻭﻥ ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ،
ﻳﻚ ﻣﻈﻬﺮ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ
. ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻮﺕ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﻭ ﺁﺳﺎﻧﺘﺮ ﻭ ﻋﻘﻠﻴﺘﺮ،ﺑﻨﺎﻡ(ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓوﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﺿﻤﻦ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﺮﮔﺰ بیش
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ ﻋﻘﻴﺪه
اﻯ ﺑﻤﺼﻄﻔﻰ ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﺭ ﺭﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻯ ﻭ ﭼﻴﻨﻰ،ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺳﻨّﺖ
ﻗﺪﻳﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﺴﻞ ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺴﭙﺮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺼﺮ
ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺭﻭﺍﺝ ﻭ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ،ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﺸﻌﺎﻉ ﺑﺸﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺪﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻥ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻴﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻭ ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻴﭻ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺁﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی آﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺯ ﻫمه ﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺳﻴﺮﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻴﻞ کاروان
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ،ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﻣﻌﺎﻑ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﺳﻨّﺘﻰ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﻣﻬﺎﺟﻢ،ﻣﻮﺟﺐ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺗﻤﺪﻧّﻰ ثالث ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﺳﻨﺘﺰﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﮔﺮﺩﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿله اﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺭﻭﺍﺝ ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ(
ﻟﻮﻟﺎ ﺩﻓﻊ
الله ﺍﻟﻨﺎس ﺑﻌﻀﻬﻢ
ﺑﺒﻌﺾ ﻟﻔﺴﺪﺕ ﺍﻟﺄﺭﺽ)
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﮐﺎﺭﻭﻟﻨﮋﻯ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺎﻥ ﺳﮑﻮﺗﻮس
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺍﺯ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ،ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ ﺧﻂ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻧﺴﺎﻧس ﺍﺻﻠﺎﺣی
ﺒﺠﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﻧﻬﻀﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻴﺴﻮﻯ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩ. ﺭﻧﺴﺎﻧﺶ
ﮐﺎﺭﻭﻟﻨﮋﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺟﺰ ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺎﺣث
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪﻥ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺷﺪ. ﻫﻤﻴن
اﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﺩﻳنی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻥ،ﺍﺯ ﺭﺳﻤﻰ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺷﺪﻥ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﻧﮑﺮﺩ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺣﻨﻴﻒ ﺳﻨّﺘﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻓﺮﺩ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﻋﻠﻰّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﺮ ﻭلیّ
الهی ﺰﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟب
ﻠﻘﺎی اﻟﻬﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﺧﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻮﻯ ﻭﻣﻨﺼﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻠﻮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻣﻬﺪﻳﻬﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮی اﺯ ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺩﻭﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﺨﺘﻮﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﻋﺼﺮﺟﺪﻳﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی آﻏﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺗﺮﻫﺎ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩند. ﺍﻣﺎ
ﻋﻤﻞ ﮐﺎﺭﻭﻟﻨﮋﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﻣﺴﻴﺤﺖ ﺑﻔﮑﺮ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﺑﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﮑﺮ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ.
ﻭ ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ . ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺷﺪﻩ،
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺳﻘﺮﺍﻃﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﮐﻠﻴﺴﺎ،ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻴﺴﻰ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺣﻖ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺭﺍ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻧﺪ. نه
اﻳﻨﮑﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺭﺍ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ کنند،
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
. ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻣﺤﺎﻝ، ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺭﺍﻩ ﺯﻭﺍﻝ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻫﻢ ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭﻫﻢ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻠﺎﺵ ﮐﺎﺭﻭﻟﻨﮋﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﻧﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻮﺩ. ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺴﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻠﺎﺵ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ
ﺑﻤﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﻮﺩ . ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺷﺎﮔﺮﺩﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺍﻯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﻌﮑس ﺭﺍﻩ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﺷﺪﻧﺪ،ﺗﺎ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺖ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﺵ
ﺷﻠّﻪ ﻗﻠﻢ ﮐﺎﺭ،ﻭ
ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ. ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻴﭻ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻩ،ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺴﻘﻮﻁ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺁﻥ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻧﺎﻡ (ﺳَﻠﻔﻰ)
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻞ ﺩﻳﻦ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸته اﻧﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻗﺮﻧﻰ، ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ،ﻭ
ﺳﭙس ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻞ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺭﺍﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺴﻠﻒ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺮ ﭘﻴﮑﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺻﻴﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺭﻧﺴﺎﻧﺴﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﭼﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴقه
اﻯ ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺍﺻﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ. که
ﺒﻨﻈﺮ ﻣﻦ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﻭﺑﺎ ﺭﻭش ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺭﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻠﻮﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﻭ ﻗﺮّﻩ
ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻟﺎﻳت
های اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰم
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﮔﺮ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎب ﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺷﺎﻧﮑﺎﺭﺍ
اﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺩﻳﺎﻧت ﻘﺸﺮﻯ ﻣﺎﺩّﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻭ
ﻣﻨﺤﺮف اﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺪﻳﻢ،ﻭ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ.
ﻧﻪ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ،ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺑﺎﺯ
ﻳﺎﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﮐﺸﻒ ﻣﺤﻤﺪﺍﺯ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻳﻦ( ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ
ﺩﻭﻗﺮّﻩ)ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺭﻭح
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻭ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔت
هزﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺮﻭﺩ. ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ،ﮐﻤﺘﺮﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ،ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻰّ و
شیعه ،ﻭﻟﻰ ﺩﺷﻤن
ﻮﻟﺎﻳت علیّ ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮن ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺷﺎﻧﮑﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
بوﺩﻳﺴﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﺮ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻫﺎ ﺍﻓﺰﻭﺩ،ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻫﺮﺩﻳﻨﻰ.

ﻫﺮﺩﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨگی
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺳﻨّﺖ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺎﻣﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻫﺮﺩﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻔﻨﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻳﺎﺑﺎﻳﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻣﺴﻴﺮﻯ ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺳﻴله اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸته
اﻧﺪ، ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﻭﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
که ﺒﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺗﻤﺪن
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑر
ﭙﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ،ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻭﺭﻭﺍﺝ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺒﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻃﻮﻝ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺭ ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ،ﺑﺸﮑﺴت
ﺪﺭﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺋﻴﺪﻥ ﮔﻨﺪﻡ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺒﺬﺭ ﮔﻨﺪﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ،ﻭ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﺭﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ،ﺍﻣثاﻝ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﭘﺎﺭﺳﺎ،ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺑثرﻳّﺎ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺣﺎﺻﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﺤﻤﺎﻳﮕﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻠﻰّ رضا ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺿﺎﻣﻦ ﻏﺮﻳﺒﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻧﮓ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺩ،ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺗﻤﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﺟﻮﺵ ﺑﺪﻫﺪ،ﻫﻨﺪﻭﺋﻴﺴﻢ
ﻭﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ،ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺩﻳﻦ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ ﻧﻴﺎﻓﺖ.
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﻭﺳﺨﺖ ﭼﺴﺒﻴﺪه
اﺳﺖ. ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻧﻤﻮنه ﺁﻥ، ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺳﻠﻔﻰ ﻭﻫّﺎﺑﻰ
ﺩﺭﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺷﺎﻳﺪ)ﻫﻢ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎ
ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﺍﻗﻮﺍﻡ،ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﻗﻮﻡ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑویژه ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺻﻠﺎن
هماﻥ ﻓﮑﺮ ﻭﻫﻤﺎن
ﻤﺬﻫب ﺤﻨﻴﻒ ﻣﺤﻤﺪ،ﻭﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺣﻨﻴف که هرگز ﺩﺭﺑﻴن
ﻤﺬﺍﻫب هفتاﺩ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺟﺎﻯ ﭘﺎﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﺷﺎﻥ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻤﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ،ﺩﺭ ﺣﻨﻴف
ﺒﻮﺩﻥ،ﻭ ﺩﺭﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴب
ﺸﻬﻮﺩ، ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ،ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺻﻠﺢ ﺁﻣﻴﺰ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻗﺪﻳﻢ،
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ،ﺑﻘﺎﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻫﻢ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍَﺗﻤﺎﻥ ( ﻳﺎ ﻋثماﻥ ﺷﺪﻥ) ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﮐﺎﺭﻣﺎ ( ﺟﺮﻡ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ) ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﻫﻢ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ . ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎﺋﻰ ﺑﻨﺎﻡ(ﻓﻴﻀﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ)ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی اﺴﺖ،
که ﺪﺭﭘﺎﻳﺎن ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺁﻏﺎﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﺩﺭ
ﻓﻴﻀﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺧﻠﻖ ﻧﻮ ﺑﻨﻮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻀﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ،ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺧﻠﻖ ﺍﺯ
ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺑﺸﮑﻞ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺨﺘﺎﺭ)ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ(ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،ﺻﻠﺤﻰ
ﺑﻴﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ،ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺮﺡ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﺮﺩﻭﻯ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻢ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ ﻭﻫﻢ
ﺣﮑﻤﺖ ﻗﺪﻳﺴﺎﻥﻓﻴﻠﺴﻮف
ﻤﺂﺏ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﻳﺎ
ﻣﺎﻳﺴﺘﺮﺍِﮐﻬﺎﺭت
عاﺭف ﻤﺸﻬﻮﺭﻏﺮﺏ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻤﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻋﺎﺭﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻞ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻧﺰﺩ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮبی ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻧﺪﻟسی
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﺪﻧﺪ،ﺗﺎﺗﻤﺪﻥ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭﺣﺪﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ ﺭﻭﺍﺟﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ،
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍ،(ﺗﺤﺖ
ﻗﺒﺎﺑﻰ) ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﮐثرﻳّت ﻘﺸﺮﻯ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺣﻘّﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﺒﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳت ﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ.

ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﮐﻠﻴﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﻭﺻﻮﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭ ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ . ﻭﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﮑﻤّﻞ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
(ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ)ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﻣﺪﺍﻡ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮐثرﻳّت ﺒﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﺩﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨّﺖ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺗﺼﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﻠﻞ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻫﻨﺪ
ﺗﻤﺎس ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺿﺪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭﻓﺮﻫﻨگ
اﻳﺮﺍن ﺒﺎﺳﺘﺎن
ﺘﻤﺎس اﺩﻳﺎن ﺪﺭﺑﻄن
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﺑﺸﮑل
ﺘﺪﺍﺧﻠﻰ ﻭﻣﮑﻤّل
ﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻌﺼّﺐ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﻖ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺩﺭﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﮔﺮﮒ
ﻭﻣﻴﺶ ﻭ ﺷﻴﺮ ﻭ ﺧﺮﮔﻮﺵ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﻧﺪ ﻭﻧﻤﻰ ﺩﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮ ﺳﻔﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺣﺪّ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻮﻯ،ﺑﺎﻫﻢ ﻳﻚ
ﻏﺬﺍﻯ ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺎﺋﺪﻩ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻭﺍقعی
ﻮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻰ ﺩﻳﺪه
اﻡ،ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻴﻚ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺍﺣﺪ ﺁﻧﻬﻢ
ﻓﺎﺭﺳﻰ درِّی
عرفانی
وتصوّف
ایرانی
آریائی ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺨﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﺸﺴته
اﻧﺪ. ﺣﻮﺯه اﻯ ﮔُﻬﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ. ﻭﻟﻰ نه ﺪﺭ
ﺣﻮﺯهﻫﺎﻯ ﮐﺴب
علم ﺩﻳﻨﻰ
قشری ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩی ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ.

ﺗﻀﺎﺩّﻯ
که اﻣﺮﻭﺯ ﺑﻴﻦ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﺷﺮﻕ
ﻭ ﻏﺮﺏ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺭﻧﮓ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻏﺮﺑﻰ
ﻫﺎ ﻏﺮﺑﻰ ﺗﺮ،ﻭ
ﺷﺮﻗﻰ ﻫﺎ ﻏﺮﺑﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﻘﺐ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﺗﻤﺪﻧﻰ،
اگر ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩ ﭼﺮﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻭﺩ. ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﻫﺎ ﻭﻋﺪﻡ ﺗﺠﺎﻧس
ﻭ ﻧﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮﻳﻬﺎ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎت ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎن
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻀﺎﺩ ﻓﻌﻠﻰ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ،
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳن
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻓﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺗﺮ،ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﺩﺍمه ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺪﻥ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﻏﺮﺏ، ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﺠﻮﻡ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ،ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯﻏﺎﺭﺗﮕﺮ
ﻭﺑﻰ ﺭﺣﻢ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺃﺯلی
اﺳﺖ. که هرﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﻓﺼﻮﻝ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ
. ﺍﻣﺎ ﻫﺠﻮﻡ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺷﺪﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻧﺎﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻫﺎﺟﻢ
ﻭﻣﻬﺠﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺤﻔﻆ
ﻭ ﺣﺮﺍﺳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﻓﻘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻋﺼﻮﺭ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﻴﺪﺍﻥ ﮐﺎﺭﺯﺍﺭ
ﻭ ﺯﻭﺭ ﺁﺯﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﺗﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻃﺮف که ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﮔﻨﺒﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺤﻔﻆ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﺗﻤﺪﻥ ﺷﺮﻗﻰ ﻣﺤﺴﻮب
ﺸﺪﻩ،ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻤﺪﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻗﺮﻥ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ ﻭ
ﻫﻔﺪﻩ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺴﺮﺩﺍﺭﻯ ﺭﺍﺟﺮ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﮐﺎﺭﺕ،ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻴﻬﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﺑﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻪ(ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﺭﻯ)
ﻭ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺎﻭﺝ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺴﺘﻦ،ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺣﻠّﺎﺝ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩ،ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺭﻭش ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ،که
اﻧﺴﺎﻥ ﺷﺒیه ﺨﺪﺍﻯ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﺍﻳن
همانی اﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻗﺪﻣﻰ ﺩﺭ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ
. ﻭ ﺍﻳن ﻤﺮﺣله ﺒﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻥ، ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﺣﺎﺷﻴﻪ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ ﺭﺍﻩ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ است،ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻣﺤﻀﺮ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﻏﻨﻰ ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ،ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺟﻤله اﻯ که
اﮔﺮ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻢ
ﺧﺴﺘﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺷﺪ. ﻭ ﻫﺪﻓﻰ ﺍﺳﺖ
که اﮔﺮ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺭﺭﺍﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻰ،ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﺳﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎ ﺑﺄﻭﻡ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻧﻪ
ﺑﺮُﻡ ﻳﺎ ﺑﻘُﻢ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻐﺪﻳﺮ ﺧُﻢ . ﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ ﻧﻬﻀﺘﻰ
ﺍﺯ ﻗﻢ ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﺑﺴﻠﻮﻙ،
ﻭ ﻋﻤﻞ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ الاّ ﻫﻤﻪ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
مثل ﻫم هستند. ﻭﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﭘُﺮ ﺑﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺁﻥ ﺷﻬﺮ ﻣﻘﺪّس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ،ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩه ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﻥ ﺩﻋﺎﻯ
ﺃﻫﻞ ﻗﺒﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ.

ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨﺘﺰﻳﺎﺑﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻠﻌﻴﺪﻥ
ﻳﮑﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﭙس ﻣﺴﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﻭﻣﻰ ﺍﺯ ﺁﻧچه
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﻨﺎ ﺑﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﻔﮑّﺮ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ،
ﻫﻴﭻ ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺗﺄﻭﻳﻠﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺑﻄﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ،ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺖ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻏﺮﺑﻰ ﺷﺪه اﻧﺪ
. ﺷﺮﻗﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺪﻭﺩ ﻭﺍﺻﻞ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻮﺻﻮل اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻭﺍﻳﺎﻯ ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ(اﻳﺮﺍن
ﻮﻳﺞ )ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻪ ﻣﻴﮑﺮﻭﻓﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻧﻪ ﻗﻠﻢ ﺁﺯﺍﺩ،
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ متعصّبین
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ.
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺟﻬﺖ،ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﻏﺮﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺑﺎ ﻗﺪﺭت
ﻮ ﺍﺳﺘﻴﻠﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺷﺮﻕ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺑﺎ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻭ ﻓﻠﺞ
ﺷﺪﮔﻰ ﺫﻫﻦ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻠﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﻗﺖ
ﺣﻤﻠﻪ ﮔﺮﮒ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻫﺪف ﻄﺒﻴﻌت
ﻨﺎﺑﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻀﻮﻟﺎت
ﻮﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﺁثاﺭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﺷﮑﻞ،
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻮﻟﮑﻮﺭ،
ﻭ ﺩﺭظﺎﻫﺮ ﺳﻨّﺖ
ﻣﻠّﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺠﺎ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﭼﻪ ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﭼﻪ ﻣﻐﻠﻮﺏ،ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻰ ﺟﻮﻳﻨﺪ.
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺍ، ﻭﻣﻘﻠّﺪ
ﻭﻣﺴﺨﺮه ﻮ ﺍﺯ هر
ﻏﺎﻟﺒﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮدﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺻﻞ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪن
عرﻓﺎﻧﻰ ﻭﺳﻨّﺘﻰ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺍﺻﻞ،ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺳﻨّﺖ ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻣﻠّﻰ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺷﺪﻥ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪن
ﺒﺎ ﻫﻢ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ ﻣﻠّﻰ
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﻗﻮﻣﻰ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺖ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻳﻮﺭﺵ ﺗﻤﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﺮﺑﻰ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠّﻰ،ﻭﺗﺸﺘﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳن
عاﺷﻘﺎﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻨّﺖ
ﻗﻮﻣﻰ ﻣﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه هماﻥ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍﻳﺞ
ﺟﺴﺘﻦ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
که ﺪﺭﺣﺎﻝ ﺭﻭﺍﺝ
ﺩﺭ ﻫﺮﻗﻮمی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﮑّﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﻓﺮّ
ﺑﺮﺗﺮ شهودی ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺎ ﺭﺍﻩ
ﭘﺪﺭﺍﻥ،ﭼﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ،ﻧﻪ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﻣﻘﺪّس.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻀﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻳﺪ، که
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺁثاﺭ ﻣﺮﺩه
اﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ،ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻞﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﻏَﻨی ﺘﺮﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺮﺑﺎﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮊﻧﻬﺎی کاﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻏﻨﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ،ﺍﺯ ﺳُﻨّﺖ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﻣﺮﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﮐﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﻓﻨﺎﺗﻴﻚ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪه ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻣﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻮﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎی ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺎه
ﺒﮕﺬﺷته ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺮﺩﻩ ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﭘﺮﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﺟﺪﺍﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭند. ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻠﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻴﺎﻥ
برتر، تنها ﺍﺳﺮاء
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬی
میباشند. ﻭﺍلاّ
ﺩﺷﻤﻦ(ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻴﺘﻠﺮ
ﻧﻴﺰ،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻧﮋﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﺮب ﻨﻴﺰﻋﺠﻢ ﺭﺍ
ﺍﻋﺠمی ﺰﺑﺎن ﺒﺴﺘﻪ
ﻭ ﻣﺮﺩﻭﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﺮﺏ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
(ﺃﺭﺏ) ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺭﺏّ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻋﺠﻢ ﻧﻴﺰ ﺃﺟﻢ،ﻳﺎ
ﺟﻢ ﻧﺸﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
چه اﻳﺮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﻏﻴﺮﺍﻳﺮﺍﻧﻰ.
نه اینکه عرﺏ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺭﺍ ﻋﺠﻢ
ﻭ ﺃﻋﺠﻤﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻴﺮ ﻭﺩﺍﺭ،
ﺣﻖ ﮐﺠﺎ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺣﻖ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﺣﻖ،ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ،ﺍﻭ
ﺣﻘّﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻫﺎﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻌﺪﻯ است . ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﺮﺯﻩ
ﻭﺑﻰ ثمر ﻫﺴﺘﻨﺪ،
که عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺯﻭﺍﻝ
میباشند. ﺍﻣﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ،ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، از ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻢ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻨﮋﺍﺩ
ﺑﺮﺗﺮی ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻔﺖ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻠّﻰ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻯ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ ﭘﺪﺭﺍﻥ،
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺗّﺤﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ ﺟﻠﻮ
ﺣﻤﻠﻪ ﺗﻤﺪﻥ ﺩﺷﻤﻦ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳن
ﻤﻬﺎﺟﻤﻴﻦ ﺷﺎﻳﺴته
ﻤﻘﺎﻡ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی ﻤﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺩﺷﻤﻦ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺗﻤﺪﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺗﻤﺪﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎن ﺁﻥ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﻞ ﺗﺸﻨﮕﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ. ﻭﺑﻘﻴّﻪ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻤﻴﻞ ﻭﻫﻮس ﺧﻮﺩ،ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺗﻦ
ﺑﺬﻟّﺖ ﺗﻤﺪﻥ ﺩﺷﻤﻦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﻧﻴﺰ،ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺳﺎﺯﺵ ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻣﺎ،ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎی
ﺒﺎ ﺗﻤﺪن ﻮﻓﮑﺮ
ﺷﺮﻗﻰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻫﺮﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺧﻄﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﺎﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ،ﮐﺎﺭ ﺩﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻴﻞ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺷﺨﺼﻰ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﻤﺪﻥ ﺷﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. که
ﭽﺮﺍ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻃﻠب
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻖ ﻣﻴﺪﻫﻢ،ﺍﮔﺮ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯﺳﻨّﺖ
ﻭﻣﻠﻴّﺖ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺣﻔﻆ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺑﻌﻀﻰ
ﺳﻴﺴﺘم هاﻯ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺎﺣﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻣﺎﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻫﻢ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ؟ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺩﻟﻰ ﭘﺎﻙ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﻗﺼﺪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍن ﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺎﻟﻪ ﺧﺮﺳﻪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺗﻀﺎﺩ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻨّﺘﻰ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺣﻖ
ﻭﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻌﻠﻢ ﮐﻠﺎﻡ ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ ﻓﻘﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،که ﻨﺎﻡ
ﺑﻐﻠﻂ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺴﺖ.
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﺎﺏ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮس ﺯﻳﺮ ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺩ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮند. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺑﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﺷﻌﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺍﻣﺎ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺗﻤﺪﻥ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻭ ﻣﺘﺪﻳّﻨﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﻣﻠّﻰ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه عملا ﻫﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺨﺪﺍ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴن گرﻭه ﻫﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭ ﺍلاّ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻦ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻳﺎ ﻣﻠّﻰ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﮋﺍﺩ
ﺧﻮﺩ،ﻣﮕﺮ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺫﺍﺕ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﻞ ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺳﻨّﺖ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﻠّﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﺭﻭﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ
که اﺯ ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺪ
ﺑﮕوﻴﻢ. ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺳﻨّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﻮﻫﻢ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﻳﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻠﺦ ﻭ ﺯﺷﺖ ﻭﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ
. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﺤﻖ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳی ﻮﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺯﺷﺖ ﻭ ﻧﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻪ ﺍﻳﺮﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻦ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻤﻰ،ﻭ
ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ ﺩﻫﺎﺗﻰ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ

ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ ﻣﺪﺭﻥ،ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻧﻘﻠﻴﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ؟ ﻳﺎ ﻣﮕﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻗﺪﻳﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ ﻣﺎیه
اﻯ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﻴﺎ ﺷﺪﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ؟
ﻳﺎ ﻣﮕﺮ ﻫﺮ ﺗﻤﺪﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻏﺬﺍﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻬﻴّﻪ ﮐﻨﻴﻢ،ﻳﺎ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ
؟ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻫﻢ ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ،ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﺤﻮﻝ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻊ ﮔﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳته
اﻳﻢ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﺳﻄﻊ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﺎلی ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺒﺨﺸﻴﻢ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺮﻭﺡ،ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺷﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ ﻭ ﺳﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺎﻧﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺍﻓﺴﻮﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻨﻔس ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺍﭘﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺻﻠﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ،ﺑﺎﻣﻮﺭﻯﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ، ﻭ ﺑﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻢ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻌﺪﻡ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﭘس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ،ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎ ﺳﻴﺮﻯ ﺍﺯﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺷته
اﻳﻢ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﻟﻰ ﺧﺪﺍئی
که اﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺗّﮑﺎ
ﺷﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﮐﻴﻬﺎﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ، ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻧﻈﻢ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﺷﻴاء
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﮐﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻴﺰ
ﻣُﺮﺪه اﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭﺗﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻂ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﮔﺴﺘﺎﺧﻰ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﻨﺪﻳﺸﻰ،ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﺑﺪﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺼﺮﻑ ﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍثرﻯ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﻋﻘﻮﻝ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﺩه ﭽﻮن
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩی ﻨﻴﺰ ﺍﺻﻞ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻔسﻫﻢ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻟﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴفه ﻧﺎﺗﻮﺭﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﺑﺂﻧﺠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﺭﺵ
ﻓﻘﻂ ﺍﺑﺰﺍﺭ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﮊﻧﺘﻴکی
ﻮ ﺍﻣﻮﺭ ﺃﺯﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ. ﻋﻘﻞ ﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﺑﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺷّحی اﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩه مغر ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﻟﻴﭙﻮﺋﻴﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪﻯ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﻃﻠﺒﻰ ﻧﻴﭽﻪ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﺘﻮﻟﻴﺪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﺎﺭﮐس،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﺍﺳﺕ ﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺪه
اﻯ ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻳﮑﻰ
ﻣﺤﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺪﺍﺭﻯ،ﻭ ﻗﻄﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻤﺤﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﮕﻠﻴﺴﻢ که ﭙﻴﺸﺮﻓت
ﺮﻭﺡ ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﺳﻨﺘﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺰﺩ
ﻣﺎﺭﮐس ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭﺗﻀﺎﺩ ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪه ﻮ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺧﻂ
ﻋﻠمی هدﻑ(ﻏﺎﻳﺐ
ﺟﻮﺋﻰ) ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ که ﺒﮑﻠّﻰ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻈﺎﻫﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﺤﻮﻝ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺍﺻﻞ ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻳﺎ ﺍﺻﻞ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮﻳﺘﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﮔﻮﺳﺘﻴﻨﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﺻﻞ
ﺗﻔﺮّﺩ،ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ،ﻳﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﺍﮐﻬﺎﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﻞ ﮐﻮﺟﻴﺘﻮﻯ
ﺩﮐﺎﺭﺗﻰ،ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻪ ﻣﻮﻧﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﻳﺐ ﻧﻴﺘﺰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺰﺩ ﻓﻴﺨﺘﻪ
ﺑﻪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻭﻋﻤﻞ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺰﺩ ﺍﺳﺘﻴﺮﻧﺮ
ﺑﻤﻦ ﻣﺤﺾ،ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺰﺩ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻣﺤﮑﻮﻣﻴّﺖ
ﻓﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺟﻤﻊ ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻤﻮنه
هاﻯ ﺟﺎﻟب ﻮﻣﻬﻢ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺷﺎﺧﻪ ﻭﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻴﺴﺖ،ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻭ ﺣﻴﺮﺕ،ﻭ ﺁﺵ ﺷﻠّﻪ
ﻗﻠﻢ ﮐﺎﺭ ﺁﺷﻔته
ﻔﮑﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻌﺎﺻﺮ
.

ﺍﻳﻦ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻮﻳّﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ إزلی ﻭ
ﻧﺎﻣﺘﻨﺎﻫﻰ، ﺑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ،ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،ﻭ
ﻧﺰﺩ ﻧﻴﭽﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻐﺮﺏ
ﺭ ﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺑﺴﻄﺤﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻧﺴﺒﻰ،
ﺑﻌﻘﻞ ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺘﺮ،ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﻣﻌﺎﺩ ﺟﺴﺘﻦ،ﺑﺪﻳﺪﻯ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻌﻘﻠﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﻧﺰﻭﻝ
ﮐﺮﺩﻥ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻐﺮﺍﻕ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﻔﺰﻭﻥ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺪن اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻧﻈﻢ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺻل ﺘﻌﺎﻟﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺣﺎﻝ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺒﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭ ﺗﻘﺪّس ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ.

ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ
ﻋﺼﺮ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﻏﺮﺏ ﺯﺩﮔﻰ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺍﺩﻥ ﺗﻤﺪﻥ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺍﻓﻌﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎن
ﺒﺎ ﺫﺍﺕ ﺷﺮﻗﻰ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺍﺷته
اند. ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ گفته
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻖ ﻧﻪ ﺷﺮﻗﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻏﺮﺑﻰ . ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺮﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺣﻖ ﺩﺭ
ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﺩﻳﻦ ﻇﺎﻫﺮﻯ،ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺟﺒﺮ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ثباﺕ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ. ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺸﺮﻗﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻭﺭﺷﺪﻩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻢ ﻏﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﭼﻪ ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﻣﺸﺮﻕ ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﻭ ﺳﻴﺮ
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻟﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ،ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﻭ ﻫﺪﻓﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻏﺎﻳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ؟ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺳﻮﮊﻩ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻧﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺿﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺎﻳﺖ
ﻫﺎﻳﺪﮔﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﺧﺮﻭﻯ ﻃﻠﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻡ، ﻏﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺴﺘﻦ. ﻭ ﻳﺎﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺮ ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺣله
اﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ،ﺑﻌﺼﺮ
ﺁﺧﺮ ﮐﻴﻬﺎﻧﻰ ﮐﺎﻟﻰ
ﻳﻮﮔﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻳﺪﮔﺎﻩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ،ﺑﻌﻘﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎ،ﻭ
ﻳﺎﺑﺪﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻃﻠﺒﻰ ﻣﺎ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎ،ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﭼﻪ ﺭﺍه
ﻭ ﺭﻭیّه اﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻧﻪ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﻭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻣﺤﺾ،ﻳﺎﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ ﻣﺎ.
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻴﺮ ﻭﺩﺍﺭ،ﺩﻭ
ﻗﻄﺐ

ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﻏﺮﺑﻰ
ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻫﺎﻯ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺠﻨﮓ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﺪﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺁﻥ ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺼﻔﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺷﺮﻗﻰ ﻭ
ﻏﺮﺑﻰ،ﺑﻨﻔﻊ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ،ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺗﻤﺪﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﻘﺪﻳس
ﻗﺪﺭﺕ،ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ،ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺩی
ﺪﺭﺍﻧﮕﻴﺰه ﻫاﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰﺵ ﻫﺴﺖ،ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻮﺩ، ﺍﺳﺎس
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ که ﻴﻚ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺎﻧیزمی
ﻭ ﺑﻴﻮﺷﻴﻤﻴﺴﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
. ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻋﻠﻤﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ،که
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺻﻞ ﻭﻣﺒﺪﺃ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻮﺧﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﻕ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ،
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻢ ﺟﺰﻣﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﺷﻴئ
ﻭ ﺃﻣﺮﻯ ﻋﻮﺿﻰ ﻭ
ﻧﺎﻗﺺ ﺍﻟﺨﻠﻘﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻐﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﺪﺍﺋﻰ،
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺎﻗﺼﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ ﭼﻪ
ﻧﻘﺼﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﺴﺘﻦ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﺭﺍﺩه
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ؟ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ که عاﻗﻞ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻏﺎﻳت ﻮﻫﺪف
ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻫﻢ ﺍﻣﺮی
ﻤﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﻌﻘﻮﻝ،ﻭ ﻫﻢ ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﺩﺑﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ،ﻭ ﻫﺮ ﺷﺎﺧﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ،ﺟﺰ
ﺗﺮس ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﻠﺎﺗﺶ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﻏﺮﺑﻰ،
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﺯ ﭘﻮﭼﻰ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺪﻥ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺷﺮﻗﻰ،ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺪّس ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﻳﻚ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﺳﻘﻮﻁ ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺍﺳﺖ،ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﻏﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ،ﻭ ﭼﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻣﻠﻤﻮس
.

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺷﺮﻕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺷﺮﻕ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﻘﺪّس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻩ
. ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ،
ﻏﺎﻳﺖ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺪه
اﻯ ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭ ﻣﺎﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻰﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻧﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ. ﺷﺮﻗﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻴّﺎله
اﻯ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎس ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﺰﺩ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻓﻊ ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺟﻤﺎﻝ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ،
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻘﻴﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. که ﺪﺭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺭﻭش ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﻣﺰ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪ،م ح م د ﻧﻮﺷته
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻧﺰﺩ ﺷﻴﻌﻴﺎن
اﻟﻬﻰ ﭘﺎﻳﺎن ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺟﻌت اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯﺟﺴﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻇﻬﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺟﺴﺘﻦ ﻣﺪﺭﻙ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺭﺟﻌﺖ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ،ﻭﺍﺻﻞ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻔﺖ
ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮطه کاﻣلی
که ﺣﮑﻢ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻨﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﻳﺸﻨﻮ
ﻭ ﺷﻴﻮﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻴﻮﺍ،
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﻗﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻮﺍﻯ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺩﻏﺪﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺷﺮﻗﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ،ﻭﻫﻤﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻈﺮ ﺭﺍﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﭘﺮﺳﺖ ﺩﮐﺎﺭﺗﻰ،ﮐﻪ
ﺟﺎﺩﻭ ﻭﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﻭﻫﻢ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺭﺍ ﺍﻧﮕﻴﺰهﻫﺎﻯ
ﻧﻘﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺻﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻀﺎﺩ ﺑﻴﻦ ﺷﺮﻕ
ﻭ ﻏﺮﺏ، ﻧﻔس ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ . ﻭﻟﻰ ﻏﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰﮐﺸﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻤﺪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.
ﻏﺮﺑﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﻮﮔﺎ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﻭﻣﺨﻔﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺣﺴﺎﺏ،ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻋﻴﻦ ﺑﺎﻟﻌﻴﻦ ﻭ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺩﺭﺍﺳﻠﺎﻡ که ﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﮔﻔته ﺸﺪﻩ، ﺗﺎﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻏﺮﺑﻰ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺑﺂﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﻭﻣؤثّر ﺗﺮ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﻏﺮﺑﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻗﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻘﺪّس ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺮﺑﻰ
ﺑﺎ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﻮﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ،ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻐﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﻮس ﻣﻰﺩﻫﺪ،ﻭﺍﺭﺿﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ . ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮعی ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ . ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺼﻮﺭت ﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍب ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻟﺤظه اﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭت ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎقی ﺒﺎﺷﺪ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ که
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﻤﻴﺮﺩ،ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﺳت ﺁﻭﺭﺩ،
ﻭ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
برﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺭﺩ،ﻓﺪﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺮﺑﻰ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺼﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺦ ﻭﻧﺴﺦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎت
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺗﺤﻤّﻞ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻏﺮﺑﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺍﺭﺩ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺠﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺷﺮقی اﺷﺮﺍﻕ
ﻃﻠﺐ ﺍﺯ ﺧﻴﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﺎﺏ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺳﺨﺘﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺭﻓﺎﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺩﺭﺷﺮﻕ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻴﻨﻰ ﻭ ﺗﺎﺋﻮﻳﺴﺖ،ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ(ﻋﻤﻞ ﺑﻰﻋﻤﻠﻰ)ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﺪﻭﺋﻰ
(ﻋﻤﻞ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ)ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ که
اﺯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﻮﮐّﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺳﻌﻴﻰ
از ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻳﺎ ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮ،ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ،ﻭ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﺪﻡ ﺍﺭﺍﺩﻩ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﺭﺍﺩه ﻫﺎﻯ ﻣﺎ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺗﺮس
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻭﻳﺎ
ﺧﻄﺮ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﻔﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻯ ﺫﺍﺗﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ،ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﺟﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺮﻗﻰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﺴﻢ
ﻫﺎﻯ ﺃﻧﺒﻮﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐثرﺗﻬﺎ. ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﻣﺸﺮﻗﻰ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﮐﻠّﻴّﺖ
ﻭﺑﺄﺻﻞ ﺃﺻﻴﻞ ﻳﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
بی ﻨﻴﺎﺯ ﺍﺯ ﻏﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴتی ﺮﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﺮﺻﺖ ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻭﻫﻢ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﺷﻴﺎء ﺁﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻏﺎﺋﻰ
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﺃس ﻫﺮﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺮﻣﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ.
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﺑﮑﺎﺭ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻏﺎﺋﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺤﺖ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺗﺎ
ﻣﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻣﺎﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺗﺎ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻫﺴﺘﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻫﺎﻳﻢ.
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻠﺎﻑ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻮﺏ ﻟﺎﻯ
ﭼﺮﺥ ﻫﺴﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ . ﺣﺎﺻﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﻭﺟﻬﺎﻥ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ،ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﻞ ﻳﻚ ﻋﻘﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺍﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍ ﺻﺎﺣب عقل ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
. ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺪﺭﻙ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﻨﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﻨﺪﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻯ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ ثاﺑﺖ
ﻭ ﻣُﺮﺩه اﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ،ﻭ
ﻫﺮ ﮔﻮشه اﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ، ﺑﻘاء
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ،ﻭ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ، ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩه و ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯﻟﻰ)
ﺍﻟﻬی ﻮ(ﻋﻠﻢ ﺃﺯﻟﻰ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﭼﻪ ﺗﺤﻮﻟﺎﺗﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ، ﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺷخصی
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺳﺮﭘﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺿﻤﻦ ثباﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ
. ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ، ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﺁﻥ،ﻭ ﮐﻞ ﻓﺮﻭﻉ
ﻭ ﺍﺟﺰاء ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺁﻥ،ﻫﻤﻪ ﺩﺭﮐﺎﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺷﻴاء،ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺨﺸﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ،ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﻢ
. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻳﻢ.
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ،ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺎﺻﻞ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﻭ ﮔﻮﺵ ﺑﺤﺮﻑ ﮐﺎﻧﺖ
ﻧﺪﻫﻴﻢ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ(ﻋﻘﻞ
ﻋﻤﻠﻰ)ﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ(ﺭﻭﺡ ﮐﻠّﻰ)ﻓﻮﺋﺮ
ﺑﺎﺥ،ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺎﺭﮐس
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻥ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺪﺍﻫﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﮐﻮﺟﻴﺘﻮﻯ
ﺩﮐﺎﺭﺕ،ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﻳﺐ ﺍﺻﻞ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺑﻮﺩه
اﻳﻢ. ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻋﻀﻮ ﮐﻠّﻰ ﺁﻥ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﻞّ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎ ﮐﻞّ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﻫﺮ ﻓﺼﻞ، ﺟﺰﺋﻰﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻏﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﺴﺗﻴﻢ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ،ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎ ﮔﺴﺴﺘﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺸﺘﻦ، ﻣﺎ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ(ﺯﻣﮑﺎﻥ) ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻣﺎ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﻔﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪ، ﺍﺯ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺗﻰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ ﺣسّ
ﻣﻰ ﮐﻨﻢ،ﺟﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﻤثیل ﻭﺗﺼﻮﻳﺮﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻧﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ. ﭘس ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻞّ ﻭﺍﺣﺪ،ﭼﺮﺍ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ؟ﻭ
ﭼﺮﺍ ﻫﺮ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺍﻳﻦ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺩﻳﺮﮐﺮﺩﻯ ﻭ ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻐﺎﻳﺮﻯ ﺟﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻣﺎ،باعث
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺧﻨثی ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺷﻮﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ،ﻧﻔﻮﺫ
ﺗﻤﺪﻥ ﻏﺮﺏ،ﻭ ﺍﻧﺤﻄﺎﻁ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻰﮐﻨﻴﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ،ﻧﻪ ﺭﻣﻘﻰ
ﺑﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻭﺍﺭﺯﺷﻰ
که ﺪﺭﺳﺎﺑﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻨﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻋﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺣﺎﻓﻆ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،که
ﺸﻤﺎ ﻫﻢ ﻋﺰﻳﺰﺍﻧﻢ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻃﻠب ﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺷﺮﻗﻰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺭﺍﻳﺞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﺑﻨفع
ﺒﺮﺗﺮﺍﻥ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ،ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺘﺄثّر
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩی
ﻮﺩﻭﭼﺎﺭ ﺯﻭﺍﻝ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎﻯ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ.
ﻭ ﺑﺂﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺨﺸﻴﻢ.
ﻭﺍلاّ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭ ﺑﺪﺭ
ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭ ﺁﻟت
ﺪﺳﺖ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭﺁﻳﻴﻢ،ﻭ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻴﺎﺽ
ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ .

ﺍثاﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭ ﺍﺩﺑﻰ ﺷﺮﻕ،ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺧﻄﺮ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺯﻭﺍﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻤﺪﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﮋﺍﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺕ ﺗﻴﺮﻩ،ﺧﺎﺹ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻔﺼﻞ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ، ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ،ﻭﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﺪﻫﻴﻢ،ﺑﻌﺪﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻓﻬﻤﻴﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
و نه هماﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ. ﮐﻪ ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻓﻠﺞ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎﻯ ﭼﺮﺥ
ﺑﻰ ﺭﺣﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧته
اﻳﻢ. ﻭ ﻳﺎ ﻟﺎﻯ ﭼﺮﺧﻬﺎﻯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ. چه ﺪﺭﻏﺮب
ﻴﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ،ﻭ چه
ﺪﺭﻓﺮﺩ ﻳﺎ ﺟﻤﻊ.
ﻭ ﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ،ﻭ
چه اﻣﺮﻭﺯ که ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻓﺮﺩﺍﻯ ﭘﺮ ﻣﺴﺦ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﻭ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭ ﺑﻠﺎ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺑﻠﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﻓﺮﺩﺍ ﻧﺸﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ .

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓ،ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻫﻨﮓ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺍﺯﺧﺎﺭﺝ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺮﺗﺮ،ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺍﻣﺎﻧت اﺳﺖ که ﻤﻘﺪّس
و ﺣﻖ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺧﺪﺍ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟیه ﻮﺗﻨﺰﻳل
ﺒﻔﺮﻫﻨﮓ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺸﺮ،ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺁﻳﺪ،ﻭﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺪﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻧﻔس
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺸﻨﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺂﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ،
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّت ﻮﮐﻤﮑﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺷﮑﻞ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﺎ،ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ،ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻮﺑﻰ ﺳﻨﮕﻴﻦ،ﺑﻨﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺣﻖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻌﻰ ﻣﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﺟﺰ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﮐﻪ ﺑﻤﺎ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﻭ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﻙ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻮﻕ ﻋﻘﻞ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻣﺎ،ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ،ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍی ﻤﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﻩ ﺧﻠﺎﺹ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺷﺎﻧﻪ
ﺧﺎﻟﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺁﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺎ ﺟﺮﻡ،ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.

ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻏﺎﻳﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻣﺎ،ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ،ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ(ﺑﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﻫﺮ ﻭﻇﻴفه اﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﻣﻔﺮﻭﺽ ﺷﺪﻩ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﻴﺮ ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺁﺩﻡ ﻋﺎﻗﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻳﺎ ﺍﺧﻠﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻳﻢ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺿﺎفی ﻤﻴﻤﺎﻧﻴﻢ.
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩه اﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻳﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ،ﻭﻳﺎ ﺣﮑﻤﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻥ،ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ . ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ ﺗﻤﺮّﺩ
ﮐﻨﻴﻢ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺳﺮﻣﺎ ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺎﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﮑﻨﻴﻢ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻧﻪ ﺗﻤﺮﺩ
ﻣﺎ . ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻭﻇﻳفه اﻯ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ،ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﻭ ﺟﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﻧﻤﻮنه ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻳن اﺷﺨﺎﺹ ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻤﺮﺩ ﻭ ﺗﻨﺒﻠﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺷﻮﻕ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺿﻤﻦ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮﻳﻤﻌﺎﻑ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻳﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮﻯ،
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﺎﺟﺰاء،
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﻇﻴفه اﻯ
ﺗﺤﻤﻴلی اﻟﻬﻰ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﻮﺩ،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻭ
ﻋﺎﺩﺍت ﻮﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻣﻴﺸﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻭﻇﺎﻳف ﺸﺎنه ﺨﺎلی
کرﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ
. ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ،ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺍﺳته ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻃﺮﺡ
ﺁﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭ ﺁﻣﺎﺭﮔﻴﺮﻳﻬﺎ
ﻭﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩ. ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻰ ﮐﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻈﻬﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎنه ﺨﺎﻟﻰ ﮐﺮﺩﻥ،ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻭﻣت اﺯ ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻌﻰ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ،ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻫﻴﭻ
ﻓﺎﻳﺪه اﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻧﻪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺷﺨﺼﻰ،
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺍﻧﺶ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﻭﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺗﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺟﺎمعه
ﺪﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻌﺪ
ﻫﺮﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ،ﺍﻭﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﺑﻌﺪ
ﻫﻢ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻢ ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﻇﺎﻫﺮﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺯﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻴﭻ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﺿﺪﺍﺭﺯﺷﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺭﺍﻩ ﻣﺎ ﺑﻴﺮﺍﻫﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻧﺤﺮﺍف
ﺪﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻠﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭﻣﻠّﻰ ﻭ ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺎ،ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﺰﻭﺍﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺠﺰ ﻭ ﻟﺎﺑﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺎ ﻓﺎﻳﺪﻫﺎﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﺑﻴﺠﺎ
ﻭ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﻨّﺖ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻣﺎ ﺣﻔﻆ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺁثاﺭ ﺗﮑﺎﻣلی ﻮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻣﺎ، ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺑﻤﺴﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺣﻖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ثاﺑﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺗﻠﻘّﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻫﻤﻪ ﺣﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻩﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻫﺮ ﻗﻮﻡ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻖ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻗﻮﻣﻰ،ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﺻﻴﻞ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮلهاﻯ ﻋﺎﻳﺪﺍﺕ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻭ ﻣُﺪﻟﻬﺎ
ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ،ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺎﻥ ﻭ ﺧﻂ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ . ﺍﻳﻦ ﮔﻮنه
اﺯﺳﻤﺒﻠﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺯﻟﻰ، ﭼﻮﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﻢ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ،ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺻﺤﻴﺢ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﻣﺎ
ﺑﺴﻘﻮﻁ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﮐﻮﺷﻴﺪه
اﻳﻢ. ﻭ ﺟﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎت
ﻮ ﺍﻭﻫﺎم ﻮ ﺣﺸﻮ
ﺯﺍﺋﺪ ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﻃﺮّﻫﺎﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻗﻮﻡ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺪﻯ ﻇﺎﻫﺮ ﻳﻚ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻥ،ﻭ
ﺍﺯ چه ﭽﻴﺰﻫﺎ ﻟﺬت
ﺒﺮﺩﻥ ﻭﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩﻥ.
ﻫﻤﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺣﻖ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺻﺤﻴﺢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻧﮕﻮﻧﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴش هست . ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺷﻌﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﻗﻮﻣﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﻮﻡ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺤﻖّ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ،ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﻳﻦ ﺍﻗﻮﺍﻡ،ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی الهی
ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮش کرﺩه
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺮﺗﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﻨﺎﺳب
ﺰﻣﺎﻥ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣل ﺘﺎﺯﻩ ﺍﺭﺍئه
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﻟﻴﻞ ﺻﺤّﺖ ﻭ
ﺣﻖ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ،ﺣﺮﻑ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣﻖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻣﺪﺍﻓﻌﻴﻦ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎن ﻘﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺣﻔﻆ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﻮﻡ،باعث
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺍﻥ ﻗﻮﻡ،ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺷﺨصی
اﻓﺮﺍﺩ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺪﻭن اﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ،ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
اﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺪّس ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ،ﻫﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﻳﻚ ﺗﻤﺪﻥ ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﺷﺮﻕ،ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﮑﺸﻴﻢ،ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﮐﻪ ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻠﻴﻪ ﺗﻤﺪّﻧﻬﺎ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺰﻭﺍﻝ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ،ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ،ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻠﺎش
دﻳﮕﺮ، ﺟﺰ ﻣﺸﺖ
ﺑﺮ ﺳﻨﺪﺍﻥ ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻘﻠﺎﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎﺻﻞ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ،
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺴُﻨّﺖ
ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺴﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻨﻘﺺ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻫﻢ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺸﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻗﻮﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﺒﻚ
ﺍﺟﺪﺍﺩﺷﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭی
اﺟﺪﺍﺩی ﺪﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺷته اﻧﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺼﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ،ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻭﺭﻩ ﺩﺍﺭﻳﻮﺵ
ﻭ ﮐﻮﺭﺵ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ
ﺣﻀﺮﺕ ﺁﺩﻡ ﻭﺣﻮﺍ،ﻭﻳﺎﻋﻴﺴی
ﻮ ﺑﻮﺩﺍ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺷﺪﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺘﻘﺪﻳس ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺑﻪ ﺳُﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻔﻆ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﺗﻘﻠّﺎﺋﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍب ﻮ ﻟﺠﻦ
ﺯﺍﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻮﻡ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻧﻔس ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﻴﻢ. ﻭ ﻧﻔس
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻧﻔس،ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩه اﻳﻢ
. ﺻﺒﺤﮕﺎﻩ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓت ﻤﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭﻇﻬﺮ
ﺍﻧﮕﻴﺰه ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﻭ ﺷﺐ
ﻫﻢ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺳﻮﻣﻰ،ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
(ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺭﻭﻧﻰ)ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻃﺮﺣﻬﺎ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺠﺎﺕ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﺣﻔﻆ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﻭ ﺭﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ،ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻮﻣﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺿﺪ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ،ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻓﺮﺩ، ﻧﻴﺰ
ﻭ ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺧﻨثی ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻫﺪف اﻳﺪﺍﻝ ﻭ
ﺭﺍه ﻮﺍﺣﺪ ﻭ ﻣﻘﺼﺪﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺳﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﭘﺶ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺸﻴﺪه
اﻧﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺒﺤث ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻭ ﺗﻤﺪن ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺑﺠﺰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻘﺶ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻓﺮﺩﻯ،ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺯﻳﺮﻳﻦ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﭙس
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﮐﻞ ﻗﻮﻡ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ . ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﻗﻰ ﺍﻧﺪﻳﺸﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎﻫﻢ،ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻏﺮﺏ ﺯﺩﮔﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻏﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺳﻨّﺖ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﻧﺪ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻍ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ،ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻨثی ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺒﺘﺬﻝ ﻭ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺁﻣﻴﺰ ﻭ
ﺑﺪﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ،ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﺪﺭﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻫﺎﺗﻰ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ،ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯﻳچه
اﻯ ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﻬﺎﺟﺮﺕ ﺑﺴﺮ
ﺯﻣﻴنﻬﺎﻯ ﻏﺮﺑﻰ،ﻭ
ﺧﺴته ﻮ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭﻓﮑﺮ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺷﺮﻗﻰ ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻧﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻗﺮﻣﻰ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ
. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺣﺶ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺠﺰ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻃﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺪﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻣﻨﺤﺮف ﺸﺪﻩ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻄفه ای ﺩﺭ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺎﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻄفه ها ﺯﻳﻨﺖ ﺑﺨﺶ
ﻣﺰﺭﻋﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
الهی ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺪﻳﮕﺮﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒته
اﮔﺮ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻗﻮﻡ،ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﭘﺎﻙ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﻮﻡ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺯﻭﺍﻝ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺍﻥ ﻭﺳﻮﺍﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎ
ﻭﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﻄﺮﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺴﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﻭ ﺑﻬﻮﻳّﺖ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻨّﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺍﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس ﻭ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺪﺍﺭﻳﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻭﺍﻭﻝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺴﻨّﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻗﻮﻣﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻤﻚ ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻬﻀﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﻯ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﺍﻥ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮﺯ،
ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﻓﺮﺩﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺗﻨﻮﻣﻨﺪی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
که همه ﻫﺮﺯﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﻧﺪ . ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﺻﻴﻞ ﺗﺮ،ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻳﻌﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻓﺴﻮس
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﻗﻠﻴﻞ
ﻣﻦ ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ) ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻤﺘﺮ،ﻭﺧﻮﺵ ﺧﻮﺍﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭلی ﭽﺮﺥ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻫَﺮَس ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺰﺭﻋﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻠﻒ ﻫﺎ ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭼﻴﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺟﺎ
ﻭ ﺷﺎﻧس آﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺬﺭﻫﺎ
ﻭﻧﻄفه هاﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﮑﺎﺭﻧﺪ
. ﻭﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺮﺳﻴﻢ،ﺩﺍس ﻣﺮﮒ
ﻭ ﮐﺎﺑﻮس ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺎ،ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻓﺮﺩﺍ
ﻓﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﻨﺒﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ .

ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻰ ﻋﺰﻳﺰﻡ،ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻳﻢ
ﺑﺎﺯ ﺑﻪ ﺭﻡ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻗُﻢ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻭﻟﺎﻳت
ﺒﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ﻗﻮﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ(
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ) ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﻗﺒﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺼﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺳﺖ
. ﺁﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮐﻪ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻏﺮﺏ،
ﻭﺯﺭﻕ ﻭ ﺑﺮﻕ ﺁﻥ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﮔﻴﺞ ﮐﺮﺩﻩ،ﻫﻤﻴﻨﺶ
ﻋﻴﺐ ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﺑﺪﻯ ﻏﺎﻓﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ،ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻘﻂ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺪن
ﺴوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭ
ﺧﻴﺮ ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺯﺭﻕ ﻭ ﺑﺮﻕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳت ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻡ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﺭُﻡ ﻭ ﻗُﻢ ﻭ ﺧُﻢ
ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﮐﻦ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻝ ﺗﻮ،ﺭﻡ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻗﻢ،ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﻰ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻰ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻯ.
ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻋظﻴﻢ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳت
ﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
.

M047

دین و
حکمت و سیاست

ﺩﻳن
اﻣﺮی اﺯ ﻭﺟﺪﺍن
ﻔﮑﺮی ﻮﺷﺨﺼی اﺳﺖ،ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح
ولی بشرط سلوک
الهی است. دین
سلوکی یک ﺘﮑﻨﻴﻚ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪه
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍی
ﺘﮑﺎﻣل ﺮﻭح ﺒﺮﺣﺴب
ﻤﺸﻴّت اﻟﻬﻰﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎطی ﺒﺎ
ﻣﺴﺃله ﺤﮑﻮﻣت ﻮﺳﻴﺎﺳت
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻴﺎﺳت
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ،
ﻭﺩﻳن اﻣﺮی ﺮﻭﺣی
اﺳﺖ. ﺳﻴﺎﺳت ﺒﺮ
ﺍﺳﺎس ﻨﻬﺎﺩﻫﺎ
ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎی
گروهی ﻮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی
ﻮ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩی ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ،ﺩﺭﺳﻄح
عقل ﺠﻤﻌی اﺳﺘﻮﺍﺭﺍﺳﺖ.
ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧی
ﺠﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺪﻳﻦ، ﺟﻤع ﺮﺍ ﻭﺳﻴله
ای ﺒﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣل
کوﺩﻙ،ﺗﺎ ﺳﻄح
عقل ﺠمعی ﺪﺭ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯآن ﭘس ﻔﺮﺩ
ﺑﺪﻭن ﺁﺳﻴب ﺮﺳﺎﻧﺪن
ﺒﺠﺎﻣﻌﻪ،ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠق
این ﺴﺎﻟﻚ،که ﺠﺎمعه
ﺮﺍ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩه ﺒﻮﺩ، ﻭبه
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ،ﺍﻳن ﻔﺮﺩ
ﮐﺎﻣل ﺸﺪه ﺒﺎﺳﻠﻮک
ﺪﻳﻨﻰ،ﺍﮔﺮ ﻧﻮﺁﻭﺭی
همرﺍه ﺪﺍﺷﺖ،
به (ﺳﻄح عقل ﻮﻋﻠم
ﺠﻤﻌﻰ)ﺍﺿﺎﻓﺎﺗی
ﻤﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﮐﻤﮑی ﺒﻨﺴﻠﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪ، ﻭﮐﻮﺩﮐﺎن
ﺒﻌﺪی ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﮑﻮﻣت
ﺪﺍﺭی اﻣﺮی ﺪﻧﻴﻮی
اﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮﻫم ﻤﻔﻴﺪ
ﮐﺎﺭ ﺁﺧﺮت ﭙس
اﺯﻣﺮﮒ،ﻭﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋی اﻓﺮﺍﺩﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﻮﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ،ﻣﺘﻨﺎﺳب
ﺒﺎ (ﺁﺯﺍﺩی ﻔﺮﺩ)
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭنه اﺎﻳﻨکه
ﭽﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭت اﺟﺮﺍی
ﺪﺭﺩﻳﻨﺪﺍﺭی ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﺩﺍمه
ﺴﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨی
ﭽﻘﺪﺭﺳﺎﻟک اﺯﻣﺰﺍﺣﻤت
های ﺠﺎمعه کمک
ﺒﮕﻴﺮﺩ،ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻤﺮﻳن ﺼﺒﺮ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺰﻭﺭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍن
ﺒﻨﻔع ﺁﺧﺮﺕ، ﻓﺮﺩ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭﺑﻌﻤل
ﻨﻤﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍن ﻘﺎﻧﻮﻧﻰ،ﻭﻣنع
اﺯ ﺑﺮﺧی اﺯﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، که ﺒﺎﻃل
کننده اﺭﺍﺩﻩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟی
ﺴﻠﻮک عوﺍم ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺰﺍﺣم ﻨﺘﻴجه
ﺴﻠﻮﮐی ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﻴﺎ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ،
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺳﺒب ﺘﮑﻔﻴﺮﺟﺴم
ﻮ ﻓﮑﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﻳن اﺣﮑﺎﻣی ﺘﻘﺮﻳﺒﺎ
ثاﺑت ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍی
ﺰﻣﺎنی ﺨﺎﺹ،ﻭﻓﺼل
ﻨﻮﻋی ﺒﺸﺮﻯ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭجه ﻮ ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩی
ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺻﺎﺣب
ﻘﺮّﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺮﺑﻮطه
ﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺑﻌﺪﺍ
ﻟﻐﻮ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭﺁن
اﺣﮑﺎﻡ، ﺑﻮﺳﻴله
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺗﺮ،ﻳﺎ
ﻗﺎﺋم ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺳت ﺪﻫﺪ. ﮔﺮچه
اﻫﺪﺍف اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎن ﻮﺭﻭشهای
ﺴﻠﻮکی ﺁﻧﻬﺎ
ثابت ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻳﻌﻨی
اﺩﻳﺎن اﻟﻬﻰ،ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ
ﻨﻈﺮی ﻮﺗﺌﻮﺭﻳﻚ،ﺩﺭ
ﺍﻫﺪﺍف ی ثاﺑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟی ﺪﺭﺗﮑﻨﻴک
ﻮﻋﻤﻞ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍن
ﺠﺰﺋی ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻋﻤل ﻨﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍت ﻮﺍﻋﻤﺎل
ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺭﻭش عملی ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺩﺭجه
کمال ﻮﺍﺻﻠﺎن ﺁن
ﻤﺘﻔﺎﻭت
هستند. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
اﺣﮑﺎم ﻮﻣﻘﺮﺭﺍت
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎ، ﺑﺮﺣﺴب
هر ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﺑﺎ ﻧﻈﺮﺍﮐثرﻳّت
ﻤﺮﺩم ﺁﻥ،ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﺯﻭﺭ ﻭﺗﺤﻤﻴل
ﺪﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎ،
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺗﺤﻮﻟﺎت
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﻴک ﻘﻮم
ﻣﺘﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺴﺎله ﻘﺎﺑل ﺒﺮﺭﺳی
ﻤﺎ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ این ﺒﺎﺷﺪ،
که ﺒﻨﻴﺎﺩﻫﺎی ﺪﻳﻨی
ﻮﺑﻨﻴﺎﺩ ﻫﺎی ﺴﻴﺎﺳﻰ،
تاچه ﺤﺪﻭﺩی ﺒﺎهم
همآﻫﻨگی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﻮﺯه ﻮﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻳن هماﻫﻨﮕﻰ ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺍﺯﺍت ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻤل ﭽﻘﺪﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻨﻴﺎﺩﻫﺎی ﺮﺳﻤی
ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐی اﺩﻳﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﺷﺒﺎﻫت ﺒﺘﺸﮑﻴﻠﺎت
ﺴﻴﺎﺳی ﻮﺣﮑﻮﻣتی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺍﻗل ﻴﮑی اﺯ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎت
گرﻭﻫﻰ ﺩﺭ ﻳک ﺠﺎمعه
ﻤﺤﺴﻮب ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳن ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
(ﺩﻳن ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎت
ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎی ﺴﻠﻮکی
ﻴﺎ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﺋﻰ،
که ﺪﻭﺟﻨبه ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﮑﻰ ﺍﺩﺍﺭه
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ (ﮔﺮﻭه
اﻳﻤﺎﻧﻰ) ﭘﻴﺮﻭﺧﻮﺩ
. ﻭ ﺍﻳن ﻘﺴﻤت
کاﺭﺷﺎن ﺸﺒیه
اﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰﻭ
ﺩﻧﻴﻮی اﺳﺖ. ﻭﺷﺒﺎﻫت
ﺒﺤﮑﻮﻣت ﺴﻴﺎﺳی
ﺒﺮﮔﺮﻭﻫی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮی ﺠﻨبه
ﺁﻣﻮﺯﺵﺳﻠﻮﮐی
ﻮ ﺗﺮﺑﻴت ﻔﺮﺩی
ﻮﺟمعی اﺳﺖ. که
هرﮔﺰ ﺗﺮﺑﻴت ﺴﻠﻮﮐی
ﻔﺮﺩی ﻮﺟمغی ﺁﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ، ﻫﻴچ ﺮﺑﻄی
ﺒﺎﻣﻮﺭﺩﻧﻴﻮی
ﻮ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
چه ﺮﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭﺳﻴﺎﺳی
که ﺪﺭ ﺟﺎمعه
هست ﻭﻏﺎﻟﺒﺎ ﺟﻨبه
ﺘﻌﻠﻴم عموﻣی ﻮﻧﻈﺮی
ﺒﮑﻮﺩﮐﺎن ﻮﻋﻮﺍم
ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه اﺯﻓﺮﺻﺘﻬﺎﺋﻰ،
که گاﻫی ﺠﺎمعه
ﻮﺳﻴﺎﺳت اﺟﺎﺯه
آنرا ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻓﺮﺍﺭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺻﻮﻓیه
اﺯﺍﻳﺮﺍن ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ، ﺑﻮﺳﻴله
ﺪﻳن ﺮﺳﻤی ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻮنه آن
میباشد. چه ﺮﺳﺪ
که اﮔﺮﺍﻳن اﻧﻘﻠﺎﺑﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺳﻴﺎﺳی
ﻮﺷﻮﻓﻴﻨستی ﻮﻣﻠی
گرﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﮊﻳم
ﻤﻠّی ﺮﺍ ﻧﻴﺰ،ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺻت ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﻤﺮﺩم
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎن
که ﺮﺿﺎ ﺷﺎه ﺪﺭ
ﺍﻳﺮﺍن ﻤﺎنع ﺼﻮﻓیه
ﻨﺸﺪ.

ﺣﮑﻮﻣت
ﺪﻳﻨی ﻮﻗﺼﺎﺹ ﺩﻳﻨﻰ،
ﻣﺨﺎﻟف ﺘﺼﻮف ﻮﺗﺰﮐیه
ﻨﻔس ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬم
ﺪﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻯ،
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳته ﻤﺮﺩم
ﺘﺰﮐیه ﻨﻔس ﻨﺒﺎﺷﺪ،
ﻗﺎﺑل ﻘﺒﻮل اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍت
اﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭت ﺪﺍﻭﻃﺒﺎنه
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺍی ﻘﺼﺎﺹ،ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎن ﺁن گرﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟکی ﺪﺍﻭﻃﻠب
ﻤﺠﺎﺯﺍت ﻨﺸﺪ،ﻓﻘﻄ
ﻤﻴﺘﻮﺍن اﻭﺭﺍ
ﺍﺯﺟﺎمعه اﻳﻤﺎﻧی
آﻥ ﮔﺮﻭه ﻤؤمنان
ﻄﺮﺩ ﮐﺮﺩ نه اﻳﻨکه
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎی ﺨﺎص
ﺴﻠﻮک ﺮﺍ،ﺑﺼﻮﺭﺗی
ﺎﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ،
که ﻌﻤﻠی هم ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎﻋث ﻤﺴﺨﺮﮔی
اﺣﮑﺎم اﻟﻬی ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﮐﻞّ،ﻫﺪﻑ ﺟﺎمعه
ﺮﻭﺣﺎنی که ﺪﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎی
ﺼﻮﻓﻴﻪ، ﻭﺍﺣﺪﻫﺎی
اﺟﺘﻤﺎﻋی کوﭼک
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻠﺎﺣظه
ﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ، ﺍﺣﮑﺎم
ﺁن ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮک
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮی
ﺑﺎ ﮐﻤک ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞﺍﻟﻬی
ﻴﺎ ﺭﻫﺒﺮ ﺭﻭﺣﺎﻧی
ﺴﺎﻟک اﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺧﻠﺎف
کاری ﻤﮑﺮﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭﻭﺍقع هماﻥ ﻣﻌﻨی
ﺮﻫﺎ ﮐﺮﺩن ﺴﻠﻮﻙ،ﻭ
ﭘﻴﻤﺎن ﺸﮑﻨی اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧی
هست . ﻭﻟی ﺒﺮﺍی
اﻳﻨکه ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎن
ﺴﻠﻮﮐی ﺨﻮﺩ ﻧﻔﺎق
ﻨﮑﻨﺪ، ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺮﺍ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻨﺼﺮف اﺯ ﺍﺩﺍمه
ﺴﻠﻮک ﻨﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺧﻠﺎق کاﺭﺭﺳﻤﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ ﻳﺎﺣﺎﮐم
ﺠﺎمعه ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣّﺎ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ،
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧی
ﻮﺳﻠﻮﮐی ﻤﻄﻠﻮب
همه اﻓﺮﺍﺩ ﻣﻠﺘی
ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻤﻮﺟب ﺪﻣﮑﺮﺍﺳﻰ،ﺍﺣﮑﺎم
ﻘﺎﻧﻮﻧﻰ ﺭﺍﻋﻠیه
ﻤﻨﺎﻓﻘﻴن اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﻌنی
ﺤﺘی اﮔﺮﺳﺎﻟک ﺨﻠﺎﻓﮑﺎﺭ،ﺩﺍﻭﻃﻠب
ﻘﺼﺎﺹﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧچه ﺤﮑﻮﻣت
ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭﻣﺤﻴﻄ
ﺨﻮﺩ،که ﺒﺰﻭﺭﻧﻈﺎﻣی
ﻮﻳﺎ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺑﺮﺣﺴب
ﺘﻤﺎﻳل ﻤﺮﺩﻡ،
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺣﮑﻮﻣت
ﺴﻴﺎﺳی ﻤﻴﮑﺮﺩ،
ﺍﺣﮑﺎم ﻘﺼﺎﺻ ﺨﺎص
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ،ﺑﻌﻨﻮﺍن
ﻘﺎﻧﻮن اﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺯﻭﺭ ﻭﺟﺒﺮ ﺩﺭﺍﺟﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﻋﺼﻮﺭﺑﻌﺪﻯ،
ﻫﺮﮔﺰﭼﻨﻴن ﺤﮑﻮﻣﺘی
ﺮﻭﺣﺎﻧی ﻮﺳﻠﻮﮐی
ﭙس اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎب ﻤﺮﺩم
ﻨﺸﺪ. ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ (ﻭﻟﺎﻳت
ﻔﻘﻴﻪ) ﺧﻠﻔﺎی ﺮﺍﺷﺪﻳﻦ،ﻳک
ﺘﻘﻠﻴﺪ ﻣﺴخ ﺸﺪﻩ،
ﺍﺯﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ،ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﺣق ﻮﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴته
ﺒﻮﺩ،ﻭﺑﺴﺮﻋت ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﺳﻮﺍ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫی ﻤﻴﺮﺍثی
ﺨﻠﻔﺎ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
(ﺩﻳن ﺮﺳﻤﻰ) ﻭنه
ﺤﮑﻮﻣﺖ (ﺩﻳن ﺴﻠﻮﮐﻰ)ﺩﻧﺒﺎل
گرﺩﻳﺪ.

ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﻧﻴﺰﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮﻭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّت اﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﺃﻣﺮﺩﻳﮕﺮی
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ. ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺟﺮﻳﺎن اﻣﻮﺭ ﻭﺗﻔﺎﻭت
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﺩﺭﺑﻴن
ﻤﻠﻞ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺯﻧﺪﮔﻰ،ﭼﻮن
علم ﻮﺗﮑﻨﻴﻚ، ﻫم
ﭽﻨﺎن ﺪﺭﺳﻤت
هدﻓﻬﺎی اﻟﻬی ﭙﻴﺸ
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺟﺮﻳﺎﻧﺎت
ﺤﻴﺎﺗی یک ﺠﺎمعه
ﺒﺎﺣﮑﻮﻣت ﺁﻥ،
ﺑﻌﻨﻮﺍن ﺰﻣﻴنهئ
اﻯ ﻣﺴﺎﻋﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍن
اﺳﺖ. ﻭﻳا ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺒﺮﺍی ﺘﺼﻔیه ﺪﻭﮔﺮﻭه
ﭽپ ﻮ ﺭﺍﺳﺖ، ﺍﺯﻣﺨﺎﻟﻔﺎن
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی ﭙﻴش
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺣﮑﻮﻣت
غیر ﺳﻠﻮﮐی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
ﺍﺳﻠﺎﻣی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺎﭘﻬﺎی
اﺎﺭﻭﭘﺎی ﻘﺮﻭن
ﻮﺳﻄﻰ،ﮔﺮچه اﻟﻬی
ﻨﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﺨﻮﺩ ﻭﺳﻴله
کشتاﺭﻫﺎی ﭽپ ﻮ
ﺭﺍﺳت ﺠﺎمعه اﺯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴته ﺨﺪﻣت
ﺒﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎی ﺴﻠﻮﮐی
ﻮﺣﮑﻤت عملی ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺩﻳن
کلمه ای است ﻔﺎﺭﺳﻰ
دری و هندی ، ﺑﻤﻌنی
ﺮﻭش ﻮ ﺁﺋﻴﻦ، ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓته ﺁﺫﻳن ﺪﺭ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. که ﺪﺭﺩﻳﺎنت
ﺰﺭﺩﺷﺘی ﺒﮑﺎﺭﺑﺮﺩه
ﻤﻴﺸﺪه ﻮﺣتی ﺪﻧﺒﺎله
ﺪﻳﺎﻧت ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ
که ﺪﺭﻗﻮم ﻘﺮﻳش
ﺪﺭﻣکّه ﺒﻮﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﻠﻔﻈ دین ﺒﻤﻌنی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻓﺖ، ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭلی ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺍﻳﻨﮕﻮنه
ﺘﺼﻮﺭﺷﺪ،که ﻨﺎم
ﺪﻳن ﺨﺎﺹ ﻗﻮم
عرب ﻮﺍﺳﻠﺎﻡ، ﻭﻳﺎ
نام ﺘﻤﺎﻣی اﺩﻳﺎن
ﺘﻮﺣﻴﺪی اﺳﺖ. ﻭﺍﺩﻳﺎن
غیرﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
که اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺮﺳﻴﺪه
ﺒﻮﺩﻧﺪ،ﻣﺸﻤﻮل
ﻠﻔﻈ ﺪﻳن ﺪﺍﻧﺴته
ﻨﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻫﻴﻮﻣﺎﻧﻴﺴﻢ.
ﺍﺩﻳﺎن ﺘﻮﺣﻴﺪی
ﺘﻨﻬﺎ ﺁﻧﻬﺎﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،که
ﺪﻳن ﺘﻌﻤﻴم ﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺍﺯﻓﺮﺳﺘﺎﺩه
ای اﺯﺧﺪﺍﺑﺎﺷﺪ
. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠﻴﻤی ﻮﻣﺴﻴﺤی
ﻮﺯﺭﺩﺷﺘی ﻮ ﺍﺳﻠﺎﻡ.
ﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ، ﭘﻴﺮﻭﺍن
هرﻳک اﺯﺍﺩﻳﺎن
ﻘﺒﻠﻰ،ﺍﺩﻳﺎن ﺒﻌﺪی
ﺮﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪی ﻮﺭﺳﻴﺪه
اﺯﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺿﻤﻨﺎ ﺩﻳن ﺘﻮﺣﻴﺪی
ﻮﺍﻗﻌﻰ،ﺍﻳن ﻨﻴﺴت
که اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪه ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳن اﺳﻠﺎم ﻤثلا،ﺑﺮﺍی
ﭙﻴﺮﻭﺍن اﺩﻳﺎن
ﻘﺒﻠﻰ،ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻳن
ﺘﻮﺣﻴﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺪﻳن ﺘﻮﺣﻴﺪی
ﺁن اﺳﺖ،که
عملا ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﻮ(ﻋﻤل ﺘﻮﺣﻴﺪ) ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ (ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﻳک ﻮﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩی ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﺩﺭﺳﺎﻟک
ﻤﻨﺠﺮﮔﺮﺩﺩ. ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻧی
ﺪﺭﮐﺘﺎب ﻤﻠل ﻮﻧﺤﻞ،ﻣثال
ﺍﺩﻳﺎن ﺘﻮﺣﻴﺪی
ﺮﺍ، ﺑﺪﻭن ﻤﻌﻨی
ﺴﻠﻮﮐی ﺒﻮﺩﻥ،ﺩﻳن
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ، ﻭﺑﻘیه
اﺩﻳﺎن ﻧﺮﺍ،که
گفته ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ (ﻧﺤﻠﻪ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟی
که ﭙﻴﺮﻭﺍن ﻨﺤله
ها ،ﻫﻨﻮﺯﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎن اﻟﻬﻰ،ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
اﺯ(ﻣﻠﻞ) ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،ﺍﻳﺎ
ﮐﺴی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭی کند،که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮑﺮﺩهﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯه ﺸﺪن ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﻫمه
اﻳن ﻤﻠل ﻮﻧﺤل ﺒﺎﻃل
هستند. ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ،ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎن
ﺮﺳﻤی ﻮﺳﻴﺎﺳی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭح کاﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣتی
اﮔﺮﻫم ﺪﺭﺍﺻل
اﻟﻬی ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮن اﺩﻳﺎن ﻴﻬﻮﺩی
ﻮﻣﺴﻴﺤی ﻮ ﺍﺳﻠﺎم
محمدی ﻮﻟی ﺪﺭﻋﻤل
هیچ کدام ﺘﻮجّهی
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﻳک
ﺪﻳن ﺮﺳﻤی ﻮﺣﺰﺑﻰ
ﺳﻴﺎﺳی ﻮﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻗﺒل از ﺷﻬﺮﺳﺘﺎﻧی
ﻨﻴﺰ،ﭼﻨین ﻄﺒقه
ﺒﻨﺪﻳی هائی ﺸﺎﻳﺪ
ﺷﺪه ﺒﻮﺩﻩ، که
هرﮐﺪﺍم اﺯ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن
ﻮﻣﺤﻘﻘﻴﻦ، ﺑﺮﺣﺴب
ﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎی ﻔﮑﺮی
ﺨﻮﺩ، ﻭﺑﻨفع ﻴک
ﮕﺮﻭه ﺪﻳﻨی ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩی که ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩه اﻧﺪ. ﭘس
اﻳن ﻄﺒقه ﺒﻨﺪﻳﻬﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻐﺮﺽ ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳت
هستند. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨکه
ﺪﺭﻳک ﻄﺒقه ﺒﻨﺪی
ﻮﺍﻗﻌی ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫب
ﻮﻣﮑﺎﺗﺐ، ﻭﺣتی
اﺣﺰﺍب ﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴب
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی ﻨﻤﻮﺩن
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺁﻧﻬم
ﺘﺎ ﺭﺳﻴﺪن ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﻭﻳﺎﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮع ﺘﻘﺴﻴم
کرﺩ. ﻭﺍلاّ ﺑﻮﺩﺍﺋی
ها ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ،ﻭﺑﻬﺎﺋﻴﻬﺎ
ﺑﺎﻃل کننده ﺪﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐی ﻤﺤﻤﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭه ﭙﺮﺳﺘﺎن
ﻮﻫﺮﮔﺮﻭه ﻤﺬﻫﺒﻰ،که
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺸﺮک
ﻴﺎ ﺑﺎﻃل ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ،ﻫﻨﻮﺯﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣّﺎ ﺍﮔﺮﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
که همان ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠی ﻮﻣﺎﻫﻮی
ﺬﺍت اﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ(
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ) ﻭﻳﺎﻧﻔس
ﺪﺭﭘﻴﺮﻭ آن ﺒﺮﺍی
ﺮﺳﻴﺪن ﺒﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩی اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻧﮕﺎه ﺎﻟﻬی
هستند. ﺣتی اﮔﺮﺷﻬﺮت
ﺘﺎﺭﻳﺨی ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ، که اﻳن
اﺩﻳﺎﻥ، ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍن ﻔﺮﺳﺘﺎﺩه
ﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎﺣتی
اﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁن
اﺩﻳﺎن ﺮﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺑﺎﺷﺪ،ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺭﺍﺧﺪﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ،
ﻭﻟی ﭙﻴﺮﻭﺍن ﺘﺮک
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠی ﺨﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺑﻮطه ﺮﺍ ﮐﺮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺪﻳنی ﺮﺳﻤی ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳن
ﺴﻠﻮﮐی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮچه ﻤﻌﺮﻭف ﺒﺪﻳن
ﺘﻮﺣﻴﺪی ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍن ﻤﺘﻌﺒّﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳن ﺮﺳﻤی ﻤﺴﻴﺤﻰ،ﻭﺩﻳن
ﺮﺳﻤب اﺳﻠﺎم
چه ﺪﺭﺷﺎخه ﺨﻠﻔﺎی
اﻫﻞ ﺗﺴﻨﻦ، ﻭچه
ﺪﺭ ﺗﺸﻴّﻊ. که ﺮﻫﺒﺮﺍن
ﺁﻧﻬﺎ،ﻓﻘﻄ ﺤﮑﻮﻣت
کرﺩن ﺒﺮﭘﻴﺮﻭﺍن
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻫﻤّتی ﺒﺮﺍی ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺍی
هرﮔﺮﻭه غیرﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨکه ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻤﻌﺘﻘﺪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻫﺮﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻟﻔﻈ ﺪﻳﻦ،ﺩﺭﺑﺎﺭه
آﻧﻬﺎ ﻓﺎﻳﺪه ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻔﻬﻮم ﻮﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌی ﺪﻳﻦ ﻓﻘﻄ
ﺨﺎص ﻤﮑﺎﺗب
عملی ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮ ﺩﺭﻣﺤﺎﻓل
ﺴﺎﻟﮑﺎن اﻟﻬی
اﺳﺖ. که ﻘﺼﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﺎﻫﻮی
ﺮﻭح ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮیّت
ﻔﻌﻠﻰ ﺑﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺒﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
که ﺪﺭﺁﻳﻨﺪه ﺪﻭﺭ
ﺩﺭﺟﻬﺎن ﭙﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍی اﻫل ﻈﺎﻫﺮ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻔﻬﻮم
ﻠﻔﻈ ﺪﻳﻦ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎن ﻤﻌﻨﻰ،ﻧﻮﻋی
اﺯﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻭﮔﻮنه
ای اﺯﻧﻈﺮﻳﺎت
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻣﺘﺸﮑل
اﺯﮔﺮﻭه ﻫﺎی ﺴﻴﺎﺳی
ﺨﺎﺹ ﻣﺤﺴﻮب ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
چه اﮔﺮ ﺍﻳن اﺩﻳﺎن
ﺮﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،ﻭﺭﺳﻴﺪه
اﺯﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭ
ﻳﺎﻣﻄﻤﺌن ﺒﺎﺷﻴﻢ،که
ﺒﺎﻃل ﻮﺟﻌﻠﻰ،ﻭﻣن
ﺪﺭﺁﻭﺭﺩی اﺯﻃﺮف
ﺸﺨص کاﺫﺑی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺩﻭ ﻧﻮع
اﺩﻳﺎن ﺤقّه ﻮﺍﺩﻳﺎن
ﺒﺎﻃﻞ، ﺍﮔﺮکه ﺴﻠﻮﮐی
ﻮبرای ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯﺭﺑﻄی
ﺒﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨکه همﭽﻨﺎن
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺯﺗﺤت
ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬی
هستند ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
که ﺤﺸﺮﺍت هم ﺘﺸﮑﻴﻠﺎتی
ﺘﺤت ﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍی
اﻫل ﺴﻠﻮﻙ، ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎن
ﻮﻣﮑﺎن که ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻳﻚ(ﺩﻳن ﺰﻣﺎﻥ) ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯﺣتیذ اﺩﻳﺎن
ﺤقّه ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
که ﺘﺎﮐﻨﻮن ﺴﻠﻮﮐی
ﺒﻮﺩه اﻧﺪ، ﻭﺑﻨﺘﻴجه
ای ﺸﻬﻮﺩی ﻨﻴﺰﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎن ﺪﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐی ﺤق
هستند. ﻣﮕﺮﺍﻳن
ﻨﮑته ﻤﻬم که (ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻗﺮّﻩﺍﻯ ) ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳت
کار ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
عقلی ) ﺑﻌﺪﻳی ﻬﺘﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻭش عملی ﻤﻨﻄﻘی
ﺘﺮ ﻭﺁﺳﺎﻧﺘﺮ ﺍﺯﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﻔﻌﻠی ﺒﺮﺍی
ﺴﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﺎن ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎن ﺴﻠﻮک
عملی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺭﺍه
ﺨﺪﺍ ﺭﺍﺑﺸﮑل ﺘﺰﮐیه
ﻨﻔس ﻮﺗﺠﺮﻳﺪ،
ﺑﺎﮐﻤک ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺴﻠﻮﮐی ﻮﺭﻭﺷﻬﺎی
عملی اﺩﻳﺎن ﻘﺪﻳﻤﺘﺮی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺑﺮﺍی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁن ﺒی
أثر ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭبی
اﺭﺯش ﺸﻬﻮﺩی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺘﻨﻬﺎ ﻓﻘﻄ
ﺮﻭش ﺴﺨت ﺘﺮ، ﻭﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩی کمتر ﺑﺪﺳت
ﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ. که
اﺩﻳﺎن اﻟﻬی ﺒﻌﺪی
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ، ﻣﺮﺍﺗبﺒﺮﺗﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﺭﻭشﻤﺤﻤﺪ،ﺑﻨﻬﺎﻳت
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ،ﺩﺭﻗﺎﺋمﺮبّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ،ﻋﺎﻗﺒت
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎت ﺴﺎﻟک
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳّت
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮع ﺮﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺯﻫم ﭙس اﺯﻣﺮﮒ،
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻳی ﺒﺎ
ﻧﺴخ ﺒﻬﺘﺮ
بشری ﺑﺪﻧﻴﺎ، ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻓﻘﻄ ﺸﺎﻫﺪﺍن
ﻘﺎﺋم ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ،ﺷﺸﻤﻴن
ﺸﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﻭش
و کلاس ششم ﻤﺤﻤﺪ،
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺷﺮﻁ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺴﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳت ﺮﺍ،ﺑﮑلّی
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳّت
ﻨﺠﺎ ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺍن ﻨﺸﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺠﺎت اﺯﺟﻬﻨﻤﻬﺎ،ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﺎم ﻮﺁﺭﺍﻣش
ﻮﻣﺼﻮﻧﻴّت اﺯﻫﺮﻧﻮع
کاﺭﻣﺎﺋﻰ، ﻭﻟﻮ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳن ﺁﺭﺯﻭی ﺴﺎﻟﮑﺎنه
همه اﺩﻳﺎن ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻳن ﺸﺮﻁ ﻣﻬم
هست که ﻤﺘﻮﻟﺪﻳن
ﺪﺭﺍﻗﻮﺍم ﻮ ﺍﺩﻳﺎن
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻋﻘب ﺮﻭی ﺪﺭ ﺩﻳن
ﻮ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐی ﻘﻮم
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎی اﺩﻳﺎن
ﻘﺒﻠﻰ ﻗﻮم ﺨﻮﺩ
ﻣﺮﺍجعه گنند،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭش ﻘﺪﻳم ﺪﻳنی
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻠﻮک
الهی کنند،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍی نخوﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓت
ﻮﻣﺸﻤﻮل اﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻭﻣﺮﺗﺪ ﺷﺪن
الهی هستند. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻰ
که ﺴﺎﻟک ﻨﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺻﻮﻓی ﻤﻨﺤﺮف
ﺸﺪه ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ،
که ﺒﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺯﻭﺩﺗﺮ،ﺑﺠﺎی
ﺘﻮﺳل ﺒﻮﺳﺎﺋﻄ
ﺸﻬﻮﺩی ﻮﻟﺎﻳت
سلوکی اﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺑﻮﺳﺎﺋﻄ
یاﺭﻭﺷﻬﺎی ﺴﻠﻮﮐی
هندﻭﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻟﻌکس ﺁﻥ،
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﺩﻳﺎن ﻘﺒﻠﻰ،
که ﺒﺮﺍی ﺘﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎی ﺨﻮﺩبا
معرفی خداوند
از پیر مناسب
آنها ،ﺑﺄﺩﻳﺎن
ﺒﻌﺪی ﺒﺮﻭﻧﺪ،
ﻧﺘﻴجه ﺒﻬﺘﺮی ﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺍجعه
ﻴﻚ ﺳﺎﻟک هندﻯ
دارای استعداد
کافی که ﺒﺎﺩﻳﺎن
ﺒﻌﺪی ﻤﺴﻴﺤی ﻴﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،ﻭ ﺑﻘﺼﺪﺳﻠﻮک
ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،
و مراجعه بمعرفی
ﺨﺪﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻋملش
ﺩﺭﺳت اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ،ﻫمه
ﭙﻴﺮﻭﺍن غیرﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺩﻳﺎﻥ، ﻭﻧﻴﺰﺣتی
ﺴﺎﻟﮑﺎن اﻟﻬی ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺪﻭن ﺘﺠﺮبه ﺴﻠﻮﮐی
ﺗﺤﻘﻴق ﺸﺨﺼی اﺯﺍﺩﻳﺎن
ﺴﻠﻮﮐی ﺒﻌﺪﻯ،ﻫمه
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺎﻃل ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
چه ﺮﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨکه
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﺗﺠﺮبه
کنند. ﻳﻌنی ﻴک
هندو ﻳﺎ ﻳﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺪﻭن ﺘﺤﻘﻴﻖ ﺩﻳن
و ﻮﺭﻭش ﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﺑﺪﻭن
اﻳﻨکه ﺘﺠﺮبه
کند. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭش
ﻤﺤﻤﺪﺳﻠﻮک ﺎﻟﻬی
ﺒﮑﻨﺪ ﺍﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩی
اﻟﻬی ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻳﺎﻧﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺍﻳن
ﺪﻳﻦ، ﺑﺮﺧﻠﺎف
ﻔﮑﺮ ﺁﻧﺎﻥ،ﺍﻟﻬی
ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀب ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻣﻌﻤﻮلا
ﻣﺤﻘﻘﻴن ﭽﻮن ﺸﻬﺮﺳﺘﺎنی
ﻮﻏﻴﺮﻩ، که اﺩﻳﺎن
ﺮﺍ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪی
و ﻮﻣﺸﺮک ﺘﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺮﺣﺴب
ﺒﺎﻭﺭﻳﻬﺎی ﺨﻮﺩ،ﺑﺎﻭﺭﻳﻬﺎی
ﺪﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ ﻃﺒقه
ﺒﻨﺪی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
و ﻭﺍﻳن غلط اﺳﺖ.
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﻘﺴﻴم
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪف
ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺘﮑﺎﻣلی
ﺒﺎ ﺩﻳن ﺒﺤﻖ و
با ولیّ زنده
بمعرفی
خداوند باشد ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭﺷﺎﻧس
رﺳﻴﺪن ﺴﺎﻟک ﺒﺸﻬﻮﺩﺍﻟﻬی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺤﻘﻘﻴن
ﺒﺎﻳﺪ، ﻳﺎ ﻫمه
اﺩﻳﺎن ﻮ ﺍﻧﻮﺍع
عقاﻳﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻳﺎ ﮐﺎﻣلا
ﺑﻴﻄﺮف ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻃﺒقه ﺒﻨﺪی ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟم ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻮن اﻳﻨﮑﺎﺭﻣﺤﺎل
اﺳﺖ،ﻫﺮچه ﻨﻔس
ﻮﻣﻨﺎفع ﺠﻤﻌی ﻮﻋﻘﺪهﻫﺎی
ﻨﺎﺧﻮﺩﺍﮔﺎه ﻤﺤﻘق
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺍﺩﻋﺎﺋی
ﺒﻨﺎم ﺘﺤﻘﻴﻖ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺩﻳنی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻧﻴﺰﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎﻭﺭی
این ﻤﺤﻘﻘﻴﻦ ﺍﺳﺖ،که
ﺴﺮﺍﺳﺮﺗﻌﺼّب
می ﺒﺎﺷﺪ. چه ﺪﻳن
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎﺣق
ﺒﺎﺷﺪ،ﻳﺎ ﻧﺎﺣق
ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭی ﻮﺍﻗﻌی
یا ﻣﺸﺘﺮﻙ،که ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺎس ﻄﺒقه ﺒﻨﺪی
و کاستی ﺤق ﻮﻧﺎﺣق
ﺸﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘن
ﺒﺎﻭﺭﻯ (ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨکه ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍنی
هستند،که اﺯ ﺍﻳن
ﺨﺪﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨکه
ﭙﻴﺮﻭﺍن ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺑﺮﻣﺎ
ﻭﺍﺟب ﻮﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﺣﮑم الهی اﺳﺖ،
که ﺒﺎ ﺍﻳن ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪن
به (ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ)
ﻣﺮﺍﺗب ﻮﻣﻘﺎﻣﺎت
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻳﺪﺳﻠﻮک
ﺒﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺑﻤﻘﺎم
ﻮﺟﻮﺩی ﻮﺷﻬﻮﺩی
ﺒﺮﺗﺮ از آنچه
داریم ﺑﺮﺳﻴﻢ. و
با همان روش ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ،ﻭﺑﺎﻫﻤﺎن
اﺎﺣﮑﺎم ﺪﻳﻨی
عمل کنند،که ﺒﻘﺼﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻣﺪﻩ،
نه اﻳﻨکه اﺣﮑﺎم
ﺪﻳنی ﺒﻘﺼﺪ ﺣﮑﻮﻣت
ﻮﺳﻴﺎﺳت ﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍن هرﺩﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳش عملی ﺮﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﺠﺮبه ﺒﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
(ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴﻦ) ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭه ﺻﺎﻟت ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍن
ﺨﻮﺩ،ﺗﺒﺪﻳل
به (ﻋﻴن اﺎﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺷﻬﻮﺩی گرﺩﺩ ﻭﭼﻮن
اﮐﺘﻔﺎ ﺑﻌﻠﻢ
الیقین ﺪﺭﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎﻥ،ﺣتی ﻨﺴﺒت
ﺒﺎﺩﻳﺎن ﺤﻘّﻪ،ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﺎﻳﺪه ای ﻨﻴﺴت
ﻮﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳن
علم الیقین آﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻳﻨﻔس ﺁﻟﻮﺩه
ﻮﺗﻌﺼب کوﺭ، ﻭ ﻧﻮﻋی
ﻔﻠﺴفه ﺒﺎﻓی غیر
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎﺯی ﻮﺣﺰب ﺴﺎﺯی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم
اﺩﻳﺎن ﺮﺳﻤی
که ﻮﺟﻮﺩﺷﺎن ﺒﺠﺎﻯ
ﮐﻤک ﺒﺴﻠﻮﻙ،ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍن ﺒﻔﮑﺮ
ﺣﮑﻮﻣت ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﺒﺎﻭﺭﻳﻬﺎی
ﻔﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺒنی ﺒﺮ ﺍﻳﻨکه
این اﻋﺘﻘﺎﺩﺍت
اﻟﻬی اﺳت ﻴﺎ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬی
اﺳت ﺒﺎ ﻫﺮ ﻧﻮع
ﻄﺒقه ﺒﻨﺪی که ﺸﺪه
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍن ﻄﺒقه
ﺒﻨﺪی کرﺩ ﺑﻠکه
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻃﺒقه
ﺒﻨﺪﻯ ﻣﺎ، ﺳﻠﻮک
عملی ﺘﺎ ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
میسّر ﺒﺎ ﮐﻤک ﺼﻮﺭت
ﻮﻓﮑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﺻیا ﻭﺍﻭﻟﻴﺎی
این ﻤﺬﺍﻫب ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
که ﺒﺸﻬﻮﺩ
آنها ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺴﻤیه
ﺒﺮﺧی ﺪﻳن ﺤق ﻮﺧﻮﺍﻧﺪن
ﺒﻘیه ﺒﮑﻴش ﻮﺍﺋﻴن
ﻮﻣﺴﻠک ﻮﻋﻘﻴﺪه
ﻮﻣﺮﺍم ﻮﻣﺬﻫب
ﻮ ﺣﺰب اﻟﻠﻪ ﻭﻏﻴﺮه
همگی ﺒﺎﻃل
هستند. ﺣﺘی اﮔﺮﺍﺻل
اﺩﻳﺎﻧﻰ ﺑﺤﻖ ﺑﻮﺩﻫ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟی ﭽﻮن
اﮐثرﺍ ﺍﺯ ﻋﻤل ﺘﺰﮐیه
ﻮﺳﻠﻮﻙ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺣی ﻴﺎ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣی ﻤﻨﺤﺮف ﺸﺪﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﺎﻧﻴّت
اﺩﻋﺎﻫﺎﻳی ﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳت ﺪﺍﺩه اﻧﺪ.
نه اﻳﻨکه ﻤثلا
ﺩﺭﺍﺳﻠﺎﻡ ﻳﻚ ﺳﻨّی
ﺸیعه ﺮﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،ﺳﻨی
ﺮ ﺩﺭ ﺭﺍه ﻨﺎﺩﺭﺳت
ﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﺩﻭی ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺤﺮف
ﻮﮔﻤﺮﺍه ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﻮﺑﺎ ﮐﻤک ﻮﺳﺎﺋﻂ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬی
اﺳﻠﺎﻣﻰ
بمعرفی
خداوند ،ﭼﻮﻥ ( ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﻣﺤﻤﺪی
ﻨﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺣقّه ﻨﻴﺰﻫﻤﻴن
ﻄﻮﺭ،ﺍﮔﺮﺳﻠﻮک
عملی ﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻘﺎمﺘﮑﺎﻣلی
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی ﻤﻄﺮﺡ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻫمه ﻤﺬﺍﻫب
هرﻳک آﺯ ﺍﺩﻳﺎن
ﺤﻘّﻪ،ﻧﻴﺰﻳﮑﺴﺎن
ﺒﺎﻃل ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﻗﺮﺍن ﺒﺮﺍی
ﻠﻔﻆ (ﺩﻳﻦ) ﻣﻔﺎﻫﻴم
ﻮﻣﻌﺎﻧی ﻤﺘﻌﺪﺩ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻨﺒﻮی ﻮ ﻭﻟﻮﻯ ﺍﺯﺍﻣﺎﻣﺎن
ﻮﺍﻭﻟﻴﺎی کامل
ﻨﻴﺰ،ﺩﻳن ﻤﻔﺎﻫﻴم
ﻤﺘﻌﺪﺩ ﻳﺎﻓته
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﺪﻳﻦ) که ﺒﻤﻌنی
ﺮﻭﺯﻗﻴﺎﻣت
گفته اﻧﺪ. که ﺪﺭﺳت
ﺁﻥ(ﻗﻴﺎﻣت ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺩﺭ ﺳﺎﻟک
ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪی ﺒﺎﻭﻟﺎﻳت
اﺳﺖ. که ﺒﻤﻌنی
اﻭﻡ ﺩﻳﺪن ﻮﺍﻭم
ﻨﻤﻮﺩن ﺪﻳﻨﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎن ﺴﻠﻮک ﺘﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖ. ﺍﮔﺮﻫم
ﻤﻌنی ﺪﻳن ﺮﺍ ﺑﻐﻠﻂ
ﺑﺎﻭﺭی ها ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺩﺭﻗﺮﺁن
ﺒﺎﻭﺭﻳﻬﺎی اﺩﻳﺎن
ﻨﺎﺣق ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻳن
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ(
ﻟکم ﺪﻳنکم ﻮﻟی
اﻟﺪﻳﻦ). ﺩﺭﻗﺮﺁن
ﺘﺴﻤیه ﺪﻳﻦ، ﺑﺮﺍی
غیر ﺩﻳن ﻤﺤﻤﺪ،
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺩﻳﺎن
ﺮﺳﻤی ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﻠکه ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻤﺎم اﺩﻳﺎن ﺴﻠﻮﮐی
ﻮﻋﻤﻠﻰ ﻗﺪﻳم
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎی
ﺴﻠﻮﮐی ﻴﻬﻮﺩی
ﻮﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻭﺭﻭﺷﻬﺎی
ﺰﺭﺩﺷنی گونه ﻗﺮﻳﺶ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫمه اﺩﻳﺎن
ﻮﺭﻭﺷﻬﺎی ﺴﻠﻮﮐﻰ،که
عملا ﭼﻘﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻣﻔﺎﻫﻴمی
ﻤﻔﻴﺪ ﻭﻧﺘﻴجه
ﺒﺨش هستند. و ﻭﻟﺬﺍ
ﻟﮑم ﺪﻳﻨﮑﻢ،ﻳک
ﻨﻮع ﺘﺎﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺮﺍی
ﺪﻳن عملی ﻮﺳﻠﻮﮐی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍن ﻤﺸﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻧﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺼﺪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
با ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟی
ﭽﻮن ﺃﮐثرﻳّت ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳن اﺩﻳﺎﻥ،ﺳﺎﻟک
ﻮ أهل کتاب و
سلوک ﺻﺎﺩق ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺩﺭﻋﻤل
ﻤﺸﺮک هستند ﺣﺘی
اﮔﺮﻣﺴﻠﻤﺎن ﻮﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻫم ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩت غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭﺗﻤﺎم
اﺎﺩﻳﺎن ﺤﻘّه ﻮﻏﻴﺮﺣﻘّﻪ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻤﺮﮐﺰ،ﻭﺗﻮجّه
ﻮﺗﻮﺳﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺭﺻﻮﺭت ﺸﻬﻮﺩی
اﻟﻬﻰ،ﻭﻧﺪﺍﺷتن
ﺨﻠﻮص عمل ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺧﺪﺍ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻌﺒّﺪ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﮐﺎﺭی
عبث ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ ﺧﺪﺍ
ﻭﻫﻢ ﺧﺮﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻙ ﻧﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ ﺍﺳﺖ
.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺪﺭﻗﺮﺁن
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ(ﺩﻳن ﺤق)
ﻨﺎﻣﺒﺮﺩه ﺸﺪﻩ،
که ﻤﻨﻈﻮﺭ ﺍﺳﻠﺎم
سلوکی بوده ﺒﺎﺷﺪ،ﻳﻌنی
که ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎن
ﻄﺒﻌﺎ ﺣق ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ،ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﻠﻤﺎن
ﻨﻴﺰ ﺍﮔﺮﺳﺎﻟک
اﻟﻬی ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎن
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴت ﻮﺩﻳﻦ
ﺍﻭ، ﺑﺎﺯﺩﻳن ﺮﺳﻤی
ﻮﺍﺩﻋﺎﺋی ﻮ ﮐﺎﺫب
اﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ ﭘﻴﺮﻭان
ﻧﺪﻳن ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻳﻬﻮﺩی ﻮﻣﺴﻴﺤی
ﻮﺯﺭﺩﺷتی ﻮﺑﻮﺩﺍﺋی
ﻨﻴﺰ، ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺩﻳﺎن ﺒﻌﺪﻯ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻳن ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺭﻭش
سلوکی ،ﻭﻧﻴﺰﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩی اﻭﺭﺍ،که
ﺪﺭﺳﻠﻮک ﺨﺎص ﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﺁﺯﻣﺎﻳش
ﻨﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺑﻘﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩی کمتری
که ﺮﺳﻴﺪه ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻫﻨﻮﺯﺑﻤﺮﺣاه ﻨﺠﺎت
اﻟﻬی ﻨﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ وتولدات
بشری بهتری در
جهان دارند . ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮ،ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﻤﺤﻤﺪی ﺠﺒﺮﺋﻴل
روح القدس ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯﻫم کاﺭﻣﺎ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺠﻬﻨم
جهانوم و
گوهانوم ﺪﻧﻴﺎ
و جهان ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﻧﺴخ ﺒﺸﺮی ﺒﻬﺘﺮﺍﺯﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋی ﻮﺻﻮﺭت ﺒﺸﺮی
ﻔﻌﻠی ﺨﻮﺩ ﺩﺭﭘﻴش
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻳﻦ ﺣق
ﺮﺍ، ﺑﻬﺘﺮﺍﺳا
ﺒﺪﻭن ﺘﻌﺼب ﭽﻨﻴن
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ، که
هرﺩﻳنی ﺒﺎ (ﻗﺮّه
ﺸﻬﻮﺩﻯ) ﺑﺮﺗﺮﻯ
که ﺘﺎ ﮐﻨﻮن ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩه ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ . ﻣﺎﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﺳتی
ﻄﺎﻟب ﺮﺿﺎی ﺨﺪﺍ
ﻭﺷﻬﻮﺩ مراتب تجلّی
ﺍﻭﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻫﺮﺩﻳنی
که ﻤﺎ ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺍﺳﺎﻧﺘﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩی
ﻤﻴﺒﺮﺩ،ﺑﺮﺍی
ما اﺩﻳن ﺤق اﺳﺖ
و بحق های
شهودی
میرساند. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺩﻳن ﺤﻖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰکه
ﭙﻴﺮﻭی اﺯﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﻭﻗﺮّﻩ
ﺍﻟﻬی کمتری ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ، ﺑﺎﺯﺑﺨﻮﺩ
ﻇﻠم کرﺩه اﻳﻢ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ،
ﻗﺮّه ﺸﻬﻮﺩی ﻘﺎئم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻭﺭبّ
اﻟﻨﻮع آن اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم
ﺼﻮﺭت روح ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩﺷﺸم ﻘﺎﺋﻢ،ﻭﻫﻔﺘم
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻧی
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﺑﺎﻗّﺮه ﺸﺸم ﻘﺎﺋم
ﻮﻗﺮّه ﻫﻔﺘم
عرش ﺮﺣﻤﺎنی ﺮﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻡ،ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ،
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺠﺮبه
ﺨﻮﺩﻡ،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﺗﻤﺮﮐﺰﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺩﺭﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩی ﻤﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔی
ﺼﻮﺭت ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺣﺎل اﮔﺮﺩﻳن ﺪﻳﮕﺮﻯ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺎنت
ﺒﻬﺎﺋﻰ، ﺍﺩّﻋﺎﻯ
ﺣﻘﺎﻧﻴّت ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺳﻴله
ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل ﻤﺤﻤﺪی
ﻨﻴﺰ ﺍﺯﻣﺎﻳش ﺸﻬﻮﺩی
ﺒﺸﻮﺩ. و نه اﻳﻨکه
ﻔﻘﻄ ﭙﻴﺮو
رسمی آن ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻣﺘﺨﺼص ﻤﻄﺎﻟب
ﺁن ﺪﻳن گرﺩﺩ. بلکه
ﺪﺭﻫﻤﺎن ﺴﻠﻮک
ﻘﺒلی ﺨﻮﺩ، که ﺒﺪﺍن
ﺘﺠﺮبه ﺸﻬﻮﺩی ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، که ﻤﻘﺎم
ﺸﺨص ﺒﻬاء
الله ،ﻭﺍﺭﺯش ﺪﻳن
ﻮﺭﻭش اﻭﺭﺍ،ﺍﮔﺮ
که اﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﺻﺎﺣب ﻘﺮّه ﺸﻬﻮﺩی
ﺒﺮﺗﺮﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻮی
ﻨﺸﺎن ﺒﺪﻫﺪ، ﻫﻤﺎن
گونه که ﻘﺮّهﻫﺎی
ﻘﺒﻠﻰ ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳن ﺴﺎﻟک ﻮﺍﺻل
ﻨﺸﺎن ﺪﺍﺩه ﺒﻮﺩ.
ﭘس ﺪﻳن ﺤق ﺁن اﺳﺖ،که
ﺪﺭﻋﻤل ﻮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺤق ﻮﻫُﺪﺍﻭﺣجّ
اﮐﺒﺮﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻦ (ﺣﻖ)ﻭﺩﻳن
ﺤق اﻭ،ﺣجّ اﮐﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺗﻤﺎم
عمل ﺤجّﻮﺳﻠﻮﻙ،ﻫﻤﺎن
ﺪﻳﺪن ﺒﺮﺗﺮین ﺘﺠﻠﻰ
ﺣﻖ،که ﺒﺮﺍی ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺳت ﻨﻴﺴﺖ که
ما ﺑﺮﺧی اﺩﻳﺎن
ﺮﺍ ﻧﺎﺣق ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه ﺤﺘی
اﺩﻳﺎن ﺤق ﻨﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍی ﻤﺎ ﺳﻠﻮکی
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎن
ﻨﺎ ﺣﻖ ﺗﻔﺎﻭت ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﺮﺩﻳﺎنت
ﺮﺳﻤی ﻮﺟﺎه ﻄﻠﺒﺎﻥ،ﻭﺣﮑﻮﻣت
ﺴﺎﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ،
ﻓﻘﻬﺎ ﻭ ﭘﺎﭘﻬﺎ،ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻠﺎﻯ ﻣﺪّﻋﻰ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﺎﺹ ﻓﻘﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻠﺴفه بافی ﻮﻣﮑتب
ﺴﺎﺯی ﺴﻴﺎﺳی اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎم ﻤﮑﺎﺗب
ﺪﻳنی غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ،
کمکی ﺒﺘﻮﺣﻴﺪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﻮﻋی ﻨﻔﺎق ﺒﺎﺧﺪﺍ،ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺒﻨﺎم ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺮﺳﺘش ﻮﺧﺪﻣت
ﺒﺸﻴﻄﺎن ﻨﻔس ﺠﺎه
ﻄﻠبان اﺳﺖ. ﭘس ﺍﺩﻳﺎن
ﺴﻠﻮﮐی قدﻳمه که
ﺪﺭ ﺯﻣﺎن ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﺁﻧﻬﺎ (ﻟﮑم ﺪﻳﻨﮑﻢ)ﮔﻔته
ﺸﺪه اﺳﺖ. ﻓﻘﻄ ﺎﺩﻳﺎن
ﺴﻠﻮﮐی ﻮﻋﻤلی
هستند،که عملا
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻬﺎﻳت ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻬ ﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮع ﻨﻴﺴﺖ.
ﻳﻌنی ﺤج ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻟی
ﺒﺎﺯ ﺑﺤقی ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﺮﺣجّی ﻨﻴﺰﺣق
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﻣﺒﺮﻭﺭ
ﻳﺎ ﺑﺮّ ﻳﺎﻓته
ﻮ ﻧﺠﺎت ﺒﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺩﻳن
ﺤق ﻮﺩﻳن ﺨﺎﻟص
ﻮﺩﻳن اﺳﺘﻮﺍﺭ
ﻭﺩﻳن ﺨﺪﺍ،ﻭﻳﺎ
ﺩﻳن ﻤﻌﺘﺪل
وعدﺍﻟت ﺪﻫﻨﺪﻩ،
ﻫﻤﮕی ﻤﻌﻨی ﺪﻳن
ﺴﻠﻮﮐی هستند،ﻭنه
ﺪﻳن ﻘﺸﺮﻯ. ﺣق ﺪﺭﺳﻤﺒﻮل
ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺧﺎﻟﺺ
ﺩﺭﺗﺰﮐیه ﻨﻔس ﻭﻋﺪم
ﺸﺮک ﺴﺎﻟﻚ، ﻭﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺩﺭﺑﻘاء ﺃﺑﺪﻯ،ﺑﻨﺘﺎﻳج
ﺴﻠﻮک ﻮﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺮﺍی
ﺒﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮگ ﻮﺩﻳن
ﻮﺭﻭﺷی که اﻋﺘﺪﺍل
ﻮﮐﻤﺎل ﻮﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻮ ﻋﺎﺩل ﻮﻋﺪل ﺒﻴک
سطح ﺠدﻴﺪ داﺷته
باشد.

ﮐﺎﺭﻓﻘﻬﺎی
ﻤﺘﻌﺼب اﺳﻠﺎﻡ،که
ﻨﺎم ﺪﻳن ﺤق ﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﺳﻠﺎم
ﻤﺨﺘص کرﺩه اﻧﺪ،
ﺗﻤﺎﻣی ﻤﺬﺍﻫب
ﻴﻬﻮﺩ ﻭﻣﺴﻴﺤی
ﻮﺯﺭﺩﺷتی ﻮﺑﻮﺩﺍﺋی
ﻮﻏﻴﺮه ﺮﺍ ﻣﺸﺮک
ﻮﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﻠﻌﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪه که ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
اﺎﮔﺮﭘﻴﺮﻭﺍن ﺁن
اﺩﻳﺎن ﺪﻳﮕﺮ، ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﺣﻖ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻠﻌﻮن
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍئی ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪی می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟی اﮔﺮﻫﺮﻣراتب
ﺷﻬﻮﺩی ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺯی ﺒﺰﺭﮔی
ﻴﺎﻓته اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺠﺎت اﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺮبّ اﻟﻨﻮع ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟی ﺒﺎﺯﻫمه ﻤﺴﻠﻤﺎن
ﻤﺘﻌﺼﺐ ﻧﻴﺰ، ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟک ﻮﺷﺎﻫﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺩﺳت
کمی اﺯﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍن
اﺩﻳﺎﻥ،ﭘس اﺯﻣﺮگ
ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻋﺎﺩت
ﺘﮑﻔﻴﺮﭘﻴﺮﻭﺍن
ادیان اﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫب ﺪﺭیک دﻳﻦ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻴﻌی ﻮ ﺳُﻨّﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧت
ﻮ ﮐﺎثوﻟﻴک ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﻫﻤﮕی کاری
غلط ﻮﺑﺎﻃﻞ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎه ﻄﻠﺒﺎنه ﻮﺳﻴﺎﺳت
ﻤﺂﺑﺎنه ﻮﺣﮑﻮﻣت
ﺴﺎﺯی اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧکه ﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﺒﮑﻨﺪ،ﻭﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺟﻠب ﺮﺿﺎی ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩن
ﻤﺎﻫﻴّﺖ ﻧﻮﻋی
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋی
خود ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﺨﻮیش ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﺘﺪﻳّن
ﺒﺪﻳن ﺤق اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
همه اﺩﻳﺎﻥ،ﺣق
ﻮﻏﻴﺮﺣق ﺒﺎ ﻫم
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی
هستند. ﻭﺍﻳن اﺳت
که ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
و ﺗﮑﺎﻣل نوعی ﺮﻭﺡ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﺣﻘﺎﻧﻴت
اﺩﻳﺎن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻳکی
اﺯﻣﻌﺎﻧی ﺪﻳن ﺮﺍ
(ﺗﺴﻠﻴﻢ) ﮔﻔته
اﻧﺪ، که اﻟﺒته
ﺒﻤﻌنی ﺘﺴﻠﻴم ﺒﺨﺪﺍ،ﻫﻤﺎن
کاﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،
که ﺪﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﻤﺎن ﺘﺴﻠیم
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ بمعرفی
خداوند ﺍﺳﺖ، که
ﭽﻮن ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴای
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺭﻭش ﻤﺤﻤﺪی ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ (ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐﻰ)
ﻧﻴﺰ،ﺍﻋمّ اﺯ(ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ) می ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ (ﺗﺴﻠﻴم
ﺘﻮﮐﻠﻰ) ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﭙﻴﺮ ﻭﺍﺳطه
ﻮﺧﻠﻴفه ﺮﻭﺯ و
زنده ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻤﮕی
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐی
هستند. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻌﻨی
ﺘﺴﻠﻴﻢ، ﺍﮔﺮﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺗﺴﻠﻴم ﺴﻠﻮﮐی
ﺒﺎﺷﺪ، ﻓﻘﻂ ﺍﺩﻋﺎی
ﻤﺴﻠﻤﺎن ﺒﻮﺩن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻨکه
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺤﺮف ﻮﺍﺩّﻋﺎ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴم ﺒﻨﺎﻣﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣب ﺪﻳن ﺤﻖ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ، ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﺋی
ﻨﺎﺩﺭﺳت اﺳﺖ. ﺍﺑﺮﺍﻫیم
ﻮﻣﻮﺳی ﻮﻋﻴﺴﻰ
ﻭﺗﻤﺎمی أﻧﺒﻴﺎ،ﺍﺯﺍﻳن
ﻠﺤﺎظ ﻨﺎم ﻤﺴﻠﻤﺎنی
ﺪﺭ ﻗﺮﺍن ﻴﺎﻓته
اﻧﺪ، که ﺮﻭش ﺘﺴﻠﻴﻢﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺑﺎ ﺍﻳن
ﺘﺴﻠﻴم ﻤﺴﻠﻮﮐﻰ،ﺑﮑﻤﺎل
ﻮﻧﺒﻮّت ﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﺩﻳﺎن ﺮﺍﻣﻴﺘﻮﺍن
ﭽﻨﻴن ﺘﻘﺴﻴم ﻨﻤﻮﺩ:

ﻳک- اﺩﻳﺎن
ﺴﻠﻮکی ﻘﺪﻳﻢ،که
چه اﻣﺮﻭﺯ،ﻭچه
ﺪﺭﺯﻣﺎن ﻤﺤﻤﺪ،
ﻭﻳﺎ زمان ﻫﺮیک
اﺯﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺍﺩﻳﺎنی أهل
کتاب ﺒﻮﺩه ﻮﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯﻫم ﻘﺼﺪ
ﺳﻠﻮک ﻮﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ ﻣﺬﺍﻫب
ﺒﻮﺩﺍﺋی ﻮﺯﺭﺩﺷتی
ﻮﻳﻬﻮﺩی ﻮﻣﺴﻴﺤی
ﻮﻏﻴﺮه ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎنه ﻘﺼﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﺎﺳﺮﺣﺪّ ﻗﺮّﻩ
شهود آخر ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻣن
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺻﻮﻓﻴﻪ،
ﻳﺎﺳﺎﻟﮑﺎن هر ﻳک
اﺯﺁن اﺩﻳﺎن و
أهل کتاب و
پیمان با خدا ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﻢ.
ﻭﻟﻰ ﻗﺼﺪ ﻧﺎﻣﺒﺮﺩن
آﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ.
ﺑﻠکه ﻤﺤﻘق ﻮﻃﺎلب
ﺴﻠﻮک ﺪﺭ ﺁن
گونه اﺩﻳﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻴﺎﻓﺘﻦ،ﺍﻳن ﺮﻭﺷﻬﺎی
ﻤﺬﻫﺒی ﻮﺩﻳن ﺴﻠﻮی
ﻴﻮﺻﻮﻓی ﻮﻋﻤلی
ﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﻭ - ﺑﺮﺗﺮﻳن
ﻮﺁﺧﺮﻳن ﺪﻳن ﺴﻠﻮکی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،که ﺼﺎﺣب
ﺁﺧﺮﻳﻦ (ﻗﺮّه ﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﮐﻪ ﺗﺠﻠی
ﺨﺪا ﺭﺍ ﺑﺎﺭﻣﻐﺎن
ﺒﺮﺍی ﻤﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩ،
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣب ﺒﺮﺗﺮﻳن
ﻘﺮّه ﺸﻬﻮﺩی ﻘﺎﺋﻢ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮی ﺪﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺸم ﺒﻮﺩه اﺳﺖ.
ﻫﻤﺎن گونه که
مسیح ﻘﺒل اﺯﺑﻌثت
ﻣﺤﻤﺪ، ﻣﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮین
ﻮﻗﺮّه ﺸﻬﻮﺩی ﺰﻣﺎن
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺩﺍﺷﺖ.
که همان ﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
(ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺩﺭﻣﺠﻤﻮعه
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎی ﺸﻬﻮﺩی
ولایت سلوکی ﻤﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻭﻟﻮ ﺍﻟﻌﺰم
ﺼﺎﺣب ﻘﺮّه ﺠﺪﻳﺪ
ﻭﮐﺎﺷف ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ،ﺍﻳﻨﮕﻮنه
عزم ﺮﺍﺳﺦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
که ﺒﮑﺸف ﻘﺮّه ﺒﺮﺗﺮﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺗﺎﺑﻌﺪﻫﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎن ﺒﺎﻫﻤّت
ﻮﺍﻟﺎی ﺨﻮﺩ، ﺑﮑشف
ﻘﺮّﻩ ﺑﺮﺗﺮ، ﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﻮق
عرش ﺮﺣﻤﺎن ﺮﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﺪ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍن
او ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ،ﻭﺑﺎﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯﺩﻳن ﻴﺎ ﺭﻭش
ﺴﻠﻮکی ﺨﺎص اﻭ،
ﺑﻬﻤﺮاه ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺷﻬﻮﺩی
ﻮ ﺍﺣﻮﺍل ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮی ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﻘﺎمی که ﺤﺘی محمد
ﺁﺭﺯﻭی ﺪﻳﺪﺍﺭ
آﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﺮﺩﻳن
ﺠﺪﻳﺪ بعد ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ،ﭼﻮن
ﺪﻳن ﺒﻬﺎﺋی ﻮﻏﻴﺮﻩ،
ﺍﮔﺮﭼﻨﻴن ﺸﻬﻮﺩی
ﺒه ﺴﺎﻟﻜان ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺣﻘﺎﻧﻴت
ﺪﺍﺷته ﻮﺩﺭﺳت
اﺳت ﻮ ﺍﻟّﺎ ﺑﻨﻈﺮﻣﻦ،ﺑﻬاء
الله ﻳﮑی ﺎﺯﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻧﻤﺤﻤﺪی زمان
حیات او بوده
است ﭼﻮن ﺪﻳﮕﺮﺍﻭﻟﻴای
سیصد و سیزده
گانه و همیشه
زنذه ﺨﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
که ﺒﺎ ﺭﻭش ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎئم برﺳند. ﻮدر
ولایت برتر از
ولایت محمد
بودن ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﺳﻠﺎن
ﺮﺍ ﻧﻴﺰبنور
رﺣﻤﺎﻥ و عرش
ربِّ برتر از
رحمان ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

سه - اﺩﻳﺎن
ﺮﺳﻤﻰ، که همه
تین ادیان ﺤق ﻮﻏﻴﺮﺣق
ﺮﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺴﻠﻮک الهی
اﻋﺘﻘﺎﺩی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣتی ﺒﺎﻭﺭی
ﺒﭽﻨﻴن ﺴﻠﻮﻛی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻠّﺎﻫﺎی
تماﻣی اﺩﻳﺎﻥ،
که هرﮔﺰﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮک
الهی ﻮﺷﻬﻮﺩی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﻨﺎﺣﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻠﻴفه
گان ﻮﺟﺎﻧﺸﻴنان
ﻧﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍن
ﺪﺍﻧﺴته که ﭽﻨﻴن
ﺤﻘﺎﻧﻴّتی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠکه ﻔﻘﻄ ﺠﺎه
ﻄﻠبان ﻮﻋﻮﺍم ﻔﺮﻳﺒﺎن
هستند که ﺒﺤﮑﻮﻣت
ﺴﻴﺎﺳی ﻮﻟﻰﺑﺮﻧگ
ﻤﺬﻫﺒی ﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
آﻧﻬﺎ ﺑﺪﺗﺮین ﺪﺷﻤﻨﺎن
ﺨﺪﺍ ﻭﺻﺎﺣﺒﺎن
ﺪﺍﻍ ﺗﺮﻳن ﺠﻬﻨﻤﻬﺎی
اﻟﻬی ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﭼﻬﺎﺭ- ﺍﺩﻳﺎن
اﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭﻣن ﺪﺭﺁﻭﺭﺩی
اﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘﻔﮑﺮ،که
ﻔﺮﺳﺘﺎﺩه ﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺣﺴب
عقاﻳﺪ ﺧﻮﺩ، ﺍﺩﻳﺎن
ﻔﻠﺴﻔی ﻮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﺗﺮﺗب ﺪﺍﺩه اﻧﺪ،ﺩﻳﺎنتی
ﻮﺿﻌﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
که علنا ﺍﻳﻨﻬﺎ،
ﻗﺼﺪ ﺣﮑﻮﻣت ﻨﻤﻮﺩن
ﻔﮑﺮی ﺒﺮﮔﺮﻭهی
اﺯﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺤث ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪن ﺒﺸﻬﻮد
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی اﻟﻬی
ﺪﺭﺑﺎﺭه آﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮﺡ و
شایسته ﻧﻴﺴﺖ.

ﭘﻨج - ﻮ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
اﺩﻳﺎن ﺤﺰبی ﻮﮔﺮﻭﻫی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،که
ﺒﺎﺯﻫمان ﻤﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔی غیر ﺳﺎﻟکان
ﻮ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
که ﻨﻴّت ﺘﺮﺑﻴت
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﺮﺍ ﺍﺑﺪﺍع
کرﺩﻩ، ﻭﻧﺪﺍﻧسته
مانع ﺒﺮﺍی ﺤﻘﻴﻘت
یابی اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍن گرﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺎﻣل
ﻮﺗﺰﮐیه ﻨﻤﻮﺩﻩ
میدانند وﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ ﮐﺎﻣل
ﻮﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻳﺪﺁﻝ
خود ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺩﻳﺎنت
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ،ﺩﺭﻭﺍقع
همان ﻤﮑﺎﺗب ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼی اﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪﺩﻳﮕﺮﻣﺬﺍﻫب
ﻮ ﺍﺩﻳﺎن ﻨﺎﺣق
ﻮﻏﻴﺮﺍﻟﻬی ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐی
هستند ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍثبات ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺩﻳﺎم ﻮﻣﺬﺍﻫب
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﺮﺩﺍﺧته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﻠﻮﮐی
ﺒﻮﺩن اﺩﻳﺎن ﺤﻘّﻪ،
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍت ﺪﻳنی
ﻮﺍﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮﮐی
ﺼﺎﺩﺭه ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺎنع اﺯﺁن
ﻨﻴﺴﺖ،که ﺎﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎی ﺰﻣﺎﻥ،
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎتی
ﺪﻧﻴﻮی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻳن اﺣﮑﺎم
غیرﺳﻠﻮﮐی اﺎﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎن ﻮﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻣﻨﺎﺳب
ﺴﻄح عقل ﺠﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎن
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺒﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت ﺗﻌﻠﻤی
ﻮﻓﺮﻫﻨﮕی ﺮﻭﺯﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰﺍﺟﺮﺍی
اﻳن گونه ﺪﺳﺘﻮﺭﺍت
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﭼﻮن
اﺣﮑﺎم ﺴﻠﻮﮐی ﻮﺍﺟب
است ﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻗﺎﺑل ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
ﺪﺳﺘﻮﺭﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ، ﺑﺎﺑﺮگ
ﺪﺭﺧت ﺴﺪﺭ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﺑﮕﻮﻳﺪ
که اﻳن ﻨﺸﺴﺘﺸﻮ
ثوﺍب ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺪﻳﻦ
ﻣﻌﻨی ﻨﻴﺴﺖ،که
ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳش
ﺼﺎﺑﻮن ﻮﺷﺎﻣﭙﻮ
ﻟﻐﻮ شدنی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﺣﮑﺎم أﻧﺒﻴﺎی
ﺒﺰﺭﮒ، نه ﻔﻘﻄ
ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﮑﺎم
غیر ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻣﻨﺎﺳب
ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎﻫم ﻨﻴﺰ

ﻣﺘﻔﺎﻭت
هستند ﺑﻠکه
هم ﻤﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩی
ﻤﺘﻔﺎﻭت ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﻗﺮّه ﺠﺪﻳﺪ)
ﻭﺑﺮﺗﺮی اﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺭﻭش ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺩﻳن ﻮ ﺁﺋﻴﻦ،ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩی ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻫم
ﻔﺮق ﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

ثالثا - ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺰﺑﻴن ﺨﻮﺩ ﺑﺎﻫﻢ،ﺑﺮﺣﺴب
ﺴﻄح عقل ﺠﻤﻌی ﺰﻣﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺑﻴﺎن ﻤﻄﺎﻟب
عقلی ﻮﻧﻮ ﺁﻭﺭﻳﻬﺎی
اﻟﻬﺎﻣی ﺨﻮﺩ،ﺑﺎﻫم
ﺘﻔﺎﻭت ﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯﺯﻣﺎن
ﺒﺎﻫم ﻔﺮق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺎﺍﻳن سه مورد
ﺗﻔﺎﻭﺕ،ﺩﺭ ﺍﺻل
کلّی ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی
ﻴﮑﺴﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻓﻘﻄ
ﺮﻭﺷﻬﺎی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻟﺤﺎﻇ ﺴﺒک ﺴﻠﻮﻙ،ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺩﺭﺩﺭجه ﺘﺰﮐیه
ﻨﻔس ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺤﻠیه
ﻮﺗﺠﻠﻴﻪ، ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﻬم ﻨﺰﺩﻳک
هستند . ﻭﻟﻰﺭﻭش
اﺟﺮﺍﺋﻰ،ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺣﻠﺎل ﻮﺣﺮﺍﻣﻰ،که
ﺒﺮﺍی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺿﺮﻭﺭی اﺳﺖ، ﺑﺮﺣﺴب
سطح ﻋﻘل جمعی ﻘﻮم
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ، ﻭﺯﻣﺎن
ﻮﻣﮑﺎن ﻧﻮﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄ ﺎﻳن ﻘﻮﻡ،ﻓﺮق
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. حکومتها
ﻮ هدف ﺭﻫﺒﺮﺍن ﻤﺬﻫﺒﻰ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺩﺍﻋﺎی
ﺒﺎﻃلی هستند. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻮﻣت ﻴک أﻣﺮ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺍﺳت
ﻬﺗﺎﻳﻴﺪ ﺍﮐثرﻳّت
ﺒﺎﺷﺪ . ومانع ﺁن
ﻨﻴﺴﺖ، که اﮐثرﻳﺘﻰ
ﺣﮑﻮﻣت ﺴﻴﺎﺳی
ﻴک ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻳﺎ
ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎﺣتی
ﺤﮑﻮﻣت هر ﻣﻠّﺎی
غیرﺍﻟﻬی ﺮﺍ طﺎلب
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
این ﺤﮑﻮﻣﺖ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﺑﻄی ﺒهدف ﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﭘﺎﺋﻰ
(ﺣﮑﻮﻣت اﻟﻬی ﺪﺭﺟﺎمعه
های ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ) ﻭﺑﺮﺍی
ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍی اﺯﭘﻴﺮﻭﺍن
ﻴک طﺮﻳﻘت ﺼﺎﺩق
اﺳﺖ. ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
غیر ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺘی
اﮔﺮ ﺍﺯ ﻣﺪﻋﻴﺎن
اﺩﻳﺎن ﺮﺳﻤی ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﺭﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﺍی
ﻨﻔی ﺨﻮﺩ،ﻭ ﺯﻭﺍﻝ
(ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ) ﮔﺮﻭﻩ
قوم ﺧﻮﻳش ﻤﻴﮑﻮﺷﻨﺪ
ﺣﺘی ﭙﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎی
ﺴﻴﺎﺳی ﻮﻣﻮﻗت
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﻟﻴل ﺤﺘﻤﻴت
ﺴﻘﻮﻃ آﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﺳت
ﺨﻮﺩ،ﺗﺼقیه ﻮﮐﺸﺘﺎﺭﺑﻌﺪی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐی
ﺨﻮﺩ، ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯی
ﺪﺭﺟﻬﻨﻢ،ﻭﻗﻬﻘﺮﺍی
ﻔﺼل ﻮﻧﻮع ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴن ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎح ﺴﻮﺧت
ﺠﻬﻨم ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺳت
ﺨﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺴنه این ﻘﻬﻘﺮﺍ
در تولدی حقیر
تر ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮﺗﺄﺳﻴس ﺤﮑﻮﻣت
ﺪﻳنی ﻠﺎﺯﻡ ﺑﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴش اﺯﭘﻴﺪﺍﻳش
اﺩﻳﺎﻧﻬﻢ ﺍﻳﻨﮕﻮنه
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮔﺮچه
ﺪﺭ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ، ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﭽﻴﺪه
اﻣﺮﻭﺯین ﻨﺒﻮﺩﻩ،ﻭﻟی
ﺒﻨﺤﻮی ﺘﺤت ﻘﺪﺭت
ﺸﺨﺼی ﺰﻭﺭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﺤﻤﻴﻞﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭﻳﺎﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﺑﺮﺍی
ﺤلّ ﻤﺸﮑﻠﺎت ﻘﺒﻴﻠﻪ،
ﻭﻳﺎ ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﺩﺭﻃب
ّ ﻮﺳﺤﺮﻭﻋﻠﻮم
ﺪﻳﮕﺮ، ﻭﻟﻮ ﺑﺪﺍﺋﻰ
، ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪ،که
هنوزﻫﻤین ﺸﺮﺍﻳط
ﺪﺭﻗﺒﺎﻳل ﻮﺣﺸی
ﻮ ﻋﺸﺎﻳﺮ ﺑﺪﻭی
ﺼﺤﺮﺍ ﺩﻳﺪه ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﻴن اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﺗﻤﺪن
ﻮﺳﻴﻊ،ﻭ ﺗﮑﻨﻴک
ﻤﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺴی ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ،که ﻤﺸکلات
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻭﻳﺎ
ﺑی ﻨﻈﻤﻴﻬﺎﻯ ﺟﺎمعه
رﺍ ﺳﺮ ﻭﺳﺎﻣﺎن
ﺒﺪﻫﺪ، ﻓﻮﺭﺍ ﻭﺑﺎﻃﻴب
ﺨﺎﻃﺮ،ﺭﻳﺎﺳت ﻮﺯﻋﺎﻣت
ﻘﻮم ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺳت
ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ.

ﭘس
ﺒﺮﺍی ﺘﺎﺳﻴس ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎ،ﭘﻴﺪﺍﻳش
دیانتی ﻠﺎﺯم ﻨﻴﺴت
ﻮﻟی ﺒﺮﺍی ﺴﻠﻮک
اﺭﺍﺩﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ، ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋی ﺒﺸﺮﻯ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﻳن ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
هست ﻳک ﺠﺎمعه ﻤﻨﻈم
ﺘﺮ،ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﻣت ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬی
ﺒﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﺴﻞ ﻫﺎی
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍی
ﺴﻄح عقل ﺠﻤﻌی ﺮﺍ
ﻳﺠﺎمعه ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎی عرﻓﺎنی
ﻮﻓﻠﺴفی ﻮﺍﺑﺴته
ﺒﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﻫمه
ﺪﺭﻳک ﺠﺎمعه ﻤﻨﻈﻢ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎی ﺒﻌﺪی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻓﺮﺯﻧﺪﺍن
ﺪﺭﻓﺼل ﻨﻮﻋی ﺒﺸﺮی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺟﺎﺋی ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍن
ﺨﺘﻤم کرﺩه اﻧﺪ
ﻭﺭﺍه ﺒﺮﺍی
کارﻣﺎﻫﺎ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ، ﭘﺪﺭﺍن
ﺮﺍ ﺩﺭﻧﺴﻠﻬﺎی
ﺒﻌﺪی اﻳن ﻔﺮﺯﻧﺪﺍن
ﺁﻣﺎﺩه ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﺪﻳن ﺪﺭﺧﺪﻣت
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه ﺠﺎﻣﻌﻪ،ﻭﻫﺮچه
که دﺭﻃﺒﻴﻌت ﻮﻫﺴﺘی
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭﺧﺪﻣت
(ﺪﻳﻦ سلوکی) اﺳﺖ.
ولی نه برای
حکومت دینی ﺒﺮﺍی
هر ﺪﻳن ﺮﺳﻤﻰ.

ﺭﺍﺑطه
ﺤﮑﻮﻣت ﺒﺎﻣﺮﺩﻡ،
ﻳﺎ ﺭﺍﺑطه ﺤﺎﮐم
ﻮ ﻣﺤﮑﻮﻡ،ﻳک أﻣﺮی
طبیعی ﻮ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎت
ﻨﻴﺰ ﺩﻳﺪه ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺭﺷﺪی ﻄﺒﻴﻌی
چون گیاه ﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺷﺨﺼی
اﺯﺑﻴن گرﻭﻫﻰ،ﺭﻫﺒﺮی
ﻮﺳﻴﺎﺳﺘﮕﺮی ﺑﺪﺳت
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺑﻌﺪ
رهبری ﮔﺮﻭه ﺮﺷﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺮﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩﺟمع
ﺁﻭﺭی ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺳﻠطه ﺠﻮﺋی
ﻮ ﺍﺷﻐﺎﻟﮕﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻭسعت ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣله
اﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮی ﻮﺍﻣﭙﺮﻳﺎﻟﻴﺴم
ﻮﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺳﺎﺯی ﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺩﺭﺍﻳن ﺮﻫﺒﺮﻯ
ﻳﺎﺑﻰ، ﻋﻠﺎﻭه
ﺒﺮﻗﺪﺭت ﺒﺎﺯﻭ
ﻭﻧﻘش ﺘﺮﻭﺭ، ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﻗﺪﺭت
ﻤﺸﮑل گشائی ﻴک
ﻘﻮم کوﭼک ﻤؤثّر
ﺍﺳت ﻘﺪﺭت ﻮﻋﻘل
ﺪﺭﺳﺎﺯﻣﺎﻥﺩﺍﺩن
ﺨﻮب ﻨﻈﺎمی ﻮﻋﻠﻤی
ﻮ ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻣﻘﺪﻣﺎت
ﺤﮑﻮﻣت کشوﺭی ﻮﻣﻠّی
ﺮﺍﻓﺮﺍﻫم ﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺒﺎﻋﻘل
ﺠﻬﺎن ﺨﻮﺍﺭﻯ،ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩه ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺼﻮﺭت ﺪﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺳی
ﺪﺭ ﺻﺒﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻟﺸﮑﺮﮐﺸی ﻨﻈﺎﻣﻰ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻮﻟﺘﻴﮑﻬﺎی ﻤﺨﺘﻠﻒ،ﺣﮑﻮﻣت
هرﭼﻪ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺟﻬﺎنی اﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎﺣﮑﻮﻣت ﻮﺍﺣﺪﻯ،ﻣثلا
ﺩﺭﺳﺎﺯﻣﺎن ﻤﻠﻞ،
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺣﮑﻮﻣت ﺁﺭﺯﻭﺋی
همه ﺴﺮﺍن ﻮﻣﺮﺩم
ﺠﻬﺎن ﺮﺍ ﺗﺄﻣﻴن
کند. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻋﻤل
ﻴک کشوﺭ ﻣﻌﻴﻦ،
ﻭﻗﺪﺭت ﻮﺣﮑﻮﻣت
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
که ﺒﺎ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮔﺮﻯ،ﻫﺮچه
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻠل ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ،ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎم
ﻮﺷﻌﺎﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎن
ﻤﻠﻞ،ﺑﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
ﺠﻬﺎﻧﻰﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻫﻤﺎن ﻄﻮﺭکه ﺘﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺩﺭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎی
ﭙﻬﻨﺎﻭﺭﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺍﻳﺎﻟﺎت ﻤﺘﺤﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ، ﺩﺭﺳﺮ
ﺯﻣﻴن ﭙﻨﺠﺎه ﻮﺩﻭ
ﮐﺸﻮﺭ ﻭﺍﻳﺎﻟت
ﻮﺳﻴﻊ،ﻭﺣﺪت ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻓﺮﺍﻫم کرﺩﻧﺪ.
که ﻤﺒﺪﺃ ﮐﺎﺭ ﺍﻳن
ﻮﺣﺪﺕ، ﻫﻤﻴشه ﺰﻭﺭ
ﻳﻜﻄﺮف ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻇﺎﻫﺮی ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎنه
ﺪﺭ ﺭﻓﺮﺍﻧﺪﻭم
ﻀﻌﻴﻔﺘﺮاﻥ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﭘﺪﺭ
ﺷﺎﻫی ﻮﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻫﻰ،ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎﭘﻴﺪﺍﻳش ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻫﻰ،
ﭼﻮن ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧی ﭙﻴﺸﺪﺍﺩﻳﺎن
ﻮﮐﻴﺎﻧﻴﺎن اﻳﺮﺍﻥ،
ﻭﻳﺎ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
اﻭﻟیه ﺮُم ﻮ ﻳﻮﻧﺎن
ﻮ ﭼﻴﻦ ﻭﻫﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺒﺎﻳل ﻮﺣﺸ ی ﻔﻌﻠی
ﺪﺭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻟﻴﺎ
ﻭ ﺟﺰﺍﻳﺮ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ،ﺑﺎ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎح
عاﻟم ﻮﻋﺎﻗﻠﺘﺮ،
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. که ﺒﺎ ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎ
ﻭﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻴﻬﺎ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎت ﻮﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮی ﺰﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴته
ﺤﮑﻮﻣت کردن ﻨﻤﻮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﺎﺭی که
گهگاه ﺪﺭﻋﺼﻮﺭﺑﻌﺪی
ﻨﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮنه
ﺒﺤﮑﻮﻣت ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻳن ﺮﺍﺑطه
هتب ﺤﺎﮐﻢ ﻭﻣﺤﮑﻮم
ﺪﺭﻳک ﺠﺎﻣﻌﻪ،
ﭼﻨﺎن ﻨﻴﺴت که ﭙﻴﺪﺍﻳﺶ
(ﺣﮑﻮﻣت ﺪﻳﻨﻰ) ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﻠﮑه ﭙﺪﺭﺷﺎﻫی
ﻮﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻫی که
ﻘﺒﻠﺎ ﻫم ﺒﻮﺩﻩ،
ﺍﻣﺮی ﻄﺒﻴﻌی ﺪﺭیک
ﻔﺎﻣﻴﻞ ﻭﻗﺒﻴله
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. که
خنوﺯ ﺭﻭﺍﺑﻄ ﻮﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻃ ﺠﺎمع
ﺘﺮ ﻗﺒﻴله ﺒﺎ ﻗﺒﺎﻳل
ﻮ ﺧﺎﻧﺪﺍﻧﻬﺎی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭﻟی ﺒﻌﺪﺍ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﻗﺒﻴله
ﺒﺰﺭﮒ ﺣﮑﻮﻣتی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﺨﻴﻠی ﺰﻭﺩ همه
آﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﭼﻴﺪه ﺸﺪﻧﺪ.

ﻭﭘﻴﺪﺍﻳش
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎی ﻤﺬﻫﺒی
ﭽﻮﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﻳک
اﺳﺘثنای غیرﻣﻮﻓﻖ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺁﺧﺮین
ﻨﻤﻮﻧﻪﺍﺯﻣﺎﻳش
ﺒﺸﺮ،ﺑﺮﺍی ﺮﺑﻄ
ﺪﺍﺩن ﻤﺬﻫب ﻮﺣﮑﻮمت
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﭼﻮن
ﺤﮑﻮﻣت ﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺸﮑﻴل ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻓﻄﺮی
ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﺴﻠﻮک
ﻮﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﻓﻠﺴفه
هستند، ﺑﺎﺯﻧﻘﺶ(ﺩﻳن
ﺴﻠﻮﮐﻰ) ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬی
اﺯ ﺟﻮﺍﻣﻊ، ﻭﻧﻘﺶ
(ﺍﺩﻳﺎن ﺮﺳﻤﻰ) ﺩﺭﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻳﻬﺎی
ﺁﻥ،ﻫﻤﻴشه ﺪﺭﺟﻮﺍمع
ﻮﺑﻤﻮﺍﺯﺍت ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺁن ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﻳن ﺴﻠﻮکی ﻤﻘﺎم
ﺘﮑﺎﻣﻠی ﻮ ﻧﻮﺍﻭﺭی
ﺪﺭﺳﻄح عقل
جمعی ﺠﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻳن ﻨﻮﺁﻭﺭﻳﻬﺎ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻬﺎی عقلی
کاﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺴﻄح عقل ﺠﻤﻌﻰ،
ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﺳﻴﺎﺳت
ﻮ ﺟﻬﺎﻧﺪﺍﺭی ﻴک
ﻘﻮﻡ، ﺗﺎثیر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺯﻣﻴنه ﺘﺤﻮﻟﺎت
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﺠﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﻣﺮﺩم ﻮ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ.
که ﺎﻳن ﺘﺤﻮﻟﺎت
اﮔﺮ ﺑﻮﺳﻴله ﻮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﻮﻧﻮﺍﻭﺭﻳﻬﺎی
کاﻣﻠﺎن اﻟﻬی ﺒﺎﺷﺪ،ﻣثبت
ﺒﻮﺩﻩ،ﻭﮐﻤک ﺒﻄﻮل
عمر ﺍﻗﻮﺍم ﻮﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ،
ﻭﺗﻌﺎﻟی ﺴﻄح
عقل ﺠﻤﻌی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺗﺤﻮﻟﺎت
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻣﺎﺩی
ﺒﺸﺮی ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﻭﻣﺨﺎﻟف
ﻔﻄﺮت ﺘﮑﺎﻣل اﺯﻟی
أﺑﺪی اﺳﺖ. ﮔﺮچه
اﻳﻦ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺍﻣﻊ، ﻓﻘﻄ
ﺪﻳﮑﻮﺭﺍﺳﻴﻮن
ﺰﻳﺒﺎ ﻭﻟﺬت ﺒﺨش
ﻨﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺑﺮﺭﺳی ﺮﻭﺍﺑﻄ
ﺤﺎﮐم ﻮﻣﺤﮑﻮم
ﺪﺭﺁﻏﺎﺯ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ،ﻭﺣتی
ﺰﻋﺎﻣت ﺪﻳﻨی ﺮﺟﺎﻝ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﭼﻨﺪ ﺟﻨبه
ﻤﺨﺘﻠف اﺯ ﺍﻳﻨﺮﻭﺍبط
ﻤﺪّ ﻧﻈﺮﺍﺳﺖ. ﻳکی
ﺮﺍﺑطه اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ
ﺣﺎﮐﻢ، ﻭﻳکی ﺮﺍﺑطه
همان ﻤﺮﺩم ﺒﺎ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﻗﺒﻴﻠﻪ. ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍن ﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐی ﺁن ﻘﻮﻡ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﺮﺍﺑطه
ﺤﺎﮐم این ﻘﻮﻡ،
ﺑﺎﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍن
تا ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺑﻴن ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺎﻫی
ﺮﻫﺒﺮﺍن ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﺯﻭﺭﻣﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ أﻭﻟیای ﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳک ﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴجه ﺤﮑﻮﻣت
آﻧﻬﺎ ﺑﺎﭘﺸﺘﻴﺒﺎنی
اﻟﻬی ﻤﻮﺍجه ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕﻭ ﮐﺎﻣﻴﺎﺑی
ﻘﻮم ﻔﺮﺍﻫم ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎه ﺤﺎﮐم
ﺪﺭﺗﺎﺭﻳﺦ، ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺑﻌﺎﺩل ﻮ ﺧﻴّﺮ
ﻭﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﮔﺎﻫی ﺮﻫﺒﺮﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﻓﺮﻳب ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺑﺮﺍی
اﺟﺮﺍی ﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺨﺎﻟﻔت
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺨﺪﺍ،ﻭنه
ﻤﻠﺎﻫﺎی ﻘﺸﺮی
غیر ﺳﺎﻟک ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
که ﺴﻘﻮﻁ ﻫمه ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺮﺩی نه ﭽﻨﺪﺍن
ﺪﻭﺭ ﺣﺘﻤی اﺳﺖ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ،ﮔﺎﻫی
ﺒﻴﻦ ﺭﻫﺒﺮﺍن
أﺩﻳﺎن ﺴﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺨﺪﺍ
ﻭﻋﺎﺭﻓﺎن ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺑﺎﺭﻫﺒﺮﺍن ﺪﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳی ﭽﻮن ﻔﻘﻴﻬﺎن
ﺨﻠﻄ ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
که ﺒﺎﮐﺪﺍم گرﻭه
اﺳت که ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔت
کنند. ﻭﺑﺮﺍی
همین اﺳﺖ که
عارﻓﺎن اﻟﻬی
اﺯﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﺩﻭﺭی
ﺠﺴﺘﻪ، ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮین
ﺤﺮﮐﺘﻰ،که ﺮﻧگ
ﻮﺑﻮی ﻀﺪﻳّت ﺒﺎﺣﮑﻮﻣت
ﺮﺍ ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﺎﻫی ﻤﺼﻠﺤﺘﺎ،ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰﻫﻤﮑﺎﺭی
ﻮﺩﻋﺎﮔﻮﺋی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺷﻤن ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎن ﺰﻭﺭﻣﻨﺪ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی ﺴﻴﺎﺳﻰ،ﺭﻫﺒﺮﺍن
ﻤﺬﻫﺒی اﺩﻳﺎن ﺮﺳﻤی
هستند. ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺿﻤن
اینکه ﺒﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮ ﺗﮑﺎﻣل
ﻨﭙﺮﺩﺍﺧته اﻧﺪ،
ﻭﺧﺪﺍﺷﻨﺎس ﻮﺍﻗﻌی
ﻮﺷﻬﻮﺩی ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺟﺎه ﻄﻠﺒی
ﻮﺣُبّ ﺮﻳﺎﺳﺖ،که
ﺪﺭﻫمه ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺻﻔت رﻴﺎﺳﺖ
است ،که ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻳﻦ
(ﺣُبّ اﻟﺮئاﺳﻪ)
ﺳﺎﻟک اﺯ ﺭﺍه ﺨﺪﺍ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦﺭﻫﺒﺮﺍن
ﻳﺎﻧﺘﻬﺎیﺘﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺩم ﺴﺎﺩه ﻠﻮح
ﻮﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﻔﺘﻪ، ﻭﺁﻧﺎن
ﺮﺍ ﺑﺮﻋﻠیه ﺤﮑﻮﻣت
ﺴﻴﺎﺳی ﻮﻧﻈﺎﻣﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﺪﺍﺭ
ﺑﺸﻮﺭﺍﻧﻨﺪ،که
ﻨﻤﻮنه آن ﺪﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﺑﺎﺍﻧﻘﻠﺎب
بنام اﺳﻠﺎﻣی ﺪﻳﺪه
ﺸﺪ. که ﻤﺮﺩم ﺴﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ، ﺑﺮﺍی ﺴﻘﻮﻃ
ﺤﮑﻮﻣت ﻤﻨﻈم ﻨﻈﺎﻣی
ﻮﺳﻴﺎﺳی ﺸﺎه ﺼﻮﺭت
گرﻓﺖ. ﺑﺸﺮ ﺑﺎﺗﮑﺎمل
عقلی ﻮﻋﻠﻤﻰ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳج ﺨﻮﺩ ﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ، ﺳﻠﺎﺡ
ﺍﻧﺪﻳشه های ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎت
ﻔﻠﺴﻔی ﻮﻓﮑﺮی
ﺮﺍ ﺑﺠﺎی ﻘﺪﺭﺕ
ﺑﺎﺯﻭ ﻭﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩه ﺸﺪﻩ.
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻳن ﻤﺮﺩم
ﺘﺤت اﻃﺎﻋت ﻤﺤض
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠکه اﻧﺪﻳشه ﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺳﻠﻴقه
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﺮﺩم ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ، که ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺁﻭﺭﻧﺪ.
ولی ﭽﻮن این اﻧﺪﻳش
ه های ﺴﻴﺎﺳﻰ، ﻧﺘﻴجه
ﻔﮑﺮﺳﻄح عقلی ﺠﻤﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺧﻴﻠی
ﺰﻭﺩ ﺗﺤت ﺘﺄثیر
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪﺗﺮﺳﻘﻮﻃ
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
اﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻧﺪﻳشه
های عرﻓﺎﻧﻰ، ﺧﺎص
ﺴﻠﻮک ﭙﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻌﻠﻴم ﻮﺗﺸﻮﻳق
ﺪﻳﮕﺮﺍن ﺒﺮﺍی
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻴی
است. و نه ﺒﺮﺍی ﺒﺪﺳت
ﺁﻭﺭﺩن ﺤﮑﻮﻣﺖ،
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻳک
ﺤﮑﻮﻣت اﻟﻬی اﺳﺖ.
ﻣﻴﺘﻮان ﻤﺮﺍﺣل
ﺘﺎﺭﻳﺨی ﭙﻴﺪﺍﻳش
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎی ﺤﮑﻮﻣتی
ﺮﺍﺑﺘﺮﺗﻴب ﭽﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺖ:ﻳک - ﻘﺪﺭت ﺰﻭﺭﻣﻨﺪ
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍنی ﻨﺮﻫﺎ، که
ﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎت ﻮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﺒﺪﺍﺋی کاﻣﻠﺎ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﻭ - ﺣﮑﻮﻣت
ﻤﺎﺩﺭﺷﺎﻫی ﻮ ﭘﺪﺭﺷﺎﻫﻰ،ﺩﺭﻳک
ﻘﺒﻴله کوﭼک ﺪﻭﺭﺍﻓﺘﺎﺩه
اﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺒﺎﻳﻞ.

سه - ﺤﮑﻮﻣت
ﺮﻫﺒﺮ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ،ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﺸﮑلات
ﻘﺒﻴﻠﻪ.

ﭼﻬﺎﺭ - ﻗﺪﺭت
ﻤﺸﮑل گشاﺎﺋی
عاﻗﻠی یک ﻘﺒﻴﻠﻪ،
که ﺒﻤﺮﻭﺭ ﺩﺭکسب
ﻤﺤﺒّت اﻓﺮﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺗﺮس ﺮﻫﺒﺮ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ ﺩﺭﻗﺒﻴله
ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻫﺒﺮﺍن
ﺴﻴﺎﺳت ﻤﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ.

ﭘﻨج - ﻨﺎﺟی
ﺰﻭﺭﻣﻨﺪﻯ،که گاﻫی
ﻮ ﺩﺭﺩﻭﺭهﻫﺎی
ﺨﻄﺮ ﻭﺣﻤله ﺨﺎﺭﺟﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺍفع ﻮ
ﻣﺸﮑﻞ ﮔﺸﺎی ﺨﻄﺮ
ﺗﺴﻠﻄ ﺪﺷﻤن ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺣتی اﺯﺣﻤﺎیت
ﺠﺎﺩﻭﮔﺮ ﺭﻭﺣی
ﻮﻋﺎﻗل عاﻟﻢ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻃﺮﻳﻘت
ﻮﺍﻣﺎم ﺴﻠﻮﮐی
ﻤﺮﺩم ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺎﻗل
ﺠﺪﻳﺪی ﺒﻌﺪﺍ،ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﮔﺎن
غیر ﻗﻬﺮﻣﺎن ﻮﺍﻳن
ﭙﺎﺩﺷﺎه ﻮﻓﺮﻣﺎﻧﺪ
ﺸﺠﺎع ﺮﺍ ﺍﺯﺣﮑﻮﻣت
ﻄﺮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺷش - ﻘﺪﺭت
عقلی ﻴک ﮕﺮﻭه ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﺳﺎﺯﻣﺎن اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،که
ﺪﺭ ﺷﻮﺭﺍﻫﺎی ﻤﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺮﮔﺮﻭه ﻮﺣﺰب
ﻤﻠﺎﺣظه ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﺣﺎطه ﺒﻴﺸﺘﺮی
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺍﺯﻋﺎﻗﻞ ﻓﺮﺩﻯ،
ﺗﺴﻠّﻄ ﺪﺭﺍﺯﺗﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍن ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰﻧﻘطه ﺘﺠمّع
وﻤﻌﻘوﻠﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪﻋﻘلی
ﻮﻧﻮﺍبغ ﺠﺎمعه
اﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻟی
همیشه اﻳن ﺤﮑﻮﻣت
ﺠﻤﻌﻰ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺤﮑﻮﻣت
ﻔﺮﺩی ﻮﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭی
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻫﻔت - ﻘﺪﺭت
اﺳﻠحه ﻮﻳﺎ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎت
ﻮﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺳی
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت اﻗﺘﺼﺎﺩی
ﻮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎی
علمی ﻮﺑﻠﻮک ﺴﺎﺯی
ﺪﺭﺟﻬﺎن اﺳﺖ،
که ﺎﺧﺮین ﺤﺪّ ﺗﻮسعه
ﺠﻬﺎﻧﮕﻴﺮﻯ ﻭﺗﺴﻠّﻄ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮔﺮچه ﺘﻤﺎم
اﻧﻮﺍع ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬب
هستند،ﻭﻟی ﺒﺎﺯ
ﻧﺎﺣﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺭﺍﺑطه ها ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺷﻌﺎﺭﻫﺎی اﻋﻠﺎم
ﺸﺪه اﻟﻬی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟی ﺮﺍﺑطه ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﻣﻘﺪمه
ای ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍﻳش
ﻔﺼل ﻨﻮﻋی ﺠﺪﻳﺪﻯ،ﺑﺮﺍی
ﺘﺮﻭﻳج ﻮﺗﻌﻤﻴم
ﺪﺭﻳک ﺠﺎمعه
ها اﺳﺖ. ﻭﺍﻣﺮی
اﺳﺖ ﺣﻘّﺎﻧی ﻮﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎنه
ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﻭﻗﺎﺑل
ﺘﺄﻣل هرﺍﻧﺴﺎن
ﻤﺤﻘق ﻮﻋﺎﻗل
است که ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮجّه
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳی
ﻮﺷﺮﮐت ﺪﺭﺣﮑﻮﻣﺖ،ﻭﺗﺤﻤﻴل
اﻓﮑﺎﺭﻏﻴﺮ ﺍﻳﺪﺍل
ﺨﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﮑﻮﻣت
ﺠﺎمعه ﺮﻭﺣﺎنی
ﻮﻟیّ ﺨﺪﺍ،ﺑﺎﭘﻴﺮﻭﺍن
ﺮﺍﻫﺶ، ﺑﺮﺍی ﺘﺤﻘق
ﻴک ﺴﻠﻮک ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﻭﮐﺴب
عقل کلّی ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت اﻟﻬی
ﭙﻴﻮﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺪﺭﭘﺎﻳﺎﻥﺳﻠﻮک
ﻮﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ،ﻫﺮچه
ﺒﺮﺍی ﺠﺎمعه ﺨﻮﺩ
ﺻﻠﺎح ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ. که
اﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴته
ﺨﺪﻣت ﺒﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺍمع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭنه کساﻧﻴکه
ﺒﺎ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻋﻘﺪه ﺪﺍﺭ،ﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺍﺷﺒﺎع هوﺳﻬﺎی
ﺨﻮﺩ،ﻭ ﺍﻓﺴﺎﺩ
ﻫﺮچه ﺒﻴﺸﺘﺮﺟﺎمعه
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺑﻬﺘﺮین
ﻨﻤﻮنه ﺘﺎﺭﻳخی
ﺮﺍﺑطه ﺪﻳن ﻮﺣﮑﻮﻣت
ﺮﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮﻳﺎت
ﻓﻠﺎﻃﻮن ﻮﺷﺎﮔﺮﺩش
اﺭﺳﻄﻮ ﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺪﺍﻧﺴﺖ. که ﺪﺭﻣﺪﻳنه
ﻔﺎﺿله اﻭ ﺩﺭﮐﺘﺎب
ﺠﻤﻬﻮﺭﻳﺖ، ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺣﮑﻮﻣتی اﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺣﮑﻮﻣت ﻤﻌﺘﺪل
ﺮﺍﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭلی ﺤﺘﻰ ﺧﻮﺩش
ﻨﻴﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴت
ﺁن ﻄﺮح ﺮﺍ ﺩﺭﻳک
ﺠﺰﻳﺮه کوﭼﮑﻰ ﭘﻴﺎﺩه
کند. ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳن
کننده اﺯ ﺍﻭ،ﭘس
اﺯﻣﺪﺗی کوﺗﺎه
ﺪﺷﻤن اﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮن
ﻔﺮﺍﺭی ﺸﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ ﺍﺗﻮﭘﻴﺎ
ﻭﻣﺪﻳنه ﻔﺎﺿله
ای ﺴﻴﺎﺳﻰ، ﺍﺯﻫﻴﭻ
ﻳک اﺯ ﻓﻠﺎﺳفه
اﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﮐﺘﺎب
ﺨﻮﺩش ﺘﺠﺎﻭﺯ ﻧﮑﺮﺩ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑل
اﺟﺮﺍ ﺑﻨﻈﺮﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺷﺪ ﺗﮑﺎﻣلی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺩﺭﭘﻴﺪﺍﻳش
ﻔﺼﻮل ﻨﻮﻋی ﺒﻬﺘﺮ،ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﺰﻣﺎن
ﻮﭘﻴﺪﺍیش عقل ﺟﻤﻌی
ﺒﺮﺗﺮ،ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤله
علم ﻮﻓﻠﺴفه ﻤﺘﺮﻗی
ﺘﺮﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
که اﻳن ﺮﺷﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺩﻭﺭ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫم
ﻤﺸﮑﻠﺎت ﺠﺪﻳﺪی
ﺪﺭأﻣﺮ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺳﻴﺎﺳت ﺒﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ. که ﻄﺮح
ﻤﺪﻳنه های ﻔﺎﺿله
ﺠﺪﻳﺪی ﺮﺍ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺮﺍی
گرد ﻭﺧﺎک ﺨﻮﺭﺩن
ﺪﺭﮐﺘﺎﺑﺨﺎنه
ها ﻧﻮﺷته ﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ( ﮐثیرﻣن
اﻟﺄﻭﻟﻴن ﻮﻗﻠﻴل
من اﻟﺂﺧﺮﻳﻦ). ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯﻣﺎﺩه گرﺍﺋی
ﻮﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﺩﺍﻭﻃلب
ﺘﮑﺎﻣل کمتر، ﺗﺎ
ﺯﻣﻴنه های ﺘﻐﻴﻴﺮﻋﻤﻴق
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﺪﺭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
ﺠﻨﻮﻥ ﺍﻣﻴﺰ، ﻭﺟﻨﮕﻬﺎی
ﺒﻴن اﻟﻤﻠلی ﺰﻣﺎن
ﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴب ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺩﺭﻫﻨﮕﺎمه
این ﻨﺒﺮﺩﻫﺎی ﻔﻴﻤﺎﺑﻴن
ﻨﻴﺮﻭﻫﺎ ﻭﺩﻭﻟﺘﻬﺎی
ﺳﻴﺎﺳی عاﺭﻓﺎن
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍی ﺘﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎن ﺰﻣﺎﻥ،
ﮔﺮچه ﺘﻌﺪﺍﺩﺷﺎن
کمترﺍﺳﺖ، ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟی
ﻤﻠّﺎﻫﺎ ﻭﺭﻫﺒﺮﺍن
ﻤﺬﻫﺒی غیرﻋﺎﻣل
ﻮﻏﻴﺮﮐﺎﻣل ﺒﺄﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺣتی
غیر ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺄﻣﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭﻫﺪف ﺨﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﻣﺪﺍم ﻤﺪّﻋی ﺤﻔﻈ
اﺣﮑﺎم ﻔﻘﻬﻰ،ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻏﻠﻄ اﺯﮔﻔته
های ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍن
ﻮﺍﻣﺎﻣﺎن ﻮﺍﻭﻟﻴﺎی
ﺰﻣﺎﻥ، ﺑﺎﺯﻫم
ﺘﻠﺎش ﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
نهاﺩ ﺪﻳن ﻮﺳﻴﺎﺳﺖ،ﻭﻣﺘﺤﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ دین ﻮﺣﮑﻮﻣت
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﮐﺎﺭی
غلط ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺩﻭﺍم
ﻮﺍثر ﺍﺳﺖ. ﺍﮐثر
ﻓﻠﺎﺳفه ﺪﻳنی
این اﺩﻋﺎﻫﺎ ﺭﺍﮐﺮﺩه
اﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﺭﺍﻣﺘﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻠﺎﺻﺪﺭﺍ،ﻭﮔﺎهی
ﺨﻮﻧﻴﻦ،ﭼﻮن ﻨﻈﺮﻳﺎت
ﻮﻟﺎﻳت ﻔﻘیه ﺨﻤﻴﻨﻰ
ﺻﻮﺭت گرﻓته اﺳﺖ.
ﻭﺿﻤن ﺘﺤﻮﻟﺎت
علمی ﻮﻋﻘﻠی ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﻫﻤﻴشه
گرﻭﻫﻰ ﺟﺎﻩ ﻃﻠب
ﻤﺬﻫﺒﻰ، ﺗﺤت ﺸﻌﺎﺭ
ﺣﻔﻈ اﺣﮑﺎم ﺪﻳﻦ،
ﺑﺎﻋث ﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮﺳﻴﺎﺳی
ﺪﺭﻳک ﻘﻮم ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
که ﺨﻴﻠی ﺰﻭﺩ ﺑﺎﺷﮑﺴت
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﻭ ﺭﺳﻮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻓﺘﺎﺭی ﻈﺎﻟﻤﺎنه
ﺘﺮ ﺍﺯﺭﻫﺒﺮﺍن
ﺴﻴﺎﺳی ﺴﺎﺑق ﻨﺸﺎن
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺧﻴلی
ﺴﺮﻳﻊ ﺗﺮﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮ،ﺑﮑﺸﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺗﺼفیه های اﻧﺴﺎنی
اﺯﻫﺮ ﺩﻭﻃﺮف ﺸﺮﻗی
ﻮﻏﺮﺑﻰ،ﻳﺎﻣﺪﻋﻴﺎن
ﺪﻳن ﻮﻣﺨﺎﻟﻔﺎن
ﻤﺎﺩی ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
که ﻨﺘﻴجه آن ﻔﻘﻄ
ﺒﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎم ﻮﺗﺴﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎن ﻮ تصفیه
وجودی ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
و ﺍﺯ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی ﺍﺳﺖ.

ﺩﻳن ﻮﻣﺬﻫب
اﮔﺮﺳﻠﻮکیﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﺎﺭی ﺒﺤﮑﻮﻣت
ﻮ ﺗﺴﻠﻄ ﻮﺯﻭﺭﮔﻮﺋی
ﺒﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﮑﻮﻣت ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﺮﺩم ﻮﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﺑﻤﻮﺟب ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﺃﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮچه ﺒﺎﺯﻫم ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
اﻳﺪﺁل ﻈﻬﻮﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻟی
ﺒﺎﺯﻫم ﻮﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺷﺎن س ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺮﺍ
ی ﺒﺤﮑﻮﻣت ﺮﺳﻴﺪن
ﺼﺎﻟﺤﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧی که
این اﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺩم غیرﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺍﮐثرﻳت ﻤﺎﺩه
گرﺍﻭﺭﻓﺎه ﻄﻠب
ﺪﻧﻴﻮی ﺮﺍ ﺭﺍﺿی
کنند، ﺩﺭﺳﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮ ﻣﻨﺰﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﻭﺍلاّ ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮن ﺠﺰ ﺩﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﻮﺗﺎه ﺪﺭﺁﺗن
ﻮ ﺭُﻡ، ﺣﮑﻮﻣت
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی ﺪﻳﺪه
ﻨﺸﺪﻩ،ﻭﺧﻠﺎﻓت
ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ، ﻧﻴﺰﺻرف
ﺠﻨﮕﻬﺎی ﺪﺍﺧلی
ﺒﺎﻣﺨﺎﻟﻔﻴن ﻤﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺎ ﺣﮑﻮﻣت
ولیّ اﻟﻬﻰ ﺷﺪ ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎی
ﻤﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺣﮑﻮﻣت
ﺪﺍﺭی ﻨﻴﺰ ﺑﺠﺎﺋی
ﻨﺮﺳﻴﺪ. ﺳﻴﺎﺳت
کاری ﺩﺭﻭغ ﭙﺮﻭﺭﻯ،ﻭﺑﻬﺪف
ﺸﺨﺼی ﺮﺳﻴﺪن ﺮﻫﺒﺮﺍن
ﻮﻣﺒﺎﺭﺯﺍن اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺟﺰﺻﺪﺍﻗت ﻮﺭﺳﻴﺪن
ﺒﻬﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺪﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺴﻴﺎﺳﻤتدﺍﺭﺍن
ﻨﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
ﺴﻴﺎﺳی ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎل ﺒﻬﺒﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔی ﻤﺎﺩﻯ،ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﺘﺮﺑﻴت ﺬﻫﻨﻰ ﻭﺟﺴﻤﺎﻧی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟی ﺪﺭﺣﮑﻮﻣت
ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ،که
کاﻣﻠﺎن الهی ﺪﺭﺑن
ﭙﻴﺮﻭﺍن ﺨﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺳﻠﻮک
ﺮﻭﺣﺎﻧی ﻮﺗﮑﺎﻣل
ﮋﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ،ﻭﺻﻌﻮﺩ
ﺑﻔﺼل ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮ،ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﻤﺮﺯﻫﺎی نوع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﮑﻮﻣت
ﺮﻭﺣﺎﻧی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴن
ﻮ ﺧﺎک ﻮﺳﻴﺎﺳت
ﻨﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺑﺮﺩﻟﻬﺎ
ﺣﮑﻮﻣت ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺭﺍﺑطه عاﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻘﺎﺑلی بین ﺤﺎﮐم
ﻮﻣﺤﮑﻮم ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. که ﺪﺍﻭﻃﻠﺒﺎنه
ﻮﻫﻤﺮﺍه ﺒﺎﻋﺸق
ﻮﻃﻠب اﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﮑﻮﻣت
ﺪﻧﻴﻮﻯ، ﮐﻨﺘﺮل
ﻤﺮﺩم ﻮﺳﺮﮐﻮب
ﻴﺨﻮﺍﺳته های ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺎ ﺯﻭﺭ ﻭ ﺧﺸﻮنت
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭ
نه ﻔﻘﻄ ﺨﺎﻛ ﻮﻣﺤﺪﻭﺩه
ﻤﮑﺎﻧی ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﺑﻠکه
ﺰﻧﺪﺍﻥ ﻭﺷﮑﻨجه
گاه ﻨﻴﺰ ﻟﺎﺯم ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍن ﺪﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭﻣﻠﻴّﺖ
ﻭﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ،
ﺑﺮ ﻣﺮﺩم ﺘﺤﻤیل
کنند . ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺍی ﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍن ﺨﻮﺩ،
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻮﺍﻓق
ﻮﻣﺴﺎﻟﻤت ﺒﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍن
ﻮﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﻧﻈﺎﻣی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮل عیسی ﻤﺴﻴﺢ،ﺑﺮﺍی
ﺨﺪﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻗﻴﺼﺮ
ﺳﻬﻤی ﺠﺪﺍﮔﺎنه
ﺒﺎﻳﺪ ﻗﺎﺋل ﺒﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺘﻤﺎمی
اﺣﮑﺎم ﺪﻧﻴﻮی ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﺗﺴﻠﻴم هستند. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎم ﺨﺪﻣت ﺴﺮﺑﺎﺯی
ﻮﭘﺮﺩﺍﺧت ﻤﺎﻟﻴﺎﺗﻬﺎ،ﻭﺍﺟﺮﺍی
هر ﮔﻮنه ﻤﻘﺮﺭﺍت
کشوﺭی ﺪﻳﮕﺮ. ﺩﺭﻗﺮﺁن
ﻮﮐﺘب ﻤﺬﻫﺒﻰ،ﻣﻄﻠبی
ﺪﺭﺑﺎﺭه ﻮﻇﺎﻳف
ﻮﺭﻭﺍﺑﻄ اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺤﮑﺎم
ﺴﻴﺎﺳی ﻨﻴﺰ ﺍﺷﺎﺭه
ﻨﺸﺪﻩ، ﻣﮕﺮ ﺷﺎﻳﺪ
ﺣﮑﻮﻣت ﺴﺎﺩﻩ ﻭﮐﻮچک
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ،ﻣﺴﺎله
های ﻳﺒن ﺤﺎﮐم ﺴﻴﺎﺳﻰ،
ﺩﺭﺍﻳن ﻘﻮم ﺒﺪﺍﺋی
ﻮﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﻭﻣﺘﻔﺮق
اﺯﻫﻢ،ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷته
است . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺗﻤﺎم
ﻨﺎمه های ﺨﻮﺩ ﺑﺴﺮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻣﻴﺸﺪﻩ،که
اﮔﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﻮﻳﺪ،
ﺑﺪﻭ ﺣﮑﻮﻣت ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻭﺩﺭ ﺍﺧﺮﺕ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺣﮑﻮﻣت
ﺴﻴﺎﺳی آﻧﻬﺎ ﺭﺍﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ.
ﻭﻟی هیچ ﻳک اﺯﺣﮑﺎم
اﻳﺮﺍن ﻮﺭﻭم ﻮﺣﺒشه
ﻮﻣﺼﺮ نپذﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﺍن ﻤﺤﻠی ﻤﮑﻪ،ﭼﻮن
اﺑﻮﺑﮑﺮﻭﻋﻤﺮﻭﺍﺑﻮﺳﻔﻴﺎﻥ،ﭘس
اﺯﻣﺴﻠﻤﺎن ﺸﺪﻥ،
ﺩﺭﻫﻤﺎن ﻤﻮﻗﻌﻴت
های اﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮ
ﺭﻫﺒﺮی ﻤﺤﻠی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﻗی ﻤﺎﻧﺪﻧﺪ،
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰﺣﮑﻮﻣت
ﺮﺍ ﺑﺪﺳت گرﻓﺘﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓات ﻤﻬم
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎی ﺴﻴﺎﺳﻰ،
ﺷﺎﻣل ﺮﻫﺒﺮﺍن
ﺪﻳﺎﻧت های ﺮﺳﻤی
ﻮﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺎﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
اﻳﻤﺎﻧی اﺩﻳﺎن
اﻟﻬی ﻮﺗﻮﺣﻴﺪی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ:

ﻳک - ﻴﮑی ﻤﺴﺎله
هدف ﻮ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻓﮑﺮﺍﺳت
که ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎن ﺒﺎﻭﺭی
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،ﻭﻟﺰﻭم
ﺮﺳﻴﺪن ﺒﻤﻘﺎﻣﺎت
ﺸﻬﻮﺩی ﻮﺍﻟﻬی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. ﻭﻟی
ﺪﺭ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﻫﺪف ﻮﻓﮑﺮﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭﺑﻬﺘﺮین ﺸﺮﺍﻳﻂ،
ﻓﻘﻄ ﺮﺳﻴﺪن ﺒﺎﺟﺮﺍی
ﻘﻮﺍﻧﻴن ﻤﺼﻮبه
ﻮﻣﻨﺎﻓﻊ ﺃﮐثریت
اﻓﺮﺍﺩ ﻣﺮﺩک ﻤﺤﮑﻮﻡ،
ﻭﺗﺄﻣﻴن ﻤﻨﺎﻓع
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﺣﮑﺎم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﻭ - ﺗﺄﻣﻴن
ﺮﺿﺎی اﮐثرﻳت ﺪﺭﺣﮑﻮﻣت
ﺴﻴﺎﺳی هدف ﻨﻬﺎﺋی
اﺳت ﻮﻟی ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی ﺮﻭﺣﺎﻧﻰ،
که کاﻣﻠﺎن اﻟﻬی
ﺒﺮﮔﺮﻭه ﻤﺤﺪﻭﺩی
اﺯﭘﻴﺮﻭﺍن ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻮﺷش
ﺒﺮﺍی ﺮﺿﺎی ﺨﺪﺍ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ.

سه - ﺪﺍﺷﺘن
اﻃﻠﺎع ﻘﺒﻠﻰ،ﻭﺑﺎ
ﺍﺗﻤﺎم ﺤﺠّﺖ،ﺑﺮﺍی
ﺘﻮﺟیه ﭙﻴﺮﻭﺍن
ﺪﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺸﺮﻃ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی ﭙﻴﺮﻭی
اﺯ ﺭﻫﺒﺮﻳﻚ ﺩﻳن
ﺴﻠﻮﮐﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺁﺯﺍﺩی
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺳﺎﻟﻚ،ﻭﻣﻴل
ﻘﻠبی اﻭ،ﺑﺮﺍی
پیوﺳﺘن ﺒﮕﺮﻭه
ﺪﻳنی سلوکی
است . ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺪﺭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
ﺴﻴﺎﺳﻰ، ﭼﻨﻴن
اﻃﻠﺎع ﻘﺒﻠی ﻤﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺎه
ﺨﻄﺎﺋﻰ ﺷﺪ، ﻣﺠﺎﺯﺍت
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟی ﺪﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،نه ﻔﻘﻄ
گناه ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻣﺤل
اﻃﻠﺎع ﻨﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺨﺸﻮﺩه
اﺳﺖ،ﺑﻠکه ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﺁن ﻨﻴﺰ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ،ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﺗﻮبه همرﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﺑﺪﻭن
ﺮﺿﺎ و ﻣﻴل ﺴﺎﻟﻚ،ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺣﮑﻤی اﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﭼﻬﺎﺭ- ﺩﺭﺣﮑﻮﻣت
ﺪﻧﻴﻮﻯ،ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺣﻴﺎت ﻔﻌﻠی ﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺳﻌﺎﺩت ﻔﻮﺭی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﺭی ﻮ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩی هم ﺒﺴﻌﺎﺩت
اُﺧﺮﻭﻯ،ﻭﭘس
اﺯﻣﺮگ ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ به ﻠﺰﻭم
ﺘﺰﮐیه ﺮﻭح ﻮﻧﻔس
،ﻭﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣی
ﺨﻮﺩ،که ﺸﺨﺼﻴّت
اﺻﻠﻰ، ﻭﻣﻦ ﻭﺍﻗﻌی
ﻔﺮﺩ ﺍﺳت ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟک ﻤؤﻤن ﺤﺘی
ﺤﺎﺿﺮﺍﺳت ﺘﻤﺎمی
اﻣﺘﻴﺎﺯﺍت ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮی ﻔﻌﻠی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳت ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻮعی ﻤﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ، ﺩﺭﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎ ﻭﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣی
اﻣﮑﺎﻧﺎت ﻮﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺪﻧﻴﻮی ﺨﻮﺩ ﺣﺘّﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺟﺎﻥ ﺩﺳت
ﺒﺮﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﺟﺮﺍی
هرﮔﻮنه ﻮﺷﺮﺍرت
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪ،ﻭﻋﻘل
ﻮﻣﻨﻄق ﻤﺎﺩی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍ،ﻭﭘس
اﺯ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ،ﻭﺣتی
کمال ﻮﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ،
ﻭﺑﻨﻔس ﻤﻄﻤﺌنّه
اﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﻨﻮع ﺒﺸﺮی ﺪﺭﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮی ﺒﻌﺪی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﭘﻨج –
عزّت ﻮﺍﺣﺘﺮﺍم
ﻮﻣﻘﺎم اﻟﻬی ﺪﺭ
ﻳک ﺸﺨص ﻮ ﺩﺭﺩﻳن
ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺴته ﺒﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺗﺰﮐیه ﻨﻔس ﻭﺗﻘﻮی
ﻮﮐﻤﺎﻟﺎن ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﻭﺭﻯ،ﻋﻠی ﺮﻏم
کاﺭﺑﺮﺩ ﺯﻭﺭ ﻭ
ﺯﺭ ﻭﻫﺮﮔﻮنه ﺘﺸﮑﻴﻠﺎت
ﻮ ﺯﻣﺎن ﺒﻨﺪﻳﻬﺎ
ﻭﻧﻴﺮﻧگ ﺒﺎﺯﻳﻬﺎ،
ﻣﺎﺩﺍمی که ﺒﺮﺧﻠﺎف
ﻘﻮﺍﻧﻴن ﻤﺼﻮبه
ﺨﻠﺎفی ﻨﮑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺧﻠﺎﻓی کرﺩ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮﺟیه
ﻤﻘﺒﻮلی ﺒﺮﺍی ﺪﺍﺩﮔﺎه
اﺭﺍئه ﺒﺪﻫﺪ،ﺍﺣﺘﺮﺍم
اﻭﻣﺤﻔﻮﻅ،ﻭﺣتی
ﺒﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎی
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮﺳﺎﺯﻣﺎنی
ﻮﺧﻮﺷﻨﺎﻣﻰ،ﻭلی
ﺒﺪﻭن ﺨﻠﺎف ﻘﺎﻧﻮنی
ﺘﻌﺎﻟی ﻮﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗب
اﺩﺍﺭی ﺒﺮﺗﺮ ﻭﺷﻬﺮت
ﻮﺑﻤﺤﺒﻮﺑی ت ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺩﻳﺎنت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺗﺰﮐیه
ﺮﻭﺡ،ﻭﺗﺄﻣن ﺘﻌﺎلی
اﻧﺴﺎنی ﻮﺍﺧﻠﺎق
اﻟﻬی ﺒﺴﺎﻟک ﻤﺪّ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی ﺪﺭﺣﮑﻮﻣت
ﺴﻴﺎﺳﻰ،ﺣﻔظ ﻨﻈم
ﻮﺁﺭﺍﻣش ﻔﻌﻠﻰ،
ﺩﺭﺍﺑﻘﺎی ﻮضع
کنونی ﻮﻣﻮﺟﻮﺩ
هدﻑﻋﻤﺪه اﺳﺖ. ﺳﻴﺎﺳت
ﺒﺮﺍی ﺤﻔﻈ ﻮضع
ﻔﻌﻠی ﻤﻴﮑﻮﺷﺪ،ﻭ
ﺩﻳﺎﻧت ﺴﻠﻮﮐی
ﺒﺮﺍی ﺘﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ،
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻘﺎم
ﻔﻌﻠﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻳﺎﻓتن ﻤﻘﺎم
ﻮﻓﺼل ﻨﻮﻋی ﺒﺮﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
که ﺸﺨص اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻳّت
ﻨﺠﺎت ﻴﺎﺑﺪ،ﻭﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻳّت
وعده الهی خود
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺷش - ﺤﻔﻈ ﻮﺑﺮﺗﺮی
ﻔﺮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ،ﻫﺪف
ﺪﻳن ﺴﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺣﻔﻈ ﺠﺎمعه
ﻮﻧﻮﻉ ﺣﮑﻮﻣت ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﻫﺪﻓﻬﺎی ﺪﻧﻴﻮی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻫﻤیّت
ﺪﺍﺭﺩ.

ﻫﻔت- ﺪﺭﺳﻠﻮک
ﺪﻳﻨی ﻮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،ﺑﺪﺭﻭن
ﻔﺮﺩ،ﻭﻓﺼل ﻨﻮﻋی
ﺮﺍﻳج ﺠﺎﻣﻌﻪ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟی ﺪﺭ
ﺣﮑﻮﻣت ﺴﻴﺎﺳﻰ،به
ﺒﻴﺮﻭن ﻔﺮﺩ ﻭﻣﺎﺩّﻳﺎت
ﻈﺎﻫﺮی ﺠﺎمعه ﺘﻮجه
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻫﺸت - ﺸﺮﻃ ﺪﺍﻭﻃلب
ﺒﻮﺩن ﻮﺍﺯﺍﺩی
عمل ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،ﻫﻤﺮﺍه
ﺒﺎ ﺍﺩﺭﺍک ﻮﻣﻴل
ﻘﻠﺒﻰ ﻓﺮﺩ، ﺑﺮﺍی
هر ﺗﻌﻬّﺪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﺪﺭﻳک ﺠﺎمعه
ﺮﻭﺣﺎنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟی ﺪﺭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺘﻌﻬّﺪﺍت
ﻘﺎﻧﻮﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ،ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬی ﺰﻭﺭ ﻭﺍﮐﺮﺍهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺣﺮﺍم ﻮﮔﻨﺎه ﺒﺮﺍی
ﺨﻮﺩ ﻣﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ.
ﻭلی ﺪﺭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
ﺴﻴﺎﺳﻰ،ﺳﺮﻭﮐﺎﺭﺷﺎن
ﺒﺎ ﺯﻭﺭ ﻭﺗﺤﻤﻴل
ﻮﺍﺳﺘثمارﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﻭﺣتی اﺳﺘﻬﻠﺎک
ﻮﻧﺎﺑﻮﺩی اﻓﺮﺍﺩ،ﺑﺮﺍی
ﻤﻘﺎﺻﺪ ﺟمعی ﻮﺣﮑﻮﻣتی
است ﺤﺎل اﮔﺮﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺭﻫﺒﺮﺍن ﺪﻳنیغیرﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻓﻘﻬﺎئی
که ﺨﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ﻮﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ
ﺗﺤت ﻨﺎم ﺤﻔﻈ ﺪﻳن
ﺒﺤﮑﻮﻣت ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭنه
ﻔﻘﻄ اﺩّﻋﺎی
کاﺫب ﺪﺍﺷﺘﻪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣتی ﻘﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺗی
که ﺤﮑﻮﻣت ﺴﻴﺎﺳی
غیر ﺩﻳنی ﻮ ﻓق ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﻨﺎﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺑﺮﺍی ﺤﻔﻈ ﺤﮑﻮﻣت
ﻨﺎﺣق ﺨﻮﺩ، ﺍﺯﻇلم
ﻮﻃﺮﺩ ﻣﺮﺩم ﺒﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎی ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
ﺴﻴﺎﺳی ﻮﻧﻈﺎﻣی
ﻮﻣﺎﺩی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺣتی ﺨﺸﻮﻧت ﺒﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭجه ﺰﻭﺭ
ﮐﺸﻨﺪه ﻮﮐﺸﺘﺎﺭ،ﻭچه
ﺰﻭﺭ ﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍی
ﻘﻮﺍﻧﻴن ﻮﺗﺄﻣﻴن
ﻨﻮع غرﻳﺒﻰ ﺍﺯ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ،ﻭﻋﺪﺍﻟت
ﺒﻨﺎﻡ ( ﻇﻠم ﺒﺎﻟﺴﻮﻳﻪ
) ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣؤمن اﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴن ﺤﮑﻮﻣت
ﻤﺬﻫبی اﻳﺮﺍﻥ،
ﻧﺸﺎن ﺪﺍﺩ که
علاقه قلبی ﻔﺮﺩی
ﺒﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍن ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ،ﻭﺣتی
ﺒﺎﺭﻫﺒﺮﺍن ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﻧﻈﺎﻣی ﺨﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟیکه ﺪﺭﺩﻳﺎنت
ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﭙﺮﺳﺘش ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯﻃﺮﻳق
ﻤﺤﺒّت ﺒﺎ ﻭﻟیّ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺍﺩﺍمه
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮچه
ﺪﺭﺳﺮﺯﻣﻴن اﺟﻨﺒﻰ،ﻳﺎ
ﺩﺭته ﭽﺎه زﻧﺪﺍن
ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﻗﺮﺍن
ﻮﮐﺘب
اصطلاحا ﺁﺳﻤﺎنی
ﺪﻳﮕﺮ ﺗﺎﮐﻴﺪ ﺷﺪﻩ،که
هم ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﺴﺎﻟﻚ،ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎم ﻮﻫﺮﺭﻫﺒﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻭﺑﺤﮑﺎم ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﻧﻈﺎمی ﺪﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳت ﻨﺰﺩﻳﻚ ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﺗا ﺑﺎﻟﺎﺧﺮه ﻤﺠﺒﻮﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ، ﺑﮕﻨﺎه
ﻮﺧﻮﺭﺩن ﻤﺎل ﺤﺮﺍم
گرﻓﺘﺎﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯﮐﻔﺮﻭﻇﻠم
ﺮﻫﺒﺮﺍن ﺴﻴﺎﺳی
ﺨﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺸﺪﺍﺭﺩﺍﺩن
ﺒﺎﻭﻟﻴﺎ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍن
اﻟﻬی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻔﺮت اﻟﻬی ﻮﻏﻀب
آﻳﻨﺪه ﭙس اﺯﻣﺮگ
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮕﻮنه
ﺮﻫﺒﺮﺍن ﻮﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
ﺴﻴﺎﺳﻰ، ﻭﺍﻳن
ﺮﻫﺒﺮﺍن ﻤﺬﻫبی
ﺪﺭﻣﻠﺎﻫﺎی ﻘﺸﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﭘﺮﺳت ﺁﻣﺎﺩه
ﺪﺍﺭﺩ. ﻋﻤلا ﺩﺭﻃﻮل
ﺘﺎﺭﻳﺦ،ﺗﻤﺎم
أﻧﺒﻴﺎی الهی ،ﺩﺭﻓﻘﺮ
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﻰ،ﻭﺣتی
گرﻓﺘﺎﺭ ﻇﻠم ﻮﺧﻴﺎنت
ﻤﺮﺩم ﺰﻣﺎن ﺨﻮﺩ،ﻭ
ﺣتی ﺒﺮﺧی اﺯﭘﻴﺮﻭﺍن
ﻤﻨﺎﻓق ﺨﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﺸﺎن
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،که ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻇﻴفه ای ﺒﺮﺍی
ﺤﮑﻮﻣت ﺘﺮﺍﺷﻰ،ﺑﺮﺍی
ﺪﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺯﻣﺎن ﺨﻮﺩ،ﺣﮑﻮﻣتی
ﺁﻧﭽﻨﺎنی ﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
به اﻭﺍﻟﻬﺎم ﻤﻴﮑﺮﺩ،که
ﺒﺎﻫل ﻤﺪﻳنه ﻮﺍﻃﺮﺍف
ﺁﻥ،ﭼﻨﻴن ﻮﭼﻨﺎن
اﺑﻠﺎغ کن . ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻣﺎل
ﻮ ثرﻭت ﺨﻮﺩ ﺭﺍﻫﺰﻳنه
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻫﺒﺮﺍن
ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺭﺳﻤی
ﻮﺳﻴﺎﺳی ﻮﻧﻈﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺣﺘی ﺤﮑﻮﻣﺘﻬﺎی
ﺪﻳنی ﻘﺸﺮی ﻮﻓﻘﻴﻬﺎﻥ،ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل
ﭙﻮﻝ ﺩﺭﻳﺎﻓتی
ﺨﺪﻣت ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮچه اﮔﺮﮐﻠﺎﻫﺒﺮﺩﺍﺭﻯ،ﻭﺍﻧﺪﻭخته
ﺧته های اﻓﺴﺎنه
ای ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻫل
ﻈﺎﻫﺮﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،که
ﺤﮑﻮﻣت غیرﺳﻠﻮﮐی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،چه ﺴﻨّی
ﻮچه ﺸﻴﻌﻰ،ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮط ﺒﻪ (ﺍﻭﻟﻮ
ﺍﻟﺄﻣﺮ) ﺑﺮﺍی ﺤﻘﺎﻧﻴّت
ﺤﮑﻮﻣت ﺨﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻣﺒﺤث ﺨﺎصیﺪﺭﺳﻠﻮک
اﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎن ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺗﻌﻠﻴم ﻮﺗﺮﺑیت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺍﺭﺍی
ﺤق ﺃﻣﺮﻭ نهی
عملی ﺒﺴﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﻫم ﺒﻤﻌنی
ﺮﻫﺒﺮﺍن ﺴﻴﺎﺳﻰ
هم باشد ،ﺑﺮﺍی
ﺮفع ﺸﺮّ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﻳﺎین ﻤﻌنی
اﻧﺘﺨﺎب ﺸﺪن ﺮﻫﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺮﮐﻨﻨﺪه
اﺟﺘﻤﺎﻋی اﺯﺑﻴن
ﺨﻮﺩ ﻣﺮﺩم ﺒﻄﻮﺭ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴک ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ. که ﺒﺎﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺣﻔﻈ ﻮﺭﻋﺎﻳت ﻨﻈﺮ
ﺍﮐثرﻳّت اﺳﺖ. و
نیز اضافه شده
که اﺎﮔﺮ ﺍﺧﺘﻠﺎف
ﻴﺒﻴن ﺸﻤﺎ ﻭﺍﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘی اﮔﺮﺍﻭﻟﻮی
اﻟﺄﻣﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻳﻘت ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪﺍﺧﺘﻠﺎف
ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﮐﺮﺩ.
که ﺪﺭﺳﻠﻮک اﻳن
ﻮﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﻧﺘﻴجه
اش ﺪﺭﻣﺸﻴّت اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍی کسب ﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩی اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻴّت
ﺴﺎﻟﻚ. ﻟﺬﺍ ﺣﺘی
ﺨﻄﺎی ﭙﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳت اﺳﺖ. ﻭﻣﻮﺿﻮع
اﺧﺘﻠﺎف ﺪﺭﺳﺎﻟک
عاﺷﻖ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ (ﺍﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﻌﺰم ﻤﻨﮑﻢ) ﺁﻣﺪﻩ،ﺑﻤﻌنی
این اﺳﺖ،که ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﺍﺯﺧﻮﺩﺷﺎن
ﻮ ﺍﺯﺑین عوام
غیر ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ.
نه اﻳکه ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎن
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ(ﻣﻨﮑﻢ)
ﺑﺎﺯﺑﺮﺍی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﻤﻌنی
ﺮﻫﺒﺮﺍن ﻤﻌﻠﻢ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎﺷﺪ،
چون ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺳطه
اﻟﻬی هستند ﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮل ﻔﺮﻣﺎن ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﺣتی اﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﻄﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺣتی ﻮﺍﻟﺪﻳن
ﻔﺮﻣﺎن ﻘﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮل
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺤﮑﺎم ﺴﻴﺎﺳﻰ،ﻳﺎ
ﻓﻘیه ﺤﺎﮐم ﻘﺸﺮﻯ،
ﻭﻳﺎ حتی ﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻔﺮﻣﺎن های اﻭﻟﻮﺍ
ﺍﻟﺄﻣﺮﺳﻴﺎﺳﻰ،ﻣﺪﺍک
که ﻤﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎﺍﺣﮑﺎم
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺍی ﺴﻠﻮک
ﺴﺎﻟک ﭽﻴﻨﻦ ﻧﮕﻔته
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻣﻌﻘﻮل
ﻮﻣﺼﻠﺤت اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫم ﻠﺎﺯم ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍی ﻔﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻟﻤﺎنه ﺤﮑﺎم
ﺒﺎﻳﺪ ﻋﮑس اﻟﻌﻤل
ﻨﺸﺎن ﺪﺍﺩ.

ﺩﺭﻣﺠﻤﻮعه
ﻮﻇﺎﻳف ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
که ﺪﺭ ﻗﺮﺁن ﺁﻣﺪﻩ،
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺎﺑﻠﺎغ
ﻮ ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺬﺍﺭ
ﻭﺗﻌﻠﻴم کتاب
که همان ﺘﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی اﺳﺖ.
ﺣﺘی ﺤق ﻤﺠﺎﺯﺍت
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﺒﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺩه ﻨﺸﺪه ﻤﮕﺮ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟکی
که ﺨﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻗﺼﺎﺹ ﺳﻠﻮﮐی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺸﻮﺭت ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،مه
ﺪﺭﺳﻮﺭه ﺸﻮﺭی
ﺁﻣﺪﻩ،ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐی
ﻮﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮﺳﻴﺎﺳی
ﺒﺎﺯ ﺧص گرﻭه اﺎﻳﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﻭنه ﺪﺭ ﻫمه
اﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍن ﺎﻣﺮیه
ﺤﮑﻮﻣﺘﻰ. ﻭﺍین
ﺪﺭ ﻫﺮﺩﻭﻟت ﺴﻴﺎﺳی
هست که ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﻭ ﻣﺘﺨﺼّﺼﻴﻦ
ﻭ ﺗﺼﻮﻳب ﺃﮐثرﻳت
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺒﺮﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻖ ﻭﺗﻮ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮن اﺣﮑﺎم
اﻧﺒﻴﺎ ﻭﮐﺘب اﻟﻬﻰ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻌﻠﻴم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻣﺮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
اﺳﺖ، ﻟﺬﺍ ﺍﺻﻮلا
ﺗﺸﮑﻴل ﺪﻭﻟت ﺴﻴﺎﺳی
ﺒﺮﺍی اﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴای
اﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮح ﻨﺒﻮﺩه
ﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻴﺎﮔﺮﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﺎص ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﺪﺭﮔﺮﻭه اﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ، ﻭنه
ﺒﺮﺍی ﺠﺎمعه ﺴﻴﺎﺳﻰ.
ﻣثلا ﺩﺭﻗﺮﺍن ﺪﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺼﺎص ﻘﺘل ﻮﺟﺮﺡ،
که همان کاﺭﻣﺎی
ﺒﺎﻟﻤث ل ﻮﺟﺮم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﻄﻊ ﺩﺳت ﻴﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎن
ﺴﺎﺭﻕ،ﻭ ﺻﺪ ﺿﺮبه
ﺸﻠﺎق ﺰﻧﺎﮐﺎﺭ،ﻭنه
تﻋﺪﺍم ﻮﺳﻨﮕﺴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮه
ﻘﺘا عاﻣل ﻔﺴﺎﺩ
ﻭﺷﺮ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ،
که ﻘﺼﺪ ﻣﺤﺎﺭبه
ﺒﺎ ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
جای ﺑﺤث اﻳن ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐی ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﻣﺎﻧﻨد
ﺭﮊﻳم ﻨﻈﺎمی ﻮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰﻗﺒﻠی
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎن ﻘﻮﺍﻧﻴن
ﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺩه اﻧﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺎﺋل
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﻮﺧﻄﺎﻫﺎی
ﺒﺸﺮی ﺒﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﺣﮑﺎم ﻣی ﺼﺎﺩﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، که ﺪﺭﻗﺮﺁن
ﻮﺳﻨّت ﻨﺎم ﺒﺮﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﺣﮑﺎم ثاﻧﻮیه
ﻮﻣﻮﺿﻮع ﻤﺼﻠﺤت
ﻨﻈﺎﻡ، ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍت
غلط ﻮ ﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋی
های ﺰﻳﺮﮐﺎنه ﻤﺘﻮﺳل
ﺸﺪﻧﺪ. ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺠﺎﺋی
ﺮﺳﻴﺪ،که ﺨﻤﻴنی
اﺣﮑﺎم ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍی ﺤﻔﻈ
ﺮﮊﻳم ﺨﻮﺩ ﺭﺍﻣﻘﺪم
ﺒﺮﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯه
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺭﺳﻤﺎ
ﻭﻋﻠﻨﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺩﺭیک
ﺤﮑﻮﻣت ﻤﺬﻫﺒی
ﻮﻟی ﻘﺸﺮی ﻮﻇﺎﻫﺮی
ﺨﺎﺭج گرﺩﻳﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺣﮑﻮﻣت غیرﻣﺬﻫﺒی
ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ،ﻭﺣتی
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﺭﮊﻳﻢ
ﺳﺮﻣﺎیه داری ﻮﺣﺰبی
ﺮﺳﻴﺪ. ﺗﻤﺎمی
اﺩﻳﺎن اﻟﻬی ﻮﺍﺯﺟﻤله
اﺳﻠﺎﻡ،ﺩﻳنی ﺠﻬﺎﻧی
هستند ﻭنه ﺨﺎص
ﻴک ﻘﻮﻡ. که ﺤﮑﻮﻣت
ﻮﺭﮊﻳم ﺨﺎص ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍی ﺴﻴﺎﺳت
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺎص ﺴﻠﻮک عرﻓﺎﻧی
ﻮ ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭﺭﺑﻄی
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻣﺴﺎﺋل
ﺴﻴﺎﺳی ﻮﺑﻴن اﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻭﻣﻠﻴﺘﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮﺁﻧچه که ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻄ ﺒﻴن اﻟﻤﻠﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺒﺴﻠﻮک
اﻟﻬی ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘی
اﮔﺮ ﺩﻳﺪﻳﻢ،
که ﺤﮑﻮﻣت اﺳﻠﺎﻣی
ﺒﺮﭘﺎ ﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺣﮑﻮﻣت ﭙﺎپ ﻮ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻭﮐﻨﻴسه ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻣﻮﺿﻮع ﺮﺑﻄی
ﺒﺨﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﻣﺎﻣﻮﺭﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ،ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎی ﻤﺬﻫﺒی
ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐی ﻮﺳﻴﺎﺳﻰ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺭﻭﺯﻯ ﻫمه
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻘﻮﻃ
کنند ﻭﻟی ﺤﮑﻮﻣت
اﺩﻳﺎن اﻟﻬی ﺒﺮﺩل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺳﺎﻗﻄ
ﺸﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮﺍﻳﻨکه
ﺤﮑﻮﻣتی اﻟﻬی ﻴﺎ
ﻃﺮﻳﻘتی ﺒﺎ ﻗُﺮّه
ﺸﻬﻮﺩی ﺠﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟی
ﺒﺎﺯﻫمین ﺤﮑﻮﻣت
ﺪل ﻮﺳﻠﻮک ﺪﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻣﻴل ﺴﺎﻟک اﺳﺖ،
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻫﻰ در
دین ورزی نیست
.

ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺤث ﺪﺭﺑﺎﺭه ﺮﺍﺑطه
ﺪﻳن ﺴﻠﻮﮐ ی ﻮ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎ ﺳﻴﺎﺳﺖ، ﻭﺍﻳﻨکه
ﺪﻳن ﺮﺳﻤﻰ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺧﻮﺩ ﻋﻴن ﺴﻴﺎﺳﺖ،ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ، ﻫﻨﻮﺯﭘﺎﻳﺎن
ﻨﻴﺎﻓته اﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻃﺮح ﺘﺎﺭﻳخ اﺩﻳﺎﻥ،
ﻭﺗﺎﺭﻳخ ﺘﺤﻮﻟﺎت
اﺟﺘﻤﺎﻋی ﻤﻠﻞ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﻭﺍﺑﻂ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺳت ﻴﺎﻓﺖ،
که ﺨﻮﺩ ﺗﺤﻘﻴقی
ﺪﺭﺍﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻋﺼﺮﻣﺎ، که ﻔﻀﺎ
ﻭﺍﺗم ﻮﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊی
غالب اﺳﺖ، ﻣﺴﺄله
ﻔﻄﺮت ﮋﻧﺘﻴﮑی
ﺨﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ،که ﺒﺎﺫﺍت
اﻧﺴﺎن ﻮ ﻓﮑﺮ ﺍﻭﻋﺠﻴن
اﺳﺖ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺭﺳی
ﺪﻳﮕﺮی ﺒﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﭽﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻮﺍﻟﻬﻴﻮن اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺎﺳی ﻮﻣﺎﺩی
ﻤﻤﻨﻮع ﺸﺪه اﻧﺪ.
ﻭﺩﻭﺭی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰ،
ﺍﺯﻟﻮﺍﺯم ﺘﺨﻠیه
ﻨﻔس ،ﻭﮐﺴب ﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭﻗﺘی
ﺘﺄﺳﻴس ﻴک ﺮﮊﻳﻢ
ﻭﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯی ﺁن
ﻧﺮﺍ ﺑﺮﺭﺳی ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،ﻋﻮﺍﻣل
اﺗﻔﺎق ﻤﺮﺩم ﺒﺮﺍﺳﺎس
اﻣﻮﺭی ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻘش
گناه ﻮﻫﻮس ﻮﺍﻟﻮﺩﮔی
ﻨﻔس ﻮﻧﺎﺧﻮﺩ ﺍﮔﺎه
اﺎﻓﺮﺍﺩ، ﺩﺭﺁن
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳن
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍی ﻤﺤﻘقان
اﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳی ﺠﺎﻟب
اﺳﺖ. ﻭﻟی ﻨﻘش ﺪﻳن
ﺮﺳﻤﻰ ﻭﺳﻴﺎﺳی
ﻮﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻧی که
عاﻣل ﺴﻴﺎﺳی ﻮﻣﺎﺩی
ﻤﻄﺮح اﺳﺖ. که ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮنه ﺘﺤﻘﻴق
ها ﺷﻨﺎﺧته گرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯﮔﺬﺷته ﻄﺮح
ﻤﺪﻳنه های ﻔﺎﺿله
ﻔﻠﺎﺳﻔﻪ،ﻭﺑﻴﻨش
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍی ﻨﻈﺎم
اﻳﺪﺁل ﺒﺮﺍی ﺠﺎمعه
همیشه ﺒﺎﺷﮑﺴت
ﺮﻭﺑﺮﻭ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍی ﺘﺠﺮبه
ﻨﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ. ﭘس ﭽﮕﻮنه
اﺳت که ﻤﺘﻔﮑﺮﻳن
ﺠﺎمعه ها ﻓﻠﺎﺳفه
هستند. ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎت
ﻔﻠﺴﻔی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴن ﻄﺒﻴﻌی
ﺒﺮﺍی ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻨﺎم
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
عملا ﺩﻳﺪه ﺸﺪه
ﺘﻮﺣﺸی ﻤﺘﻤﺪﻧﺎنه
ﻮﻣﻈﺎﻟﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﮕﺮﺍﻧﻪ،
ﻫﻤﻴشه ﺤﺎﮐم ﺒﺮﺟﺎمعه
ها اﻧﺴﺎﻧی ﺒﻮﺩه
که ﺤﺘی ﺪﺭﺟﺎمعه
هاﻯ ﺩﻣﮑﺮﺍت ﻮ
ﺍﺭﺍم ﻨﻴﺰ ﺍﻳن
ﻘﻮﺍﺭهﻫﺎی ﻮﺣﺸﻴﺎنه
ﺤﺎﮐم هستند . ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻘش ﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺴﺘی ﻮ
ﺟﺎمعه ها ﺭﺍ ﺟﺴﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎن
اﻟﻬی ﺪﺭﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
چه ﻤﻴﺘﻮﺍﻧند ﺑﮑﻨﻨﺪ؟ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍﻳک
ﻄﻠﺴﻢ ﺷﻴﻄﺎﻧی
ﺪﺍﻧﺴﺖ، که آﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
اﺑﻠﻴﺴﻰ، ﻭﺳﻴﺎﺳت
ﻤﺪﺍﺭﺍن ﺠﺎه ﻄﻠﺐ،
ﺭﺍ ﻓﺘنه اﻯ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮ ﻭﺳﻴله اﻯ ﺑﺮﺍی
ﮕﻤﺮﺍﻫی ﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎن
ﺪﺍﻧﺴﺖ، که ﺒﻤﻮﺟب
ﻘﻮﺍﻋﺪی ﺠﻬﻨﻤﻰ،ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻤثل ﺪﺭﺩﻧﻴﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﮔﺮﺩﻧﺪ.

M070

آینده
نگری و پیش
گوئی

(ﺩﻳﻮﺩﻭﺭ
ﻣﮕﺎﺭﻯ) ﮐﻪ ﺯﻧّﻨﻮﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺭﺳﻄﻮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺍ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ،ﻭﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ. ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮔﻴﺠﻰ ﻧﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭﺳت ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﻏﻠﻂ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺻﺤّﺖ ﻧﺴﺒﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﺭ ﻋﻠﻢ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ که ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ ﻭﻧﻴﺰ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎئی
اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﺻﺤﺒت
اﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﻪ ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﺎﻝ ثباﺗﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣثاﻝ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻳﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺷﻖّ ثالثی ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺗﻦ ﺳﻘﺮﺍﻁ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ، ﻫﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﻳﻮﺩﻭﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﻀﻴّﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻈﺮ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺟﺴﻢ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﻭﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﻮﺭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻮﻥ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻧﺸﺎنه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬی ﻮ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪه
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺑﻮﺩﻥ ﻏﻴﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﻨﮓ
ﺗﺮﻭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻣثاﻟﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺳت ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺟﻨﮕﻰ ﺩﻭﺑﺎﺭه
ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ، ﺟﻨﮓ
ﺗﺮﻭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ
ﻣﺘﺼﻮّﻑ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ،ﻟﺤظه
ﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺁﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺏ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ،ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﺮﻭﺯﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻧﺎﻡ
ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺖ. ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺷﺒﺎﺕ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ الاّ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻴّﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺎﺩثه اﻯ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺗﻌﻤّﻖ
ﻭ ﻃﺮﺡ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﺯ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘت ﺁن
اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻦ
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺳﻄﻮﻃﺎﻟﻴس
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦﻣﻨﻄﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺒﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻨﻄﻖ
ﮐﻠﺎﻡ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﺮﺍﻯﮐﺴﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ
ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻚ ﻗﻀﻴّﻪ.
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺟﻨﮓ ﺗﺮﻭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻳﺎ ﻏﻠﻂ. ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻨﮕﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻴﺮ
ﻭﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪ ﻭﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻭﺍﻗﻊ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ،ﻳﻚ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺻﻞ. ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻳﺎ
ﺗﻤثیل ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺍﺯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮ، ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎت ﺪﻳﮕﺮی
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺤﺎﺳﺒﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻏﻮﻝ ﭘﻴﮑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻤﮑﻦ ﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
کنند. ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻣﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ.
ﻭﻟﻰ ﻳﻚ ﺃﻣﺮﺁﺭﺍﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺧﻄﺮ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻚ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﻴﻔﺘﺪ.
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ ﺩﻗﻴﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪی ﻨﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻨﺪ.
که اﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻧﻊ
ﺩﺭﻫﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ،
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﻰ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻭﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﻗّﻌﺎﺕ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭنه ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﺎﻭﺏ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻣﻮﺭ،ﻭﻟﻮ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. چه ﺒﺴﺎ
ﺣﻮﺍﺩثی ﭘﻴش ﺒﻴﻨﻰ
ﺷﺪﻩ،ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺁﻥ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺤث ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
که ﭙﻴش ﺒﻴنی ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﻭﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺳت
ﻮﻗﻄﻌﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻄﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺒﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ.
ﻭﻋﮑس ﺁﻧﺮﺍ،ﺭﺍﻩ
ﺧﻠﺎﻑ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ،ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ،
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،چه
کسی ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ

ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻔس . ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ (ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ)
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺸﺴته اﻡ ﺗﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻡ. ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺄﺻﻞ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﮐﻪ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ ﻏﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﻧﺼﻴﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﺠﺪﺩ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺼﻠّﻰ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺑﺨﺸﺪ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺸﻖ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻌﻠﻢ،ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍﺧﻮﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭس ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺭﻓﻮﺯﮔﻰ ﻳﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺵ ﻧﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﺳﺮﮐﻮﺑﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯاند.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺎﻣﻮﺧﺖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﭘس ضرﻭﺭﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮح
ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺟﺒﺮ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
مطرح است. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺑﺎ ﺷﺮﻑ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ چنین ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍن
ﺪﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺻﻞ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
اﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺸﺮﻯ،ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﻴﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﺑﻴﻌﺎﺭﻯ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺰئی
ﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻥ. ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﺎﻣﻪ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷته ها ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺿﺮﻭﺭی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻏﻴﺮ ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،ﺍﻳﻦ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ، ﮐﻪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺷﺮﻭﻁ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻭ ﻧﺸﺪﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺎ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﻣﺤﺘﻤﻞ ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻥ،
ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺪﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ،ﻧﻴﺰ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻧﻈﺮ ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺧﻮﻳش ﺮﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎب کند. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﺪ،ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ ﺗﻦ ﭘﺮﻭﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ،
ﺍﺯ ﺩﻳﻨﻮﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻌﻠﻒ ﭼﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻃﻔﻞ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻭﺩﺭس
ﻮﻣﺸﻖ،ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺮﺯﮔﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻓﺮﺍﺭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﻭ ﻋﻠﻔﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻫﺎﻥ ﺑﺰﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺩﻫﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻭﺁنی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﺩﺭس ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﻗﻄﻌﻰ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯﻯ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷته
ﻤﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس،ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷته
ها است . ﻭ الاّ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
که این ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎن
ﻴﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻧﻄفه
اﻯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎه اﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ،ﻭﻳﺎ ﺍﺯﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻭﻓﺮﺩﺍﻯ ﻣﺎ،ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣُﺠّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﻋﺸق
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ،ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺳﺨت ﺘﺮﻯ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻠﺞ ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻳﻚ ﻗﻀﻴّﻪ ﺩﻓﺎﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺿﺮﻭﺭت
ﻮ ﺍﻟﺰﺍﻡ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺻﺤنه اﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮐﺴﻰ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﮕﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻀﺮﻭﺭﺕ
ﻓﺮﺿﻰ ﻳﻚ ﻗﻀﻴﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﻗﻠﺒﻰ ﻭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﻠﺎﻡ ﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﮔﺮﺩﺩ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﻭﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﺬﺍﺷﺖ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺧﻮﺍﻩ ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﺑﻘﻌﺮﮔﻮﺩﺍﻝ ﻭ
ﮐﺎﺳﻪ ﻣﻮﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭ
ﻃﻌﻤﻪ ﻣﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺷت
ﻮﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﻯ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ ﭘﺎﻯ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﭘﺎﻯ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺧﻄﺐ
ﻭﺧﻄﺎ ﻭﺧﻄﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺩ،ﻗﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺿﻌف ﺪﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ،ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺯﻝ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐُن
ﻔﮑﺎﻥ) ﺑﺠﺎﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
(ﮐن ﻔﻴﮑﻮﻥ) ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺭﺍ
(ﻟﺎ ﻳﮑﻮﻥ)ﮐﺮﺩ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻳﺎﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺪﻡ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺡ ﺣﻘﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭ،ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ)ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻀیّه
ای ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻢ،ﮐﻪ ﻋﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ ﺩﺭﺳت
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﻀﻴﻪ،ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺣﺎﻝ ﻣﻮﺟﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺃثرﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ،ﺣﺘﻤﺎ
ﻓﺮﺩﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ،ﺻﺪﻕ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻗﻀﻴّﻪ ﻳﺎ ﻣﻄﻠﺐ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺮﺍی عباﺩﺕ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺩﺭ ﻗﻌﺮﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋی ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ،ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﺍﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻃﺒﺎﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺳﻨّﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﺎن
علمی ﺪﺭﺳت ﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺻﺤﺒت اﺯ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻴّﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻮﺍﺩثی
ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﺩﺭ ﺣﻮﺍﺩث
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻗﻀﻴﻪ(ﺗﺎﻟﻰ)ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻗﻄﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﻫﺴﺖ،ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺎ،ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻴﺴّﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺑﻘﺼﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﻢ. که
هرﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺍنی
ﻮﺣﺘﻰ ﺑﺪﻧﻰ ﻣﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﮐﺎﻓﻰ ﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻄﻠﻖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺳﺎﺯﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ،ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺳﻌﻰ،ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺑﺎﻗﻰﻣﺎﻧﺪﻩﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻋﻈﻴمی
ﺪﺍﺷته اند، ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺑﺮ
ﺑُﺮﻫﺎن اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺤﺘﻤﻞ،
ﻭ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﺗﻦ ﺁﺳﺎﺋﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻣﮕﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮﻣﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺎﭘﺰﺷﻚ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻚ ﺑﻬﺒﻮﺩی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ،ﻭﺳﺎﻟم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻭﻧﺪﻩ ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﺍﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑرﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻗَﺪَﺭ
ﺑﺪﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻴّﻮﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ. ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺯﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﻗﺪﺭ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭ
نه ﺤﮑﻤﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﮑﻤﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺟﺰﺋﻴّﺎت ﺪﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎئی
ﺘﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺁﻧﮑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮسعی ﻨﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻧﺪﻭﻧﺪ ﺑﺨﻂ ﺁﺧﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻭ ﻫﺮ ﻓﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺒﺮﺩﻩ.
ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﮑﺮﺩﻩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠّﺖ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍت ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﻧﺪﻭﻳﺪﻩ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ(ﺗﻘﺪﻳﺮ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺯﺩﻩ
ﻭﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﺸﻮﺩ،ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﻣثبت ﻧﺸﻮﺩ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓته اﺳﺖ. ﻧﻪ(ﺟﺒﺮ
ﻣﻄﻠﻖ)،ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ، که ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﻠﻖ) ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻖّ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﻭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﻤﺎﻝ ﻫﻢ ﻧﻴﺎﻓﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻮﺩ
ﺩﺭﺻﺪ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﻙ ﻧﺸﺪﻩ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﺎﮐﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﺭجعت
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘل ﺒﺸﺮﻯ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ،ﺑﭙﺎﮐﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻨﻔﻰ.
ﻟﺬﺍ ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ،ﺗﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﭘﺎﮐﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. که ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻏﺎﺯ ﻳﻚ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭحی اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒث ﻧﺪﺍﺭﺩ،
که ﺮﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎل ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎه ﺮﻫﺎ ﮐﻨﺪ،
ﻳﺎ ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻭﻧﻪ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺴﻴﻦ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺑّﺎنی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺏّ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻰ ﺣﺪّ ﻭﺣﺴﺎﺏ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ ﻫﺮ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﻭﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺣﺘﻤﺎ،ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺟﺒﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﻭ(ﺟﺒﺮ ﺧﻴﺮ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻭﺧﻴﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻥ،ﻭ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
(ﺗﻘﺪﻳﺮ)ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺳﻠﻮﻙ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﺍﺭﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﻭﻝ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﻭﻳﺪﻥ
ﻭ ﺳﻌﻰ ﺩﻭﻧﺪﻩ نیز
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺎﺳﺦ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﺭﺍ
ﻧﻘﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻠﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺪﻡ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻮﺍﺩث ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺍﺯ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻧﺎﺷﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﮑﺮ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﻴﻞ ﻭﻫﻮس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺧﻄﺎ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮊﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺪﻫﻴﻢ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ ﺳﻔﻴﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺭﺯﺵ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻥ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻠّﻮﻝ ﻣﻐﺰﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﻭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭش
اﺣﻴﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻳن
ﻴﺎﺧته ها ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭی کند. ﻭﺑﺎﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ

ﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﺩﺳت
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭبّ اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
الله ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺷﺎﻳﺪﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺪ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﻴﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻫﻢ ﺑﺮ ﺍﺻﻞ ﻋﻠﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﮑﻴﻪ میکنند.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﺯ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. (ﻋﻠﻞ
ﻣﻘﺪﻣﻪ) ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﺬﻫنی ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷت ﺒﺮﺍی
ﻤﺎﺩﻳﺎﺕ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻒ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ(ﻋﻠﻞ)ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﺤث ﻋﻠﻞ ﺟﻨﺒﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺮﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﻘﺒﻠﻰ،ﻫﻤﺮﺍه ﺒﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﺪﺭﺕ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﻄﺮﻩ ﻗﻄﺮﻩ
ﮐﻤﻚ ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮنه ﺒﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ،ﺑﺴﻴﺎﺭی
اﺯﻋﻠﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﻯ ﺭﺍ
ﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ ﺃثر ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﻄﺮﻩ ﻗﻄﺮﻩ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﺍﺻلای
ﻮ ﺍﻭﻟیه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻰ ﺃثر ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﻟﻴﻞ
ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ ﺿﺮﻭﺭت
ﻮ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻗﻀیّه اﺭﺳﻄﻮﺋﻰ،ﺭﺿﺎﻳﺘﻤﻨﺪﻯ
ﻳﺎ ﺳﻤﭙﺎﺗی ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،ﺷﺮﻁ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻤﻨﺪﻯ ﻭﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺎﺭی
کنند. ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﻤﻮﺟب
ﺁﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭی ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ، ﺟﺒﺮ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺴﺘﻦ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﻓﺸﺎﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ
ﺳﺮﻧﻮﺷت ﺨﻮﺩ،ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻠﺤﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺻﻞ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺍﺻﻞ ﺭﺿﺎﻳﺘﻤﻨﺪﻯ
ﻭ ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ ﺭﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺎﻯ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺍﻟﺰﺍﻡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻞ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺎﻣل
که ﺟﺒﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ،ﭘس
ﻣﺎ ﺭﺍ به (ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ) ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭﻏﻠﺒﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﺟزء ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺗﺎﺑﻊ
ﮐﻞّ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻘﺪﻡ ﺑﺮ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ
،ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻣﻴﻞ ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺍﻭ ﺍﺯﻋﻠﻞ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﻞ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺘﻤﻨﺪﻯ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻋﻠﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺘﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻴﻞ ﻋﺎﻣﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ،ﺭﺍ
ﺃﻣﺮﻯ ﺯﺍﺋﺪ ﻭﻣﻀﺮ
ﻧﺸﺎن ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﺤﻖ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﻢ. ﺗﺎ ﻣﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﺎ، ﻧﺴﺒﺘﺎ ﭘﺎﻙ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻮﻗّﺖ،ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮچخ عقل ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭﺗﺰﮐیه ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺳت ﺪﺍﺩ،ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ،ﻭ ﻟﻮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ،ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭﻟﻮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻴﻞ ﻭﻫﻮس ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﻄﺮﻩ ﻗﻄﺮﻩ،ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﻘﺪﻳﺮ
ﺩﺭﺣﺪّ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ (ﻗَﺪَﺭﻯ)
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺿﺎﻳﺘﻤﻨﺪﻯ
ﻭ ﻣﻴﻞ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﻋﻠّﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ، ﺑﺎ
ﺭﻓﻊ ﻓﮑﺮ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﻠﻞ
ﺗﺎﻣّﻪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻪ
ﻭ ﺃﺻﻴﻞ،ﺑﺎﻋﻠﻞ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻠﻞ ﺍﺻﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪی
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﻠﻞ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،ﺍﺯﺧﻠﻞ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻞ ﺗﺎﻣّﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﺗﺎ ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﺪﺭ ﮐﺎﻓﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻑ ﺩﺍﺷت
ﻮﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻋﻠﻞ ﺗﺎﻣّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻋﻠّﺖ ﺳﻮﻣﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺒﻴﺒﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ،ﺧﻨثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻞ ﺗﺎﻣّﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻠﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﻋﻠﻞ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﮕی ﺪﺭ ﺩﺳت ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﭼﻨﻴﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ،ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺴﺐ ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺭﺿﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﻮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻳﺎﻣﺮﮒ
ﻃﺒیعی که اﺯ ﻋﻠﻞ
ﻟﺎﺯم ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺑﺰﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻭﺭ ﺯﺩ. ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﻩ ﻣﺪﻭﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺨﺮﻭﻁ، ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻳﮑﻰ
ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻳﮑﻰ
ﺩﻭﺭﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﻭﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺐ
ﻣﺪﺍﺭ،ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎه
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳن اﻧﻄﺒﺎق
ﺬﺍﺗﻰ ﻳﺎ ﺭﺿﺎﻳﻤﻨﺪﻯ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺫﺍت ﻮﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻫﺮ ﺷﻴئ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﺒﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺩﺭ ﺷﻴئ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭﮐﻠّﻴﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻣﺎﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ،ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﺫﺍﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﻣﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ
می ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
۳۱۳ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖ،ﺗﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰ ﻭﮐﺎﻣلی
اﺳﺖ،ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺄﻣﻮﻡ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺟﺎمعه اﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺷﺪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺯﻭﺍﻝ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺒلی ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
که ﻤﻮﺭﺩ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻪ ﻗﻮﻯﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺎمعه اﻯ،ﺟﺬﺏ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭﺍﺭﺩﺍﺗﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
که اﮔﺮ ﺗﻨﻮع ﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﻨﻮعی ﺪﺭ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ

ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ،ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻏﺮﺑﻰ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﻏﺮﺏ ﺯﺩﮔﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺯﻭﺍﻝ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻄﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﮐﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﻣﻠّﻰ ﺧﺎﺻﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ظﺎﻫﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌی ﻮﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﻳﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﺍﺝ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍن که ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﺧﻮﺩ،ﻭﻳﺎﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﺍﻧﺴﺎﺋﻰ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺷﻮﻧﺪ،که
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺯﻭﺍﻝ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴشه ﺴﻠطه ﻨﮋﺍﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎی
ﺪﻳﮕﺮ ﻣﻄﺮح اﺳﺖ،ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺮ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ ﺍﺯ ﻧﮋﺍﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺩﻫﻬﺎ ﺻﻔﺖ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻧﮋﺍﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻧﮓ ﭘﻮﺳﺖ
ﻭﺣﺠﻢ ﺑﺪﻥ،ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻳﻚ ﻣﻠّﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺁثاﺭﺑﺮﺗﺮ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺗﻌﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺪن
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺟﻨﻮﻥ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺟﻨﻮﻥ ﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﻄﻔﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺟﺎﺫبه ﻮ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﻣﺤﺒﺖ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺃﺗﻤﻬﺎ . ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
، ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﺯﺍﺭ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . که
همﭽﻨﺎن ﻨﻴﺰﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ می
ﺮﻭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻃﺒﻘﺎت ﺁﻥ ﺩﺭﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﻌﺪﻡ ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍﺣﺘﻤﺎ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻥ ﺍُﻟﮕﻮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺿﻤﻨﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﺎﻥ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻰّ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ،ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻔﺮﺕ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ ﻭﻗﺘﻰ
ﺯﻳﺒﺎ می ﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻨثی ﻭﺑﻰ
ﺃثر،ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎف
عمدﻯ ﻧﻔس اﻣّﺎﺭه
ﺮﺍ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﻨﺪ.
که ﻤﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ،ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﺭﻓﺘﻬﺎﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻰ ﺃثر
ﻭﺧﻨثی ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺠﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻣﻘﺪّس
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻫﺎ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴفه ﻔﻄﺮی ﺒﺮﺳﺪ، ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺵ،ﻭﺣﺘﻰ ﮐسیف
ﺑﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎت
ﻨﻤﻮﺩﻩ،ﻭﺻﺮﻑ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍ، ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﻤﻚ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
چه ﺮﺳﺪ ﺑﺮﻋﺎﻳت
ﺤﻘﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ، ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ،ﭼﻮﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻤﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺡ
ﻣﺮﮒ ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺒث ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ،ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺘﻰ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻄفه اﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ، ﻭﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ،
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ،
ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻠﻔﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﻓﺮﺍﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻳﻪ ﻭ ﭘﻨﺎه
گاﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﺟﺰ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻍ ﻭﺗﻠﺦ ﻭ ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺎﻩ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻭﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ  ﻧﻤﺎﻳﺪ .
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻨﺎفع
ﺸﺨﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺣتی ﻤﺮﺩﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎمعه ای ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺘﻮﺣّﺶ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪﺑﺤﻘﺎﺭﺕﺑﻴﺸﺘﺮﻯﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﻳﺎ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﻭ ﺣتی ﺪﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺷِﺒﻪ ﻋﺪﻡ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸِﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﺰﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌﻨﻰ،ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ(ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ) ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋَﻤاء و ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ،ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ)ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،ﻋﺪﻡ
ﻟﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ،ﻭ ﻣﺎﻫﻴّت
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،ﺷِبه
عدﻡ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺟﺒﺮﻭت
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟمی
ﺒﺎﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﻳﻢ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺑﺸِﺒﻪ ﻋﺪﻡ ﺍلله
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﻮﻡ،ﺭﻭﻯ
ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﺎﺭ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﻔﻮﺫ
ﺩﺭ ﻧﻄفه اﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیری
ﻳﺎ ﺍﻧﺮﮊﻯ، ﻭﻟﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎ ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ،که
ﻴﻚ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮﻣﮑﻌبﺁﻥبیشاز250ﺗُﻦﻭﺯﻥﺑﺮﺍیﻤﺎﺩﺍﺭﺩ.

M071

أخلاق
یا خلقت و
آفرینش های
جدید

ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﺧﻠﺎﻕﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ،که
اﺯ ﻧﻈﺮﺃﻫﻞ ﻇﺎﻫﺮ،ﻭﺑﺰﺑﺎﻥﺣﺎلﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﻮﻩ ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎﻗﺴﻤﺖ
ﻣﺤﺴﻮس ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭحی اﺳﺖ، ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻓﺮﺩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ. ﻭﺍلاّ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ،ﻭﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻫﻢ، ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻧﺎﮔﺰﻳﺮﺑﺎﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﻤﺪﻧی
هستند. ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﺰﺩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎب ﺴﻤﭙﺎتی
ﻮﺧﻴﺮ ﻭﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﻄﻠﻖ،ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺏ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺏ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻋﺰﺍﺋﻢ،ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻧﺎﭼﻴﺰ،ﺑﺤثها
ﻭ ﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺗﻰ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﻫﻤﻪ
ﮔﺮﻭه ﻫﺎ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺏ ﺍﻣﻴﺎﻝ ﻭﺧﻮﺍﺳته
ها ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، که
هماﻥ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺻﻴﺎﻧﺖ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺫﺍﺕ،ﻭ ﺣُﺐّ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت اﺳﺖ،
ﺍﻳﻦ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻟﺬﺕ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ،ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺣﻴﺎﺕ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ،ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺣﻴﺎﺕ،ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍﺑﺴﻮﺧﺖ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ،ﻧﺘﻴﺠﻪﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺩﺭﻙ ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻳﺎﺩﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻣﻮﺭ،ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺩﺍﻧﺴﺘﻦ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭﻳﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﻞ ﺑﺎﻓﺮﺍﻁ
ﻭﺗﻔﺮﻳﻂ ﻭﻳﺎ ﺗﻌﻘّﻞ.
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﻯ،ﻭ ﻣﻴﻞ
ﺑﻠﺬﺕ ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻭ ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ،ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺸﻮّﻕ ﺍﺧﻠﺎﻕ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺿﺪ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻴﺎﻧﺖ ﺫﺍت ﻮ ﺣﻔﻆ
ﻭﺟﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﺑﺮﺍی
ﻨﻘﺼﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺭﺍ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﺻﻞ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭ ﻟﺬﺕ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮعه اﺧﻠﺎﻕ،
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺩﺑﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ،ﺑﭽﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﭘﺨﺘﮕﻰ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻦ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻣثبت
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺿﺪ

ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺃثرﻏﺮﺍﻳﺰ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺗﺎ ﺑﮑﻠﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻤﻘﺪﻭﺭ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎت ﺮﺍ ﺗﻘﻮﻳت
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﺴب ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻧﮑﺎﺭ ﺗﺨلیه
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﺎﻧس ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻏﻴﺮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺳﻴﺴﺮﻭﻥ
ﺣﮑﻴﻢ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺻﻴﺎﻧﺖ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﻭﻣﻀﺮ
ﻭ ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﺣﻔﻆ
ﺣﻴﺎﺕ،ﻭ ﺩﻓﻊ ﻣﻀﺮّﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺷﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻃﻔﻞ
ﻧﻮﺯﺍﺩ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻃﻌﻢ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺩﺭﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﺿﺮﺭ ﺭﺳﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻃﻌﻢ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﺃﻟﻢ،ﻭ ﻟﺬت
عدﻡ ﺩﺭﺩ ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺭﺍ ﺃﻧﺪﻙ
ﺃﻧﺪﻙ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺸﺶ ﻭﺗﻤﺎﻳﻞ
ﮐﻮﺩﮐی ﺒﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺬﺏ ﮐﺮﺩﻥ،ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻋﺸﻖ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻣﺠﺎﺯ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺒﺮﺩ.

ولی ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ،ﮐﻪ
ﻋﺪﻡ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﮔﺮ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭﻣﺤﮑﻮﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﮔﻮﺷﻪ ﮔﺮﻓﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻔﮑﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻤﻘﻰ ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺭﺷﺪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻰ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﺭﺟﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ
ﺳﭙس ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،ﻭ
ﺑﺤث ﻭﺗﺒﺎﺩﻝ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻫم ﺪﺭﺩﺍﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺎﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ،ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺷﮑﺴﺘﻬﺎ،
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃل ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭼﺎﺭه اﻯ ﺟﺰ ﻃﺮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻭﻧﺎ ﺁﺷﻨﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭ ﺗثبیت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻔس ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ ﺑﺎﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺻﻠﺢ ﻭﺁﺷﺘﻰ،ﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﺟﻮﺩﻯﺧﻮﺩﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.

ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺴﺘﻪ،ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴن اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ،ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍنی ﻮﺫﺍﺗﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎن
دﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ ﻋﺪﻡ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ،ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎت
اﺯ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣشکلات ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ،ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺯﻧّﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺩﻟﻴﻞ
ﺫﺍﺗﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺻﻔﺎت ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ (ﻭﺟﻮﺩ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﻭﻫﻢ ﺁﻫﻨﮓ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻭﺗﻮﺍﺯﻥ
ﺍﺟﺰاء ﺑﺎ ﮐﻞّ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻰ ﺁﻳﻨﺪه ﻮﺗﺎ
ﺃﺑﺪ. ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺟﺎﺋﻰ ﻭﻣﺸﮑﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍن ﺘﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ. که کاﺭ ﻣﻐﺰﺳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻫمه ﻤﻐﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭتکس ﭘﻮﺷﺶ ﻣﻐﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ

ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﻋﻘﻞ،ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ،ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪه ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻋﻴﺐ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺣﺪّ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ ﺁﻥ
ﺣُﺴﻦ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ،ﺳﻴﺮﺕ ﻭ ﺳﺮﻳﺮﺕ
ﻭﺫﺍﺕ ﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﻞ ﺑﺨﺪﻣﺖ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،ﻭ
ﻣﻴﻞ ﺑﺨﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ،ﺩﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻭﻇﺎﻳف
ﺤﻴﺎﺕ،

ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﮑﺎﻟﻴﻒ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻭﻇﺎﻳﻒ،ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻣﻴﺎﻝ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ،ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺮ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻋﻘﻞ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﺨﺼﻰ،
ﺑﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻥ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻧﻤﻮﺩ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺩﻡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻃﻔﻞ ﻣﺎﺩﺭ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﺪ،ﺑﻌﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻣثبت
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩ ﻭﻧﻮﻉ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﺤث ﺍﻣﻴﺎﻝ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳته ها ، ﺩﺭ
ﻣﺒﺤث ﮐلّی ﺘﺮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎ ﻭﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ،ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻓﺮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺯﻭﺭﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻨﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﮑل ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻣﻄﻠﻖ،ﻣﺒﺤث
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎم ﺒﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
که ﺒﻌﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺍﻭ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎت ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﺧﻠﻘت
ﻮ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻳﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻴﺮ،ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻩ،ﻧﻴﮑﻮﺋﻰﻧﺴﺒﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ،ﻭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه اﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻴن ﺨﻴﺮ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻈﺮﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺮﺍﺭت
ﻮﺑﺪﻯ،ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﺻﺎﺣب
اﻳﻦ ﺧﻴﺮ ﻧﻴﮑﻮ،ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺸﺮّﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺮّ،ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﻗﺘﻰ ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ،
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﮐﺮﺏ
ﻭ ﻏﺼّﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻫﺮﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﺮﺑﻠﺎﻯ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﮐﺮب
غصّه ﻭﺑﻠﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺯﺵ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ.
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﮐﺴﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻮﻇﺎﻳف
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺻﻠﺎت
ﻴﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻣثبت
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ،ﮐﻪ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮﻟﺪﺍت ﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس ﺧﻴﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺵ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍلاّ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ که
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪی ﺒﻮﺩ، ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ،ﭼﻪ
ﺧﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻳﮕﺮ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴب
کرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﻭ ﺧﻠﻮﺹ
ﻭﻧﺎﺏ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻄلق
اﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺭﺍ ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺄﻃﻠﺎﻕ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﭘﺎﺳﮑﺎﻝ
ﻋﺎﺭﻑ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
(ﻣﺮﮐﺰ ﺭﻭﺍﻥ) ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮐﺰ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﺤﻴﻂ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺪﺭجه اﻯ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮕﻰ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻋﺎﺭﻑ. ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻤﺴﺠﺪ ﻭﻣﻴﺨﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺧﻮﺍﻩ ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﮐﺎﺭ،ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﺎ
ﺩﻫﺮ،ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺰﻭﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﺮﺩﻡ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮔﺮﻭه ﻫﺎﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ.
ﭼﻪ ﻧﺤﻮﻩ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ، ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺤﻮﻩ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺟﺎمعه ها ﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳب
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮع ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮی
ﻮﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻫﺮﮔﺮﻭه
اﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻗﻀﻴّﻪ ﺷﺮﻃﻴّﻪ
ﻣﺘّﺼﻠﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ،ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻄﻰ،ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻤﻚ ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓت ﻮﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺧﻠﺎقی
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺷﺪﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﺸﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺑﺎ ﻓﻠﺴفه
هاﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﮔﺮﻭه ﻫﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭت
اﺧﻠﺎﻕ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻟﺺ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﺶ ﺿﻠﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﭘﺮ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺣﻮﺍﺩث
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺍﺻﻞ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭﺝ)ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ،ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭ ﻋﻤاّء ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ،ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ،ﻣﺎﺩﻩ
ﺷِﺒﻪ ﻋﺪﻡ،ﻭ ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ(ﻋﺪﻡ
ﻟﻤﺎ ﺳﻮﺍﻩ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﻋﺪم ﺒﺮﻭﻳﻢ، ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻣﻄﻠﻖ ﺷﺪه
که ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺪﻭﻡ،ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻮﻧﺪ،ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺭجه اﻯ ﺍﺯ ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻫﺴﺘﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﺧﻴﺮ،ﭼﻮﻥ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺩﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻨﻮﺍﺭ ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺣﻴﺎﺕ،ﻭ ﻫﺪﻑ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻴﺮ،ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﻃﺒﻴﻌت
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﻣﻄﻠﻖ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺣﺪّ ﻧﺴﺒﻰ
ﺁﻥ،ﺩﺭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎل اﻟﮕﻮی اﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻤﻘﺎمی اﻟﻬی ﻮﻧﺴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺖ،ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻢ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ که ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ
. ﭘس ﺧﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ،ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩ
ﻭ ﺍﻧﺰﻭﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﻗّﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻴﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻗﺼﻮﺍ ﻭﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ ﺍﻗﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﻴﺮ ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﺴﺒﻰ، ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﺴﺒﻰ،ﻭﻣﺮﺍتب
ﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﺴبی ﺒﺘﻌﺎلی ﺮﺳﻴﺪ.
که ﺤﺪّ ﺃﮐثر ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍی ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس اﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ،ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬی ﻴﺎ
ﻧﺎﻣﻮس ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﭙﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻣﺮﺍﺣل
ﻨﺴﺒی اﺯﺁب ﻮﻫﻮﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺨﻴص ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
. ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ، ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪه ﻨﮕﺮی
کرﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﭙﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳش
گرﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍن ﺪﺍﻧﺴﺖ
که ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﭼﮕﻮنه
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺴﺎﺭﺗﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﺟﻮﻟﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎن ها ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﻤﻮﺩی
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﮐﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻭﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ ﺣﺠﺎﺏ،ﺑﺎﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺳﺮ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺤﺪّ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﺣﮑﻴﻢ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﺷﺪﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ ﺫﻫﻦ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ،ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎت اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ،ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻧﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺘﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮی ﺮﻭﺣﻰ،
ﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺒﻴﻌت
ﻤﺎﺩﻯ. ﺧﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺧﻴﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻌَﺮَﺽ،ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺿﻤﻦ ﻣﺒﺎﺣث ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻴﻮﻣﺎﻧﻴﺰم
ﻮ ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﻨﺴﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻨﺎﺳب ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﻴﺮ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺣﺪّ ﺃﻗﻠّﻰ،ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ،ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ (ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻋﻤﻠﻰ)
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺧﻴﺮ،ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﺧﻮﺏ ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻥ ﻣﻮﻗتی
ﻮ ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺧﻴﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺧﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ،ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺭﺍﺝ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻧﮕﺎﺭﻧﮓ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺡ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﮑﻨﻴﻚ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺑﻀﺮﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﺰﺩﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻘﻮﻝ ﺩﻭﺳﺘﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺄﻣﺎﻧﺖ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺑﻘﺮﺍﻃﻰ،ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﺑﺮﻭﺡ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺑﺸﺮﻳّت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘﺰﺷکی
که ﻤﺄﻣﻮﺭ ﻗطع ﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﺑﺨﻴﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺣﮑﻢ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
، ﮐﻪ ﻣﺰﺩﻭﺭﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺘﻮﺍ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺟﻤﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳته اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﮐﺮﺩ. ﻳﺎ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴفه ها ﻫﺮ
ﺟﻨﺎﻳﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ،ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻣثاﻝ ﻭ ﺗﻤثیل
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺰﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣثال
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺎ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﺍﺯ ﻣثاﻟﻬﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
،ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺁﻧﻬﻢ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻗﻄﻌﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﻣثاﻟﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﮐﻪ ﻣثلا ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻠﻞ
ﻭ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺁﻥ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﭖ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺧﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ . ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﺠﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺪﻳﻬیه
ﺘﺎ ﺷّﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺷﺮ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ،ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻰ ﺧﺎﺻﻴّﺖ ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻀﺮ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺪﻓﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻭﮐﻮﭼﻚ
ﺗﺮ. ﭼﻮﻥ ﻣثاﻝ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑثرﻭﺕ ﮐﻠﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺪﺍﺭ ثرﻭﺗﻰ
ﺣﺪّ ﻣﻄﻠﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻴﺮﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺟﺰ ﺿﺮﺭ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺳﺘﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻭﺣﺪّ
ﻳﻘﻒ ﻭﺗﻮﻗّﻒ،ﻭﮐﻮﻩ
ﻗﺎﻑ ﻣﻴﺴّﺮﺑﺮﺍی
اﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻓﻌﻠﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﺮاء
هاﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﮑّﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺤث ﻭ ﺟﺴﺘﺠﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.

پ ﻋﻠّﺖ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﺷﺮّ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﭼﻪ ﺧﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷّﺮ ﻭﻟﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻭﻳﺎ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣثلا ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺗﻌﻘّﻠﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻣﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﻴﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻨﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺗﻮﻗّﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻳﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭﻳﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﻣﻮﺭی
که ﺰﻣﺎﻧﻰ ﺧﻴﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺷﺮ،ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺑی
ﺃثر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺒث
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺑﻰ ﺃثر
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ.
ﺣﺘﻰ ﺯﻫﺮ ﻭﺳﻢ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﺷﺮﻁ
ﻭﺷﺮﻭﻁ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻃﺐ ﻭ ﺷﻴﻤﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺯﻫﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﻣﻰ ﭘﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺷﮑﺮ ﺭﺍﺷﻴﺮﻳﻦ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﻋث
ﺩﺭجه اﻯ ﺍﺯ ﺩِﻳﺎﺑِﺖ
ﻭ ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﻳﻮﺟﺎﻧس
ﻓﻴﻠﺴﻮق ﻮﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ که ﺨﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ،ﺧﺎﺭﺝ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺷّﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺷﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ، ﻭﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺍﺩﺑﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ،ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ،ﻭ
ﻧﻪ ﻫﻨﺮ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭﻣﻠّﺘﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
پرﺩﺍﺧﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻰ ﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻫﻞ ﺗﺮ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﻭﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﺃثرﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﺮﺍﺭت ﺒﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺧﻴﺮ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﺧﺮ ﻭﺑﻌﺪﻯ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ بدﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ، ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﻣﺪﺍﻡ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
های  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﺤﻘﻖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺸﺘﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺴﺎﻓﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟِﺖ ﻭ ﻣﻮﺷﻚ
ﺳﻔﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎه ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﻨﺪ،ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
،ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺁﻏاﺰ ﻣی
گرﺩﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭبّ ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻠﻖ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺦ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﻧﻴﺰ ﺧﻴﺮﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺭﻳﻬﺎ ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘس ﺍﺯﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﻭ،ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ.
ﭘسﺧﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﺮﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﻫﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺍﻭ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﺍﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻮﺩ،ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﻴﺮﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺷﺮّ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻫﻤﻦ،ﻭﻟﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺯﻧﺪه اﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
که ﺒﺮﺍﻯ ﺃﻫﺮﻳﻤن
ﻄﺒﻴﻌت ﻨﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺖ،ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴﺮﻫﺎ،ﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺗﺎ ﻧﻴﮑﻮﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴله اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻴﺮﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺤﺪّ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺗﻮﻗﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺧﻴﺮﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻮﮊﻩ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻭﻫﺪف
اﺻﻠﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻭﺳﻴله اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻴﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻴﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ،ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯﺑﺮﺗﺮﻭﺧﻴﺮﻋﻈﻴﻢﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ،ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ،ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺷﺮّ ﻭﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﻨثی سه ﻨﻈﺮﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑأﻣﺮﻯ نه ﻤﻴﻞ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭنه اﻧﺰﺟﺎﺭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﻞ
ﻭﻧﻔﺮﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻰ ﭼﺮﺑﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺭﻭﻯ ﺳﮑّﻪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻳﺎ ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ ﺁﻥ ﺃثر
ﻳﮑﺴﺎن ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﻳﻮﺟﺎﻧس ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﺮ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺮ ﺷﻤﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ. ﭼﻮﻥ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻦ
ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺏ، ﺧﻮﺑﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ ﺑﺪ،ﮐﻢ
ﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻋﺪﻩ(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﻫﻮﻥ ﺍﻟﺸَﺮّﻳﻦ)
ﺳﻬﻞ ﺍﻟﻘﺒﻮﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻥ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﻧﻈﺮ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻣﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺟﻠﺐ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺿﺮﺭ ﺭﺳﺎﻧﻰ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻔﻆ ﻭﺻﻴﺎﻧﺖ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﺑﺮﺍی اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺩﻓﻊ ﺷﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،که ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺻﻔﺎت
اﻣﻮﺭ ﺷﺮﺍﺭﺗﻰ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺷﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ، ﺗﻨﻬﺎﺧﻮﺍﺳته
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺩﺭﻧﻈﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺮّ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮجه ﺒﺮﺍی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴﺮ ﺟﺰئی
اﺳﺖ. ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻴﺮ ﻭﺍقعی ﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ(ﺧﻴﺮﺟﻤﻴﻞ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺏ
ﻣﻄﻠﻮﺏ،ﻭ ﺟﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺧﻴﺮ ﻣﺒﻴﻦ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﻧﻪ ﺧﻴﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﺮﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺧﻴﺮ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺗﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺨﺺ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻪ ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،ﻭﭼﺎﺭه
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻌﻘّﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﻟﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ،ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺭﺳﺖ،که
اﮔﺮ ﺧﻴﺮ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺳﻮﺩ ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭﺑﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﺬﺷته ها ﺩﺍﺭﺩ.

ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﺍ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﭘس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﺮ ﺳﻮﺩﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻟﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﻭﻋﺬﺍب ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﺩﺭﺩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﭼﺎﺭﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﻙ بی اﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﮔﺬﺷته
هاﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﮐﺴﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻧﻤﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁن ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮص
اﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺧﻄﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ،ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ،ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﮔﻔته اﺳﺖ. ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ،ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺳﺖ ﺭﺳﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳت ﺁن اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﺮﺷبی
ﺮﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻨﺪﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺮ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻒ ﺻﺮﺍﻁ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭثباﺕ ﻗﺪﻡ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻭﻋﻤﻴﻘﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺻﺮﺍﻁ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺣﻔﻆ
ﺗﻮﺍﺯﻥ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺑﻘﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭﺟﻬﺎﻧﻰ،
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺭﺳخ ﺴﺨت ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪّ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻣثاﻝ ﺍﻳﻦ
ﻫﻴﺘﻠﺮﻫﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ
ﻫﺎ ﻭﺧﻤﻴﻨﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺧﻴﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺨﻴﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ،ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎن
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ،ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺴب ﻴﺎﻓنه
اﻧﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨکه
معلوﻡ ﺁﻳﻨﺪه ﺮﺍ
ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ،ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺰﻣﺎﻥ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭﺧﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺧﻴﺮ ﻧﺴﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻔﻊ ﺁﺗﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺟﺰ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ،ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﻗﻄﻌﻰ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺖ. ﭘس ﺧﻴﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻓﻀﻴﻠﺖ ﺟﺰﺋﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻋث ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺧﻴﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
نه ﻔﻘﻂ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻴﺮ ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮی ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺣتی اﮔﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﺤﻖ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﺗﺸﻨﻪ ﺁﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ ﻭﺗﮑﺒّﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت ﻤﺤﻤﺪﻯ،
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،ﺧﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ،ﺑﺎ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺑﭽﺸﻢ،ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻖّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺒﻮﺩﺍﺕ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻴﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺁﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍتب
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
،ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺧﻴﺮﻭ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺍﺯﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻫﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﮑﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ،ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮی ﺒﺎﺷﺪ،که
ﺮﺍﺣت ﺘﺮ ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺗﺎ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻢ،ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮنی ﻮﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻓﺎﺿﻞ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻩ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﻨّﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
که ﻨﻤﻮﻧﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﭙﺎس ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﺩﻭﻡ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪی
ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﻧﮕﻮ
ﻭ ﻣﭙﺮﺵ. ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﺎ ﻣﻴﺸﺴت که ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎﺁﻏﺎﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﻮﭼﻚ
ﻧﺸﻤﺎﺭﻧﺪ. ﺍﺷﺘﺮﺍﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺰﺭﮒ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
که عدﺍﻟﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺴﺎﻭﺍت عاﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ،
ﻭ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ،ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﻠﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺷﺘﺮﺍﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﭼﺸﻢ ﻃﻤﻌﻰ ﺑﻤﺎﻝ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭﺧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﻣﺮﻯ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻄﻠﻖ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻰ ﺭﺍﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ندﺍﺷته
اﻧﺪ. که ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻌﻠﻠی
ﺒﺤق ﻴﺎ ﻧﺎﺣﻖ،ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻴﺮ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﮐﻤﺎل ﻨﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺪﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮ ﻓﻘﻴﺮ ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻃﺒﻌﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺣﺪّ
ﺍﻗﻠّﻰ،ﭼﻮﻥ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻫﺮﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺑﺪﻥ
ﻭ ﺫﻫﻦ،ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺑﺎﻋث
ﺭﻧﺞ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺮﻭﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺟب
عدﻡ ﺭﺿﺎﻳت اﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺭﺍ ﻫﻤّت ﻮﺗﻠﺎش
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﺰﮐیه ﻨﻔس ﮐم ﺪﺍﺷﺘﻬﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ثوﺍﺏ ﮔﺮﺩﺩ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﻙ،ﺭﺍﻩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﻨﺠﺎت ﻤﻴﺮﺳﺪ.
که ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺩﺭﻏﺮﻭﺭ
ﺑﻴﮕﻨﺎه ﻴﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
که اﻳﻦ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎت اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮﻡ ﻣﻬﻢ،ﻭ
ﻗﺼﺪ ﻭﻫﺪﻑ ﻣﻬﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﺧﻴﺮ ﭼﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ،ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺟﻤﻊ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻮﺩ. ﺗﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻓﻘﻰ،که ﻔﻀﻴﻠتی
اﺩﺑﻰ ﺍﺳﺖ،ﻳﺎﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎﻋﻤﻠﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻓﻀﺎﺋﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﭼﻮﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﻯ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻓﻀﺎﻳﻞ ﭼﻮﻥ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ
ﺩﺭﻫﻢ ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ. که
هر ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺿﻤﻨﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻪ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻓﻀﺎﻳﻞ،ﻭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪ ﻗﺒﻠﻰ ﻧﮕﺬﺭﺩ،
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﭙﻠّﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﻨﺪ،ﺣﺘﻤﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ،ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﻭﺗﺒﻌﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ قبلا
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷته اﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻧﻤﻮﺩه
اﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩ،ﺟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺩﻝ ﻭﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻠﺎ ﻭﻓﺘﻨﻪ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔت ﻀﻌﻴف
ﺘﺮﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺻﺒﺮ ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک اﺯﻣﺎﺳﺖ.
ﻳﺎﺍﮔﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺻﻔﺖ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻊ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﺭﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺯﺣﻤﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ،ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺖ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ، ئﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﭼﻮ ﺻﺪ ﺁﻣﺪ
نوﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﻓﻊ ﺻﻔﺖ ﺯﺷﺖ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﺎﺭﺵ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩه
تﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﭘلّخ ﺮﺍ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﻘﺪﺭ
ﻳﻚ ﺷﺐ،ﻭﻳﺎ ﮐﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس ﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪّﻯ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭﺭﺍﻫﺮﻭﻯ،ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺪﻭن ﺠﺎﺩﻩ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺻﺎف ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻧمی ﺨﻮﺍﻫﺪ ،ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺗﻠﺦ
ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺭﺍﻩ،ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣﺼﺎﻟﺢ ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺯﺣﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻴﻊ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﺼﺎﻳﺢ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﮐﻤّﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺿﺎفه ای
کیفی ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﺸﺴﺘﻪ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺻﻔﺖﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺧﺎﺹ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﻴﻤﺎﺭ
که اﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﺮﺿﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﺮﺿﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﺮﺿﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ،ﮐﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍنه ﻨﺨﻮﺍﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻭ ﭘﻠّﻪ ﺩﺭﻋﻤﻖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﻭ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻧﺰﺩﮐﺘﺮﻭﻣﻄﻴﻊ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﺯ ﭼﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﮐﻪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭﺯﻣﻴﻦ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭﻗﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﭘس ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺠﺪﺩ که ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺩﻭ ﭘﻠّﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺷﻔﺎﻯ ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﺮﺿﻰ ﺷﺪﻳﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺷﻔﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻫﺎی ﻓﺎﺳﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻫﺎ ﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ که اﺯ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺣﻘﺎﺭت ﺪﺭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺧﻴﺮ ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻣﺎﺷﻨﺪ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ ﭘﻠّﻪ
ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣثاﻝ ﻣﺤﺒﻮس ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻮﺍﻧﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪی
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
مقاﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺁﻥ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ،ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧُﻤس ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻬﻢ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﭼﻮﻥ
ﺭﺷته ها ﺭﺍ ﭘﻨﺒﻪ
ﺷﺪﻩ،ﺑﺎ ﺑﺎﺩ ﺑﻬﻮﺍ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻭﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻴﻤﻮﺩ. ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﮐﺠﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻫﺮ ﺭﻭﺯ،ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺤث ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭ ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺧﻴﺮﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪ ﭼﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﻭﭼﺸﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﺎﺹ ﺍﺯ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﻪ ﻭَﻫﻢ ﻭ ﻋﺪﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺬ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻰ ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ .

ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻢ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ(ﻓﻦ
ﻭ ﻫﻨﺮ) ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
،ﻭﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ،ﺟﺰئی
اﺯ ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﻣﻬﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻘّﻖ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﻨﻮﻋﻰ ﺧﺴﺘﮑﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤﺪّ ﺃﻗل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻴﺪﺍﻧﺎﻥ،ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﮐﺴﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻌﺪﺩ ﺻﺤﻴﺢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﺣﺍﻝ ﻋﻴﺐ ﺧﻮﻳﺶ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺑﺪﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻣﻮﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺭﺍﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺗﺎ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍن
کسب ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻭﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮐثرﺷﺎﻥ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻟﺰﻭﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ،ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻋﻤﻞ ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻋﻤﻞ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ، ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺑﺪﻯ،ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺰﻭﻝ
ﺃﺯﻟﻰ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﻭﻁ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺎﺩﻩ،
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﻭ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻭﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. می ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺿﻊ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﻚ ﻧﺴﺨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺴﺨﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺘﻢ ﻫﺮ ﻧﺴﺨﻪ ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﻳﺪ،ﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻨﻴﺪ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻧﻪ ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﮑﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺍﻏﺘﻨﺎﻡ ﺍﺯ ﻓﺮﺻت
ﺰﻣﺎن ﻮ ﻋُﻤﺮ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎن ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻭ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ،ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، که ﺒﺮﺗﺮین
هذف ﻮﺭﻭش ﻮﻧﺘﺎﻳج
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ،ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺃﻧﺪﻙ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺭ ﺫﺍت کسی ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﺳﺖ. که
گوﺋﻰ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺿﻤﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎی ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﮐلّ ﻄﺒﻴﻌﺖ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺿﻤﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻭﻫﻤﺪﻟﻰ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻭ ﺻﻴﺎﻧﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﺪم ﺒﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻔﻀﺎﻳﻞ
ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪ. که ﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻨﺎﻥ ﻭ ﮔﻨﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻪ ﺷﺪﻥ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ،ﻭ ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺳﺨﺖ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭﻳﺎﺑﺎﻫﺴﺘﻰ.

ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺟﺰ ﺍﻳﻦ (ﺗﻮﺣﻴﺪ)
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ)ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه ﺘﺎﺯه
ﺮﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﺍ ﺁﻟﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪﻥ ﮔﻔﺖ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻘس ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥ ﺍﻧﺪﻳشه
ها ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻳﻚ ﺳمت ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻨﺮ ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس،ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻭﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﺷﮑﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﮔﺮﺩﺩ،ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻓﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺍ ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺭﺍﻩ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭﻋﺮﻳﺾ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﻟﻌﮑس. ﻳﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ
ﺍﺯ ﺗﺮﻗّﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺎﻧﻮنی ﻨﻤﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺭﻭﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﻠّﺎً
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺻﻠﺢ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮﺍﺕ ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺟﺎمعه هاﻯ ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩ ﻭﻟﻰ ﺍﮐثرﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻳﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭ ﺁﺗﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺭه آنش ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺫﺍﺕ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻭﮐﺮﺍﺕ ﻏﻴﺮ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
.

ﭘس ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻓﻀﺎﻳﻞ،ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻭﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻨﺮﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺰﺩ
ﻳﺎ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺗﺮﻙ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﻭ ﻳﺎﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﮋﺍﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﭘس ﻣﻌﺮﮐﻪ ﻣﺎﻧﺪه
اﻧﺪ. ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺪﻓﺶ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ثوﺍﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺰﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﻣﺰﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّه
عظیم ﺗﺮ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺁﻥ ﺑﻨﻔﻊ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﺍ،ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭﺳﻰ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﺑﺴﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺮﻓﺎ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺪﻥ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻦ ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ بشرﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. به ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺟﺴﻢ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ،ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻟﺬت ﻄﻠﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺮﻓﺎ ﺗﺮﻙ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺻﺒﺮﺩﺭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮه
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ،ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟت
هستند ﺗﺎ ﺣﺎﻝ ﺻَﻤَﺪﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔت
هزﺍﺭﺳﺎﻝ بعد ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
که ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ،ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻮﻯ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺮﺯ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭﻟﻰ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺎﺿﻞ ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻢ ﺃﻫﻞ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﻢ ﺃﻫﻞ
ﻋﻤﻞ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺤﻖّ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣثّ ﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﻙ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﻭ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻣﺎ
ﺭﺍ ﺣس ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺘﻢ
ﻣﻘﺎﻝ ﮐﻨﻢ،ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻰ ﺑﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺳﻰ
ﻣﺮﻏﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﺮﻏﺎﻥ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻰ ﻣﺮﻍ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
اند . ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ،ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺣث ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﺩ ﺍﮔﺮﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻚﻭﻫﺪﺍﻳﺖﻧﻤﺎﻳﺪ.

M072

عواطف و
انفعالات

ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺑﺸﻬﻮﺕ
ﻭ ﺷﻮﺭ ﻭﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﻭﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ،ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ
ﺁﺭﺍﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭ ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻘﻮﻁ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺩﺭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻣﻮﺭ
ﻣثبتی ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻏﻴﺮ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣثبت ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ.
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﻫﻮﺳﺮﺍنی ﻮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺫﺧﺎﻳﺮ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ،ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺯﻭﺩﺭس
ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺁﺭﺍﻡ،
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻠﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻄﻔﻪ
ﮐﻮﺩﻙ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻃﻔﻞ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﺣﺘﻰﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻳﺎﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮی ﻨﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ، که ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﺸﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺧﻮﺩ ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﭘس ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺧﻮﺏ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴن
اﻭ ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻧﺸﻮﺩ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻫﺮﮐس، ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻟﺬﺕ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﺮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﭘس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ،ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻃﻔﻞ ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﮑسی
ﺒﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ، ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻬّﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷته
ها ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﺭﻧﺞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮔﻨﺞ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻓﺎﻳﻖ
ﺁﻳﺪ،ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳب
ﺴﺮﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق بشری ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس چه ﺒﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻠﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺮه ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﺕ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ. ﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ ﻋﻤﻖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ
ﺑُﻌﺪﻯ،ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺑُﻌﺪ
ﺣﻴﺎتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩی ﻮﻋﻘﻞ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻧّﻮﻥ
یونس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺫﻭﺍﻟﻨﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺣﮑﻴﻢ ﻋﺎﺭﻑ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭﺩ ﻭﻣﺮﺽ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻣﻴﮑﺮﻭب هاﻯ ﺩﺭ
ﮐُﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﻘﻞ ﺳﻠﻴﻢ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ ﺳﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ ﻭﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻄﺮی ﻮ
ﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺗﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻘﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺍﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺗﺤﻘﻖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ،ﻭﻓﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﻨﺪ،ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺿﻌﻴف اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﺍﺯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻫﺎ ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺑُﻦبست
هاﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﺗﻌﻘّﻞ
ﭼﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭﻣثبت ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ،ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻟﺰﻭﻡ
ﻟﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺪﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ،ﻭﺿﻌﻴﻔﺘﺮ
ﺷﺪﻩ،ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻭﻫﺮ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺿﻤﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺣﮑﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻗﻞ، ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎی
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻘﺮﺭﺍت
ﺪﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ.
ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟّﻨﺴی
ﺒﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻃﻠﺎﻕ
ﻭ ﺷﻴﺮﺩﺍﺩﻥ ﺑﭽﻪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻣثبت ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻧﻴﺰ،ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﻨﻮﻥ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻭﺿﻊ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ،ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﻧﻰ ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻏﻀﺐ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ ﺳﻨﮓ
ﺩﻟﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻧﺎﻥ ﺟﻨﮓ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺣﻤﻠﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﺣﻤﻠﻪ
ﻭ ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﺸﻨﺪ. ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﻨﮕﻰ ﻣﺤﻴﻄی
که ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺁﻣﻮﺯﺶ ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.   ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﮔﺮﻓته اند ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻘﻮﻟﻪ ﺗﻤﺎﻳل
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺟﻨﺒﻪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﻣﺎﻳﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ،ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩ،که
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭ ﺩﺍﺭﻭﻥ ﻣؤثّر
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺣﺸﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺁﻧﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺎﺑﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎ،ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺘﺮی اﺯ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎ،
ﺳﻨﮓ ﺩﻟﻰ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻫﺎﻯ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺭﻭﺣی ﺁﺭﺍﻡ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻔﻆ ﻭﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻀﻌﻒ
ﻭﻣﻐﺰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ
.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻫﺒﻮﻁ
ﻭﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﻣﻴﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭﺑﺎﻟﺎ،ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻳﺎ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺸﺒﺖ ﺧﺪﺍ،ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺪﻣﻰ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﺨﺘﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭﺩﺳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﮐﻪ
در کلاس ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﺳﺮاء ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
می ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺩﺭﻣﺮﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﻮﻣﻦ ﻫﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻘﺪّس ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻭﺿﻊ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻝ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ،ﺍﺳﻴﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺡ ﺃﺯﻟﻰ ﻫﺮﮐس
ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﮔﺮﻯ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺑﻴﻦ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻫﺮ ﺑﺎﺭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎئی ﻤﺮﺑﻮطه
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس،ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﻴﺒﺎﺑﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺎﻳﺪ، ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺗﻘﺮﺏ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺸﺪﺕ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻭﺣﺸﻰ،ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ،ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﺷﺖ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺮﻙ
ﺁثاﺭﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎن اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﻳش ﺒﺮﺳﺪ،ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﻔﺎت ﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ. ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺪﻑ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺪﺭﻙ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ. ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺻﺒﺮ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
. ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺤﺪّ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺮﺳﺪ،ﺑﻔﺮﺽ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ،ﮐﺎﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻄﺮ ﺑﺰﺭﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺿﻌﻒ ﻣﺤﺒﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺤﺒّﺘﻰ ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮﻓﻘیه ﺴﻔﻴﻪ
ﻗﺒﻠﻰ که ﺠﺰ ﺷﺮﻙ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺩﺭﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺩﻳﻦ،ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،که ﺒﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺑﻪ ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺗﻌﻬّﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺗﻮﻟﺪ ﺁﺧﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﻳﮋﻩ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﻣﺎ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،

ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ،ﺑﻔﮑﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﺎﺑﺘﺰﮐیه
ﻨﻔس ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺑﻘﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻳﻤﺬﻫﺒﻰ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘﺶ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄثیر ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ،ﺑﺎﺯﺳﻴﺮﺗﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺰﻭﻝ ﻭﺳﻘﻮﻁ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘس ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ،ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ،ﺳﺮﻋﺖ
ﻭﺷﺘﺎﺏ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻭ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷت
که ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻧﺮﻭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺳﻨﮕﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﮐﻮﻩ ﺑﺘﻪ
ﺩﺭّﻩ ﻣﻰ ﻏﻠﻄﺖ.
که هرﭼﻪ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺩﻳﺮﺗﺮﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎ ﺿﺮﺑﺖ
ﺳﺨﺘﺘﺮﻯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺸﺶ ﻣﻨﻔﻰ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭس ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ،ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭبب اﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺳﺖ. ﻋﺪﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴفه ﻔﻄﺮﻯ
ﻭﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻐﻀﺐ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦﻭﻭﺳﺦﻳﻚﺭﻭﺡﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺁﺩﻡ ﻭﺣﻮﺍ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺳﺮﮐﺸﻰ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺡ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ
ﺍﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ،ﺗﻮﺍﻧﺴت
ﺒﻨﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻋﺮش
ﺤﺴﻨﻰ،ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪی ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ،ﻳﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﺩّ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ،ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ

ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺁﺩﻡ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭلی
اکثرا ﺍﺯ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍن
غیر ﺃﻫﻞ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﺳﻮﺩ ﺟﻮ
ﺷﺪﻩ ﻭﻫﻤﮕﻰﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. که
اﻳﻨﺎن اﻭﻟﺎﺩ ﻧﺎﺧﻠف
ﺁﺩﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺁﺩﻣﺘﺮ ﺷﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﮐﺶ ﮔﺎﻫﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﭙﻴﺮ ﻗﻠﺒﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺸﺮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺯﻧﺪه ﻴﺎ ﻣُﺮﺩﻩ
ﻣؤﺳﺴﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫب
ﻘﺸﺮﻯ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻦ ﺳﺮﮐﺸﺎن
ﺮﺍ ﻃﺮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺳﺮ ﻋﻘﻞ ﺁﻣﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﻭﺟﺪﻯ،ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻬﺸت
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻫﻤﺎن ﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﺬﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺯﻫﺪ ﻓﺮﻭﺷﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺗﻠﺒﻴس ﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻰ،ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳنی ﻨﻤﺎئی
اﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه
اﻯ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
. ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻧﻈﺮﻯ،ﮔﻨﺎﻩ ﺁﺩﻡ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺑﺎﻋث ﻤﺴﺌﻮﻟﻴّت
ﻘﻬﻘﺮﺍئی ﺨﻮﺩش
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩه اﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ،
ﺑﺎﺯﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺑﺤﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣثبت
ثبت ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﮐﻪ ﮐﺸﺶ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺳﺎﻗﻂ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﭘﻠّﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺎﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺭﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺿﻌف ﻨﺴﺒﺖ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﻋﻘﺪه ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭﻟﺒﺎسﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻣده ﺍﺳﺖ.  ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
مربوطه ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﻭﺍلاّ ﮐﺴﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮِ ﺩﻳﮕﺮﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
مگر برای سلوک
با ولایات
برتری . ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎ،ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ،ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﺮﺳتش
ﻭ ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻭ،ﻭ ﺳﭙس
ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﻣﻘﺪّس
ﻭﻭﺳﻴله ﺘﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﻣﺼﻄﻔﻰ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭبّ اﻟﻔﺼﻞ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺒلی اﻭ ﺻﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺩﻭﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ،ﻭ ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﮐﺮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
رﺣﻤﺎﻥ،ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻘﺪّس ﺁﺧﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
اﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﻌثت
ﻭﻯ،ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﺑﻌثت
ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺸف
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺷﻒ،ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺍﻣﻮﺭ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻰ ﻣﺮﻍ ﻳﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﻏﻬﺎﻯ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺟﻮ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺴﻴﻤﺮغ خود ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﺎل ﺮﺳﺎﻧﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،چه ﺮﺳﺪ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺭﺍ، ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ،ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻋﻈﻤﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺶ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧند ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺎﻥ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﻴﻤﺮﻍ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻌﺪی اﻭ، ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺳﻄﺢ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪه که ﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮن ﺪﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﺻﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺮش اﻭ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﺻﻒ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﺻﺎﻑ ﺭﺏّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﺏّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺭﺏّ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﺭﺏّ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺭﺏّ ﺣﺴﻨی ﻮ ﺭﺏّ
ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻗﻠﺒﺎ
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺠﻢ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺧﻮﺩﻡ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺠﻠس،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩ، ﻭﺻﻮﺭت
ﺪﺭﺣﺠﺎب نوﺭ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍی
اﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ،ﻋﻘب
کشیده ﺒﻮﺩ، تا
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻦ ﻧﺸﻮﺩ،
که ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﺁﻗﺎ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ. ﻭﭼﻮﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ،ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺗﺄﺧﻴﺮ،ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ. ﮐﻪ ﻫﻔﺘب
بار ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ،ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﮐﻪ اﺣﺴﺎﺳﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻴﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺎﻧﻊ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻣﻦ ﺷﺪ.
ﻭﺗﻤﺎمی ﺪﺳﺘﻮﺭﺍت
ﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ،ﻭﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ می ﺸﺪﻡ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ،ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻭﺭ ﻣﺮﮒ ﮔﺮﻓﺘﻢ،ﮐﻪ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻢ،ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻡ. که
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﭘﻴش ﻤﻴﺮﻓﺘﻢ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺂﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻦ،ﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻢ،ﺍﮔﺮ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﻮﻧﺪ،
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﺃﻋﻈﻢ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣثبت
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻠﻌﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎه عقل ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﭼﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ اینﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻧﺪﺍﺧته
اﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﺎﻯ ﭼﻮﺑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ که ﺮﻫﺮﻭﻯ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻟﻨﮓ ﻟﻨﮕﺎﻥ. ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭ
ﻟﺒﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﻭﺩﺷﻤﻦ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺗﻮﻗﻔﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ،ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻴﺮﺍﺏ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺣﺘﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻟﺬت ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺩﺗﻰﺍﺳﺖﮐﻪﺑﺎﻳﺪﺗﮑﺮﺍﺭﺷﻮﺩ.

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍ ﻧﻈﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺻﺎﻟت
ﻮﺍقع ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻓﺖ . ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭼﻨﺪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ.
ﺗﺎ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺑﺮﺧﻰ
صفات ،ﻭ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻳﺎ ﻃﺮﺩ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ،ﺑﺴﻮﻯﻃﺒﻘﺎت
ﺰﻳﺮﻳﻦ ﺭﻭﺍن ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺸﻚ ﮐﻨﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﻣﻘﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ ﻧﻘﺪ ﻭ ﻋﻴﺐ ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪی ﺒﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ
ﻭﺟﺴﺘﺠﻮ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ( ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺠّﺎﺝ ﮐﻌبه، ﻮﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﻤﺪﻳنه ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣکّه گفته
اند. ﻭﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺭﻓﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻣﺤﻞ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﻣﺤﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﻚ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺑﻤﻌﺘﻘﺪﺍﺕ
ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﺒﺎﻟﺎ،ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺟﻬﺶ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺁﻥ. ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺟﻬﺶ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺟﻬﺸﻰ ﻫﻢ ﺑﺸﻮﺩ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣثاﻝ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻗﺒﻞ ﻭﺑﻌﺪ،
می گوئیم ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
اﻭﻝ ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋُﻤﺮﻩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺤﺞّ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻌﺒﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺣﺞّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ،ﺑﺤﻀﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺭ
ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ،ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪه
اﺳﺖ. ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺁﻏﺎﺯﺗﺤﻘﻴق ﺪﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳته
اند ﺑﺎ ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﻭﻫﻤﺪﻟﻰ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍ،ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺭﻭﺵ ﺳﻘﺮﺍﻃﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻳﻚ ﻋﻴﺐ ﻧﻈﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺷﻔﺎﻯ ﻋﻮﺍﺭﺽ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺁﻥ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻤﺸﮑﻞ
ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻬﺖ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻰ ﮐﻮﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺍﺣﻮﺍﻝ، ﺑﺎعث
ﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻋﺎﺭﺿﻪ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺷﺪﻩ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻗﻠﺒﻰ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﭘﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺻﺮﻳﺢ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﭼﻮﻥ
ﻭ ﭼﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺭﻙ ﭘﻴﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺳﺘﻪ
ﺩﻭﻡ (ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ) ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺟﻨبه های ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﺎﺭ، ﺟﻨبه هاﻯ
ﻣثبت ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟیّه
ﺴﺎﻟﻚ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍنی
هستند. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺿﻌف ﻮ ﻭﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭؤﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴف ﻮﮐﻤﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻴﮑﻮﻫﺎ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﻞ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺟﺰ
ﭼﻨﺪ ﺻﻔﺖ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻣﻬﻢ ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﻮﻥ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﺤﻨﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰی ﺮﺍ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﻠّﻖ
ﺑﺴﻘﻒ ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﭘﺎ ﺧﺎﻟﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﻫﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ ﻋﻠﺎﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ،ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺣﻀﻮﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﻭﺷﻨﻰ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﺮبه ها ﺭﺍ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﻋﻴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﭼﻪ ﺁﺳﻴﺐ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﻳﺪﻩ،ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﭘس ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺁثاﺭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ ﺁﻳﻨﺪه
اﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍل ﺮﺍ
ﺁﻳﻨﺪه ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳب
هستند. ﻣثلا ثرﻭﺕ
ﺩﻭﺳتی ﺒﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺣسّ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺩﺭ ﺍﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ.
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ،ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺗﻔﺤّﺺ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺘﺸﻨّﺞ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺟﻨﮓ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺼﻠﺢ
ﻭ ﺻﻔﺎ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻗﺒﻞ)ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻠﺎ،ﺑﺤﺞّ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭ ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎن ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺃﺻﻞ ﻣﻨﮑﺮ
بوﺩﻩ، ﻧﺴﺒت ﺒﻤﺮﺍﺗب
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ،ﻣﻌﺎﻳب
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ.
ﻭلی اﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﭘﺮ ﻋﻴﺐ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﺧﺸﻚ ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﮐﺸﺘﻦ ﺁﻧﺮﺍ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺪّ
ﺍﮐثر ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻨﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﻣﻠﺎﻣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺎﻣﺖ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﻟﻬﻮس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺩﺭﺷﺐ ﻗﺪﺭ،ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﻭﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﺩ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺑﺴﺎﻟک ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ ﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺷﺪّ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻮﺑﺖ ﺻﻔﺖ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺷﺪﻩ ﻣﻨﻔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ،ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ،ﺷﺎﻣﻞ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻴﻚ ﺻﻔﺖ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻝ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻮﻟﮑﻰ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﺎل
ﺨﻮﻳش که ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺑﺮﺩه اﻧﺪ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺪ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺪﺷﻤﻦ
ﺳﺨﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﺩﺷﻤﻨﺎﻥﺻﺪﭼﻨﺪﺍﻥﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻋﻤﻠﺎﻋﺮﻓﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍض ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻈﺎﻣﺎت ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺟﻠﻮ ﻧﻤﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻣﻮﺍجه ﺒﺎ ﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻞ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺁﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻫﻢ
ﺭﻧﮕﻰ،ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻴﺎﻥ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﺳﭙس
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺸﺨﻴص ﻠﺰﻭﻡ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻧﻈﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺗﻮﻗﻌﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺑﺎﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺍﺕ ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ، ﺟﻬﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺎﻥﺩﻟﻴﻞ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺭﺍ،ﻧﻔﻰ
ﻭﺗﻀﻌﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺟﺪﻳﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﮑﺸﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻭ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ ﺻﻮﺭت
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ
ﺷﺪ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻳﻮﺍنه
اﻯ ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭﺗﻠﺎﺵ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺎﻗﻞ ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺍﺯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ،
که ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻦ،ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺕ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩ. ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭ
ﮔﻨﺞ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭﻯ
ﺑﻮﺩﻳﻌﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩه
اﻧﺪ . ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺮﻙ ﭘﻠّﻪ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻓﻌﻠﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭙﻠّﻪ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻨﺪ . ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘگی اﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺳﺮﮐﺶ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﺧﺮﻭﺳﻴﺒﻮس
ﺣﮑﻴﻢ ﮔﻔﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺷﺮ ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺷﺮ ﻣﻰ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻳﻢ،ﻣﻀﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻥ،ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.  ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺎﻳﺪه
ﺨﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍی ﺒﻴﺨﺒﺮ
ﺍﺯ ﺧﺒﺮﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ثوﺍﺏ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺷﻮﺩ،ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻴﺮﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻟم ﺴﺨﺖ ﺳﻨﮓ
ﺩﻝ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺪﻣﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺿﻤﻦ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﭘس ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺷﺮ ﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭﻟﻰ(ﺃثر
ﻭﺟﻮﺩﻯ)ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﺪﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺷﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺷﻮﺩ، ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺑﺎ(ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ)ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻫﻢ ﺑﺸﻮﺩ،ﺗﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣثبت ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻰ ﺭﻧﮓ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻋﺪﻣﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ(ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﺪﻣﻰ)ﺩﺍﺷته
است. ﻭ(ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩﻯ)ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭﺍﻟﻠﻪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ(ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ)ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﮐﻤﺎﻝ ﻗﺒﻠﻰ،ﻋﺪﻣﻰ
ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮﺷﺪﻩﻭﻣﻌﺼﻮمگرﺩﻳﺪهاﻧﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ ﺷﮑﻞ
ﻭﺍﺿﺤﻰ ﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺤﺴﻮسﺩﺭﺁﻣﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻗﻮﻣﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺮﻭﻑ ﺍﻟﻔﺒﺎ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﻟﻮ ﺑﺰﺣﻤﺖ ﻭ ﻓﺮاﻭﺍﻥ
ﻋﻴﺐ ﺁﻥ ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪ ﻭﺑﺎﺑﻞ ﻭ ﺍﻳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺼﺮ،ﺧﻄﻮﻃﻰ
ﻣﻴﺨﻰ ﻳﺎ ﻫﻴﺮﻭﮔﻠﻴﻒ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯﻳﻮﻧﺎﻥ
سقراط و ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ، ﻭﺳﭙس
ﺩﺭ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭیه
با ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ،ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻩ، ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻨﺪ ﻋﺎﺭﻑ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﻏﺮﺑﻰ ﻳﻚ
ﮐﺎﺳه ﺸﺪﻧﺪ. ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ. ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ،ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ،ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
و ﺑﺎﺭﻭﺵ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻳﻮﻧﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ ﺍﺻﻞ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪ،ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺳﺒﻚ ﻭ ﺳﻴﺎﻕ
ﺁﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ،ﺍﺧﻠﺎﻕﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎﻳﻪ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺗﻦ
ﻭﺩﺭﺩ ﮐﺸﻴﺪﻥ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭصبر ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺍﺩﺑﺎﻥ ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﻤﮑﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳک ﺮﻭﺍﻗﻰ،
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪ. ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﺑﺎ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺯﺷﺖ ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ،
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺘﺪﻟﻮﮊﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺪ،ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺪﻑ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩی
ﺸﺪه اﺳﺖ . ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ،ﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻭﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﮐﺴب ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ، ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،به ﮐﻠّﻰ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ،ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺣﺎﮐﻢ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ،که ﭽﻮﻥ
با ﻋﻤل پاک
سازی روان ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍﻯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺷﺪﻩ،ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻣﺪﺭﻙ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ،ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺁﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻔﺮﻳﺐ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﭘﺮ ﻃﻤﻄﺮﺍﻕ ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ
ﻭﺑﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻰ ﺑﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
بفلسفه (ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻄﻠﻘﻪ) ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
. ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ،ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭﺗﻠﺒﻴس
ﻭﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺳﺖ
ﻋﻠﻨﻰ ﮐﺸﻴﺪ،ﻭﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ
ﻫﻢ ﺷﺪه اﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ،ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﺑﺪﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻪ ﺑﻠﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ میکنند.

ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﺿﺤّﺎﮐﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ،ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﺎﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺳﭙس ﺷﻴﻌی
ﺴﺮ ﺭﺳﻴﺪ ند. ﻭﺍﺧﻴﺮﺍ
ﻧﻮﺑت ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴت ﺸﺪه
اﺳﺖ. که ﺒﺮ ﮔﺮﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ

ﺳﻮﺍﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ،ﺍﺯ
ﺗﺮس، ﺗﺴﻠﻴﻢﻭﺑﺎ
ﺗﻄﻤﻴﻊ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﺎﻝ، تن به ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﺮ
ﺷﺪه دادند. ﻭلی
ﺤﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺠﺪﺩ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺮ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻭﻟﻮ ﺷﺮﻋﺪﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﮐﻴﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ ﺁﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﮐﺎﺕ ﺟﻬﻨّﻢ،ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﺒﻮﻁ ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻡ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺷﺪ ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳت ﻤﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻟﺎﻳت ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻃﺎﻟﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺷﻮﺭﺷﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﻟﺎ (ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﭘس ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻭ،ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺏ ﻭ ﺩﺭﻯ،ﻭﺷﺮﻃﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﭼﻬﺎﺭﻡ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍﻫﻬﺎ ﺑﺮﻡ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻮﻡ
ﻭ ﺧُﻢ ﻭ ﻳﺎ ﻗُﻢ،که
اﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭش
هماﻥ ﻫﻮﻡ ﻭﺧﻢ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﻳﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻗﻴﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐی اﻭﻟﻴﺎی
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﻮﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ. که ﺎﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
اﻭﻡ و ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻭ
ﺍﻣّﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻥ
، ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍه
ﻫﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﺧﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ،ﺷﻬﺮ
ﺭﻡ ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧُﻢ،ﻭﻧﺰﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﻢ ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ،ﻗﻴﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻠﻮﻙ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﺮﺍﺏ ﻫﻮﻡ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ،که
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻳﮑﻪ
ﻫﻴﭙﻨﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎناﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻘﺼﺪ
ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﻭﺑﺮﺍی
ﻘﺒﻮﻝ ﺗﻠﻘﻴن ﭙﺰﺷﻚ
ﻣﻌﺎﻟﺞ.

ﺁﻧﺪﺭﻩ
ﻧﻴﮑﻮس ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻳﮑﻰ ﺃﻟﻢ ﻳﺎ ﺭﻧﺞ،ﻭﺩﺭﺩ
ﻭﻏﻢ. ﮐﻪ ﺭﻧﺞ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس،ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻭﺧﻮﺭﻩ
ﻣﻨﺪﻯ ﺧﻮﺩ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﻯ ﺁﺏ ﻭ ﻫﻮﺍ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﺮس ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺟﻨﺴﻰ،ﮐﻪ
ﻓﺸﺎﺭﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺯﻧﺎﻥ. ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺣﻈﻮﻅ ﻭ ﮐﻴﻒ
ﻭﮐﻴﻔﻮﺭﻯ ﺍﻧﻔﻌﺎلی
ﺮﺍ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﮐﺘﺸﺎﻑ ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺃثر ﮐﻮﻣﭙﻠﮑس ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐس ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ ﺭﺍﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺷﺶ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺍﻭ،ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺟﺎﻟﺒﺘﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺃﻫﻞ ﮊﻧﻮ،ﻣﻘﻴﻢ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﺮﮐس،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺎﻙ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس،ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺃﻟﻢ
ﻳﺎ ﺩﺭﺩ ﻭﺭﻧﺞ،ﺍﺳﺎس
ﮐﺎﺭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻨﻮﺭﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺭﻧﺞ ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭحی ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
که اﮔﺮ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﻫﻨﺪ.
ﻧﺎﻡ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘنه
ها ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ،که
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ (ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ)
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺍﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ،ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﻏﻢ ﻭﮐﺮﺏ
ﻭﺑﻠﺎ ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺠﺎی
ﺘﺮس ﻮﻏﻢ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪه اﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻧﺞ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﻏﻢ ﻭ ﺃﻟﻢ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮت اﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﭼﺎﺭﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ،که
هرﭼﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ،ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻭﻣثبت
ﺟﺪﻳﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪﺣسّ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ ﺷﻔﻘﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩه
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻏﺒﻄﻪ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﮑﻮ ﻭﻣﺰﺍﻳﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻏﺒﻄﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺍﺷتند
ﻨﻴﮑﻮ ﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺩ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ. ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺴﺪ ﻭﺣﺴﺎﺩﺕ ﻧﻴﺰ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩکه
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻟﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﻧﻔﺎﻕ،ﻭﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺴﺮﺕ ﻧﻴﺰ ﺟﻨﺒﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻧﺞ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﭼﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣتی اﮔﺮﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻏﺼّﻪ
ﺑﺎﺯ ﺃﻟﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴته اﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﭘس ﺑﺎﻋث
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻧﻴﺰ ﺃﻟﻢ
ﻭ ﺩﺭﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎ،
ﻏﺼﻪ ﺩﺍﺭ ﻭ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻏﻢ ﻭ ﺩﺭﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺃﻟﻢ ﮔﺮچه
ﺪﺭﺩ ﺟﺴﻤﺎنی ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺃﻟﻢ ﻭ ﻏﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺪ،ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﻧﺪﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﻧﻴﮑﻮ،ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍی
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭘﻴﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
معرفیﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﮕﻮ
ﮐﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳت
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮔﻢ ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎن ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﺣﻘﻴﺮﺍﻧﻮﺍﻉﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﻞ ﺁﻥ، ﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﺖ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﺮس ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺗﺮس ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺑﻴم ﻮ
ﺗﺮس ﺑﺎﻋث ﻭﺣﺸﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻋﺪﻡ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻥ ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺑﺎﻋث
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻃﺮﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷیم،ﺑﺎﺯ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁثاﺭﺑﻌﺪﻯ،ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺗﺮس ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺨﻄﺎ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺧﻄﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻫﺮﺍس ﻳﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﻫﻮﻡ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ، ﺑﺎﻋث
ﻟُﮑﻨﺖ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻗﻄﻊ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺮس
ﺑﺎﻋث ﺁﻥ ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﮔﻮﻳﻨﺪه نیز ﺩﺭﺳت
ﺒﻮﺩﻫ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺮس ﻭ ﺩﻟﻬﺮﻩ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﻣﺠﻬﻮﻝ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺁﻟﻮﺩﻩﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﺩﻭﭼﺎﺭﺁﻥﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﮑﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻞ ﻭﻫﻮس ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻧﺎ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺍﺯ ﻣﺴﮑﻨﺖ ﻭﺑﻰ
ﻧﻮﺍﺋﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻣﺤﺎﻝ.
ﮐﻴﻨﻪ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎﻯ
ﭼﺸﻢ ﻫﻢ ﭼﺸﻤﻰ،ﻭ
ﺟﻠﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. که
اﺯ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻭﻧﺪ. ﺧﺸﻢ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ،ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭﺳت اﺳﺖ.
ﻭﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻥ ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﺎﺣﺐ،ﻳﺎ
ﺩﺭﮐﺎﺭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ ﻣﺎﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺪﻩ ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻭ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﮔﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻘﻮﻕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺪﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﻣﻴﻞ
ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﻡ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﺴﻰ،ﮐﻪ ﺑُﻐﺾ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻨﺪ ﺧﻮﺋﻰ ﻭﺧﺸﻢ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﻧﺎ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ
ﺁﻥ،ﺑﺎﻋث ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻴﺎﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.  ﻟﺬﺕ
ﭼﻮﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺭﺍ ﺷﺪﻳﺪﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻞ ﻭ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻋث ﻫﺮ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﻳﮑﻰ ﺩﻟﺒﺮﻯ
ﻭ ﺍﻓﺴﻮﻧﮕﺮﻯ ﺷﺨﺺ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻮﺍﺯﺵ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻧﺒﺎ ﺧُﺒث
ﻃﻴﻨﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻫﺮ ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ،ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻟﺬﺗﻰ ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﻰ ﺑﻨﺪ
ﻭﺑﺎﺭﻯ ﻭ ﻟﺎ ﺍﺑﺎﻟﻴﮕﺮﻯ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻔﻀﺎﻳﻞ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻧﺸﻤﺮﻳﻢ.
ﺷﻬﻮﺍﺕ ﻋﻤﻮﻣﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺴﺐ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺎﺯﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺸنه ﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺕ
ﻟﺬت اﻭﻟیّه ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺕ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺷﻬﻮﺕ ﻣﻴﻞ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ، که ﺪﺷﻤﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻟﺬﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺷﻬﻮﺍﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺳﺎﺩﻳﺴﻢ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ

ﺍﺳﺖ،ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻧﺎﻗﺺ ﻭﺿﻌﻴﻔﻰ،
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﺑﺎﻋث
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﭘﺰﺷﮑﺎن
ﺮﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺴﺮﺁﻥ
ﭘﺰﺷﻚ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺴﻢ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺑﻰ ﻣﺎﻳﻪ ﺗﺮ،ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩه ﺒﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻭﻟﺬّﺗﻰ،که اﺯ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺟﻬﻞ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘلی ﻮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ،ﻟﺬﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﻠﻮﻩ ﺳﻨﮕﻰ
ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﻯ ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺷﺘﺎﺏ ﻭ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﻡ ﺑﺪﻡ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻘﻮﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻘﻮﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﻫﺮﺧﻄﺎ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﺧﻄﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻔس اﻣّﺎﺭه اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺗﻀﻌﻴﻒ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺸﻮﺩ، ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﺮﺣِﻘﺪ
ﻭﺣَﺴﺪ ﻭﺧُﺸﻮﻧﺖ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠّﺐ ﻧﻴﺴﺖ،ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﭘﺰﺷﮑﻰ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﭼﻪ ﺗﺄثیر
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮ ﮐﻞّ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
حیاتی ﺑﺪﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺑﺎﻋث
ﺗﺮﺷّﺢ ﺯﺍﺋﺪ ﻏﺪﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻤّﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻔﺮﺕ ﻣﺎﻧﻊ
ﻫﺮ ﺗﺮﺷﺢ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﻀﻮ ﺑﺪﻥ،
ﺩﺭ ﮐﻞ ﺑﺪﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ، ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺷﻬﻮﺍﺕ
ﺑﺪﻧﻰ ﺑﺎﻋث ﺭﻧﺞ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻣﻮﺟﺐ
ﺿﻌﻒ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻫﺮﻳﻚ
ﻓﻬﺮﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﮔﻔتخ اﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺧﺮﻭﺳﻴﺒﻮس
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻮﻉ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺷﻤﺮﺩﻩ، ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﺷﻴﻄﺎن
ﺮﺍ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﻨﺞ
ﺑﺮﻣﻴﺸﻤﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴتند. ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻳﺰﺗﺮی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﻋﺎﻣﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻳﻌﺎﻣﻞ ﺟﺰﺋﻰ،ﺩﺭﺻﻔﺖ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺻﻔﺖ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻭﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭻ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻧﻔﺎﻕ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻬﺸتی
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩی
ﻮﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺍﺕ ﺩﺭﺩﺁﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺩﻳﺴﻢ
ﻭﻳﺎ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ
ﮐﺸﻴﺪﻥ .

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻧﻤﻮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮص
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﭼﺎﺭﻩ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﻣﻌﺎﻟجه
اﻳﻦ ﺻﻔﺎت ﺪﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ،ﻭﻧﺴﺨﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻗﻮﻳﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
که ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎا عادی ﭽﻮن
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺴﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗل ﺮﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁل
کماﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺍﻭ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ

ﭘﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻧﺠﺎت
ﺮﺍﺑﺎ ﺳﺮﻋت ﻮﻧﻬﺎﻳت
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﭼﻮﻥ
ﺷﻔﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮔﺬﺷته
ﺨﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﻔته
اﻧﺪ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺗﺎﺟﻰ
ﺑﺮﺳﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ،ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺝ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺑﺎ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻃﺐّ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ، ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺟﺪّﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺮﻋت
ﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺿﻊ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﭼﻨﺎن
ﻄﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺭﺍ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭﻧﻮﻉ ﺭﻧﺞ
ﻃﻠﺒﻰ،ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮ
ﭘﺎﻳﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻧﺞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ. ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺴّﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭ ﺳﻴﺮﻯ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻘﻮﻳت ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﺎﻳش
ﻮﺗآترﺑﺎ ﺷﻌﺮ ﻭﻏﺰﻝ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻧﺞ ﻭﺩﺭﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩه
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺁﺗﺸﻴﻦ
ﻭ ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻰ، ﻋﺎﻣﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﻋث
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ ﻗﺮّﻩ
ﻣﻨﺪ ﻭﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ،ﻭﺣﺘﻰ

ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻔﻊ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ،ﺟﺎه
ﻄﻠﺐ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ،ﺭﺣﻤﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﺿﻊ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍن اﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍن
ﺘﺠﻠّﻴﺎت ﺸﻬﻮﺩی
ﻮﻋﻘلی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﺳﺪ
که ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ،ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎئی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻬﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ،ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،که ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ،ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﺪ،که
ﺠﻬﻨّﻢ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﻣﺒﺪﺃ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،ﻟﺤظه
اﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺎﺻﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﺪ ﻣﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺷﺪّﺕ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺰﺋﻰ، ﺑﻌﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﻧﺎﻗﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻤﻮﻓق
ﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﺪﺭﻙ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﻔﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﺄﻣّﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻭﮐﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﺮﻕ ﺍﺯ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ، ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ،ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺷِﻘﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﺸﺨﻮﺍﺭ ﻋﻠﻒ
ﭼﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻧجی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ، ﻭ ﺣﺘﻰ ﻟﺬﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ ﺑﺮﺩ،ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻫﻢ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ، ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎﺳﺎﻝ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺗﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓّق
گرﺩﺩ. ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺳﺮﮔﺮﻡ ﻟﺬﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﺎﻗﺺ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻟﻰ ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﺟﻬﻨّﻤﻰ،ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻣﺠﺪﺩ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ،ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ،ﺑﺮ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﻫﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻏﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﮕﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﭼﻮﺏ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺳﺘﻢ ﮐﻨﺪ،ﭼﻮﺏ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪی ﻮﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻌﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭﺧﺪﻣﺎت
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺳﺪ،ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ .

ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، همان ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
ﻘﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔتخ اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻃﺒّﻰ
ﻭﻋﻠﺎﺟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﻧﺴﺨﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺮﺍﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻔﻮﻳﺾ

ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
(ﮔﻨﺎﻩ)ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮ
ﺍﻭ منع ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺮﺍﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺣﻠﺎﻝ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ. ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ،که ﺴﺮﮐش
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
هستند. ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺭﻭﺯﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ،ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺣﻠﺎﻝ
ﻳﺎ ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻳﺎ ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻭﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ، ﻃﻠﺎﻕ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺯﻭﺝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺄﺑﻮ
ﺫﺭ، ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺯﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺎ ﮐﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍتب
ﺘﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺳﺮﮐﺶ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،که
ﭙس اﺯ ﻣﺮﮒ ﻋﻘﺎب
ﺒﺪ ﺩﻳﻨﺎن ﻘﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺩﺭ ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻧﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﻨﻈّﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﮐﻮﻩ ﺍُﻟَﻤﭗ،ﭼﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎئی
که ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﻮﻩ ﺍﻟﻤﭗ،ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻩ ﺍﻟﺒﺮﺯ
یا هرا و
حرّاء محمد و ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘم اﻓﺴﺎنه
اﻯ،ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﻟﺒﺮﺯ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﻳﻮ ﺳﻔﻴﺪ ﻳﺎ ﺳﻴﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ، ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺗﺒﻪ ﮐﺎﺭ، ﻗﻠّﻪ
ﻧﺸﻴﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ، ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺷﮑﻢ ﻭﺍﻃﺮﺍف ﺸﮑﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺗﺤﻘّﻖ ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺧﻴﺎﻝ ﺑﻬﺮﺷﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎهی ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻭ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﺮ ﺳﻴّﺌﻪ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤَﺴَﻨﻪ ﻭ ثوﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻨﺪ،که اﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺣﺎﻓﻆ ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮ ﻋﺮﺵ
ﻭ ﺃﺭﺝ ﻭ ﺃﺭﮒ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺩﻝ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﺟﺰ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﺳته اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﺣﻴﻠﻪ ﻭﻧﻴﺮﻧﮕﻰ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻣﮑﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺮ ﺍﻟﻤﺎﮐﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺮ،ﺻﻠﺎﺡ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،که
ﺒﺎ ﻣﮑﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻪ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ،ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
تازه ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴﺦ ﺁﻣﻴﺰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍی ﺠﻬﻨم ﺴﻮﻡ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩ،ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺿﻌﻴﻒ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﮑﻮ،ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﭘُﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ،ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﻳﮑﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻳﺴﺎﻟﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ،ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳگر،ﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ،ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺧﻴﺮ ﺭﺳﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺭﺳﺎﻧﻰ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺨﺸﻰ ﻭ ﺗﺎﺝ ﺑﺨﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﻳﺎفته است . ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺃﺯل
تااه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﻫﺮ ﻟﺤظه اﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ) ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺻﺎﺩﺭ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻝ،ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻋﺒث ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﭘﻮﺯﺵ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﺴﺎﺭﺗﻬﺎ ﻭﻓﻀﻮﻟﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩه
اﻡ. ﭘس ﻤﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺟﺬﺏ ﻭﺍﺟﺘﺒﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
، ﺟﺬﺏ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻩ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭبّ اﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﻭ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭ ﺭﻭح اﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺗﺠﺴّﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
(ﺍﻟﻠﻪ) ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺟﻬﺎﻧﻰﻧﺪﺍﺭﺩ
. ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯالله ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻮﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﻋﺬﺍب ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺭﻭﺍﻗﻰ
ﻗﺪﻳﻢ،ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺷﻬﻮﺕ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ،ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺪﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍ ﺍﺳﺎﺳﺎ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻘﻞ ﺳﻠﻴﻢ، ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺠﻨﻮﻥ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮت
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺳﻪ ﻣﺒﺪﺃ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯﺧﻄﺎﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﮔﻤﺎﻥ ﻭﻇﻦ ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴته
اﻧﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻋﻤﺎل
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺣسّ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ،ﻭ ﺳﭙس
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁثاﺭ ﺣﮑﻢ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻠﺎﻡ
ﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ.
ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ،ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ ثاﻧﻮﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ
ﺣﮑﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻴﻨﻚ
ﻣﺸﮑﻰ ﺑﺮﭼﺸﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻣﺸﮑﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻋﻴﻨﻚ ﻗﺮﻣﺰ
ﺑﺮﭼﺸﻢ گذﺍﺭﺪ،
جهان ﺭﺍ ﺳﺮﺥ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺭﻧﮓ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺍﺩﻳﺪه ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭلی
غیر ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺪّ ﺃﮐثرﮐﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ،ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،که اﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭﭼﻪ
ﻣﺮﺯﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻋﻈﻤﺖ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻤﻮﻥ،ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻴﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺻﺪ ﻣﺘﺮﻯ ﺟﻨﮕﻞ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﺎﻟﺪﺍﺭ،
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻠمی ﻮﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮی
ﺮﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺷﻪ ﻫﺎﻯ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﺭﻓﺖ ﻭﺁﻣﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻓﻌﻠﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻟﺤظه
اﻯ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭﻭﻣﻮﺝ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ،ﮔﺎﻫﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻟﺤظه ای ﻄﻰّ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻭﻫﺴﺘﻴﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺏ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻣﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻭ ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻫﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻳﺎ ﺗﻘیّه
اﺯ ﺧﻄﺎ ﻭﺗﻘﻮﻳت
ﺮﻭﺣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻬﺸت ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺘﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﭘﺮﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺗﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻮﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺻﻔﺖ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﺭﻳﻚ
ﻋﺸﻖ،ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ،ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﻳﻮﺟﺎﻧس
ﺣﮑﻴﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻄﺎی
عمدﻯ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻏﻴﺮ ﻋﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﻄﺎ ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺷﻬﻮﺍﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻣﻮﺟﺐ
ﺁﻟﺎﻡ ﻭﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍنی ﻮ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ،ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻰ ﺭﻭﺩ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺕ ﻧﻴﺎﺯ ﻓﻄﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺷﻬﻮﺍﺕ
ﻧﻴﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﻧﻔس امّاﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭﮐﺸﺘﻦ
ﺁﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣسّ ﻋﻔﻮﻭﺑﺨﺸﺶ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﺯﺍﺭ ﻋﻔﻮ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ
ﺭﺍﺣﺖ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﺘﻌﻘّﻞ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯﻫﺰﺍﺭ
ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﺧﻄﺎ ﺍﻣﺮﻯ ﻋﻤﺪﻯ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣُﺠّﺖ
ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎت
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻫی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺮﺕ
ﺍﺯ ﺍشتباﻩ ﮔﺮﻓﺖ،ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻄﺎ ﻭﺍﺷﺘﺒﺎﻩ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻴﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻥ،ﺑﺎ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﻣﺠﺪﺩ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺑﻬﺎﻯ ﺍﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻊ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺣﮑﻴﻢ ﺭﺍﺑﮑسی
ﮔﻔته اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺕ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﮑﻴﻤﻰ ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺧﻄﺎ
ﺭﺍﻧﺘﻮﺍﻧﺴته
کرده ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻰ.
ﭘس ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺧﻄﺎ ﻳﺎ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺭﻭﺯﻯ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ،ﻭلی
ﺠﺎﻯ ﻣثاﻝ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺁﻭﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮچه غفرﺍن ﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺒﻮّت اﻭ،ﺣتی
اﺻﻄﻔﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ،ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺪﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻋﻤﺪﻯ،ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻟﻴﻞ ﻏﺮﻭﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺒﺮﺍ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭﻳﺎ
ﮔﺬﺷته ﺮﺍ ﻣﺒﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻌﻘل اﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ، ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎن ﻘﺒﻠﻰ
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺍﺕ،ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺍﻣﺮﺍﺽ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻴﺴﺮﻭﻥ،ﺷﻬﻮﺍﺕ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ، ﻣﻮﻟﻮﺩ
ﺗﺼﺪﻳق ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ بخطاﻫﺎی ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻋث ﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ،ﮐﻪ ﺭﺫﻳﻠﺖ
می ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻳﺎ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺕ
ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪّ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﻤﺸﺎﺑﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻴﺴﺮﻭﻥ،
ﭼﻮﻥ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺑﻠﻐﻢ ﻭ ﺻﻔﺮﺍ
ﺑﺮ ﻣﺰﺍﺝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﺎﻟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻗﺪﻳﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻤﻰ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺁﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺰﺍﺝ ﮐﻠّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ ﻏﺪﺩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺑﻊ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ

ﻗﺒﻠﻰ. ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪه
اﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺿﻌﻒ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﺎﺭﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻠﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺎ
ﻃﻴّﺒﺎﺕ ﻭﻫﻤﻰ
ﻭﺗﻌﺎﺭﻓﺎﺕ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻏﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻋﻠﻴﻞ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﺳﻠﻄﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻋﻤﻠﺎﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﮐﻤّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﮐﻴﻔﻰ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﻠﻴﻞ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﻔﻰ
ﺷﺪﻩ،که هماﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻐﻠﺒﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺟﺴﻢ،ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻟﺎ ﺟَﺮَﻡ، ﻣُﺠﺮﻡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺮ ﻧﺰﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ،ﻭﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻪ ﻭﮐﺴب
کمک هاﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ ﻣثبت
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺗﻌﺼﺐ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺟﺴﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﮐﻴﻔﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻏﻠﺒﻪ ﻧﻔس
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭ ﻏﻠﺒﻪ ﻧﻔس ﺧﺎﻟﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮕﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻴﻔﻴّﺎن ﻤثبت
ﻭ ﺗﺤﻠیه هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﻴﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺻﻠﺢ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﭘس
ﺍﺯ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻧﻔس
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺼﻔﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺿﻤﻴﺮ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻮﺟﺪﺍﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﺮﮒ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺷﺪﻥ،ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺫﺍﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻞّ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
که گاﻫﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎت کاﻣل
الهی ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻨﻬﺮ ﻋﺴﻞ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺁﺏ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﻠمی ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻬﺮ ﺷﻴﺮ ﺩﺍﺩهﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ،ﮐﻪ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺴﻞ ﻭ ﻏﻨی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺁب اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻬﺮ ﺷﺮﺍﺏ ﮐﻪ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺎﺹ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺁﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻠﻤﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺒﺎﺣث ﻭ
ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭﺣﮑﻤت ﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﻔﺘﻢ،ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻠﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ به ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﮔﻔﺘﻢ،ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻠﻤﻪ ﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩﻡ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ،ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ، ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺳﻮﻡ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﭘﻴﻚ
ﺗﺘﻮس ﺣﮑﻴﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋﻠﺖ
ﺭﻧﺞ ﻣﺎ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎ ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺭﻧﺞ ﻋﻠّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻓﻄﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻌﻠّﺖ
ﻇﻦ ﻭﮔﻤﺎﻥ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﭼﻮﻥ ﻳﻘﻴﻦ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﭘس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. که
این ﺁﻏﺎﺯ ﺭﻧﺞ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌنیاﮔﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻋﻠّﺖ ﺁﺯﺍﺭ ﻳﻚ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺻﻔﺖ ﭼﻴﺴﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻧﺠﻰ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪه اﻳﻢ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻳﺎ ﺭﻧﺞ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻔﺎﻯ ﻓﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺭﻧﺞ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﻔﺘﻴﻢ،ﻭﮐﻤﻰ
ﺳﺨت ﻮﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻧﺞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻓﺴﻮس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭلی
ﺒﺎﻋث ﺘﺸﻮﻳﻖ ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﺒﺮ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ،
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺭﻧﺞ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻋث
ﺭﻧﺞ ﺍﻭ ﻧﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺗﻌﻘّﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺍﺯ(ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬی ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻔﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻣﺪﺭﻙ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﺩﺍﺋﻢ، ﺍﺯ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﭘﻴش ﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻭﺩﺗﺮﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﺻﺒﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﺎﺭﺩ به
استخوﺍﻧﺶ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺠﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﺮﺣله
اﻯ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﻋث ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺧﻴﻠﻰ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻇﻦّ ﻭﮔﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ،ﺟﺰ ﻇﻦ
ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺑﺎﻃﻞ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌبه هم ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺩ،ﺳﺮ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎن
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ،ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺟﺎﻯ ﺗﺮﮐﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﺭﺍﻫﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺒﻌﺎ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﻫﻤّﻴﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻓﺮﻭ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ، ﻭﻋﺸﻖ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
که ﺒﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳت
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺩﺭﺳت ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻧﻴّﺖ ﻭ ﻗﺼﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺭﺍﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻇﻦ ﻭﮔﻤﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻏﻨﻴﻤﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﻋﻤﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﺍﻭﻗﺎﺕ)ﻳﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻪ ﮐﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﺮ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ،ﮐﻪ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺣﺪﻳث ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭﺗﻌﻤّﻖ
ﻭ ﺗﺬﮐﺮ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺮﺩ،ﺗﺎﺑﺎﺯ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻏﻨی ﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ، ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺪﻥ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ،ﺭﺩﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻋﻴﺐ ﺍﺧﻠﺎقی
ﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣثاﻝ
ﺧﻮﺑﻰ ﺁﻭﺭﺩه
تﻧﺪ،ﮐﻪ ﮐﻮﺩﻙ
ﺍﺯﻣﻮﮐﺐ ﭘﺮﻫﻴﺒﺖ
ﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ ﺗﺮس
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺷﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ ﻇﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺟﺒّﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﮔﺮﺩﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ ﺑﺮﺳﺮ
ﭼﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﮐﻢ ﺍﺭﺯﺷﻰ،ﺑﺎﻫﻢ
ﺟﺪﺍﻝ ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﻗﺖ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﭘﻮﻝ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﭘﻮﻝ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﺑﺎﻳﻦ
ﻇﻦ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ،ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻗﺘﻞ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺮس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﺳﻮﺍ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺭﻭﺍﺋﻴﻬﺎ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻬﺎﺗﻰ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺑﺎ ﮔﺮﺩﻭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ثرﻭﺗﻬﺎ ﻭ ﺗﮑﻠّﻢ
ﻫﺎ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰﻭﻣﻠّﻰ
ﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﺎﻥ ﻭ ﻃﻤّﺎﻋﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻘﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺎﭘﺨﺘﻪ ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﻴﺮ ﺳﺒﻘﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺎﻯ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ،ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺭﺣﻢ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﻮﭼﻚ ﻭﮐﻮﺩﻙ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻄﻔﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﺯ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮی ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻭﻟﮕﻮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻄفه اﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﻳﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺑﻘﻮﻝ ﺣﮑﻴﻤﻰ،ﮐﻮﺩﻙ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻭﻣثبت ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍت
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﻴﺎﻝ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ،
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻭ ﺻﺮﻳﺢ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻣثبت ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻟﻘﻤﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺯﺣﻤﺖ ﮐﺸﻴﺪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺞ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
. ﻭ ﺍﭘﻴﮑﻮﺭ ﺣﮑﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﻭﮐﻮﺩﻙ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﻣﻴﺮﻳﻢ.
ﭘس ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﻧﻮﺍع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌلی
ﻨﻴﺴﺖ. که ﺤﺘﻰ ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﮐّﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﮑﺮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ که ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ،
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ

ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻴﺂﻣﺪ،ﻭ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﻣُﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻞ ﻭﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺭﻧﺞ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ،ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺍﺳﺘﺨﺮ ﻋﻠﻢ
ﻓﺮﻭ ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻢ ﺭﻧﮕﺮﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﻣثاﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﺳﺎﻥ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺗﺨﻴّﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺭﻧﺠﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﺑﮑﻤﺎل هنری ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩکی ﺒﺎﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪه ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺫﻭﻕ ﻫﻨﺮﻯ،ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎهی ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﻧﻘّﺎﺵ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﺪﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﻩ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺴﻴﻤﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻌﻠّﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭس ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺣﻘﺎﻳﻖﺍﻟﻬﻰﺗﺼﻮﺭﺍﺕﺩﺭﺳﺘﻰﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ.

ﻣﺎﺭﮐﻮس
ﺍﻭﺭﺍﻟﻴﻮس ﺣﮑﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻇﻦ ﻭ
ﮔﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻦ، ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺗﻮ ﺟﻬﺪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻦ ﻫﻴﭻ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺷﺶ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ،ﻭ ﺟﻬﺪ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭﻣثبت
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺟﻬﺪ ﺩﺭ ﻣُﺸﺖ ﺑﺮ
ﺳِﻨﺪﺍﻥ ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻇﻦ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻏﻠﻂ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺷﻮﺩ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻋﺎﻗﻞ، ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﭘﻴﮑﺘﻮس
ﺣﮑﻴﻢ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺷﺮﻭﺭ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻰ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
(ﻣﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ)
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﺍﻭ ﮐﻤﻚ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﺪ. ﺑﺬﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺍﻭ ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ،ﺗﺎﺑﺎﻏﺒﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺬﺭ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﺗﻮ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﮐﻦ ﻭ ﺩﺭﺩﺟﻠﻪ
ﺃﻧﺪﺍﺯ،ﮐﻪ ﺍﻳﺰﺩ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﺖ ﺩﻫﺪ
ﺑﺎﺯ. ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻬﺘﺮ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

M073

حکیم
با حکمت و پیر شایسته
حکومت بر
دلهای سالکان

ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻋﺎﺭفان
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﮑﻴﻢ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﺗﺠﻤّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻴﻢ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﻤّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﻌﻠﻢ
ﻭ ﺧﻮﺷی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺣﻘﻮﻕ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺣﮑﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎ
ﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﭘﺎﺭﭼﻪ
ﺍِﺣﺮﺍﻡ ﺳﺎﺩﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﻤّﻠﺎت
ﺪﻧﻴﻮﻯ ﻭﺑﺸﺮی
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﻯ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺣﮑﻴﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ نه
با ﻋﻘﻞ ﻣﺘﻮﺭﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺗﺸﻨﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺑﻘﺎﻯ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺣﮑﻴﻢ
ﺭﺍ ﮔﻔته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻓﺎﻗﺪ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺗﮑﺒّﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺕ ﺷﮑﻤﻰ،ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﻰﻫﺎﻯ ﺯﺍﺋﺪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ،ﮐﺎﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺟﺰ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻴﺮﻯ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻫﻞ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎ ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺸﻚ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﻣﻌﻨﻰ،ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺳﻢ ﺑﺎ ﻣﺴﻤّﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﮑﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ

ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪه
اند. ﻭ ﺍلاّ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﮔﺮچه
ﻮﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮔﻨﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺣﮑﻴﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯﻫﺮ ﻗﻴﺪ
ﻭﺑﻨﺪﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻳﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻏﻨﻰ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
که ﭽﻮﻥ ﻣﺴﻴح ﺒﻤﺎل
ﻮﻣﻨﺎﻝ ﺩﻝ ﻧﻤﻴﺒﻨﺪﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺩﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮش
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. نه ﺒﻴﺶ
ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﺁﻥ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺣﮑﻴﻢ،ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺪﻫﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻦ. ﻭ ﺩﺳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺷﮑﻨجه
گرﻯ ﺣﮑﻴﻤﻰ ﺭﺍ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺣﮑﻴﻢ ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﺩ
ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﻨﺪ،ﺣﮑﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻳﺶ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﻄﻊ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺣﮑﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﻴﺎﻝ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺁﺯﺍﺩ ﺟﺴﻤﻰ،ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﮑﻴﻢ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﻣﺮﮒ ﻏﺎﻓﻞ ﮔﻴﺮ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺷﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ، ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ. ﭘس ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻥ ﮐﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻭﻡ
ﺳﮑّﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻧﺞ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺧﻮﺍب اﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺁﻏﺎﺯﺵ ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻥ .

ﺣﮑﻤﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
را ﺍﺳﺘﻘﺒﺎل ﻨﮑﻨﺪ،ﻭﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺵ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﻫﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮچه
اﺣﺴﺎس عصبی ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺣتی
ﺴﺮ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺗﻦ احستس ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﻴﺮﻩ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﺮﮒ،ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣﺸﺨّﺼﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭﺣﮑﻤﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔت ﺒﺎ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ ﺣﮑﻴﻤﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺷﺘﺎﺏ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺍﺳﭙﺮﻡ بتلاش ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﻫﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻄﻔﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ،ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﻭ ﮐﻰ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ،
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮﮒ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻝ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ ﺍﻣﻠﺎﻙ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻭﺍﺟﺒﺎت ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎن ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﺘﻴجه
عوﺍﺭض ﺠَﻨﺒﻰ ﺷﻬﻮﺍت
ﺠﻨﺴﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻋﺠﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﻧﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ،ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﺮﮔﺰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻤﻰﮐﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻴﺰﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﺤﻮﺭﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻋﺼﺮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﮑﻴﻤﻰ،ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻋﻨﮑﺒﻮﺕ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺷﮑﺎﺭ ﻣﮕس ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻮﭺ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ. ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ،ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ،ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﮑﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺪﻑ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻣﺤﻠﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ ﻣﺮﺩﻡ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻘﻠّﺐ
ﺑﻨﻔﻊ ﮔﺮﻭﻩ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺣﮑﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻠﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ،ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﮊﻭﭘﻴﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻳﺎﺍﺯ
ﺍﺭض ﻤﻠﮑﻮت ﻮ ﺟﺎﻟﻘﺎ
ﻭ ﺟﺎﺑﻠﺴﺎ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﮕﻮشه
ﺠﻬﺎن ﺒﻴﻨﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻤﻊ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺣﺪﺗﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﻗﺸﺮﻳﻬﺎی ﻳﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺷﺮﻋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻊ
ﻭﺟﻤﻌﻴّﺖ ﺭﺍ،ﻋﻠّﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪت
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ،ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﻗﺖ،ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎ ﭘﺨﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺗﻦ،ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺭُﻡ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻠﻬجه لاﺗﻴن
گفتند ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻠﻬﺠﻪ ﻋﺮﺑﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﺎﻴﺪ ﮐﺮﺩ ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺭُﻡ ﻗﺒﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪ،ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺼﺮ بود. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺑﺮ
ﻭ ﻭﺣشی ﺧﺪﺍﻧﺪند
که ﺘﺬﮐّﺮی ﻨﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺠﻨﮕﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺑﻨﺎم عرﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻧﺎت
ﺤﮑﻴﻤﺎنه ﻮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑَﺮﺑَﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﮔﻮئی
ﺪﺭﺣﻤﺎﻡ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﻬﺮه ای ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺯﻧّﻮﻥ
ﺣﮑﻴﻢ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒر
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ،ﻋﻠﻴﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﮑﺸﻮﺭﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﻧﻮنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ . ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻠّﺘی ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻳﺎ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺗﺮ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﺍﺳﺖ،
میواهد ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺭﺍﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻭ ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻫﻴﺘﻠﺮ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﺎﻟﻴن ها
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﺠﻤﻮعه هاﻯ ﻣﻠّﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
.

ﺣﮑﻴﻢ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﻭ ﻋﺎﺭﻑ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﺧﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺼﻔﺎ ﺩﺭﺷﺮﻕ.
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺍﻧﺴتند
که معترله
خوانده شدند . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
هر ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﻭﺝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ أعلای
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ عظیم
و اسم أعظم ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﻭ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎن
ﻮﺯﺑﺎن ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺣﮑﻤت
عملی ﺭﺍ ﺟﺰ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮن
و گوشه نشینان
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﺁﻧﺎﻥ،ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ ﺯﻳﺒﺎ
ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﺮﺧﻴﺮ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺧﻴﺮ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻨﺠشی ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻴداﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻈﺮﺵ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ،ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭﭘس
اﺯ ﻃﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮی ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ،که
ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻬﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭﮔﻴﺮﻧﺪﮔﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷت ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﺩﺭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭنه ﺪﺭ ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ،ﻭﻳﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎت ﺒﺪﻧﻰ
ﻭ ﺣﻮﺍس ﺩﺭ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﮔﻮﺵ ﻭ ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺣﮑﻴم ﻮﻓﺎﺿل
ﻮﺳﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻤﺎﻝ،ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ،ﺩﺭ ﻋﻴﺪ
ﺳﻌﻴﺪ ﻭ ﺟﺸﻦ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ،رسیدن
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻴﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎص ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﺪﺍﺷته اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻔﺮﻳﺢ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﻈﻤﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
مانند ﺟﺸﻦ ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﻳﺎ ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ
ﻭ ﺟﺸﻦ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻭ
ﺳﺪﻩ،ﻭ ﻳﺎﺟﺸﻦ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﻌﺒﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣُﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺟﺸﻦ بگیرﻧﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻧﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻌثت اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻓﺎﺿﻞ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﻓﻀﻴﻠﺖ،ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭآﻟﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭﻳﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺣﮑیم
ﺍﻟﻬﻰ حقّ ﺣﮑﻮﻣت
و ﺭﻳﺎﺳﺖ را ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣقّ ﺘﺤﮑّم
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ. ﻭﺍلاّ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭻ ﺭﮊﻳﻢ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
تحمیل و ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺃﻯ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮﻗﺎﻧﻮﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﻭﺿﻊ ﻣﻴشود
ﻫﺴﺖ، ﻭﺷﺮﻁ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳی
اﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻗﻠﻴّﺖ،ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻗﻠﻴّﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ. و ﺣﻖّ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،و
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺮﺣﺪّ ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺟﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﻫﻴﭻ
ﻣﺪﺭک ﺪﻳﮕﺮی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
حاکم برتر
الهی ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍتب که ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﻧﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ دارد .
ﺣﮑﻤﺎ ﺣﻖّ ﺣﺎﮐﻤﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺮﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﮐﻤی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻄﻴﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷند،
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺳﺮﺣﺪّ ﮐﻤﺎﻝ ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ یک ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭ ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
(ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺟﻤﻌﻰ) ﺭﺍ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺭﺃﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺭﺃﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍت
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺵ،ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺮﮐس ﻧﻴﮑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻨﻴﮑﻰ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
که همه گوﻧﻪ ﺑﺪﻯ
ﻭﺯﺷتی ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮ
ﻗﺮﺍﺭ بگیرند. ﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮّ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩی هست ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
هستند ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺯ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﺒﻌﺪ،ﮐﻪ
ثبت ﻋﻘﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﻫﺮ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻰ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺟﻬﻞ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴتن
علوم ﺘﻨﻬﺎ ﺿﺮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺟﻬﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎ،ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭﺝ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻣّﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺶ،ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ. ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ
که ﻫﻴﭻ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳته اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺩﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺰﻭﺭ،ﻭ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺑﻀﺮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺩﻳﻮ ﺻﻔﺖ،ﻭ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس
ﻭ ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
و ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮ،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺭﺕ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯﻫﺎﻯﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺧِﺮَﺩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺬﻫﺒﻰﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻧﻴﺰﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ
ﻭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ
. لذا ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺟﻤﻌﻴّت
ﻴﺎ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ،ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻔﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪن
اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
که ﻳﮕﺎﻧﻪ

ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
است ،ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
است،و ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻮﻳّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ورفتار
ﻣﻬﺠﻮﺭ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴخ هاﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭه ﺒﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺣﮑﻴﻤﺎن
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺁﺯﺍﺩ میباشد ﻭ
ﺗﺎﺑﻊ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﺼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﻭ
ﺩﺳﺘﻰ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧُﻤس ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻓﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﮐﻠﻴﺴﺎ،ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺪﻭﺩ ﺣﺎﮐﻤﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻮﻗﺖ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی
ﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺻﻠﺎﺡ ﻭﻣﺼﻠﺤت
ﺪﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺗﻌﻬّﺪﻳﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﻧﺬﺭﻳﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩه ﺒﻮﺩﻧﺪ،که
اﻃﺎﻋﺖ
دستورات روحیﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺧﻠﺎﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺠﺎﺯﺍت
ﭙﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،که
ﻤﺪﺍﻡ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻃﺎﻋﺖ،ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺮ ﭘﻴﭽﻰ ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻔﺎﻕ،ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺩﻭﺩﻟﻰ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻋﺸﻖ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﻭﻋﻴﺪ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺣﮑﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻏﻨﻰ ﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻐﻨﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﻏﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﺴﺘﻐﻨﻰ
ﻭﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺟﺰ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎئی ﺘﺎﺯه ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﮐﺴب ﻤﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ،ﻭ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋُﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﺎﻝ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻫﺎﻯﺩﻳﮕﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﺑﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ،ﻭ
ﺧﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ . ﻭلی
حکیم ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﮔﺮﻭﻩ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻃﺒﻖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ،ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ثرﻭﺕ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻓﺮﺩﻯ ﻳﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ میباشد.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﻋث ﺗﻮﺭّﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻬﻴّﻪ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺭﻳﺰﻩ
ﺧﻮﺍﺭی ﺴﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍن
ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺣﺎﮐﻢ،
ﺩﺭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭ ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻮﺿﻊ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺮﻕﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺮﻭﺍﺝ ﻭ ﮐﺸﺮﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ میباشد. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸق
ﻮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ. (ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺧﻄﺎ). ﺍﻣﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺑﺎ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﭼﻮﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ،ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻣثاﻝ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻠﺒﻴّﻮﻥ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮﮐﺸﻒ ﺷﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎنه ﺘﺮ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. که
کماﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠی
ﻮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺯﻣﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯﭘﻴﺪﺍیش ﺸش
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺎﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﻔﺘﻢ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻤﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺮ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺒﻰّ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒوء ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺩﺭﻳﺎفت
اﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺋﻰ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻣﻠّﻴﺘﻰ
ﻳﺎ ﺯﺑﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه اﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻠّﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ،
ﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﺳﻴﺎﺳی ﻮ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ
ﺣﻮﺯﻩ ﻗﺪﺭت یک
دﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺮﺏ ﻭ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ،ﺟﺰ
ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ نداشته
است . ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
آن ﭼﻨﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻗﺮﻳﺶ،ﻭ
ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭﻣﮑّﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣثلا
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ ﻣﺤﻤﺪ،ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻳﻬﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺸﺶ ﻓﻄﺮﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
خواست ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ،ﮐﻪ
ﻣثلا ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻢ ﺷﮑﻞ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﮐﺸﻮﺭ ﺩﺭﺁﻣﺪه
اﻧﺪ. ﻭ(ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ قبیله
ﺳﺮﺥ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻟﻬی ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻫﻴﭻ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻘﻮﻣﻰ ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻴلی ها ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭼﻮن
ﻤﺤﻤﺪ ﻋﺮﺏ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﻠﺴﻄﻴﻨﻰ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ولی ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮعی اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ،
ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺟﺎه ﻄﻠﺒﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ و حنیف ﺍﺳﺖ،ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻥ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮐﺎﻣلی که ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪ،ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺳﻔﺮ ﺑﻤﮑﻪ ﺷﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻬﺮﺗﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻳﺎ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﺎﺯه
اﻯ ﮐﻪ ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺸﻮﻧﺪ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻪ ﺳﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ،
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﺴﻴﺢ هنگام
اولد دوم او ﺭﻓﺘﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺳﻪ ﭘﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ،ﺗﺎﺑﻌﻴّﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻠّﻴﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ،ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﻭﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻣﻠﻴّﺘﻰ
که ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻗﻮﺍم ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی ﺪﺭ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،
که ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﭘﻴﺸﻴن
اﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ،ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﻋﻤﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﺎﺷﺪ
.

ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻳﺎ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﺍﺿﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﭘﻴﺸﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭﺗﮑﻔﻴﺮﺷﺎﻥ
ﮐﺮﺩ،ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﻭ ﺩﻋﺎﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
، ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ،ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺣﺼﻮﻝ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﻬﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﻌﺎﺩت اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﻳﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺗﺎ(ﺣﺘّی
ﺃﻋﻠﻢ) و آگاهی ﻣﻦ
ﺩﺳت ﺒﺪﻫﺪ،ﻭﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ،ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺷﺮﻁ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺿﺎﻳت ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎی ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺗﺼﺮّﻑ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ، ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ در
ترتیب توالی ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﻘﺮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ،ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﺟﻨﻮﻥ
ﻭﺟﻬﻞ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺩﺭﮐﺎﺕ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﭘﻠّﻬﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺰﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﻓﺮﻭﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭﺻﻮﺭت
ﻨﻮﻋﻰ،ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻳﺎ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﻣﺮﺣله اﻯ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻤﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ ﻭ ﺣﺪّ
ﻳﻘﻒ ﻭﺗﻮﻗّﻒ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﭙﺮﺩﻩ ﺳﺘﺮﺕ ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ،ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑُﻦ ﺑَﺴﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
ﻮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰﻣﻴﻤﻮﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰﻓﺼﻞﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﻗﺒﻠﻰﻧﻤﻰﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺼﺮ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻨﻮّﻉ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ. ﭼﻪ
ﺣﮑﻤﻰ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺳؤﺍﻝ ﺑﻰ ﺭﺑﻂ
ﻣﺤﺼﻞ،ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻢ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﭙﺎﺳﺨﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺼﻞ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻢ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﻈّﻢ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ،ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻇﺮﻓﻴّت
و اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ، ﻗﻄﻌﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻫﺮﮐس ﻤﺴﺌﻮﻟﻴّت
ﺼﻔﺎت اﻧﻮﺍﻉ ﻋﻘب
ﺘﺮ،ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎت
ﻨﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ(ﻭﺟﻮﺩﻙ
ﺫﻧﺒﻚ)ﻫﻤﻴﻨﮑﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻫﻤﻴﻦ
دلیل ﮔﻨﺎﻩ ﺗﻮ ﺑس.
ﻳﻌﻨﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐیه ﺮﻭﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﻮﻟﺪی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ، ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﺪ،ﻭ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟُﺴﺘﻦ ﺑﮑﻮﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﺘﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ(
ﺑِﺪﺍﺋﻰ)ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻭﻣﻘﺪﻣﺘﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ از ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ،ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﺄﺧّﺮﻳﻦ ﻧﻘﺪﻯ
ﺑﺮ ﻃﺮﻓﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩﺍ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺷﻴﻮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
که ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪی
ﺒﻮﻟﺎﻳت ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻮﺩﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻴﻮﺍ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻫﻢ ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﺍﻭ،ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ، ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﮐﺒﺮ ﻭ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻪ
ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﻮﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﻪ(ﺃﻫﻮ) ئر
أهورﻣﺰﺩﺍ ﮔﻔﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺰﺩﺍ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ (ﺃﻫﻮ)
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ. ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت
اﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻥ الله
أکبر ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺘﻰ.
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ ﺩﺭ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ (ﺃ) ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﻔﻰ ﻭ

ﻫﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ) ﺩﺭ ﻋَﻤّاء
ﻭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﺎﺣﺐ
توصیف (ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ)
هستی ﻭتوصیف (ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
)ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
( لا ﺑﺸﺮﻁ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭ ﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ(ﺑﺸﺮﻁ
لا )ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﭼﻮﻥﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻟﻔﻆ
ﻋﻠﻢ ﻭﻋﺎﻟﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺣﺪﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺫﺍﺗﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،ﻭﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎت
ﺪﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺑﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪی هست . ﮐﻪ ﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎنی ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺬﻳﺐ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
و توضسح آنها. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ،ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﺣﮑﻤﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎی ﻘﺒﻠﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﺖ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﻋﻘﻠﻰ دارد. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ،ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ

ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﺳﺎﺩﻩ، در ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ،ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
بوده ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺮﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻫﻨﺪﻭ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ،
که ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻧﺸﺎﻥ ﻧﺠس
ﻣﻴﺸﺪ، ﺑﺠﺎﻯ ﺷﺴﺘﻦ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻮﺷﺖ ﻧﺠس ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﻴﭽﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
بازﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﺍلاّ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭی اﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻮﻯﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ . ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﺮ ﺟﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
آنرا ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻏﻮﻝ ﭘﻴﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺮﺧﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎن اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. که
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻈﻤﺖ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ،ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻋﻈﻤﺖ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ. ﭘس ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﭘﺪﺭﺍﻥﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﺣﻖ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻴﭻ
ﮐس ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴفه های ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺁﻥ،ﻭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﺼﺮ ﻣﺤﻤﺪی ﺨﻮﺍﻫﺪ
بود. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ،
ﺻﺤﺒت اﺯ (ﻣﺠﺪّﺩ
) ﻭ ﺍﺣﻴﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﻦ،ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺮﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﺳﻰ ﺳﺎﻝ،ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ،ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺒﻴﺎﻧﺎﺕ ﻧﻈﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﻭ ﻗﺮﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺒﺘﮑﺮی ﺮﺍﻣﺠﺪِﺩ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺍﻧﺪه ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩیﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﮑﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
،ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮچه
همرﺍه ﺘﮑﺎﻣل ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧد ﭘﻨﺒﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺬﻫب ﻘﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ، ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ. ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻳﺎ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺃﺳﻴﺮﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺩﺭﻋﺼﺮﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺗﻰ،ﻭﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺟﻨﮕﻞ ﻭ ﺟﺰاﻳﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﺠﺎﻝ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎه
یا باغ وحشی ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﻭﻯ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
نمود وﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘﻰ
ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
داشت . ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن
که ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ، ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺟﺎﺑﺠﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺩﺭ ﺧﻮشه
های ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭ ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻋﺎﻟِﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺧﻴلی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ. که
ﺪﺭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ(ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎﻧﻰ)ﺳﻮﻡ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺟﻬﻨّﻤﻰ

ﺁﺑﺎﺩ ﻧﺸﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ،ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﺗﻌﻤّﻖ
ﮐﻨﻴﻢ ،ﮐﻪ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺯ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﮐﺮﺩه اﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺴﺎﻋﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻳﺒﺶ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ،ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ، یافت ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ از ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﺃﻧﺒﻴﺎ،ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﺎ
ﺁﻥ ﺣﺪّ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس،ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ
ﻭ ﺩﻓﺘﺮﭼﻪ ﺳﻔﻴﺪ
ﺩﻝ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ. ﻭ ﭼﺎﺏ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ( ﮐﻠﻤﻪ)
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻳﻚ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻭ ﮐﻠﺎﻣﻰ الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺫﻭﻕ ﺣﮑﻤﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺃﻣﺮﻯ)
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﺃﻣﺮ
ﻣﺮﺟّﺢ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻣﺘﺄﻣّﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺧﻮﺑﺘﺮ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ،ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺷﺮّﻫﺎ ﮐﻤﺘﺮﺩﺭ
ﺑﺪﻯ ﻳﺎ (ﺃﻫﻮﻥ ﺍﻟﺸﺮﻳّﻦ)
برگزیند که ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ ﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺧﻴﺮو شرّ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ.
ﻭ ﭘﻠّﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﭘلّه های ( ﭼﺎﻩ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻣﺮﺟّﺢ،ﺁﻥ
ﻋﻠﻤﻰ است ﮐﻪ ﺳﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺁﻥ ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺴﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﺎﻥ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻗّﻒ
در درجه ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺑﻔﮑﺮ ﺳﻮﺩ ﻭﭘﻮﻝ
ﻭﺩﺭﺁﻣﺪ،ﺍﺯﺁﻣﻮﺧته
هاﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻓﺮﻭﺵ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ

ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﺑﺪﻳﻬﻰ،ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺮﺟّﺢ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺮﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣثلا
ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻠﺒﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﭘﺰﺷﻚ.
ﻭﻟﻰ (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍَﺣﺴﻦ)ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻣﺮﺟّﺢ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍی
اﮐﻨﻮﻥ ﻭﺑﺮﺍی
ﭙس اﺯﻣﺮﮒ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﻭﺗﺨﺼﺺ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﺪﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﺪ
. ﻭﻳﺎ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍ.
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ،ﺃﻣﺮ ﻣﺮﺟّﺢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﭼﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎ ﺭﻧﺞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﻙ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ؟ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ،
ﺍﮐثرﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺎﻓﻰ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ

ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ،ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻬﺪﻯ،ﻭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍلهی وی ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ(
ﺑﺎﺏ )ﻭﺩﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭ ﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ(ﻋﻠﻢ
ﻣﺮﺟّﺢ)ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺤﻘﻖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻭﻣﺎﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﺤﻘﻖ ﺷﺪﻩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ

ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
رسید. ﻣﺮﺟّﺤﺎﺕ
ﻭ ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻳﻬﻰ،
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺎﻡ ﻭ ﺧﺎﺹ،ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ
ﺫﻫنی ﺒﻮﺩﻩ، ﻭﺩﺭﻓﻄﺮﺕ
ﺩﺭﻙ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮن ﻤﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻋﺎﻟﻰ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ،ﻳﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺮﺟّﺤﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮن ﺪﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﭙﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎب
ﻮ ﮐﺴب ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
که ﺪﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺷِﺒﻪ ﻣﻄﻠﻖﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺭﻙ ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﻣﻘﺪمه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺍﺯﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻥ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎن
ﻮﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺂﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻓﻌﻠﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻧﺶ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺰﺋﻴّﺎت
ﻮﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ ﺑﺸﺮی
هستند. ﻭ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺟّﺤﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ . ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ ﻋﻤﻖ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ،ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻳﺸﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﻧﺠﺎﺕ،
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺳﻄﻮﺡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻌﺮش ﺮﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺻﻮﻓﻰ ﺻﺎﻓﻰ
ﻭ صوفیا ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ،ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﮐﺴﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ
. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻋﻤﻠﻰ، ﭼﻮن ﺘﺮﻙ
ﻧﻔس ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺯﺍﻧﮕﻰ
ﻭ ﺟُﺴﺘﻦ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﮑﺮ ﻭﻧﺎﺷﺴﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ نا
پاﻙ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﻋﻘﻞ. ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ای که ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟیه ﺘﻮﻟﺪ،ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎنه ﺴﻠﻮک
ﺒﻌﺪﻯ،ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺷﺄﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﺑﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﺎ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﻀﺎﻳﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﻫﺴﺖ،که
ﻤﺪﺍﻡ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﺭی ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻪ ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻧﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ،
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻳﺎ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
که ﺘﺎﺯﻩ ﺧﻮﺷﺒﺨت
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻴﺮﻯ،ﺷﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﮑﺎﺭ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺣﮑﻤﺎﻯ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻈﺮﻯ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺁﺩﺍﺏ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻳﺎﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ،ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺍﻧﺶ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ،ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻧﺮﺍﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻢ ﻧﺠﻮﻡ
ﻭ ﻃﺐ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻣثاﻝ ﻓﻴثاﻏﻮﺭس
ﻭ ﺧﻴّﺎﻡ، یا ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻳﺎ
ﻣﻨﺎﺳب ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻗﺼﺪ ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ
ﭘﺎیه هاﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺭﺍ، ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮔﺮچه ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪه اﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴته اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺍئه کرﺩه اﻧﺪ.
ﺫﻭﺍﻟﻨﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻮﺍﻡ
ﺗﻘﺪّس ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﺪف اﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻧﻴﺰ،ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺵ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺴﻨﺪﻧﺪ، ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣؤﺩﺏ،ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺩﺏ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
که ﺪﺭﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺠﺎت ﺒﺨش اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺰﺷﮑﻰ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﺃثر ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎت
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺠﻠیه
های ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻋﻘﻞﻭﺍﺧﻠﺎﻕﻭﺍﺣﻮﺍﻝﺑﺮﺗﺮﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻴﺮﺕ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﮑﺮ ﻭ ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ،
ﺩﻟﻴﻞ ﻧﻘﺺ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﺠﺒﻰ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪ. ﻭ ﻫﺴتی
هرﮔﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺠﺎﻳب
ﺠﺪﻳﺪ ﺗﻤﺎم ﺸﺪﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت
ﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻗﺒﻞﺍﺯ ﮐﺸﻒ
ﺁﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺗﺎﺯﻩ ﮐﺸﻒ
ﺷﺪﻩ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺗﻌﺠّﺐ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺁﺳﺎﻥ، ﻭﻋﺎﺩن
کرﺩﻥ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ،ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ،ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ،ﻫﻨﻮﺯ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻥ( ﻫﻮ)
نیست . ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻳﻌﻨﻰ(ﻫﻨﻮﺯ
آن ﻧﻴﺴﺖ)ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻫﻤﺎﻥ)ﻫﻮ
ﺩﺭ ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﻮﺯ
(ﺁﻥ) ﻏﺎﻳﺐ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﻴّﻦ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ،ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ،ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺭﺷﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺫﻫﻨﻰ. ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺣﮑﻴﻢ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺟﺰ ﺣﻴﺮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. که ﺨﻮﺩ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﻌﻤّﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ . ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴشه
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ(ﻧﺠﻢ ﺍﻟثاﻗﺐ)ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﻋﺎﺷﻖﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻮﺩ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﺩﻝ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ،ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻮﻗﻒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ، ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ،ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﭘس ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭﻧﺪﮔﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻮﭘﺎﻥ
ﮔلّه اﻯ،ﺧﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺭﺏّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻠﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ،ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻳﺎ ﻗﺒﻠﻪ ﺗﻮﺟّﻪ،
ﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻨﺠﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ،
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﺴﻮ ﻭﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻨﻚ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ . ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩی ﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺷﻴاء ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺻﻮﺭت ﺎﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﮑﺮ ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫنی اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺠﺎﻳﺐ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺠﻴﺐ ﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ
ﺯﺩﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ ﺟﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻋﺠﻴب
ﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ،ﺃﻣﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه ﻴﻚ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻳﺎﺩﺭﺟﺎت
اﻭﻟﻴﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻮﺩه اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺯﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻴﻚ
ﻫﺪﻑ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﻌﺠّﺒﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺁﺭﺯﻭ ﻣﺘﺤﻘﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ.
ﻭﻟﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ ﻋﺠﻴﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﻋﺠﻴﺐ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ،ﺑﺎﻋث
ﺗﻌﺠّب اﺯ ﺁﻧچه
که ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻫﺎﻯ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﺎﺋﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺟﻪ ﺗﻠﻔﻦ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺳکّه
تی ﺭﺍﺩﺭﺁن می
اﻧﺪﺍﺯﺩ،ﻭ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺷﻬﺮ ﺩﻭﺭﺩﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮕﺮﺩﺵ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﺘﻔﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻫﺮﻋﻠمی ﺎﻳﻦ
ﺁﺭﺯﻭ ﺭﺍﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭﺳﻔﺮ ﺑﺪﻭﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﮑﺮﻭﺯ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ . ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﭼﻪ ﺩﻳﺪﻯ،
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻣﻌﺠﺰه
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﻋﺎﺩت
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺯ ﺍﻳﻨکه
اﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
فرشته گونه ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﺑﺮﻭﺩ،ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻭﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻋﻈﻤﺖ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣثاﻝ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ.
که ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺴﺮﻋت
ﻨﻮﺭ ﺳﻴﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﻗت ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
که ﺒﻄﺮف ﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ. ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺣﺪّ ﻭﺣﺪﻭﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
که ﺒﺎﺯ ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ

ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﻟﻮ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّت ﻤﻄﻠﻖ
ﺍﺩﺍمه ﺪﺍﺭﺩ ﺑﺮﺳﺪ،ﭘس
ﺘﻌﺠّب ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮچه اﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺪﺭت
های ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺠّﺐ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺁن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻫﻨﺪﺳﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻌﺠّﺐ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺑﻐﺮﻧﺞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﻤﺪّﻧﻰ ﺣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت اﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓته
ﺘﺮ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻞّ ﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺠﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
گرﺩﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎن
ﺤﻘﺎﻳﻖ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ ﺣﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻴﭽﻪ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ ﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﻭ ﺑﺎﺑﻞ ﻭ ﺍﻳﻠﺎﻡ
ﻭ ﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻣﻌﻠﻢ
ﻣﻦ ﻳﻚ ذِﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﺪﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻢ ﻣﺼﺮی اﻭ
ﮔﻔﺘﻪ، که ﺸﻤﺎ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﮐﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳاند ﮐﻪ ﺍﻓﻠﻮﻃﻮﻳﻦ
ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ،ﻭ ﺳﭙس
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﺷﮑل ﻮﻋﻨﻮﺍﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻔﻠﺴفه عرﻓﺎنی
ﺪﺍدﻧﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻳﮑﻰ ﺩﻳﮕﺮﻳﺮﺍ
ﻧﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ،ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
آریائی ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍﺩﺭ
ﮐﺸﻒ ﻓﻠﺴفه هاﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺭﺍ ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮنه
ﻮ ﻋﻘﺪه ﺪﺍﺭ ﺑﺴﺮﭼﺸمه
هاﻯ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﺟّﻬﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺧﻠﻘﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺷﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻨﺪﻩ
ﺁﻭﺭ،ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﺤﻤﺪﻯﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻘﺮﺍﻁ،ﺑﺤث
ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺍﺯﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻫﺪف اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺼﺮ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ
ﻧﻤﻰ ﺁﻣﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﺪ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎت ﻤﻴﮕﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ،ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺧﻂ ،ﺗثبیت
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺳﻘﺮﺍﻁ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺝ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ ﺑﺎﻭﺝ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻋﺼﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺁثاﺭ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺵ،ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻤﺶ
ﻳﻚ ذِﻥ ﻫﻨﺪﻯ ﺑﻮﺩ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗثبیت ﻧﺸﺪﻩ ﺷﺮﻕ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻮﻧﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺼﺮ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻧﮓ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍه
دﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻮﺣّﺪ
ﻭپیامبر ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴش
اﺯ ﺯﺭﺩﺷت ﻨﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﻨﺪﻭ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ثبت ﺁثاﺭﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻋﺮﻓﺎن عرﻓﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﻧﻴﺴﺖ،
که ﺪﺭ ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺷﺪ. ﺑﻮﺩ
ﻭلی ﺤﻤﻠﻪ (ﺍﻋﺮﺍب
غیرﺳﺎﻟﻚ) ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺴﻠّﻂ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎﻋث ﺷﺪ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁثاﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁثاﺭ ﺩﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ
ﻭ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﺁﻧﺎﻥ،ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﮐﻤﻚ بحفظ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺪﻙ
ﺁثار ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ نشد.
ﻭﻟﻰ ﺁثاﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺑﻨﺎﻡ
تصوّف ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪی،ﺑﺎﻭﺝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ
ﺍﺧﻴﺮ،ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁثاﺭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐیه کنوﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ،ﺟﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺁثاﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﻭ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻧﺒﻮﻯﻭﻭﻟﻮﻯ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻮﺝ ﻋﻈﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻏﺮﺑﻰ
ﮐﻢ ﺭﻧﮓ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺳﺨﺖ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﺍﻭﺝ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺸﺮک،ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ ﻭﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ،
ﻣﺠﺎﻝ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻢ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻌﺰﻟﺘﮕﺎﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻳﺎﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﭘﻴﺮﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺩﻟﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍت ﻮﺑﺮﺩﺍﺷت
ﻘﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ،ﻫﻴﭻ
ﺃثرﻯ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﻧﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ،ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﮐﺎﻓﺮ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﮐﻪ ﮐﭙﺮﻯ
ﻳﺎ ﻭﭘﻮﺷﺶ
ﺑﺮ ﺗﻌﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺸﺖ ﺣﺠﺎﺏ ﻋﻈﻴﻢ
ﻋﻠﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓته
اﻧﺪ. ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍت
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭼﻪ ﺳﻨﺘّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﺍﺷﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ،ﮐﻪ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍﻯ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺭﮔﺒﺎﺭ ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﻣﻴﺒﻨﺪﻧﺪ. ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. که ﺎﻳﻨﺎن
اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎن ﺴﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﮐﺸﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﺳﻮﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪﻳﺎ
ﮔﻮﺍﻫﻰ آن ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﻫﺎﻳﺪﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻘﺮﺍﻁ،ﺑﺤث ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ،ﻭ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﺸﻦ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳته
اند که ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻃﻮﻝ ﻋُﻤﺮ
ﺩﺭ ﻃﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺮﻑ ﺍﺯ ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ
ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺎﻫﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻣﺎﺩه
گرﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ،ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻓﮑﺮ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺎﻋﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ،ﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮجّه ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺒل اﺯ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺑﻮﺩﻧﺪ
که ﺒﻬﺮه هائی
اﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖﺩﺭ ﻗﺮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺪمه ﻮﻟﺎﻳت
أﻧﺒﻴﺎی اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻌﺪﻯ،ﭼﻮﻥ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ،ﮐﺸﻒ
ﺣﺠﺎﺏ ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﺨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﻏﻴﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺟﻮﻳﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﻐﺎﺭت
ﺠﻬﺎن ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺒﻴّﺎت
ﺠﻬﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻨﺞ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻬﺘﺮﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻣﺎﺩه ﺒﻮﺩه اﺳﺖ.
ﻏﻴﺒﻴّﺎﺕ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ،ﻭﻧﻴﺎﻣﺪه
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺭﻭﺡ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ،ﻭ
ﺭﻗﺎﻳﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ،ﭼﻨﻴﻦ ﺃﻣﺮ
ﻏﻴﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺫﺍﺕ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮﻋﻘﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻢ ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺭﻗﺎﻳﻘﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺯﻙ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺯ ﻧﻬﺮ ﻋﺴﻞ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻧﻬﺮ
ﺷﺮﺍﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩﺭﺩ ﺗﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﺎﻏﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
باشد ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﻮﺵ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ،ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻣثالﺣﺎﻓﻆﺍﺯﭼﻨﺎﻥﺷﺮﺍﺏﻭﺳﺎﻏﺮﻭﺳﺎﻗﻰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻧﻴﭽﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻤﻰ
ﺟﻮﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ،ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﺳﺎﻃﻴﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣتی ﻴﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﻌﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ (ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩﭘﻨﺠﻢ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، پس ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت و
مدرسه عرفان
عملی ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭﺍﻭ،به (ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻓﻘﺎن
ﺪﺭ ﺑﻴن اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐم
اﺳﺖ،که ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ،ﻳﮑﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ
. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﻓﮑﺮﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ
ﮐﻠّﻰ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ،ﻭ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻳﺎ ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺍﮐثر ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺃﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺍﺳﻞ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮف ﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘس اﺯ ﻧﻮﺩ
ﻧﻪ ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﺻﻮﻝ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ،ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺟﻠﺪ ﻗﻄﻮﺭﻯ ﺗﺤﺮﻳﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﮔﻔﺖ،ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻦ(ﺷﺎﻳﺪ)ﻭﻇﻴفه
اﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺍﻧیشتن را ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻋﻤﺮ ﺍﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ،ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﺍﺳﻞ،ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﻈﻴﻢ ﻋﻠﻤﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺸﺘﻦ،ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺑﺨﻨﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﻓﺮﻣﻮﻝ ﺃﺗﻢ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﻨﺪ.
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻫﻴﻮﻣﺎﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ،
ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ اصالت
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺳﻴﺮ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻗﺪﻡ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻣﺴﻤﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻋﺼﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﻬﻤﻴﺪه اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻴﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،ﻭلی
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺎﺟﺘﺒﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎن
ﺒﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ. ﺑﻠکه
ﺒﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﺼﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻬﻢ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺐ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻳﻨﺪه ﺪﺭﺭؤﻳﺎ
ﻭﺩﺭﻓﮑﺮ، ﺑﻨﻈﺮﺁﻧﺎن
ﺤﻘﺎﻳق ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻓﻠﺴفه ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺨلیه اﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﻣﻨﺠﺮﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯﺍﻟﻬﻰﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻔﻆ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﮐﺘﺐ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮح ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻬﻢ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺘﺎﺏ،ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ،ﺟﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس،ﻳﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
وﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﮐﺴﺐ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻌﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ، ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ،ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ
ﮐﻮﺷش هاﺋﻰ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻫﻮﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﮑﺎﻥ ﮔﻨﺠﻬﺎ،ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﻓﻀﺎﺋﻰ، ﻳﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻏﻠﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﻭ ثرﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻥ ﻓﮑﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﮐثر ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻌﺎﺻﺮ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻴﻮﻣﺎﻧﻴﺴﺘﻰ،ﻭﺑﺎ
ﺍﺻﺎﻟت اﻧﺴﺎﻥ
یا ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺵ ﺗﺄﻣّﻞﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ،ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ، ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﻳﻢ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺷﺮﻗﻰ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
کرﺩه اﻧﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﻰ،
به ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣله
عرﻓﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﻭﻟﻰ ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻗﺴﻤﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ
ﻧﻘﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻔﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻧﻈﻢ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺪﻑ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ،ﭘس ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﻢ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑروند. ﮔﺮﭼﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺮﺯ ﻣﺸﺨﺼﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﺳت ﺘﺮﺑﺎﺯ
ﻧﻘﺶ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺗﺎ ﻫﻔﺘﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩه ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻗﺪﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﻌﻠﻰ،ﮐﻪ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﻧﻈﺮﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺤث ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺘﻢ
ﮐﻠﺎﻡ ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﺯﺳﻴﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
که ﺨﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺳﻴﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﮔﺮﺳﺎبقه ﺮﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻣﻄﺎﻟب
ﻮﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﻣﻴل ﺨﺎﻃﺮ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﮑﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻗﻠﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺳت
که ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟیّ الهی ﺩﺭﻫﻴﭻ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ ﻫﻨﺪﻭ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠکه ﺪﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ ﻣﺸﻴّت
ﻮ(ﺍﺟﺘﺒﺎ) ﮐﻨﺪ،ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﺪ. ﻭ ﻳﺎ(ﺍﺭﺗﻀﺎ
ﻭﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﺳﺎﻟﮑﻰﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

(بیوﺭﺗﻮﻥﺍﻭﺭﮔﺎﻥ22/21/3002)

M080

غرایز
حیوانی

ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻢ
ﺯﻳﺴﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﺳﺎﺯﺵ ﺑﺎ ﻣﺤﻴﻂ
ﺭﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺮﮒ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳب
ﻤﺤﻴﻄﻬﺎﻯ ﺧﺎﺹ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻭﻣﺸﮑﻠﻰ ﺑﺎ ﻣﺤﻴﻂ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺮﻗﺒﻪ ﺁﺏ
ﻭﻫﻮﺍ ﻭ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﺑﻮﺩ ﻏﺬﺍ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻰ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﭼاﺮﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺤﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻰ ﺧﺰﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻴﮑﺮﻭﺑﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻬﺎﮒ ﻭﺩﺭ
ﻗﻮقعه اﻯ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻏﺬﺍ
ﻭﺗﻨﻔّس ،ﻭ ﺗﺎ

ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻭ ﻃﺎﻗﺖ ﺗﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺴﺎﻋﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻭﻝ ﺩﺭﺟﻪ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﻣﺤﻴﻂ،ﺑﻌﺪ ﺁﺏ
ﺳﭙس ﻏﺬﺍ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻳﺮ ﺍﺳت اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻧﺪ،ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻮﺍﺩ ﺳﻤّﻰ ﺯﺍﺋﺪ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑی ﻮﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﻋﺎﻣﻞ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﻠﻔﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ

ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ .

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻣﺠﺴّﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﻣﺤﺎﻓﻆ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﮐﻠّﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻧﻰ ﻧﻴﺴت
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ،که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﺣّﺪﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺟﺰ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﺣﻔﻆ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﺸﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﻰ ﻭﻟﻮ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ،ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﺑﺤث
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺳﻮﺩﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﻃﺮﺯﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻏﺮﻳﺰﻩ،
ﻳﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻭﻟﻮ ﺿﻌﻴﻒ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻣؤثّر ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﻮﮐّﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺷﺪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺫﻫﻦ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﺷﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ
چه ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻰ. ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻓﻮﺗﻮﺳﻨﺘﺰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﺁﺏ
ﻭ ﺍﻣﻠﺎﺡ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﻏﺬﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﺩﻭی ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻏﺬﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﻀﻢ ﻏﺬﺍ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﻧﺤﻮﻩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻥ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻫﺎﺿﻤﻪ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﻭ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻧﺒﺎﺷﺪ
.

ﺧﻮﺍﺏ
ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻳﻚ
ﻋﮑﺴﻰ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻣﺤﻴﻂ
ﻧﺎ ﻣﺴﺎﻋﺪ ﺍﺯ ﻏﺬﺍ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺣﺮﺍﺭت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﺯﻣﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ.
ﻭ ﻳﺎ ﺧﺮس ﻗﻄﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﻳﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻋﺬﺍﺏ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻣﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺬﺍﺏ ﺑﺎﻃﻦ ﺯﻣﻴﻦ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻫﺎ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ،ﻭﺁﺏ
ﺭﺍ ﺩﺍﻍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻂ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺳﭙس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮی ﻮﺩﺭ
ﺗﺴﻤیه هاﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ،ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ از
پیش خود ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺎ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯﺻﻔﺎت ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﺍلاّ ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ،ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺮ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ .

ﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻋﺒﺮﺕ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﻨﻔﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﮐﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻟﻰ ﺍﻓﻘﻰ،ﻭ
ﭼﻪ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺯﻳﺴت ﺸﻨﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣثلا
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ،ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭﻧﺴﻠﻰﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﭼﺎﺭﻩ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻭ
ﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﻣثبت ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﻳﻪ ﻭﻣﮑﻴﺪﻥ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺗﻦ،ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺿﻤﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺠﮑﺸﻦ ﻭ ﺁﻣﭙﻮﻝ
ﭼﻴﺰﻯ وارد ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺑس ﮐﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻫﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﺣَﻠﻖ ﻭﺟَﻠﻖ ﻭﺩَﻟﻖ
ﮔﻔته اﻧﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﻠﻖ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻠﻖ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﺩﺭﺩﻟﻖ
ﻟﺒﺎس ﻭ ﭘﻮﺷﺶ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻙ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. که
ﻨظﺮﻳﺎﺕ ﻣﺎ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس اﻫﻤﻴّﺖ
ﺁن ﻨﮑﻨﺪ، ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﺗﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﻬﻢ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﻟﻤس ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
که ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎت
ﻤﻌﺮﻭف ﺒﺮﻭﺵ( ﺗﺠﺮبه
ﻮ ﺧﻄﺎ)ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ
ﺧﻄﺎﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻮﺍس ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻳﺎﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻔﮑﺮ
ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ. ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭ ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ،
ﺑﻘﻮﻝ ﮊﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻭﺟﻬﺶ ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻳﺎ ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣثل ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ
میدهد . ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ،ﭼﻮﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻣﻨﺪﻝ ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
افراد ﮔﺮﻭﻩ بیشتر
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ،ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻋﺮﺿﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﻃﺮﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﮐﻨند ، ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎنی
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ. ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،که
اﺭﻭﺍﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻨﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺧﺮ ﻧﺮ ﻭﺍﺳب ﻤﺎﺩه
ﺘﻮﻟﻴﺪ ﻗﺎﻃﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
که ﻤﺎده ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ

ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﺎ ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﻳﺎ ﺯﺭﺩ ﭘﻮﺳﺖ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺩﻭﺭﮔﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﺪﻝ،ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻴﺎﻫﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﻔﻴﺪﺍﻥ
ﺑﻨﺴﺒﺘﻬﺎﺋﻰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﮋﺍﺩ ﺧﺎﻟﺺ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺟﺰﺍﻳﺮ ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،ﻭﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﻬﺎﺟﺮﺗﻬﺎ
ﺳﺎﺯش ﺒﺎ ﻣﺤﻴﻂ
ﺁﻣﻴﺨﺘﻬﺎﻯ ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
که ﺸﺎﻳﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺴﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮن اﺳﭙﺮم
اﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﺗﻠﻘﻴﺢ ﺍﻭﻭﻝ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻧﻴﺰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺠﺪﺍﮔﺎنه
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ، ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺑﺪﻥ ﻭﺩﺭ
ﺫﻫﻦ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻗﻠﻮﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﺗﺨﻤﻰ،که ﭙس
اﺯ ﻟﻘﺎﺡ ﻭ ﻧﻄفه
ﺸﺪﻥ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺣی ﺪﻳﮕﺮی ﺮﺷﺪ
خاص خود را ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﺎﻣثلا ﺩﺭﭼﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺭﺣﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. چه ﺮﺳﺪ
که ﭙس اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
، ﺗﻔﺎﻭﺕﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻭﻗﻠﻮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻭﻗﻠﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ ﻣُﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻴﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺼﺒﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ(ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ)ﺗثبیت
ﻋﺎﺩت ﻮ ﺁﻣﻮﺯش
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎن ﻨﻴﺰ (ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻋﻘﻠﻰ)ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭجه ﻔﻬﻢ ﻭ ﺑﺎﻭﺭی
ﺒﺼﻔﺘﻰ ﺑﺎ ﺁﻣﻮﺯش
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺩَﻟﻖ
ﻟﺒﺎس ،ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﭘﻮﺳﺖ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ،
ﻳﺎ ﭘﺸﻢ ﻣﻰ ﺭﻳﺰﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻫﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻟﺒﺎس
ﻭ ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺣﻔﻆ
ﻭ ﺻﻴﺎﻧﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﺗﺮ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ ﺗﻦ ﺗﻨﺒل
ﺘﺮ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻃﻠﺐ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻇﺮﻑ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﻄﺒﻴﻌﻰ،
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻭﺗﺒﺼّﺮ ﺩﺭ ﺩﻗّﺖ،ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﻭﺗﺸﺪﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﺪ. ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ،ﭼﻮﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺧﻂ ﻭ ﻗﺮﺍٴﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ثبت ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ،ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ،
ﻳﺎ ﺘﻮﻟﺪ ﺗﺎ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺣﺞ ﻋُﻤﺮﻩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻭﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺒﻘﺖ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎﺯ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴش
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎی ﻤﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻫﺮﻳﻚ،ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ .

ﻫﺪﻓﮕﻴﺮﻯ
ﺑﺎﻋث ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺳﻔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭ ﺷﺪﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ،ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ ﻫﺪﻑ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ میﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻭﻟﻮ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺁﻥ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺳﻮﺧﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
که ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﻳﻪ
ﺩﻭﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻗﺪﺭاﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﺎﺑﻊ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
نفس ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘسﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻋﻘلی
هستند. ﻭ یا ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺩﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﮐﻮﺩﻙ
ﻭ ﺟﻮﺍﻥ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎﺑﻊ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﮐﻤﺘﺮ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻋﺮﻓﺎ،ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﻢ ﺃثر ﺗﺮ ﻭ ﺍلاّ
ﺗﻤﺪّﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﻓﺎه ﻄﻠﺒﻰ،ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌت ﻮﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺤﻞ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ ﺳﺮﻗﺖ
ﻭ ﺗﻘﻠّﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻯ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ،ﺣﺘﻰ
ﺑﻔﮑﺮﺵ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺗﻌﻘّﻞ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ،ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ(ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ)ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺪﺍﺭﻯ،ﺑﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ(ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ)ﻭﺗﻌﺎﻭن
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺍلاّ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ(ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ)ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ ﻣﻄﺮﺡﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺸﺮﻁ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺍثر
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺘﺤﻘﻖ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻥ
ﺯﻭﺩﺭس ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﺍﺯ
ﺻﺪ ﺷﺎﻫﺪان ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻳﮑﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ

ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
وولایت ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.
( ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻃﻠﺒﻰ) حتی
در جنگ مقدّس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻃﻠﺒﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ

ﻧﺠﺎﺕ. ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻃﻔﻞ ﺑﺸﻴﺮ
ﻣﺎﺩﺭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺨﻮﺩ
ﮐﺸﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ.

M081

تفاوت
انسان و حیوان

ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻓﮑﺮﻯ،ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻴﻨﻰ ﻫﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ،ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻨﻘﺮﺽ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴن ﺒﻬﺘﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
که ﻨﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻄﺒﻴﻌﻰ،ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺸﻬﺎ ثبت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺟﻬﺶ ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﻳﺎ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻥ ﻳﻚ ﺟﻬﺶ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻋﺼﺒﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻮﻉ
ﻭ ﻓﺼﻞ بشری ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺸﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎﺑﺎﺯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺟﻬﺸﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎ،ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻤﺎ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻄﺒﻘﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺌﻨﺪﺭﺗﺎﻝ ﺩﺭﻫﺸﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭسال ﭘﻴﺶ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﮑﻦ ﺧﺎﻭﺭ
ﺩﻭﺭ ﺩﺭ ﭼﻬﻞ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ،ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩ ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ،
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ. ﺗﺎ ﻧﮋﺍﺩ ﺳﻔﻴﺪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺩﺭ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴمخ اﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻳﺎ
ﺁﺩﻡ، ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻤﺎل ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎﻧﻮﺡ،
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ،
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
که ﺭﺳﻴﺪ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻗﺮﻳش ﻨﻴﺰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭﻣﮑﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺟﻤﺠﻤﻪ ﺩﻭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻣﻴﻤﻮنی
ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
یا سوشیانت
سوم زردشت ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺮﮒ،ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻢ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺸﺘﺮﮐﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ،ﻭﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ و هم ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌت ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﻓﺮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﮋﺍﺩ ﺁﺭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﻭﺷﻤﺎﻝ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻳﺦ ﺑﻨﺪﺍﻥ ﺍﺧﻴﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻨﻮﺏ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻏﺬﺍ ﻭ ﺷﮑﺎﺭ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻬﻨﺪ ﻭﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ

ﺑﺎﺭﻭﭘﺎ ﮐﻮﭺ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ،ﻫﺮ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻳﻚ
ﻣﻮﺝ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ،ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩ
ﻭ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻰ ﻭ ﺍﺷﮑﺎﻧﻰ
ﻭﺳﺎﺳﺎﻧﻰ،ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺳﭙس ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺪﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﮐﻴﺎﻧﻴﺎﻥ ﻗﺒﻠﺎ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺋﻰ
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺎس
ﻤﺸﺘﺮﻙ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،که
همگی ﺩﺭﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺷﺮﻳﻚ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ. ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻳﺎ ﺍﻳﻠﻴﺎ،ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ رﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ،ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ،ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ . ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ،ﺗﺎ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﻳﺎ
ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ،ﻭﻫﻤﺎن
ﺨُﻤس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﻬﻢ ﺍﻣﺎﻡ اﺴﺖ. که ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻳﺎ ﭘﻨﺞ
ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس، ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺞّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
القدس ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺮه ﺰﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬی ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻳکی
اﺯ ۳۱۳
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ،
ﺑﮕﻔته ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎن
هستند. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ.

ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ  ﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒت ﺼﻐﺮﺍﻯ ﺍﻭ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻣﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ،ﮐﻪ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍ ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ،
ﻭﻧﺎﻡ ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺍﺩ.
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻳﺎ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻭﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﻫﻤّت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺍﻓﺮ،
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﻧﺴخه
های ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
که ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺪﺍﻥ،ﭘﺎﺩﺍش ﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺑﻬﺸتی
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮص ﺒﻬﺸت
ﭽﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌت ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ. ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺧﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻣﺪﻋﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎن ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧَﻔََس وﻟﻰﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻫﻮﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﻮﺩ،ﻭﻧﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ. ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻭ ﻣﺮﻳﻢ ﻧﻴﺰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﺤﻴﻰ ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻘﺪّس ﻭ(ﻣﺎﺭﻯ)
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﻳﺘﻴﻢ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺟﻨس ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﻣﻦ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ،ﻳﺎ
ﭘﺪﺭ ﻭﺟﺪّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻣﻰ ﺗﺎﺯه اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪّس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ. ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺮﻙ
ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺍﺗﺼﺎﻝ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﻭﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺎﻟﺐ

ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭘﺪﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﭘﺪﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﻧﻪ
ﭘﺪﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﺩﺭ. ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﮔﻞ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻬﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻋﺮﺵ
ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ(ﺣﻮﺍ)
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ(ﺁﺩﻡ)ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺯﻭﺝ ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ

ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﻔﻊ ﺍﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺻﻴﻐﻪ
ﻣﻮﻗﺖ ﻣﺘﻌﻪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻣﻮﻗﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﭼﻠّﻪ ﻭﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ،ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﺩﺍﺋﻢ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ،
ﻭ ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ،ﻭ
ﺩﺧﻮﻝ ﺩﺭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ،ﺑﺎ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺷﺮﻭﺭ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﭘس ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ . ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ،
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘّﻖ ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺑﺮدﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺭﺟﻌﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻭﻯ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ
. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻨﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ . ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻓﺮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﮊﻧﺘﻴﻚ،ﻭ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻋﻠّﺖ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﻉ،ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﻣثلا
ﻣﺎﺭﮐس ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ،ﻭﻳﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﻯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻳﻚ ﻣﺤﻘﻖ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻳﻚ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄﺗﻴﺮ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﮐس ﮔﻔﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺎمعه ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﻣﻨﮑﺮﺧﺪﺍ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻦ ﺍﻭ، ﺑﺎ ﺍﺳﮑﻠﺖ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺮﭼﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪی
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻳﺎ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺩﺭجه اﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭﺑُﻌﺪﻯ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺫﻫﻦ ﻭﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ،ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ . ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻞﺷﺪﮔﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻣﺮﺯ ﻭﺳﻂ
ﺑﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﻣّﺖ
ﻳﺎ ﺍﻣّﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ(ﻭﺳﻂ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
بی اﺑﺘﺪﺍﻭﺃﺑﺪبی-ﻧﺘﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔه ها ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺟﺰ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﮐﻪ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺍﺩﺑﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﮕﻰ ﭘﻴﺮﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺮﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﻮﺧﺖ.
ﻭﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈﻢ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻯ ﭼﻮﺑﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﻰ ﻟﻨﮕﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺐ،ﺩﺭ
ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻥ،ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺭبّ اﻟﻨﻮع ﻴﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﻣﺒﺪﺃ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺼﺮ
ﻭﺑﺎﺑﻞ ﻭ ﻫﻨﺪ ﻭ
ﭼﻴﻦ، ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻪ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻳﻚ ذِﻥ ﻋﺎﺭﻑ ﻫﻨﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻧﻮﻥ ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺫﻭ ﺍﻟﻨﻮﻥو
ایّوب صبور ،ﻣﻌﺮﻭﻓﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﺿﻤﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ذی النون در ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﻣﺼﺮ،ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺂﺗﻦ
ﻭ ﺭﻡ ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺁثاﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎن ﺪﺭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ، ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺳﻌﺖ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻢ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ، ﺗﺎﺑﻊ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ، ﺟﺰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﺳﺎﺳﻰ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻈﻤﺖ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﻭﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻠﻮ ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺳﮑّﻮﻯ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .

ﺍﮔﺮ
ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﮐﻤﭙﻠﮑﺶ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩ ،
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﺮﻳﺢ ﺗﺮ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻋﺼﺮ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﻳﺶ، ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ.
ﻭ ﺳﭙس ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻭﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ،ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ ﺑﻴﻚ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮنه
کاﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ ، ﺑﺎﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﮐﻪ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺮﺩﺵ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺁﺧﺮ،ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ،ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﺑﺮﺣﻤﺎﻥ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺗﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.
ﺗﺎﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭ،ﺑﺎﺯ ﻫﺮﻳﻚ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎنه اﺳﺖ.
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ،
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻘﺎﻣی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭلی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻳﻚ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ ﻧﺰﻭﻝ
ﺭﻭﺡ ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮ ﺩﻝ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻫﻮﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮی ﺎﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎﺭﺩﻭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﻧﺰله ﺍﺧﺮﻯ،ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺟﺎﻟﺒﺘﺮﻯ،که ﺸﺎﻳﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ،
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﻝ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ،ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ
ﮐﺴﻰ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﻣﺎﻩ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﭼﻨﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﻳﺦ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺗﻮﺭﻳﺴﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﺩﺵ ﺑﺪﺍﻧﺠﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﺘﺮﻧﺖ،ﺍﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺧﺒﺮﺍﺯﻫﺮﺟﺮﻳﺎﻧﻰﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﮐﺎﺭﻝ
ﻣﺎﺭﮐس ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺭﮐس ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ،ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﮑﺎﺗﺐ،ﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺎﺭﮐس
ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺭﻳﻦ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺠﻠﺰ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺭﮐس ﺭﺍﻣﻴﺪﺍﺩﻩ.
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﺮﻑ ﺍﻧﺠﻠﺰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﺑﻌﺪ
ﻟﻨﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺎﺭﮐس ﺭﺍ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮐﺮﺩ،ﻭﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻠﻴﻨﻴﺰﻡ
ﺷﺪ. ﻭﺑﻌﺪ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻳﺴﻢ ﺍﺯ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﺷﺪ،ﻭﭼﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺷﺪ،ﻭ
ﻓﻘﺮ ﺷﺪﻳﺪ،ﻭﻳﺘﻨﺎﻡ
ﻭ ﮐﻮﺑﺎ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ،ﺭﻳﺰﻩ ﺧﻮﺍﺭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺤث ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ
ﻣﺸﺨّﺼﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ،ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻁ
ﮐﻠّﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻧﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﺴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ،ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺗﺤﻤّﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍنی و ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻌثت و ﻧﺒﻮّﺕ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،ﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
که ﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍت
ﺪﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺠﻬﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﻭﻟﺎﻳت ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ،ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰﺭﻭﺯﻫﺎﻳی
ربّ ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﻮ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺍ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺭﺍ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻭ،ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻮﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﺷﺒﻬﺎﻯ ﻗﺪﺭ ﺍﻭ،ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﺳﺒﻘﺖ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻧﺠﻮﻣﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ،ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﺩﻳﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﻭ ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﺪﻫﻨﺪ .

ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺣﺴّﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺣﺴﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﻮﺍس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣسّ ﺷﺸﻢ،ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺣﻮﺍس ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
و نیسروهای
تصزّف ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺩﺭ(ﻣﺎﻧﻰ)
پیامبرﻭ ﺷﻌﺮ ﺩﺭﺣﺎﻓﻆ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ،ﻭ
ﺣﻮﺍس ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺣسّ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ،ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭﻙ ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﻢ ﻭﺑﻴﺶ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻌﺼّﺐ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺣسّ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻔﺎﻭت
ﺪﺭﺍﺳﺘﻌﺎﺩ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻧﺘﻴجه
ﺴﻮﺍﺑﻖ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﻭ ﻧﺎﺯﻳﺴﻢ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺗّرّﻫﺎﺗﻰ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ ﺧﺪﺍ، ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺳﮓ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﺮﺑﻴﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺑﻴت ﻴﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺎﺷﺪ.

ﭘﺎﻭﻟﻮﻑ
ﺭﻭﺳﻰ، ﺻﺎﺣﺐ ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻐﺰ،ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﺧﺎﺻﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺗﺮﺷّﺢ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻣﺘﺮﺷّﺤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻠﺰﻭﻡ ﺑﻮﺩﻥ
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺷّﺢ ﻭﻳﺎﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﺎﺯﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺷﺢ،ﻭ
ﺩﻓﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ ﺑﺨﺎﺭﺝ
ﻭ اﺯﺩﻫﺎﻥ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺪﻩ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﻣﻐﺰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺭ
ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺴﺖ،
که ﻤﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻣﻰ ﻧﺎﻣﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻭ
ﻫﻢ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﺸﻖ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﺪﻑ ﺍﻣثاﻝ ﭘﺎﻭﻟﻮﻑ
ﻭ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ،ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّت
ﺤﺮف ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ثابت
کنند ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻨﺒﻊ ﻓﮑﺮ
ﻭﺧﻮﺍب ﻮﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎن ﻴﮑی
ﺒﻮﺩﻥ. ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴت
ﺎﺯ ﺗﺰ ﺧﻮﺩﺩﻓﺎﻉ
ﮐﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎه ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻧﺮﮊﻯ،ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ ﺍﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺭﺷﺪ
ﻣﻐﺰی ﺪﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺟﺴﻢ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻬﺘﺮ، ﺩﺭ ﻣﺒﺤث
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺑﺎﻋث ﻣﻠﮑﻪ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﻋﻀﻮ ﺑﺪﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺭﺯﺵ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ،ﮐﻪ ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﺗﻴﺒﺮﻧﻴﺘﻚ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍت
ﺠﺎﻣﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﭼﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺩﺭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻰ ﺗﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺩﺭ ﺭﻭح
اﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺒﺤث ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،ﻭﺗﺄثیر
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻭ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻳﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺬﻫﻦ ﻣﺨﺘﺮﻋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﻫﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺣﮑمت هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ،ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
مگر ﺩﺭﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺭﺍﻫﻰ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝﻭﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕﺧﻮﺩﺑﺎﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺳﺪ.

M084

خواب و
خیال

خوﺍب
ﺪﻳﺪﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺻﺤنه
هاﺋﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺃﮐثرﺍ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻥ ﺧﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺁﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺻﺎﺩﻗﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﻮﺩﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ
ﻭ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ،ﻭﺿﻊ ﻭﺣﺎﻝ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ،ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﻘﻴﺪه
ﻫﺎ، ﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﮕﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻃی اﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﻣﺠﻤﻮعه
هاﻯ ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪه ﺒﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭ ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺍﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻳﺎ
ﺑﺄﻫﻤّﺖ ﺁﻥ ﭘﻰ
ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺻﻔﺖ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﻣَﻠِکه
هاﺋﻰ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺣﺬﻑ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺳﻠّﺎﻧﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻦ،ﺑﻨﻈﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﺎﺯ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ،ﺗﺎ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ

ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ثاﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺳﻠّﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻋث ﮐﺠﻰ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻘﺮﺍﺕ ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﺑﺎﻋﺼﺎﺏ ﺩﺍﺧﻞ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﻠﺞ ﻳﺎ
ﺩﺭﺩ ﺷﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺺ
ﺁثاﺭ ﺩﺭﺩ ﻫﻢ ﺩﺭ
پاﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﻠّﺎﻧﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻀﺮ ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﺴﺘﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻟﺬﺗﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺮس ﺍﺯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻓﻠﺞ ﺷﺪﻥ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﻠﮑﺎﻧﻪ ﺳﻠّﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣثلا ﺑﺎﻋث
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ،ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﺑﻖ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺩﻟﺰﺩگی ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس گفتیم . ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻰ،ﮐﻪ ﻧﺸﺎنه
اﻯ ﺍﺯ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﺷﺪﻩ ﻭﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻮﺭ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﺧﻨﻚ ﻫﻮﺍ ﻭ ﺳﺮﺳﺒﺰﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،ﻗﻄﻊ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ

ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﺗﺮﻣﻴﻢ ﺻﺪﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ، ﻫﻤﻴﻦ
(ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﺗﻦ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺧﻮﺍﺏ ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻟﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﻋﺼﺎﺏ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﮔﻬﺎﻯ ﻣﻐﺰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺏﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺮﺷﺐ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺪﺍﺭﻧﺸﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮﺷﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﻌﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻴﺪﺍﺭﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍب ﺁﺧﺮﺍﺳﺖ،
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﺳﺮﺷﺎﻥ
ﻣﻰ ﭘَﺮَﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﺿﻌﻒ ﺗﻦ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﻧﺒﻮﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺿﻌﻒ ﺗﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﻢ ﻣﺮﮒ،
ﻭ ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮔﻬﺎ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺒﻮﺩ،ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺗﺮس ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻮ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻠﺰﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺟﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ ﺷﻬﻴﺪ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﺪﻧﺶ،ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮕﻴﺪﻥ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺮﮒ ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺻﺤﻨﻪ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺗﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩه باﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻳﮋﻩ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻰ ﺣﺴّﻰ
ﺩﺭ ﺿﻤﻦ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺮﺯ ﻗﺎﻃﻌﻰ ﺑﻴﻦ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺷﺒﻪ ﺧﻮﺍﺏ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻴﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﺳﻠﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﻏﻴﺮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﻠﻖ،ﻭﺑﻨﻈﺮ
ﺷﺨﺼی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺵ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﻋﺎﻳﺶ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺩﻋﺎﻳﺶ ﭼﻮﻥ
ﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻧﻪ ﻋﺒﺎﺭﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ،ﻭﺍﻣثاﻟﺶ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺎﻯ ثوﺍﺏ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ،ﻋﻘﺎﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺩﻋﺎ،ﻭﺿﻮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ(ﻭی
ﺴﻮ)ﻭﺳﻤﺖ ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭﺑﺎﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺸﺨّﺼﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ،ﭼﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻬﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻭﺩﻋﺎ ﻭ ﻧﺠﻮﺍ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺘﻤﺎﺷﺎﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺗﻨﻬﺎﻯ ﮐﻌﺒﻪ،ﺧﻮﺩ
ﭘﺮ ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩی ﭙﻴﺮ،ﺧﻮﺩ
ﻗﺒله ﺤﻘﻴﻘی اﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﮐﻌبه ﻤﮑّﻪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ
ﻣﺰﺍﺣﻤت ﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ
ﻫﺎ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﮐﺮﻭﻳّﺖ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻭ ﻳﺎ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ
ﻣﺤﻞ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﻧﺴﺒت ﺒﮑﻌﺒﻪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻳﻚ ﺗﺨﻴّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻭﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺼﻮﺭت ﺤﺪﻳث
ﻨﻔس ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭدﻳﺪﻥ
ﺻﻮﺭت ﭙﻴﺮ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺧﻴﺎل
اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭﻋﻘل
اﻭﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣسّ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻟﺤظه اﻯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻟﺤظه ای ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﺠﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭﺣﺎل
ﺠﺮﻳﺎﻥ ﻣﺪﺍﻭم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﻘﺐ ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻟﺬﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻮﻝ ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﺧﺮﺝ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﻟﺬﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎ ﺳﻮﮊﻩ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻟﻤﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ،ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﮔﺬﺭ ﻋﻤﺮﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ، ﻳﺎﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻮﺩ،ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻥ ﺳﻮﺧﺖ ﭼﺮﺍﻏﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻣﺮﮒ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺦ ﮔﺮﺩﻳﺪه
که ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس،
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻭﺳﻴله
اﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺑﻮس ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،که
ﺨﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﺪﺍﻭم اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳته ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ .

ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬی
اﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻓﻄﺮت
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳت که
وﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺍﻩ ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﺟﻴﻮﻩ ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺳﻨﺞ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺪ. ﺻﺤنه
هاﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻕ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘت ﺒﺪﻭﻥ ﺃثرﻯ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺷﺨﺺ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ،ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻰ ﻫﻮﺷﻰ ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍب
هستید. ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻫﺮﻗﺪﺭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮﻯ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺮﻙ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩند ﻭﻟﺬﺍ
سالک ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭ ﻣﺒﻌﻮث ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﻭﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
. ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻏﺮﻕ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﭘس از ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻭﺭﺩ،ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﭼﻪ ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﮕﺎﺭﻯ
ﻭ ﺑﺎﺭﮐﺸﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺷﮑﺎﺭ ﻭﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭘس ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻔﻠﺖ ﻭﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ . ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻗﻄﻊ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ،ﻗﻄﻊ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻣؤﻣﻦ ﺍﻣّﻰ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥﻭﺻﻮﺭﺕﻭﺳﻴﺮﺕﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.

ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ ﻭﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻣﻴﻢ ﺑﺪﻥ
ﺍﺯ ﺗﻠﻔﺎﺕ ﻭ ﺳﻮﺧﺖ
ﻭﺳﺎﺯﻫﺎﻯ ﺗﻦ،ﺍﺯ
ﻏﺬﺍ ﻭ ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. گوﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭ ﺳﻮﻡ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯ،ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺳﻮﺧﺖ ﺣﻴﺎتی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ
ﺳﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺮﻣﻴﻢ ﺗﻦ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺭﺯﺵ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭ ﺳﻮﺧﺖ ﺑﺪﻥ ﻳﺎ ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺳﻄﺤﻰ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﺮﻕ ﺗﻤﻨّﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﺮﻕ
ﺗﻤﻨّﺎﻯ ﻧﺠﺎت
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ. ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻋﻤﻴﻖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮﺍت
ﺴﺮﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﻋﺮﺵ
ﺳﺘﺮﺕ ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ،ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ،ﻭﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠﻖ ﻫﺮﺗﻠﺎﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺗﺰﮐیه ﻨﻔس ﺧﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳﺮﺟﻌت
ﺠﻬﺎن کند. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﻣﻬﺪی
هاﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ

ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻪ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﭘس
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﺒﻬﻰ
ﺍﻭ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺧﺘﻢ ﻣﺮﺣله اﻯ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.   ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﻳﻚ ﺧﻴﺎﻝ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻴﺎﻟﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺎﻝ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ،ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺧﻴﺎﻝ
ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ،ﻫﺮﺩﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻔﺮ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺗﺎ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺯ

ﻧﻮﻉ ﺧﻴﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻭﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﻨﺪ،
ﻭ ﺭﻓﻊ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﮑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﻗﻄﻌﻰ
ﺗﻬﻴﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﻳﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
وﻄﻤﻊ در یک ﻧﻘﺸﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﻫﻴﭻ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘن
اﻣﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ ﻳﺎ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻧﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﺪ،ﺑﺘﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﻧﺞ ﻋﺬﺍﺏ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺴﺮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺮﮐس ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﻣثبت ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺒﻮﻝ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺍﺯ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻤﻰ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺣﺠﺎﺏ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
، ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺗﻬﻴﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻫﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﺴﺖ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺘﺸﻮﻳﻖ ﻭﺗﺤﺒﻴﺐ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﮐﻠﺎﻡ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. که
ﺪﺭﺟﻪ ﻭﺣﺎﻟﺖ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺒﺎلغه اﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻳﺎﺩ ﻭﻣﺒﺎلغه
اﺳﺖ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻢ
ﮔﻔته ﺸﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ،ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺠﻮﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘسﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴف
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ، ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ

ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺎ ﻧﻴﺰﺑﺸﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﮐﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺁﻣﻴﺰ،ﺧﻴﻠﻰ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺭﺳﻮﻡ
ﻭﻣﻨﺎﺳﻚ ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻴﻠﻰ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺑﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ،ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻣﻨﺎﺳﻚ
ﺩﺳته ﺠﻤﻌﻰ ﻧمی
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺎ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﺗﻬﺠﻴﺮ ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺁﺯﺍﺭ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻠﺄ ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ ﺣﻠّﺎﺝ
ﺣﻠّﺎﺟﻰ ﻭ ﻣَثَله
ﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻩ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺳﺮ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻫﺎ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧُﻤس ﻭﺯﮐﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻤﺎﻧﺪ .

ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺎﺑﺠﺎ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ، ﻓﺮﻳﺐ
ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺯﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺠﺎﻯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ،ﺑﺒﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻧﺪﻙ،ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻧﺎﺑﺠﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺷﻤﻦ ﺗﺨﻴّﻞ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻋث ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﺮﻳﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﮑﺴﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ

ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻴﺎﻝ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺭؤﻳﺎ ﺣﺪ ﻭﺳﻂ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ ﺧﻴﺎﻝ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺎﻥ ﺧﻮﺭﺩﻥ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻔﻬﻢ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺟﻬﻞ ﻭﺗﺮس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪه ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻔﺎﻟﮕﻴﺮ ﻭ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﻭ ﮐﺎﻫﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﮐﻪﭘﻴﺮﻭﺯﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭘﻴﺮﻭﺯﻯﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﻧﻘﺶ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺫﺍﺗﻰ،ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺭﻭﺣﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭﻳچه
اﻯ ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺭﺳﻰﻫﺎﻯ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻳﺎ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﭼﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺑﺠﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻭﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥﺍﻟﻬﻰﺭﺍﺗﺤﻘﻖﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪﺑﺎﻳﺪﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺟﻪ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻭﺍﺿﺢ
ﻭﺭﻭﺷﻦ،ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻋﻈﻢ
ﻭ ﻣﻬﻢ ﺁﻥ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺍﻣﻴﺪﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮﻳﺶ،ﻭ
ﺳﭙس ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺍﺳﺖ ﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻭﺍﺿﺢ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺻﺎﺩﻗﻪ
ﺯﻳﺎﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺿﻤﻦ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﻠﻂ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ

ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺗﺎﺭﻳﻚ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺗﻦ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻳﺎﺩ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪﻭﺿﻮﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﺎﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭس ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﻭﺿﻮﺡ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺯﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺷﻴﺮﻯ ﺟﺴﻢ
ﻣثاﻟﻰ ﻭ ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺩﻭﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻴﺎﺯ
ﺗﻦ ﻗﻄﻊ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻥ ﻣﺤﮑﻤﻰ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﻌﺪﻯ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ. ﺃﻫﻨﮕﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻪ ﺃﻫﻨﮕﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﻨﻴﺪﻩ،ﺳﭙس
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺑﺮﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ ﺁﻭﺭﺩﻩ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺨﺘﺮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﻝ ﺑﻨﺰﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻳﺎﻓﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻨﺪﻟﻴﻒ ﺟﺪﻭﻝ
ﺃﺗﻤﻰ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺷﻨﻴﺪه
که ﺑﻌﺪﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﻭﻟﺘﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﺭﺍﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺷﻨﻴﺪﻩ،ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ، ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﻢ ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻥ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺧﻮﺍﺏ،ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﻥ ﻣﺤﻘﻖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﻘﻮﻁ
ﮔﻴﻮﺗﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻪ ﭼﻮﺑﻰ ﺟﺎﺭﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
مستخدم ﺑﺮﻭﻯ ﮔﺮﺩﻥ
ﺍﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺃثر
ﭼﻮﺏ ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥ،ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ،ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺺﺩﺭﺭؤﻳﺎﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣُثلﻳﺎ ﻣثاﻟﻬﺎ،ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺣﻮﺍﺩث
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺭﺍ ﻟﻮﺡ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻞ ﺭﺏّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﻣُثل
ﻫﻤﺎﻥ ﻣثاﻟﻬﺎ
ﻭ ﺗﻤثیلاﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺴﻤﺖ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭ

ﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺗﺎﺿﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩثی
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺎﻟس ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻧﺘﻮﺍﻥ ﻣﺴﻤﺮ
ﻣﺘﻮﻓﻰ 1816 ﺮﻭﻯ ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻨﺪﻩ
نیروی ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
،ﻳﺎ ﺳﻴّﺎﻟﻪ (ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﺣﻴﺎﺗﻰ) ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺶ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﺗﻮﻣﺎﻧﻴﺘﻴﺴﻢ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﺴﺖ.

ﻣﺴﻤﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄثیر ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﭼﻘﺪﺭ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻋﺎﻣﻞ،ﺧﻮﺍب
ﺸﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻌﻤﻮل
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻳﻚ ﭘﺎﺳﺦ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ ﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻋﻮﺍلم اﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪه آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﻴﺎﻣﺪه ﻨﻴﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ.
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﺒﻚ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ
ﻫﺴﺖ،ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺪﻧﺸﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﮐﺮﺧﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ، ﻗﻮﺍﻯ ﺣﺴّﻰ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺿﻊ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﺧﻮﺏ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﺧﺮﺍﺏ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻌﻤﻮﻝ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ،ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﻋﺎﻣﻞ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﻍ ﻳﺎ ﺳﺮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﺮﻣﺎ ﻭ ﮔﺮﻣﺎ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻊ ﺁﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﭘﺰﺷﻚ
ﻭﻣﻌﻠﻢ ﺍثر ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻰ ﻏﺮﺽ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺟﺎﻟﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﻐﺮﺿﺎﻥ ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﮑﺴﺎﻥ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ،که
ﺒﺎ ﻣﺴﺢ ﻭﻯ ﺑﻴﻨﺎ
ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﺍﺩ،ﻭﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻧﻪ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ . ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻋﺎﻣلی
اﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ،ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺣﺰﺑﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﻳﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﮐﺎﻟﺎﺋﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﻤﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﻮﺭﺍ ﻣﺤﺒّﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ،ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﻈﺮ ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺣﺎﻝ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺸﻖ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻭﻋﺪهﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﺭؤﻳﺎ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻗﺒﻠﺎ ﺭﺍﻩ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺭﺳﺎﻧﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ،ﺃثر ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻳﺎ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺷﺪﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻫﻢ ﺑﮑﻨﺪ،ﻧﺘﻴﺠﻬﺎﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﻴﺘﻠﺮ ﻭ ﮔﻮﺑﻠﺰ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﻬﺎ،ﻣﻠّﺘﻰ
ﻣﺪﻋﻰ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴّﺖ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻰ نشیند. ﺩﺭﻣﺴﺘﻌﻤﺮﺍﺕ
ﻣﻠّﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﻧﻬﻀﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺴﻰ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﺷﻤﺶ ﺗﺒﺮﻳﺰﻯ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺣﻨﻔﻰ ﺳﺨﺘﮕﻴﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﺑﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺑﻰ ﻏﺮﺿﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍنی ﻘﺒﻠﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺑﺎ ﺍثاﺭﻫﺎﻯ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭﻳﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻧﺎ ﭘﺬﻳﺮﺍ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺗﻞ ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. که ﺪﺭ
ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺷﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﻄﻠﻊ
ﮔﺮﺩﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻥ ﻭﻟﻮ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻗﻄﻌﻰ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻠﻄﻪ ﻃﻠﺐ، ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺷﻌﺮﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺄثیری ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺰﺑﺎن
غیر ﺷﻌﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺃثرﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻞ
جاﭖ ﻭ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻧﺒﻮﺩ،ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺷﻌﺮ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎمعه ای ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻗﺮﻥ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺁثاﺭ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ ﺳﻌﺪﻯ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺩم ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺎﺳفه ﻮﻋﻠﻤﺎ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،

ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻀﺮﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﻭﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻤﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
که ﭙس ﺍﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺷﺪﻥ،ﺭﺍﻩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﭼﺎﺭه
ای ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ
ﻫﺎ،ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭﺡ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺧﺘﺼﺎص
اﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﮐثرﻳﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ،ﺣﺘﻰ
ﺍﻗﻠّﻴﺘﻰ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻣﺮﮒ ﺑﻬﺮﻧﺤﻮﻯ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺭﻋﺎﻳت
ﺤﻔﺎﻇﺘﻰ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ ﺣﻠّﺎﺝ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ
ﺍﻭ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻓﺎﺵﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺤﻮﻩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎ
ﺑﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬی
ﺒﺴته ﺸﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﭘس ﺗقیّه
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻔﻆ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻪ
ﻭﻗت ﻮﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻄﻠﺐ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣثبت
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﻴﺰ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻭﺩﺭﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻭﻫﻢ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺤﻘﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ،
ﮐﻪ ﺧﻄﺮ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍتب ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻘﺎﺑله
ﻮﺑﺮﺿﺪ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻨﮓ ﻋﻠﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﻀﺮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﻣﻌﺎﻭﻳﻪ،ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺟﻨﮓ ﺑﻮﺩ،ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﻭﺑﺎﺭﺳﻮﻡ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻨﮓ ﻋﻠﻰّ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻌﺎﻭیه ﺸﺪ.  ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺟﺎﻧﺶ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ، ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
که ﺪﺭﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺃﻣﻨﻰ ﭼﻮن اﻳﺮﺍﻧﺸﻬﺮﺣﮑﻢ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪه اﻧﺪ ﮐﻠﺎﻣﺸﺎﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺍ،ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﺮﻓﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻥ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺟﻠﻮ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻘﺐ.
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎن
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﻣﻴن
کرﺩ. ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﭼﻮﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺡﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﺮ ﻣﻨﻈﺮﻫﺎﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻮجّه
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻘﻄﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ،ﻧﻘﻄﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﻧﮑﺘﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣؤثّر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻠﺎﻡ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺩﻭ ﻃﻔﻞ
ﻳﻚ ﺗﺨﻤﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻨﻴﻦ ﺩﻭ ﻧﻄفه
اﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﮋﺍﺩ ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺗﻮﺟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭ ﺗﮑثیر
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺳﺎﺯﻯ،ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺳﻌﻰ
ﮐﻨﺪ،ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻀﻞ ﭘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺭثاﻥ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺩه اﻧﺪ،ﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﺭﺍثت ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ،ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﻨﺪﻝ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻭ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﺼﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ،ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﭽﻪ ﻧﺴبت ﻈﻬﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺻﻔﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺘﻌﺪﺩ،ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺮﺑﻴت
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣثاﻝ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﻮﺡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﺑَﺪﺍﻥ
ﺑﻨﺸﺴﺘﻨﺪ، ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻋث
اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘﺴﺮ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬی
اﻭﻟﻴﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ.
ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﻳﺠﻪ، ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻮﻓﻴق اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﺍﺷﺖ که
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍت ﭙﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ که
اﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧت
ﻮﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺑﮑﺎﺭﺍﻧﺪﺍﺯﺩ،
ﺑﭽﻨﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺮﻭﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘت ﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺘﺎﺑﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻬﺮﻩ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺟﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ،ﻭﺟﺎﺋﻰ
ﺷﻮﺭﻩ ﺯﺍﺭ. ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﻤﻌﻰ ﻳﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ،ﺑﻤﻌنی
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺣﻘﺎﻳق ﻤﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺠﺎمعه
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﻭﺍﺟﺪ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺎﺑقه
ﺪﻭ ﻣﺎﺭﺍﺗﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﺍﺯ ﻧَﻔَس
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ،ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻬﺎﻳت
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ،ﮐﻪ
ﺭﻗﺎﻳﻖ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭس
ﻭﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻳﺎ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻫﺴﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻃﻔﻞ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘل
ﻮﻋﻠﻢ ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎه ﺘﺎﺯﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﻴﻦ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭼﻘﺪﺭ ﺟﻬﺪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ،ﻭﺑﺎ
ﻫﺎﺩﻳﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪ]ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭﻙ ﮐﺴﺒﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ،ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺂﻧچه
که ﻤﻴﺸﻨﻮﻧﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎن ﺴﻌﻰ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺟﻬﺪ ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻭ ﺟﻬﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎی
ﺰﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴت گرﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺷﻮﺩ،ﺷﺎﻧس ﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻳﺴته
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﺠﺪﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺻﺮﻑ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل
عمر ﻭﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﻮﺧﻮﻳﺸﺘن ﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﻭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،چه ﺪﺭ ﻋﺮش
ﺃﺭﺑﺎب ﻨﻮﻉ، ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﭼﺮﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ ﻭ ﻋﻠﻔﺰﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺭﻓﺖ ﻭﺁﻣﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻓﺮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﭽﺮﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻟﺬﺗﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻟﻰﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﮔﺮﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺎﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺭﺳت
ﻮﺑﻬﺘﺮ ﺍﻭ ﺁﺯﺍﺩﺍنه
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻫﺮ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﭘﻴﺮ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻃﻮﺭ که
ﺒﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﺍﻃﺎﻋت
ﺪﺭ ﺭﻭش عباﺩﻯ ﻭﺳﻠﻮکی
ﺎﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮔﻔﺘﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻨّﺘﻰ ﻫﻢ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻭ ﮐﻮﺷﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺘﺎﺏ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺘﺎﺏ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ ﺷﺘﺎﺏ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ،ﻭﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺏ
ﺑﻘﻠّﻪ ﮐﻮﻩ ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺭﻧﺞ ﻭﺯﺣﻤﺖ ﺍﻳﻦ
ﺻﻌﻮﺩ ﺑﻘﻠّﻪ ﺭﺍ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻠّﻪ ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ
ﻭ ﺣﺪّ ﻳﻘﻒ ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺳﻮﻡ،ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﺭﺑﺎب ﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ،
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ(
ﺃﻫﻮ)ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﺯ

ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ،
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﻄﻠﺴﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. که
اﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺗﺮﮐﺸﺎﻧﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺳﻴﺪﻥ،ﻭﺳﭙس
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎل ﻟﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻘﻰ
ﺑﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺮﮐس،ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮐﺮﺩ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ.
ﻳﺎﺣﮑﻮﻣت ﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺩﻳﻦ ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﻮﺩﻥ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ. ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ،ﻣﻨّﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺑﺎﻋث
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻫﺮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺴﺤﻮﺭ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ،
ﺑﻌﺪ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻭﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺟﻤﻌﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺟﻨﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻥ،ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻧﻮﻉ ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻳﺎ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻣﺤل
هائی ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻃﻔﺎﻝ،ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺷﺎﻧﺶ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺣﺪّ ﺃﮐثرﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺳﺘﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺟﻨﮓ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻠﻘﻰ ﺳﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮐثرﺍ ﻳﺘﻴﻢ ﻭﻓﻘﻴﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺷﮑﻮﻓﺎ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺎﺭه ﺠﻮﺋﻰ
ﺍﺯﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘﻞ،ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﺮﺩﻥ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺍﺳﺖ ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﻫﻢ ﺩﺭﺩﻯ
ﺑﺎ ﻫﻤﺪﺭﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻮﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻯ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﺟﺰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺳﺮﻳﻊ ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻮﺍﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ،ﻭ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗثبیت ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﻣﺘﻮﺭّﻡ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻓﺎﺳﺪ
ﻗﺒﺢ ﻭﺯﺷﺘﻰ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺷﺪﻩ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﻭ ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﻢ،ﺍﺻﻞ
ﺍﻭﻝ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺩﻳﺎﻟﻮﻙ ﻭﺑﺤث
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺁﻧﺎﻥ،ﻳک ﺘﻄﻮّﺭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺳت
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﺮ
ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺻﻠﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺍﻭ،ﺗﺄثیر ﺩﺭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﺻﻞ ﺗﻄﻮﺭ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻃﻮﺭ ﻭﺗﺤﻮﻝ ﻣﻨﻔﻰﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ،
ﺍﺳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣثبت
ﮐﻪ ﻫﺪف ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺭﻭﺡ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺪﻥ،
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻭﻟﻮ ﺃﻧﺪﻙ،
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ . ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺁﻥ ﺩﺍﻳﺮ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺎ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻬﺎ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ثاﺑﺖ ﻭ
ﻣِثل ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﮔﺬﺷته هاﻯ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔت هزﺍﺭسال ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺗﻄﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻃﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻏﻮﺵ
ﺑﺎﺯ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺫﺍﺗﻴّﺖ ﻫﺮ ﮐس
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﺫﻫﻦ
ﻭﺟﺴﻢ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺯﺍﺋﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁثاﺭ
ﮔﺬﺷته ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺿﺒﻂ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،که
ﻤﺎﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎی
ﺎﻟﻬی اﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،که
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺳﻮﺍﺑق
قبلی روح ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ، ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ،ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺟﺴﻢ ﻣثاﻟﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺧﺎﺹ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ

ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻧﻮﺭﻯ ﻳﺎ
ﺟﺴﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﺭی ﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮی ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻧﻮﺭ ﺩﺭ
ﻫمه ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ،ﺑﺨﺼﻮص
اﻧﻮﺍﺭ ﻋﺮﺷﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ،ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﺪﺭّﺝ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ. ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﺭﺑّﺎﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ،ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭﺿﻊ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺗﺎﺭﺳﻴﺪن
ﺮﻭﺡ ﺑﻨﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻣﻘﺪس ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت ﺮﻭﺍﻥﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺒﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﺩﻭﺩﻥ ﺁﻳﻨﻪ ﺩﻝ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺻﺤﻴﺢ ﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻋث ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﺷﺪه
ای ﺒﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣثبت
ﻋﻠﻤﺎ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺫﻫﻦ،ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی اکثر ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎت
ﻮﻣﻌﻘﻮﻟﺎت ﺬﻫﻨﻰ
ﺗﻘﻮﻳت ﺸﺪﻩ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻢ،
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.  ﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﺃﻧﮕﻴﺰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭﮐﺴﺐ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻠﺎﻳﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ،ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ، ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻟﻮ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻳﺎ ﺩﺭﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﺎ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺰﮐﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ثرﻭﺕ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﮐﻪ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﻣﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺰﻳﺰﺍﻧﺸﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﺍﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،که
کارﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺎﻝ

ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳوء ﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺵ ﻧﺎﻣﻰ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍثرﻯ ﻣثبت
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی ﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺮﺩﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻩ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎﺒﻰ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻏﻀﺐ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻭ ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﺯﺩﻯ ﮐﺎﺳﺐ ﺷﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺣﺘﻰ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﮐﻨﺪ،ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻭﻗﺖ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭﺩﺯﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎ ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﻨﺠﺶ ﺧﻮﺑﻰ
ﻫﺎ ﻭﺑﺪﻯ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺎﺩﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ که ﻨﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻴﻨﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪه
اﻧﺪ، ﺑﺠﺎﻯ ﺫﮐﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺣﮑﻤت
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ. که ﺮﻭﺷﻦ
ﺑﻴﻨﻰ ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﻭ ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ،
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺸﻮﺩ،ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﺨﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻭ ﺿﻤﻴﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﺧﺮﺕ ﮐﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻴﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺨﻮﺩﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﻓﻘﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺭﻧﺞ ﻓﻘﺮ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎب ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
که ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎی
ﺘﻮﻟﺪ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺿﺪﻳّﺖ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻓﻘﺮ ﻭﺩﺭﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻳﺎ ﺩﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻮﺍﺭﺽ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻮﻧﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻭ ﺑﺴﺘﻤﮕﺮﻯ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭ ﺩﺍﻏﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺮﺩﺭﻣﺒﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﻭﮐﻮﻫﺴﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺵ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧفس ﻧﺎﻃﻘﻪ،

ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻨﻄﻘی ﺘﺮ ﻭﮔﻮﻳﺎ
ﺭﺍ،ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺸﺘﻦ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺩﻗﻴﻖ ﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺸﺘﻦ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﻐﺰ
ﺍﻭ ﻭﻫﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﻟهی گرﺩﻳﺪه
ﺷﺎﻳﺪﻫﻢ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻣؤﻣﻨﻰ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﻠﻮﻝ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﻣﻌﻴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺧﻮﺩ ﮐﻢ
ﻭﺑﻴﺶ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﺼﺒﻰ، ﻫﺴﺖ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﺸﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺎﺑﻞ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﻳﺎﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻘﺸﻰ ﺍﺯ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺗﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺒﻮﺭﻋﺴﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺭﻭحی
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺗﻠﻒ
ﺷﺪه ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸمه هاﻯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻣﻐﺰ ﻳﻚ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺵ ﺍﺻﻞ
وجود ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪه
اﻟﻬﻰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﻠﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺮﺍﻭﺵ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺑﻌﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺠﺎﻯ ﻣﻐﺰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺑﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﺎﺑﻐﻪ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺭﺍﺳﻞ
ﻧﺎﺑﻐﻪ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻢ ﻳﺎﺿﻰ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺗﺎ ﺳﻦ
ﻧﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻟﮕﻰ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ؟ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻮﺯﻯ ﺗﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﺍﺳﻞ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﺌﻮﺭﻳﺴﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ،
ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺣﻴﺮﺕ ﻭﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺰﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﺸﺪ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻳَﻦ ﻭ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ،
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺳﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺯﻭﺩ ﻳﺎ
ﺩﻳﺮ

ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪﻭ
ﺭﻭﺳﻴﻪ ﻭﭼﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭ ﺷﺪﻧﺪ،ﻭﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺰﻡ
ﻟﻔﻈﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺁﻥ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭﻣﺴﺎﻭﺍﺕ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻣﻐﺰﻫﺎﻯ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭﻣﻐﺰﻫﺎﻯ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ،ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﻋﻠﻢ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻫﻢ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ( ﺑﺪ
ﺩﻳﻦ) ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ،ﺑﺎ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻫﻢ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ

ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺫﻫﻦ
ﻭﻣﻐﺰ ﺗﻮﻃﺌﻬﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯﻫﺮﻳﻚ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻳﺎ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴن ﻮ ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺣﺪّ ﻣﻌﻴﻨﻰ
ﺍﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه ﺪﺍﺭﺩ.
که ﻔﺮﺿﺎ ﺗﮑﺎﻣل
اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﺻﺮف
ﺘﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّه ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،که
ﻤﻔﻴﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮی ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺑﻮﺩن
کرامات ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ،
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭند
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﻫﺶ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. که اﮔﺮ
ﺍﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻮﺩ،ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻤﺎلیﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ ﭘﻠّﻪ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﻚ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻠّﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﻤﻚ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺮ ﺷﺐ،ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭼﻨﺪ ﭘﻠّﻪ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ به ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ)ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰکیه
ﻨﻔس ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﭙﻠّﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻟﻨﮓ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ(ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ)ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،ﻳﺎ(ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ)ﻭﮐﻮﻓﻪ
ﻭﻟﺎﻳت علیّ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﮐﻪ ﭘﺶ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺒﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻳﻦ ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﻭ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮنی
ﻮﻣﻘﺮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻤﺘﺮ،ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻳﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺟﺪّﻯ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،که
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻟﻨﮓ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﻮﺩ . ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻄﻠﺐ
ﻋﺮﺿﻪ ﺷﺪﻩ، ﺧﻮﺩ
ﻗﻴﺎﻓﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺫﻫﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ، ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻥ،ﺑﻴﺎﻥ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻌﻰ ﻫﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﮐﻮﺷﺶ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ،ﻳﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻔﺮﺕ ﺁﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﻭﻗﻄﻊ
ﻳﺎ ﺗﻴﺮه ﺸﺪﻥ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻭ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. چه ﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺮﻳﻘت اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﺘﻮﺳﻂ، ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺁثاﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭﭘﺮﺑﺎﺭ،ﻭ
ﻃﺮﺡ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰﺍﺯ ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺟﺰ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺗﻮﺟیه ﺒﺎ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻳﺎ ﻋﻠﻞ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺷﺪﻩ
ﻳﻚ ﺭﻭﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ،ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻋﻠﻞ
ﺁﻥ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ،که
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﺪﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻠﺎﺵ ﻟﺎﺯﻡ،ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺑﺎﻋﺸﻖﻭﺗﺴﻠﻴﻢﻭﺻﺪﺍﻗﺖ،ﻭﻧﻪﺑﺎﻋﻘﻴﺪﻩﻣﺬﻫﺒﻰﻭﻓﻠﺴﻔﻰ.

M085

شخصیّت
فردی

ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻢ،ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،
ﺣﺘﻰ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳت ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ، ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻳﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. که
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ ﺗﺎ ﺁﻥ
ﺣﺪّ ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ . ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﻭ ﺍز ﺃﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺩﺭﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﻣﻤﮑﻦ ﻗﺮﺍﺭ

ﮔﺮﻓﺘﻪ ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻃﺒﻖ ﻓﺮﻣﻮﻝ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﻭ
ﺳﻌی ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻭﺗﻘﺮّب
ﺠﻮﻳﺪ. ﻭﮐﺮّﻭﺑﻰ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮔﺮچه گفتیم (ﻧﻮﻉ)ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ، ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ همان ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﺍﺻﻞ ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﺗﺠﻠّی
اﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩ ﻋﺮﻭﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﻭ ﺃﺭﺟﻤﻨﺪﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺰﻭﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺪﺭ ﺍﺯ
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﻤﻠﺎ ﺻﻌﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺂﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ. ﮐﻪ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻘﺶ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ،ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ،ﻣﺬﮐﻮﺭﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻭﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺗﺴﻨّﻦ،ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻋﻀﻮ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺰﻳﺮ
ﻋﺒﺎﻯ ﻳﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﻨﺰﻝ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩ،ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺗﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴله ﺘﻘﺮّب
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤیرﺳﻨﺪ.
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﺮ
ﮐﻠﻤﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﻫﺮﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﭼﻮﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﻘﺎم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ،ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،ﻭﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ(ﻗﺮﺁﻥ)ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎت ﻮ ﺩﺧﻮل
ﺪﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻭ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻫﻴﭻ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ،ﭘﺎﮐﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻫﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ،ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﺎﺹ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎﺣﺪّﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﻫﺪ. که
کسی ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﻫﺪ. ﻭﻫﻢ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺤﻘﻖ
ﻣﻄﻠﻖ ﭘﺎﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻋﮑس ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ

ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﮕﺬﺷته ها ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻧﺴﺨﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭﻓﺴﺨﻬﺎ
ﻭﺭﺳﺨﻬﺎ ﻭﻭﺳﺦ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺑﺎﺯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ، ﺑﻴﻚ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس ﻃﻔﻞ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ،ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭُﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ،ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺭﺷﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ،ﻋﻘﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ،ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮهﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﺧﻮﺏ
ﻳﺎ ﺑﺪ،ﻭﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ،ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭثرﻭﺕ
ﺍﻧﺪﻭﺯﻯ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺟﺎه ﻄﻠﺒﺎنه ﻮ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻨﺸﻰ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮﺷﺪه
ﺒﺎﺷﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘن
ﻤﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ، ﻫﻨﻮﺯﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭ ﺣﺘﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ،که ﺒﺎﻋث
ﻋﺪﻡ ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺃﻧﺪکی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺪﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻏﻨﻴﻤﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ،
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻓﺮﺻﺖ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺷﺎﻣﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻥ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﻭﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﭙس ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ. ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﻟﺎﺯﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ،ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث ،ﻭﻧﻮﺡ
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻳﺎ بقول امام
صادق ﺑﻮﺫ ﺍﻟﻴﻮﺳﻒ،ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺁﺯﺭ، ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷته اﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﻀﻞ ﻭ ﺍﺷﺮﻑ ﺍﺯﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،ﻳﺎ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻓته هستند. ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
و سِنت ﺷﺪه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺗﺎ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭﺩﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻭﻣﺘﻮﺳﻄﻪ ﻭ ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻟﺞ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍن ﻮﺍﺭﺩ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎه ﺸﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯﺩﺍﻧﺸﮕﺎه
ﻮﺑﺴﻴﺎﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺤﺼﻴلی هست . که
ﺒﺮﺍﻳﻤﺎن
اکنون ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ،ﺑﺎﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺍﺟب اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺟﻠﻮﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﺴﺨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ،ﭼﻮﻥ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﻮﻧﻔﺶ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ،ﻭﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻧﺎﻃﻘﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﻭﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ،ﻭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗوس ﻧﺰﻭﻝ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ . ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن ﺮﻓﺖ. ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎن
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻮﺭ رحمان
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒیعی
و ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺍﺡ ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﻤﺎمی
اﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻈﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺰﻭﻡ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﺴﻴنی
ﺰﻧﺪﻩ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ،که
اﻭﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﻨﻪ
ﺯنی ها ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺗﺎﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎﺯ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،

ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ. ﻃﻔﻞ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻃﻔﻞ
ﻭﺟﻮﺍﻥ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻩ،ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺠﻢ،ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺡ ﻭﺍﺻﻞ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﻌﺎﻓﺎﺯ
ﻫﺮﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﺩﺭﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺎ ﺭﺟﻌت
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻳﺎ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺗﺮ،ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻳﺴته
ﺮﺟﻌت ﺒﻨﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺮﺷﻰ
ﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ،
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ،ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪه ای ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺭﺑﻮﺑﻴّت ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻋﺪﻡ ﺣﺼﻮﻝ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣل ﻮ ﺯﻧﺪﮔﻰﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﮑﻨﺪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮی
ﻮﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﺪﻥ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺴﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﮐینوﻧﻴّﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﻤﮑﺮﺭ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺣتی ﺪﺭﻓﺼﻮل
اﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻬﺘﺮﺷﺪ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺷﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ،که ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﺪ. ﻭﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍی ﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ،ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺵ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ

ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﺑﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﺷﻮﻧﺪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺗﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﻭش هاﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﺍﻃﺎﻋت
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴّﻪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻰ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﭼﻪ ﻫﺪﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺍلله ﻨﻤﻴﺒﺎﺷند.
ﻋﻮﺍﻟﻢﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻤﻮنه
اﻓﮑﺎﺭ ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ،که
ﺪﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺍﻟﻮﻫﻴّت
الله می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺄﻥ
ﻭﮐﺎﺭ ﻭﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺑﻮﺩ.
که اﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻗﺒلا
اﺯ ﺍﻟﻠﻪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﭼﻪ ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ،ﭼﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﻳﺮ
ﮐﺮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﻣﺎ
ﺑﺎ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺎ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺴﺘﻘل بشری ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻭﮐﻤﻚ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﺁﻧﮕﺎه
کمک ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺗﻮﻗّف
ﻤﺤﺎل اﺳﺖ،که ﺪﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،ﺩﺭﻳﻚ
ثابت ﺒﻮﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،که ﺃﺯل
ﻮ ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ،ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮﺩﺭﻙ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻭﻓﻬﻢ ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻫﺎﻥ ﮐﺠﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺻﻔﺎت ﻮﻣﻘﺎم
الهی ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻥ ﺑﻬﺘﺮ،ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸته
اﻳﻢ. ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﻧﺎ ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻳﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﻓﻠﺞ ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ،ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﺪﻥ ﺑﺮﻭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ.
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﻭ ﺗﻔﺴّﺦ،ﻭ
ﺑﺎ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺭﺍﺳﺦ ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﺩﺭﺟﻤﺎﺩﺍت ﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ ﻭ
ﮐثاﻓﺖ ﻭ ﺁﺷﻐﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ،ﮐﻪ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺒّﺎﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﺍﺯﻫﺮ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎﻣﻴﺪﻫﺪ
،ﺗﺎ ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴﺶ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﻠﺒﻴس ﺧﻮﺩ،ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺮﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﻚ ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻧﻤﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭﻧﻤﮑﺪﺍﻥ
ﻣﻰ ﺷﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻌﻤﺖ ﺭﺍ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﺧﺪﺍ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﺷﺒﻬﺎ،ﻭﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻦ،ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﻭﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺑﺸﮑﻞ
ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ.
ﭘس ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﺴﺘﻴم
که ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩه
اﻳﻢ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻧﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ ﺳﺘﻤﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ .

M100

جبر ذاتی
یا مقام روحی
انسان

ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻳﺎ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺫﺍت ﺮﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
کنونی ﺪﺭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻃِﻠﺴﻢ
ﻭ ﺍِﺟﺒﺎﺭی ﺒﺎﻧﺠﺎم
اﻣﻮﺭی ﻮﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩه ﻤﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﺍﺳﺎس
ﻮﻋﻠّﺖ ﻭﻣﻘﺎم
ﻨﻮﻋﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. و ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺒﺮ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﻫﺮﮐس
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮن اوﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ،ﻭ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﺎﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮی
هرﮐس، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
سرﻧﻮﺷﺖ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ،ﭼﻪ
ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺑﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺑﺪ ﺍﺳﺖ،ﺍﺯ
ﮔﺬﺷته ها ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ بشری ﺑﻬﺘﺮاز
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴن کسی ﺩﺍﺷﺘﻪ،
که اﻣﺮﻭﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺒﺮﺧی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﭙﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻗﻮﻝ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ، وﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ، ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺍﺳﺖ.  ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﻟﺒّﻴﻚ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﺑﺮﺳﺪ.
چه ﺒﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﻠﻒ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺑﺪﻧﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺷﮑﻞ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه ﺨﻮﺩ،ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ ﻧﮑﻨﺪ،ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻠﺬّﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺮﺳﺪ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻣﺠﺪﺩ،
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﭘسﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌت
ﺪﺭﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺼﻮل ﻨﻬﺎﺋی
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮبّ اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﭘس
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮐس،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﻨﺎن
ﻮﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ،ﮐﺎﺭﺵ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ،ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﮐﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺯﺷﺖ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﻰ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧی ﻮﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﻤثل
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻧﺪﺍﻥ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺘﻠﻰ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸته ﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺍﺯﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺴﺎﺩت
ﺒﺰﻳﺒﺎ ﺗﺮﺍﻥ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺼّﺮ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﮑﻨﺪ،ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻧﻮﺷته هاﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ ﺻﺮﻑ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺖ،ﻳﺎ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻭ ﻓﻠﺞ،ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎﻋث ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻤﻰ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻫﺮ ﻣﺎﺩﺭ،ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﭙﺮﻡ ﻫﺮﭘﺪﺭ
ﺗﻨﺎﺳﺒﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺟﺎﻯ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺭﺣﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭﻟﻰ ﮔﺎﻫﻰ ﺭﻭﺡ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﺣﻤﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻃﻔﻠﻰ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪﻯ،ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ. ﻣﻬﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﻫﺮﮐﻤﺒﻮﺩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺗﻌﻘّﻞ،ﻃﺮﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ،ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻧﻮﺍﻗص ﺮﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﺨﺮﺝ
ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﺍﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.  ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ
ﻣﺼﺮﻯ ﻭﺩﺍﻧﺸﮕﺎهی
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺤثی ﻧﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺖ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺫﺍﺗﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻯ ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﻴﺮﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺎﺣﺴﺎس ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ،ﻧﻴﮑﻮ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺁﻣﻮﺯﺵ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﻣﺤﻴﻂ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭﺧﻮﻳﺸتن
ﺪﺍﺭﻯ،ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺭﻭﺍنی ﻮﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﺣﺴّﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻌﻠﺎ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﺘﻤﻰ ﻭ ﺩﺭﺩﺁﻭﺭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺷﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺤﺎﻝ ﺯﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻢ ﺑﻮﺩﻫﺎ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﻳﻚ
ﺑﻌﺪﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ،ﻭ
ﺩﻭ ﺑُﻌﺪﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ،ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺑﻌﺪ ﺗﺎﺯه
اﻯ ﺑﺮﺗﺮ،ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﻩ
ﻭﺻﺪ ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻣﺎ،ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻴمه اﺭﺍﺩی اﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻨﺘﺮل
وﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﮐﺎﺭی
ﻨﮑﺮﺩﻥ، ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺗﺎ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﮑﻨﻴﻢ،
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌﺪﺍ،ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻘﻖ
ﻣﺼﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻧﺘﻴجه
ﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻭﺗﺪﺭﻳس ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺩﻡ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻯ ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺗﺪﺭﻳس ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﻊ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭ
ﻋﻠﻢ، ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ ﺑﺪ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﺣﺎﻝ ﻓﻬﻤﻴﺪه
اﻡ،ﮐﻪ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪه اﻡ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻭﻯ ﻓﻘﻂ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻭﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﻫﺴﺖ،
که ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺘﻮجّه
ﻨﻘش ﺮﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺵ،ﺩﺭﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﻴﺮ ﻣﺤﻴﻂ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﺄثیرﺍﺕ ﺟﻨﺒﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐس ﻫﺴﺖ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﺳت ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺗﺮ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺎﻃق
ﭙُﺮ ﺧﻄﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺫﺍت
ﺮﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎه ﻮﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻟﻮ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺂﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭت
ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬی
اﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺑﻮﺩه
ﻮﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺗﺠﺮبه اﻯ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ،ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺘﻐﻴﺮ ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،که
ﻴﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﺎ ﮐﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﻨﺪ،ﻭﻳﺎ ﻣُﺮﺩه
اﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﮐﻤﻚ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﻨﺎﺗﺮ
ﻭ ﺳﺎﻟﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
اﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ،
ﻭﻧﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺎﺳﺪ،ﻭﻧﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﮐﻮﺭ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮐﻮﺭﻣﺎﻝ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻴﻚ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺒﺎﺣث ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺭﻭﺍﻧﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. که ﺒﺎﻋث
گوﺩ تر ﮐﺮﺩﻥ گوﺭ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮔﺮﺩﻳﻢ ﻣﮕﺮ ﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺩﺍﻧﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻭ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﭘس
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث ﻔﻠﺴﻔﻰ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻣﺒﺎﺣث
ﺍﺯ ﻣﺘﻮﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﺍﺯ ﺑﻄﻮﻥ
ﻣﺘﻮﻥ  ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺒﺎﺣث
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻳﻌﻨﻰ ﻣﮑﺎﻧﺒﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﺷﺨﺺ ﻭﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
، ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ ﻫﺮﮐس
هست. ﻣثلا ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ)،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻮﻡ ﻭﺑﺪﺍﻧﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻴﺎﺭﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻣﺎ ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺍﻣﺮﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮ ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺒﺮﺩ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮﮐس،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬی ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻘﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻖ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
که ﺁﺯﺍﺩﺍنه ﻤﺼﺮف
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩ، ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ، ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺑﻠکه ﺤﺴﺎﺏ
ﻭﮐﺘﺎﺑﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﺣتی
اﻧﺴﺎﻧﻰ که اﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻘﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻣثلا ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪه ﺒﻮﺩه اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ،ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ،ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ، ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺗﺨﻠیه
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ، ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺟﺮﻡ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ، ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ ﻳﺎﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ،ﻭﭘسﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟﻖ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ،ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻳﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺩﺭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ،ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،ﻭ
ﺟﺤﻴﻢ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﺩﺭﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﭘس ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ،ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﻟﻴﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻐﻴﺮ
ﻣﺸﺒﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.

ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻭ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺎ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﺣس ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺧﻮﺏ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ.  ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺎﻟﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﻳﺸﺮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﮐﻪ ﺟﺒﺮ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺣﻘﻴﻘت
همه اﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺗﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺣﺰﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻭﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻓﺮﻭﺷﺎﻥ،
ﻭﺣﺘی ﺘﺎ ﺣﺪّ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻭﺷﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻢ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﻔﺎ ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ،ﺁﻥ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤظه
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺟﺪﻳّﻴﺖ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎﻭلیّ
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤّﺖ ﻳﺎ
ﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺣﻨﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﮐﻠﺎﺳﻰ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍﺑﮑﻠﺎس ﺒﺎﻟاﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺑﺴﺮﻧﻮﺷت
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺳﻠﻮک
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣله ﺒﻌﺪﻯ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﻗﺮﻩ ﺗﺎﺯﻩ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ ﺯﺭﺩﺷتی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻘﺮّﻩ ﻭ ﻏﺮّﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺭﻧﻖ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪ،ﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﺑﻌثت ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﺒّوء ﻭﻧﺒﺄ ﻭﺧﺒﺮ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
که ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ،ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺷﺎﻴﺪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﺩ .

ﭘس ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺎﺭ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪ،
ثوﺍﺏ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎن ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﭙﺴﻨﺪﻳﺪ،ﭘس ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮﮔﻰ ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻓﻮﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ،ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻢ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺭﺩ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ. ﻣثلا
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻣثاﻝ ﻫﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮن ﺒﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﻨﮑﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ،ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﺣﻖ
ﺑﮑﺴﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
که ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻩ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻳﺎ ﺻﻠﺢ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ. ﻭﻟﻰ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺭﺷﺪ ﻣﻐﺰﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺄثیر
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺤﻴﻂ،ﻭﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺸﺶ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﺩﺍﺋﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺣﺴّﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﻫﻢ ﻭﺑﺎﻃﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻣﻨﻌﮑسه
ﻴﺎ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، که ﻬﻤﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻌﻘﻴﺪ ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ،ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﻄﺎﺕ ﺷﺮﻃﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻫمه اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻘش
ﺘﻔﮑّﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻧﻔس
اﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺍن اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻄﻖ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭﻧﻔﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺤﻴﻄﻰ،ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺪﺭﻭﻥ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺣﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺗﻠﻒ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﭽﻪ ﺳﻄﻮﺣﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ،ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻋﻤﻠﻰ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺟﺰ
ﺗﻮﻗﻒ ﻣﻮﻗﺖ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺘﺮﮐﻴﺐ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻢ ﻧﻴﺎﻭﺭﻳﻢ ﺗﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ . ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ،ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﻭﺣﺼﻮﻝ
ﻳﻚ ﺳﺮﻧﺦ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺳﺮ ﻧﺦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺄﺍﺻﻞ ﮐﻠّﻰ ﺁﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮ ﻭﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ،ﺩﺭﺗﺠﻠّﻰ
ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﺻﻞ ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘت اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ،
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺑﺎﺻﻞ
ﻏﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺗﺮﮐﻴب
ﻔﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﺎﺩی
ﭽﻮﻥ ﺗﺮﺍﮐم ﺪﺭ
ﺷﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺩﻳﮕﺮی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ. ﺗﺒﺴﻴﻂ
ﻭﺳﺎﺩه کرﺩﻥ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ،ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺒﺴﻴﻂ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﺍﻓﻘﻰ،ﻭ ﺩﻭﻣﻰ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﻋﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺻﻮل اﻭﻟیه ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ.
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﻭﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬی ﭙﻴش ﻤﻴﺮﻭﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ،ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ . ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭﺍﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺄﺻﻞ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﺗﻪ ﭼﺎﻩ،ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﻄﻠﻖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﮐﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ( ﻫﻮ
ﻫﻮ) ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻳﺎﻫﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺍثیﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﻧﺎﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺃﺻﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺃﺯﻟﻴّﺖ ﺁﻥ،ﻭ
ﻧﻪ ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺁﻥ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺃﺻﻞ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮔﻮﺋی
ﻨﻮﻋﻰ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭﺵ
ﺑﺮﺣﺴب ﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻋث ﻧﺰﺍﻉ ﻋﻠﻤﺎ
ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ

ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺬﺍﺕ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧت
اﺧﺘﻴﺎﺭﻭﮐﺴﺐ
ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺩﺍﻧﺴﺎن
ﺪﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺒﺎﺣث
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭﺭﻭﺡ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺰﮐیه ﻨﻔس
ﻮﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ،ﺍﺯﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻋﻘﺪه ﻫﺎ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ،
ﺩﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺤثی ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﺷته
هاﻳﻢ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﮔﻔته اﻡ. ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّت
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻢ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻩ. ﭼﻮﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ،ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﻴﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﭘﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺗﻔﮑﺮ،ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﻋﻴﻨﻚ ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﺧﻮﺩ،ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺭﻧﮓ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺗﺮﻙ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺿﻊ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥﺧﻮﺍﻫﻨﺪﻧﻤﻮﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻋﺮﻭﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ،ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻄﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ،ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩﺍنه
ﻮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎنه
ﺒﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬی هستیم ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﺳﭙس
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ ﻭﺍﺭﺑﺎب اﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﺭ،ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎن ﻤﻌﺘﺎﺩ
ﺑﺘﻮﺣّﺶ ﻭﺧﻮﺩسرﻯ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ

ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺟﻪ ﻋﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ
ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤّﺖ ﻭﺟﺪّﻳﺖ
ﻭ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺻﺒﻮﺭﺍنه ﺪﺭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺨت ﺪﻭﺭه ﺴﻠﻮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻔت
ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺧﺎص ﺴﺎﻟﻚ،
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺖ ﺁثاﺭ ﻣثبت
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻭﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺯﻣﺮه ﺪﺍﺭﻳﻢ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺗﺤﮑّﻢ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﻭﻟﺎﻳﺖﻣﺤﻤﺪﻯﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻣثبتی ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺷﺮﻁ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺣﺘﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁﻥ ﺑﺎﻋث ﻧﻈﻢ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﻨﻈﻢ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ،ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ که
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣثبت
ﺒﮑﻨﻨﺪ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﮔﺮ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﮑﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺘﻤﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺧُﺴﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﻋﻴﺐ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ،ﻭ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺑﺎ ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﺎص ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﺎ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻋﺎﻳت
اﺧﻠﺎﻕ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺗﺮک اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺨص ﻠﺎﺯم ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻋث ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺩﻭ ﺍﺳﺎس
ﺍﺧﻠﺎﻕ،ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺘﺤﺴﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺘﻬﺠﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩه اﻧﺪ. ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻳﺎ ﻣﻠﺎﻣﺖ ﻭ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺵ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻪ
ﺟﺎﻯ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻭﻧﻪ
ﺟﺎﻯ ﻣﻠﺎﻣﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ،ﻭ ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﻭﺿﺮﻭﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ. ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺵ ﺁﻳﻨﺪ ﻳﺎ
ﺑﺪ ﺁﻳﻨﺪ،ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﻣﻠﺎﻣﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺷﻚ
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎن ﻮﻳﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻣﻀﺮ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭ
ﺣﻖ ﻭ ﻧﺎﺣﻖ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭ ﻏﻠﻂ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺍﺯ
ﮔﺮﻭﻩ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ،ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ،
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍن
ﺪﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﺘﻮﺳﻂ
ﻫﺴﺖ. ﺷﺮﻁ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ،ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ،ﺁﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺷﻮﺩ. ﻧﺨﺴﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣثبت ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺣﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﺭﻓﺘﻦ ﻭﮐﺸﺘﻦ.
ﺩﻭﻡ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺴﻮﺩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻓﺎﺳﺪ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﻮﻡ ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺣﻖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺭﺍﻩ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﺼﺪ ﺗثبیت
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ،ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﭼﻬﺎﺭم که
ﺪﺭ ﻫﺪﻑ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻤﻞ،ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺁثاﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻳّﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺗﻮﺟیه ﭙﻴﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ

ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺣﺘﻰ ﺗﺤﺖ ﻫﺮ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻫﺪﻑ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﻳﺎﺟﺒﻬﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺧﻮﺩ، ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺻﺤﻴﺢ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻙ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﭘﻨﺠﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ،ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺳﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻈﺮ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ

ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩ.
که ﺸﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺪﻣﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﺎﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺒﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎنی ﭙﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺨﺺ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ نه
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭘﺮ ﻭﺳﻮﺳﻪ ﻭﭘﺮ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺎﺳﺪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺣتی ﺒﺮﺍی ﻴﻚ
ﻃﺒقه عقلی ﺍﺯﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻧﺘﻴجه
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗثبیت
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺷﺸﻢ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺣﺘﻤﻰ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻓﺘﺎﺭﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻦ،ﺗﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﭘس
ﺍﮔﺮﺍﺣﮑﺎﻡ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻭﺩ،ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻔﺘﻢ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ،ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺭ ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺿﻮﺡ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻗﺎﺑل اﺭﺯﻳﺎبی
اﺳﺖ. ﻫﺸﺘﻢ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﮐﻠّﻰ،ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺭﻭﺵ ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ. ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻭﺍﺿﺤﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ. ﻧﻬﻢ
ﺣﻔﻆ ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎ،
ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻰ،ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﺳﻮﺳﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﺩﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻮ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭﺟﻠﺐ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻔﻊ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺷﻰ
ﻭ ﮐﺸﺘﺘﻦ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻫﺶ ﺑﺎﺷﺪ

ﺗﺎ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻃف
اﺯﺗﻤﺎﻡ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﻠﺦ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﭘسﺍﺯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﺘﺄثّر
ﺍﺯﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻗﺒﻠﻰﻧﺸﻮﻳﻢ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺭﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣله اﻯ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺿﻌﻴﻔﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺖ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺭﻓﻊ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﮔﻮینده ﺒﺎﺷﺪ. که
ﻔﮑﺮ ﮐﻨﺪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺯﻭﺭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺯﻭﺩ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻤﺮﻳﻦ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻘﺮﺏ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻤﻮﺩﻯﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎﺯﺩﻫﻢ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺸﮑﻞ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭﻭﺍﺿﺤﻰ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ،ﻭﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺣﮑﺎﻣﻮ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ،ﺑﺘﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺑﻌﻀﻰ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﮑﻞ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﺎﻫﻰ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻳﻚ ﮐﻞّ،ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﻓﻘﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﻭﺳﻴﻊ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻤﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﮐﻔﺎﻑ ﻧﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻴﻚ ﺣﮑﻢ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎت ﺁﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﺍ،ﺑﺠﺎﻯ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺣﻘﻮﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺭ ﮐﺴﻰ،ﮐﻪ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺪه ﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﮑﻢ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﮐﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺁثاﺭ ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﻴﺰﺩﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻧﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺷﺨﺺ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺟﺒﺮ ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻣثلاﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮﺑﺎﻭﺭﻧﻤﻴﮑﻨﺪ،ﭘسﺒﺎﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻳﻨﺠﺎﻧﻴﺎﺋﻴﺪ.

ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭﻫﻤﻴﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﻈﺎﺭﺕ،ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻧﮑﻨﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ،ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ،ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺁثاﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗی
ﻮ ﺗﺮس ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻔﻊ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ
ﺿﺮﺭ ﻭﺧﻄﺮﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﻨﺤﻮی
اﺣﺴﺎس ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺃﻣﺮﻯ ﺭﻭﺣﻰ

ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺗﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺎﺑﻊ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻮﺭ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺁثاﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻟﺎﺋﻞ ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ،ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
قهقرﺍﻯ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ،
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧته
اﻧﺪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺳﻴب
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮک ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﻠّﺖ ﺩﻳﺮﮐﺮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ، ﻫﻴﭻ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭﺑﺪﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
که اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺎﺑﻊ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻮﻣﭙﻠﮑس ﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺭﺍﭘﻴﺶﻣﻰﺑﺮﺩ.

ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ،
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﭼﻪ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﻧﺸﺪﻩ،ﻭﭼﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﻧﺸﺪﻩ،
ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ ﺗﺮﻗﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺴﺘﺪﻝ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎن
اﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺟﺎﻯ ﮔﻔﺘﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻬﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎت
اﻫﻤﻴّت ﺪﺍﺭﺩ،
ﭼﻘﺪﺭ ﻧﻔﻊ ﺁﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍی
ﻘﺎﺑﻞ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
که ﻨﺘﺎﻳﺞ ﻭﺗﮑﻮﻳﻦ
ﺁﻥ ﻫﺪﻑ ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﺯﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ،ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻭﺗﻌﻈﻴﻢ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺳﻮﺩ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺁﻥ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯﺣﻘﻴﻘت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣب
ﺁن هستند. ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺖ. که اﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ،ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎل ﺘﺪﻳﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩی
هم ﺮﺍه ﺒﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ،ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﻭ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ،ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺧﻨثی
ﻭﺟﻮﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻋﺎﻗﺒت ﺠﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻠّﻂ ﺑﺮﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴش ﻤﻴﺒﺮﺩ. که
ﭙﻴﺮﻭ ﺟﺒﺮﺍلهی
ﺒﺮﺍی هستی اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃثیرﻯ
ﻗﺒﻞ ﺃﺗﻤﻰ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﻣﺪﺍﻡ
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮچه
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ ﺳﺎﻝ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮕﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﭘس ﺍﺯﭼﻨﺪ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎﻝ ﻧﻮﺭﻯ،
ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻘﻄﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁل ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴنی اﻟﻬی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠکه
اﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳت ﺎﻟﻬی
ﺸﺸﮕﺎنه ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،که
ﺸﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم اﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ،ﮐﺸﻒ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ،ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء ﻮﻣﻌﺮﺍج
ﻨﻤﻮﺩه اﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎن ﺁﻳﻨﺪه
ﺒﺮﺍی ﺮﺟﻌت ﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎن
ﺒﻮﺩﻩ که اﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮﻣﻬﺪی
کامل وﻟﺎﻳت
او ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﻇﺮف ﭽﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ.   ﭘس ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺗﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ،ﻭﺳﻮﺩ
ﻭﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭی اﻧﺴﺎﻥ.
ﺍﮔﺮ که ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﺣﺴﺮﺗﺒﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻠﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﺮ ﻃﺮﺡ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭﻫﺮﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺟﻨبه
هاﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺮﻙ ﻣﮑﺘﺐ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭت ﺼﺒﻮﺭﻯ ﺳﺨﺘﺘﺮ
ﺩﺭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ ﻭﺳﻴله
ﺘﺰﮐیه ﻨﻔس ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺻت
ﺘﺮﻙ ﮔﺬﺷته ها ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،و تنها ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ،ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
که ﺼﻔﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺗﺎ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰﻭﺍﻟﺎﺗﺮﻯﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻳﺎﻓﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻌﻤّﺎﻯ ﺣﻞ ﻧﺎﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ،ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻭ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺍﺳﺖ که اﻳﻦ ﺍﻧﺘﻘﺎل
اﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﻭﺩﻫﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺻﻔﺎت ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ ﺧﺮﺍﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ
ﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺶ
ﺿﻠﻌﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻏﻴﺮﻩ
ﻭ ﻓﻄﺮت ﻮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ، ﭼﻮﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ،ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﭼﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺣﮑﻢ ﮐﻨﺪ.
ﭘس ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺻﻞ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﻯ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻟﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻓﻰ ﺍﻟﺪﻳﻦ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ،که
ﺒﺎﺯﻳﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺳﺘﻢ ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮ،ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺠﺰ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ، ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍ،ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ، ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺷﺨﺺ ﻫﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﻮﺍﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺪﻩ،
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﮐﺸﻴﺸﻰ ﺑﻬﺮ ﺩﻟﻴﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﻨﻈﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍی ﺸﺨص ﻤﻌﻠﻮم
ﺸﻮﺩ،که اﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﻭﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ ﻭﺍﻗﻌی
اﺳﺖ. ﻭﻟی ﺒﻤﻮﺟب
ﻔﺮﻫﻨﮓ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺃثرﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺘﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺷﮑّﻰ ﺑﺮﺳﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﺴﺘﻪ،ﻭﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪﻣﻨﺤﺮﻑﺧﻮﺍﻫﺪﻣﺎﻧﺪ.

ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﮐﻨﺪ،ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ،ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،ﻳﻚ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ،ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺮﺍتب
اﻟﻬﻰ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴله اﻧﺴﺎن
اﻟﻬﻰ ﺷﺨص ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
که ﺪﺭﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺼﺮﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳت کند .
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
رﺍ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺮﺳﺶ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺒّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﺷﺸﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ،ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ

ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗب
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻥ،ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺴﺮﻳﻌﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺧﺮ ﺁﻥ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺃﺣﺴﻦ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺃﻫﻮﻥ
ﺍﻟﺸﺮﻳﻦ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس،ﻭﺳﺮﻋﺘﻰ
ﻧﺠﻮﻣﻰ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ ﻟﺬﺕ
ﺷﮑﻤﻰ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﻌﻠﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ، ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻳﺎ ﻓﺴﺦ
ﻭ ﺭﺳﺦ،ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺳﺦ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ،
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍی
ﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ، ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺭﻧﺞ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.

ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺧﻴﺮ ﻭﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺴﻴﺎﺭﺟﺎلب
ﻮﻟﻰ ﺣﺴّﺎس ﻭ ﺳﻠﺎﺣﻰ
ﺩﻭ ﻟﺒﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﻮس ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﭘﺴﻨﺪﺩ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﺒﻴﺎﺷﺪ.
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺧﻴﺮ ﻭﺳﻮﺩ
ﻭﻧﻔﻊ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻔﻊ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻧﻔﻊ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮطه اﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻳﻌﻨﻰ ﺟﺴﺘﻦ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺑﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﻣﺼﻴﺒﺘﻰ ﺧﻢ ﺑﺄﺑﺮﻭ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻥ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻁ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶ ﻭ ﻋﺮﺏ،ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻭ ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﻳﺎ ﺯﻧﺪﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﭘﻬﻠﻮی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻗﺪﻳﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﻗﺮﻳﺶ
ﺭﺍ،ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ
ﻳﺎ ﭘﻬﻠﻮﻳﺎﺕ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﭘﻬﻠﻮﻯ ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻗﻮﻡﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻨﺎﻡ ﺟُﺮﻫﻮﻡ
ﻳﺎ گور هوم
ویا ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻫﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻤﮑﻪ
ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻳﻚ ﺁﺏ
ﺟﻮﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺖ ﺍﻗﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻘﺶ
ﺭﺳﺘﻢ ﻓﺎﺭس ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻓﻨﻰ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ،ﻭ ﮔﺮﻳﻪ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺮﻳﺶ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻳﺎ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺑﺠﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﺭﺍ
ﺫﮐﺮ کرﺩه اﻡ   ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﻟﻤثل ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﭽﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭظﻴﻔﻪ
ﻔﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻣل
ﺴﺮﻧﻮﺷت ﺒﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻋث
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻫﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍﺑﺴﺎﺩﮔﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺳﺮﻧﻮشت ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻧﻔﻊ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻭﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﺎی ﻠدﻧّﻰ،ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺨﺎﻟف ﺒﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷت ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ،ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻋث ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘس ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍ،ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ،ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ، ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻫﺮﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ،ﭼﻮﻥ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭ ﻋﺼﻴﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﺑﻨﺎ ﺣﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﻗﺴﺎﻭﺕ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ، ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺻﺮف ﻠﺬﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﮑﺮﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.

ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ،
ﮐﻪ ﻣﻨﮑّﺮ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺷﺪه اﻧﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻌﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻮﺑﺨﻠﻖ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻮﻣﻘﺪّس
ﺸﺪه ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺁﻧﻬﺎ،ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺷﻬﻮﻫﺎﻯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﮐﺴﺐ. ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎل ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﻭﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺩﻳنی ﻮﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺩﻳﻨﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺍﻟﻬﻰ،
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ،ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺗﺎﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮔﺮﻓﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﺷﺮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻰ،ﻭﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻨﻰ، ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه
اﻯ. ﭘس ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺪﻡ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺣﻖ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻋﻮﺍﻡ
ﮐﺎﻟﺄﻧﻌﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻐﻠﻂ ﺣﻤﻞ ﺑﺮﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ . ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺣﻖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ،ﻳﻌﻨﻰ ﻟﺬﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﺪﺍﺩه
اﻧﺪ،ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ،ﻭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺪ ﺩﻳﻦ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻪ ﺩﻳﻦ،ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺷﺪﻫﺎﻧﺪ. ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ،ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﮑﺮﺍﺭ

ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،ﻇﺮﻑ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺳﺨﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺗﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺭﻭﺡ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ،ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺎﻝ ﻣﺎ ﺑﻤﺮﺯ
ﺧﻄﺮ ﺭﺳﻴﺪﻫﺎﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻭ ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺭﺍﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍت ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﻴﻢ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﭘُﺮ
ﻃﻤﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﺼﺮف
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺑﻬﺸت عظیم ﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪه
ﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻠّﺖ ﻋﺪﻡ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻪ ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﭼﻪ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ،ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﻋﻠﺘﻰ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻡ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ ﻭﺟﺎﻟﺒﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺘﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی هرﮐس ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ ﮔﻔته
اﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﺨﻮﺭ
ﻭﻣﻨﺒﺮ ﺑﺴﻮﺯﺍﻥ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻣﮑﻦ.
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﺑﻰ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻫﻴﭻ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻥ،ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺟﻮﺩﻳﻬﺎ،ﺍﺯ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ ﺗﺎ
ﺳﺎﺭﺗﺮ،ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎن ﺮﺍ ﻣﺤﻮﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻧﺴﺎن
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺳﺒﻘﺖ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻭ،ﺑﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺒﻘﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺷﺮﻑ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت
اﺳﺖ،ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ. ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ،ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﻗﺪﺭﺕ
ﻏﻠﺒﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻭ ﺳﺮﻗﺖ ﻭ ﻇﻠﻢ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺑﺪﺍﺋﻰ،ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ ﭘس
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﺗﻦ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻧﻴﮑﻮ، ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﮑﻮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻧﺠﺎﻣﺒﺪﻫﻨﺪ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﭘس ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺷﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
،ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻗﺪﻳﻢ،ﺩﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﺑﻞ،ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ ﺍﮔﺰﻳﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ ﺍﺳﺎس
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺎﮐﻢ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴاﻦ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺸﺮﻭﻁ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻧﺴﺒﻰ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﺑﻨﺎﻡ
ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ، ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ثوﺍﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ جاﻫﻞ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺿﺪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ . ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎن
ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩی
ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
(ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﻯ) ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ( ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ) ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ،ﻳﺎ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯﺟﻨﺒﻪ ﺧﻴﺮ
ﺁﻥ شرّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻤﻚ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ،ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ ﺑﺎ
ﺗﻈﺎﻫﺮ، ﻭ ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺷﺪﻥ،ﻭﻧﺎﻥ ﺷﻬﺮﺕ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ
است. ﻭﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺷﻴاء ﺑﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﺮ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺍﺯﺩﻳﺪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ثوﺍﺏ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﮐَﺮَﻡ ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﺒﺮ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭت اﻧﺠﺎم
ﻴﻚ ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ،که
ﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ثرﻭﺕ
ﺭﺍ ﻭﻗﻒ ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﻭ
ﻋﮑس ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺟﻨﺒﻰ ﻣؤﺳﺴﻪ،
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ،ﺩﺭ
ﺑﺨﺸﺶ، باید ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺖ ﻣﺎ،ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﻫﺶ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻔﻆ ﺧﻴﺮ ﺑﺨﺸﺶ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭ (ﺣﺎﺝ ﺁﻗﺎ) ﺷﻬﺮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻦ،ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﺑﻮﻯ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍﺑﺴﻮﺩﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﻣﻔﻬﻮمی ﻤﺘﻨﺎﻗﺾ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺎﻟﻪ ﺧﺮﺳﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻳﻚ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮﻙ ﺣﺪ ﺃﮐثر ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺣﻔﻆ ﺁﺑﺮﻭﻯ
ﺑﺨﺸﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺭﺑﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ. ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷاه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﮑﻤﺮﺵ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎﻳﺶ
ﺑﺼﻮﺭت او ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.   ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﻕ
ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺣﻘﻮﻗﻰ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺻﺪﺩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻭﻋﺪﻡ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﻳﻚ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی ﺨﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺳﺎﺭﺗﺮ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ

ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻭ،ﺩﺭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ،ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻭ،ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﻘﺪﻡ
ﺑﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻡ
ﻭ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﭘﺶ ﻓﺮﺩﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﮔﺮﮒ
ﻭ ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺩ،ﮐﻪ ﮔﺮﮒ
ﻭﺣﺸﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻠﺎﺵ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.  ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﺤﻴﻂ ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻯ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ.

ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻓﮑﺮ
(ﻣﻦ ﺁﻗﺎ ﻫﺴﺘﻢ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺩﻩ) هماﻥ ﻗﺪﺭ
ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﮔﺮ ﺳﺘﻢ
ﻧﮑﻨﺪ،ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﮑﻨﺪ ﺣﺮﻓﺶ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﺮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺭﺍ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺃﺻﻞ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻢ ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺁﻗﺎ ﻭﺳﺮﻭﺭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻗﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺧﺪﻣت
ﺒﺎﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎمعه
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺑﻨﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﭘﺮﻧﺴﻴﭙﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻭ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﺭﺗﺮ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮕس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺗﺌﺂﺗﺮ
ﻣﮕسﺳﺎﺭﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺧﻰ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﺮﻳﺪ ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭ ﺳﺮﺍﭘﺎ
ﺁﺯﺍﺩ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺮﻙ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺣّﺶ،ﻭ
ﺁثاﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ( ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻧﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺮﺍﻯﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻣﺸﺮﻭﻉ ﻭ ﺷﺮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺮﻙ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﻟﻔﻆ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ ﺷﻬﺮ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﻃﻞ،ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﻉ ﻭ ﺩﻳﻦ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻮﺍﺩث ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﺩﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻨﻰﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
(ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻴﺎﺳﻰ)
ﺑﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ) ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ (ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﻌﻨﻮﻯ)
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ

ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺳﺎﻧﺪه
اﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﺩﺕ،ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ،ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺍﻓقی
هستند. که ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ، ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣل ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮﺗﺮ،ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻗﺪﻣﻬﺎ
ﺑﻌﻘﺐ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ،ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ،ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻮﺷﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﻭ،ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺨﻂ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﺷﻮﻳﻢ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺎﺩت
اﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻫﺮﺩﻭ،ﺑﺎﺭ
ﻳﻚ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺏ
ﻳﺎ ﺑﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺩﻭﻡ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪ،ﻳﺎﮐﺎﺭ ﺧﻮﺏ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺪ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭﻭﻍ
ﺩﻭﻡ ﺧﻴﻠﻰ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺑﺎﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻍ
ﺍﻭﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺩﺭﻭﻍ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭﻭﻏﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍﻳﺞ،ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻌﺎﺻﺮ،ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ،ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﺴﺄله اﺧﺘﻴﺎﺭ،ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ،ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﮐﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺤﻘﻖ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻫﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ،
ﺟﺎﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺍثرﺍﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻮﻡ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻓﻮﺭﻯ،ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺳﺘم کاﺭﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣثلا ﺍﺯ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺘﮑﺎﺭﻯ ﮐﺴب
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻏﺮﻭﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،
ﻭ ﺑﺎ ثرﻭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺳﺘﻢ ﺑﺨﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺸﺮﻙ،ﺑﺎ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﻭ ﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ

ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ،ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ
.

ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﻧﻈﻢ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻥ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺭ ﮐﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍثرﺍﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﻣﻬﻤﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ.
ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺷﻮﺭﺵ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭼﻪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﺪﺭﺕ ﺿﺮﺑﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﺳﺘﻢ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﮑﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺸﻮﺭﺵ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍت
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻮﺭش ﺮﺍ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﺭﺍ
ﺑﺸﻮﺭﺷﻴﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺷﻮﺭﺵ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
،ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺑﺸﻮﺭﺷﻴﺎﻥ
ﻭﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﻧﺪﻙ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺳﺘﻢ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﺭﺷﻴﺎﻥ
ﺷﺪ،ﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺷﺶ ﺳﺎﻝ
ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﻤﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺣﺎﻝ ﺷﺎﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎﺷﻮﺭﺷﻴﺎﻥ؟
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺩﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺁﺳﺎﻳﺶ
ﺟﻤﻌﻰ،ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻋﻠﻤﻰ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﺳﺘﻢ
ﺑﮑﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﺘﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺩﻯ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻧﻈﺮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻣﻨﺘﻘﺪﺍﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻣﻔﻴﺪ
ﮐﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ (ﻇﻠﻢ
ﺑﺎﻟﺴﻮﻳّﻪ ﻋﺪﻝ)
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﻮﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﻃﻤﻊ ﺷﺨﺼﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺰ ﺑﺮﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺯﻳﺮ ﺿﺮﺑﺎﺕ
ﻣﺘﻨﻔّﺬﻳﻦ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺘﻦ ﻭ ﺻﺪﻣﺎﺕ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﺃثر
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ اﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺃﻣﺮیّه
اﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ ﺣﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ،
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺯ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤث ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺮﻳّﺖ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻪ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻋﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍثر ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ،ﺑﺮ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪّس ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﻈﻴﻢ ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺁﺩﻡ ﮐُﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺍﺗﺤﺎﺩﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪّس
ﻭﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻘﺪّس ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮﺑﮑﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺎﺗﻞ ﻭ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺘﻮﻟﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻬﻴﺪ،ﻭ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﻣﻘﺘﻮﻟﻴﻦ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺟﻤﻌﻰ ﻳﻚ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﻋﻘﻞ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺿﺮﺭ ﺑﮑﺴﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻃﺮﺩ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻋﻠﻨﺎ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻟﻄﻤﻪ ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻃﺮﺩ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺧﻮﺩ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﻳﺎ ﺣﮑّﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،که
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺷته تﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﺪ،ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦﺭﺍﺍﺯﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﺯ
ﻗﺮﻥ ﻫﻔﺪﻫﻢ ﻣﻴﻠﺎﺩﻯ
ﺟﻨﮓ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﺮﺍی
اﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ،ﺑﺎﻇﻬﻮﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻧﺰﺍﻋﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺑﺨﻄﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ (ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﺮﺩﻯ) ﻭ( ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺟﻤﻌی) ﺪﺭ( ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ،
ﺗﺤﮑّﻢ ﻣﻨﻈّﻢ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻮﺩ،ﻫﻴﭻ
ﺗﺄثیرﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻮ ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻭ ﻫﺮﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﺭُﺧﺪﺍﺩ،ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤظه اﻯ،ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻃﺒﻴﺐ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺴﺨﻪ
ﮐﻠّﻰ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻭﺿﻊ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻔﺎﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪنی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺨﻪ ﻋﻠﺎﺟﻰ ﺧﺎﺹ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻔﺮﺽ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﺰﺷﻚ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻃﺒّﻰ،ﻭﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻢ ﻃﺐ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻄﺎﻯ
ﺣﮑﻤت هاﻯ ﺍﻃﺒﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﻬﺎﺭ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﻳﺎ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺍثرﺍﺕ
ﻣثبت ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺒﺪﺃ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭ ﺧﻠﻘﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺮ
ﺩﺭ ﻧﻤﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﻃﺒﻴﻌت
کاﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ،
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻠﻴﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺃﺷﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺄثیرﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻮﻫّﻢ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﻈﺮ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺟﺒﺮ
ﻭﺗﺤﻤﻴﻞ ﻋﻘﺪه
ﻫﺎ ﻭ ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻋﺪﻡ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺒﺮﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺫﺍﺗﻰ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ می
گرﺩﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺗﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﺒﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﻭﻧﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺡ،ﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻥ،ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﻃﻠﺴﻢ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻋﻰ، ﺑﺎ
ﺭﻧﺞ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺃثر ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ،ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﻣﮑﺎن ﻨﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ،ﮐﻪ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﺳﻨﮕﻰ ﺍﺯ
ﻗﻠﻪ ﮐﻮﻩ ﺑﺘﻪ ﺩﺭﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻗﻂ
ﺷﺪﻩ، ﻟﺬﺗﻰ ﻧﻴﺰﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻭﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻮﺗﺎﻩ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ،ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس برﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻭﻇﻴفه
ای هستند. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷته
اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺣﻄﺎﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺧﻄﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺧﻄﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ، ﻭنه
ﺒﺮﺍی اﺟﺘﻤﺎﻉ.
ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺪﻡ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻑ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﻭ ثوﺍﺏ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ،ﮐﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﮔﻔته اﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺩﻗﻴﻖ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﺑﺎﺯ ﻫﻴﭻ ﺗﺄثیرﻯ
ﻣثبت ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎﻋث ﺷﺮﻙ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰﺍﻟﻬﻰﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ،ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﻠّﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ،ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺑﺮﻕ ﻭ ﺣﺮﮐت
ﻮﻏﻴﺮﻩ، ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧته
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻓﻴﺰﻳک
ﻭ ﺷﻴمی ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻭ ﺩﻭﺗﺎ،ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﭼﻬﺎﺭ ﺩﺭﻋﻤﻞ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺎﺳبه ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ،
ﭘس ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻳﺰ ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ،ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻭﺟﻮﺩی
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺭؤﻳﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺩﺍﺧلی
ﺨﻮﺩ،ﻫﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺁﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﮑﻞ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺃﺑﺮﻫﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻟﺤظه اﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ،ﺩﻭﺷﮑﻞ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺩﺭﺃﺑﺮﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺷﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺃﺑﺮﻫﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻭ ﺩﻭﺣﺎﻝ ﻭ
ﺩﻭ ﺃﻣﺮ ﻭ ﺩﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﭼﻮﻥ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪﻫﻤﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﮕﻰ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ،ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭﺻﻔﻰ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ،ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺩﺭﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻬﻢ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﮐﻪﺍﻣﮑﺎﻥﻗﻬﻘﺮﺍﻧﻴﺰﺩﺍﺭﺩ.

ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻥ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻠّﻴّﺖ
ﻭ ﺳﺒﺒﻴّﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ، ﭘﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﺻﻐﻴﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﮐﺒﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺳﻴﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻋﻠّﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌت
هرﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺗﻌﻠّﻘﻰ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﮐﻮﺭ ﻭﻣﺮﺩﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻝ،

ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻃﺒﻴﻌت ﻮ ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎﺯ
ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻣؤثّرﺗﺮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ ﺍﻭ،ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻫﺎﻯ ﻧﺠﻮﻣﻰ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ،
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ ﺟﻠﻮ
ﺑﺰﻧﺪ،ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻭﻟﻮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨکه
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ،ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻫﺰﺍﺭ ﮔﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮل ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ، ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺧﻨثی
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻫﺮ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺃثیرﻯ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
، ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺍﺳﻴﺪ DNA ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻗﺒﻞ
ﮔﻴﺎﻫﻰﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺃﺗﻢ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﮔﻴﺎﻩ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ،
ﺳﺮ ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ،ﭼﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻮﻫﻰ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
که ﺁﻧﺎن ﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
.

ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ. ﺳﭙس ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻣﻨﻈّﻢ
ﻭﻫﻮﻟﺎﻙ،ﺩﺭ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺧﻮﺩ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍع ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺟﺎﺑﺠﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺿﻤﻦ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﻦ ﺍﻭ ﺿﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻧﻴﺎﺯﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺗﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺪن
اﻧﺴﺎﻥ ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍن ﻮﺑﺎﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺷﺪ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭﮐﻤّﻰ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ،ﺁﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻃﺒﻴﻌﻴﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺤﺘﻤﻴّﺖ ﻭ ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﺳﺒﺒﻴّﺖ،ﺑﺮﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍمه
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺍﺷﺖ،ﺧﻨثیﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻫﻮﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﻠّﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﻌﺪﻯ  ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻭﺭﺍثت
ﻭﺃثر ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻴﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻗﻄﻌی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺻﻮﺭت
اﺻﺮﺍﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻘﺪّس ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺳﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﻭ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻳﻔﺎﻯ ﻧﻘﺶ ﺭﺏّ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﭘس اﺯﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩیﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺗﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ که اﺎﻳﻦ
ﺗﻦ ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ،ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ،ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻃﻮﻝﻋﻤﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻧﺞ ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻦﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷته اﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﺒﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪﺍنی کنند. ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ثوﺍﺏ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﻬﻴﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺑﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻰ ﺑﺮ ﻧﻘﺶ
ﻭﺭﺍثت ﻭﻣﺤﻴﻂ،
ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. که اﻳﻦ ﻧﻘﺶ
ﺩﺭﮐﻮﺩﻙ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮ ﻣﺤﻴﻂ ﺗﺴﻠّﻂ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻨثی
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﺄثیر
ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻰ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍنع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻤﺎﻝ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮐﻨﺪ. ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻋﻠﻤﺎ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎن
علمی ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺮﺍﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﮑﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖ.
ﻧﺰﺩﻳکی ﻨﺴﺒﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﻭﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻧﻄﻔﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻋﻠﻮﻡ، ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺮ ﺍﺯﻣﺤﻴﻂ
ﻭﻭﺭﺍثت ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﻤﻘﺮﻳﻄس ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺭﻧﮓ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺤث
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺎ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﻄﺎﺑﻘت ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ

ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. که نه ﺪﻧﻴﺎی
علماﻯ ﻣﺎﺩی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭنه ﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪه ﺒﺂﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎت
علمی ﻗﺎﺑل ﻤﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺳﻴﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﻓﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻓﻌﻞ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻌﻞ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻠﻤﺎ ﻓﻌﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻓﻌﻞ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺩﻫﺮ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻭﻟﻰ
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺗﻌﻠّﻘﻰ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﭼﻪ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ،ﻭ چه ﻨﻌﻤﺖ
ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺖ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﺍﻩ ﮔﺸﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻨﻴﻢ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻓﻌﻞ ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﻭﻟﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻓﻌﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻌﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﭘس ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻓﻌﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻟﻨﻴّﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴخ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﻮﮐّﻞ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻓﻌﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ،ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ، ﻭلی
ﺪﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺴﻢ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺃﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺸﺨﻴص ﻮ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ ﻳﺎ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثبت ﻭﺩﺭﺳﺖ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺄﻣﻴن ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻤﮑن ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﮐﻮﺭ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻋﻴﻨﻚ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭ

ﭘﺮﺩﻩ ﺟﻬﻞ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻴﭻ ﻧﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ ﺑﺮ
ﺍﺷﻴاء. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺩﻳﺘﺮﻣﻰ ﻧﻴﺰﻡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎن
ﻮﺩﺭ ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺳﻴﺮ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﻄﻠﻘﺎﺩﺭ
ﻓﻌﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺑﺪنی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻓﻘﻰ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ،ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻳﺎ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺻﺒﻮﺭی ﺮﻧﺞ ﺁﻭﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻮﺍﻧﺴته
اﻧﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺨﺺ،ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺫﺍﺕ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺣﻠّﺎﺟﻰ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ.
ﻟﺬﺍ ﺍثر ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﺃثر ﻭﺭﺍثت ﮊﻧﺘﻴﻚ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺭﺍﻫﻰ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺗﺤﻤّﻞ ﺳﺨﺘﻰ
ﮐﻨﺘﺮﻝﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴش ﺨﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻨبه
هاﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺻﺤنه
هاﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﺎ ﺿﺮﺭ ﺭﺳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻫﺮﺩﺭﻯ ﻭﺭﺍﻫﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﺟﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺍﻣﮑﺎن ﻮﺭﻭﺯﻧﻪ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ.
ﺁﻧﻬﻢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ،ﻭ
ﺷﺎﻴﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮﮐس ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﻟﺨﺴﺘﻪ ﻭﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﺍﻳّﻮﺑﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺭﺳﺘﻢ ﻭﺍﺭ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺧﺎﻥ ﻫﻔﺘﻢ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،که ﺒﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻧَﻔَس
ﺭﺍﺣﺖ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻭ
ﺁﺳﻮﺩﻩ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺩﻥ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻠﺎﺋﻰ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﺃﺳﻴﺮ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ ﺩﺭﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭﺁﻣﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺻﺮه ﺪﺍﺭﺩ.
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻴﭻ ﺳﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﻳﺶ،ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻭﺭﺍﻣﻴﮑﺸﻨﺪ،ﮐﻪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺗﺸﺮﻳﺢﺁﻥﮐﻨﻨﺪ

ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩﻥ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺃﻧﺪﻙ ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭس ﻭﺭﻭﺍن
ﺪﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﭘﺰﺷﻚ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺭﺳﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺤﺴﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴته اﻳﻦ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺭﻭﺍنی اﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﻧﻤﻮنه
هاﺋﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻓﻬﻢ ﮐﻠّﻰ ﻭﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﭘس ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻭﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ ﻭﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺃﻣﺮﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﺧﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠق
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. که ﺁﻧﮕﺎه
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺭﺳﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ ﮐﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﮑﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ، ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮت ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﻣﺴﻴﺮ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻴﺮﺕ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺻﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻏﻠﻂ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺻﺤﻴﺢ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺣﺘﻰ
ﻋﺪﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺻﺪﻭﺭ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ،ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺻﺤﻴﺢ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷت ﺒﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭼﻮﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﻨﺪﺭﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳک
که ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺟﺒﺮﻯ ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺷﺪﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯﻋﻠﻤﺎﻯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺘﻬﺎ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﮐﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺮ ﻭﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. که
هماﻥ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ،ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺭﻋﺎﻳت
ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﭽﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﻋﺎﺭﺿﻪ ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﻠﺎﺡ
ﺩﺍﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ،ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭی
ﺪﺭﺟﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ
ﺳﻮﻡ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻭﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺷﻔﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺷﺪﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﻨﺪ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﭘﻠّﻪ ﺷﻔﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻗﺘﻰ ﭘﺰﺷﻚ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩش ﺮﺍ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﻴﺴّﺮ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﻔﺎ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪی ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﻏﻴﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﻭﻏﻴﺮ

ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﻴﻢ
ﻣﺤﻴﻂ ﻫﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘس ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﺪﻭﺩ ﺣﺪّ ﻳﻘﻒ
ﻳﺎ ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ ﺍﻭ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻇﺮﻑ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ،ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺃﺑﺪﻯ،ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ،ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
معقول ﻧﻴﺴﺖ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺟﺴﺘﻦ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺎﺯﻩ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮﻳﺎﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺳﻮﺕ ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ،ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻯ ﭘﺰﺷﻚ
ﺷﺪه ﺘﺎﺯﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻭ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺟﺴﺘن کماﻝ
ﻋﺒث ﻭﺑﺎﻃﻞ ﻭﺑﻰ
ثمر ﻭﺑﻰ ﻫﺪﻑ
ﺑﻮﺩﻥ. ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮچه ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﻇﻴفه
ﺒﻌﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴشه ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت ﺴﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎی
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻘﺶ ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺻﻠﻰ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﺪ .

ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺄﻳﻮس
ﻭﺑﻰ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺷﺪه
اﻧﺪ . ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﺍﻣﻴﺪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﮑﺸﻒ ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ ﻭ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻨﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺟﺒﺮ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺟﺒﺮ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. که اﻣﺎﻡ

ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺳﻮﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺗﺮ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺪ ﺃﮐثر ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺗﺎ ﻣﺮﺯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺰﻭﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺑﺎﻟﻠﻪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴت ﺒﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭﻋﻘﻞ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﭘﻴش ﺮﻓﺖ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻌثت
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﻝ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥﺣﻘﻴﺮﻯﺑﺪﺧﺼﺎﻝﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﻓﻠﺴفه
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪه ﻮﺗﻨﺰﻳﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ

ﺑﺸﺮﻯ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺎﻣﻞ،ﺳﻪ
ﺍﺻﻞ ﮐﻠّﻰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ،ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﻫﻴﭻ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺟﻤﻌﻰﻭﺭﻭﺡ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺎﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺷﻔﺎ ﻧﺪﻫﻨﺪ،
ﺷﻔﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺷﻔﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭﺧﺎﺹ
ﺭﺍ،ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝﭼﻮﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﺎﻡ ﻭﻋﻤﻮم
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﺎﻡ ﻭﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﺸﮑﻞ
ﮔﺸﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﮐﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻓﺖ
ﺑﮑﺠﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺴﺦ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻥ ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭﻧﻮﺡ ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﺳﺮﺍء
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺯ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺠﺮﺃﺕ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺸﮑﻞ ﮔﺸﺎﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ،ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻔﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻭﺭﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺨﻴﺎﻝ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺗﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰﺩﺍﺭﻧﺪ.
( ﻫﻨﺘﺮ) ﺧﻮﺷﺒﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺘﺤﻴّﺮ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
که ﺤﻘﻴﻘﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﻋﻨﺼﺮﻯ ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺷﺎن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺼﺮﺍﻧﻪ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻴﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍنی
همه ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩی ﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﺍﺳﻞ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ، ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭث ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺰﻡ،
ﻭ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻮﺩﻥ،ﺩﺭ
ﺳﻦّ 98 ﺳﺎﻟگی
ﺪﺭ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧسی
ﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﮔﻔﺖ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻗﻄﻌﻰ ﺭﻳﺎﺿﻰ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺠﻬﻞ

ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،که
ﺒﮕﻮﻳﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﭘس ﺗﺮﻙ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﻣﻴﺴّﺮ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﻦ ﻓﻘﻂ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻫﻴﭻ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻴﭻ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺭﺍﺳﻞ ﻭ ﺍﻣثﻝ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻨﻮﻥ،ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻨﺪ ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻓﺴﻮس
ﺍﺯ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺃﺷﺪّ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺪﺭﻙ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦﺷﺎﻧسﺁﻧﺎﻥﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻭ ﺭﻓﻊ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺟﻬﻞ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﻋﻘﻞ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ،ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻥ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﺣﻠﻮﺍ
ﺣﻠﻮﺍ ﮔﻔﺘﻦ ﺩﻫﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺍﺯ ﺻﺪﺭ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﻭﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻐﻴﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﮐﺒﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻋﺪﻡ،ﻳﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ،ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. که ﻤﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺃﺳﻔﺎﺭ ﺍﺭبعه ﺒﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ،ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠگی ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺩﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ. که
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﺟﺘﻤﺎﻉ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺎمعه اﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠﻢ ﺍﻟﺄﺟﺘﻤﺎﻉ،
ﺑﺎ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺩﺭ ﻋﻠم
اﻟﺎﺟﺘﻤﺎﻉ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺁﻣﺎﺭ ﻭﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺻﺪﺻﺤﺒﺖﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭنهاﺯﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯﻣﺸﺨّﺺﻓﺮﺩﻯﻭﻗﻄﻌﻰ.

ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺟﺒﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺮﻭﻁ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻌﻴﻨﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺸﺎﺭ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺴﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺿﺮﺭ ﺑﺨﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺁﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧقعی ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻔﻊ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺩﺭ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺻﻠﺎﺣی ﺪﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻋﻤﻖ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺗﻮﺣش ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ثرﻭﺕ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻣﺮﺯﻯﻧﺪﺍﺭد
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ که ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎن کاﺭﻯ ﺍﺯ ﻫﻮس ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ،ﻭﺩﺭ
ﻓﻄﺮت ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻭ ﻫﻢ ﮔﺎﻡ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻈﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻋﻠﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ،ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﺎص ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﺁﻣﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﺮﺩﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺷﻤﺮﻳﻢ، ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ،ﻭ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺟﻨبه
های ﻣﻨﻔﻰ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺣﺴﺎب ﺮﺳی اﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﮑﻰ ﺩﺭﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﻣیثبت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺄﺻﻞ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬی ﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌت
ﻮﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺎﺑﻮﺩﻯ ﮐﻞّ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﺍﮔﺮ ﺫﺭّه
اﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﻳﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ، ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﻣﻰ ﺭﻳﺰﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺫﺭّه
اﻯ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰﻭﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ،ﺭﻓﻊ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺧﺮﺍﺝ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ،ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ،ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻣثبتﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻏﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳت ﺭﺍ ﻣُﻠﺎﻙ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻣثلا ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﻣﺎﻝ ﻭﻳﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻦ، ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﺸﻮﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
self ﻭﺣق ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
. ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻳﺎ   دیتر
می نیزم ﺩﻓﺎﻉ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺑﻴﻨﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻗﻮﺍ ﻭ ﺃﻧﮕﻴﺰه
ﻫﺎﻯ ﺩﺍﻋﻰ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺩﻋﻮﺕ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺿﻤﻴﺮ ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻟﺎ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﮐﻮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻟﺎ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺩﺭﻙ،ﺩﺭ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﻳﺎ
ﺑﺪ،ﻳﮑﺠﺎ ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰ
ﻭﺣﺎﻝ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩ،ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺳﺘﺨﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﺠﻦ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻌﺪ ﺁﺏ ﺳﺎﻟﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺁﺏ ﺳﺎﻟﻢ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻟﺠﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻢ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﺠﻬﺎﻟﺖ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺖ ﻓﻘﻂ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺭﻓﺘﻪ،ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﻘﺎﻳﺎﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺑﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ،ﺣﺘﻰ
ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﻗﺪﻡ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎس ﺟﺎﺩﻩ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﭘس ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺑﺤﺎﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﻔﺮ ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻰ باﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻣﻴﺪﺍﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺍﺯ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﺩﻭﺍﻓﻊ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻏﺮﻕ ﻭﮔﻢ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻩ ﻭﭼﻮﺏ ﭘﻨبه
اﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻬﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺳﺎﺣﻞ
ﺍﻣﻨﻰ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ
.

ﻧﻪ ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﮐثر ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﺳﻰ
ﻣﻌﺎﺻﺮ،ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ (ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ)،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻟﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺤﺮﮐﺎﺕ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻫﺎﻯ ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺟﺴﻤﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﮐﺎﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻟﺖ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻢ
ﮐﻢ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﺫﺍﺕ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺮﺍ،
ﺑﮑﻠّﻰ ﮐﻨﺎﺭ

ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻪ ﻫﺴت ﻮﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻬﻞ ﮐﻮﺩکی ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻯ ﻳﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
چه ﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺺ
ﻭﻋﻴﺐ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎمعه ﺸﻨﺎس ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎس ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳت ﺪﺭﻧﻈﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺍﮔﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺟﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ،ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ، ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ. که
ﺘﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ،ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ
ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻥ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻮﺷﺶ ﮐﻨﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﻄﺮﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎ،ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﻔﻌﻠی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺻﺮﻑ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻله هست . ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﻧﺠﻮﻣﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ ﻃﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ،ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﻴﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﺵ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺩﺍﺗﺴﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﮐﻪ
(ﺭﻭﺵ ﺑﺎﻟﻴﻨﻰ) ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
آبژکتیو ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍنی
اﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺑﺎﻟﻴﻨﻰ ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺨﺘص ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭلی ﻨﺘﺎﻳﺞ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮچه ﻤثبت ﻮﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺯ ﻗﺮﻥ ﻫﻔﺪﻫﻢ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺬﻫﺐ ﺟﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ
ﻋﺠﻴﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻇﺮﻑ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺧﻴﺮ،ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﺮ ﺧﻴﺮﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﮕﺎه
ﻤﺸﮑﻠﺎت اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻤﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭ
ﺣﺘﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﻴﺮ ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﻭﻳﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺩﺭﻭنی
اﻧﺴﺎن اﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺴﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭلی اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺗﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎﻧﻊ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻠّﺎﺩﻩ
ﻭ ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺿﻌﻴف ﺘﺮﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ،ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺿﻌﻴق
عقلی ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺳﺮﻳﻊ
ﻳﺎ ﮐﻨﺪ،ﺑﺰﻭﺍﻝ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺁﺳﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻮﺷﻨﺪ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻎ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺒﻠﻮﻍ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻨﺘﺮﻟﺶ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻮﻗﺖ ﺧﻮﺩ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻫﻢ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.

ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺣﻖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺷﻌﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﺍ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩ،ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻄﺎ ﻭﺑﺪ ﮐﺎﺭﻯ، ﺍﺯﻃﺒﻴﻌت ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، چه
ﺮﺳﺪ ﺑﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ

ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺮﻡ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ، ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ،ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺠﺮﻡ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻳﺎ کرایم
فرنگی ﻭ ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ،ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ،ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،ﺧﻮﺩ
ﺭﻮﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ،ﻭ
ﻣثمر ثمرﻗﺎﺑل
ﺘﻮﺟﻴﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺴﺐ
ثرﻭﺕ ﺑﺎﻋث ﺯﻭﺍﻝ
ﺻﺎﺣﺐ ثرﻭﺕ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻠﻮﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﻠﺎ ﺗﮑﻠﻴﻔﻰ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
که ﺁﻧﮕﺎه ﺤﺘﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺻﺤﻴﺢ ﺍﻭ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ،ﺻﺤﻴﺢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻔﻊ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻓﻘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺠﺎﻯ ثرﻭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻣﮕﺮ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻓﮑﺮی ﻮﻧﻪ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ، ﻭﻧﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻫﺮ ﺭﻭﺵ ﻭ ﻣﺒﺪئی
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳت ﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻖ

ﺍﺳﺖ، که ﺤﺘﻤﻴّت
ﻨﺘﻴجه ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺳوء
ﻧﻴّﺖ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺘﻤﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪ
ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﺪّﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ،ﻓﺮﻳﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺨﺼﻮص اﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﻫﺮﻟﺤظه اﻯ ﻏﻔﻠت
اﺯ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻔﺮت
اﺯﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﻌﺸﻮﻕ
، ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﭘلّه
های ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﺮﺩن
،ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺎﻧﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ. ﻭ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻳﻚ ﺳﺘﻢ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺩﻳﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪ ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ، ﻭﺣﻘﻮﻕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﻳﺶ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. که اﻳﻦ
ﺷﻌﺎﺭﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﺎ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺷﻮﺭﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ،ﻣﻨﺠﺮ

ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ ﻧﺸﺪﻩ.
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﻘﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻧﻔﻊ
ﺃﮐثرﻳّﺖ،ﮔﺎﻫﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻮﻕ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﮑﺎﺗﺒﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ ﻓﺮﺩ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺟﻤﻊ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﺑﻘﺎ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫب ﻮ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ، ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﻳﺎ ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﭼﻨﺪ
ﮔﺮﻭﻩ ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺘﻮﻟﻴن
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺷﻬﻴﺪ ﺭﺍﻩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﭘس ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺑﻬﺸت ﻮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓ ﺑﺮﻭﺩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ،ﺍﻣﺮ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺗﺎﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺻله ها ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩی
ﻮﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ،
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪی
که ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎ
ﺩﻭﻗﺮّﻩ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺷﺖ. ﺷﻬﻴﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ،ﭘﺶ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻬﻴﺪﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺞّ ﺃﺻﻐﺮ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋُﻤﺮﻩ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘس اﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ،ﻭﺍﻳﻨﻚ ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺤﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺮﻭﻳﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ،ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺷﻬﺮﺕ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﺎﻟﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺤﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. که ﻨﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻳﺎ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤرﻭﻡ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﻭﺣﺸﻴﺎنه ﻮﺟﺎﻫﻠﺎنه
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻟﺬﺍ ﻋﮑس اﻟﻌﻤﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺷﺎﻋﺮ ﻣﻰ ﺑﺨﻮﺭ
ﻣﻨﺒﺮ ﺑﺴﻮﺯﺍﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻣﮑﻦ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﻤﺪﻯ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻭ ﺑﭙﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﻨﺎﻩ، ﺩﻳﮕﺮ ﻗُﺒﺤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﺩﺕ ﺷﺪﻩ،ﻭﺗﺮﻙ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﻫﺪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻫﻤﻰ ﺧﻮﻳﺶ،ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺨﻮﺩ ﺣﻖ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻈﻠﻮﻣﻰ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔته اﺳﺖ،ﻧﺠﺎت
کسی ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻠﻖ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﺑﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ

ﺑﺎﻟﻌﮑس ﮐﺸﺘﻦ
ﮐﺴﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺸﺘﻦ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺣﻖ ﺣﻴﺎﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺤﺎﻓﻈت ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺫﻫﻦ ﻳﺎ
ﻧﺠﺎت اﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻫﻢ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺸﺘﺖ
ﻭﺗﺸﻄّﻂ ﻭ ﺷَﻄَﺢ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎه هست .
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ،ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻔﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ،ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ
ﺟﺒﺮﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺫﺍﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺸﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺳﺪ . ﻭ ﺷﺮﻁ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺮ ﻫﺮ ﺟﺒﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ .  ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻄﻠﻖ،ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺟﺒﺮﻯ ﺧﺎﻟص باﺷﺪ،
ﺧﺎﻟص ﺘﺮﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭ ﺃﺳﺒﺎﺏ ﻭﻋﻠﻞ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﻟﻴﻠﻰ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻨﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻄﻠﻖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﻪ،
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺟﺰ
ﺁﺳﻴﺐ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺟﺎﻯ ﺗﻤﺴﺨﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺯﻳﺎﺩ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺍﻥ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫمه ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﻪ ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
گذﺷته های ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.
ﻃﻔﻠﻰ که ﺪﺭ ﺭﺣﻢ
ﺳﻘﻂ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻳﺎﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻫﮕﻰ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻭ ﻓﻠﺞ ﮐﻪ ﺳﺮﺑﺎﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ ﭼﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺃﺩﺏ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭعایت
ﮐﻨﺪ ﻭﭼﺮﺍ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﻫﺪ، ﻭ ثرﻭﺕ
ﺍﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺮﻗﺖ
ﻧﺒﺮﺩ،ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺮﻳﺢ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﻴﺐ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ؟ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺧﻮﺩ،ﻭﻋﻘﻞ
ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﻏﺮﻳﺒﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺎﻋﻞ ﺩﺭ
ﻓﻌﻞ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻘﻴّﺪ ﺑﻬﻴﭻ ﺍﻣﺮﻯ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﺭﻏﺒﺖ ﻫﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺝ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪﻭﻃﺒﻴﻌﺖﺍﺳﺖ.

ﺳﻮﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺼﺪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎه ﻤﻨﻔﻮﺭ
ﻫﻤﮕﺎن ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺣق ﺪﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﻮنه
اﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ ﻭﻇﻴفه
ﺪﺍﺧﻠﻰ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺣﻘﻮﻕ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﭘﻨﺠﻢ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺘﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﻭﺭﺍثت
ﺧﻮﺩ، ﭼﻬﺮﺳﺪ ﺑﻤﺤﻴﻂ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﻋﻠّﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﻓﻌﻞ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮنه ﺘﺮﺟﻴﺤﻰ
ﺑﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﮐﺎﺭﻣﻤﮑن
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﻔﺘﻢ
ﺍﺻﻞ ﻣﻨﻄﻘی ﺃثر
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺟﻬﺎﻟت ﻮ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺸﺘﻢ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ که ﻨﻮﻋﻰ ﺟﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﮐﻮﺭ،ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺎ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﮑتب
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ،ﻭ
ﻋﺸﻮﺍﺋﻰ ﻭ ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﻣﺮﮒ،ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﮐﺴﺐ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﻫﻢ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﺐ ﻭ ﺭﻭﺍﻝ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻫﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﻗﺎﻋﺪه اﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧمی گماﺭﺩ، ﻭ ﺍﻣﺮ
ﻣﺤﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮ
ﻣؤﮐّﺪﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﮔﻨﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪﻯ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﺎﺿﻠﻰ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣثلا ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻓﺎﺿﻞ ﮔﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺩ ﺷﺪﻥ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﺷﺪﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻬﺎﺭﺩﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺍﮔﺮ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠّﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻏﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﻳﺎ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺃثرﻯ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭘﺎﻧﺰﺩﻫﻢ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﺍﻥ ﻭ ﻓﺮﺳﻮﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﻭ ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﺑﺎﻋث ﺍﻧﻬﺪﺍﻡ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺟﺰ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻌﺪﻣﻴّﺖ
ﺭﺍﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩﻡ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﻢ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺭﺍﻩ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻘّی ﻘﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯﺧﻮﺩﻳﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.

ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺒﺮﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﭼﺮﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ ﻭﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﮑﺘﺐ ﺟﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﮑس ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ . ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻮﻡ ﭘﺎ ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻊ ﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﺎ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮ ﺷﺨﺼﻰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻐﺎﻳﺮﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻨﺎﻓﺮ ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ، ﺻﺒﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﺑﺎ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻣﺘﺤﺪ ﮐﻨﻴﻢ.
ﭘس ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﺼﺮﻑ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻏﻠﺒﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻫﻤﻪ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﻭﺍﻥ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻮﮐّﻞ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪﻫﺎ ﻭﺳﻨﺘﺰﻫﺎ،ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻞ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺁثاﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺣﺘﻰ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻫﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭﺣﺪﻭﺩﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴﻦﺑﺒﺎﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.

ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺩﺭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻧﻬﺎ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺪﻧﺒﺎل هم ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﻣﺎ
ﺷﺪه اﺳﺖ. ﭘس ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎ،ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﮐﻮﺩﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺭﺍثی ﻭ ﺍﺭثی ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
،ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﺭث ﻃﻔﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺁﺳﻴﺐ ﻧﺪﻳﺪﻩ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻌﺪﻳﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤلی اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ.
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﺪﻳﺪ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﺑﺮﺍی
ﺠﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺒﺐ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﺳﺒﺐ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺒﺐ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎ ﻧﻤﺒﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ
ﻣﮑﺎﻧﺒﻴﺰﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴت ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﮐﻮﺩﻙ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎتی
که ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺒﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﻫﺮ ﺃثرﻯ ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻂ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ ﺿﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺤﺪﻳﺪ ﺫﺍﺕ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﺒﺮ ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،ﺳﺒﺒﻰ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻌﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﻦ ﺟﺒﺮ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺟﺒﺮﻯ ﺑﻴﻦ ﺟﺒﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺟﺒﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻭ،ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺟﺒﺮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ. ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﺧﻨثی
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ ﻫﺸﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻩ
ﺟﺒﺮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺗﺎ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ. ﻭ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻥ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺳﺎﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍت ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ،نه
ﭽﻨﺎﻥ ﺟﺒﺮی
غیرﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮل
اﺳﺖ، ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
که ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺟﺒﺮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ نه
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩه
اﺵ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺟﺒﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐﻢ ﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﺒﺮﺫﺍﺗﻰ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﻮﺍﻥ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ثوﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘس ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ،ﭘس
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺒﻨﺪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻳﺎﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺍﺳﻴﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﭘس ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺭﻭﺵ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺮﻭنی اﺳﺖ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺤث ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑلی ﺼﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﻓﮑﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺬﻑ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ ﺣﺬﻑ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺤﻤّﻞ،ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻓﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﺍ ﻣﻤﮑﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭت ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺟﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ ﺑﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻯ ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻰ ﮐﻨﺪ،ﻭﺑﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﺪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺍﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺑﻮﺩ،ﭘس
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ،ﻭ ﺑﺪﺭجه
اﻯ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻗب
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﻃﻔﻞ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت
هستند ﻭﺁﺯﺍﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎﭼﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ،

ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻋﺪﻡ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﭘسﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴت ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻋﺮﻑﺟﺎﺭﻯﻭﻗﺎﻧﻮﻯﮐﻪﻫﻤﮕﺎﻥﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖﻗﺎﻧﻮﻧﻰﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺃﻣﺮﻯ ﺗﺤﻤﻴﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ، ﺭﺍهﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﻣﺪﺭﻙ
ﻣﺤﻮﻡ ﻧﺪﺍﺩن هست.
ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ، ﮔﻮﻳﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣی ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎ
ﺯﺩﻥ ﻭ ﺩﻭﺭﺧﻮﺩ
ﮔﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺤث
ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎﺑﮑﻤﺎﻝﻧﻮﻋﻰﺭﺳﻴﺪ.

M102

اراده
وخواست

ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭی
اﺳﺖ. ﻟﻔﻆ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭﻋﺮﺑﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
، ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ چیزﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯ لقظ
(ﻣﺮﺩ ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﻮﻡ ﻗرﻳﺶ
ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﺳﻠﺎم ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮن اﻳﻨﺎﻥ ﺭﻭش
ﺴﻠﻮکی ﺪﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﮐﻌبه ﭽﻮن ﻤﻌﺒﺪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷت ﺪﺭ
ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢ ﻓﺎﺭس
،ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻋﺰﻟت
ﻮﭼﻠّﻪ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ
ﺯﺭﺩﺷت ﺒﻮﺩ. که
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭت ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺑﮕﻔته
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،که
ﺒﺎ ﮐﻤﻚمسیح ﺗﻮﺍﻧﺴت
ﺒﺘﻮﻓﻴﻖ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻣﻴﺒﺎیست ﭽﻮن
هر ﮐﺎﻣل ﻤﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻨﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺳﺎﻧﺪ، ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻌﺮش
ﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪه ﺒﻮﺩ. ﻭﺳﭙس
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻮ (ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
او ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻭﻯ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ آﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻰّ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭﺁﻥ ﻭﻗﺖ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ
وﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺷﺪ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺣﻀﺮﺕ
ﻋﻠﻰّ ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭﺑﺮﻧﺎمه
هاﻯ ﺷﺶ ﮐﻠﺎسه
اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ که
ﻤﺤﻤﺪﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻋﻠﻰّ
ﮐﻮﺩﻙ،ﺩﺭﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍن
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻫﻔت هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻠﺎس ﻫﻔﺘﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷت
آغاز میکند که
ﻧﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺸﻬﻮﺩ او
ونوع فوق بشری
ﺧﻮﺍﻫﺪ شد. وﺑﺮﺍی
ﺮﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
در نوع قبلی بشری
،نور ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺸﻬﻮﺩ آنان ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺭﺩﺷت
اﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓق
اﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩه اﺳﺖ.
و ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺟﻨس ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻮﻣﺎ ﺯﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺯﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻳﺎﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ،ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﻴﭻ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃی
ﺒﺎﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﺎﺩﺭﺳت
ﺪﺭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﺍﺳﻤﻰ ﻣﺮﺑﻮطه
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺪﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰمی ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘثماﺭﮔﺮ ﺳﺎﺧته
اﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺣﻀﺮﺕ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﺎحقّ گوﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣّﻰ ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺳﻤﻰ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪه
اﻧﺪ،ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳت ﺴﻠﻮﻙ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺯ ﺟﺎمعه ﺪﻳﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮﺩﻧﺪ.
که ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺴﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﻧﻬﺎ،ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭﻧﻮﺡ
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺯﺭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻫﻔت
ﺨﻮﺍﻥ ﺭﺳﺘﻢ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺨﺘﻠف
ﻮﻧﺰﺩ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣﺤﻠّﻰ
ﻧﺎﻡ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺤﻤﺪ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ،ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﻮﺩﺍ ﺷﻴﻮﺍ،ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﻏﺪﻭ ﻭﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺮﻳﻢ،ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻧﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻣﻘﺎﻣﺎت
ﺘﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
شد،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺯﻥ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.

ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. که اﻭﻡ
ﻳﺎﻫﻮﻡ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﺮﺩﻳﻦﺳﻠﻮﻙﺩﻳﮕﺮ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ،ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﻮ ﺗﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺘﻦ ﻭﺫﻫن
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻳﻚ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ،ﺑﻨﺎﻡ ﻗﺮﻳﻦ
ﻳﺎ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﺩﺍﺭه
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭘس ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺗﺰﮐیه ﻨﻔسﺶ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺨﻮﺩ، ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ﻋﻘﻞ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎنی اﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﭘﻴش ﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺗﺎﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺻﺒﺮ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﻰ
ﮔﺰﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺩﺭجه ﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺍﺯ ﻋﻘﺪه
ﻮﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎه ﺨﻮﻳﺶ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﻳت
عشق ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺴﻮﮊه
ﻟﻬﻰ، ﻭﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس،ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. که عقل ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﻬﻢ
ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘت
ﺸﻨﺎﺳﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺒﺮﺍی ﺼﺎﺣﺒﺶ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺧﻠﺎصه
اﻳﻨکه اﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭﺳت
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻣثبت
ﻮ ﺭﻭ ﺑﺘﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺷاه ﺒﺎﺷﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻤل ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﺗﺎﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭﺳﺖ،ﻧﺘﻴجه
ﻘﺎﻧﻊ ﺷﺪن اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻠﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻃﻠﺐ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺟﻬﻞ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎه
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﻗﺎﻧﻊ ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮلی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴداﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻗﻮّه
عقلی،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺗﻮﻟﺪﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻳﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻬﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. صفات
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪه ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺗﺤﻠیه
ﺮﺍ ﺩﺭ ﭘﻴش ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﻣﻮﻓﻖ
ﺑﮑﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. چه ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ،ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺒﺮ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺮ،ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. که ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯﺳﺨت
ﺘﺮﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ ﭼﻮن
ﻤﻮﻓﻖ ﺑﺪﺍن ﺸﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻮﺗﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻧﻴﺎﻭﺭﺩ.
. ﭘس ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﻮﺵ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
اﺳﺖ، ﺳﺨﺘﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪی
اﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺧﻮﻳﺸتن
ﺪﺍﺭﻳﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺁﻧﮕﺎه ﻤﻴﺘﻮﺍن
ﺒﺎﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ ﻭﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ

ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻣﺮﺑّی ﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎه ﻨﻌﻤت
اﺩﺍمه ﺴﻠﻮک اﺳﺖ،که
ﭽﻨﺪﺳﺎل ﺪﺭﺍﻃﺎﻋت
عملی ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩی
ﻄﻮل ﻤﻴﮑﺸﺪ. ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﻠّﻪ

ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠق
ﻮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭس ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻮی ﻮﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ،ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. که اﻳﻨﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ اﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣؤﺳس ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡﺍﻟﻘﺪس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻧمی ﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﻓﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺍﮔﺮﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎه ﻤﻮﻗﺘﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻨﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﮑﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﻬﺪﻯ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮین ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻴﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ولایت
محمدی ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎن
هاﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
که هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ یک ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺖ
ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ، ﺷﺪﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﮐﺴب ﺼﻔﺎت
اﻟﻬی ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ

ﻣﻨﻔﻰ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﻮﻋﺪه
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺎﻋث
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐﺎﺭ ﻣﺬﻫبی
ﻘﺸﺮﻯ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ. ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ،که
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻃﻠﺴﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺰ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭبّ-اﻟﻨﻮﻉﺧﻮﺩ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥﺑﻨﻮﻉﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯﺭﺳﻴﺪ.
ﺟﻬﻨﻢ،ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎﺑﻞ ﻳﺎ
ﺑﺎﺑﻠﻴﻮﻥ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪﺩﺭ ﺗﺮﺟمه ﺒﻌﺪی
عبرﻯ ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ  ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺟﻬﻨﻢ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﻪ
ﻧﺎﺭ ﺁﺗﺶ،ﻳﺎ ﻋﮑس
ﻧﻮﺭ ﻭﺷﻬﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺩﻭﺯﺥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺯﺥ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻴﻦ ﺟﻬﻨﻢ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺟﻬﻨم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴخ ﻮﻣﺴﺦ
ﭘس اﺯﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎب ﺴﻮﺯﺍﻥ
ﺻﺤﺎﺭی ﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺪﻭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺭﺍ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﺯﺥ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺩﻭﺯﺥ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﺟﺮﻡ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺍﺯی اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّی اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺍﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺃﺳﻴﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷته
ها ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ،ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻋﻠﻰّ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧّﻢ ﮔﻔﺖ،ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﻣﻦ ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩم ، ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘس ﻋلیّ ﻤﻮﻟﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪه
ای ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ.

بی
عقلی ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﻴﺮ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺳﻴﺮ ﺟﺒﺮ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﺠﺒﺮ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺳﻴﺮ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮی تا ﺣﺼﻮﻝ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟک ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎن ﻮﻟﺎﻳت
ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭنه اﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.
که ﭽﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﻨﺸﺴﺖ،
ﻭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ. ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎقی اﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬی ﺒﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭی
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳت اﺳﺖ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻨﺞ
ﺗن ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ.
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﭘُﺮ ﻣِﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎن
ﺘﻮﻟﺪ ﻭ ﺗﺠﺴّﻤﻰ
ﺗﺎﺯه ﻴﺎﻓته اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﻭ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻮﻟّﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺟﺸﻦ ﻧﻴمه
ﺸﻌﺒﺎﻥ ﻭﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ،ﻳﻚ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣُﺠّﺖ ﻳﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ ﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ،ﮐﻪ ﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺣﺴﻦ،ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ، ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
شهود ششم ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ،ﻭﻧﻴﺰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺐ،
ﺑﺎ ﻋﻤﺮ ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺯﻥ ﺑﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﮓ ﻭﻏﻴﺮ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻪ ﺣﺪﻳث ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭ ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ ﻫﺮﺳﻪ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ،ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ ﺑﻮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎﻭﻗت ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس،ﮐﻪ
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ،ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻡ. ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺍﻭﻝﺍﻟﺰﻣﺎﻥﻧﻮﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ،
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﺪه
اﻯ،ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭ،ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﮐﺸﺎﮐﺶ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﻧﻴﮑﻮ ﺧﺼﺎﻝ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﻏﺮﻭﺭ ﻭﺗﮑﺒّﺮ،ﻭﻣﺰﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
. ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴﭻ ﻗﺪﻣﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﺴﻖ ﻳﺎ ﭘﺴﻚ
ﺭﻭﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﺻﻔﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻌﻤّﺪ ﮔﻔﺘﺎﺭی
ﺰﻳﺒﺎ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻣؤﺩﺑﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﮑﺒﺮﻯ ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺧﻠﺎق ﺬﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻫﻢ ﺭﻧﮓ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺷﺪﻩ،ﻭﻧﻪ
ﻫﻢ ﺭﻧﮓ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺟﻤﻊ ﺑﺎﻣﺮﺍتب
اﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﻭﺟﻢ
ﺷﺪه ﻮ ﻓﺮّ ﻓﺮﻳﺪﻭﻧﻰ
ﻭﺗﺎﺝ ﺷﺎهی اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻳﺎﻓته ﺒﺎﺷﺪ.
ﻃﻤﻊ ﻭ ﺣﺮﺹ ﻭﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﺯﺭﺍﻧﺪﻭﺯﻯ،ﻭ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﻰ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻙ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
که ﻤﻮﺍﻧﻊ ﻋﻤﺪﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ

ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﻭﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻴﻦ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ثوﺍﺑﻰ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺎ ﻫﺮ ثوﺍﺑﻰ ﻓﻮﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﺵ ﺍﺯ ﻣﺎﻝ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
که ﺘﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﺼﻴﺒت
ﻮﺧﻄﺮ ﺗﺎﺯه اﻯ
ﺑﺮﺍی ﺴﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣؤﻣﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣؤﻣﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭم
کننده ﻭﻟﺎﻳت
اﺳﺖ،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﻳﺎ ﺍُمّ
اﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﻮﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺣﺴﺎﺑﻰﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺧﺎﻧﻘﺎه
ﻫﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس ﻭ ﻟﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﻭﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻴﺎﻥﺯﻣﺎﻥ.
ﺧﺎﻧﻘﺎه
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻏﻠﺒﻴﻪ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﺋﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻭﺍﺗﺤﺎﺩﻫﺎﻯ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮﺣﺮﻳﻔﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
. ﻭﺟﺰ ﮔﻨﺎه ﭙﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻋﺎﻣﻞ
ﮔﻨﺎﻩ،ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ،ﻳﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﻣﺴﺘﺤﺐ
ﻭﻣﮑﺮﻭﻩ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺩﻳﻨﻰ،ﺗﻨﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺰﻭﻡ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ،ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪّس ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ،ﻭ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺰ ﺳﺮﻋﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺭﻭﺡ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺟﻤﻊ ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ ﮐﺞ
ﻓﻬﻤﻰ ﻭ ﺑﺪﻓﻬﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣثلا ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﻠﺎﺕ، ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺻله ها ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﺒﺎﺩتی
اﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ،
ﺑﺎﺗﺨﻴل ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﮐﻌﺒﻪ ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﺁﺧﺮﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺎﻃﻞ ﺳﺎﻟﻚ،ﺟﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺩﺍﺋﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭻ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﻴﭻ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺪﻋﻰ ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻰ،ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه
اﻯ ﻭ ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺫﺭّﻩ ﺫﺭّﻩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭ ﺁﻧﮕﻬﻰ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻥ،ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻭﻏﻴﺮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻳﺎﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺨﻄﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻬﻢ ﺍﻃﺎﻋت
اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
موﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺏ ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﻬﺪﻫﺎ ﻣﻌﺎﻳب
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻤﻚ ﺑﻴﻚ
ﻣﻌﺘﺎﺩ،ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯﻭ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺍﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴم ﺒﻌﺪ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.

ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻩ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﺎﻋﻠﺎﺟﻰ و
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﻤﺖ
ﺧﺪﺍ،ﻭﺗﻌﻬﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
که ﻤﻮﺭﺩ ﺣﻔﻆ ﺧﺪﺍ،ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ،ﮐﻪ ﻭﻋﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭ ﻗﺸﺮﻳّوﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪه
اﻡ. ﭘس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺟﺎمعه
اﻯ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻋﺮف
ﺠﺎﺭﻯ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋت
کنند. ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻳﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺒﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﺎﺩﻟﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺎﺿﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍﻉ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﻭﺭ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺎﺿﻰ ﺑﺎ
ﻧﻴّﺖ ﺧﻴﺮ،ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ،ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ثوﺍﺑﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ثوﺍﺏ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻮﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻳﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﻚ ﺣﮑﻢ ﺟﺎﻫﻠﺎنه
ﻮﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. که ﺒﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﻧﺎﻓﻬﻤﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻗﺘﻞ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺿﻤﻦ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺩﺭ ﻭﺍﻗع ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺃﺳﻴﺮﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻫﺪﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
اﻧﺴﺎﻥ ﺃﺳﻴﺮ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺪف همه ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻫﺮﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩه
اﻯ،ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭﻣﻮﺟﺒﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻋث ﺃﺧﺬ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ
ﺑﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
نه اﻧﺘﺨﺎﺏ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ،ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﻮﺟﺐ ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻣﺤﺮﻙ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺳﮑﻮﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻧﺼﻒ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺼﻒ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻭﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺫﺍﺗﺎ
ﮐﺸﺶ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺸﺶ ﺍﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﻳﻚ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺧﻔﺘﻪ
ﻭﻧﻬﻔﺘﻪ،ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻔﺘﻪ ﻭﻧﻴﺎﺯ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﭼﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻳﺎ
ﺟﺎﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻔس
همه ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺼﺤﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻟﺒﺎس
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺘﻦ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺣﺎﻝ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﻳﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻋﻤل
کند ، ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮچه ﺒﻴﺸﺘﺮﺣﻴﻮﺍنی
ﺘﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩ،ﻭﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭﺣتی ﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺪﺍﺭﻙﺍﻟﻬﻰﻣﻮﻓﻘﻴّﺖﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺳﺪ.

ﺭﺍﻩ
ﺩﻭﻡ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ

ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻣﺴؤﻝ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻳﺎ
ﮐﺸﺸﻬﺎ ﭼﻮﻥ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﺭﺑﺎﺏ  ﻧﻮﻉ  مطرﺡﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﮐﻨﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﭘس
ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ،ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺷﺪ ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺑﻨﻔس ﻤﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﻣﻠﻬﻤﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﮐﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺻﻞ ﻣﻬﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ،ﺩﺭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ ﻣﺴﺎﻟﻤت
ﺁﻣﻴﺰ،ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎنه او ﺑﻬﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻋﮑسﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﺟﻨﻮن
اﺳﺖ،ﻳﺎ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺁﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ،ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ.
ﭘس ﻋﻘﻞ ﻭﺟﻨﻮن
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻌﻠﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺸﮑﻴل ﺸﺪه ﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻓﺖ ، ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮﺷﺶ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﺋﻴﻦ ﻭﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻣﺘﻮﺩﻟﻮﮊﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺩﺭ ﺁﺋﻴﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭﺩّ ﻭﻣﺤﺒّت
ﺒﻮﺩ،ﻭﺳﭙس ﺁﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎﻧﻮﺡ،که
ﺒﺎﺯﺩﻳﺎنت ﻤﻬﺮ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺳﻮﻡ ﺁﺋﻴﻦ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ ﺁﺋﻴﻦ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻳﻬﺎ،
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺒﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ.
ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺁﺋﻴﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭ ﺷﺸﻢ ﺁﺋﻴﻦ ﻣﺤﻤﺪ،ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻗﺮﻳﺶ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ ﻭﺳﭙس
ﺑﻤﮑّﻪ ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﻗﻮﻡ ﺟﺮﻫﻮﻡ
یا گورهوم ،ﻳﺎ
ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ ﻫﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺣﻨﻴﻒ. ﻭ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺮﻳﺶ،ﻭﺳﭙس
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺟﺎﺭﻳﺎﻣﺮﻭﺯ،
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻧﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
که اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩه اﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻔﻆ ﺍﻭﻡ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﻫﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﺮﺍﺏ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻣﻦ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺁﻣﻴﻦ
ﻣﺤﻤﺪﻯ شده ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻟﻔﻆ ﺧﻮﺭّﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،ﮐﻪ ﻗﻮﺭّﻩ
ﻳﺎ ﻏﻮﺭّﻩ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ. ﻭﺩﻭﻗﺮّﻩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﻣﺤﻤﺪ،ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ، که
ﻨﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻗﺮّﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺍﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎب
اﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ ﻭﺩﻳﺎﻧت
هندﻭﺍﻥ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻫﺴﺖ، ﺑﻘﻮﻝ ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ، ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻋﺎﺭﻑ ﭘﺎﺩﺷﺎه
ﻫﻨﺪ که ﻤتن اﺻﻠﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻭ ﻭﺑﺎ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﮔﺮﻓﺖ،ﻭﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻧﻮﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺍﺭﻡ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺒﺎﺣث ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﮐﺘﺒﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.  ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺮﺳﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ،ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ(ﻧﺠﺪﻳﻦ)
ﻳﺎ ﺩﻭ ﻧَﺠﺪ و
برجستگی است ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺿﺎفه کنم ،که
ﻤﺎﻫﻴّت اﻳﻦ ﻋﻘل
اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس گرﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﺋﻴﻦ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﺋﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ،ﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺸﺘﺮک
اﺳﺖ. که ﺤﺘﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ. که
ﺒﺎﻟﻌﮑس ﺘﺤﻘّﻖ
ﺫﺧﻴﺮه ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳن ﺮﻭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،

ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ،ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺑﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻫم ﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ ﺭب
ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ،ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ، ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺩﻭ ﺑُﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺣﺮﮐﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻭﻋﻘلی
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ،ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.

ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑّﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻏﻴﺮ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑُﻌﺪ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﭘﻮﺳﺖ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻳک ﺼﺪ ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ،ﺍﺯ
ﺫﺭﺍت کوﺍﻧﺘﻮم
ﺘﺤت ﺃثیری ﻮﻓﻮﺗﻮﻥ،ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﻋﻀﻮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺃثیرﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺟﻬﻨﻢ ﺧﺎﻟﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ،ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎنی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﭼﻬﺎﺭ
ﺍﺳﻴﺪ DNA ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﻴﺎﺳﻬﺎﻯ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ ﺁﻭﺭﻯ،ﮊﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻭ ﺣﻔﻆ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮن ﺸﺪه اﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﮔﺎﻧﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺧﻠّﺎﻗﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
یابند. ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ،ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻮﺣﻮﺩﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.  ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻄﻠﻖ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺪﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻋﺪﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. که ﺼﻮﺭﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻢ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ،ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺴﺘﻦ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺗﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی ﺸﻮﻳﻢ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺳﺮ ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ
. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪم ﺪﺍﺭﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟله
ﺸﻮﻳﻢ ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻫﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
همین ﺍﻟﻠﻪ،ﭼﻮﻥ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺟﺪﺍ ﺷﺪه
اﻧﺪ،ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮه اﻯ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻟﺎﺟﺮم
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺟُﺮﻡ ﻭ
ﻋﻴﺒﻰ،ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎی
ﺃﺗﻤﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺑﻘیه
ﻤﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺍﺳم اﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ، ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ،ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ،ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺎﻫﻮﺕ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮ ﻭ ﻳﺎ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ،
ﺍﻟﻠﻪ( ﺑﺸﺮﻁ ﻟﺎ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺻﻔﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ،ﮐﻪ ﻧﻬﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻧکه اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ ﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﭼﺸﻢ
ﺗﻦ. ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭ ﻋﻤّﺎء ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﻟﺎ ﺑﺸﺮﻁ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﻫﻴﭻ ﺷﺮﻁ ﻭ
ﺷﺮﻭﻁ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ. ﻣثلا
ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﻴﻨﺎ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﻣﺘﺤﺪ
ﻭﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﮔﻔﺖ ﻳﺎ ﺑﻴﻨﺎ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﺍﻭ،ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻋﻤّاء ،ﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﺍﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻟﻠﻪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺯ
ﺁﺧﺮ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﭘس ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺩﻫﺸﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ،ﻭﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺣله ﻮﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،ﻣﺸﮑﻞ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌنی ﺠﻠﻮﺗﺮ ﻧﺮﻓﺘن
ﻮﺟﺎی ﺨﻮﺩ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﻭرﺳﺦ ﻭﺣﺘﻰ وﺳخ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺳﺮﭘﻴﭻ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﺒﺎﺗﺎﺕ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﺕ ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻴﻦ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ ﻫﻢ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﻟﺤظه
ﺒﻠﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. که اﻣﺪﺍﺩ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎن ﻮﻟﺎﻳت
اﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎه
ﺘﻮﻓﻴق ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﺮﻑ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭﻟﺬﺕ ﻭﻣﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭﻏﺮﻭﺭ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﻳﮕﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ثرﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻮ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ ﺑﮕﺪﺍﺋﻰ
ﺫﺭّﻩ ﺫﺭّﻩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺗﺎ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﮔﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ، ﻓﺮﺻﺖ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﺮﺩه اﻳﻢ
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﭼﻪ ﻭﻇﻴفه
اﻯ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ، ﮐﻪ ﺩﺭﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﮑﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ
ﻭﺣﺪّ ﻳﻘﻒ ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ،ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺘﺮﺕ ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ،ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺠﺮﺕ ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ
ﻳﺎ ﺩﺭﺧﺖ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻧقش ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﺠﺮﻩ ﻭ
ﺩﺭﺧﺖ،ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﭼﻪ ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺒﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺒﻮﺭی
ﺴﺨﺖ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ،ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻋﻠﻰّ ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌی ﻴﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻮﺑﻌﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ،ﻭﻇﻴفه
ﺁﺧﺮﺳﺎﻟﮑﺎن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺞ ﮐﻌبه که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺁﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩی
اﺯ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﻴﭻ ﺳﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﮐﻪ ﺣﺎﺟﻰ
ﺷﺪﻥ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺪﺭ ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ (ﺁﻗﺎ ﻣﺼﻄﻔﻰ)
ﺑﻤﻦ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺃﻗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺨﺎ
ﺩﺭ ﻫﺨﺎﻣﻨش ﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪه ﺪﺭﺗﺴﻤیه ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﻣﮑﻪ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻓﺮﻫﮕﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻮﺩه
اﻢ. ﺣﺞ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻖ
ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ .

ﺣﺎﺟﻰ ﺍﺯ (ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ)، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺎﺟﻰ ﺁﻗﺎ ﺷﺪﻩ،ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺸﺮﻯ که عملا (ﺁﻏﺎ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ (ﺁﻗﺎ)
ﻭﺍﮔﺮﺣﺎﺟی ﺪﺭ
ﻣکّه عرﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺣﺎﺟﻰ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺸﺪه اﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺣجّ کعبه ﻓﺮﻣﻮﺩ،(ﻭ
ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺍﻟﺂﻥ ﺑﺎﻟﺤﺞ
ﺃﻟﺄﮐﺒﺮ)،ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺤج ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺮﻭﻳﺪ.
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳت
اﻟﻬﻰ ﻭﻭﻟیّ
الهی اﺳﺖ، ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
وﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ۳۱۳ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣُﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻫﺘﺪﺍ ﺷﻮﺩ،ﺑﻬُﺪﺍ
ﻭﺧُﺪﺍ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻩ،ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻋﻤﺮ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻗﺎﺋﻢ،ﺭﺏّ
ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﺏ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﻰ. ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﺭﺏّ
ﺃﻋﻠﻰ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﺭﺑﺎب ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻋﻠﻴّﻴﻦ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺩﺭ ﺍﻋﻠﻰﺍﻟﻌﻠّﻴّﻴﻦ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﻯﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦﻫﺎﺍﺳﺖ.

ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ میباﺷﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻭ ﺗﺤﺖ
ﮐﺸﺶ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭ ﻋﻘﺪهﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺰﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ،ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻳﮑﻢ ﺭﻭﺡ ﺩﺭﭘﺎﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮی
اﺳﺖ. ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﺷﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ،
ﺩﺭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗی
ﺒﺎ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﮔﺮﺩﺵ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻭﭼﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﭘس
اﺯﻣﺮﮒ ﻭﻣﺮﻭﺭ
ﺳﺮﻳﻊ ﺯﻣﺎﻥ،ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩش که ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﺎﺳﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻮﻧﺪ،ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺭﻧﺞ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣُﺮﺩﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣُﺮﺩﻥ،
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﮔﺮبه اﻯ،ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ،ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺤﺒّﺖ،ﻧﻔﺮت ﻮﺿﺮب
ﻮ ﺷﺘﻢ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ ﺍﻗﻮﺍمﻨﻴﺰﭼﻨﻴنﻤﻴکنند.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ،ﻭﺃﺧﺬ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍن ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﻳﮑﻰ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﻰ ﺷﺨص
اﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ،ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ،ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﺑﺎﭼﻪ ﻭﺿﻮﺡ ﻭ
ﻳﻘﻴﻨﻰ،ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﻳﻚ
ﺩﺭﺻﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﻴﺮﻧﺪه ﻮﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ،ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﻧﮕﻴﺰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. که اﻧﮕﻴﺰه
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻥ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰه
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻥ
ﻣثبت ﺗﺎﺯه اﻯ ﺁﻣﻮﺧته
اﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺧﻄﺮ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎت
ﺴﺎﻟﻚ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺮﺷﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻥ
ﻣﻨﻔﻰ،ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﻣثبت ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻠﺒﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ،ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺻﺤنه هاﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ،ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺭﻭﺿﻮﺡ ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﭘس ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ . ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩ،ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎی اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻤﻮﺩ،ﻫﻢ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻭ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻋث
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺟﻨسی ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺎﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺟﻨس
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯن
اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ،ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺭﺍﺩهﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﺯﻳﭽّﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ،ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻄﺎ،ﻧﺎﻡ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ،ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻣﺴﺘﺎنه اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﭼﻮﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻭﻭﺭﺯﺷﻰ،
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﺘﺠﺎﺟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭﻓﮑﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﮑﺴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﻫﻮﺵ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﺧﻮﺩﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰه
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
که اثری ﻫﻢ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻃﻔﻞ ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ،
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪه ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭی ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ای ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰه
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺴﻄﺢ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻳﺎ  ﻭﺍﻥ ﭘﺎﮐﺘﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﺬﮐﻴﻪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﻭلی ﺮﻭﺡ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ،ﺑﻨﺠﺎت
اﺯﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳک ﺸﺪﻩ که
ﺪﺭﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬی ﺪﺭﺑﺪﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺟﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺩﻭ
ﺩﺳﺖ،ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﺭﻫﺒﺮ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ،ﺟﺰ ﻃﺎﻟب
ﺸﻨﺎﺧت ﻤﺴﺘﻌﺪﺍن
ﻨﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﻫﺪﺍﻯ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎفی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻭﺗﺄﺳﻴس
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺭﺳﻤﻰ،ﮐﺎﺭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﺍﮔﺮ
ﺳُﻨّﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳِﻨّﺖ ﺷﺪﻥ
(ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ) ﺑﺘﻘﺪّس
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺳﻨّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎﺷﻴﻌﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ،ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻫﻢ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻢ ﺷﻴﻌﻪ، ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﭘﻨﺞ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘند، ﮐﻪ ﻣﺸﺮﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﻨّﻴﺎن ﺒﺪﻭﻥ
ﺳﻨّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﭘﻴﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳت
ﺤﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﻢ ﻧﺎﻡ ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﻳﻚ ﻟﺎﻗﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
که ﺮﻭﺯ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻮﻋﺪه ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﮕﻴﺰه ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ بویژه ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﺒﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﺘﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺋﻰ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ، ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﺣﺴﻨﻰ.

ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺷﺪ، ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﺮﺍﻏﺮﻳﺰﻩ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﭘس ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺧﻂ ﻭﺳﻄﺢ
ﻣﻌﻴﻨﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻮﺩ،ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﺗﺮﻗّﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ،ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﻫﺎ،ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻧﻰ
ﻫﺎ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺣﺠّﺎﺝ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐی
ﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ

ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﻣﺠﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺁﻥ،ﺑﺮ ﻭﻯ ﺣﺮﺍﻡ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺣﺮﺍﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻮﮊه ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺮﻙ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭﺧﺎﺭﺝ،ﭼﻮﻥ
ثروت ﻮﻟﺬّت و
غیره ،ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﺸﺮﻭﻉ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﺍﺩه
ﺒﺎﺷﺪ . ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺮﻉ ﻣﻘﺮﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﮐس ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩ،
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﺮﺩ،ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳت که ﻧﮑﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺤﺴﺎﻥ ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺴﺘﺤﺒّﺎﺕ ﻭﻣﮑﺮﻭﻫﺎﺕ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﻠﺎﻝ ﻣﺠﺎﺯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺣﺮﺍم ﻤﻮﻗﺘﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ، ﭘﻴﺮ
ﻫﺪﻑ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺨﺺ

ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺁﺋﻴﻦ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﺋﻴﻦ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝﺑﻌﺪﻣﺘﻮﻟّﺪﮔﺮﺩند.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻋﺎﻟﻰ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺟﺐ ﺣﺬﻑ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ ﭘﺴﺖ
ﻗﺒﻠی ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﺿﺮﻭﺭی ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍمه
ﺤﻴﺎت اﺳﺖ. که ﺨﻴﻠﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁثاﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺻﻔﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﻧﻔس،ﺟﺬﺏ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪﺕ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎف
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺒﺎﺩﻝ ﻓﻬﻢ ﻭﻋﺎﻃفه
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﻋﺎﺩﻯ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮش ﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ، ﺗﻤﺮﻳن
ﻮﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺿﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻓﻞ
ﺧﺼﻮﺻﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺭ ﺧﻨﺪﻩ ﻭﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻭ ﻟﻄﻴﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ،ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺻﺮف
ﻠﺬﺕ ﻭﺑﺂﻧچه
که ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت
ﻮﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺤَﺴَﻨﺎﺕ
ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﺒﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺄﺑﻮﺫﺭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺎ ﻭﺩﺯﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻤﻠﮑﺘﻰ،ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺪﺭ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ثوﺍﺏ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ،ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﺯﻯ،ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺍﮔﺮ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.  ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ،ﺑﻌﺍ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﺴﺮن هست. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻋﺎﻳت
گناه ﺪﺭ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺮﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻧﺘﻮﺍﻥ ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﺩﺭﺳﺘﺘﺮﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﺰﻭﻝ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻳﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍن اﻟﻬی
ﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻤّﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺸﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ،ﭘس
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌت ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
که ﺸﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺮ، ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﺮﺍ ﺑﺎﺁﺋﻴﻦ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎت
اﻭ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮی ﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺑﺪﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺑﻖ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﻌثت
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺍﺭﻭﻳن
اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﻗﻠﺒﻬﺎی ﻨﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﻭ ﺷﺘﺎﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺭﺩﻩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌت ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩن اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌت ﺼﺤﺮﺍ
ﻭﺟﻨﮕﻞ ﻭﺯﻧﺪﮔی
اﻧﺴﺎﻥ ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻔﻄﺮت
ﺨﻮﺩ ﻧﻤی ﺪﻫﺪ،ﺗﺎ
ﺭﺍﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻔﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻨﺪﻯﻳﺎﻋﻘﺐﺭﻭﻯ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﭙﻴﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺩﺭ ﺭﺃﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﻫﺮﮐش
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﺼﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺩﺍش
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺑﻌﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﻣﺰﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﻣﺰﺩی ﻨﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
.

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﻧﺴته
اﻧﺪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺘﻤﻰ
ﻭ ﺃثیرﻯ ﺍﺭﺍﺩه
اﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻓﻄﺮﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰ،ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﻭﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ،ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺖ
ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺤﺎﻟت اﺷﺒﺎﻉ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻫﺴته اﻯ،ﻭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺩﺭﻭنی هیدﺭﻭﮊﻧﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﻚ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺗﺸﻨﻪ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺟﺎﺫﺑﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﻫﺎ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃﺗﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻗﻤﺎﺭ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻤﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺣﺮﮐﺖ،ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺪﺍﺭ
ﺗﺸﻨﻪ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﻣثلا ﺃﺗﻢ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺄﺗﻢ ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ،ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ ﺷﺪﻩ،ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﺩﻳﻮ ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺃﺗﻢ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﺍﺳﺖ .

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﻭﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﻳﺎﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺼﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻤﺮﮒ ﻭﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻓﺮﺻﺖ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻰ ﺑﻤﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺗﻦ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﮒ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﭘس
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮊﻧﻤﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﻴﺎﻩ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭجه اﻯ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮔﻠﻬﺎ ﺑﺴﻮﻯ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭی
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑُﻌﺪ ﺍﻭل
ﺤﻴﺎﺗﻰ، ﺳﺒﺰﻳنه
ﺴﺎﺯﻯ ﻭ ﻏﺬﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻠﻮﺭﻭﻓﻴﻞ
ﻳﺎ ﺳﺒﺰﻳﻨﻪ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﻭ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺁﺏ ﻭﻧﻤﻚ،ﻭﺍﺯ
ﻫﻮﺍ ﺍﻧﺪﺭﻳﺪ ﮐﺮﺑﻮﻧﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺳﺒﺰﻳﻨﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﺒﺰﻳﻨﻪ،ﻫﻴﭻ
ﻣﺎﺩﻩ ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺳﺰﻳﻨﻪ ﻣثل ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻴﺎﻩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﻴﺎﻩ ﻏﺬﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻏﺬﺍ ﻧﻤﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻏﺬﺍﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﮑﺎﺭﭼﻰ
ﻏﺬﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘلش ﺒﻌﺪﺍ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻏﺬﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ،ﺑﺨﺼﻮص
غذﺍی ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﻏﺬﺍﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺗﺎ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪﮐﺎﺭﻫﺎﻯﺩﻳﮕﺮﻯﺭﺍﺍﺭﺍﺩﻩﮐﻨﻨﺪ.

ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑُﻌﺪ ﺩﻭﻡ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋی ﻤﺼﺮف
اﻧﺮﮊﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺴﺘﻦ
ﻏﺬﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻏﺬﺍ ﻧﻴﺴﺖ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﻢ ﺑُﻌﺪ ﺳﻮﻡ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ. ﺍﮔﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭ ﻟﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻢ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺭﺍهﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴت
ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ،ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻭ ﭘﺴﻚ ﺭﻭﻯ ﻳﺎ ﻓﺴﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ

ﻭﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺪف
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺭﺍﻩ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﭘﻴش ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﺍﺩ ﺿﺪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺗﻘﺪّس
ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ،ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺨﺼﻮص
ﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤّﺖ ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻭﺻﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ،ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻥ

ﻭﻗﺖ ﻋﻠﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،
ﻭﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ،ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭ، ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺳﺒﻘﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ، ﭼﻘﺪﺭ
ﺭﻧﺞ ﻭﺩﺭﺩ ﻭﺗﺮس
ﻭ

ﺗﻠﺨﻰ ﻭ ﻧﺎﮐﺎﻣﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺘﻴﻢ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ،
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ
ﮔﺬﺭﻯ ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭﻫﺮﺟﺎﻯﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﮐﻪﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﺴﻤﺖ ﺑﺎﻟﺎ ﻭﻣثبت
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭ ﻭﺳﺦ،ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ،ﮐﺴﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺷﻬﺮ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﭼﻮﻥ
ﺭﻡ ﺭﺍ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﺟﻤﺠﻤﻪ ﮐﺸﺘﻬﺎ
ﭘﺸﺘﻪ ﻫﺎ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺭﺍ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﻭﻯ
ﻣﻴﻦ ﻭﻣﺮﮒ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺦ ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل ﭙُﺮﻋﺬﺍب
اﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﮔﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﻃﺒﻴﻌت ﻤﻴکنند
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﻣﺖ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،که ﭙﺮﻭﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﻏﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍنی
گرﺩند. ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺘﻢ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺳﺘﻤﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮔﻴﺎﻩ ﻏﺬﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﻴﺎﺗﻰ.
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣثل ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه اﺯ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮔﻴﺎﻩ،ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻟﺬﺕ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺒﺮﺩ.
ﭘس ﺑﺴﻮﻯ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻳﻬﻢ ﺑﻤﺼﺮف
اﻧﺮﮊﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻋﻮﺽ ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻢ بی ﺪﺭﺩﻯ
ﻳﺎ ﻟﺬﺗﻬﺎﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﺭﺵ ﻭﻗﻠﻘﻠﻚ،ﻭ
ﻳﺎ ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ ﻭﻫﻮﺳﺮﺍنی
ﺪﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ ﮔﻴﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻏﺬﺍ ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﺬﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﻣﻀﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﻭ ﺩﻓﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻓﻊ
ﻣﻮﺍﺩ ﺯﺍﺋﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺭﺷﺪ ﮔﻴﺎﻫﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻗﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﮒ
ﻫﺎ ﻭﮔﻠﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮔﻴﺎﻩ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎب
گیاه عقلاﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭلی
ﺪﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺳﮑﻨﺎﺕ ﻣﻮﺠﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ،
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺮﺷته اﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﭘس
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻓﺮﺷﺘﻪ،
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﭘﺶ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺳﻤﻮﺯﻯ ﮔﻴﺎهی
که ﺩﺭ ﺟﺬﺏ ﺁﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﻭ ﺁﺏ ﻭ
ﻧﻤﻚ، ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﺍﺳطه
اﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﺪﺭﻭﮐﺮﺑﻮﻥ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﮔﻴﺎﻩ ﺑﺴﻮﻯ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ ﺭﻳﺸﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﺮﻃﻮﺏ
ﻭ ﭘﺮ ﻏﺬﺍ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺯﻣﻴﻦ ﺳﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻢ ﺑﺸﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮐﺴﻰ ﻣﺮﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﮔﻴﺎﻩ،ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻠﻢ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭘﺎﺭﺍﻣﻴﺴﻴﻮﻡ
ﻭﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻳﺮﻭس
ﻭ ﺁﻣﻴﺒﻰ ﺭﺍ ﻣﺮﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ،ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺮﺯ ﻓﺎﺻﻞ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﻣﺮﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻤﻠﮑﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻠّﻮﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﭘﻴﭽﻴﺪه
ﺘﺮ ﺍﺯ ﮔﻴﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮچه
اﻧﺮﮊﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﻴﺎﻫﺎﻥ،ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ
ﻭ ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ ﻣثبت
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮن
ﻤﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺴﻞ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻳب ﺘﻀﻌﻴف
کننده ﭽﻨﺪ ﻧﺴﻞ
ﺑﻌﺪی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،که
ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺟﺎﺑﺠﺎئی
ﻨﻮﻋﻰ ﺃﺯلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
.

ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﻋﺎﺩت ﻮ ﻳﺎﺩ ﮔﻴﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺑﺎ ﻣﺤﻴﻂ ﻭﺍﻣثاﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﺮﻳﺰﻩ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫمه
اﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﻭ ﮊﻧﻬﺎ ثبت ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ثبت ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﻚ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻗﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻭﻣﻘﺪّس
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت ﻮﻣﻌﺠﺰﺍت
ﻮﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻟهی
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺗﻘﺮﺏﻭﮐﺮﻭﺑﻴّﺖﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺑﺨﺪﺍﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﻓﻌﺎﻟﻴّت
ﻮﺣﺮﮐت هدﻓﺪﺍﺭ
ﺑﺮﺍی ﺼﻔت اﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻟﺎ ﻣثبت ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻟﺬﺕ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ،که ﻨﻴمه
اﺭﺍﺩﻯ ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩه
اﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
ﺪﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻧﮑﺮﺩﻥ ﻫﺎ،ﻭﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﻣﻐﺰ،ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﺠﺮبی کنوﻧﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ ﺍﺳﭙﺮﻳﺘﻮﺍﻟﻴﺴم
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ،ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪه
ﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻳﮑﺠﺎ ﺭؤﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻘﺪﻣﺎت ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﻮع ﭙﻴﺸﻴﻦ،ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﮑﺠﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻞ ﻧقش ﺪﺭ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺬﺷته
ها ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ، ﻗﻄﺮه
اﻯ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺻﻔﺮ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻬﻢ ﻭﺳیع
ﺒﺮﺳﻴﻢ. که ﭽﻪ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﺋی ﺪﺭﭘﻴش ﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﭼﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭘﻠّﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت
اﻟﻬﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﭘلّه ﻘﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻤﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﻔﻬﻤﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﻬﻢ ﻣﻬﻤﻰ ﮐﺴﺐ
ﻧﮑﺮﺩه اﻳﻢ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،ﭼﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻐﺰ
ﻭﺍﻋﺼﺎب
انسان ﺒﺎﺷﺪ،که
ﺁﻧﺮﺍﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ،که
گیاﻫﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﻮﺩ ﺑچه ﻮﺳﻴله
اﻯ ﺗﺤت ﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ
ﻭﺯﻧﺪه ﺘﺮﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻘﺸی ﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻳس ﺩﺍﺩه عالم ﻧﺎﻣﺮﺋی
ﻤﺪﺑّﺮﺍن الهی
ﻭﺁﻣﻮﺯش ﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭت
که ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮔﺎﻫﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﺤﺮﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸتی ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت
اﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺩﺭﭘﻴش هست که ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
که ﭽﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺎﺿﺮﻣﺮﮒﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪﻫﻢ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭘس
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻃﻠب ﻮﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭﺯﻳﺎﺩﻩ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ،ﮐﻪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺁﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ،که
ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ ﺳﺨﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،که ﺒﺎﻟﻌﮑس
ﻠﺬّﺕ ﺳُﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻭ ﻟﻐﺰﻳﺪن ﻨﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﮑﻮﻩ ﻗﺎﻑ،ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﻳﻘﻒ ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﺩﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻧﺎﻇﻢ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺁﻳﺪ.
ﻧﺎﻇﻢ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﻧﺎﻇﻢ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،که
اﺯ ﻧﻘﻄﻪ ﺻﻔﺮ،ﺭﻭﺣی
رﺍ ﺩﺭﻧﻈﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮن هر ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺳﺮﻣﺎیه ای ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻧﺎﻇﻢ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻇﻢ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺳﺖ، ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺨﺼﻮص
اﻧﺴﺎﻥ، ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺗﻨﻈﻴم
ﻤﺠﺪﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﻠﺎصه ﺠﺰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻟله ﺮﺍﻩ ﺣلّ ﻨﻬﺎﺋی
ﻨﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ(ﺍﻟﻠﻪ)ﻳﺎ(ﺍﻳﻦ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻭ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ). ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،
که الله هنوﺯ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ از ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺮﻭﺍﺡ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘی ﻮﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ)
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ)
ﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﺷﺪﻩ.
ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
که ﺪﺭﻫﺮ ﺑﻬﺸت
ﻮﻫﺮﺗﺠﻠّﻰ ﻭﺍﻧﻌﮑس
ﻧﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎﺩﺭ ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ . ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺧﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮ]ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺷﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺯ ﻧﻄﻔﻪ ﻭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﺒﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻴق کرﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّه ﻤﻴﺴّﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﻧﺪه
اﻧﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل ﻮﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻦ ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎ،
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭه
ﻮﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴن ﻮﻇﻴفه ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ،ﺭﻭﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﻔس ﻳﺎﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻫﺮﮐسﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺮﺷﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭس ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎه
ﻫﺎ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﻢ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
که علم ﻏﻴﺮﺍﺯﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺤﺼﻴل
هرﮔﺰ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻓﻘﻰ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣی ﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﮔﺮﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺟﻮ،ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺒﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﻌﮑس
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺰﺭگی
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺪﺍﻧش
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻤﻐﺮﻭﺭ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬی اﻣﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ

ﻧﻔسﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯﺻﻔﺎت ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧچه ﻤﻴﮑﺮﺩﻩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻫمه ﺤﻴﻮﺍﻧﺎت
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻋﻴﺐ ﻭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺧﺠﻠﺖ
ﺯﺩﻩ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻓﻬﻢ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻔﺖ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﻭﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ، ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩی ﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ،ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﻋﺪﻡ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺧﺪﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺰﺩ
ﻭﻣﻨّﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑزﺮﮒ
پندﺍﺭﻯ،ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺮﻗّﻰ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮی اﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻌﻘل
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺭﻭﺵ،ﺑﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩه ﻤﻴﻤﻮن
ﺸﺒﺎﻫتی ﻮﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺑﻠکه
هزﺍﺭﺍن ﺒﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﭘﻴش
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺒﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ. ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﻩ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻣﮑﺮﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩه اﻡ.
ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺳﭙس ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕﺍﻳﻦﻭﻟﻰّﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻋﻀﺎ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻋﻀﻮ ﺑﺪﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺿﻤن ﺤﻔﻆ
ﺍﻣﻨﻴّت ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎل
عضوﻯ،ﻭلی ﺪﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩاﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻄﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﻭ ﻣﻄﻴﻊ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﺮﻧﻮﺷتی
اﻟﻬﻰ ﻭﺃﺑﺪﻯ ﻭﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺒﺮﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻧﻮعی اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺟﺒﺮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺟﺒﺮﻫﺎﻯ
ﻗﺒل اﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻧﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﺎ،ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ،ﻭﺑﺎﻓﻬﻢ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻗﻠﺒﻰ،ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺷﺨﺼﻰ،ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ. ﭘس
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻠّﻰ
ﺷﺪﻩ، ﺩﺭﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻭﻇﻴفه ﻔﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﺭﺍﺩه
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻳﻚ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳت اﺯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻦ ﻣﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﺫﻫﻦ ﻭﻓﮑﺮﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻤﺎﻧﻊ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﻴﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎی ﻨﻮﻋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺑﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ،ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍن
ﺮﺍ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻠﻬمه ﺒﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺂﺑﺎﺩﺍﻧﻰ ﻭﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﻮﻯ ﻭﻫﻮس
ﺤﺎﮐم ﺒﺎﺷﺪ،ﺟﺰ
ﺷﺮ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
. ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻋﺎﻡ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﮐﻤﻚ ﺑﺎﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺿﻌﻒ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﺒﺪﺗﺮﻯ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ . ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠفه هست. ﺟﺴﻤی
ﻮﺟﻨﺴﻰ ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭﺩﺭﺩ ﻭﺭﻧﺞ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺑﻬﺪﻑ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ ﺧﺎص
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮی
ﺬﻫﻨﻰ،ﻭﺳﭙس ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﺋﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎل ﺭﻧﺞ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﮑﻞ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺷﺮﻭع
می ﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ جهان
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭ
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،ﺑﺒﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
که اﻃﻠﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭ ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ(ﺑُﻌﺪ)ﻋﻘلی
ﻮ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﺍلهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. که ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻃﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﺎ ﺣﻮﺍس
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ،ﺑﺤث
حسّ ﺷﺸﻢ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺨﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ،ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﮐﺎﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻤﻌﺮفه ﻴﺎ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ،ﻭ ﺍﺧﺬ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺎﻧﻰ،ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﻫﻤّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺁﻥ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎت
ﺁﻥ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳق
ﺁﻥ ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﻭﺗﻌﻘّﻞ
ﺩﺭ ﺣس ﻤﺸﺘﺮﻙ ﻳﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮنه هستند ﮐﻪ
ما ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ. ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺘﮑﺮ ﻣﺘﻌﺠّﺐ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺽ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺧﺪﺍ،ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺗﺮﺷّﺤﻰ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺒﺪ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻚ ﻓﺮﺽ
ﻏﻴﺮﻭﺍﻗﻌﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺸﺘﻦ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮔﺶ،ﻫﻴﭻ
ﻓﺮﻗﻰ ﺑﻴﻦ ﻣﻐﺰ
ﺍﻭﺑﺎ ﻣﻐﺰﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺷﺢ ﻣﻐﺰ،ﻧﻪ
ﻋﻀﻮ ﺗﺮﺷﻴﺢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻪ ﻣﺠﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ
ﮐﻪ ﻣثلا ﺑﺪﺍﺧﻞ
ﺑﻴﻨﻰ ﻳﺎ ﺩﻫﺎﻥ
ﺑﺮﻳﺰﺩ. ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺎﺩی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﺟﻨبه
ﻤﻌﻨﻮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺟﻨبههاﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
. ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. که ﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻫﻨﮕﺎم ﺘﻮﻟﺪ
ﻋﻘب ﺘﺮ ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺒﻌﻴﺾ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺍﮔﺮ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻈﺮﻳﻪ  ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺨﺼﻮﺹ،ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩه ﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺠلیه
های ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺸﮑﻞ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻞ ﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﭘس
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﻮﺍس ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ،ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺭﻓﻠﮑﺴﻰ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘلی اﺳﺖ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺑﻤﺮﺣله ﻤﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻰ
ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺩﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﺮﺍﺣﺴﺎس ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﻴﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺭﺍﺩه ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺭﺍﺩه
اﻯ ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﺧﻄﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎ
ﺧﻄﺎﻯ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﻯ ﺧﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍﻣﻬﻢ
ﺍﺻﻞﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪﻣﻮﺿﻮﻉﻣﻮﺭﺩﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺧﻄﺎ ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍت اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮن ﻴﻚ
ﺑﺎﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﺳﻴﺐ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﺭس ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭﻣﺪﺍﺭس
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺵ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﭽﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻣؤثّرﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﻣثلاﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﮑﺴﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺳﻰ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻈﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻗﺒﻮﻝ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﻧﻔﺮی ﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻏﺎﻓﻞ ﻭناﺩﺍن
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّت
ﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﻓﻬﻢ ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻧﻔﻊ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺒﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﮐﻤﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﺣﻮﺍس
ﺒﺮﺳﺪ. ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓت
ﺪﺭﺳت اﺣﺴﺎس ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ،ﻭ
ﺳﭙس ﺗﺮﮐﻴﺐ که
کلّی ﺴﺎﺯﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﮑس اﻟﻌﻤل ﻨﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﮑس
اﻟﻌﻤل ﻔﻮﺭﻯ ﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻰ ﻋﻘﻞ
ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﺯﻯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓت ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺻﺤﺒت ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭﺩﻳﺪ ﻧﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﭘس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺣﺪّ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻗﺮﻳﻦ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
.

ﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ،ﺩﺭ
ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻋﺰﻟت
ﺴﻠﻮکی هستند. ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺨﻠﻖ، ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺎﺩﻳﺪه
ﺪﺳت ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭح ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺭﺟﻌت ﻔﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮی ﻮﻳﺎ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺑﺤثهاﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن
اﻋﺼﺎب ﻮﻣﻐﺰ ﺷﺪه
ﻮ ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺤثهای
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮئی ﺮﻭی
ﺴﻄﺢ

ﺁﻥ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻳﺎﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻋﺎﺩﻩ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﮐﻠّﻰ
ﮔﺬﺷته ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻃﻦ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﻳﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺪه
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﻫﻔت
ﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎئی ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻤﻘﺎﻡ ﻭﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ،که
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﻮﺭﻣﺎﻟﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺳﭙﺶ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﺑﻰ ﻣﻴکند. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻭﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﻧش
بیشتری ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺒﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌکس
ﺑﺎﻋث ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭلی
ﺴﺎﻟﻚ ﻳﺎﭼﺸﻤﺎن
ﭙﻴﺮﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﺸﻢ ﺍﻭ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻭﺣﻮﺍس ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﭘس ﻋﻤﻞ ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺸﻤﮑﺶ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﻳﺎ ﻧﻔس
ﻠﻮّﺍﻣﻪ ﻭﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
لفظ ﻋﻠﻢ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻨک ﻨﺎﻡ ﺩﺭﺳتی
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﺮﺑﻰ
ﻭ ﺷﺮﻗﻰ،ﻇﺮﻑ ﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻠم ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭ(ﺩﺍﺗﺎﻫﺎ ﻳﺎ ﺩﺍﺩه
ﻫﺎ) ﺷﺪﻩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻠم ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺁﮔﺎﻫی
اﺳﺖ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻏﺮﻳﺰﻩ،
ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻣﻌﺮﻓﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣؤﻣﻦ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻴﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺷﻮﺩ،
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻧﻰ
ﻣﺘﺨﺼﺺ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍن
ﺮﺍ ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭﺳتی اﺯ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ ﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ. که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
برای شخص سالک
معرفی میﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ. ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،که ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﻥ ﻳﺎ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

M105

مکاتب
جامعه شناسی

ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﭘﻴﺮﻭ
ﺑﻴﻨﺶ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺄﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻳﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﺮ،ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ
ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﻛﺮﻭﺣﻴﺎﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎی
ﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎن
اﺳﺖ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪه ﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋی
ﺪﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ اگر ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻣﻈﻬﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ ﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ،ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺎﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺭﻓﺘﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ،ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ، ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ، ﺿﻤﻦ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﮐﺎﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﻭح اﻟﻘﺪس ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮن ﺁﻳﻨﺪه
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ اﻟﻌﺮش ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺻﻞ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ که ﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺭﺏّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ،ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎﺩﺭ
ﮐﺮﺍﺕ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﻧﺸﺎنه
اﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ، ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺸﻖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯﺻﻔت
ﺮﺣﻤت ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺩﺭﺻﻮﺭت
ﺒﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺻﻔت
ﺮﺣﻤﺖ ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
که اﻭﻟﻴﻦ ﭘلّه
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﭘﻠّﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺖ(ﻋﺸﻖ)ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ(ﺭﺣﻤﺖ)ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ،ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭتجلّی
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎشف ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎﺯه ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ(ﺍﻟﻪ)ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ(ﻳﺎ ﻫﻮ)ﺩﺭ ﺩﺭﻭﺑﺸﺎﻥ
ﻭ(ﻳﻬﻮﻩ)ﺩﺭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻫﺪﺍ ﺟﻮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ( ﺍﻭ) ﺩﺭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺪﻑ ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻠﻰ
ﺍﻟﺄﻃﻠﺎﻕ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭﻧﻈﺮﻭﺁﺭﺯﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺟﺎمعه ﺸﻨﺎس ﻭﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩه گرﺍ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻠﻢ ﺩﻟﻰ ﭘﺎﻙ ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻣﺘﻠﺎﻃﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪه ﺪﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻓﻠﺴفه
هاﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺮﻥ 19 آﻏﺎﺯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭُﺷﺪ
ﻭﻧﺸﺄﺕ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ ﻭﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس ﻭﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ،ﺑﻘﻮﻝﻣﺘﻔﮑﺮﺍنی
ﭽﻮﻥ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎس، ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ لبهی ﻭﻋﻠﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭنه اﺯ ﻋﻠﻢ
ﻟﺎﻫﻮت ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﻭﻣﺸﺮﻙ.
که ﺒﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩه ﻮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ شاید ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻟﺎﻫﻮت اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷند. ﮔﺮچه
ﻤﺎ ﻟﺎﻫﻮت ﺮﺍﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّت
ویژه خود
میباشد. ﻭﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ ﻭ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ. ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻟﺎ ﺑﺸﺮﻁ،ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ. یک ﺩﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ والهی ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪﻋﻤﻠﺎ
(دین ﻓﻠﺴﻔﻪﺳﻠﻮﻙ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎ،ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
نیز ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ) ﻳﺎ
همان ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭﭼﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳکی ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎلی ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺎﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﻳﮑﺸﺒﻪ ره
یک شب ﺭهروی ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻧﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷش گاﻧﻪ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺒبی رﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓتن ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﺎﻥ با ﺭﻭﺵ
علمی ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ولی
ﺭﻭﺵ ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ ﻭﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎنیست،ﺗﺎ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﭼﺮﺍغ
عقل ﺍﻟﻬی ﺒﺮ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻃﺒﻴﻌت ﻮ
همه ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
چون ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮک
الهی ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ از ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮ،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﻗﺺ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ ﺧﻮیش
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭنه ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ،ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻫی ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣلی
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
روان ﺁناﻥ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺗﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐنند. زیرا ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻟﺠﻦ،
اگر ﺟﻬﺎﻧی ﺁﺏ ﭘﺎﻙ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺮﻳﺰﻳﻢ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻮﻯ ﻟﺠﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﻟﺠﻦ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻟﺤﺎﻅ، ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻠﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻄﻮّﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ ﻣﻨفی
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ می ﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
یک ﻫﺴﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
مادی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ و ﺩﮐﻮﺭﺍﺳﻴﻮﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ
را ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷند
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮی،
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣثبت ﻧﺰﺩﻳک
ﺘﺮ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ.
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ در
ﻧﻈﺮ گرفت ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺩﻧﻴﺎ ﻓﺮﻕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ یا
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻄﻔﻪ ﻭﺑﭽﻪ
ﻧﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
کاﻣﻠﺎن اﻟﻬی ﻮﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ، (ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ) ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﻘﻴّﻪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺭﻭﻯ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺁﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺟﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻄﻮﺭ که
هستند،ﻭﻣﺎ ﺩﺭﻙ
ﻭﺿﻊ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﺴﻰ ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥﻗﺎﺋﻞﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘسﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺤﻮﻝ ﻋﻠﻢ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﻭﮐﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭﺧﺎﺹ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ میباشد.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺭﺍ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﻭﮐﻤﺎل ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫشت هزﺍﺭ ﺳﺎل
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ادامه میدهند .
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻔﺘﻢ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﭘس ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ،ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﻭﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﭘﻴشین
ﺧﻮﺩ،ﺑﻤﻄﺎلعه
ﺒﺎﻟﻴﻨﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ،ﻭ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺭﺑﻂ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﺴﺘﻌّﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
تجلّیات الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧی
ﺠﺪﻳﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ،ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻟﻐﻮﻯ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ،ﺑﺎﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻡ (ﺟﺎمعه
ﻓﺎﺿﻠﻪ) ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺰﺩ ﺍﻧثرﻭﭘﻮﻟﻮﺟﻴﺴﺖﻫﺎ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺭﻭﺷﻬﺎﻯﺁﻣﺎﺭﻯ
ﮐﻪﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕﺟﺪﻳﺪﭘﻴﺪﺍﮐﺮﺩهﺃﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺃﺧﻴﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺁثاﺭ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻴﻂ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﺁﺏ ﻭﻫﻮﺍ ﻭﻏﺬﺍ
ﻭﻣﻨﺎﺑﻊ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻋﻠﻢ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﻭﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺭﻭﻯ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ،ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻘﺎﺭﻧﻪ ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ،
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺷﺪ. ﻭﺑﺒﺮﺭﺳﻰ ﺁثاﺭ
ﻧﺴﺒی ﺪﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎب
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﮋﺍﺩﻯ، ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺷﻨﺎﺧت
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎسی ﺑﺠﻨﺒﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁن ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭبه ﺗﺄثیر ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺃثر ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ
ﺃثر ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﺮﺩ،ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻃﺮﺯ
ﺍﺩﺍﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ،
ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ، ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍَﺷﮑﺎﻝ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﻧﺴته اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺟﺎﻣﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺨﺸﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺑﺎ ﭼﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ
و ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﻟﻮﻟﺎ
ﺩﻓﻊ ﺍﻟﻠﻪ. . . ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺩم
ﺮﺍ ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺍﻧﺪ ﺍﺧﺖ،ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮐﻪ ﮔﻔته اﻧﺪ،ﺍﺯ
ﻫﺮﻃﺮﻑ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ وﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ ﻭ ﺃﻋﻠﺎﻯ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ،ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺘﺤﺪ،ﻭﺍﮐثرﻳّت
که ﺒﺎﺟﺎه ﻄﻠﺒﺎﻥ
ﻭﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍن اﺳﺖ،
که ﺒﺮﺧی ﺮﺍ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎی
ﺮﻭﺯ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﮐثرﻳّت
ﺪﺭیک ﻔﺼل ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻭﺯﻭﺭﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻓﻮﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ

ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻗُﻄﺒﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎب های ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺭﮊﻳﻢ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻭﺍﺗﻠﺎف ﺘﺎﺯه
اﻯ ﺑﺎ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻭﺑﺎ ﺯﻭﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ
فریب ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﻧثرﻭﭘﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻋﻠﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ (ﺳﭙﻨﺴﺮ
ﻭ ﺗﺎﻳﻠﻮﺭ)ﭘﻴﺶ
ﻗﺪﻣﺎﻥ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺑﻴﻨﺶ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ،ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫمه ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺗﮑﺎﻣﻞ
میگذرند. ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﺍﺯ ﮐﻤﻮﻧﻴﺰﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺟﻨﺴﻰ،ﺗﺎ
ﺍﺷﮑﺎل عاﻟﻴﻪ ﺗﻤﺪﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ،
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ آن
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﮔﺬﺷته
اﻧﺪ. ﺩﺭﻓﺼﻮل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺟﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻔﺼﻮل ﻮﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺘّﺤﺪ ﺷﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ،ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ های ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ کنند،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻫﺎﺑﻴﻬﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻟُﺨﺘﻴﻬﺎی
ﺪﺭ ﺳﻮﺍﺣﻞ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻳﺎ ﺳﻌﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺳﻴﮑﻬﺎ ﻭ ﺗﺎﻣﻴﻠﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪ ﻭﺳﺮﻳﻠﺎﻧﮑﺎ،ﻭﻳﺎﺍﮔﺮ
ﻣﺘﺤﺪ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺠﻮﻥ ﻋﺠﻴﺐ ﻟﺒﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﺨﺘﻠﻔﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭﻯ ﻫﻢ ﺭﻓﺘﻪ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺑﺎ ﺗﺠﺮبه
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﺸﺮ،ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
شکل و ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ
بخود ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺁﻧﺮﺍ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻳﻦ ﺗﻄّﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺎمعه
ﺪﺭﭼﻴﺴﺖ. که ﺪﺭﺗﮑﺎﻣلﺮﻭﺣی
اﻓﺮﺍﺩ جامعه ﺍﺳﺖ.

ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪمه اﺯ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧثرﻭﭘﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻓﺮﻭﺭﻳﺨﺘﻦ ﻧﻈﺮﻳﺎت
ﺴﺮ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
(ﺧﻂّ ﺗﻄﻮّﺭ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﺎﺭ ﮐﺸﻴﺪ. در
حالیکه ﺩﺭ ﺧﻂ ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭ ﻧﮑﺎﻣﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫدﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺄﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮوح ﺑﺮﺍی
همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
تا ﺑﺨﺪﺍ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭح
القدس را گفته
اﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ ﺭﻭش
ﻤﻘﺎﺭﻧﻪ ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ (ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﻓﻘﻰ) ﻫﺎ برای
ﻏﻠﻂ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ.
ﺍﻣﺎ (ﻣﻘﺎﺭﻧﻪ ﻋﻤﻮﺩﻯ)
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺍﻣﻊ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻘﺎﺭنه
هاﻯ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ که
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ
. ﻭ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ(
ﻓﺼﻮﻝ نوعی ﻣﺨﺘﻠﻒ)
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺨﻔﻰ ﻤﺎﻧﺪ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﻣﻴﺘواﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺸﺨﺺ
ﮐﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﻓﺮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﮐﻠﺎس ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﭘﻴش ﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻫﻤﮕﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﮕﻔته
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﺮﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺗﺎ ﺃقلّیتی
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
اکثریّـت ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻯ از این
اقلِیّت ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. و
تنها ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻩ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮان
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩه ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎن
ﺒﺸﺮﻯ، ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻧﻴمه ﺮﺍه ﺒﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ،ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﺤﻴﻂ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﮋﺍﺩﻯ،ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺣﺘﻰ ﺁثار ﻣﺤﻴﻄﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﺮﺩ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪی ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﻚ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﮐﻤﮑﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻓﺼﻮﻝ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺑﻌﻨﻮﺍن
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺗﺎﺑﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﮑﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ،
ﮔﺎﻫﻰ ﮐُﻨﺪ ﻭﮔﺎﻫﻰ
تُند ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﻮﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ثاﺑﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﺐ ﮔﺮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻋﻘﺐ ﮔﺮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺭﺷﺪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ

ﺳﺎﻟﻚ،ﭼﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﻓﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺭس ﻭ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ را ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺭﺍﻳﺞ ﺗﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺗﻄﻮّﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺰﻣﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻔﻮﺫ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ،
ﺑﺎﺯ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺟﺰﻣﻰ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ،ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺃثر ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ، ﺑﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺒﺸّﺮﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ،ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺑﺠﻮﺍﻣﻊ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ ﻣﺤﺮﻙ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻏﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﺸﻮﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘّﻰ ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼون ﺍﻃﺒّﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﺯ، ﻳﺎ
ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﺯ، ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ،ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﺴﻠّﻂ ﻭﻭﺳﻌﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﺐ ﻧﻄﻔﻪ ﺩﻳﺮ
ﺟﻮﺵ ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺎﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍن ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﮐم اﺳﺖ،ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ،ﮐﻪ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ بوده
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺧﻴﺮ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻮﻝ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﺮ،
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻫﺮﻳﻚ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
(ﺑﻰ ﺩﻳﻦ) ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻟﻰ(
ﺑﺪ ﺩﻳﻦ) ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ(ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ)ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ندﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺭﻭﺡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻄﻔﻪ برحم ﻳﻚ
ﻣﺎﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺩ، ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻓﺼﻞ
ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﻗﺒﺎﻳﻞ
ﺑﺪﻭﻯ،ﺣﺘﻤﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺎ ﻫم ﺪﺍﺷته اﻧﺪ.
ﻭﻟی ﺒﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻊ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﻗﺒﺎﺋﻞ،ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﺑﻘﺎﻯ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳج ﺪﺭ ﻫﺮﺟﺰﻳﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻫﺴت ﻮﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺩﺭﻳﻚ ﺟﺰﻳﺮﻩ،
ﺑﺎﻋث ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺩﺭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍﻳﺠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،ﺗﮑﻴﻴﻒ
ﻭ ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻧﻘﻄﻪ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺷﺒیه ﺒﻬﻢ، ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺰﺍﻳﺮ ﺍﺳﺘﺮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺎ ﻗﺒﺎﻳﻞ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.   ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻭ ﻣﺪﺍﺭس ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ،ﺑﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻣﮑﺘﺐ
ﻧﻔﻮﺫ ﻓﺮﻫﻨﮕی
ﺘﻮﺳﻌﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﺣنی ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍن ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺭﭘﺎﺳﺦ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺄﻣّﻞ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ،ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪه
ﻮﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ،ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ،ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻳﻦ ﮔﻔته
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﺮﺍه
ﺒﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ،ﻫﺪف ﺴﺎﺯﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻄﻮﺭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺍﻓﺴﺎنه
اﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ .

( ﮐﺮﻭﺑﺮ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﻤﺪﻥ ﺳﺎﺯﻯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﻣﺎ ﻣﺨﻔﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺣﻠﻘﻪ ﮔﻢ
ﺷﺪه اﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﻠﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻔﻘﻮﺩﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺣﻠﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻂ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺟﺴﺪﻯ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻧثرﻭﭘﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺎ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ،ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ

ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
بشر ﻭﺑﺸﮑﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺣﺘﻤﻰ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳک
تنها ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣؤثر ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺑﺎ ﺭﻫﺒﺮ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ
ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺑﺎﺯ،ﺑﺎ
ﺗﻮﻃئه ها ئی ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭلی ﻨﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻧﻮﻋﻰ،ﺗﺎ
ﮐﻤﻚ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻮﺝ ﻓﻮﺝ ﺑﺴﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺧﻠﻂ ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺷﺎﻗﻮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ، ﺗﻮﺩﻩ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧثوﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﺟﻨﺎس ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. اﺯ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ. ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺮﻳﺴﻤﺶ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
.

ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﺗﺤﻮﻝ
ﻭ ﺗﻄﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ،
ﺭﻭﺵ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺭﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﻓﺮﺿﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﻠّﻰ ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ
ﺍﺯﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺭﻭﺵ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺭﻳﮑﺎﺭﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺵ ﺟﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺷﺨﺼﻰ، ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﻭﺭ ﺷﺪ،ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴش ﺁﻣﺪﻩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺮﮐﺘﻬﺎ ﺑﺮ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﺑﺎﻧﮑﻬﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﻭﺝ
ﺭﺷﺪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﻫﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﻟﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣُﺮﺩﻩ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ ﻗﻴﻤﺖ
ﻭﻣﻨﻔﻌﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ،ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﺑﺎ ﺳﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻗﻴﻤﺖ،ﺩﺭﺑﺮﺁﻭﺭﺩ
ﺭﻭش ﻘﺪﻳم اﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻮﺭﻭﮐﺮﺍﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺷﺎﻳﻊ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﺸﺪ،ﮐﻪ ﻣﮑﺘﺐ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ، ﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﺃﺗﻤﻴﺴﻢ ﻓﺮﺩﻯ،
ﺗﺎ ﺑﮑاﺘﺐ ﺟﻤﻌﻰ
ﺁﻟﻤﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﻄﻮﺭ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ،
ﺃثر ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﺘﻘﺪﻳﻦ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺠﺮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺠﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﺪ. ﺗﻄﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺭﻓﻊ ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ثاﺑﺖ،ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮ،ﻓﺼﻮﻝ ﺧﺎﺹ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﻃﻠﺴﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦﻣﺴﺎﺋﻞﺣﻔﻆﺭﻓﺎﻩﻣﺮﺩﻡﺍﺳﺖ.

ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪ. ﺍﺯ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻣﺠﺮﺩ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﮐﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﺌﻮﺭﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﻣﺪﺍﺭس ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﺣﻘﻮﻕ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﺼﻮﺑﻪ ﻣؤﺳﺴﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ،ﻭ ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺭﻭﻯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ ﻣؤﺳّﺴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻋﻠﻮﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺍﻣﻮﺭﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﻧﻘﺪﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﺪّس ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺁﻥ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﺭﺍ ﻣﻨﺎﻓﻰ
ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻳﺎ
ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﺩﻭﻟﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻮﭼﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ . ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺭﺍ ﻣﺪﻭﻥ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ ﺩﻭﻟﺖ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﺳﭙس
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻄﻮﺭﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺘﻄﻮﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻟﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺑﻌﻠّﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻘﺼﺪ ﺟﺬﺏ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﺭﺍﻩ ﺗﺴﻠﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺷﺪ. ﻭﻋﻠﻢ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻢ ﮐﻢ ﭘﺮﺩﻩ
ﺗﻘﺪﻳس ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻓﺖ،ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﺪ. ﻭ ﺃﺳﻴﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺩﺪ. ﻭﮐﻢ ﮐﻢ ﺗﻮﺟّﻪ
به ﻔﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻫﺪﻑ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ،ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻣﺎﺭ،ﺑﺠﺎﻯ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﻭﺭﻳﻬﺎ،ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻗﻮﻩ ﭼﻨﺪ
ﮔﺎﻧﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪ ﻭ ﺃﺻﻞ ﺣﺎﮐﻤﻴّﺖ
ﻣﻠّﻰ ﺳﺨﺖ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺷﺪ. ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻭﻗﺖ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﻭﺗﺮﻙ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﻔﺖ ﺻﻨﻌﺖ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﺎﺭ ﺟﻤﻌﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺃﺗﻤﻴﺴﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻫﺸﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻌﺎﻣﻠﻬﺎﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ ﺑﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﻘﺪّس ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻫﻞ ﺭﻭﺯ،ﻭ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺃﺻﻞ ﺃﮐثرﻳّﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﺟﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﮔﺮﻓﺖ
.

ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ،ﺗﺤﺖ
ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺷﺪ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﻭ
ﻓﺎﺷﻴﺴﻢ،ﻫﻴﭻ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺘﻰ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻨﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺰ،ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﭽﻨﮓ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ ﻧﻴﻔﺘﻨﺪ.
ﺑﺠﺎﻯ ﺣﺎﮐﻤﻴّﺖ
ﻋﻘﻞ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﮐﺎﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻈﺎﻣﻰ،ﻭ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﺤﮑّﻢ ﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺳﺨﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻣﺰﺍﺝ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﻤﺘﺎﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ

ﺗﺴﻠّﻂ ﺑﺮ
ﺩﻭﻟﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ 1918 ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺣﺰﺑﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍﻳﺞ ﺷﺪﻩ ﻮﺩر
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺻﻮﻟﺶ
ﺭﺍﻩ ﺧﺮﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ،ﻳﺎ ﺧﻔﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﺭﺍدﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴّﺮ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺰ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺍﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎ ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ ﻧﺎﺷﻰ،ﺍﺯ
ﺷﮑﺴت کنترﻝ ﺟﻤﻌﻰ،ﺑﺮ
ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﺸﺪه ﻮﺍﺳﺘثماﺭﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﻭﺍﺳﺘثماﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻳﻌﻨﻰ، ﻫﺮﮔﺮﻭﻩﻫﺮﮐﺎﺭﻯﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻌﻤﻴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻌﻤﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﻳﺎﻓته اﻧﺪ. ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻧﻘﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻋﻤﺪﻩ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﺮﺩﻥ،ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻤﻚ ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺗﺸﺒثی
ﻭﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻬﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﮐﻬﻨﻪ،ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻞ ﮐﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻭﺍﻗﻊ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻣﺸکلاﺕ
ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ،ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺣﺘّﻰ
ﻧﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍن
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻃﻠﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﻠﻤﺎی ﻤﺘﺨﺼص
ﺪﺭﺭﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ،ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺷﻮﺭﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻫﺒﺮﻯ،ﮐﻤﺴﻴﻮﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻨّﻰ ﺗﺨﺼص
هستند. ﻭ ﻫﺪﻑ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﻭ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺪف ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﻟّﺎ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﺰﻭﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ،ﻫﺮﮐس
ﺑﺴﻬﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺃﮔﺴﺖ
ﮐﻮﻧﺖ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﻭﻟت
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺎﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭﺳت اﺳﺖ،
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﺤﺖ
ﻧﻔﻮﺫ ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ،ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ،ﻋﻠﻢ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳت ﻮﻧﻪ
ﺧﺮﺍﻓﻰ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮕﻰ
ﺑﻴﻦ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ، ﻧﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺭﺟﺎﻝ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﺃﮐثرﻳﺖ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻧﺪکی
اﺯ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ،ﻭﻟﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤﻰ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،که
ﺪﺭﻣﻘﺎﻟﺎت ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه اﻡ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ.
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﻨﻘﺶ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭﺣﺪّﻯ
کافی ﺗﻮﻗّﻒ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﮐﺸﻰ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺩﺍﺭﻡ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍوند ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐس ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻬﻨّﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﻭ ﻣﺠﺮﻡ
ﮔﺎﺭﻣﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺍﻭﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺒﺮﻯ
ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭﻋﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺖ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎﻗﻬﻘﺮﺍﻯﻧﻮﻋﻰﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﻤﮕﺎن-اﺳﺖ.

M110

فیلیا
یا عشق و
دوستی و
سمپاتی

ﻭﺍﮊﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺃﮔﺎﭘﻪ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻣﺠﺮّﺩ،
ﻭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺻﻔﺎﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ،ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﺄﻟّﻒ
ﻭﺍﻟﻔﺖ ﻭﻣﻮﺩﺕ
ﻭ ﺗﺠﺎﻧس ﻭﻫﻢ ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺣﻴﻮﺍنی
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓت
اﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸﻖ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّل
عباﺩﻯ،ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳت اﺯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭالاّ ﻫﻴﭻ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻋﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺮﺵ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻙ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺴﺦ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ ﻓﻴﻠﻴﺎ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ، ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ نسبت به ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻴﻠﻴﺎ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺻﻮﻓﻰ ﺩﻭﺳﺘﺎﺭ
ﻣﻌﺮﻓت ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻋﺎﺭﻑ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻓﻴﻠﻴﺎ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺠﺎﻧس ﻭﻫﻢ ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ ﻭ ﺩﻭ
ﮐس ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺠﺎﺫﺏ
ﺍﺿﺪﺍﺩ،ﮐﻪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺑﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻓﻴﻠﻴﺎ
ﺭﺍ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ،ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﮕﻔﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ

ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻟﻔﺖ ﺩﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ،
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭ ﻓﻴﻠﻴﺎ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﮔﺎﭘﻪ
ﺭﺍ،ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺑﻨﺎﻯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﻘﺮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻔﻀﻴﻠت
ﻤﻘﺎﻡ،ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺗله ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻭ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺩﺭﺣﺪّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺑﻨﺎﻯ ﻳﻚ ﺷﻬﺮ ﻳﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﺩﻳنی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻋﺎﺩﻯ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﻧﺴبی
اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﺪﻳﺒﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﺷﻬﺮ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺎمعه ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ،ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻤﻪ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻟﻔﻈﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﺗﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻁ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺃﮔﺎﭘﻪ ﻭ ﻓﻴﻠﻴﺎ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻧﺸﻮﺩ،ﻣﻔﻬﻮﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺸﺎبه ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺷُﺒﻬﻪ
ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻓﻴﻠﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺸﻮﺩ،ﻭﻯ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺧﻠﺎق ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ ﺳﭙس
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ،
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﻣﻴﺸﻤﺮﺩ،ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺸﺎﺑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﺎﺫﺏ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﺿﺪ،ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﺗﻐﺎﻳﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺬﺏ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻭ
ﻧﺎﻫﻢ ﺟﻨس ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻣﻌﻨﻰ
ﺟﺬﺏ ﺩﻭ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺩﺭﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭﻣﺤﺒّت
باﺷﺪ. ﺭﺃﻯ ﻧﺨﺴت
ﺮﺍ ﺃﻧﺒﺎﺫﻭﻗﻠﻴس
ﻭ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﻫﺮﻗﻠﻴﻄس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺩﺭ ﺟﺬﺏ ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﻳﺎ ﺟﺬﻝ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﺬﺏ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺭﺍ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻭ
ﺟﺬﺏ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺬﺏ ﺩﻭ ﺿﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺍﺧﻴﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﮐﺒﻮﺗﺮ ﺑﺎ ﮐﺒﻮﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺑﺎﺯ.

ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺻﺪﺍﻗت ﻴﺎﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭﺗﺄثّر ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻳا افّکتیو ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﺗﺄثّر ﻭ ﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺳتی ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ،ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭ ﺗﺄثیر ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺳﻪ ﻗﺴﻢ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍختلاف ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻳﮑﻰ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻧﻔﻊ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻟﺬﺕ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ،ﻭ ﺗﺒﺎﺩﻝ
ﻟﺬﺕ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺳﻮﻡ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖ،ﮐﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﺰﺩ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﺎ ﺯﻭﺍﻝ
ﻋﻠّﺖ ﻭﻣﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻭﺯﺍﺋﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺍﻭ ﺑﻌﻴﻦﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﻰ،ﺍﮔﺮ
ﻟﺬﺕ ﺯﺍﻳﻞ ﺷﺪ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﻟﺬﺕ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻫﻮس ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻋﺸﻖ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻭﺍﻡ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺯﻭﺍﻝ ﻟﺬﺕ ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺟﻨﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﻧﺰﺩ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻭﺩﻟﻴﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺭﻭﻯ ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﻳﻚ ﺳﻮﮊﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟاﺘﺮ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻭﻝ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻋﻮﺽ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻴﺰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺧﻴﺮ
ثاﺑﺖ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﻭﺍﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ ﻧﻔﻌﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻋﻤﻞ ﺧﻴﺮﺭﺳﺎﻧﻰ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮﮐس ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻮﻥ ﺧﻄﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺧﻴﺮﺭﺳﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻧﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﻧﺴﺒﺖﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺧﻮﺩ .  ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣل الهی ﻮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﺘﺒﺎﺩﻝ ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻴﺮ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺧﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻌﻴّﺖ ﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎﻋث ﺗﺤﮑﻴﻢ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻫﻢ،ﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻫﺎ،ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬی که ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭ ﺗﮑﺎﻓﻮﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻢ ﻣثاﻟﻰ
ﻭﻫﻤﻔﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﺸﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﻭﺳﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻔﺘﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻮﻡ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻣﺤﺒّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪه اﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺟﺰ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺧﻴﺮﻳّﺖ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻏﻨﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﺷﺪﺕ ﮐﺸش ﻮ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ، که ﺒﺎﻋث
ﺳﺨﺘﻰ ﻳﺎ ﺳﻬﻮﻟت
ﺮﺳﻴﺪن ﺒﻌﺸﻖ ﻭﻭﺻﻮل
ﺒﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﺮﮐس ﮔﺬﺷﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ،ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻮﺻﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺎ ﻭ ﻳﺎﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺗﻘﺮّﺏ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻫﺮ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ ﻓﻴﻠﻴﺎ
ﻭ ﺃﮔﺎﭘﻪ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻭﺩﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﻰ به
هرﺩﻭ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫمه ﻣﻦ ﻫﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
به ﺘﻮ ﻣﻴﺸﻮند.
ﻭﺧﻴﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻋﺎﻯ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺯ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﻋﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃثاﺭ
ﻣثبت ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺮ ﻏﻴﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧی ﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺑﻬﻢ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪّس ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻣﺎﻓﻴﺎﻫﺎﻯ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﺻﻔﺖ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﮐﻠوﺗﺮ ﺑﺎ ﮐﺒﻮﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺑﺎﺯ ﮔﻔته
اند .

ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺣُﺐ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺫﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻫﺎ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺎﺍﻓﺮﺎﺩ
ﻣﺮﻏﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴداﻧﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﻟﺬﺕ ﻭ ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺧﺎﻟﻪ ﺧﺮﺳﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺁﺳﻴﺐ ﻭ ﺿﺮﺭ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻧﻔﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﺶ ﺿﺮﺭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺫﺍﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ

ﺟﻠﺐ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻗﺒﻠﻰ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺟﻠﺐ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻔﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻔﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﺫﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻭﻳﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ
ﭘس ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ  شناﺳﻰ ﺑﻌﺪ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺩﻭﺳﺖ
ﺭﺍ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺳﺘﺶ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺑﺘﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍت ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﻭﺳﺘﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍی ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺳﺘﺶ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺭ ﺳﺮﻭﺭ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻏﻢ ﺩﻭﺳﺖ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﻭﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻭ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﻮﻯ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺨﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔس
ﺨﻴﺮﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻳﺎ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻫﺮ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎ. ﭘس
ﺷﺮ ﻧﻴﺰ ﻋﮑس ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺮﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻢ ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺟﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺮﻭﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ، ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ،ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﺼﻔﺎت ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﻩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﭘس ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺮﻭﺭ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﮕﺮﻳﻪ ﻭﺯﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺣﺪﻳث ﻧﻔس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭﺩﺭﺩ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﻭﻳﺎﺩ ﻭ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺮﻭﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻗت
کُشی ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﻠﺦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﭼﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻳﺎ ﺷﻨﻴﺪه اﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻟﺬﺍ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺁﻭﺭ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻟﺬﺗﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺷﺮﻭﺭ ﻭﻋﺎﻗﺒت
ﻮﻧﺘﻴجه اﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻧﻮعی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮﺍﺭت
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﺑﺪﺭ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ،ﻋﺪﻡ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻌﮑس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ
ﻭﺗﻘﺮﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺮﻭﺭ ﺗﻨﺒﻞ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ، ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻮﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻭﺗﺄﻧﻴﺐ ﺿﻤﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺳﺎس ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺍﺭﺳﻄﻮﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ ﻳﺎ
ﻧﻪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺮﻙ ﺣﺎﻝ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺫﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﮐﺎﺭ
ﺧﺎﻟﻪ ﺧﺮﺳﻪ ﺩﺭﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻌﻠﺎ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﻢ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ،ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس،ﮐﻪ ﻗﻄﺮه
لﻯ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻗﻄﺮه
اﻯ ﻣﺸﺤّﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺟﺰ
ﺿﺮﺭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺟﺴﺘﻦ،ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ،ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺯه اﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻮﺡ ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻥ،ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺑﺤﺴﻴﻦ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ،ﻫﺮ
ﻧﻔﻊ ﻣﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻀﺮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﻔﻌﻰ ﻫﻢ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻔﻊ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺑﺸﻬﻮﺕ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺍﻳﻦ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﺯ
ﻧﻨﮓ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺟﺴﺘﻪ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ،ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺟﺰ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﻴﺰﺍﺭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ،ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻧﻪ
ﺑﺼﺮﻑ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﺩﺭﻣﺤﻀﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻭ ﺳﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺁﻥ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻭﺗﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮﮐﺎﺭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺯﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﻳﺎﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻳّت
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ که ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﮐن ﻔﻴﮑﻮن ﺎﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﭘﺶ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺟﻤﻊ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚ ﮔﺮﻭﻩ ﺣﺰﺑﻰ
ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻭﻫﻢ ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﭼﻮﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻣﻬﻢ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺗﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻧﮕﺮﻯ.
ﭘس ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻭﺿﺮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺷﺮﻁ
ﻋﻘﻞ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﻄﻴﻊ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺁﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻘﻞ
ﻭﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻴّﺮ
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺧﻮﺏ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺎﺩﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺗﻮ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﭘﺶ
ﻋﺸﻖ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ.
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳت
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺭﻭﺷﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﺎﺯ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺑﺪﻭﺳﺘﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻳﺎﻣﮑﺘفی
ﺒﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮﮐﺎﻣلی ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍی اﻳﻦ ﺩﻭﺳت
دﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﺪ. ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻬﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺻﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﮐم اﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﻳﻚ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺮﮐس ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭﺧﻴﺮ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﮐﻨﺪ،ﭘس
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎس
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻴﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺧﻴﺮ ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻓﺎﺿﻪ ﻓﻴﺾ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﻧﻮﺭﺵ ﺩﺭﺧﻠﻮﺗﻰ
ﺑﺘﺎﺑﺪ،ﻭﮐﺴﻰ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﮐﻤﻚ ﺑﺴﻴﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﻭ ﺑﻌثت ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ. ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﺎﻧﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻘﺪّس
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ. ﻭ ﺍلاّ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﻭ ﺃﻧﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮعی ﻮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺷﺪ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺟﺪﺍﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺟﻤﻊ ﺑﺎﺷﺪﻭﺑﺎﻣﻴﺪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺳﻈﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺤﻤّﻞ ﺭﻧﺞ
ﺗﮑﺎﻣلی اﺳﺖ،که
ﺒﮕﻨﺞ ﺷﺎﻳﮕﺎن
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎت
ﭙﺮﻣﺤﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍی ﺨﻮﺩ ﺭﺣﻤت
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺁﻧﺎن ﻨﻮﻋﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻧﺠﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.   ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﻌﻞ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻟﺬّﺕ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻴّﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪه
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻓﺎﺿﻞ
ﻭ ﺧﻴّﺮ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺧﻴﺮ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺣﻴﺎﺕ ﻟﺬﺗﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸت ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬت ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ،ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ،ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺗﺎﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ،
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّه ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﺪﺍﺩه
ﺒﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ . ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ
ﻭﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﭼﻮﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻟﺬﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﻗﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﺑﺎﺯ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻧﻴﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﺒﺮﺕ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﺒﻮﻍ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ، ﺩﺭ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﻭﺳﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳت ﺪﺍﺷﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﺳﭙسﻣﺤﺒﻮﺏ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺍﻡ ﺩﻭﺳﺘﻰ،ﺭﻓﻊ
ﻫﺮ ﺣﺠﺎﺏ ﻭﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺗﻤﺎس
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟﺰ ﺑﻴﻚ ﻧﻔﺮﻭ
ﻳﻚ ﺳﻮﮊﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺸﻖ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﭘس ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻌﻰ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﺻﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻳﻚ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻖّ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺧﻮﺕ ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺩﺭی کاﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺸﻖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﻰ.
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ که ﺴﺎﻟک
ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩﻳک
ﺘﺮ ﮐﻨﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻔﻊ
ﺷﻨﺎس ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻏﻤﮕﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺩﺭﺩ
ﻭﻏﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ ﻳﺎ
ﺭﻧﺞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﻨﺪ،ﺳﺨﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺭﻧﺞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭ ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﮐﺸﺶ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻘﺎﻯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ،
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺎ ﺍﺧﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭﺑﺎﺍﺷﺮﺍﺭﺧﻴﻠﻰﺯﻭﺩﻗﻄﻊﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻓﻴﻠﻴﺎ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﺫﺍﺕ
ﺳﻠﻴﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺫﺍﺕ ﺳﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﮐس ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺧﻠﻂ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺗﺤﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﮐﺎﺩﻣﻰ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
میتوانست ﺣﮑﻴﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
باشد. ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﮑس ﻧﺮﮔﺴﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪ ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭﻣﻌﺎﺷﺮﺕ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﮐﺴﻰ ﮐﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺬﺍت ﻮﻣﻠﮑﺎت
اﻭ ﺗﻮجّه ﺪﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻣل اﺻﻠﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻴﺮﻭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ،ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻏﺮﻕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻏﻤﮕﺴﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﻏﻤﮕﺴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻯ ﺩﺭﺩﺩﻝ ﮐﻨﺪ.
ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺏ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﭼﻮن
ﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭﺍلاّ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻌﺸﺎﻥ
ﻃﻠﺐ ﮐﻨﺪ،ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺩﻭﺳﺖ ﺭﺍ ﻓﺎﺵ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻓﺎﺵ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺪﻭﺳﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ. ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭﻋﺸﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻟﻨﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ. ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻋث ﮐﺴﺐ ﻓﻴﺾ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑویژه ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ. ﺩﻭﺳﺖ ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﻭﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ،ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﻣﻘﺘﺼﺪ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﻭﺭﻭﺋﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺭﻧﻴﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ ﺷﻴﺌﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻤﻠّﻚ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘی ﻨﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺩﻭﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﺩﻭﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﺩﻭﺳﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺩﻭ ﻋﻨﺼﺮ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﻌﺸﻖ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻋﻨﺼﺮ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻖّ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻳﻚ ﺭﻧﮕﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻤﻴﻖ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻭﺳﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭؤﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭﺳﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻃﺮﺡ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﻢ ﺩﻭﺳﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﺨﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉﺩﻭﺳﺘﻰﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩ .

ﻟﻴﭗ
ﻧﻴﺘس ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭﺍﺭﺳﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺃﺑﻮ ﺣﻴّﺎﻥ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺰ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﺄﻟّﻢ
ﻧﺪﻳﺪﻡ،ﭘس ﻋﺰﻟﺖ
ﻭﺳﮑﻮﺕ ﺭﺍ ﭼﺎﺭﻩ
ﺩﻳﺪﻡ. ﺍﮔﺮ ﮐﻮﺷﺶ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ،
ﺳﮑﻮﺕ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻃﻠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻧﻘﺮﻩ
ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ ﺷﺒﻪ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﻭ ﺑﺮ ﺃثر
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭ ﺳوء ﻗﺼﺪ،ﺑﺎ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻗﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯﻫﻢ ﺗﺸﺤﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻨﮕﻰ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺶ ﻣﺮﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺃﺑﻮ ﺣﻴّﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺍﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻳﺎ ﺷﻨﻮﺩﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ ﭘﻮﭺ
ﻭ ﭘﻮﻙ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
. ﺍﺯ ﺣﮑﻴﻤﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﭘﺮ
ﺳﻔﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﮐﻴﺴﺖ؟ﮔﻔﺖ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻧﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ ،ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎی اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﺎنی ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻭ ﮔﺸﺘﻦ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺨص ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻔﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺳﻴﺎﺣﺖ
ﺩﻭﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﺒﺮﺗﻬﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ ﺃﺩﺏ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻰﺃﺩﺑﺎﻥﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.

ﺳﺠﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻋﺎﺭﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ،
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩ ﻳﺎ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺑﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗب ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻧﺴﻞ ﺁﺧﺮ،ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍﻯ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ. ﻭﻟﻰ ﺳﺠﺴﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺷﻤﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭ ﻓﻴﻠﻴﺎ ﮔﻔﺘﻪ،ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﻧمی
رﺳﻨﺪ ،ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻋﻠّﺖ
ﻋﺪﻡ ﺣﺼﻮﻝ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻓﮑﺮﻯ،ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭﺗﻮﻃﺌﺖ ﮔﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ،ﮐﻪ ﺧﺮﭼﻨﮕﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻠﺒﻪ ﻇﺮﻑ،ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺤﺒس ﻭﻃﻠﺴﻢ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺟﺴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﺑﻮ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﺳﺠﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺎﻝ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﺑﻦ
ﻋﻄّﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺳﻰ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻢ ﻧﻴﺎﻓته
اﻡ. ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺁﻳﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺗﻮ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻫﺴﺘﻰ،ﮐﻪ
از ﺍﻭﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻴﺮﻯ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻯ ﮔﻔﺖ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻫﺴﺘﻢ،که
ﭽﻴﺰﻯ ﺑﺎﻭ ﺑﺪﻫﻢ
ﻭﭼﻴﺰی ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ.
ﺳﺠﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦﺭﺍ ﺗﻔﺎﻭت
ﺪﻭﺳﺘﻰ ﺑﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻯ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍ ﮐﺎﺭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ،ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﺸﻖ ﻭﻫﻮﺵ ﻣﻴﮕﻔﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﺎﻓﺖ،ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ.
ﺩﺭ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻳﺎ(ﺻﺪﺍﻗﺖ)ﻟﻔﻆ
ﻋﺮﺑﻰ ﺻﺪﻕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﭘس ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺳﺖ ﻳﺎﺑﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩﻩ،ﻭ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻭ ﺑﺎﺩﻭﺍﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺩﺭﻙ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻮﻯ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺃﻯ
ﻣﻦ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺑﻠﻴس ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻇﻠﻤﺖ
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻮﺭ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺣﺘﻤﺎ ﻳﮑﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺘﺒﻮﻉ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺒﻰ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺣﺪ ﺑﻮﺟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﮐثیر ﺑﻮﺟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻔسﮐﻞّ، ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﺎﻡ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭ
ﮐثیر ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎﺋﻰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﺣﺮﻣت اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻢ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﻭﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺩﺭﺑﺎﻳﺴﺘﻰ
ﻭ ﺧﺠﻠﺖ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻣؤﺩﺑﺎﻧﻪ
ﺗﮑﻠّﻢ ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺎﻟﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﻭﺳﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻬﻨﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﺵ ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﻣﺤﺎﺳن ﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﻀﺮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻭﺳﺖ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺧﺠﻠﺘﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻣﺪﺍﻡ
ﻗﻴﺎس ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻰ ﺃﺩﺑﻰ ﺩﻳﺪ ﻭﺧﻮﺏ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﺫﻭﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﺟﻮﺍﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺻﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﻧﺎﺩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﻳﺐ ﻧﻴﺘﺰ،ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺍﻧﻔﺼاﻞ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،ﻭﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻞ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ،ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ،ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ،ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮﮐﺶ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﻔﻈﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻯ ﺍﺯ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

(ﻫﻮﮐﻴﻨﮓ)
ﻭﺻﺎﻝ ﺫﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﺎﻡ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﺗﻀﺎﺩ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ. ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭﻫﺸﻴﺎﺭ،ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﮐﻮﺷﺶ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺩﺭﻙ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻭﺳﻄﻮﺡ،ﻭﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻨﺪ،ﻭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺍه ﻮﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﻭ ﺍﺯﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﺟّﻰ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯﮐﻪﺑﺎﺷﺪ،ﻧﺘﺎﻳﺞﻋﻘﻠﻰﻭﺍﺻﻮﻝﻓﮑﺮﻯﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻤﻚ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ،ﻭﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﺗثبیت
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺗﺮﺗﺒﻴﺘﻬﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﺣﺪِ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮت ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻟﻨﮓ
ﻧﻤﺎﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ،ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭ ﻗﺪﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ
ﻃﻠﺐ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺑﻘﻴّﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﻭﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ،ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠله
ای ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﻭﺭه کنونی ،ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺪﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔت
هزﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸت
ﺴﻮم ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸت ﺴﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻯ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻥ،ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﻮﺩ ﻫﺮﮐﻪ ﺩﺍﻧﺎ
ﻭﺁﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺍﻩ،ﺧﻮﺩ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺩﺭﺻﺪ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ،ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ،ﺣﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺷﻬﻮﺩﻯﺧﻮﺩﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.

M111

أیروس یا
عروس و عشق

ﻋﺮﻭس
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ،ﻳﺎ
ﻋﺮﻭس ﺣﺠﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻭس ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ،ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻩ
ﺩﺍﻣﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺮﻭس ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪه ﻮﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﺴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣّﻰ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺯﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍُمّ اﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺮﻭس ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻨج
ﺘﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻳک ﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻨﻰ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ،ﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﻣﻰ ﮔﺰﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﺎﻳب
اﺳﺖ، ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﻚ. ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
۳۱۳ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﻫﺪﺍ

ﺟﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎنند، ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻫﺘﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. که
هماﻥ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻫﻔت هزﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ،ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﺪﻑ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧته اﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﻚ

ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﺩ،
به ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷت ﻮﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺎﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﻮﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺩﻳﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﮐﺎﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺍﺭﻳﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺮﻭﺳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﻘﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎ ﺟﺸﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻭﺝ ﻭﺟﻔﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻭﺵ ﺳﺎﻟﻚ،ﭼﻪ
ﺯﻥ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﻳﺎ ﺯﻥ،ﺟﺰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮﺭ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ،ﻭﺧﻮﺭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ، ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮّﻩ ﻳﺎ ﻏﺮّﻩ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺭﻧﻖ
ﻗﺮﻳﺶ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ،
که هرﻳﻚ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﻗﺮّﻩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭﻣﮑّﻪ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﮐﺮﺩه ﺃﻧﺪ. ﻭ ﺭﻧﮓ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﺣﻨﻴﻒ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﻤﺮﮐﺰ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺸﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳش ﺒﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺪ.

ﺑﻘﻴﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳت ﻮﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ ﻮﺍﻧﺪﻩﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،ﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪﺍﻭﻡﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭﺍﻣّﻰﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻰﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
که ﺒﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﺟﺰ ﭘﻮﺳت
ﻮ ﺁﺷﻐﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻬﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﺎﺡ
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻘﻞ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّل
عباﺩﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎن اﻟﻬﻰﺑﺮﺳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺖ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ،
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ. ﻭﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ. ﻭﺍﮊﻩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺃﮔﺎﭘﻪ
ﻳﺎ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭﮐﺸﺶ،ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻴﻠﻴﺎ ﻭ (ﻓﻴﻞ ﺳﻮﻑ)
ﺷﺪﻥ،ﻋﺎﻗﻞ ﺻﻮﻓﻰ
ﺻﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪهﻫﺎ.  ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ.
ﻭﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺧﺎﻭﺭﺩﻭﺭ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺻﺤﺒﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﻭﺍﮊﻫﮕﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﺯﻋﺸﻖﺍﻟﻬﻰﻳﺎﻋﺮﻭسﻭﺃﮔﺎﭘﻪﻣﻄﺎﻟﺒﻰﻧﻘﻞﻣﻴﮑﻨﻢ.

ﺑﺤث ﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﺸﻖ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻳﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻳﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ.
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ. ﭘﺶ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺗﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﻴﻨﺶﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ ﻫﺮ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﻭﻝ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،که
ﺪﺭﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ،
ﻳﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ،ﺩﺭﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭﭘﻨﺠم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻔﻮی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪی ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﻭﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس اﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ،ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺘﻰ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻰّ،ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﻫﺮ
ﮐس ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺤث ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﮐس
ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ﻳﺎ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ
، ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،ﻭﮐﺴب
ﺎﻳن هماﻧﻰ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ ﻣﺮﺗﺪ
ﺷﺪﻩ،ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻬﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺭﻓﺘﻬﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻨﺸﻴﻨﻨﺪ. ﭘس ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺗﺪ ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻴﺎﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻧﻪ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻢ ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻭﺭﻭﺷﻰﺭﺍﺍﻧﺘﺨﺎﺏﮐﻨﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮﺟﺎمعه
اﻯ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ،ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺑﺤﺸﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﻚ
ﻋﻘﻞ ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
که ﻮﻟﺎﻳت ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
،ﭘس ﻗﺸﺮﻯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪه اﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﺭﻭﺵ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺃﻳﺮﻭس ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﻠّﺎ ﭘﻴﺮﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻳﺮﻭس
،ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺃﻳﺮﻭس
ﻳﺎ ﻋﺮﻭس ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﺪﻯ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺃﮔﺎﭘﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺸﻖ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻧﺪ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ ﺷﺮﻗﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺍﺯ ﻟﻔﻆ ﻋﺮﻭس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺴﺮ ﺟﻨﺴﻰ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻣﺸﮑﻞ
ﺟﻨﮓ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﮑس
ﻭﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺎ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺯﻧﺎﻥ،ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺭﺍ ﻣﻨﻈﻤﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ ﺳﮑس
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻢ ﺟﻨس ﺑﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺎﻥ ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺭﺍ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺮﻭس
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎﺯﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥ. ﻭ ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ ﺑﺮﺩﻥ
ﻋﺮﻭس ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
،ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﺩﻯ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻭﺳﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻩ ﺩﺍﻣﺎﺩ، ﺑﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭ،ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﺩﻯ ﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﺯ
ﻭﺩﻫﻞ ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ ﻭ ﺁﺭﺍﻳﺶ
ﻋﺮﻭس ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ. ﻭﺷب ﺰﻓﺎف
عرﻭﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﺍﺯ ﺻﺒﺢ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺎﺭﮒ
ﺷﺎﻫﻰ ﻭﺍﺭﻳﮑﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺐ ﺯﻓﺎﻑ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻓﺎﻑ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺯﻓّﻪ ﻭﺑﺰﻥ
ﺑﮑﻮﺏ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺰﺩ ﻳﻚ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻨﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺻﺒﺢ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺷﺎﻩ ﺩﺍﻣﺎﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ ﻧﻮﺭﻭﺯ،ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ(ﻓﺮه
ﻮَﻫﺮ) ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﺎ ﺑﺎﻝ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻓﺘﻪ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﻠﻘﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻦ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺩﺳت
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻓﺮّ ﻭ
ﺑِﺮ ﻭﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫی
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
نه ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎن ﺴﻴﺎﺳی
ﻮﺩﻳﻨﻰ،ﭼﻮﻥ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﭘﺎﭘﻬﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ. ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺧﻮﻥ ﺩﻝ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﻨّﺖﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻰﺑﺮﻣﺮﺩﻡﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻫﺎ ﻋﺸﻖ ﺃﻳﺮﻭﺵ
ﺧﺪﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ،ﻭ
ﺩﻳﻮﻧﺴﻴﻮس ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻯ ﺷﺮﺍﺏ ﻭﻣﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍب ﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻮ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺩﻳﻮﻧﺴﻴﻮس ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍبلیس ﺩﺭﻟﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّت
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺳﺘﻢ
ﺭﻭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ،ﻭﻟﻰ
ﻫﺸﻴﺎﺭﺍﻧﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺘﺎﺯﺩ ﻭﻟﻰ ﺷﺮﺍﺏ
ﺧُﻤﺎﺭﻯ ﻭ ﺑﻰ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ که ﻨﻪ
ﻓﻘﻂ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﻭﺩ. ﭘس ﺑﺠﻬﺎن
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﻦ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﭘﺶ ﺑﻨﺎﺣﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺮﻭس ﻟﻔﻆ
ﻋﺮﻭﺵ ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﺣسﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺣﻮﺍس
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻭس ﻭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯﻧﻔﺴﺎﻧﻰﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻟﻔﻆ ﻋﺸﻖ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ،ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﺑﺎﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﺸماﻥ ﻧﻴﻤﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﻧﻤﻰ ﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﭘﻠﮑﺎﻥ ﭼﺸﻢ،ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺸﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﻄﺮ ﮐﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﺶ ﺳﻴﻞ ﺃﺷﻚ ﺟﺎﺭﻳﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎﭼﺸﻢ ﻣﺮﻃﻮﺏ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮔﺮﻳﻪ
ﻭﺍﺷﻚ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻤﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻋﺸﻖ ﻋﺮﺑﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺷﻚ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻗﺮﻳﺶ،ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﺸﻘﻪ ﮔﻴﺎﻩ
ﮔﻔته اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ ﮔﻴﺎﻩ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﺘﺨّﻴﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻭﻟﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﻪ ﺃﻳﺮﻭس
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺗﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
اﻟﻬﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺩّ ﻭﻭﺩﺍﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻣﻬﺮ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ،ﺗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺟﺰ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺗﺼﻮﻑ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﺁﺳﻴﺎﻯ
ﺻﻐﻴﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﻚ ذﻥ ﻫﻨﺪﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﺮ
ﺍﻭﺭﻓﻠﻰ ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﺷﻬﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻓﺎﺭس
ﮐﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻣﺪه
ﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﻋﺸﻖ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﻳﮑﻰ
ﺩﺍﻧﺴته اﻧﺪ. ﻭ
ﺃﻳﺮﻭس ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﺯ ﻋﻔﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ
ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﺸﻖ ﻧﻤﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣثاﻝ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ،ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻏﻴﺮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ. ﺷﺮﻁ
ﻋﻔّﺖ ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺳﮑس ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﻴﺪﺭﻭس
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻭﺭﻩ ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ،ﺑﺎ
ﻫﺰﻳﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻌﺮﺍ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺃﻳﺮﻭس ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻟﻬﻪ،ﻭ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻭﻟﻮ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ،ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺣﺘﻰ ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ. ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻴﺘﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷته اﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ
ﻭﻫﻴﭻ ﮔﺎه هیچ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﺗﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺷﻨﺎﺧت اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺼﻮﺭ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴاﺰﻯ
ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺴﻴﺢ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺠﺴّﺪ
ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﺴّﺪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺒﻌﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺑﻘیه ﺩﺭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎﺑﺎ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻫﺎﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻴﻚ ﻋﻤﺮ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻫﻪ ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣﺞّ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮐﻌﺒﻪ ﮔﻔﺖ ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤﺞّ ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺮﻭﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺣﺞ ﺃﻋﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺃﺷﺮﻑ ﻭ ﺍﻓﻀﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
پس اﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻓﻄﻢ ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﮐﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻴّﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﭘس ﻋﺮﻭﺵ ﻭﺃﻳﺮﻭس
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﻣﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺎﻭﺭﻩ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﮔﻔﺘﻪ
ﺃﮔﺎثوﻥ ﺭﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺃﻳﺮﻭس
ﺟﻮﺍﻧﺘﺮﻳﻦ ﻭﻗﻮﻯﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ. ﺟﻮﺍﻧﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺣﺘﻤﺎ،ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎ ﺩﻋﺎ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﻳﻠﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﻣﺴﻴﺤﺒﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺷته اﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻭﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ
ﺁﺭﺯﻭ ﻭ ﺃﺷﻚ ﻣﻰ
ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ، ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﺗﻤﺎﻢ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺫﺧﻴﺮه
ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻋﺮﻭس ﺯﻳﺒﺎی ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﺷﺎﻩ ﺩﺍﻣﺎﺩﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻔس ﮐﻞّ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎﻣﺮﻳﻢ ﻭﺷﻴﻮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﭼﻬﺮﻩ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﺗﺮﻳﻦ ﺁﺭﺍﻳﺶ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭﺳﭙس ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻔس ﮐﻞّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻧﻔس ﮐﻞّ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﮐﻞ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻧﻔس
ﮐلّ ﺮﺍ ﻋﺮﻭس ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺑﻌﻤﻮم
ﻤﺮﺩم غیر ﻣﻌﺘﻘﺪ.
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻭس ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻳﺮﻭس
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻮ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻭ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣل ﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. که
عاﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻭﺻﺎل
ﻤﺮﮒ ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺁﺧﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻧﺎﻡ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﻡﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻤﺴﺦ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻘﺪّس
ﻭﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ

ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ،ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﻴﺮ، ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ، ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍه ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭ ﺗﻨﺪﺭﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﻋﺮﻭس
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ، ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﺮﺕ.
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻩ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﻋﺮﻭس ﺴﺎﻟﻚ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍن
اﺳﺖ، که ﻤﺮﺍﺳﻢ
ﻋﺮﻭس ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺑﺤﺠﻠﻪ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﺩﺭ ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺟﺎﻯ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺤﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﭘﺴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﻳﮕﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،ﻭﭼﺮﺍﻍ
ﻭ ﺍﺟﺎﻗﺶ ﺧﺎﻣﻮﺵ
،ﮐﻪ ﻧﻪ ﻧﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺖ،ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻳﻚ ﻟﺎ ﻗﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺳﭙس ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺃﻳﺮﻭس
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪ. ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻣﻐﺮﺏ ﺯﻣﻴﻦ ﻭﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻧﻴﺰ
ﺃثر ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺭﻧﮓ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩه اﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺃثر ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻭ ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻳّﻮﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺫﻭ ﺍﻟﻨﻮﻥ ﻳﺎ ﺯﻧﻮﻥ
ﺗﺎﺭﻳخی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻳﻠﻴﺎ
ﺗﺎ ﺍﻟﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻰّ ﺑﻮﺩ. ﺑﺤﺸﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻔس ﮐلّ
ﻮ ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺸﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻘﻞ
ﮐﻞ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪ. ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻋﻘﻞ
ﮐلّ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭﺳﭙس ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﻳﺎﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﮐﻞ ﺷﻮﺩ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷته اﻧﺪ،
ﺍﺯ ﺩﻩ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺩﻫﻢ ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﻞ ﻫﻔﺘﻢ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻞّ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ،ﻭ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻞ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻠﻰ ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ
ﺭﺍﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤاء ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ،ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ،ﻭﺻﺎﺣﺐﺗﻮﺻﻴﻒﻟﺎﺑﺸﺮﻁﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺃﻳﺮﻭس ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﺎﻭﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﮑﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﺃﺯﻟﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻳﻠﻴﺎ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ،ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس . ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻟﻔﻆ ﻋﺮﻭس ﺯﻳﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﻭﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ ﻭ ﺟﻨﺴﻴّﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻋﻠﻰّ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺷﺎﮔﺮﺩﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ ﺳﻤﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺟﻤﺎﻝ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ،ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺻﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻬﺪﻯ،ﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺏّ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ ﺑﻨﺰﺩﻳکی
ﺁﻥ ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﻭﺗﻘﺮّﺏ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻦ
ﺃﻭ ﺃﺩﻧﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭﻗﻮس
ﮐﻤﺎﻥ ﺗﻴﺮ ﺃﻧﺪﺍﺯ
ﺑﻨﺰﺩﻳﻚ ﭼﺸﻢ ﺍﻭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻗﺖ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ. ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺿﻤﻦ ﮐﺮﺳﻰ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﺤﻨﻪ ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺻﻔﺤﻪ ﺷﻴﺸﻪ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺭﻭﻯ
ﻫﺮ ﺻﻔﺤﻬﺎﻯ ﻧﻘﺸﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻴﺸﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺃﺯﻝ
ﻭﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻭﺻﺎﻑ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ،ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ،
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻘﺮﺭ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﮑﻨﻮﻥ. ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻠﻢ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﭘﻴش ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. که
اﻳن ﺒﺎﺯﮔﺸته از
ﻨﺰﺩ ﺍلله اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻤل ﻨﮑﻨﻨﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺗﺤﻘﻖ ﻣﺮﺣله
اﻯ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻤﺎﻝ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ،ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺟﻠﺎﻝ ﺑﺪﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﻠﺎ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﺑﻮﻯ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺏ ﻣﺮﺑّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺗﺮﻗّﻴﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ،ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﭼﻮﻥ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ،ﮐﻪ ﺃﻳﺮﻭس
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﺍ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺷﻴﻮﺍ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺿﻮﺡ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ . ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻋﺪﻡ ﺍﻟﻮﻫﻴت
ﺃﻳﺮﻭس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺟﻤﺎﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺃﻳﺮﻭس ﺁﻥ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻈﻤﺖ
ﺟﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﺤنه ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮﺵ ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻦ،ﺩﺭ
ﺟﻤﺎﻝ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺯﻳﺒﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺟﻤﺎﻝ ﻧﺪﻳﺪه
اﻡ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻋﺮﻭس ﭘﻴﺮ ﺷﺎﻩ
ﺩﺍﻣﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﻧﺠﺎت
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺟﻤﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ ﺃﻳﺮﻭس ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻌﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺮﺳﻴﺪﻫﺎﻧﺪ.
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﻮﻕ ﻭ ﺭﻏﺒﺖ
ﺩﺭ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ

ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁﻥ ﺳﻌﺎﺩﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻮﻕ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﻓﻘﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻘﻴﺮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻳﺮﻭس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺯﻳﺒﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﻘﺮﺍﻁ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﺴﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﻫﻮس
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﻮس ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺷﺪن
ﻨﮑﻨﺪ، ﺑﺎﺯ ﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺤﻔﻆ ﻣﺎﻝ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺭﻏﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺷﺘﻬﺎ ﻭ ﺭﻏﺒﺖ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺳﻨﺦ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺑﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻃﻠﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻤﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﺪ،ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺃﻳﺮﻭس ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﺍﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺟﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺃﻳﺮﻭس
ﻭ ﻋﺮﻭس ﻭ ﻧﺎﻣﻮس
که ﻋﺮﺽ ﻣﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﮔﺎثوﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺒﺪ ﺍﻳﺮﻭﺵ
ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ،ﻭ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ.
ﺑﻨﻈﺮ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺧﻴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺯﺳﻴﺒﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻣﻠﮑﺎﺗﻰ ﻣﻠﺎﺋﮑﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺃﻳﺮﻭس ﺁﻟﻬﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻓﺎﻗﺪ ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﺻﻮﺭﺗﺎﻥ
ﺑﺪ ﺳﻴﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺃﻳﺮﻭﺵ،ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋﺸﻖ ﻳﻚ ﺟﻨّﻰ ﻭ
ﭘﺮﻯ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ،ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ. ﻭ ﺃﻳﺮﻭس
ﻧﻪ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖو
نه ﺣﮑﻴﻢ ﻭﻧﻪ ﺧﻴّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺷﺮﻭﺭ.
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺳﭙس ﺍﻓﺴﺎنه
اﻯ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ،ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺃﻳﺮﻭس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﺗﻮﻟّﺪ ﺃﻓﺮﻭﺩﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨی
تﺎﻭلین ﺸﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮّ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮهه و ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻧﺰﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺰﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮ ﻭﻧﺠﺎت ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻔس
ﮐﻞّ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺃﻓﺮﻭﺩﻳﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﺮّ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﺃﻓﺮﻭﺩﻳﺖ
ﻋﮑس ﻋﻔﺮﻳﺖ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ،
ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻳﺎ ﺩﻳﻮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺰﺩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺻﻮﺭت
ﻮ ﺳﻴﺮت اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺮّ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥﺯﻳﺒﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻔﺮﻳﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺸﻦ ﺃﻓﺮﻭﺩﻳﺖ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻪ ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺸﻮﻕﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭ ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﭘﻮﺭس
ﺧﺪﺍﻯ ثرﻭﺕ ﻭ ﭘﻴﻨﻴﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻓﻘﺮ ﺭﺍ،ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻏﻨﻰ ﻭﻓﻘﻴﺮ،ﻭ
ﻳﺎﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺮﮐﺖ،ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﺸﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﻨﻴﺎ
ﻣؤﻧّﺖ،ﮐﻪ ﭘﻮﺭث
ﺭﺍ ﻣﺴﺖ ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ.
ﻭ ﭘﻴﻨﻴﺎ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻃﻔﻠﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺃﻳﺮﻭس ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻭ ﺣﻤﻞ ﺩﺭﺷﺐ
ﺗﻮﻟﺪ ﺃﻓﺮﻭﺩﻳﺖ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﺮﻭس
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﭙس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺎﺩﻡ ﺃﻓﺮﻭﺩﻳﺖ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﺮﻭس
ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ثرﻭﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ،ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﻘﺮﻭﺟﻬﻞ ﻳﺎﻓﺖ
. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ،
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺃﻳﺮﻭس ﺣﮑﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻔس ﮐﻞّ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﺟﻬﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻦ ﺷﺎﻧس
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻧﻔﺎﻕ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ،ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ  ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﻠّﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻳﮑﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﺻﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻳﮑﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻴﺠﻬﻞ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻌﺮﻓت
ﺸﻬﻮﺩی ﻮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪنّی اﺳﺖ. ﻭﭼﻮن
خدﺍﻳﺎﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﮐﻞّ،ﺣﮑﻤت
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺁﻟﻬﻪ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ،ﺗﺤﻘﻴﻘی
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻠّﺎ ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ،ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻋﻤﻞ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻓﮑﺮی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺩﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺷﺨصی
ﺒﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻨﺤﻮ
ﺩﻳﮕﺮی که ﻨﻪ ﻓﻘﻂ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ ﻭ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﮐﻠﺎﻩ
ﺷﺮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭس ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ،ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﻓﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﭘس ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺍﻧﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪ ﻧﻴﺰ ﺧﻴّﺮ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺃﻳﺮﻭس ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺍﻓﺴﺎنه
اﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻨﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ،ﺣﻔﻆ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺃﻳﺮﻭس ﺭﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺃﻳﺮﻭس ﺭﺍ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺟﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠق اﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﺸﻖ ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮک ﻮﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﻧﻔس ﮐﻞّ
،ﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ. ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻞ ﺑﺨﻴﺮﻭﺗﮑﺎﻣل
ﺪﺍﺭﺩ. که ﺘﺮک ﻨﻴﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎت ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺘﺮﻙ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮک ﻮﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺑﺸﺮﻳّﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﻭﻯ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﺸﺴته ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﻃﺮفی بعاﻟﻢ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭﻣﻠﺄ ﺍعلی
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮت ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﺮﻭس
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻧﻘﻴﺾ ﺃﮔﺎﭘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺃﻳﺮﻭس
ﻓﻘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻳﻞ ﺑﺪﺍﺷﺘﻦ.
ﻭﻟﻰ ﺃﻳﺮﻭس ﺃﻧﮕﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺖ،که ﺒﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺷﺘﻴﺎﻕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺯﻳﻤﻞ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ ﺃﻳﺮﻭﺵ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻃﻠﺐ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ، ﺣﺪّ
ﻭﺳﻂ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﺋﻰﺩﺍﺭﺩ
،ﻭﻟﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻟﺬﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺪﻑ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻳﺎﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻗﺪﻳﻢ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻓﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺟﺴﺘﻦ ﻭ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷته اﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ

ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻋﺼﺮ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ،ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﺍ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺷﻴﻮﺍ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻳﻠﻴﺎ،ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺭﺍ ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺠﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺿﺢ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺃﻳﺮﻭس ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺤﺠﻠﻪ ﺷﺎﻩ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ،ﻳﺎ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﭙﺬﻳﺮﻓته
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺟﺴﺘﻦ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،که ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺞ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ ﻋﺼﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻥ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ

ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ ﻏﺎﻳب
است. ﻭﻟﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭی ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮع ﺒﺸﺮی
که هنوﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻣﻬﺪی
هدﺍﻳت ﻔﺮﺷﺘﮕﺎن
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،که
همه ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺶ
ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻓﻬﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﺽ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،که ﻘﻄﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻳﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻗﺪﺭت ها ﻭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﻭﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ ﺁﻥ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻫﻢﺑﺪﺍﻧﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﭘس ﻋﺸﻘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎنی
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎن ﺒﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻠﻤﻮسﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻭﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺿﻰ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻭﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺁﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺭﺻﻮﺭت
هاﺋﻰ ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺒﻪ ﺁﺩﻣﻰ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬی ﻮﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻣﺤﺴﻮس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺪﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓته اﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻄﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﻗﻄﺮﻫﺎﻯ
ﻋﻴﻨﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﭼﻪ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻯﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻮ،ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺤﺎﺭ ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻳﻚ ﺟﺰﻳﺮﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﻨﺎ ﮐﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺒﺎﺣﻪ ﻭﺗﺴﺒﻴﺢ،ﺑﺠﺰﻳﺮﻩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻯ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺰﻳﺮه
اﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﻳﻚ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺳﺪ ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺰﺍﻳﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺸﻖ

ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،که ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺷته اﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﭙﺎس ﻭﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻴﺎﺯﻳﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﻳﻚ ﺷﺐ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺭﻫﺮﻭی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ . ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ،ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ. ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺳﭙﺎﺵ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ ﻫﻤﻬٴ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺗﺮ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ که ﺮﻭح
ﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻋﻠّﺖ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﮔﻨﺞ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،ﭘس ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻨﺪ،ﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
که هنوﺯ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪه
ﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺫﺍت اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻃﻠﺒﻰ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮچه اﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮ،ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎی اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻴﺰﻓﻬﻢ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﻋﺸﻖ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻮﺍﻥ ﺷﺪﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻋﺸﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺸﮑﻞ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﺒﺎﺩﻝ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺬﺭ ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺬﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﭘس
کتﺭﺑﺮﺩ ﻟﻔﻆ ﺃﻳﺮﻭس
ﻋﺸﻖ، ﻋﺸﻖ ﻣﺠﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻁ ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺸﻖﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳت که ﭙﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺃﻳﺮﻭس
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﺁﻧﺮﺍ
می ﻔﻬﻤﻨﺪ. ﭘس ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻘﻰ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺑﻮﻟﻬﻮﺍﺳﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻨﺎن عاﺷﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﭼﮕﻮنه
اﺳﺖ. که ﺁﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ،ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻭ ﺗﮑﻠّﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍی ﭙﺎﮐﺴاﺰﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺣﺠﺎب
هاﻯ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺰﻧﺪ ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺃﺣﺒّﻬﻢ ﻭ ﻳﺤﺒّﻮﻧﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﻭﺳت ﺪﺍﺷﺘﻦ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭ ﻃﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻫﻢ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎه ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﻨﻴﺰﺩﻭﺳﺘﻰﺑﻴﺸﺘﺮﻧﺸﺎﻥﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺳﻌﺎﺩﺕ،ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﺸﻖ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎی اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺭﺿﺎﻯ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﺴﺐ

ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺟﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻣثبت اﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺄﻣثاﻝ ﺃﻳﺮﻭس
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﺣﻖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒت ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮن
عشق ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺮﻧﻮﻉ ﺧﺎﺻﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ، ﻣﺠﺎﺯﺍ
ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
.

ﺍﺭﺳﺘﻮﻓﺎﻥ
ﺷﺎﻋﺮ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻴﻤﻪ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﺍ
ﻧﻴﻤﻪ ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺯﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺍﺯ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻨﻴﻤﻪ
ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺩﻭﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺘﻠﺎﻙ
ﻧﻴﻤﻪ ﺩﻭﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺟﺴﻢ ﻳﺎ
ﺯﻳﺒﺎئی ﺮﻭﺡ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍتب ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. که ﺠﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺮﻧﻮﺷت
عشق ﻮﺍﺩﺍمه ﺁﻥ،ﻧﺴﻞ
ﻭﺑﻘﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺭﺍ
ﺗﺤﮑﻴم ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﻤﺎل ﺘﺠﻠﻴﺎت
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺳﺖ.
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ،ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺠﺎﻣﻊ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻫﻢ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻮﻕ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻨﺎﺳﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﺴﻞ
ﺑﺎ ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ،
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻋﻴﺎﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻮﻕ
ﺑﺨﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ،ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺧﻴﺮ ﺍﻟﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻴﺮﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬی هست،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺷﻮﻕ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﺧﻠﻮﺩ ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻧﻮﻋﻰ،ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻨﺎ ﺩﺭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺗﻨﺎﺳﻞ ﭼﺎﺭﻩ ﺣﻔﻆ
ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻨﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﻫﺮﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﻫﻢ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ .

ﺍﻣّﺎ
ﻋﺸق ﺮﺍ ﻣﺠﺪ ﻭﺑﺰﺭﮔی
ﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺩﺭ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﻗﻬﺮﻣﺎن
ﺒﻮﺩﻩ. ﻭ ﻧﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﻨﺎﺳﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﺎﻓﺘﻦ. ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻧﺴﻞ ﮐﺮﺩﻥ، ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﭼﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻥ،ﻭ
ﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺣﮑﻤت ﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺎﺑﺪﻯ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺩﺍمه ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﻧﺰﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ ﺍﮐﺎﺩﻣﻰ
ﺍﻭ،ﻋﺸﻖ ﺩﻭﺟﻬﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﮑﻰ ﺍﺗّﺠﺎﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻣﻘﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺗّﺠﺎﻩ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ ﺃﻓﺮﻭﺩﻳﺖ
ﺯﻣﻴﻨﻰ. ﻭ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺘﺨﻠﻴﺪ ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﺴﻞ ﺃﻓﺮﻭﺩﻳﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻓﺮّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺟﺰ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﮐﺎﺭی ﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﻧﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ  ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺭﺍ ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ.
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺸﻖﺩﺍﻧﺴﺘﻢ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ، ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﮑﺮ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﺸﻖ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻄﺢ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎت
اﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ،ﻫﺮ
ﻋﺸﻘﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳت
ﺒﺪﺍﺭﺩ، ﺗﻌﺒّﺪﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﻃﻠﺐ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻘﺪﺳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﻘﺪّس ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻤﭙﺎثب
هاﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻤﺎﻝ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺠﻤﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻈﻢ ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﺸﻖ ﺧﺪﺍ،ﺑﻬﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﺪ، ﺑﺨﺪﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. که
اﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺗﺎ ﺑﺠﻤﺎﻝ
ﮐﻠّﻰ ﺷﺎﺑﺖ،ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺪﺃﮐثر ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺟﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﻨﺎﺏ ﻭ ﺧﺎﻟﺼﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ،ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
اﺭﻭﺍح اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗب
ﺘﺠﻠی ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺠﻠّﻴات
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ،ﺗﺠﺴّﻢ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻣﻮﻓﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﺸﻒ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣثاﻝ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻨﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ،ﮐﺸﻒ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻤﺎﻝ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺬﻫﻮﻝ ﻭ ﻣﺒﻬﻮﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺭﺯﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ،ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺯﺭﺩﺷت
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺮﺵﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻳﻠﻰ
ﮐﻪ ﻋﻠﻰّ و اله ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺗﺠﺴّﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺼﻄﻔﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﻣﺸﺮﻕ
ﺯﻣﻴﻦ،ﺍﺯ ﻣﺘﻔﺮﻋﺎﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،ﺍﺯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ
ﺗﺎ ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﺗﻌﻤﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺮﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﮔﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻗﺸﺮﻯﻭﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﺑﻄﻰﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫب ﻮﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. که ﺎﻳﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩ،ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ، ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻥ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺠﺎت
ﺒﺎ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺭﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﺩﺭﻋﺮش ﻭ ﺩﺭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭ،ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻋﻠﻰّ
ﻣﺮﺗﻀﻰ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍلاّ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻮﻟﺎ،
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮت ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ،ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻮﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻤﺎمی
کاﻣﻠﺎن اﻟﻬی ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍت
غیر ﺳﺎﻟﻚ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻫﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
رﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ،ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺃﻳﺮﻭس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻬﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﮕﻮﻧﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﮐﻠﻤﻪ
ﻋﺸﻖ ﻣﻄﻠﻮﻡ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺍﮊﻫﺎﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻬﻢ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ،ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺃﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﺍﻥﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ،ﻭ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺩﻥ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺗﻮﺳﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺘﺮ ﻭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ،ﻭ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﺗﮑﻴﻪ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮ
ﺫﺍﺕ ﻋﺸﻖ ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻋﺸﻖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺃﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ ﺗﺮﻙ ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺸﻖ،ﻭ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
،ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻧﻔﺤﺎﺕ ﻭ ﻧﻔﺨﺎﺕ
ﻣﻌﻄﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ،ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑت ﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﺑﺰﺭﮒ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺳﻮﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺭﺏّ ﺷﻤﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﻳّﺎﻡ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺸﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮن
عشق ﺭﺍ ﻳک ﺮﻭﺡ
ﻳﺎ ﺟﻨّی ﻮ ﭘﺮﻯ
ﻳﻚ ﺩﻳﻮ ﺩﺍﻧﺴﺖ،که
هماﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﭼﻮﻥ ﺃﻳﺮﻭس
ﺭﺍ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺑﺸﺮ ﻭﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﭼﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭﻯ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ﻓﺎﻃﻤی
ﺮﺍ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻳﺮﻭس ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﺟﺪ ﻭ ﻳﺎﻓﺖ ﻭﺟﺬﺑﻪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﻌﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺃﻳﺮﻭس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺍﺳﻴﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺃﺳﻴﺮ
ﺣﻀﻮﺭ ﺣﺴّﻰ ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺷﺮﺍﺭه اﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ(ﻟﻢ
ﺗَﻤﺴِﺴﻪ ﺍﻟﻨﺎﺭ)ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻋﺒﻮﺭ ﺩﻫﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺧﻮﺩ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﻋﺸﻖ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻭ ﺟﺪﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻭ،ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻌّﺎﻝ،
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻤﻞ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﮐﻨﺪ. ﭘس ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻫﺎ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻋث
ﻣﺰﻳﺪ ﻋﻠّﺖ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﮔﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ.
ﭘس ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻨﻮﻁ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺩﺭﻙ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩی هستند،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﭘس ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺘﻌﻘّﻞ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻈﺮﻯ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻠّﻰﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻏﻴﺮ ﻟﺪﻧّﻰ،ﺑﺎ
ﺩﺭﻙ ﺍﺣﺴﺎسﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ،ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﺨﻠﺎﺹ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻓﺖ ﻭﻣﺠﺮﺩ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺷﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺣﺴّﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺖ،ﻭ ﺃﺻﻞ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣثل ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ،ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺟﻤﺎﻝ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﺷﻴئ ﺠﺰﺋﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻳﺎ ﮔﻔاه اﻯ ﻳﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﻤﻞ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ.
ﭘس ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭﻟﺬﺕ ﺣﺒﻴب ﺪﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺑﻠکه ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺍﺳطه ﺒﻮﺩﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻣﺸﺎﺭﮐت ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻋﺎﻟﻰ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ،ﮐﻪ
ﻣثاﻝ ﻭ ﺍﻟﮕﻮ ﻭ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺯ ﺟﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺠﻤﺎﻝ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ثوﺍﺏ ﺳﺎﺯﻯ ﺷﺨص
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪی اﻭﺍﺳﺖ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻟﻨﮓ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﮕﻔﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ،ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
هست. ﻭ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺗﻬﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎن
ﻨﻴﺎﺯ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﻣثل ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺤث ﻭ ﻓﻬﻢ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﺳﺮﺍﺭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰﻭﻟﻮﻏﻴﺮﺣﻘﻴﻘﻰﺍﺯﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ،ﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻏﻔﻠﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﻏﺮﻳﺰه اﻯ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘﻞ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻓﻄﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭ ﺟﻤﻬﻮﺭﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻳّﺖ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻮﻗﻒ ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻭﺭﻩ
ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ ﺍﺯﺯﺑﺎﻥ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﺳﻮﻓﺴﻄﺎﺋﻰ ﻭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻤﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﻃﺒﻊ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺫﺍﺕ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻮﺭﻯ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ،ﺁﻏﺎﺯ
ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺭﺷﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ،ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﺮﻭس
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺸﻖ ﻧﻮﻉ ﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻮﺭﻯ،ﺟﺬﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﻋﺸﻖ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﻨﺪه
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. که ﺪﺭ
ﻋﺸﻖ ﺃﮔﺎﭘﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺩﻩ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭﺷﻮﻗﻰ
ﺍﺭﻳﺴﺘﻮﮐﺮﺍﺗﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻋﻮض
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺎﺯ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺭﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮﻩ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺭﻧﮓ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺷﻮﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﻧﻪ ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﻣﺘﻠﺎﻙ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺯﻥ ﻳﺎ ﺷﻮﻫﺮ ﻳﺎﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺮ ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺒﺐ ﺍﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺠﻮﻳﺪ،ﻧﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﻓﺮﻭﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
توﻟﺪ ﻮﻋﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﮐﻮﺷﺶ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺟﺪﺍﻝ ﻋﺸﻖ ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ،ﺗﺎ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﺰﻭﻝ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ،ﮐﻪ
ﻫﺒﻮﻁ ﻭﻧﺰﻭﻝ ﻋﻘﻠی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﻭ ﻫﻨﺮﻭﺭﻯ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺳﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﺭ ﺭﻡ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳّﻮﺏ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﺫﻭﺍﻟﻨﻮﻥ ﻗﺮﺁﻧﻰ،ﻭﺯﻧﻮﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﻧﻴﺰ، ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺭﺩﻭﻡ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ(
ﺭﺁﻩ ﻣﺮﻩ ﺍﺧﺮﻯ)
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ،ﻭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﻌﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮ ﺍﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻌﻈﻴﻢ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ،ﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺍﻭ،ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺑﺎﻟﻬﺎﻳﻢ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮش رﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭپا
ﺍﺯ ﮔﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ
ﺍﺳﺮاء ﺑﺮﻧﺪه
اﺳﺖ.

ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺻﺪﻭﺭ ﮐﻞّ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﺪﺩ ﻳﻚ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻭﻯ ﺻﺪﻭﺭ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ،ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺰﻭﻟﻰ ﻭ
ﻫﺒﻮﻁ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺒﻮﻃﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﺒﻮﻁ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﭘس
ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ ﺧﻮﺩ،
ﻫﺒﻮﻃﻰ ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ

ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮔﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺋﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺍﻭﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻘﻴﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﻡ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ، ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
، ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻮﺷﺶ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﺍﺯ ﺍﺷﻌّﻪ ﺩﻭﻥ
ﻗﺮﻣﺰ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﻧﺎﺭ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ،ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺍﺳﭙﺮﻳﺘﻮﺍﻟﻴﺴﻢ،ﻧﺎله
ها ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
جهنّم ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺁﻧﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ، ﻭﺩﺭﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺘی
ﺁﻧﺎن ﻧﺮﺍﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻮﺩﺟﻬﻨﻢﻳﺎﺟﻬﺎﻧﻮﻡﻭﺟﻬﺎﻥﺩﺭﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺃﻳﺮﻭس ﻋﺮﻭس
ﺭﺍ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺮﻭس ﺷﺎﻩ
ﺩﺍﻣﺎﺩ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﻝ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ ﺃﻳﺮﻭﺵ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺒﻮﻁ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺁﺩﻡ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺒﻮﻁ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺏّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺭﺯﻳﺪ، ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺷﻚ
ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺷﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﮑﺪﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن ﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻬﺪﻯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺒﻮﻃﻰ ﺍﺯ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺒﻮﻁ ﺁﺩﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ ﺑﺘﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺗﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻔن هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﺸﻖ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﺭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.
ﻭﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ،که
ﺘﺮﺑﻴﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺟﺬﺏ ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﻩ ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﺰﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﺪ،ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻳﺮﻭﺵ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪ. ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺒﻴﺐ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻌﺸﻖ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ. ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ،ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﺒﻮﻁ ﻭﻧﺰﻭﻝ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻯ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﺍﺳﺮاءﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻭﺻﺎﻋﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺮﻭﺟﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﻟﻪ ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﺷﺪ،ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.  ﻭﺁﺩﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺒﻮﻁ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﭘس ﻨﺰﻭﻝ ﺭﻭﺣی
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ،ﻭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪﺗﮑﺎﻣﻞﺑﺮﺍﻯﻧﻮﻉبعذ
ی هست.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ،ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻥ ﺩﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻭﺿﻮﻉ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ،ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻭ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻧﺎﺻﺎﻓﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻧﻮﺑﺖ
ﻋﻤﻞ ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺂﺧﺮ ﺧﻂ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ(ﺳﺘﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)ﻳﺎ ﺳﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺶ ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﮑﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺑﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻋﻤﻞ،ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ .

ﺃﻳﺮﻭس
ﻭ ﺃﮔﺎﭘﻪ ﻧﺰﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ،ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﻣﺬﻫﺐ ﻋﺸﻖ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﺷﺨﺺ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ،ﭘس ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎﻳﺪﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺤﻤﺪﻭﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻌﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻋﺸﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،

ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک اﮔﺮﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺠﺪﺩ
ﺯﺭﺩﺷت ﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻴﻦ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ،ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻃﺒﻌﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭﻣﻬﺪﻭﻯ،ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘﻠﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺴﻠﻤﺎن ﻔﺎﺭﺳﻰ،ﺁﻧچه
ﺮ ﺍﺑﺘﻮ ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ
ﺑﺄﺑﻮﺫﺭ ﻧﮕﻮ،ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﺗﻮﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺑﻮﺫﺭ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺘﻘﺮﺏ ﺍﻭ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻟﺬﺍ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺃﻳﺮﻭس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻘﺮﺍﻁ،ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺗﻮﻗﻒ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ،ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻴﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺗﻮﻗّﻒ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﻳﺮه
اﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ،
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻐﺮﺍﻕ
ﺩﺭﺗﺠلی ﺃﺯﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁثاﺭ ﺃﻳﺮﻭس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺄﺻﻞ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ،همیشه
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺟﻤﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺮﻭس ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺳﻪ ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺯﺭﺩﺷت هستند. ﻭﻫﺮﺳﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺸﻒ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ،ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺃﻳﺮﻭس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳت ﻮﻟﺬﺍ ﻋﺸﻖ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺣُﺐّ ﺍﻟﺤُﺐ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﻳﻌﻨی
عشق ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺸﻖ،ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻘﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺃﻳﺮﻭس ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺻﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺻﻠﺖ ﺭﺍ ﻣﺮﮒ
ﻋﺸﻖ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻘﻰ ﺑﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺻﻮﻝ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﺮﻁ ﻋﺪﻡ ﻭﺻﺎﻝ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻫﺎﺩ ﻭ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ .

ﺷﮑﻞ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑی ﺃﻳﺮﻭس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺍﮔﺎﭘﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ،ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺮﻳﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﺰﻭ،ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺗﺮﻭﺑﺎﺩﻭﺭ،
ﺷﻌﺮﻭﻏﺰﻝ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺃثر ﻏﺰﻝ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﻣﺸﺮﻕ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻓﺴﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﻤﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻳﺪ،ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ،ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺴﺮ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﻠﻢ
ﻓﺮﺳﺎﺋﻰ ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﺗﺨﻴّلی
کرﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻏﻤﻮﺽ ﻏﻨﻮﺻﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﻑ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺭﻭﺷﻰ ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻳﺎ ﮐﺘاﺮﺳﻴﺰ که
هر ﻬﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻣﻌﺬﺏ
ﻋﺸﻖ. ﻭﻫﺮﮐس ﺟﺮعه
اﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺑﻨﻮﺷﺪ ﻫﻠﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻭﺻﺎﻟﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺃﻳﺮﻭس ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﭽﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺃﻳﺮﻭس
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ، ﺃﻳﺮﻭس
زﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﺣﻢ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﺷﺎﺭﻩ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻮﻕ ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﮒ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻭﻣﺤﺮﻙ ﻗﻮﻯ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﻮﻓﻖﺑﺸﻬﻮﺩﻧﻬﺎﺋﻰﺧﻮﺩﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺭﻭﮔﻤﻮﻥ، ﺗﺄثیر
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﻣﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄثیرﺍﺕ،ﻭ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺭﻧﺞ ﺑﺮ
ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﻭﻣﺎﻥ ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻗﺮﻥ
19 ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﻧﮓ
ﻏﻤﻨﺎﻙ ﺭﻭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻓﺮﺍﻁ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺪﺭﻙ ﺭﻧﺞ ﻣﺴﻴﺢ،ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻭ ﺁﻟﺎﻡ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻏﻢ ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ،ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮّﻑ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ

ﺩﻟﻴﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ،ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻏﺮﻕ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ،ﻭﻳﺎﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻕ ﮔﻮﺋﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻢ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻏﻢ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻋﻤﻴﻖ ﻋﻘﻞ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ،ﺟﺰ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﻌﺮﺍ ﻭﻏﺰﻟﺴﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ،ﺯﻥ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ مرﺩﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎ ﻏﺮﻭﺭﺗﻮﻓﻴﻖ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺣﻖ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﺭﻋﻴﺪ
ﺳﻌﻴﺪ ﻧﺠﺎت ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﻳﺶ، ﺣﻖ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻠﻨﺪ
ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻮﻟس
ﻣﻘﺪّس ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻮﺍ ﺯﻥ ﺁﺩﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻟﺬﺕ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ
ﻣﺎ ﮐﺸﻴﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻠﺎﮐت ﻴﺎ ﺣﻠﻖ
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻏﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.   ﺣﻮﺍ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻟﺬﺕ ﻣﺮﺩ،ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺮﺩ
ﻭ ﺯﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻮﺍ ﻭ ﻫﻮس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺳﻮﺧﺖ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻮﺍ ﻭﻧﻔس ﻭﻋﺸﻖ
ﻟﺬﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺭﺟﻌﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ،ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺳﻮﺍﺭﺍﻥ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺻﻮﻓﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﺟﺰﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪّﻯ ﻧﻴﺰﭘس ﺍز
ﭼﻨﺪﻯ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﻑ ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻚ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻄﻊ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻣﺮﺩ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﺧﻢ ﺍﻳﻦ ﺧﺘﻨﻪ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻃﻮﻝ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ. ﻭ ﺩﺭﺩ ﺯﺧﻢ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺟﻨﺴﻰ،ﺑﺎﻋث ﺗﻮﻗﻒ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺷﻴاء
ﺧﺎﺭ ﺩﺍﺭ،ﺑﺮ ﺁﻟﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻧﺮ ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻰ ﺑﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻫﻮس
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺠﻴل ﺎﻳﻨﺎن
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻗﺼﺎﺹ ﻭﻣﺮﮒ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺗﺎﺏ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪّﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﻭ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭﻋﺬﺍﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕﺧﻮﺩﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺬﺑﻪ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎﻩ ﻓﻌﻠﻰ،ﻭ
ﻳﺄس ﺍﺯ ﺷﺎﻧس ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﺯﻥ ﮐﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺎﻥ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺤﻤّﻞ ﺭﻧﺞ
ﺷﺪﻳﺪ. ﺑﺎﻋث ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ،ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺧﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ،ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ.

ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮔﻨﻮﺳﻰ ﻭ ﻣﺎﻧﻮﻯ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺗﺄثیر ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺃﻳﺮﻭس
ﺑﺼﻮﺭت ﺰﻥ ﻭﻋﺮﻭس
ﺁﺭﺍﻳﺶ ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﺍﻣﺎﺩ
ﺗﺸﻨﻪ ﺷﻬﻮﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ
ﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺯﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺯﻥ ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭ ﺭﻣﺰ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻔس ﮐﻞّ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺷﻴﻮﺍ ﻭﻣﺮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺯﻥ ﺳﺎﻟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﺞ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣصوﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﮔﻨﺎﻩ،ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻫﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ثوﺍﺏ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺩ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺗﺮس
ﻭﻏﻢ ﻭ ﻫمّ ﺸﺪﻳﺪ،ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎ ﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ ﻣﻬﻢ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎمﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺍﻳﺪﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻘﺶ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻋﺸّﺎﻕ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ
ﺭﺍ،ﺑﺎﻋث ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺯﺧﻢ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻣﺮﺩﻯ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺭﻧﺞ ﺑﺮﺩﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺎﺷﻖ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ
ﻭ ﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻧﻮﻓﺎﻟس ﻋﺸﻖ ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺸﺮﻁ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺟﻨﮓ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺷﻤﻦ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﺍﻥ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﻌﺪﻯ ﺣﺘﻤﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟبه هاﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،ﺗﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﺷﺐ ﺯﻓﺎﻑ
ﺭﺍ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺁﻣﻴﺰ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺯﻓﺎﻑ ﻭﺁﺭﺍﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﻟﺒﺎس ﭘﺎﻙ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎ،ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺎﺑﻮﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪﻭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﺃﻳﺮﻭس
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ،ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ،ﺑﺎ ﺭﻣﻮﺯ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺷﺮﻗﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻭﻋﺸق
ﺮﺍ ﺁﺗﺶ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻋﺸّﺎﻕ ﮔﻔﺘﻨﺪ.

ﺨﺼﻮﺻﻰ ﺩﺭﺷﺐ
ﺯﻓﺎﻑ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺍﺧﻴﺮ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁثاﺭ
ﻗﺪﻳﺴﺎﻥ ﻭﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﺍ ﺍﺳﻴﺰﻯ،ﻭ
ﺗﺮﺯﺍ ﺍﻭﻳﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﺪﺕ ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیرﺮ
ﺗﺮﻭﺑﺎﺯﻭﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺷﺪﻳﺪ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ
ﺍﺳﻮﺍﺭﺍﻥ ﻓﺌﻮﺩﺍﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
ﻫﺮ ﺷﻬﺮ ﻭﻣﺤﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻈﻠﻮﻣﻰ
ﺑﺂﺏ ﻭ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻘﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻮﺭﻯ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻧﺎﻟﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ، که ﺪﺭﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺮ،ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻳﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭﺍثبات
ﺻﺪﻕ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﺟﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪ،ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻐﻞ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻟﻴﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺳﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﺑﺪﻫﺎﻧﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺗﻦ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺟﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ،ﻣﻬﺮﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺃﻳﺮﻭﺵ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺍﮊﺩﻯ ﻫﺎﻯ ﺷﺪﻳﺪ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ ﺑﻮﺩﻫﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ (ﻣﻮﺗﻮﺍ
ﻗﺒﻞ ﺃﻥ ﺗﻤﻮﺗﻮﺍ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ. ﻳﺎﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎﻃﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺗﻤﻨّﻮﺍ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺍﻥ ﮐﻨﺘﻢ
ﺻﺎﺩﻗﻴﻦ)ﺣﺎﻝ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﺪ،ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ،ﭘس ﺘﻤﻨّﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪّﻋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻧﺰﺩ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺣﺞّ ﮐﻌﺒﻪ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺑﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ. ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﺍ ﺩﻳﺴﺎﻝ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪﺃﻯ ﻣﺮﮒ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭﺭﺟﻌﺖﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦﺯﻧﺪﻩﺷﺪﻥﻫﺴﺖ.

ﺗﺌﺂﺗﺮ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺍﮊﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺃﻳﺮﻭس ﻭﺍﺭﺩﻋﻘﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺷﺪﻩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ،ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
،ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﻞ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﮒ ﻓﻮﺭﻯ. ﭘس ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﻫﻨﺪﻯ،
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻓﻘﺮ ﻧﻘﺶ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ،ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺸﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻬﻮﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﺭﺍ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺃﻳﺮﻭس
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﺎﺷﻖ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻌﺸﻮﻕ.
ﮐﻪ ﻭﺻﺎﻝ ﺍﻭﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻭﺻﻞ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺷﻴﻮﺍ ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ،ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺪﺭﻭﻳﺸﻰ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﻰّ ﻣﺮﺗﻀﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺍﻓﺘﺎﺩ،ﺁﻥ ﻧﻘطه
ﺮﺍ ﺯﻳﺎﺭﺗﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﮒ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ

ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻔس ﮐﻞّ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺃﻳﺮﻭس
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻊ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺷﺪﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭘس ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ ﻳﺄس ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺑﻘﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﺃﻳﺮﻭس
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﮑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺣله اﻯ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﺳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻭ،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه اﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺃﻳﺮﻭس
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
که ﺤﺪّ ﻳﻘﻔﻰ ﻳﺎ
ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﺎﻩ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺩﺭﺧﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺒﺰ
ﮐﺎﺝ ﮐﺮﻳﺴﻤس ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺃﻳﺮﻭس
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ.

ﺃﻳﺮﻭس
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺯﻳﻨﺖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺤﺠﻠﻪ ﻣﺮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻩ
ﺩﺍﻣﺎﺩ،ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﺧﻄﺒﻪ ﻋﻘﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ. ﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ.
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻳّﺎﻡ
ﺷﻨﻴﺪه اﻳﻢ،که
ﺤﺘﻰ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻔﺮی ﺒﺎ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻭس ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ ﻟﺒﺎس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺍﺭﻳﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ،
ﺃﺭﮒ ﻭ ﺃﺭﺝ ﻭ ﺃﺭﺟﻤﻨﺪﻯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ،ﺑﺎ ﻓﺮ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺩﻝ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﭙس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭼﺮﺍﻍ ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺍﺳﺖ،ﻭﺣﻖ
ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ ﺳﻠﻮکی
اﺯ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﺘﻮﻓّﻰ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
که ﻨﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﺳّل
ﭙﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ، ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟب ﻮﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﺗﻤثیلات عرﻓﺎنی
ﺸﺮﻗﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺃﮐثرﺍ ﺑﺎﻃّﻠﺎﻉ
ﻫﻤﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻏﺮﺑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ.
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻆ ﻭﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺃﻧﺪﻯ
ﺷﺎﻋﺮ ﻭﻋﺎﺭﻑ ﺑﺰﺭﮒ،ﮐﻪ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﭼﺎﭖ
ﺷﺪﻩ،ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎت اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﭘس ﺯﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻠﻤﺎت
ﻮﺗﻮﺻﻴﻔﺎت
عشق ،که ﺒﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﮔﻔته ﺸﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻣﮑﺮﺭ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻏﺮﻕ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺨﺼﺎ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﻣﺒﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻣﻴﭽﺸﺪ،ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻧﻬﺎﻯ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺳﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ

ﺭﺍﻩ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺯ ﺟﻠﻮ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐیه
ﻨﻔس ﻭ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ،
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ
ﺷﺪﻧﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺴﺦ ﻭ ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻳﺎ ﻭﺳﺦ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ ﭼﻮﻥ ﭼﺮﻙ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ. ﺗﺎ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻓطﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮐس
ﭼﻪ ﻗﺪﺭ ﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻔس ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ،
ﻭ ﺩﺭﺏ ﻭﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻃﻠﺴﻢ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ. ﻭﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﺪ،ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻧﻔﺎﻕ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ ﺑﺪﺗﺮ،ﺍﺯ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﺸق
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺿﺢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ. ﻭﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﭼﺎﺭه اﻯ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺐ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﭼﺸﻴﺪﻧﺶ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻧﺠﺎت ﺪﺭ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺗﺄثیرﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻴﻮﺑﻴﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺗﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻗﻠﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ، ﻫﺮﺩﻭ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻳﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻧﺪ ﻭﺳﺮﻣﺴﺘﺎﻧﻪ
ﻣﺪﻫﻮﺵ،ﻭﻟﻰﺑﺎﻫﻮﺵﭘﻴﺶﻴﺮﻭﻧﺪ.

M113

برادری و
اُخوّت

ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﻴّﺖ ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻭ ﭘﺪﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ،ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﺍﺧﻮﺕ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻳﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭی
اﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. که همه ﻋﺸﻘﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬی ﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩّی
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ،ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺯﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭﺩﺭﻭﻥ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺟﻨﺴﻰ،ﺯﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻭﻓﺪﺍ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻭﺍﺩﺍﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺸﻖ ﻫﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻘﻬﺎ ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻭ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺸﻘﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺗﺮ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺗﺤﻘﻖ

ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﺣﻔﻆ ﮐﺸﺶ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺎ
ﺑﻌثت ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩه اﻧﺪ. ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ ﻧﻮﺡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ ﺳس ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻃﺒﻖ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻭﺍﻣثاﻟﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎهی ﻮﺣﺘﻰ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌثت ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
،ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻟﺎﺯﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﺳﭙس
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ. ﺍﺯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺪّس
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ . ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺸﻘﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭﻟﻮﺍﺯﻡ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﺧﻮﺕ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺗنی
اﺯ ﻳﻚ ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺗﻨﻰ ﺑﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ،ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺧﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭘس
اﺯ ﻧﺠﺎت اﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺍﺧﻮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎله ﺍﺯﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ،ﻣﺤﺒّﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ ﺍﺧﻮﺕ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺩﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺩﻭﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﻋﻠیّ
ﻨﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﺩﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﻬﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻮﺩﻫﺎﺳﺖ. ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺷﻌبه اﻯ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭ ﻣﻌﺒﺪ ﻭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﻠس ﻭﻋﻆ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭ ﺟﻮﺍﺏ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺁﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭ ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺋﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻥ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ،ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﻮﻳﺶ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺣﺎﻝ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ،ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ،ﻭﻣﻔﻴﺪﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻠﻤﻮس ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ،ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ،ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﺩﺭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺯﻭﺝ
ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﺩﺍﺋﻢ
ﭘﻴﺮ

ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥ،ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺷﺎﻩ
ﺩﺍﻣﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﺴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺯﻥ ﺑﻮﺩ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﻣّﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﻫﻮﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣّﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬی ﺰﻥ ﺑﻮﺩ ﺍُﻡّ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻡ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺧﺎﺻﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﺮﺩ ﻳﺎ
ﺯﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ،که ﻨﺎﻡ ﺍﻭﻟیه
اﻭ ﺣﻴﺪﺭ ﺑﻮﺩه
ﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍمّ ﺴَﻠَﻤﻪ،ﺯﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
ﻟﻘﺐ ﺩﺍﺩﭼﻮﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺑﻬﺮﻭﺯ،ﮐﻪ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻟﻘﺐ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺟﺸﻨﻬﺎ ﻭ ﻋﻴﺪ ﻭﺯﻳﻨﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻭ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩ،ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻠﺐﮐﻨﺪ .

ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ، ﺑﺎ ﺩﻭ ﭘﺪﺭ
الهی ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﻳﺶ ﻭﺳﺒﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩه که ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭﻣﺮﻭٴﺖ
ﻭﻣﺮﻭّﺕ ﻭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺷﻤﺎﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻠیّ ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،ﺁﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﺠﻤﻮعه
هاﻯ سالک ﺍﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ

ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﺎﺩﻯ.

ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺩﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺩﺍﻡ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭ ﺩﻭﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳت
هاﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺃﻓﻀﻞ ﻭﺃﺷﺮف ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎمی
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺗﺼﺮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭﺍﺳﺮاء
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺳﺮاء
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ او ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﻰ
ﻋﻠﻰّ،ﭘس ﺍﺯ ﺷﺶ
ﻗﺮﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ،ﻭﺑﺎ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ

ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻔت هزﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔی اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻧﺮﺳﻴﺪ،ﻣﮕﺮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺍﻭ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﺪﻫﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ،ﻭﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﺭﺍﺑطه اﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭﻣﻘﺪّس ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻤﺘﺮ،ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﮐﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﻭﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ، ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻤﻴﻖ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻔﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻤﻚ ﺑﻬﻢ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ.
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺑطه
ای ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻓﺎﻣﻴﻠﻰ ﻭ ﻗﺒﻴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻭﻣﺸﻮﻕ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴشه ﺘﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻧس
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷته اﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﺠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻴﺰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﮔﺴﻴﺨﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺬﻫﺒﻰ،ﻭ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻡ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌی هستند، ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ . ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ ﻳﻚ ﻃﺮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻄﻔﻞ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺩﻭ ﻃﺮﻓﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺒﺎﺩﻝ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻧﮓ ﻭ
ﺧﺎﺻﻴّﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻄﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ.
ﻭ ﺳﭙس ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟک ﻮﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭم ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻗﻢ ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻧﻴﺎﺯ ﻓﻄﺮﻯ
ﻣﺎﺩﺭ،ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻴﺎﺯ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻃﻔﻞ،ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺤﮑﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﺭﻭﺍﻁ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﻭﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﺎﺑﻞ ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﻭ ﻃﻔﻞ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺴﺮ ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﺩﺭﻳﻚ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺭﺷﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺎﺩﺕ ﺟﺎﺭﻯ،ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ و
خواهری ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺴﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻫﺎ،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻴﺮﺍث ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﻨﮓ
ﻫﻢ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺷﻤﻦ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ

ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺘﻮﻟﺪﺍت ﭙﻴﺸﻴن
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﺟﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺸﺘﺮﻙ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐیه هاﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
کمّی ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸته اﻧﺪ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺁﻧﻬﺎﻧﻴﺰﻫﺮﻳﻚﺑﺎﺩﻳﮕﺮﻯﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺍﺳﺖ.
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺍﺧﻮﺕ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺑﻴﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺰﻳﺪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﻗﺒﻴله
اﻯ ﻭ ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻳﻚ ﺩﻳﻦ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻧﺠس ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﻧﺠس ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭ ﺣﺰﺏ ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺩﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺒﻴﻪ ﺩﻭ
ﺭﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺣﺰﺑﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﻭ
ثزﻭﺗﻤﻨﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻃﻤﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻳﺎ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻳﺎ ﺑﻀﺮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮔﺮﻭﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺳﻴﺎﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻔﻆ ﻗﺪﺭﺕ ﮔﺮﻭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﭘس ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﻭ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﻭﺍﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺃثرﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻣﺘﻨﺎﺯﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮐﻤﺘﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺗﺎ ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ،ﻭﻟﻰ
ﺑﻰ ﻣﺴﻤّﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
نیست. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻮﺕ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ،ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻡ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣّﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ . ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﺍﺯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺁﻥ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻃﻔﻞ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺤث ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺑﻠﻮﻍ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ می ﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻳﮑﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻣؤﻣﻦ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﺸﺮﻙ،ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺧﻮﺵ ﻧﺎﻡ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ که ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭﺳﻄﺢ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ،ﭘس ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺣﺪﻯ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻳﺸﻪ ﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻟﻎ ﺷﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻟﻎ ﺩﺭ ﺳﻦ ﻭﺳﺎﻝ،ﻭﻟﻰ
ﻧﺎ ﺑﺎﻟﻎ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺣقّ ﻤﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﺑﺎﻟﻎ ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ،ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ . ﻭﻣﺎﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺼﺪ ﺑﺤث
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﻭﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
.   ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﻗﺒﻴﻠﻬﺎﻯ
ﻭ ﺷﻬﺮﻯ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺗثبیت
ﺻﻔﺎﺖ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ سطح
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗی ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺷﺪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺟﺴﻢ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺒﻘﺖ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺭﺷﺪ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺠﺎی
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﺭﻫﺮﻭﻳﺪﺍﺗﺮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﭼﻨﺪ
ﺷﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰﺻﺪﺳﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﻭ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺑﺮﺍﻯﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻭﻣﻘﺎﻡﺍﻟﻬﻰﺗﺎﺯهاﻯﻟﺎﺯﻡﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻓﺎﺻله
اﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺗﻮﺍﺻﻞ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﻭ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻘﺮّﺏ
و قرابت ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻟﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻬم هستند. ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻫﻢ،ﺑﺨﺼﻮص
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ زﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﺻﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻭ ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎی
عقلی ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﺒﺎﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻏﺮﻳﺐ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺗﺼﻨّﻌﻰ ﻭﮐﺎﺫﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﻋﮑس ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺰﺭﮒ،ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺷﺮﻙ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ،ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﻣﺨﻔﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺩﻝ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺍﺧﻮﺕ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﻮﺍﺻﻞ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺍﺻﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻫﻤّﺖ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﺍﺻﻞ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّم
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﺕ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﮑﻤﺮﺷﺎﻥ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ،ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮊﻩ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻟﺎﺗﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ Salawatﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠق ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺩﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕﺭﻭﺣﻰﻭﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻢ ﮔﻔته اﻳﻢ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺎﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺎﻭﺭﻩ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﺗﺒﺎﺩﻝ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺳﺖ.

ﻣﺎﺭﺗﻦ
ﺑﻮﺑﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻋﺰﻟﺖ
ﺗﺎﻡ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ،ﻋﺰﻟﺖ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻋث ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ
ﺭﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ،ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﻓﻘّﺘﻰ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺫﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺑﺎ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺸﺮﻁ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ.
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺎﻋث
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠﻖ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﺍﺯ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﻣﻨﻴّﺖ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻄﺮﺡ

ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍﻳﺎﻓﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﻣﺤﻮﺭ ﺍﻭ
ﺑﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﻃﻮﺍﻑ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
کعبه ای ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ . ﻟﺬﺍ ﻋﺸﻖ ﺍﺧﻮﺕ
ﻋﺎﻃفه اﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺎﻃفه
اﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻀﻤﻮﻥ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﻳﺸتن
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻋﺸﻖ
ﺍﺧﻮﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ،ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی اﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺫﺭﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ،ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻭﺵ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﺑﺎﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺎلاتر
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻋﺸﻖ ﺍﺧﻮﺕ ﻭﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻓﺮﺩﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻳﻢ،ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭﻙ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﺩﺭی ﺘﺠﺮبه
اﻯ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ. ﮐﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ،ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ،ﻭﺗﺄثیرﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﺄثیرﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﮕﻞ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﮑﻞّ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ ﻳﺎ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺫﻭﺏ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﺭ (ﻣﺤﺒّﺖ ﻗﺮﻳﺐ)
خویشاوند ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻗﺮﻳﺐ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺷﻤﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺬﻫﺐ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﻳﺐ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻗﺮﻳﺐ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺣﺼﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﻤﻰ،ﻭﺗﺸﻴّﻊ
ﻋﻠﻰّ ﺩﻭﺳﺘﻰ،ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،ﻳﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻨّﻴﺎﻥ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺵ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. که اﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺣﺴﺎس ﺣﻖ ﻣﺴﺎﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺷﺒﻨﻢ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﺭﻳﺎﭼﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﺒﺎﺣﻪ ﻭﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻣﺴﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ ﻣﻮّﺍﺝ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﭘﺮ ﺧﻄﺮ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺍﻳﺮ
ﻣﻴﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎ،ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﭘﺎ ﺭﻭﻯ ﺧﺸﮑﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻗﺪﺭت های ﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﺑﺮﺍﻯﻣﺮﺣبع
ﺒﻌﺪی ﺪﺭﺷﻨﺎﮔﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﺰﻳﺮه اﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﻫﺮﺗﻮﻟﺪﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣبع اﻯ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎس ﺩﺭﺳﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﺗﻌﻄﻴﻠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ و
حتی تا تولد
دیگری ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺟﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﺗﻔﺮﻳﺤﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋﺸﻖ
ﺍﺯﻫﺮﻧﻮﻉ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻗﻂ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ و ﻳﮑﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﻴﻦ ﺫﺭّﺍﺕ
ذات ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺫﺭﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﺯﺍﻳﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺸﻘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﻭ ﺿﻤﻴﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﻯ،ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺘّﺤﺪ ﻭﺫﻭﺏ ﺷﺪه
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺯﻥ ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻭﺳﭙس ﺑﻌﺸق
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ،ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺧﻴﻠﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺘﺤﺪ
ﺷﺪﻩ،ﻭﭼﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻤﻚ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

(ﻫﺎﺭﺗﻤﺎﻥ)
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺑﻬﻮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻣﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻓﺮﻕ ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻋﺸﻖ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻭ ﺳﭙﺶ ﻋﺸﻖ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ ﻭﺯﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ. ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻭﺩﮔﺬﺭ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰﻋﻤﻖ
لذّت ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺫﺍﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﺎﺭﺗﻤﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻕ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷی ﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻧﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ،ﮐﻪ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه ﺒﺎ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻮﺭﻯ ﺩﺭﺩﻝ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭﻓﮑﺮ ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭼﺸﻢ
ﺩﺭ ﻋﻤﺎ ﻭﮐﻮﺭﻯ
ﻭﮐﻮﺭﻣﺎﻟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
که ﺪﺭﻫﺰﺍﺭ ﻧﻮﻉ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺁﺭﺍﻡ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
که ﺣﺘﻰ ﻟﺤظه اﻯ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺟﻬﻞ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻋث
گرﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻴﺮﮔﻰ ﻭ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭﺩﺍﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﻮﺗﺎه
ﺩﺭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺍﺯ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﺒﺮﺕ
ﻭﻋﺒﻮﺭﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ،ﻭ ﻓﻄﺮﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪﻥ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻴﻬﺎ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﻭﺯنه ﻨﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻌﻘّﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ،ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺟﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻌﻘّﻞ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻋﻴﺐ ﺩﻳﺪﻥ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﻴﻚ
ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﻫﻮﻳّﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ

ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺸﺮ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘّﺤﺪ ﺷﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﻧﺪﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﺗﺎ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﺍﻣﻴﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳل
کرﺩه اﺳت ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﮐﺴﺐ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺑﺎ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻓی ﺒﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺁت
ﻧﻮﻉ،ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘس ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺣﺪﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻳﺪ، ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺭﺩﺳﺎﻝ ﻭﮐﻢ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﻏﺎﻓﻞ
ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺧﻴﺎنت کاﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﺩﺭﻣﺤﻴﻄﻬﺎ ﻭ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺭس ﻤﻄﻠﻮبی ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺎﺭﺗﻤﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺭﺍ
ﻭﻫﻤﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻝ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺷﻮﻧﺪ،ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻤﻴﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻭﺟﻬﺎﻥ،ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺷﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﻨﺎﻳﺘﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻧﻤﻰ ﺳﻮﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻭﻫﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﻟﺤظه
اﻯ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻥ ﻧﻮﺡ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻯ
ﻣﺴﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺑﺤﺎﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ،ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻃﻮﻓﺎنی
ﻮﺑﺎﺩﻫﺎﻯ ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﮐﺸﻨﺪﻩ،ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮﺩ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺟﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺃﻣﻦ
ﻭ ﺃﻣﻴﻦ،ﻭ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻣّﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭ ﭘﻮﺳﺖ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ،
ﻫﻮﻳّﺖ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺍﻳّﻮﺑﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺫﻭﺍﻟﻨﻮﻥ،ﻳﺎ
ﺯﻧﻮﻥ ﺻﺒﻮﺭﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻟﺎﻡ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭ
ﻭَﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ ﺧﻴﺎﻝ
ﻭﮐﺎﺫﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻭﻍ ﻭﻭﻫﻤﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺷﻮﻕ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ که ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺟﻨﮓ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﺮی ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎﺫﺍﺗﻰﺩﻳﮕﺮﻭﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺗﺮﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﺭﺳﻤﻰ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺣﻖ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻧﺎﻡ ﻭ ﻣﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّت
کاﺎﺫب ﻨﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺑﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ ﺭﺍ ﻧﺒﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ
ﺟﺰ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﮐثرﺕ ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻨﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺎﺭﺗﻤﺎﻥ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻭﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺸﻘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺬﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘّﺤﺪ ﺷﺪﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﻰ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻭﻧﺪ،ﻭ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﺧﺮﻭﺝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻫﺎﺭﺗﻤﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻓﻄﺮﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺭﺳﻴﺪﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ ﺍثباﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻠﻤﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ (ﻧﻪ)ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍن
اﻧﮑﺎﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍثباﺕ ﻳﻚ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،

ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﻟﺠﻮﺝ ﮐﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﻳﮏ کلمه ﺣﻖّ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﺎ، ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻓﻨﺠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﮔﻮﻳﻨﺪه
ﭘُﺮتقال نخوﺍﻧﻴﻢ،
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻪ ﮔﻔﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ثاﺑﺖ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻴئ ﻓﻨﺠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﺮﺗﻘﺎﻝ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨت ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﻮنه اﻓﮑﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﻟﺎﺋل
ﻨﻴﺴﺖ، که
علّت عقیده اﻭﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ  ﻓﻨﺠﺎﻥ ﭘﺮﺗﻘﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺳﻴﺐ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻣﻐﻠﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻫﺎﻯﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﭘﺮﻃﻤﻄﺮﺍﻕﺍﺩﺍﻣﻪﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.

ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺎثباﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻫﺮﻣﻮﺭﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﻨتقدان ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺮیّه ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺣﻖّ ﺍﻧﮑﺎﺭ
آن نیز ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍثباﺕ ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺳﺮﺑﺴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﮑﺎتب ﻔﮑﺮﻯ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ
ﺁﻣﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻴﺰ ﺑﺪﻯ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺏ ﺗﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ

ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ،
ﺟﺰ ﺑﺪﻯ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﻯ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺪﻯﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻫّﻢ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ باشد ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
برﻭند، ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ، که
عشق اﻟﻬی ﺮﺍ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻭ ﺗﺠﺎﻧس ﺗﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻬﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﻠﻂ ﻭ ﺗﺠﺎﻧس
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻃﺮﺩ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ کرده ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺗﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻨﻬﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ.
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺗﺠﺎﻧس ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻞّ،ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ،ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻬﺪﻯ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻠﻰ،ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺭﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍلله
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻳﻨﻬﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺎﺯه اﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭﻇﻴقه
اﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯه اﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
که کاﻣﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﺎﻟش
ﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺃﻋﻠﻰ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺃﻋﻈﻢ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻋﻘلی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻣﺮﺣله
ﺤﻘﻴﻘﺘﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭنه ﺤﻘﻴﻘﺘﻰ ﻣﻄﻠﻖ.
ﻭﻧﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﺷﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭﺍﺕ
ﺑﺪﻥ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭘﻠّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣلی ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤت
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺬﺷته اﻧﺪ ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﻦ ﮔﻨﺞ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ،
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺑﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣی
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. که
ﺤﺘﻤﺎ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍع
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻃﻰ ﺷﻮﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻐﻔﻠﺖ
ﺯﺩه اﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﻟﺬﺗﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﻋﻠﻒ
ﭼﺮﺍﻧﻰ ﻭﺷﮑﻢ ﺑﺎﺭﮔﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﺷﻠﺮ ﻋﺸﻖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺭﺳﺎﻥ،ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻪ ﺧﺮﻭﺝ ﺑﻤﺠﺎﻣﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﮐﻪ ﻓﺮﻕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺷﺨﺺ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻄﺢ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺖ،ﻭ ﺧﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺤث (ﻣﺤﺒّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ)،ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣُﺐّ ﺫﺍﺕ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺫﺍت ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭدر ﮐﻤﻰ
نیروی ﻋﺸق ﻮﺩﺭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﻰ ﻣﺤﺒّﺘﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻋث ﻋﺠﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻮﺣّﺶ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ،ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺣﮑﻢ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺄﻣّﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﺭﺯﺷﺴﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻋﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻭ ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺗﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮﺍﻳﻦ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺗﻦ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس ﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍی ﺪﺭﻛﺎﻣﻮﺭ
ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺑﺎلاﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻟﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺮ،ﻭ ﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻋﻈﻤﺖ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪی ﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ

ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻪ ﺍﻟﻠﻪ. ﭘس(
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ) ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ تکرارﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﻠمه
الله یا ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﻠمه ﻠﺎﻫﻮت
عالَم الله ،ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ،ﻭ
ﺍﻟﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺄﻟّﻪ
است. ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ ﻳﺎ
ﺍﻭ)،ﺩﺭ ﻏﻴب اﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭما
ﻧﻴﺴﺖ.   ﻋﮑس ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺗّﺤﺎﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺰﺭﮒ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻧﻔس
کلّ هستی اﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺩﻋﺎ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻔﺮﺕ ﻫﻴﭻ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺎﻃﻠﻰ،
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺭﻧﮓ ﺣﻘﻴﻘت
ﻤﺤض ﺒﺨﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺤﮑﻢ ﺷﺪﻩ
ﻣﻨﺤﺮﻓﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁثاﺭ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﮑﻨﺪ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﺩﺭ ﻧﻔﺮﺕ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭﺳﺮﺩی
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ ﻏﺮﻕ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻧﺞ ﺁﻭﺭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﻟﺬﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ،ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻮﺩﺗﺮ ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻭﺳﺮﺩﺗﺮ ﻭﺗﺮﺳﻨﺎﮐﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻳﻚ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺪﺭﻙ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺄﺻﻞ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ

ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻮﺭ ﮐﻮﺭ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺁﺏ ﮔﻮﺩﺍل ﻮﺣﻘﺎﺭﺕ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﺮﻳﺐ
ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
، ﺩﺭﻧﺴﺦﻭﻣﺴﺦﺩﺭﺟﻬﺎﻥ.

ﺍﻣﺎ
ﻋﺸﻖ ﺃﺧﻮﻯ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺎﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺬﺍﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺫﺍﺗﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻠّﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻟﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﻋﺸﻖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻘﻄﻪ
ﻭﺣﺮﻑ ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺖ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻭ. ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻭﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻙ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺁﻥ ﻭﺣﺸﺘﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ ﻭﻭﺣﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎنی که
ﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼّﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺠﺪﺩ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﺸﻖ ﺑﻬﺮ ﻧﻮﻉ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ،ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﺎﺷﻖ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺗﺎ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
با ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭﺑﺪ ﺩﻟﻰ،
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻓﻄﺮﻯ و الهی ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﺑرسد،
ﺗﺎ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ

ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﺪﻭن
ﭽﻨﻴﻦ ﻓﻬﻤﻰ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻓﻬﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻫﻢ ﺳﻴﺮﺕ،ﻭ
ﻫﻢ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻫﻢ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺁﮔﺎﻩ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ،ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻮﮊﻩ ﺍﺻﻠﻰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭ(ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕﻭﺧﻠﻘﺘﻬﺎﻯﺟﺪﻳﺪﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪﺍ ﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻔﺮﺕ ﻭﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ،ﭼﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻋﺸﻘﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺗﻔﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻔﻬﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭﮔﻴﺠﻰ
ﻭﭘﻮﭼﻰ ﻭﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺘﻨﻔّﺮﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺰﺋﻴّﺎت
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﺑﺘﺮﮐﻴﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻠﻴّﺎﺗﻰ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ ﺳﻄﺤﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺠﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺂﻳﻨﺪه ﺒﻴﻨﻰ
ﻭﮐلّ ﻮﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍن
اﺳﺖ. چه ﺮﺳﺪ ﺑﮑﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
کلّیات ﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻳﻮﺍنه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍثیاﺕ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺣﺴب عقل ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩ،ﮔﺎﻫﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،که
اﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﺮﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺍﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎت
ﺪﻳﻮﺍنه ﺒﻴﺸﺘﺮﺑﺎﻋث
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻠﺒﻞ ﺯﺑﺎﻧﻴﻬﺎ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺷﻬﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻳﻘﻴنی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎمی ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ،ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳن
ﻔﮑﺮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻤﻴﻞ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩه
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﻪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺎن ﻤﻴﺂﻳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﻟﻴﻞ
ﻭ ﺻﺤنه ﺴﺎﺯﻯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺭﺍﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ،که
اﻳﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
ﻠﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩه اﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺴﻮب ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺑﺮﺳﺮﺯﺑﺎﻥﻭﻓﮑﺮﺁﻧﻬﺎﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺮﺕ
ﺁﻣﻴﺰ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺸﻖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﻧﻘﺎﻁ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﺍن
هستند،ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺟﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺻﺤﻴﺢ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣثلا ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻥ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺯﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﻨس ﺯﻥ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ ﻋﺒﺎﺩت
ﻮﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺣتی اﮔﺮ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﻫم ﻤﺒﻮﺩه باشﺪ
ﻳک أﻣﺮﻋﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻔﺮﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺻﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﻨﮑﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺮﻭﺷﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﻗﺎﻃﻊ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺸق اﻟﻬﻰ، ﺟﺒﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠله اﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻳﺎﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﻖ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،که اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺟﺒﺮ ﻭ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ ﮐﺎﻓﻰ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺭﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ.
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ
ﺑﭙﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭﺩﺍﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺷﺮﻁ
ﺍﻭﻝ ﻭﻣﻬﻢ ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮﺳﻴله اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻡ. ﮐﻪ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻣؤثّرﺗﺮ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺰﻭﻡ
ﻧﻔﺮﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴفی ﻮﻏﻴﺮﻩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻔﺮﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ ﻧﻔﺮﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
نفرت ﻳﻚﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻧﮕﻮنه
که عشق ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻭﺟﻮﺩی
اﺳﺖ که ﺒﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻌﺪﻡ
ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻞ، ﭼﻮﻥ ﮐﻔﺶ
ﻭﮐﻠﺎﻩ ﻭﻟﺒﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺡ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻩ،ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻋﺸﻖ

ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻﺃﻧﮕﻴﺰه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻬﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻄﺤﻰ ﻭ ﺯﻭﺩ
ﮔﺬﺭ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﭼﺮﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ ﺳﺒﺰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﺮﻧﺪ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺣﺪﻳث ﻭﻣﻄﻠﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﻋﻘﺒﻪ ﻫﺎ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻠﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ

ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ. ﻭ ﺍلاّ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ،ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻨﮓ ﺩﻝ ﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ،ﺗﺎﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺭ ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﺳﺘﻤﺎﻟﻰ،ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺷﺪﻩ ﻗﻴﺼﺮﻳﻪ
ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭچه اﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﮔﺰ ﮔﻮﺵ
ﺑﻨﺪﺍﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺻﺤﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺘﺬﮐّﺮﺍت ﺪﺍﺋﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﻣﺴﺖ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻃﻤﻊ ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺴﺎﺏ
ﺭﺳﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﻋﺪﻡ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ نفرت ﻭﻋﺪﻡ
ﻋﺸﻖ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺴﺐ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﺑﺴﺮﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﮐﻮﺭ،ﻭﺗﺤﺠّﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻗﺮﻳﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭ ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻘﺼﺪ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﻄﻮﺭ
ﺻﻠﺢ ﺟﻮﻳﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﻫﻢ ﻧﻈﻢ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻴﺎﻝ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﺁﺳﻮﺩه
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، که
کسب ﻘﺼﺪ ﺁﺳﻴب ﺮﺳﺎﻧﺪن
ﺒﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﻏﺮﺑﺖ
ﻏﺮﻳﺒﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻓﺘﺎﺩه
اﻧﺪ،ﻭﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺭﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻌﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍنه
ﺒﺎﻫﻢ، ﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﭘﻴﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻴﭻ ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻋﺸﻖ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
ﺘﺎﺯه ﺘﺮ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻫﻢ
ﻧﻮﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺁثاﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻴّﻦ
ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﻟﺎﺯﻡ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﻝ ﻭﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺸﻖ ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ،ﺁﻳﻨﺪه
ﺴﺎﺯ ﻣﻘﺎم ﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮی
همگاﻥ، ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺍﺧﻠﺎق
اﻟﻬﻰ ﺗﺮ،ﻭﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺏ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭ ﺍلاّ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی ﻮ ﺩﺍﺷﺴﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﻌﻘﻞ ﻳﻚ ﮐﻮﺩﻙ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪﺍﺯﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺑﺮﺍﺑﺮﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﺭﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﺒّﺖ ﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﻨﮓ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺯﻭﺩ ﺃثر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻧﺮﻡ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮفی کرﺩه اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺿﺮﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ،ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ.
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮔﺬﺷﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺴﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﭘﺮ ﺿﺮﺭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ
ﻫﺮ ﺿﺮبه اﻯ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺶ ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ،ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺿﺮﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺰﻥ،ﺍﮔﺮ ﺳﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻳت ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻧﻴﺎﻣﺪه اﻡ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻢ،ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪه
اﻡ،ﮐﻪ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﮔﻨﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻤﺎﻳﻢ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﻨﺪ.

ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺩﺭﻓﺼﻮل
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﺳﻠﻴقه
هاﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣﺤﺒّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑأﺷﺮﺍﺭ
ﻭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍلاّ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻤﺤﺒﻮﺑﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺩﻝ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺭﺑﻮﺩه
اﻧﺪ ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻨﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ ﺍﻧﺠﺎم
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻨفع ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍن اﺳﺖ، ﻭﻟﻮ
ﻣﺎﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻭﺭﻧج
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺸﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮکه
ﺘﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺳﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻔﻮ
ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮ، ﻋﻔﻮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﻭ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ
.

ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺪﮐﺎﺭﺍﻥ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
که ﺒﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍن ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻣثﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍگر ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﺎﺣﻖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﭘس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺟﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺿﺮﺭﻯ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺣﺎﺿﺮﻡ ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺗﻮ،ﻣﻦ ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﺑﺮﻭﻡ،ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸت ﺘﻮ ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻦ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺑﻮﺩ،ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﮔﺮ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺑﺒﺨﺸﺪ، ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﭘﻴﺸﮕﺎﻥ،ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻬﻨّﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻤﻠﺎﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺁﻥ،ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﺬﺕ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻳﺪﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﺎﺷﻖ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﻩ،ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻘﻠّﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﺁﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻋﺸﻖ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺗﺶ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺸﻘﻰ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺗﺮ،ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﺗﺮ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﮔﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺮﻭﺯﺑﺎﺷﺪ،
ﻋﺸﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻟﺬﺕ
ﻋﺸﻖ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻣﺮﺗﻀﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺻﻠﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺻﻠﺎﺕ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺻﻠﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ،ﻭ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ(
ﺣﻀﺮﺕ ﻭﺳﺎﺋﻂ )ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ،ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﺫﺭّﻩ
ﺑﺬﺭﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻢ.
ﻭﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ، ﻭﻣﻮﺯﺍﺋﻴﻚ
ﻭﺍﺭ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ ﮐﻨﻢ،
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ ﺣﺮﻓﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﻮﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻢ. که ﭙﻴﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻨﺮ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺳﺎﺯﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﻭ ﻧﮕﺎﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ،ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﺁﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻘﻰ
ﺑﺎﺯﮐﺎﺭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ. ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ،ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺕ ﻭﺻﻮﻝ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺤظه اﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ ﺭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ. ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺭﻧﺞ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺼﻠﻮﺏ
ﺍﺷﻚ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ،ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﻧﺞ ﺑﺒﺮﻧﺪ،ﻭﺻﻠیب
ﻘﺘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﺷﻮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﻚ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻌﻞ ﻭﻋﻤﻞ
ﺩﺭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﻴﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺗﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ،ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪه ﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺴﺎﺯﺩ ﻭ
ﺭﺍﻩﺁﻥﺗﻨﻬﺎﻋﺸﻖﻭﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.

M114

عشق
مادری

ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
در ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﻭلی ﺴﺮﺍﺳﺮ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺸﻖ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﺸق ﻮﮐﺸﺸﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ،ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺣﺘﻰ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁثاﺭﻯ
ﻣثبت ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻬﺪﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺮﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺸﻖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮐﺮﺩ. ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻭﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺑﻌﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﺃﻯ
ﻣﺮﺩﻡ، ﻣﻦ ﻭ ﻋﻠﻰّ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﻭﺩﻭ ﭘﺪﺭ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﺩﻭ ﭘﺪﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﻳﺪه ﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، وﻫمه
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻠﻰّ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷتن ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳت. ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ،ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺸﻤﻴﻦ ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﺎﺷﻔﺁﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺃﺳﻢ ﺃﻋﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،ﭘس
اﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﺘﻤﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
. ﻣﺤﻤﺪ،ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ. ﻋﻠﻰّ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺎﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﻋﻠﻰّ ﺣﻴﺪﺭه
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ،ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺭؤﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻯ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻥ ﺧﻮﺑﻰ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻋﺪّه
اﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺯﻥ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺯﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺤﻤﺎﻳﺖ
ﻳﻚ ﻣﺮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ،ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﻳﺶ،ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻫﻨﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻡ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ، ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺪﺭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻴﭻ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧُﻤس ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﻰّ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺟﺰ ﺣﺴﻨﻴﻦ، ﺣﺘﻤﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺟﺴﻤﺎنی
نیز ﻤﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ،ﻣﻨﮑﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﻟﻰ ﻋﻬﺪﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺭﺳﻤﻰ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﻋﺒﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺴﻨﻚ ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻣﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ ﻧﻴﺰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺣﻨﻴﻒ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ. ﭘﺶ ﻣﺤﻤﺪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﺎﻣﺶ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻠﻰّ
ﭘﺪﺭ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ. ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻤﺎﺩﺭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﺮﺩ
ﻭﺯﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺭَﺣِﻢ
ﻭﻟﺎﻳت ﺒﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎت
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭ ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺯﻧﺎﻧﻪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻏﺪﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﺍ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺧﺘﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﻗﺪﻳﻢ ﺯﻧّﻮﺑﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﮐﻪ ﺷﻌﻠﻪ
ﺑﺪﺳﺖ،ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮﺳﺘﻮﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﺯﻳﻨﺐ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻣﺎﺩه
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺍﺯﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬی
ﻤﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
که ﺸﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎن ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﺎﺯﻩ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ،ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ ﺑﺮﻭﻯ ﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺯﻣﻴﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻝ ﻇﺮﻑ ﺑﻌﺪ ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ

ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺷﺶ
ﺭﻭﺯ ﺣﺘﻰ ﺷﺶ ﺳﺎﻋﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟﻢ ﺃﺻﻐﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﺎﻟﻢ ﺃﮐﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺼﺎﺭﻩ ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﺴﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ،ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﻭ
ﺭﻭﺯ ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺩﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻮﻡ ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی ﻮﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻭﺍﻟﺪ ﺃﻭﻝ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟک ﺠﻨﻴنی
ﺪﺭ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳت
ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭ ﻣﺤﻞ ﭘﻴﺮ،ﮐﻌﺒﻪ
ﺁﻣﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻨﺞ ﺣﺞ ﻋُﻤﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻋﻤﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺣج الهی ﺩﺭ کعبه
ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺮﻭﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪی
ﺒﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
۳۱۳ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻣﻬﺘﺪﻯ
ﻭﺭﺍﻩ ﺟﻮﻯ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﻭ
ﺻﺤﺎﺭﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﺍ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺧﺪﺍ ﻭﺭﺏّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ به ﺪﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻭﻣﻬﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﻭ
ﻭﺍﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻟﻮﻁ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﺮﺁﻥﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ﻟﻮﻁ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻟﻮﻁ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻟﻰ ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩ،ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺳﺤﻖ
ﻭﻳﻌﻘﻮﺏ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻮﻁ ﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻰ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻟﻮﻁ ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴن ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻟﻮﻁ ﺑﻮﺩه اﺳﺖ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ،ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﭘﺪﺭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺗﺎﻟﺢ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺢ ﻏﻴﺮﺻﺎﻟﺢ
می گوﻳﺪ، ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﭘﺪﺭ ﻣﻦ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻗﺎ ﺯﺍﺩﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
که ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻫﻮس
هاﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻌﮑس ﻭ ﻣﻘﺒﺮﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﺑﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻟﻮﻟﻴﺎ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻫﻤﺎﻥﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﺑﺮﺍﻯﺷﺨﺺﺳﺎﻟﻚﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﺩﺭﺑﺤث
ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ،ﮐﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ،ﺑﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻳﮕﺮﻯ ﻭﺷﺮک
اﺳﺖ. ﻭﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮﻳﻦ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭی ﺒﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺣﺘﻤﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭘﺪﺭ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
با دو ﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ،ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﻧﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺣﻮﺍ
ﺍﺯ ﺩﻧﺪﻩ ﮔﻞ ﺁﺩﻡ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﺩﻡ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺣﻮﺍ ﭼﻮﻥ ﺯﻭﺝ ﻳﺎ
ﺟﻔﺖ ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤثیلاﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻮﻝ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭﻃﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻴﺮﺍث ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻣﺠﺮﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ خود
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ،
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﮔﺎﻫﻰﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣل اﺯﻟﻰﺧﺎص
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﺮﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻃﻔﻞ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﺍﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻧﻰ،ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﻫﻔت
هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ، ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍح ﺪﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﻦ
ﻭ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻦ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭالاِّ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ،ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻫﺎﺋﻰ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻧﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻣﺠﺪﺩ ﮐﻨﺪ.
ﻋﻠﻢ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﻦ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﻣثاﻝ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻠّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﺘﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻧﻄﻔﻪ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﭘﺪﺭ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺍﺳﭙﺮﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻳﺎ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺘﻘﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﺟﺰاء
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺩه
اﻯ ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﻧﻮﻉ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻔﺎﺗﻰ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﺎ ﺩﻭﻥ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ، ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﻃﻔﺎﻝ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻋﻘﺒﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻮﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﭘﻴش ﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻣﺤﻞ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻳﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺷته اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻓﺼﻮل ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﺸﻴّت ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺸﺶ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﺎ،ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﭘﺪﺭ،ﺑﺎﺯ ﺗﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻨﺰﺩﻳﮑﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻰ ﻣﻬﺮﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺭﺍﻩ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﺭﺍﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺑﻰ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﺑﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ،ﻭ ﺗﻬﻴﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﺟﺰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺐ ﻳﺎ ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﺎﻋﻘﻠﻬﺎﻯﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺍﻫﺪﺭﺳﻴﺪ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻣﺎﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺳﭙس ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺘﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﮐﻪ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿله
اﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻘﻀیه
اﻯ ثاﺑت گرﺩﺩ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ثابت اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭﻫﺮﻧﻈﺮیّه
اﻯ،ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﻠﻮﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺖ،ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺎﺷﺪ، ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ،ﻧﺘﻴجه
هاﻯ ﻣثبت ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﺃﻣﺮﻯ
ﺷﻨﻴﺪنی ﻮﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ.
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮔﻨﺎﻫﺶ
ﺭﺍ ﮐﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻴﻦ

ﺳﺎﻟﻚ ﻭﭘﻴﺮ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺎﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﻠﺢ ﺩﺍﺋﻢ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪه اﺳﺖ.
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺎلاتر ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﻋﺸق اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻃﻔﻞ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﺗﺎﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎت ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻔﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺒﻴﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺑﺎ ﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،ﻭﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬی اﻭ ﺁﻧﮕﺎه
ﻮﻯ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ،ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺳﺮﻃﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻴﻤﻰ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺷﻮﺩ ﻧﻄﻔﻪ ﺭﺣﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ، ﻭﮐﻤﺘﺮ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ، ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﮐﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﮐﺸته ﺸﺪﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ ﻣﺮﮒ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﻳﺶ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎﺋﻰ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺸﻖ
ﭘﺪﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺪﺭﺍن اﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻃﻔﺎﻝ
ﭘﺴﺮ، ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﺧﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺟﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﻧﻈﺎم اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻃﻔﻞ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭﭘﺪﺭ ﺭﺍﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺗﺮﺑیت ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺃثر ﻣثبتی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻋﻘﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎت
ﻤﺎﺩﺭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺪّس ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ،ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎت ﺘﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻧﻴﺎﺯ ﻃﻔﻞ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ (ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺘﻰ)ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮ ﮐﺎﺭ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺭﻭﺡ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺭﺍﺑﻄﻬﺎﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﮑﻮس ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ، ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻭ ﮔﻠّﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺳﺘثناﻫﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎتی گذﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﮕﻰ ﮐﻪ
ﺑﭽﻪ ﻫﺎﻯ ﮔﺮبه
اﻯ ﺭﺍ ﺷﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺳﮕﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻫﺎﻯ ﺭﺍ ﺷﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺟﺎ ﺑﺠﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ
ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،ﺻﺎﺣﺐ
ﺳﮓ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺰﺭﮒ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪه
گرﻓﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺩ ﺻﺤﻨﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺸﻌﺎﻉ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻭﺗﺮﺷﺢ ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎﻯ
ﻣؤثّر،ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ. ﻭ
ﻧﻘﺶ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ،ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺟﻨﺴﻰ ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻫﻢ ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺣﻴّﻪ ﻃﻔﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺒﺖ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣؤثّر ﺗﺮ
ﻣﺸﺒﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺸﺮﻁ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺑﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﻔﺖ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﻭ
ﺣُﺐّ ﺫﺍﺕ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺨﺮﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﻭﺵ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣثاﻝ ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ
ﻫﺎﺭﺗﻤﺎﻥ،ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺭﺍ ﻏﺮﻳﺰﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﺎٴ ﻭ ﺣﻔﻆ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎﺩﺭ ﻃﻔﻞ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﺍﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﻣﺮﮒ ﺟﻨﻴﻦ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺳﻘﻂ ﺟﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﻋﻤﻞ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﻘﻂ ﺟﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﻗﺘﻞ ﻧﻔس ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺧﻄﺮﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪ ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻗﺘﻞ
ﺭﺍ ﮔﻔته اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﻭﺳﻴﺴﺘم
هاﻯ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﺎﺭﺩﺍﺭﻯ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻣﻴﻞ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻔﮑﺮ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭﺷﻬﻮﺍﺕﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰﺍﺯ
ﺁثتﺭ ﻣثبت ﻣﺎﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺮﻭم
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺩﺍﺭ ﺷﺪه
اﻧﺪ،ﻳﺎ ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺰﺍﺭﻳﻦ ﻭ ﺑﺎ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﺍﻳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭﺩﻯ ﻧﮑﺸﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺩ ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭﺩﺭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻄﻔﻞ ﻣؤثّر
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﻨﻴﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﻮﺷﺖ
ﻭﺧﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺳﻘﻂ ﺟﻨﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﺑﺎ ﺟﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﺍﺕ ﺟﻨﻴﻦ
ﻭﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﮑی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﻨﻴﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻩ ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﺎﺩﺭ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ،ﻋﺸﻖ
ﺑﺬﺍﺕ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻤﺮﺩ.
ﭘس ﻣﺎﺩﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺭﺷﺪ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﺪﻫﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺏ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮔﺎﻫﻰ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻣﺎﺩﺭ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﻣﻬﻢ
ﻭﻟﺎﺯﻡ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻣثل ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﻧﻴﺎﺯﺑﻤﺎﺩﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ،ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭُﺷﺪ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ،ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻋﻠﻞ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﻃﻔﻞ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ،ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻨﺪ ﻧﺎﻑ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻳﺎ ﺗﻘﻮﻳت
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻔﻆ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻨﻮﻉ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺑﺎ ﻃﻔﻞ
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﺍﻭ
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺮ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺧﻰ، ﻃﻔﻞ ﻧﻘﺶ
ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻳﮕﺮﻳﺪﺍﺭﺩ،
ﺑﻬﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺸﻖ
ﭘﺪﺭﻯ ﺑﻄﻔﻞ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻄﻔﻞ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻘﻄﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻳﻚ ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺑﻌﺸﻖﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﻃﻔﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﺮﺩ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎﮐس ﺷﻠﺮ،ﺍﻳﻦ
ﻇﻮﺍﻫﺮ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯﻋﻠﺎﺋﻢ ﺟﺴﻤﺎﻧی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﮐﺰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ،ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺤﺪّﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ ﻫﺎﺭﻣﻮﻧﻴﻚ
ﺑﻴﻦ ﺷﮑﻢ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﭘﺴﺘﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﻟﺬﺕ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺷﻴﺮﺩﺍﺩﻥ
ﻭ ﺷﻴﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺎﺩﺭ ﻓﺮﺻﺖ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﺯ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺸﮑﻞ
ﺣﺪس ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﺎﺩﺭ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﺨﻔﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﻀﻮﻯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭﻃﻔﻞ ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺖ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺣﺪﺳﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻳﺎ
ﺗﺄثیر ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎﻋث
ﺗﻌﺠّﺖ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺭﺍ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺎﺹ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﻮﻳﺾ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻃﻔﻞ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺪﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻧﻈﻢ ﺩﺭ ﻋﻠﺎﺋﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭ ﻃﻔﻞ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺭﻳﺘﻢ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪﺑﻴﻦﻫﺮﺩﻭ.

ﺷﻠﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻮﻉ ﻋﺸﻖ ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻄﻔﻞ ﺳﭙس
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﺎﺩﺭﻧﻔس
ﮐﻞّ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﻳﺎ
ﺭﺣﻢ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻣﺤﺾ ﺍﺳﺖ. ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺗﺄثیر
ﻓﺎﻋﻠﻰ ﻭ ﺗﺤﺮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮﻓﻌّﺎﻝ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﺳﻠﺒﻰ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ،
ﻳﺎ ﺗﺄثیر ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺧﺎﺹ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ ﻭﻣثبت
ﻓﻌّﺎﻝ،ﮐﻪ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻓﻌﻞ ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻓﻌﻞ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﻓﻌﻞﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻮﺣﻰ ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﺴؤلیّت
( ﻣﻦ ) ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺎ ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴؤﻟﻴّت
ﺪﺭ ﻓﻄﺮت ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺟﺬﺏ ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺟﻤﻠﮕﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ،ﮐﻠﻤﻪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺭﺍ ﺑﻤﻌنی
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺰ ﺫﺍﺗﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻔﻞ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺷﻴﺮ ﻭﻋﺴﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺭﺽ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻬﺮﻫﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ،
ﺁﺏ ﻭ ﺷﻴﺮ ﻭ ﻋﺴﻞ
ﻭ ﺷﺮﺍﺏ،ﮐﻪ ﻭﻳﮋﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺞ ﮔﻔته اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﺷﺪﮔﺎن
هخاﻣﻨﺸﺒﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺷﻴﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺣﻔﻆ ﺑﻘﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺏ ﺭﺍ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭ
ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﻤﺘّﻊ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻓﻀﺎ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻃﻌﻢ ﻋﺴﻞ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺎﻟﺢ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻌﻴﺪ ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﻫﺎی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻄﻔﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻃﻔﻞ
ﺗﺄثیر ﻣثبت ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮ ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺩﻳﻨﻰ،ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ.
ﮐﻠﻤﻪ rahanim ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺭﺣﻴﻢ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺍ
رَﺣِﻢ ﻣﺎﺩﺭ،ﻭ
ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﺧﻮﻳﺸﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺣﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ،ﻭﺭﺣﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﻧﻴﺎﺯ
ﻃﻔﻞ ﺑﻤﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ،ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺸﻘﺶ
ﺑﻄﻔﻞ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ،ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﺭﻭﺍﺑﻂﺑﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺸﻖ ﭘﺪﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﻋﺸﻖ
ﭘﺪﺭﻯ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﭙﺪﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
که ﻓﺮﺯﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﭙﺪﺭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻋﺸﻘﻰ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﻳﻚ ﻃﺮﻓﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﻧﺎﺧﻠﻒ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﻄﻔﻞ،ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺍﺯ ﻃﻔﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﮒ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ،ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ثوﺍﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﭘﺪﺭﻯ،ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﭘﺪﺭ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﮑﻢ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻮﺩﺟﻮﻳﺎﻧﻪ
ﭘﺪﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ. ﻋﻠّﺖ
ﻋﺸﻖ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﻄﻔﻞ،ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﻄﻔﻞ ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ.
ﻭ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺮﻭﻁ،ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻴﺎﺯ ﻃﻔﻞ،که ﺨﻮﺩ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻃﻔﻞ را. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﺎﺳﮑﺎﻝ،ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﮐﺴﻰ،ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩﺵ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﮐﺴﻰ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻭﺗﻌﺠّﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻋﺪﻡ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ

ﻣﺎﺩﺭ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﭘﺪﺭ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭ ﺭﻳﺴﻚ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﺭ
ﭘﺪﺭ،ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ،ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ ﺑﭙﺪﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻃﻔﻞ،ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺨﺮﻭﺝ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ. ﭘﺪﺭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻃﻔﻞ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺪﺭ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻣﺘﺮﻗّﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻃﻔﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ثرﻭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺎﺝ ﻭﺗﺨﺖ
ﭘﺪﺭ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﭘﺪﺭ ﻭﺁﺭﺯﻭ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻈﺮ ﻭﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﭘﺪﺭ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻭﻁ ﺑﻮﺩﻥ
ﻋﺸﻖ ﭘﺪﺭﻯ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺪﺭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻭﺳﺘﺖ
ﺩﺍﺭﻡ،ﭼﻮﻥ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻰ.
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﻣثل ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻟﺬﺍ ﺷﺮﻁ
ﻋﺸﻖ ﭘﺪﺭﻯ ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﻣثبت ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻭﻝ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻃﻔﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ ﺯﻭﺍﻝ
ﻭ ﻓﻘﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﭘﺪﺭ ﺭﺍ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﮐﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻃﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﺑﭙﺪﺭ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺮّﺩ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﻋﺸﻖ ﭘﺪﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺟﺎﻧﺐ ﻣثبت
ﻋﺸﻖ ﭘﺪﺭﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺵ ﺷﺨﺼﻰ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﭘﺪﺭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﻰ ﭘﻴﺮ،ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﭘﺪﺭ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺭﻭﻧﺪ،ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ،ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻋﺪﻡ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﻫﻤﻪﭘﺪﺭﻫﺎﻧﻴﺰﻫﺴﺖ.

ﻗﻄﻌﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﻧﻘﺶ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻋث ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻔﺮﺕ ﭘﻴﺮ
ﻧمی ﺸﻮﺩ. ﻭﻃﺮﺩ
ﻭﻃﻠﺎﻕ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺟﻠﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭙﺪﺭ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﮐﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻃﻔﻞ ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴﻦ ﺭﻭﺵ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺭﻭش ﭙﺪﺭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺮﻭﻁ،ﻭ ﻫﻢ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺭﻳﺴﻚ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﻃﻔﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﮑﻰ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﭘﺪﺭﻯ. ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺪﻡ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭﭘﺪﺭ،ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻗﻠﺒﻰ ﻭﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺑﺬﺍﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻃﻔﻞ ﻧﻔﻮﺫ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻃﻔﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺭﻭﺵ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻟﻰ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﺒﺎﻳﻦ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﻃﻔﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﺎﺷﻖ،ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ ﻋﺸﻘﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻮﺳﺘﻮﺭﻑ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﺎﺳﮑﺎﻝ ﻋﺸﻖ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻗﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺤﺎﻝ ﻣﺤﺒﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎ،ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺖ ﺍﻣّا اﺳﻮﻟﻮ
ﻭﻳﻮ ﺭﻭﺳﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﺎﻧس
ﻭﻫﻢ ﺳﻨﺨﻴّﺖ،ﺩﺭ
ﺗﺒﺎﺩﻝ ﻭ ﺗﺴﺎﻭﻯ
ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺫﺍﺗﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ،ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭ ﺗﺒﺎﺩﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻫﺴﺖ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﭙﺎﻯ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺩﻭ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﻭﻣﺎﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ

ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﮑﻰ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل . ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻮﻉ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺷﺮﻁ
ﺩﺭ ﺗﺒﺎﺩﻝ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﻄﻔﻞ ﻋﺸﻖ ﺩﻭ ﻧﺴﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻭﭘﺪﺭﺍﻥﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻣﺮﺗﺒﻂﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﺳﻮﻟﻮﻭﻳﻮ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻫﻠﻦ
ﺩﻭﻳﭻ،ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍلاّ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭی ﺮﺑﻄﻰ ﺑﺤﻤﻞ
ﺟﻨﻴﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻃﻔﺎﻝ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﻮﺍﺩﻩ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺒﻨّﻰ ﻭﺑﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺎﻥ ﻋﻘﻴﻢ،ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ
ﺑﻔﺮﺯندی گرﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻳﺘﻴﻢ ﻧﻮﺍﺯﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﺬﻳﺮﻯ

ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻣﺎﺩﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻩ،ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺣﻢ ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺷﻠﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺎﻃﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﮐﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺯﻥ ﺍﺯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﺴﺐ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﺭﻃﻔﻞ
ﻭ ﺣﺪس ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ. ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ
ﻃﻔﻞ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻫﻠﻦ
ﺩﻭﻳﭻ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﻔل عنوﺯ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﭘﺮﺩﺍﺧته
اﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺫﺍﺗﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺸﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻃﻔﻞ ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺒﺎﺩله
اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺳﻮﻟﻮﻭﻳﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺒﺎﺩﻟﻰ ﻫﺴﺖ ﻃﻔﻞ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﺫﺍﺗﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻣثبتی ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁثاﺭﺵ ﺩﺭ ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻃﻔﻞ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبت ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﻴﺮﺩﺍﺩﻥﻫﺴﺖ.
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰﺑﺮﺍﻯﻫﺮﺩﻭ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻋﺸﻖ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻮنه اﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻣؤثّر ﺍﺯ ﺗﺠﺎﻭﺏ
ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺖ . ﻃﻔﻞ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻣﻨﮑﺮ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻤﻚ ﺑﻤﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻭﺭﺯﺵ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖﺟﻮﺍﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ،ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻮس
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﺰﺩ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﻟﺬﻳﺬ ﺗﺮ ﺍﺯ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ ﺩﻭﻧﺴﻞ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﻭﻃﻔﻞ،ﮐﻪ
ﺳﻮﻟﻮﻭﻳﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺰ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻓﺎﻣﻴﻠﻰ ﺗﻔﺎﻭت
هاﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
. ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﺎﺩ،ﻭ
ﻃﻔﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ،ﭘﺪﺭ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﮑﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠّﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩی
ﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﺩﺭس ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﻏﻴﺎﺏ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس ،ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﻃﻔﻞ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻌﻠﻢ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻟﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ، ﺍﻇﻬﺎﺭﻋﺠﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻃﻔﻞ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺁﻣﻮﺯﺩ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس
ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﺯﻃﻔﻞ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﻫﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻄﻔﻞ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻳﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺴﻰ ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻋﺎﻗﻞ،ﻧﺴﻞ ﺟﻮﺍﻥ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﻳﻦ می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻠﻢ ﻭﺭﺋﻴس
ﺳﺎﺑﻖ ﭘﺮﺳﺶ ﻭﻧظﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ،ﭘﺎﺳﺦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭؤﺳﺎﻯ ﺳﺎﺑﻖ،ﺟﺰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ، ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ ﺁﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺯ ﻭﺭؤﺳﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﻮﺍﻧﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻧﺴﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺸﻖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻮﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺣﺎﺻﻞ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻤﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺴﻞ ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺼﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺼﻒ ﺭﺍﻩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯﻩ ﻃﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻗﺪﻡ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﻃﻠﺐ،ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺷﺮﻁ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ،
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.

M115

عاطفه و
احساس الهی

ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺠﺴﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺷﻔﻘﺖ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻫﻢ ﺩﻟﻰ ﻭﻫﻢ ﺩﺭﺩﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣثاﻝ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺎ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ
ﺑﻴﻦ ﺣﻮﺍس ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺗﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ،ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﮐﺎﺭﺫﻫﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎی
ﺨﺎﺭﺟﻰ ﺗن اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻴﻨﻚ ﻭ ﺳﻤﻌﻚ ﻭﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ.
ﮐﻪ ﺑﺒﺮﺳﻴﻬﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﮔﻮﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﺍﻣﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ، ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺿﻌﻒ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺃثر ﻣثبت ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ،ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺍﺳﻤﻰ ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺮﻙ ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ، ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺍﺯﻫﺮﻋﻴﺐ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺣﺴّﻰ
ﺧﺎﺭجی ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺃثر ﺣﺴّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻭﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍس ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ.
ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺯﻭﺩ ﺭس
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﻴّﺖ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ

ﺍﻟﻘﺪس ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﻚ ﻋﻨﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﻳﺎﺯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻫﻢ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﺬﻫﻦ ﺧﻮﺩ،ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﻳﮋه اﻯ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺻﻔتی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺣﻢ ﻭﻋﺸﻖ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﻫﻢ ﺩﻟﻰ ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﻯ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻫﻢ ﺩﺭﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ،ﺗﺎﮐﺸﺶ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫت هاﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻬﻢ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻃﻒ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﭼﻮﻥ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ
ﺑﻬﻢ. ﺑﺎﺯ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺣﻤﺎﻳت ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ ﺳﻤﺎﺗﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﺰﺑﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭ ﻗﺒﻴله
اﻯ،ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺸﺘﺮﻙ،ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ ﺍلاّ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻫﻢ، ﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺘﺄثیر ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﭘﻴﺮ،نه ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
. حتی ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺷﻔﻘﺖ
ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺷﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺣﺘﻰ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻳﺎ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻄﻒ
ﺑﭽﻴﺰﻯ،ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺷﺬﻥ ﭼﻮﻥ ﺣﺮﻑ ﻋﻄﻒ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﻤﻠﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ. ﻭالاّ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧمی ﺸﻮﺩ،ﻣﮕﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻋﺎﻃﻔﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺎ،ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ،ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺭ ﻏﻢ
ﻭ ﺷﺎﺩﻯ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﮐس ﺷﻴﻠﺮ، ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻬﻤﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺫﺍﺕ ﻣﻦ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﻛﺎﺭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﭼﻪ ﺃﺗﻢ ﻳﺎ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭﺝ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎ،ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ،ﺍﺯ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳن
ﻤﻮﻓﻘﺎن ﺪﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ،
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻢ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی
هست. ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎب
اﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﭼﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻭ ﭼﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ،ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺁﺳﻴﺐ ﻫﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪ،
ﻳﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﺪ. ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﻤﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ. ﺑﻬﺮ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺻﻔﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ ﻭﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ،ﺿﺮﺑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻦ ﺑﺰﻥ،ﺗﺎ ﺁﺭﺍمگرﺩﻯ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﻧﻔس ﻠﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﻧﻔس ﻤﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺗﺮ ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﭼﻮﻥ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺫﺍت ﺪﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺘﻬﺎﻯ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭ ﺗﻤثیل ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺷّﺢ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﺮﺷّﺢ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺒﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻣُﺮﺩه اﻯ ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻳﻢ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻭ ﻋﺎﻃفه اﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭَﺟﺪ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻳﻢ ﻭﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺑﻤﺎ
ﺩﺭس ﺩﺍﺩه اﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﺪﺍﻥ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻤﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﺁثاﺭﻯ ﻧﻮﺷته
اﻧﺪ ، ﮐﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺁثاﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﻨﺒﻊ ﺁﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ،ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﭼﻪ
ﺭﺍﺣﺖ ﻓﺮﻳﺐ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، باز ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳت، ﺤﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ،که
اﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷته
اند، ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ،ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﺰﺷﻚ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ،ﻧﺴﺨﻪ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻧﻮﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭﺣﺎﻟﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺴﺨﻪ ﺩﺍﺭﻭ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﭽﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺯﻧﺪﻩ،ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ. ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮن
ﻤﺎ ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺫﺍﺗﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭنه اﺯﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻫﺎ،ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺮﻙ ﻭﺑﻀﺮﺭ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻋث ﺩﺭﺩﺳﺮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻫﻤﻪ ﺑﻴﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ،ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘُﺮﻋﺬﺍﺏ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ،که ﺮﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺪنی ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺟﺐ،ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻗﺘﻀﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺷﻮﺩ، ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ،
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻟﺬّت ﻮﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﺴﺒت
ﺒﺒﻬﺸت ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺮﺟﻴح ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ ﺗﺮﺟﻴح
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺰ ﻧﺎﻡ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ،ﺗﺸﺒّﻪ
ﻭﺗﻤثیل ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩه
اﻳﻢ،ﭘس ﮐﺎﺭﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ

ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻬﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ. ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺎ  ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋی پس ﺍﺯﻣﺮﮒ.  ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭﻙ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺘﻴجه ﺘﻤثیل ﻭ
ﺷﺒﺎﻫت هاﺋی اﺳﺖ
که ﺒﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺪس ﺍﺳﻘﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﻓﻌﻞ ﻣﺤﺎﮐﺎﺕ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﮑﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺺ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ،ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻤثیل ﻭ ﺍﺳﻘﺎﻁ
ﺣﺪﺳﻰ ﻣﺎ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺎﮐﺎﺕ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ ﻭﻫﻢ
ﺭﻧﮕﻰ ﻧﻴﺴﺖ . ﺷﻴﻠﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻤثیل ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﻔﻮﺫ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
است. ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻤﺎثل ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻃﻔﻰ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻳﻚ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭﺑﺎ ﻋﺤﻠﻪ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎ،ﻳﺎ ﻇﻮﺍﻫﺮ
ﻃﺮﻑ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺷﻠﻮﻍ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺍﻋﺘﺒﺎﺭﺑﺎﻣﻮﺭﻋﺎﻃﻔﻰﺧﻄﺎﺍﺳﺖ.

ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺯﻩ ﺧﺎﻧﻢ
ﺗﻮﺳﻮ،ﺑﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻳﻚ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻡ،ﮐﻪ ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺣﺮکت کرﺩ ﻭﻣﻦ ﺗﻌﺠب
ﻨﻤﻮﺩﻡ. ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺮﺩﻩ ﺣﺠﺎﺏ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻭﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻭﺻﻒ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺻﻒ ﺧﻮﺩش ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺁﻥ ﺫﺍﺗﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩش
هست . ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺣﻘﻴﻘت ﻮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺫﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺷﻴﻠﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﺫﺍﺕ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﻮﺗﻘﻪ ﺫﻭﺏ
ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺑﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﺫﺍﺕ ﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ. ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻳﻚ ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ، ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﻮﻫﺮی ﻮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭﺍﻓﺮﺍﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ،ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻫﻢ ﺩﻟﻰ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺮﻭﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﻭﺭ
ﻭﺷﺎﺩﻯ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﻏﻢ ﻣﻦ . ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﻔﺤّﺺ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ،ﺑﺎ ﻣَسّ
و ﺍﻧﺪﻣﺎﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻫﻤﺮﺍهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻓﻨﻮﻣﻮﻟﻮﮊی ﻤﺤﻔﻮﻅ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺫﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﺼﻞ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺎﻟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﻭﺍگیرﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﻭﺭ ﻭﻏﻢ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺣﺰﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺤﺰﻭﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ

ﺍﻣﺮﻯ ﻣﻮﻗﺖ
ﻭ ﺗﺼﻨّﻌﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺰ ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ ﺳﻠبی
ﻮﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺄثیر ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﻎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ
ﻫﺮﻳﻚ، ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺳﻤﺖ ﻭﺍﺗّﺠﺎﻩ
ﻋﺎﻃﻔﻰ، به اﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻢ
ﺩﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﺳﺎﻧﻰ
ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﺑﺖ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺟﺪﺍﻧی ﻮﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺴﺮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺪﺭﭘﻴﺶ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ
که عوﺍﻃﻒ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺑﻌﻀﻰ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺗﺠﺎﻭﺏ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺳﺮﻳﻊ
ﻫﺒﻮﻁ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺑﺴﺮﺣﺪ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺳﻄﺢ ﺟمعی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺑﺎﺯﻯ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭﻣؤﺩﺏ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻭﻗﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﭘﺰﺷﻚ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﺑﻬﺮﺯﻩ
ﮔﺮﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺑﺎﺯ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺠﻠس
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﺍﺗﺎ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺩﺭ ﻫﻤﺮﻧﮕﻰ ﺟﻤﻌﻰ،
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺎﻝ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺳﺖ.

ﻣﺎﮐس
ﺷﻠﺮ ﭘﺎ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭ ﻏﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﻢ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﺘﺄثّر ﺩﺭ ﺳﺮﻭﺭ
ﻳﺎ ﻏﻢ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﻗﻄﻌﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﺣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗثبیت ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ،ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ ﺗﺄثیری
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺁﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﻌﺎﺗﻄﻒ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﻴﺎﻓته
اﻳﻢ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ ﻣﺮﺣله
ﻓﻨﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎ ﺑﺎلاﺘﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﺷﻠﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻓﺮﻕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﺑﻴﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺷﻌﻮﺭ ﺑﺄﻟﻢ
ﻭﺩﺭﺩ،ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻭﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻫﻤﺪﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﭼﻮﻥ ﻭﻇﻴفه ای
اﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻫﻴﭻ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻴﭻ ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﺸﺎﺑﻬﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷته اﻡ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ
ﺣﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗثبیت ﺣﺎﻝ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﻫﻢ
ﺩﻟﻰ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎﻭﺏ ﻧﻔسﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭﻏﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋی
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ، ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻣﺮﺿﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻮﻗﺘﻰ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻫﺎ،ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺠﺎﻭﺭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺘثبیت
ﺣﺎﻟﻰ ﺑﺮﺳﺪ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﭘس ﭘﻴﺮ
ﻣﺴؤﻝ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺟﺬﺏ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗثبیت ﺣﺎﻝ ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺁﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺗﻌﺎﻃﻒ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﻫﻢ ﺩﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺃﻣﺮﻯ
ﺗﻈﺎﻫﺮی ﻮﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻠﺮ ﺑﻤﻌﺘﺮﺽ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺟﺰﻉ ﻭ ﺗﺮس
مرگ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺩﺭﻙ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﮒ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ،ﮔﺮ ﻫم اﺯ ﻣﻘﺎم
ﻮﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﮐﻨﺪ ، ﺑﺂﺳﺎﻧﻰ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴّﺖ ﺩﺭﺩ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ،ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺣﺎﻝ
ﻣﺮﺩﻩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻭﺿﻊ ﺧﺎﺻﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ،
ﻭﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎ ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻏﻠﻂ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻴﻦ ﺩﺭﺩ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺰﻋﻢ ﺷﻠﺮ،ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺣﺪس ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺣﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﻋﻴﻨﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺸﺎﻋﺮ ﻟﺬﺕ ﺣﺴّﻰ
ﭘﺴﺘﺮﺍ ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﮐﻤﮑﻰ ﺑﻠﺬﺕ
ﺷﺨﺺ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥﺣﺎﻝ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻫﻢ ﺩﻟﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻟﺬﺗﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺍﺯ
ﺭﻧﺞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ. ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺍﻣﻮﺭ ﭘﺴﺖ
ﻟﺬﺗﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ،ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺎﺩﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺿﻮع
های ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺒﻮل
الهی اﺳﺖ. ﺩﺭﻣﺸﺎﻋﺮ
ﻣﻨﻔی ﻨﻴﺰ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺭﺣﻤﺖ ﻭﺗﺮﺣّﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻙ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣثلا ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺗﺄﻟّﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺸﺎﻋﺮ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﺸﺎﻋﺮ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻟﺬﺕ ﺁﻭﺭ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺮﻙ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﮐﻪ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺗﺮﻙ ﺁثاﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﺗﻮﺍﻧﺴته
اﻧﺪ ﺭﻧﺞ ﻣﺴﻴح
ﺮﺍ ﺩﺭﺑﺎﻍ ﮔﺸﺘﻴﻤﺎنی
ﺮﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﺎﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﻮﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺭﻧﺞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﺍﻣﺎ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ، ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻨﻌﺰﻝ
ﺷﺪﻩ، ﭼﻮﻥ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻭﻧﺴﻞ ﻣثل
ﻫﻢ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻫﻤﺪﺭﺩﻯ ﻧﺒﻮﺩ،ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺤﺪّ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﻭﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ

ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻣﺎﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ خود ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮیش ﺩﺭ ﺗﻤﺎس
ﻭﻫﻤﺪﺭﺩﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ ﻣﺘﻮﺳّﻂ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻭﻣﺠﺎﻣﻊ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﺸﺎﺑﻪ ﻭ ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮ،ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍی ﺨﻮﺩﺵ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﻫﻢ ﺩﻟﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣی ﻮﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺎﺻﻴّﺘﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ ﺿﺮﺭ
ﻳﺎ ﮐﺴﺐ ﻣﻨﻔﻌﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،که
ﺨﻠﺎف ﺁﻧﭽﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﺘﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺧﻮﺩﻣﺤﻮﺭﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪه اﻧﺪ. ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺫﺍﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﮐﺎﺫﺏ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﻌﺼّﺐ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﻨﻰ ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﻀﺮﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﻋث ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ . ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺟﺰ ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻧﻄﻮﺍ ﻭ ﺍﻧﺘﻮﻳﺸﻦ،
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ(ﺗﺎ)ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺧﻤﻴﺪﻩ ﻭﮐﻮﭼﻚ
ﺷﺪﻥ ﻇﺎﻫﺮﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ، ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،ﺑﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻧس ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻄﻌﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺑﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺷﻠﺮ،ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
آنها ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﻧﺴته
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻫﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ ﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻭﻟﻰ
ﻧﺪﻳﺪه اﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ که ﻨﭽﺸﻴﺪه
باشند. ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ در
نظر ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮑﻠﻰ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰآﮔﺎﻫﺎﻥ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ فرق
دارند . ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭﺍ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ،ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒته ﻤﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﻋﻮﺍﻃﻔﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺍﻏﻠب
ﭙﻴﮕﻴﺮﻯ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﻤﻨبع ﻋﻮﺍﻃﻒ
بیشتر ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰﺑﺮﺍﻯﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ،ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﻗﻴقه
اﻯ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺩﻭﺍﺭﺩ ﻫﺎﺭﺗﻤﺎﻥ،ﺍﻳﻦ
ﻭَﻫﻢ ﺷﺒﻴﻪ ﻭَﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺍﺳﺖ ، ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺎﻯ ﺧﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﻰ
ﺧﺎﺻﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺷﻌﻮﺭ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﺎ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭَﻫﻢ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﺷﻴﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﺧﺎﺭﺝ
ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺧﻠﺴﻪ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ ﻭﻫﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺄثیر ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﻯ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺗﺄثیر ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﺄثیر ﻣﻨﻔﻰ
ﻳﻚ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺯﺍﺋﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﭙس ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﺎﻋث ﺗثبیت
ﻴﺖ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭَﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﺮﻕ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻣﺠﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻫﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺰﻟﺖ ﻭﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻘﺼﺪ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺣﺴّﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭﻫﻤﻰ ﺍﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺎﺭﺗﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭ
ﻳﻚ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﻓﻌﻞ ﻭ ﺗﺼﺮﻑ ﻣثبت،ﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﻣثبت
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻳﺪ. ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﺎﺭﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣثبت ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ،ﮐﻪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺗثبیت ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻳﻦ ﺗثبیت
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺣﺎﺩثه اﻯ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺳﺎﺯ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻣثبت ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺣﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺤﺎﻝ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبت ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﻓﻌﻠﻰﻋﺎﻃﻔﻰ
ﮐﻪ ﺫﺍﺗﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺷﻮﺩ. ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺫﻭﺏ
ﺷﺪﻥ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﻭ ﻳﻚ ﺯﻭﺍﻝ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﺮ ﺫﺍﺕ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺴؤﻝ ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭﺳﺖ
.

ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ،ﻳﺎ ﺩﻭﺻﻔﺖ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﻫﻤﺪﻟﻰ
ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳﻄﺤﻰ ﻭﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ،ﭘس
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻣﻨﺒﻊ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﻋﺎﻃفه
اﻯ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺭﻧﺞ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﻫﻢ ﺩﺭﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ ﻋﻤﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺪﺭﻙ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺃﺻﻞ
ﺗﻌﺎﻃﻒ،ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺍﺳﺖﺑﺮﺍﻯﻣﺎﻣﻄﺮﺡﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻣﺎﮐس
ﺷﻠﺮ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻓﻄﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻫﻤﺪﻟﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺤﺎﮐﺎﺕ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ،ﺑﺎ ﺗﻔﺤّﺺ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭﻫﻠﻮﺳﻪ
ﻭ ﻳﺎﻭﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻮﻥ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﭙﻨﺴﺮ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺭﺍ ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻟﻎ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺃثر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺴﺒﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﻭﺍﻡ ﻭثباﺕ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻨﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰه ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﻔﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻧﻮع ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺪه
اﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﺎﻋﺮ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺍﺭﺯﺵ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺣﺸﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﻋث ﺯﻭﺍﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ ﻋﺰﻟﺖ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ ﻫﻢ ﺩﻟﻰ
ﺑﺎ ﺟﻤﻊ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺰﻟﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﺟﺴﺘﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻴﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺸﺘﻦ ﺗﻌﺎﻃﻒ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﻮﺩﻩ ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺷته
اﻳﻢ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﮐثر
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺳﮕﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﻤﻦ ﺑﭽﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ،که
ﺒﺎ ﻓﺎﺻله ﺼﺪ ﻣﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪه اﻡ. ﻭﻟﻰ
ﺳﮓ ﭘﺪﺭ ﺑﺴﺮ ﻭﺻﺪﺍ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﻣﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﺮﺩ،ﭼﻮن
ﻨﺰﺩﻳﻚ ﺍﻭ ﺷﺪﻡ.
ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﻳﺎ ﺣﻤﺎﻳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﻟﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻡ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺸﺘﺎﺭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺫﺑح گوﺳﻔﻨﺪﺍن
ﺪﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨن ﻨﺎﻟﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮔلّه اﻯ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻭ ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺷﺎﻋﺮ،ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻋﻮﺍﺭﺽ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﮕﻠّﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺯ ﻣﺸﺎﻋﺮ ﺗﻌﺎﻃﻔﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﺮﻗﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺣﻔﻆ ﺍﻓﺮﺍﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎت
عَرَﺿﻰ ﻭﺟﻨﺒﻰ
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ ﺗﺴﻠّﻂ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺻﻔﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮ،ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎﺑﺎﺯ ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮعی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩه اﻡ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﺪﺕ ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺎﺯه
اﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺭﺍﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻮﻡ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻓﺮﺩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﻧﻮﻉ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ، که ﺪﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ،ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﻢ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻭ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﺎﻋﺮ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ،ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ،ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺻﻔﺎت ﻨﻮﻋﻰ،
ﻭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻃﻰ ﻗﻄﻌﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ .

ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺎنیّت
ﻮﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ،ﻭﻋﺪﻡ
ﻣﺸﺎﻋﺮ ﺗﻌﺎﻃﻒ،ﻣﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ ﻭ ﻧﮑﻮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺪﻑ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻭﺍﻝ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻈﻢ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻳﻚ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻘﺺ
ﻭﺳﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﻫﻤﺪﻟﻰ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﮐﺴﺒﻰ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ ﻳﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ . ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺪﻑ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺷﺒﺎﺕ
ﻭ ﺩﻭﺍﻡ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺻﻠﺢ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﺮ ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺪﺍﻭﻡ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ،ﻳﻌﻨﻰﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻔﺮ ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺗﺒﻘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﻨّﻰ ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻭﺿﻌﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﻢ ﻋﺼﺮ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ
. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺗﻌﺎﻃﻒ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺰﻳﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺪﻟﻰ ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎی ﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺒﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﻔﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻗﻠﺒﻰ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ
.

ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻭ ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ،ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤثی ﺑﻴﻦ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎ
ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺃﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻮدﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻧﻴﺰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺭﺷﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﻢ ﮔﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﻢ ﮔﺎﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮓ
ﺩﻟﻰ ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺑﺪﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺧُﺒث
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺭﻧﺞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻥ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﭼﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﻒ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺷﺪ ﺍﻭﻟﻴّﻪ،ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﻙ ﺣﺎﻝ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻨﺤﺮﻑ،ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻰ ﺑﻨﺪ ﻭﺑﺎﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ،ﮐﻪ
ﺷﮑﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﺶ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺑﺘﻌﺎﻃﻒ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺟﻤﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ.
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻭﻣﺪﺭﺳﻪ ﻫﺎ،ﻳﮑﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺎﻃﻔﻬﺎﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺨﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﺭﺷﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺭﺷﺪ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻤﻰ ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋث ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻋﻠﻞ ﺗﻌﺎﺭﺽ ﻭﻧﺰﺍﻉ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﻣﺸﺎﺭﮐﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎ
ﻣﻘﺪّس که ﺸﮑﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﭼﻮن
اﺗّﺤﺎﺩ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺎﻓﻴﺎ ﻭ ﺟﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻭﺭﺍﻩ ﺯﻧﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﺮﺍﺳﺘﻬﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﺗﻞ ﻫﺎ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺻﻨﻔﻰ. ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،ﻭ
ﻧﺮﺥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺸﻔّﻰ ﺧﺎﻃﺮ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﺸﺎﺭﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﻭﻧﻔﻌﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣثبتی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺩﻋﺎﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺭﺷﺪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﺟﻨﮕﻞﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﭘﻴﺪﺍﺷﺪﻩﺍﺳﺖ،ﮐﻪﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮﺍﺳﺖ.

ﺷﻠﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﮕﻔﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺸﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺭﺫﺍﻳﻞ
ﻣﻨﺠﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﺪ ﺭﻭﺯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﺍﻳﺞ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺧﻤﻮﺩﮔﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
. ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺪﻩ،ﻭﻟﻰ
ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ،ﮐﻤﺘﺮ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﻋﻠّﺖ
ﺃﺻﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ(ﮐثیر
ﻣﻦ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﻦ ﻭ
ﻗﻠﻴﻞ ﻣﻦ ﺍﻟﺄﺧﺮﻳﻦ)
ﭘس ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﻓﻌﻠﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻰ،ﻭ ﭼﻪ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎن عمر ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺁﻣﺎﺩه ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺎمعه ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﻏﺎﻟﺐﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ،ﮐﻪ ﻣﺸﺎﻋﺮ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﻭﻋﻮﺍﺭﺽ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺭﺷﺪ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺷﻠﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺭﻭﺍﻧﻰ. ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻤﺮﻩ،ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻭ،ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﮐﻪ ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴّﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻗﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﺣﺮﻑ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺵ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻄﺒّﻊ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺗﺎ ﺳﺮ ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺪیه اﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺎﺩﻯ ﺣﻴﺎﺕ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﺮﺍﺗﺒت
کاﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ، ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﮐﺸﺶ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺸﺶ ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻋﻠّﺖ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻟﺬﻳﺬ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻭ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ
. ﻭﻟﻰ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﺎﻯﻋﻠّﺖ ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻦ ﺭﺷﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻠﮑﻪ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ،ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻠّﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﻳﮕﺮی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺗﺄثیر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺗﻤﺪن
ﻤﺎﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻭﻫﻢ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭ ﻣﺮﮐﺰﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ.
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺭﺍ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻓﺮﻋﻰ،ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﭼﻪ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﭼﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺎﺗﻰ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ،ﭼﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺷته اﻳﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺳﺖ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻧﺒﻮﺩ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺪﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ،ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ،ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ
.

ﺳﺎﺭﺯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻌﺎﺻﺮ،ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﺫﺍﺕ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺭﺍ،ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻔﺼﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺍﺻﻞ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻧﻔس ﮐﻞّ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺫﺍﺕ ﻣﻨﻔﺼﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺿﻤﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩ

ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﺒس ﻫﺮ ﺫﺍﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻟﺎﻙ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﺫﺍﺕ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺸﺪ،ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻙ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺎ ﻧﻌﻤﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺭﻧﺞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻫﻢ ﺩﺭﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪ. ﺑﻮﺩﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻴﺸﻮﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻗﺒﻮﻝ ﺭﻧﺞ
ﺍﺳﺖ،ﻭﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺑﻨﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.

ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﻣﺎﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻭ ﺑﺮﺩﻩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺭﻧﺞ ﺑﺮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
،ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﺳﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺣﺎﻟﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮒ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮﺵ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﺸﺪ. ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻣﺎ ﻣﻴﺠﻬﺪ،ﻭ ﺑﺼﻮﺭت
اﻟﻬﺎﻡ ﻓﻄﺮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ،ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺣﻮﺍﺩث ﺳﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻣﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺑﺎﺯﺗﺎﺑﻰ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻭﺍﻝ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺑﺪ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺩﻡ ﺳﻤﻴث
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﺎﻋﺮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﺑﻌﺎﻃﻔﻪ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺿﻌﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺑﻤﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻧﻪ ﺁﻭﺭﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻓﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﻫﻴﭻ
ﺣﮑﻢ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩ،ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺳﺎس ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻗﻠﺒﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ ﻳﻚ
ﺣﮑﻢ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺿﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺍﺭﺯﺵ ﻳﺎﺑﻰ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﮑﻤﻰ ﺑﺮﺧﻮﺩﺵ
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻋﻢّ
ﺍﺯ ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﺄﻣل ﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺃﺩﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻰ ﺃﺩﺑﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺳﺮﺯنش
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻌﺎﻃﻔﻪ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭ ﺍﮔﺮﻋﺎﻃﻔﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻋﺸﻖ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺍﺳﺖ ﻋﺎﻃﻔﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺳﭙس ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
.

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ،ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺫﺍﺗﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎﮐس
ﺷﻠﺮ، ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺘﻀﻤّﻦ ﺩﺭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻋﺸﻖ ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻧﮓ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﻭ ﺭﻧﮓ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﺟﻤﻊ
ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻏﻢ ﻭ ﺷﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻫﻴﭻ
ﺭﻧﮓ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺮﻧﺞ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ ﺷﺎﺩﻳﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺭﻧﺞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺴﺘﻰ ﻭﺧﻮﺷﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺄﻟّﻢ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ ﻭﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ
ﻭﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ، ﻭﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺎﺭﺯﺵ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺑﺮ ﭘﺎﻳﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺸﻘﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺩﺭﺑﺎﻳﺴﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﭘﺎﻳﻪ
ﮔﺰﺍﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣثبت ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺫﺍﺗﺎ
ﻣﺤﺘﻮﻯ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻧﻴﺴﺖ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﮑﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺘﺄثّر
ﺷﺪﻥ ﺍﺯﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺣﮑﻤﻰ ﺑﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺣﮑﻢ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩﻫﺃﻧﺪ،ﺍﺣﺴﺎس
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺒﺮﺋﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺁﺩﻡ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺑﺮئ ﺍﺯ
ﺍﺗﻬﺎﻡ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺎﺩقه ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺮاءﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺮﺍٴﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭻ ﮐس ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﺨﻠﺎﻗﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ .   ﺧﻄﺎﻯ ﺍﮐثر
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻣﺂﺏ،ﺍﺭﺟﺎﻉ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺘﻌﺎﻃﻒ
ﻳﺎ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﻤﮕﺎﻥ،ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻗﻠﺒﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻠّﺖ ﺧﻠﻂ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ،ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﻣثاﻝ
ﺁﺩﻡ ﺍﺳﻤﻴث ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻳﺎ ﺑﺨﺸﺶ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪه
ﺷﺪه ﺪﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻴﺮ ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ ﻋﻨﺼﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺍﺯ ﻋناﺻﺮ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺷﻠﺮ،ﺩﺍﺋﻤﺎ
ﺑﺮ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣثبت
ﺷﺨﺺ ﻣﺘّﮑﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻴﺮ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺁﻥ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻣثبت ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﻬﻢ ﺧﻴﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺍﺭﺯﺵ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ،که
ﺧﻴﺮ ﺍﻭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،ﺷﺮّ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎﺑﻌﺪﺍﺷّﺮﮔﺮﺩﺩ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﻠﺮ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣُﺐّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣُﺐ ﺟﻤﺎﻝ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﻠﻰ ﻋﺸﻖ
ﻫﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺷﺪﻫﺎﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺷﺨﺺ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﻭ ﺗﺒﺎﺩﻝ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻔﻘﺘﻰ
ﺍﺯ ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﺷﻠﺮ،ﻋﺸﻖ
ﻫﻤﻴشه ﺒﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭﻧﻔﻊ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ،ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺍﺑﻄﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺭﻭﻯ ﺍﺭﺯﺵ،ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺭﻭﻯ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺯﺍﺋﻞ ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﻠﺮ ﺣُﺐ ﺫﺍﺕ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﺧﺎﻟﺺ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺟﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﻧﻴﺴﺖ ﻟﺬﺍ
ﻋﺸﻖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺷﻌﻮﺭ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺸﻖ ﻓﻌﻞﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻓﺎﻋﻞ ﻣؤثّر
ﺑﻮﺩﻥ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺗﺎﻡ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺣﺴﺎﺵ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﻥ،ﮐﻬﻤﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻣﻨﻔﻰ ﻣی
گوﺋﻴﻢ ﻓﺮﻕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻴم ﻮﻳﺎ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﻳﻢ،ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺑﻴﻚ ﺯﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩ،ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻔس ﻭﻓﻌﻞﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻓﺮﻕ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ
. ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﻌﻞ ﻋﺸﻖ
ﺭﺑﻂ ﺑﻤﻦ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺸﺨﺺ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻌﺸﻖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﺪﺍ ﻭ
ﺩﻋﻮﺗﻰ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﻌﺎﺷﻖ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﻖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻓﻌﻞ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻣﻞ
ﻋﺸﻖ ﻣﺘﺒﺎﺩﻝ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ،ﺣﺎﻝ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﻓﻌﻞ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺷﻠﺮ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺣﺴﺎس ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻥ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺷﺮﻃﻰ ﻣﻘﻴّﺪ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻬﻢ ﻃﺮﺍﺯ.
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ ﻋﺸﻖﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭﻣﻘﺎﻡﺭﻭﺣﻰﺗﺴﻠﻴﻢﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻴﻦ
ﻋﺸﻖ ﻭﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ
ﻫﻤﺪﻟﻰ ﺑﻨﻈﺮ ﺷﻠﺮ
ﺭﻭﺍﺑﻄی هست. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺎس ﻗﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗّّﮑای ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ
ﺯﺍﺋﻞ ﺷﺪ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻗﺘﻰ ﻋﺸﻖ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﻤﻐﺰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻋﻄﻒ ﻣﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﻋﺸﻖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﻫﻤﺪﻟﻰ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺗﻨﺎﺳﺐ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﻠﺮ ﻋﺸق ﻤﺠﺮﺩ
ﺷﺮﻁ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﮐﺮﺩﻥ ﻋﺸﻖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎت اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺸﻖ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻋﺎﺷﻖ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﻔﻌﻞ. ﻭﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻳﻚ ﻋﺸﻖ
ﺷﺎﻣﻞ ﻭﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺸﻖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻭﻣﻠّﺖ ﻭﻭﻃﻦ . ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﮐﻨﻴﻢ ﻭﻟﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎن
الهی اﺳﺖ،که ﺘﻌﺎﻃﻒ
ﺗﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻔﻘﺖ ﺗﺎﻣﺎﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺍﺣﺪ،
ﻫﻢ ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﮐﻪ
ﺑﮑﺴﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺩﺭ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﺍﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ،ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺷﺮﻳﺮ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﮐﻴﻨﻪ ﻭ ﺣﺴﺪ ﻭ ﺗﺸﻔّﻰ
ﺧﺎﻃﺮ ﻳﺎ ﺩﻝ ﺧﻨﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮﺗﻤﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ که ﻨﺴﺒت
ﺒﮑﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﻭﺳت
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ، ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﺁﻥ ﺷﺨﺺ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻣﺎﺭﺍ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻳﺎ ﺷﻔﻘﺖ
ﻭﺗﺮﺣّﻢ ﮐﻪ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻨﻈﺮ ﺷﻴﻠﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺪﺭﺩ
ﻭ ﺍﻟﻢ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺭﺟﺎﻉ ﻋﺸﻖ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺘﻌﺎﻃﻒﻭﺷﻔﻘﺖﻭﺗﺮﺣﮑﻢﺍﺳﺖ.

ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺁﻟﺎﻡ
ﺷﺨﺺ ﻣﻌﺬﺏ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻣثبت
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﻠﺮ
ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺮﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺟﺎﻉ ﻋﺸﻖ
ﺑﺸﻔﻘﺖ ﻭ ﺗﻌﺎﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺷﮑﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺟﻤﻌﻰ. ﺷﻠﺮ ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺖ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ ﺑﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺍﮐثرﺍ
ﺳﻄﺤﻰ ﻭ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﺸﻖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﻌﻤﻖ ﺑﺮﻭﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻭﻣﺠﺮﻡ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺑﺎ ﻣﺸﺎﻋﺮ
ﺷﺮﻳﺮ ﻭ ﺧﺒﻴث ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣصبت
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻠﺮ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻕ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺖ،ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺭﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبت ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﻓﻌﻞ ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ،ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﻫﻨﺮ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺑﺸﻴئ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯﻋﺸﻖ
ﺑﻬﻢ ﻃﺮﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺸﻘﻬﺎی عقلی ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺷﻠﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﺷﮑﻠﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﻤﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺣﻘّﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻃﻦ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻴﻦ ﻣﺎ ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﻘﺎﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ،ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺷﺨﺺ،ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺭﺍ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺭﺳﺎﻟت
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻴﻦ
ﺗﻌﺎﻄﻒ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ،ﻭﺗﻨﻮﻉ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ،ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺸﻖ ﺫﺍﺗﺎ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻃﻦ ﻋﻤﻘﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢﺩﺭﺁﻥﻧﻔﻮﺫﮐﻨﻴﻢ.

ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺠﻢ ﺁﻥ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻐﺰﻯ ﺭﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﻳﻚ ﻧﻈﺮ ﻭﻟﻮ ﻏﻠﻂ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ،ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻉ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﻳﻴﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻃﺒﻊ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﮐﺶ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ،ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ،ﻭﺟﺪﻯ
ﺗﺮ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﺗﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭﻭﻳش ﺮﺿﺎ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﺠﺎت ﺪﺭ
ﺩﻭﻗﺪﻡ ﺍﺳﺖ،ﻗﺪﻡ
ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﻧﮕﺬﺍﺷته
اﻳﻢ ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ
ﺗﺎ ﭼﻪ ﻋﺸﻘﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﺷﺪﺗﻰ،ﻭﭼﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻭﭼﻪ ﮐﻤﻚ ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

M116

من و
شخصیّت فردی

ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻦ ﭼﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺗﻨﻰ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﺟﺰﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺍﺩ ﺁﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ عَوَﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﭘﻴﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
. ﻭﻟﻰ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮ ﺟﺴﻢ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﻋﺼﺒﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻦ ﻣﻄﻴﻊ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻈﺎﻡ ﺫﻫﻨﻰ ﻓﮑﺮ،ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﻋﺼﺒﻰ ﻣﺎﺩﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ، ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﮐﻪ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺗﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺗﺤﮑّﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺗﻦ. ﮐﻪ ﺗﻦ
ﻏﺮﻕ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ، ﻭﻋﻠﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ(
ﭘﺎﺭﺍ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ).
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺪ ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩه ﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﺩ،ﺁﻣﺪﻩ ﺗﺎﺧﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻑ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
. ﺗﻐﻴﺮ ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺍﺟﺰﺍٴ
ﺗﻦ،ﻭ ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺗﻦ
ﺩﺭ ﻭﺭﺯﺵ ﻭﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﺗﺤﺼﻴﻞ،ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺴﻰ ﺑﻔﮑﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ،ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺎﺟﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﺗﻤﻬﺎﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺍﺷته ﻮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺻﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ،که
اﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺨﺴﻴﻦ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺟﻨﻴﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﺮ ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺳﺮﻳﻊ. که ﻤﺎ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﺭﺷﺪ ﺟﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭﺟﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺗﻮﻗﻒ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺤث ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت ﺭﻭﺡ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﻀﻮﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﻠﻤﻮس
ﻭﻣﺤﺴﻮس ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ،ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺐ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ، ﮐﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻔس ﻤﻄﻤنّه ﺸﺎﻫﺪﺍن
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺑﻨﻔس
ﻤﻠﻬمه ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻣﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺿﻌﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺷﻦ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻐﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻤﮑﻦ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣثبت ﻮﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻴﭻ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺧﻮﺩ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

هبوﻡ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻨﮑﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻨﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻣﻠﮑﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﺗثبیت ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻫﻴﻮﻡ ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻠّﻤﻴﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻦ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺡ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
که ﻤﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﻫﻴﻮﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﺭ ﮐﺠﺎ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﮐﻪ ﺟﺎ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺗﺮﺷّﺤﻰ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺭﻭﺍﻥﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ، ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪ. که ﺠﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫنی اﺳﺖ. ﻭﻧﻈﺮیه
ﻤﻦ ﻭ ﺍﮔﻮ ﻭ ﺳﻮﭘﺮﺍﮔﻮﻯ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﮔﻮﺋﻰ،
سه ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﺗﻮ،ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﺧﺒﺮ ﻭ ﺷﺮﺡ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻋﺮﻓﺎﻥﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ،
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﭼﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﺟﺎﻯ
ﺑﺤص ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ(ﻣﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺰﻳﺰﺗﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺤث ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ.

ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﻚ ﻣﻦ ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻳﻚ ﻣﻦ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻦ،ﺑﺎ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﺪﻣﻰ ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﻳﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍعی ﻨﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭﻓﺮﺽ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ،ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺴﺐ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻥ. ﺣﺘﻰ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺧﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ  ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
( ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ) ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺃﻣﺮﻯ ﻋﺪﻣﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺽ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺭﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺿﻰ
ﻭﺍﻧﺘزﺍﻋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﻭﺑﻌﺪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻳﺪﻧﺪ،ﻭﻣﻦ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ،ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ،ﻭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﻬﻢ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﮐﺴﻰ، ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺣﺎﻧﻪ، ﻭﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﺗﺄﺷﻴﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ (ﻋﻘﻴﺪﻩ) ﮔﻔاه
اﻧﺪ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﺷﻴﺴﺘﮕﺎﻥ.
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﭼﺸﻢ ﻭﻳﮋﻩ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﭼﺸﻢ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺳﺒﺰ ﻭﻗﺮﻣﺰ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﺩﻳﺪن
ﺒﺮﺗﺮﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻴلیاﺯﺣﻘﺎﻳق
ﻤﺴﻠّﻢ ﺑﺮای
علم ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﺳﻮﺍﺩ ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﺁﻧﻬﺎ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻓﮑﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﭘﺎﺭﺍ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ،ﮐﻪ
ﺻﺤﻨﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﺰﻭﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ،ﻓﻌﻠﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻈﻢ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﺘﺤﮑّﻢ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎﻟﻬﻮﺳﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﻭﺡ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻭﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ،ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺡ ﻭﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸته ﺒﺨﻠﻖ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫمه اﻳﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻳﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻪ ﻟﻔﻆ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺗﺮﺳﻴﺪ، ﻭﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ  ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺎﺗﻌﻴﻴﻦﺳﻮﺍبقﺁﻥ
.

ﺑﺤث
(ﻣﻦ)ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻓﺮﺩﻯ،ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺟﺎﻯ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺎ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ،ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻴﻮﻡ،ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃثیرﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺍﺯ
ﺁن ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭﺑﺤﻖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ ،ﭼﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ ﮔﻔاه
اﺳﺖ . ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻦ ﻣﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﻓﮑﺮ،ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﻭﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ ﻫﺴﺖ،ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ،ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﺭﻓﺎﻩ ﻭﻟﺬﺗﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺭﻓﻊ ﻧﺸﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺑﺮﺧﻰ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺷﺪﻳﺪ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺍجعه اﻯ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺣﮑﻤﺖﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻋﻘﻞ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻫﺮﮐس ،ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻦ ﻫﺎ ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ پسﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺗﻮﺳﻂ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺘﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ ﻭﻋﻘﻠﺨﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﭘس ﺍﻳﻦ ﺷﻔﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻤﻦ ﺑﺎلا
تر ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ (ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﺎﻫﺪ،ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻨﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ
انسان کامل ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮﺳﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺳﻪ ﺑُﻌﺪ،ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭ ﺑُﻌﺪ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑُﻌﺪی ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑُﻌﺪ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺳﭙس
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺳﻮﻡ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ،ﻭﻟﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯﭼﻨﺪ ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ،ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮکی
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ،ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ،ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺃﺗﻤﻰ، ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ،ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻪ ﻓﻀﺎ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺫﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ،
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺸﺖ
. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ(ﻣﻦ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻦ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ،
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻓﻮﺭﺍ ﻭﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻫﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﻭﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺻﺤﻴﺢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﮐثر
ﻧﻮﺷته ها ی ﻤﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺭﻭﺡ،ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺫﺍت ﻴﺎ ﺩﺭﻭﻧﻴﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍت ﻮ ﺭﻭﺡ چه ﺮﺳﺪ،ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻮﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎب
اﻟﻬﻰ آﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ،ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍن
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ،
ﮐﻤﺎﻟﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻰﺑﻴﻨﻨﺪ،
ﻭﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﻳﻢ،ﻣﮕﺮ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺑﻘاء
ﻣﺎ ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻫﺮﺗﮑﺎﻣل
ﺬﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﺪﺭﺳﻪ،ﮔﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ،ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻣﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺎﺳﻮﺩ
ﺷﺪ ﻣﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻤﻦ ﺑﻰ ﺳﻮﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺠﺴﻢ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﻭﺣﻠﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ

ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ،ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻫﺎﻧﺪ. ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮﻧﻮﻉ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻦ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ،ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ
ﺑﻌثت ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺟﺸﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍن ﺴﻠﻮﻙ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺭﻭﺯ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺟﺸﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣله
ﺒﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎی
ﺪﻳﮕﺮﺮﻓﺘﻦ
است. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ،ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺣﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻢ ﺗﻦ ﺑﺬﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺳﻴﮑﻮﻟﺎﺳﻴﻮﻥ
ﺃﺗﻤﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺫﻫﻦﻫﻴﭻﺃثزﻯﺍﺯﻭﺟﻮﺩﺁﻥﺑﺎﻗﻰﻧﻤﻰﻣﺎﻧﺪ.

ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺩﻗﻴﻖ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ،ﻭ
ﻣﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﮑّﺮ،ﺩﻭ
ﺃﻣﺮ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻣﺪه اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ،ﭘﺎﺳﺦ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮑﻪ
ﺟﺪﻳﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭﺫﻫﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ. ﻭﺟﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﻫﻴﭻ ﺭﺍﻩ
ﻭ ﺭﻭﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﻦ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ،ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺍﻭ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭﺗﻦ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﺮﻗﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺭﻭﺡ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺳﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻨﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯﺗﻦ،ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ، ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪه ﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺖ
. ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ،ﻭ
ﮐﺴﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮐس
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ چه ﺒﺪﺗﺮ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
(ﻣﻦ) ﺍﺯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻧﻔﺶ ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﺳا ﺮﺍه
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺁﺭﺍﻣشی
اﺯ ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄخرﻩ ﻧﻔس
ﻣﻠﻬﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ

ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﺑﺬﻫﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻦ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻦ ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﻦ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻂ ﺑﻴﻦ ﺗﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭﻟّﻴﻪ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻃﻔﻞ ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﻣﻦ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸته
اﻧﺪ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻖ ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺑﻠﺬﺕ
ﻳﺎ ﺑﺪﺍﻧﺶ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑثرﻭﺕ ﻭﻳﺎ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ،ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﭘﻴﺸﮕﻰ ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍلاّ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ، ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺗﻬﻴّﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ

ﺧﻮﻳﺶ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓته ﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮچه
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻴﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﺳَﻴﻠﻰ
ﺧﺮﻭﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺩﺭﻙ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄح
عقل ﻣﺮﺍﺗب اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﻭﻗﺒﻠﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ،ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺑﮕﺬﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻨﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ، ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎی اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ،ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪی ﺒﺮﺗﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ. ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑﻌﺪﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثب ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻴﺎﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ،ﻭ ﻫﻢ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤﻞ،ﻭ ﻫﻢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ،ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﺣﻮﺩﻳﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﺯﺍﺩ، ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻘﻞ ﮐﻮﺩﻙ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﮔﺴﺎﻟﺎﻥ،
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻤل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻮﺣّﺶ ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻢ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻋﻘﺪهﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ. ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺻﺤنه هاﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺟﻠﻮ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻪ
ﺟﻠﻮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ،ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ ﺁثاﺭﺵ
ﺩﺭﭘﻨﺪﺍﺭﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮدﺎﺭ ﻧﻴﻚ ﺍﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ،ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﻌﺎﺭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺣﻠقه اﻯ ﺩﺭ ﺩﺳت
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﺑﻬاء ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ ﺳِﻨﺖ
ﻭﺗﻘﺪّس ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﺭﺍ ﺟﺴﺘﻦ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻨﻬﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻳﻚ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ،ﺩﺭ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ دﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺰﺍﺭﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻴﻠﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ، ﺍﻧﺘﻈﺎرﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ،ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻫﺎﻯ،ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ،
ﻭچه ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺻﺎﺩﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺮﻑ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻠﻤﻴﺪﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﺯﻳﺒﺎ.

ﺃﻣﺮﺳﻮﻥ
ﺃﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﻦ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺎﻁ ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩﻡ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻴﺪﺍﺭی
ﺬﻫﻦ، ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺤﺎﻁ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻟﺠﺎم گسیخته ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎ ﻣﻨﻌﮑس ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﻣﻰ
ﻳﺎﺑﻢ ﮐﻪ ﻣﻦ ﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻢ . ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺘﻦ،ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﺧﻮﺍﺏ،ﻭﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻪ ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻦ ﺍﻭ ﻓﺮﻕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺪﺭﻙ ﺷﺎﻳﺴﺸﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺕ ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻮﻉ ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎ، ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ،ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻦ،ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺷﺨﺼّﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻦ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ،ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻈﻤﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻣﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻦ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﻢ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﻡ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﺪ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻟﺬﺕ ﻭ ثرﻭﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻦ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
، ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﺦ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﭘﻴﺶ ﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺧﻮک ﺘﺎ ﻣﻴﻤﻮن
ﻮﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ،ﮐﻪ ﻗﺪﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﺪه
اﻳﻢ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺩ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﺭﺍ ﺑﺘﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﻍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺁﻥ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﺂﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﻭ ﺑﻰ ﻏﺬﺍﺋﻰ،ﻭ
ﺧﻄﺮ ﺩﺭﻧﺪﮔﻰ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻥ،ﮐﻪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺳﺎﺯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ، ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭﻓﮑﺮ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ
یا ﺃﺑﺎﺑﻴﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭽﻨﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ
ﻭ ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻴﺮﮔﻰ ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺳﻮﭘﺮﺍﮔﻮﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻦ ﺗﻦ
ﻭ ﺍﮔﻮ ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺎ،ﺩﺭﭘﺸﺖ ﻣن
هاﻯ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺴﻤی ﻨﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻣﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻦ

ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻟﺒﺎس ﻭﺁﺭﺍﻳﺶ
ﻭﻣﺎﺳﻚ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﺍﻭﺝ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﻣﺨﻔﻰ ﻧﻤﻰﻣﺎﻧﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮﮐس ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ ﻭ ﭘﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﮐﻪ ﺑﺸﮑﻞ ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻳﻚ ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻏﻢ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﭼﻮﻥ ﺁثاﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺳﺨﺘﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ثرﻭﺕ
ﺑﻬﻢ ﺑﺰﻧﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐﻮﺷﺸﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺳﻴﺮ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻰ ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻟﺎﺗﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﻧﻴﺰ ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﭘﺶ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﭘﺎﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺯﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪه ﻮ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩی ﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔﻠﻰ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻃﻔﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺭﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ،ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟّﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﻔﺮﺩﺍﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺗﺎ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﮑﻨﻴﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻏﻀﺐ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺘﻬﺎﻯ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻤﺎ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﭼﻪ ﺧﻮﻥ
ﺟﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ، ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ،
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻭﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺷﺮﻙ ﻭ ﺣﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻤﻴﺮﺩ.
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺨﺮﺝ ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ

ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﮐﻮﺩﻙ
ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ
، ﻭﺑﺮﺧﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥﺍﮔﺰﻣﺎﻳﻨﺮﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ.

ﭘﻮﻟس
ﻣﻘّس ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺪﺵ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﻟﺬﻳﺬ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﻭ ﻋﻠﻒ ﺯﺍﺭ ﺧﻮﺩ،ﺍﺣﺴﺎس
ﻟﺬﺕ ﻭ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻴﺎﺑﺪ،ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺎلاتر ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﻯ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻏﻢ ﻭﻏﺼّﻪ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﮐﺮﺏ ﻭ ﺑﻠﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺑﻠﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﺵ
ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺍﺳﺖ. ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺣﻔﻆ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﻌﻠﻰ ﺷﺨص ﺪﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻟﺬا ﺒﺮﺩن اﺳﺖ،
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﺷﺪﻩ،
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭﺗﻀﻤﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮت ﺘﻠﺎش ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮی ﺒﻌﺪﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻓﺼﻮل ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻧﻮﻋﻰ، ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﺁﻥ،ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺮﺳﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺟﺴﻢ
ﻣﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺴﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻦ ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻦ ﺍﺻﻠﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺿﺮﺏ
ﻭ ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺭﺍ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺶ،ﻫﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻫﻢ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ، ﻭﺗﻦ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﻫﺎ ﻣﺎﺳﮑﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﭼﻬﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺯﺩﻩ،ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻪ ﺯﺷﺖ ﺧﻮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻨﻈﺮﻋﺮﻓﺎﻥﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪه
هرﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ ﺗﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘی ﻮﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻞّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟزء ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﮑﻪ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺳﺎیه
ای ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻪ ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺁﺑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻧﺪ. ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ ﺍست
ﻭﻣﻦ ﻭ ﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻦ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭ ﺳﻬﻮﻟﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻋﻴﺐ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﭼﻮﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ،ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺨﻔﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻔﺶ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،ﻣﻨﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻭﺭؤﻳﺖ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﻤﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺬﻫﻦ ﻭ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﺗﻮﺟّﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﻮﺩ، ﺗﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﭽﻨﺎﻥ ﺿﻌﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
ﺒﺮﺍی ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻦ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍنی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻣﻘﺪّس
ﮊﺍﭘﻨﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻨﮕﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺣﺘﻤﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻦ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﮔﻰ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺸﺪﺕ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺘﺠﺪﻳﺪ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ،ﮐﻪ
ﺳﭙﺎس ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ،ﺍﻳﻨﻚ
ﻳﺎﺭﻯ ﺩﻫﻨﺪﻫﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻄﺮﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ،ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻦ ﻭﻣﻨﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻨﻴّﺖ
ﻭﻣﻨّﺖ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻗّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ، ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﺍﺻﻠﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻨﻴّﺖ ﺭﺍ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻣﻦ ﻭ ﻣﻨﻴّﺖ ﺍﻭ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻤﻨّﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ ﻣﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ ﻣﻮﻗﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ

ﺴﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺃﺯﻟﻰ ﻣﺎﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻫﺎﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﺧﻮﺏ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺗﻦ ﻭ ﺫﻫن ﻤﺎ
که ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﺯﺍﺩ ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺺ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ،ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﺣﻠﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻭﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﭘﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺴﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺪﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ،ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭﺍﮔﺮ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﮐﻨﻴﻢ،ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،ﺭﻗﻴﻘﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ، ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﻭﻣﻦ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻣﺎ،ﺩﺭ
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻦ ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨم هاﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎی ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﺻﺪﻫﺎﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝﻋﺬﺍبﺑﺪﻳﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻋﻴﻦ ﺟﺴﺪ
ﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﺸﻤﺸﺎﻥ ﻫﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺍﺯ ﺃﻧﺪﻳشه
های کسی ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺎ. ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻣﺪ،ﻣﺤﺴﻮس
ﮔﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ،ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻈﺎﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗمی ﻤﻴﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻋﻮﺽ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻧﻈﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻭ ﺟﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺑﺪﻧﻰ
ﻃﻔﻞ ﺑﺎ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﻣﻦ ﻫﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ،ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪهﻫﺎ،ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ،
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ،ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯﺗﻮﻟﺪﺑﻌﺪﻯﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺪﻳﺎﻓﺖ.

ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ،
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﻟی
ﺪﺭ ﺻﻔﺎت ﺬﻫﻨﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺴﻢ ﻃﻔﻞ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺒﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻃﻔﻞ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﺎﻟﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻃﻔﻞ ﮐﻢ ﻫﻮﺵ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺎ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﻘﻞ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻣﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻫﻠﻨﺪﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻘﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﻃﻠﺒﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ،ﻭﻧﻪ ﺑﻘﺎﻯ
ﻧﻮﻉ، ﻳﻌﻨﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖ.
ﭘس ﺳﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ

ﻣﺮﮒ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺮﻭﺩ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ، ﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﻘﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺿﻊ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺃﻧﺪﻙ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻴﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﻢ ﮐﺮﺍﻣﺖ،ﺩﻭﭼﺎﺭﺑﺤﺮﺍن
های ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺎﻟﺠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺴؤﻟﻴّت
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻭﺗﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎﻓته اﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪه
اﺳﺖ. ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﻴّﻮﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،ﻣﺪﺑّﺮ
ﺗﻤﺎم هستی ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎن هاﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻋﻤﺪﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﻟﺬﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﭙﻮﭼﻰ
ﻭ ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭﺳﻬﻞ
ﺍﻧﮕﺎﺭﻯ ﻭ ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﺪﺕ ﺍﺳﻴﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪه اﻧﺪ . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏﺮﻕ ﺷﻬﻮﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﺷﺪﻥ،ﻳﺎ ﻏﺮﻕ ﺣﺮﺹ
ﻃﻤﻊ ثرﻭﺕ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺖ ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻳﺎﻓﺘن ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﻋﺪ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮐﺸﺮﺍ ﻋﻤﺮﻫﺎﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ،ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﻫﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﺎﻝ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﻯ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺭﺯﺵ
ﮐﻪ ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻁ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻦ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﻳﺸﺘن ﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. که ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻋﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ
ﻭﻭﺭﺯﺷﻰ ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺮﻳﺴﻚ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺒﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺮﮒ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﻫﺮ ﺷﺐ ﺍﻭ،
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﻞ ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪسﺑﺮﺳﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﮑّﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻫﻢ ﺯﺍﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺽ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻬﺎﻯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ،ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﻢ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﻳﺎ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻤی ﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﭘس ﻓﺮﺽ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻭﻳﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻓﺮﺿﻰ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺗﺎﻡ،ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﺍﻳﻨﻚ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ،
ﭘس ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﭘس ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻮﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻓﮑﺮﻯ ﻳﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺴﻰ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ،ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎنی
ﺪﺭ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍن ﺮﺍﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﭘﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺗﺼﻮﻳﺐ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﻴﭻ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ. ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺯ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﻀﺮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻰ ﺧﻮﺭﺩ ﻭﻣﻨﺒﺮ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯﮐﺮﺩ.

ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺭﺟﺎﻉ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻟﺒته
ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻧﻰ،ﺍﻳن
ﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺧﻄﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﻳﺶ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻐﻴﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺮﮐﺰ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻣﻨﻮﻁ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﻏﻨی ﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴجه ﺒﺎﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﮔﺮﺩﻳﻢ ،ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﻈﺎﺭﻩ ﮔﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﺁﻥ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻟﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺮﮐﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﺁﻳﺪ،ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﺑﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻮﺭ ﺑﻴﻨﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﺻﻞ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺤﻮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﻮﺭ ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻭ ﺃﺑﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺍﻳﻬﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﻮﺩﻫﻮﻫﺴﺘﻮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻮﺭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﻣﻠﮑﻮتی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﺤﻮﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻞّ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﺪﺍﻯ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﻴﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺗﺎ ﻣﺤﻮﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻮﺭﻳﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ ﺑﻤﺤﻮﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﻣﺎ،ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺳﺮ ﺳﭙﺮﺩﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠﻴّﺎت
ﺘﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻮﺭ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﻭ ﺻﻮﺭﺕ
می گیرﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﺩﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺮﻭﺭﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ،ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩﺳﺮﻭﺭﻯﻭﺑﺮﺗﺮﻯﻭﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯﺩﺍﺭﺩ.

ﻋﻠّﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺤﻮﺭﻳﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧته ایم ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﻨﺶ
ﭼﺸﻢ ﺗﻦ ﻭﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،که ﺒﻤﻮﺟﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﭘس ﺸﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷت ﻴﻌﻨﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ،ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ، ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺁﻧﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭؤﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺄﺻﻞ ﺍﺻﻴﻞ ﻫﺴﺘﻰ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪﻫﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﺧﺪﻣﺘﻰﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﺤﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻮﺭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﺩﻭ ﻳﮑﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺠﺴّﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴت
هستند ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﮔﺮ
که ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺖ،ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺤﻮﺭﻫﺎ ﻭ ﻣﺮﮐﺰﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻰ. ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮐﺰﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻞّ ﺍﻟﮑﻞّ
ﺭﺳﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ. ﺟﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﭼﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت ﻠﺪﻧّﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ می ﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﻫمه
کاﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺗﻤثیل ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﺭﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻳﻴﻢ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻗﻠّﺎ ﺑﺠﺎﻯﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
، ﻣﺮﮐﺰﻳﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭچه ﺒﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ،که
ﺒﺎ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍلاّ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﻭﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻠﻒ ﮐﻨﺪ، ﻭﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﻧﺪ،
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺎﻧﻮﺍﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺍﻩ ﺃﺯﻟﻰ ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩنیاﻝ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺩﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻨثی ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﺮﺁﻥ،ﺁﺩﻡ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺮﮐﺸﻰ،
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺍﻓﺴﺎنه
اﻯ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ ﺗﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﻳﺎﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢﺑﺮﺳﻨﺪﻳﺎﺩﺭﻧﻮﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﭘس
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﻭﺑﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻳﻢ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺤت ﺃﺗﻤی ﻨﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﭼﻨﺎن ﺨﻮﺍﻫﺪﮐﺮﺩ.

ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ،ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس اﺳﺖ،
که ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺤﻮﺭﻫﺎ
ﻭ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋی ﺒﻤﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻗﻤﺎﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺯﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺃﺯلی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺸﺖ،ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﺎﮐس
ﺷﺘﺮﻧﻮ ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩم
ﻨﻴﺴﺘﻢ. ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ ﻫﺴﺘﻢ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎ،ﺫﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﻭﺳﻴله
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺍﺕ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ، ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻭ، ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ . ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺸﻮﺩ،ﻳﺎ ﻋﺪﻣﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ

ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻳﮋﻩ ﺷﺨﺺ،ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ،ﭘس ﺨﻄﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ،ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﮑﻤﺎلﺎﻟﮕﻮﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﮐﻞ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺮﻑ ﺣﺴﺎﺑﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ،ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﺎ ﺗﺄثیرﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ،که
ﺪﺭﺑﻮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺫﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ، ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮش
کرﺩ، که ﻮﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺭﺍﺯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﮐس ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻌﻠّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺗﻤﻠّﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﺎ، ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻭﮐﺴب ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺷﺎﻣﻞ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻣؤﻣﻦ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ،ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺎﻟﮑﻴﺖ ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻠﻚ ﻭﻣﻠﺎﺋﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻯ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﺗﻤﻠّﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﻨﺪ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﻧﺪ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎﺯ
ﺧﺎﺩﻡ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎه ﺨﺎﺩﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﭘس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ،ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻭﺿﻊ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻬم ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻥ،
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻋﺪﻡ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺒﺮ
ﺗﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻋﺪﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ
. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ،ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ثباﺗﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺿﻊ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﻮﺭﺍ ﺳﻘﻮﻁ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﻬﺮ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻟﺬﺗﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ،ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﻞ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻳﻪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭ
ﺍﻧّﻴﺖ ﻭﻣﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭘس ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻨﻰ،ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻢ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺣﻘﻴﻘت ﻮﺷﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﻫﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺩﺍﻳﻢ، ﺍﺯ ﻗﺎﻓﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻮعی
عقب ﻣﻴﻤﺎﻧﻴﻢ.
ﻭﺳﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭقب ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻗﺪﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻢ. چه ﻤﺎ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻣﻨﺎﺳب ﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ،ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﻄﻘﺎ،ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻳﻚ ﻭﻇﻴﻔﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮﻳﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ،ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪ
ﻭ ﻟﻤﻴﺪ،ﻭ ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴّﺖ ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭﺭﺑّﺎﻧﻴﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺗﺮ می گردﻧﺪ. ﭘس
اﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻐﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﺎﻟﻢ ﮐﺒﻴﺮ
ﺟﻬﺎن ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺤﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ،ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﻮﺭ ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺟﺪ ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺣﺒﺸﻴﺎﻥ ﺣﻤﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻭﮔﻔﺖ ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴؤﻝ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﮐﻌﺒﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻭﺑﻬﺮ
ﻗﻴﻤﺖ ﺭﻧﺞ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻧج هاﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺮﺩﺩ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻨﺎ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﺴﺘﻰ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻳﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﭘﺸﻪ
ﻳﺎ ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺨﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﻧﻴﺰﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺑﺨﺪﺍﻯﺍﻟﻠﻪﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭘﻨﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻢ،ﺑوسیله ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﺎﺩی
ﻨﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬی ﻮﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ،ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﻣﺎﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﭘس
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻧﻴﺎﻳﺶ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻭﺧﻄﺎﺏ ﺍﻭ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻴﭻ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺷﺮﻙ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻭﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻫﺮ ﺗﻠﺎﺶ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبای ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. که ﺤﺘﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻨﻔﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺪﻑ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍه
اﻟﻬﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺗﺠﻠّﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳب ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
اﻭ، ﮐﻪ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ ﻫﻴﭻ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺣی ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺩﻋﺎﻯ ﮐﺴﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﺒﻮﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻴﺠﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻐﺎﻳﺐ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣله ای
نوﻋی عقل و ﺳﻠﻴقه
ها ﻭ ﺻﻔﺎت ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺩﺭﺍک
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ،ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺿﺮﻳﺢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺳﻴله اﻯ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺳﺎلک ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻤﺮﺍﺗب
اﻟﻬی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺻﻠﺎﺕ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻮﺑﺰ،ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻟﺎﺭﻭس ﻓﻮﮐﻮ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﻮﺩ،ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻫﺖ ﺫﺍﺕ
ﻭﺗﻘﺮب ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ ﺣﻔﻆ
ﺫﺍﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺣﻔﻆ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭح ﺸﺨص ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭼﺮﺍ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﮐثرﺕ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻧﺸﻮﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺯﻭﺍﻝ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺬﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪن هستند. ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ، ﻣﻈﻬﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺶ،ﻭﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺑﺎﺷﺪ
.

ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺸﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﻭﺭﻩ
ﺟﻮﺭﺟﻴﺎس ﮔﻔﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻌﺎﺩﻟﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﻤﺎن
اﺭﺍﺩﻩ ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻔﻊ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.
ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻚ
ﻧﻔﻊ ﺍﻓﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻓﻌﻞ ﻣﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺿﺎﻣﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻌﻠﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻫﺶ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺮﺩ ﺷﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍهی ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻃﻠﺎ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺯﺵ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺍﺭﺯﺵ
ﻃﻠﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ،ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻃﻠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﻃﻠﺎ ﺑﺪﺫﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻨﻴّﺖ ﺧﻴﺮ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻟﺬﺕ ﺭﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴم
ﻮﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﻫﺒﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻠﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ،ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺍﺯ
ﺃﻧﺎﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪه اﻳﻢ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﻦ ﺑﻮﺩﻥ،ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺃﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺳﻮﻟﻮﻭﻳﻮ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺎ ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻮﺿﻊ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﺩ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻣﺘﻰ،ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫد
، ﻓﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻌﻰ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣُﺐّ ﺫﺍﺕ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻭ ﻧﺮﮔﺴﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻨﮓ ﻧﻈﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻤﺤﺘﺎﺝ ﺗﺮﻙ ﺫﺍﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺎﺩﺭﺟﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍن ﺮﺳﻴﺪ،
بخصوﺹ ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺭﻙ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻣﺪﺭﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﭘس ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
رﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻩ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻘﺪّس ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ . ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺠﻴﻞ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻟﻚ ﻫمه عاﻟﻢ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺣُﺐّ ﻧﻔس ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺶ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻮﻳّﺖ
ﻭ ﺣﻖ ﺗﻘﺪﻡ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺗﻘﺪۀس ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺬﺍﺕ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﺫﺍﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺸﺮﻭﻋﻴّﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ، ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﻧﻪ ﺗﻮﺭﻡ
ﺁﻥ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻓﻘﻰ.
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﻙ ﺫﺍﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺣُﺐّ
ﺫﺍﺕ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻥ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭼﻮﻥ ﻟﺎﻙ
ﻭ ﺻﻨﺪﻭﻕ ﺑﺴته
ای اﺳﺖ،که ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺷﻮﺩ،ﻭﻟﻮ
ﺸﮑﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻧﻘﺪ
ﮐﻤّﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻘﺪﻯ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺬﺍﺕ ﻭ
ﻗﻨﺎﻋﺖ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻐﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﻢ،ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻪ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ،ﻟﺰﻭﻡ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻗﺼﺪ ﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ،ﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺩﻫﺶ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺷﺪه اﻳﻢ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﻦ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻫﺴﺘﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻳﮑﻰ ﻣﻰ
ﺧﻨﺪﺩ،ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮ ﺧﻨﺪه
اﻯ ﮔﺮیه اﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﻞ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻟﻐﺰﺵ ﺍﺯ
ﺳﺮﺍﺷﻴبی ﺒﺎﺷﺪ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎم اﺳﺖ. ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﺟﻴﻮﻩ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺳﻨﺞ،ﮐﻪ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ،ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻌﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻏﻢ ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻏﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮ ﺷﺎﺩﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻏﻠﺒﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺳﭙﺎس ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،ﻭﺍﺯ
ﺷﺎﺩﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
اﻯ ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ

ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﺎ ﮐﻢ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻟﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳت ﻮ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﺗﻮﺍﻧﻬﺎی-گوﻧﺎﮔﻮﻥﺑﺮﺍیﺘﮑﺎﻣﻞﺑﻴﺸﺘﺮ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻥ،ﻭ ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻐﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺗﺮ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺗﺮﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ،ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ،ﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﻏﻢ ﺍﻧﮕﻴﺰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺎ
ﺷﺘﺎﺏ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﭼﻮﻥ ﻧﻔس
ﺍﻭ،ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻘﺪ ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻰ ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓته اﻯ،ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪه اﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬی . وﺍﮔﺮ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﺴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺪﻥﺃﺗﻤﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻥ ﺟﺎﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯی
ﺮﻭﺡ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ،ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬی ﻤﺮﺍ ﺟﺎﺭﻭﺏ
ﮐﻦ ﺗﺎ ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﻢ.
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻴﺎﻳﺪﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻝ ﻫﺮ ﺣﺸﺮه
ای ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ  ﺭﻭﺣﻰﺍﻭ،
ﻳﻚﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻋﺸﻖ،ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﻫﻤﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺫﻫﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻏﻨﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﻤک
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺷﺒﻴﻪ
ﻏﺎﺭﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ. ﻭ ﻫﺮ ﺑﻬﺮه-اﻯﮐﻪﻣﻌﻤﻮﻟﺎﺟﺰﻗﻬﻘﺮﺍﺳﺎﺯﻯﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰﻧﻴﺴﺖ.

ﺟﺎﻥ
ﮐﻠﻮﻳﭻ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺣُﺐّ
ﺫﺍﺕ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﻣﻘﺪﻡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻭﮐﺴﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﻑ ﺁﻏﺎﺯ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺍی ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺯ
ﻧﺰﺩ ﺭﺏّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ،ﺣﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺭﺏّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﻔﻌﻠﺎ ﻣﻴﺴّﺮﻧﻴﺴﺖ.
که ﻔﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍﻯ ﻳﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻤﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺒﺎﻟﺎ،ﻭ ﺍﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻊ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ
ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯ ﻭﺟﻬﺖ ﺩﺍﺭ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺿﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮعی ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺤﺒﻮس ﺸﺪن
اﺳﺖ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺰﻧﺪﺍﻥﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮﻯﻣﺤﺒﻮسﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻃﻠﺴﻢ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻃﻠﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺨﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺁﻥ،ﺑﺮﺍی ﺮﻓﺘﻦ
ﺑﻤﺤﻴﻂ ﺑﺎﺯﺗﺮﻯ،که
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﺣُﺐّ
ﺫﺍﺕ ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻯ ﺍﺳﺖ ،
که نه ﺠﻬﺖ ﻣﻌّینی
ﻧﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺮﻭﺝ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺷﺎﻧس ﻏﻨﻰ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﺘﮕﻰ،ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮐس ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮑﺴﻰ ﻳﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻣﻀﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺎﺗﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﺘﮕﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻗﻠّﻪ
ﮐﻮﻫﻰ ﺑﺪﺭّه اﻯ
ﻣﻰ ﻟﻐﺰﺩ. ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﺩﻯ ﻫﺎ
ﻏﻢ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻗلّه ﺮﻓﺘﻦ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻪ ﺩﺭﻩ ﺟﺰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﮐﻮﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﻟﻐﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺟﺎﻯ ﭘﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﻌﻠﻢ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ،ﻭ
ﻫﻤﺴﺮ ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ،ﺑﺎ
ﻋﺪﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺪ ﮐﻤﺘﺮ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﮐثرﺕ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻤﻖ ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺣﺪﺕ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺮﻗﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎه ﻤﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ .

ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﭼﻴﺰی اﺯ ﺍﻭ ﻧمی
ﺪﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻟﻬﻰ،ﺻﺤﻨﻪ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻧﺰﺩ ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﻭﺣﺸﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺪﺍﺋﻰ،ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ،ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت
اﺴﺖ، ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺮﻓﻠﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ،ﺍﺯ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸته اﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺃﺷﺮﻑ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧته
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺰﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻧﻴﺰ ﻫﺮﻳﻚ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣلیﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﻨﺖ ﻓﺮﻧﺴﻴس
ﺑﺎ ﻣﺎﻩ ﻭﺻﻮﺭﺗﺶ،
ﺑﺎ ﺩﻳﺪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺮﺁﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ،ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻣﺎﻩ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺰﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻦﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺻﻮﺭت
ﭽﻮﻥ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ثباﺕ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﭼﻴﺰ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻩ ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ،ﻭﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎﻣﻦ ﺑﺮ
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻓﺎﻳﻖ ﺁﻳﻴﻢ
؟ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﻭﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﺻﻠﺖ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﺰﻟت
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻋﺰﻟت ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺃﺑﺪﻳّت اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﭘس اﺯﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ
ﭼﻨﻴن عزﻟﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺗﻤﺪّﻥ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮ ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻋﺰﻟﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﻄﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻌﻠّﻖ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺃﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺷﻴﻠﺮ ﺍﺷﻴاء ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻧﻮﺭ ﻭ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺟﻨﮕﻞ،ﺟﺰ ﻧﺰﺩ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺍﺳﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ،ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ.
ﭘﺮﮔﻮﺋﻰ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺃﺑﺪﻯ،ﺟﺎﻯ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺸﮑﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺁﻳﺪ ﺳﺮﺍﻍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻭﺭﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺯﻧﺪهﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﺍﻧﺴﺎن
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺁﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﻥ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﮐﺴﻰﺩﺭﺷُﺮُﻑﻣﺮﮒﺭﺍﺑﺰﻧﺪﮔﻰﻣﺠﺪﺩﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.

ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻣﻦ
ﻭﻗﺘﻰ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﺒﻴﻨﻴﻢ،ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺩﻭﺗﺎ ﺷﺪﻥ ﻫﺴﺘﻢ
. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻴﺎن
اﺣﺴﺎس ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻣﺮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺵ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭلی عملا ﻭﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺯﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻫﻴﺪﮔﺮ،ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﭘس ﺫات ﻤﻦ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺷﻴﺌﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺟﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴﺎٴ ﻫﺴﺘﻰ،ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ
ﺍﺳﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺟﺰﺋﻰﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻋﻢ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷبنم ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻓﻌﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﻭﭘﻮﻝ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺃثیرﻯ
ﻭﺗﺤت ﺃﺷﻴﺮی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻭﺍﺣﺪ ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﻮﮊﻩ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺪ ﺷﺪﻥ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﮐﺴﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺑﺰﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﻮﮊﻫﺎﻯ ﻭﺳﻴله
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
،ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﭘس ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺳﻠﺎﻣﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻣﻠﻤﻮس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺰﻭﻡ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻮﻡ ﮐﺴﺒﻰ ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺫﻫﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻋﻘﺪه
اﻯ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﮐﺎﺭﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻠّﻴﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺯﻭﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭﻋﺪﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳن کاﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ ﺣﻴﺮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺭﻙ ﭘﺬﻳﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺍﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎ ﺯﻥ ﻳﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﺨﺺ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ثالثی ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ،ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻪ ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ،ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻤﺎ ﻧﻤﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺩ، ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ.
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﻘﺼﺪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪی
ﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. که ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ،ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺫﻫﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ،
ﻫﺮ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﺫﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﻠﮑﺎﺕ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗثبیت ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺿﻌﻒ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺷﺨﺺ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻧﻪ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻳﺶ
.

ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺮﺩﻩ ﻧﺒﻮﺩ،ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻰ ﮔﺮﻓﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺑﻂ ﻫﻤﻪ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺑﻰ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺭﻭح ﻤﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺭﻭﺡ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﭼﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ،ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭ ﺍﺷﻴاء
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﺭﺗﺴﻦ ﺑﻮﺑﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺎ،ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ. ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺘﺮﺍﮐّﻢ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪه
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺮ ﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺩﻩ ﻣﺘﺮﺍﮐّﻢ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ تن ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ.
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺗﻦ
ﻣﺎ،ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻮﺽ می
ﺸﻮﻧﺪ،ﻭ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﺪ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩه اﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺳﺮ،ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ،ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﻨﻮﻉ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣثلا
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ،ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ،ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ،ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺪﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮنه
ﺤﻘﺎﻳﻖ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻰ
ﺳﺴﺖ ﻭﻧﺎﻗﺺ ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺳﺎس ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻨﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﺠﻴﺐ
ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ. ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺴﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ،ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ،ﻭ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﮐس ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻧﻪ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﭘس ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫمه ﭽﻴﺰﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺗﺼّﻮﺭ ﺍﻭ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺷﺎﻣﻞ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﺩﻫﺎﻥ ﻭﺑﻴﻨﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ،ﺟﺰ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺗﺎﺯه ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
که ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
اﺴﺖ. ﭘس ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺳﺮﻭ ﮐﺎﺭ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺬﻫﻨﻴّﺎت
ﻤﺎ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ،ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﺄﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﮐﻨﺪ،ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺍﺮﺍﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻮﻕ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮐﺮﺩ.

ﭘس
ﺸﻨﺎﺧﺖ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻣﺎ ﺟﺰﺋﻰ
ﻓﺮﻋﻰ ﻭﻋَﺮَﺿﻰ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻟﺒﺘﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍلله گرﭼﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺭﺑﺎب
ﻨﻮﻉ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭنوع ﺑﺸﺮی ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻨﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻄﺮ ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻋﻘﺐ ﮔﺮﺩﻯ ضدّ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦﻋﻠﻤﻰ،ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻭﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﻣﻄﺎلعه
کنیم . ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻴﻚ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ،ﺍﮔﺮﻧﭙﺬﻳﺮﻳﻢ
که ﺮﻭﺡ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ ﺍﺯﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ،که
ﺒﺎﻋث ﻀﻌف ﻮﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺎ،ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺩﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭی
اﺳﺖ، که ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ،ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ،ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻝ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭﺗﺨﻠیه
شو. ند. ﻭﺭﺍﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺗﻨﻬﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﻃﺒّﻰ ﻳﺎ ﻭﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ،ﮐﻪ ﺗﺼﻮّﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺮﻳﺪﻥ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ حتی ﺳﻠﻮک
الهی ﺑﺎﻭﻟﻴﺎی
الهی که ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نباشند. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ .

ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮن ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺗﺄثیر
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻫﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ،ﻭﻫﻢ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. که اﺻﻮﻟﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭﻃﻮﻟﺎﺗﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺍﮔﺮ ﮔﻔته اﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻳﺎﺑﻰ،ﺗﻤﻠّﻚ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،ﻭﺣﺘی
ﺪﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﻠّﻚ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﮐﺴﺒﻰ،ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺴﺒﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
می ﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﭘس
تا ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ،ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ،ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺮﺍی عشق ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﻗﻄﻌﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺯﺩ ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺑﺪﺯﺩﻯ
ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﻧﺎ ﻣﺸﺮﻭﻉ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﭘﺮ ﮔﻨﺎه ﺘﺮ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺑﺎ
ﺍﺷﻴاء ﻭﺑﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﻭ ﺭﻓﺎﻫﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍﺭﻓﺘﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻋﺸﻖ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ثوﺍﺏ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﺎ ﭼﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻤﺎ ﻭﻓﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺭﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺯﻣﻴﻦ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ،ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﻳﺮ
ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺎ ﻣﺎﻟﻚ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎ ﻣﻤﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﺮﺩﻩ،ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭف
اﻣﺎﻧت ﺒﻬﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﺎﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻣﺎﻧﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﻫﻮﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ .

ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﻨﻴّﺖ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺤﻖ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺗﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻏﻢ
ﻭ ﺗﺮس ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺧﺮﻭﺷﻴﺪﻥ
ﻭﺟﻨﺠﺎﻝ ﮐﺴﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﺭﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺣﻔﻆ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺑﻘﺎﻯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﺮس
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻚ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺻلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺸﺪﻧﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺮﻙ ﺃﺻﻞ ﻧﻴﺎﺯﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺑﺮﺍی ﻨﺨﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺍﻟﺶ ﺭﺍ ﺑﺒﺮﻧﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺮﺑﺎﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ، ﺧﻮﺩ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﺍﺷﻴاء ﻭﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎت هستند.
ﻭ ﮐثرﺕ ﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺫﺍﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ، که
عملا ﺑﺎﻋث ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻴﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻣﺘﺤﻘﻖ ﺷﺪﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺰﻳﺪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ،ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﺭ ﻣثبت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻏﻠﻂ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻳﻚ ﺁﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖ.
که ﺒﺎ ﻣﺴﺎﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩه ﭙس ﻣﺸﻬﻮﺩﻧﻴﺰﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.

ﺗﻤﻠّﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺼﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺟﺴﺘﻦ
ﻧﻈﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﮐﺴﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ،ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺍﻥ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺑﺎﺯﻯ ﮊﻧﺮﺍﻝ
ﺷﻮﺩ. ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻴﺴﻮﻳﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﭘﺰﺷﻚ
ﺷﻮﺩ. ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣثبت
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮاﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺖ ﺳﺘﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺰﺷﻚ ﮐﻪ
ﭘﻮﻝ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻮﻝ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺪﺍ ﮐﺎﺭی ﭽﻨﺎﻥ
ﭘﺰﺷﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﻭ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﺰﺷﻚ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ ﻧﻪ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﮐﻨﺪ
. ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺭﻫﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺳﺮﺩ ﻭﮔﺮﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪﻩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﻤﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎن
ﺒﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻤﻠﻮﻙ ﻭﺑﺮﺩﻩ
ثرﻭﺕ،ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﮐﺮﺩه ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﻝ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﺒﻨﺪﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺸﻢ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﻫﺮﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎقی ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻪ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ که ﺤﺪّ
ﺃﻗﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺟﻤﻊ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺮﺩﻩ
ﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﺏ ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﻭ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﻯ ﻳﺎﺭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻧﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﺍﻭ ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ.

ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﻭاﻘﻌﻴّﺘﻰ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ، ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺷﻴاء ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﭼﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭﭼﻪ
ﺍﺷﻴﺎاءﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻋﻤﺮﻯ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﻫﻤﻰ
ﻭ خیاﻟﻰ ﺍﺯ ﺁﺏ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻘل
ﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ،ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮع ﺒﺸﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﺒﺮی
ازﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭﺩﻟﺨﻮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘﻰ،ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺁﺳﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘت ﻨﻤﻰ
ﺑﺮﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺧﺪﺍ ﺁﺳﻴﺐ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻫّﻢ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﭘﺮﺩﺍﺯ ﺃﺳﻴﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪهﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻧﺞ ﻭﺩﺭﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ،
ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺨﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ،ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،ﻭﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﻋﮑس ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩه
ﺒﮑﻨﺪ،ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ،ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ،ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنّی هستند ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﺍﻣﺘﻠﺎﻙ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺘﻠﺎﻙ ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ،ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﮑﺴﺐ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﻣﺎ،ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺃﺷﻴاء ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻳﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﺷﻴاء
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻮﺩ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺎﻋﻞ
ﻭ ﺍﺷﻴاء ﻣﻔﻌﻮﻝ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻴاء
ﻓﺎﻋﻞ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻔﻌﻮﻝ
ﺷﺪﻩ،ﻭﺍﺳﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻩ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ ﺗﻨﮓ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﻠﺴﻢ ﻭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻃﻠﺎﺋﻰ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﺎﻋﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻔﻌﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﺎﻋﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭﺟﻨﺒﻪ ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ
ﺳﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻫﺮ ﺗﻤﻠّﻚ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻤﻠّﻚ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺸﻨﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻭﺭﺩه
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺗﻮﺭﻡ ﺗﻦ
ﻳﺎ ﺫﻫﻦ،ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺭﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎ ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﻞ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻃﻤﻊ ﻭ ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺁﻥ ﺑﺒﺨﺸﺶ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻤﮑﺎرﻯ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺨﺘﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺯﻥ،ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﺮﺹ ﺗﻤﻠّﻚ ﻭ
ﺑﺮﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺩﺭﮐﺴﺐ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﻫمه ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺷﺒﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺣﺮﺹ
ﻭ ﻃﻤﻊ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻫﺸﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ،ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻣﺤﺼّﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻃﻔﻞ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﭘس ﺑﺎﻋث ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭﺗﺤﺮﺑﻪ
ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﭙﺎﺳخ هاﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثبات ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻋﺒﺎﺩﺍت
عاﺷﻘﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺭﺍ ﺑﻐﻞ ﮐﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺗﻤﻠّﻚ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺼﺪ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﻳﺎ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺍﻭ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﺤﻘﻖ ﺷﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ،ﻳﺎ ﻣﺎﻝ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪه ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻤﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻋﻤﻠﺎ ﺫﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﮐﺴﺐ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
آینده ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺟﻨﺒﻪ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﮐﻴﻔﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﺑﻖ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﭙﺎس
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭﮐﺴب
اﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺑﺴﻴﺎﺭی
ﺘﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻔﻮﺫ
ﻭ ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ که ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ نمی کند،
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻔﻮﺫ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻭ
ﺃثر ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍثرﻯ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺮ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻳﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻣﻤﻨﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ،ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﻭﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ، ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﮔﻰ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﻫﻢ ﺑﻌﺪﺍ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
. ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻣﻠﻤﻮس
ﻣﺎﻧﻴﺴﺖ. ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻟﺬت ﻮﺷﻴﺮﻳنی ﺪﺍﺭﺩ،
که ﺴﺮﮔﺮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ،ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻟﺬﺕ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻳسه
عقل ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺭﻧﺞ ﻭﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮕﻨﺠﻬﺎﻯ ﺷﺎﻳﺎﻥ

ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻋﺸﻖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﺩﺭﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻟﺬﺕ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺷﻮﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻏﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﺩ،ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻮﺍﻧﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻴﺮﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﻫﻮس ﻭﻋﻄﺶ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻢ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻫﺮ ﻋﺸﻘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭﺧﺮﻳﺪ،ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺸﻮقه
هاﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻰ ﺧﻮﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﻭﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﮐﺸﺶ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻴﺮﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺣﻤّﺎﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻮﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺣﻤّﺎﻡ
ﮔﺮﻡ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﻙ
ﺳﺎﺯﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻧﻮعی ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﻋﺸﻖ ﺩﻳﮕﺮﻯﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ،ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪگی هاﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ

ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ ﺍﺯﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺪه ﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭ ﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ،ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻌﺠﺰه
اﻯ ﺑﺎ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ. ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺫﺍﺗﺎ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﺪﻳّﺖ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﺪّس ﮐﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،
ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﺎﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ . ﭘس
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻮﺩ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ . جاﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ،ﺩﺭ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺁﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﻨﺎﻗﻀﻰ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻳﺎ ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﻟی
ﺒﺤﺪّ ﺁﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﻠﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻗﺪﺭت
ﻮﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس   ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﮐﺴﺒﻰ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻫﻨﺮ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎن
تست ﻮبس . ﭼﻮن ﺁﺭﻳﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪه
اﻧﺪ،ﻭ ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﻭ ﺁﻗﺎﻣﻨﺶ
گردیده ، ﻭ ﻧﻪ ﻧﺰﺩ
ﻫﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺎﺑﻌﻴّﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻳﺎﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻞ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻊ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻰ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻊ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،که
ﺠﺴﺘﻦ ﺗﺸﺒّﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻟﮕﻮ
ﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ، ﻭﻟﻰ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﻣﻦ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻣﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻰ
ﺟﻮﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ ﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻣﺶ ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.
ﮔﻔﺖ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﻧﺎﻡ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﺧﺪﺍ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺎﻣﺮﺯﺩ.
ﻭﻣﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﻫﺴﺘﻢ.
ﭘس ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺬﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﺍهﻫﺎ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
می ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻣﺘﻮﺭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺒﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻖ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻖ ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﺧﺪﺍی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﭼﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎﻯ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺫﺍﺕ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎ ﺩﺭﻙ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺩﺭﻙ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ، ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻌﻰ
ﮐﻨﺪ،ﺷﺒﻴﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺎﻃﻞ. ﺍﻣﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﻗﺒت
کاﻣﻠﻰ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺻﻔﺘﻰ ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﻃﺮﺩ ﺁﻥ
ﺻﻔﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ.
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ،ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻋﺎﻣﻞ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺴﻖ
ﻭﭘﺴﻚ ﺭﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﻧﻴﺎﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﻘته اﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ ﺗﺮس ﻭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻘﺮﺏ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻣﻦ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ،ﺃثرﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣؤثّرﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻨﺪ
. ﻭﻫﻢ ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻴﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻳﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻫﻤﻪ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
هستند،ﻭﻫﻢ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻣﺮﮔﻬﺎ
ﻭتوﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ،ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻤﻚ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﻮ ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺣﻖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺫﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻗﺒﻮﻝ ﺁﻥ
ﺳﻄﺢ ﻭﮐﻠﺎس ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺳت ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﻢ ﻭ ﻋﮑس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﺧﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﺍﺮﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﺎﻗﺺ،ﻭﺩﺳﺖ
ﮐﻤﻰ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺫﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻧﻴّﺖ ﻭ ﻣﻨﻴّﺖ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻣﻦ
ﺍﻭ،ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ،
ﺫﺍﺕ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻦ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻟﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﻬﻤﻴﺪه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺎ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎ.
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﺎ ﺑﺪﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺩفع ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﻨﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﮐﻪ ﺯﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻣﻌﺸﻮﻕ.

ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺧﺮﻭﺝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺩﻟﻴﻞ ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ، ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﮑﻮس ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﭙﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ، ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﭘﻮﻝ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺩﻟﺨﻮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس غیر
ﮐﺎﻣﻠﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺧﻮﺩﺑﻤﺎﻧﻨﺪﻭﺭﻗﻴﺒﺎﻥﺭﺍﻫﻠﺎﻙﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ،ﺗﻌﻠّﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﻴاء
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ،ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻌﻠّﻖ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﻋﻴﺐ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻓﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﺎﻝ ﺍﻥ ﺍﺳﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻌﻠّﻖ ﻭ ﻃﻤﻊ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺷﻴﺎء
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻴﭻ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﺮ ﻋﺸﻘﻰ
ﺟﺰ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺷﻴﺎء ﺭﺍ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴم
که چه ﺨﻄﺎﺋﻰ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻋﺸﻖﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻘﻬﺎ ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻟﻰ
ﻧﻢ ﭘس ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻤﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻟﺬﺗﻰ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ،ﻋﺸﻘﻰ
ﺩﻭ ﻃﺮﻓﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻭ،ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻋﺸﻖ ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮعی گذﺍﺭﺩﻩ.
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻤﻴم گرﻓﺘﻪ
ﺩﻟﺶ ﺧﻮﺵ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺸﻘﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻋﺸﻘﻰ ﮐﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺤﻖ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﭘس ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻭ ﺷﺪه اﻳﻢ. ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ. ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪه
اﻳﻢ. ﭼﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﭼﻪ
ﺯﻥ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻴئ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ.

ﻋﺸﻖ
ﻟﺬﺕ ﻃﻠﺐ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺸﻘﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣؤثّر ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻋﺸﻘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻭ ﻣﺘﺄثّر
ﺷﺪﻥ ﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣؤثّر ﻭﻣﻌﻠّﻢ
ﮔﺮﺩﻳﻢ . ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺮﻓﻰ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﺸﻖ،ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻟﺬﺕ ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﻫﻢ ﻓﺎﻋﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻫﻢ ﻣﻨﻔﻌﻞ. ﻋﺎﺷﻖ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﻔﻌﻞ
ﻭ ﺃثرﮔﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻌﻠّﻢ. ﭘس ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺍﺯﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻋﺸﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻋﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﺸﻖ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺣﺮﻑ ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻭﻧﻴﺮﻭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻋﺎﺭﻑ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﺎﺷﻖ ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺸﻖ ﻭﻯ ﺑﻠﺒﺎس
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻟﺒﺎس ﻭ ﺗﻦ ﺍﻭ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﺯﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ،ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ ﺟﻮﺍﻫﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺃثر ﺩﺭ ﻫﻢﺑﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻋﺸﻖ
ﻋﺎﺷﻖ،ﻣﺪﺍﻡ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻬﻮﻳﻪ ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﺫﺍﺗﻰ ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﭘﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺎﻧﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻥ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺑﻤﻌﻨی ﺮﻭﺣﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ ﻋﺸﻖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﺎﻯ ﻋﺸﻖ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴت ﺴﻠﻮﻙ
ﻫﻤﻴشه ﭙﺎﺩﺍﺵ
ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،ﻭ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ
ﻋﺸﻖ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﻮﻉ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰﻣﻘﺪّس
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻳﮑﻰ ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻣﻦ
ﻭﺷﺨﺼﻴّﺖ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺃﺷﺮﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﻣﻌﺸﻮﻕ  ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻳﺎﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﻗﻮﻝ
ﻭﻭﻋﺪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺪﻫﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ،ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻭﻓﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﮑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺟﻨﺒﻪ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺟﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺍﻳﻦ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﻦ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺿﻌﻒ
ﺩﺭجه عشق ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ، ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ،ﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩ  ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﺒﻞ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺍﮔﺮ
ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﻭﺯ ﻗﺒﻞ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺻﻠﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ،ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ،ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﻗﺒﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ

ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭؤﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻮ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺒل ﻨﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭ،
ﺑﻮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻏﻠﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ،ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺎﺭﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺨﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺭﺳﻴﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﺑﻮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﻴﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﮑﺘﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺭﻭﻡ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺭﻓﺖ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ ﻣﻮﺟﺐ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺑﻮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﻪ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺷﺖ،ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ،ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ، ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﺞ ﻫﺎﻯ ﻋُﻤﺮﻩ،ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﺞّ ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﮐﻌﺒﻪ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ،
ﺑﻨﻮﺭﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ بل
خئاوند ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺳﺮ ﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻭﻳﮋﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﭼﻮﻥ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﻭﺩﺭﻋﺼﺮ
ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ، ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻐﻴﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ. ﭘس
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ۳۱۳
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎن ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎﺑﻰ،ﻭ
ﻫﺪﺍ ﻭﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻫﺘﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟک ﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﻭ،ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠﻰّ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻳک ﻤﺤﻤﺪ
ﺯﻧﺪهای ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﻋﺸﻖ ﭘﺎﻙ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ پس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﻳش ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ. ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺑﻠیس ﭘﺮﺳﺘﻰ.
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺍﺣﺎﻧﻴّﺖ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﺤظه اﻯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻌﺒﺪﻯ،ﺃثری
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺎﻇﺮ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺤظه اﻯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
.

ﺍﻳثار
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺼﺪﺭ ﺃثرﻩ ﺍﺳﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﻭ ﺳﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ. ﭼﻪ ﻃﻤﻊ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﭼﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍی ﺁﺷﺎﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ. ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻮﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺍﻳﻦ ﺍﻳثاﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻰ، ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺰﺭﮒ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﺪه ﺨﻮﺩ ﺑﻴﻚ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻳﺎ ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺮﻡ
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻨﺰﺩﻳﻚ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮی ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬی اﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ. ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸن
و أندیشه اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻄﻮﺍٴ،ﻭﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﻭ(ﺗﺎ)ﺷﺪﻥ،ﻭﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ای اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺳت ﻮﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭت
ﻮﺳﻴﺮت ﺎﻟﻬی ﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﻔس ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ ﻣُﺮﺩه اﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻫﺮﮐﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻰ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه اﻯ.

ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﻳﺎ ﺍﻭﻟیه
ﺍﺯ ﻋﺸق ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﺷﺒﻴﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻟﺬﺕ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻋﺸﻖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘه
ای ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻭﻣﻦ
ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﻣﺼﻐّﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺳّﻊ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ،ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﻧﻴﺴﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻨﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻣﻦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ،ﻟﺰﻭﻡ
ﺣﺘﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﺍﺯ
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣُﺐّ ﺫﺍﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻧﻮﺭ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻫﺮﮐس ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻘﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ ﻭ ﺗﺮﻗّﻰ
ﻳﺎﺑﺪ،ﻭ ﺑﻌﺸﻖ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﻌﺸﻖ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻋﺎﺷﻘﻰ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻌﺸﻖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ،ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم ﻤﻨﻬﺎﺋﻴﺒﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﺣﻖ ﺗﻤﻠّﻚ
ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻔﺶ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﭘﺎﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗی اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻳﻚ ﻃﺮﻑ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺪﻭ
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺬﻑ ﻭﻣﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﺪ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴﺎﻋﻰ ﺧﻨثی ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺎﺩﻕ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﻟﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺳﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﻴﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ، ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤث ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﺸﻖ ﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ،ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﻠﺎﻗﻰ ﺩﻭ ﺍﻧﺎﻧﻴّت
ﻮ ﺗﺸﻨﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻨﺸﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﻭ،ﻟﺒﺎس ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﻌﺎﻭﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻢ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﻫﻢ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺗﻌﺎﻭﻥ
ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﺷﺪ،ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﮕﻴﺰه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺣﺪﺕ
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻋﺸﻖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭﺗﺪﺍﻭﻡ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ
ﻗﻄﻊ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺍﺭ
ﻳﻚ ﻓﻨﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺣﻔﻆ
ﺍﻳﻦ ﻓﻨﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻤﻮﺩ.
ﭼﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﮐﺸﻨﺪﻩ،ﻳﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻋﺸﻖ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺗﺪﺍﻭﻡ،ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،ﻭ ﺳﻬﻞ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺣُﺐّ ﺫﺍﺕ. ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ، ﻭﺧﻮﺍﺏ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﺳﺎﻧﻰ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺳﻤﺖ ﻭﻫﺪﻑ ﺩﻭ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺻﺒﺮﺵ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﻟﺎﺯﻡ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺫﺍﺕ ﻭﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻧﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﮑﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻭ ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺫﺍﺕ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
و شعاع های ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺪﻭﻝ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﻨﺪ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺫﺭّﻩ ﺫﺭّﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻟﺬﺕ ﺁﺗﺶ
ﺑﺎﺯﻯ ﺗﻤﺎﺷﺎﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﺟﺴﻢ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ. ﻭ
ﺧﺒﺮﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻦ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻮﻉ ﻭ ﺗﻬﻮﻳﻪ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﻮﺍﻯ
ﺫﺍﺕ ﻫﻢ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻫﻮﻯ ﻭ ﻫﻮس ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﺘﺤﻘﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺟﺴﺘﻦ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺳﺨﺖ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺁﺧﺮ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺑﺤث
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
(ﻣﻦ)،ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
انسان ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺒﺤث
ﺷﻔﻘﺖ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺗﻌﺎﻃﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻯ ﺑﺤث ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻔﻘﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﺑﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺷﻔﻘﺖ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻴباشد
ﭼﻮﻥ ﺷﻔﻘﺖ ﺭﻧﮓ
ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎﻓﺘﻦ. ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﻭﺗﻘﺮﺏ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻔﻘﺖ به ﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺮﮒ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻢ ﺗﺄثیرﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺷﻔﻘﺖ ﺗﺮﺣّﻢ ﺑﺰﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻳﻮ
ﺑﺰﻳﺮﺩﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺑﺨﺸﺶ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻔﻘﺖ ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﻣﻘﺎﻡ ﻣﻦ ﻭﻋﺸﻖ
ﻓﻄﺮﻯ،ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺭﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﻭﺭﺍﻩ ﺁﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ،ﺣﺮﻓﻰ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

M117

شفقت و
ترحّم و عشق بپائین
تر

ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍن ﺘﺮ،
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺗﺮﺣّﻢ
ﻭﻣﻬﺮ ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻨبه های ﻣثبت
ﺁﻥ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻃﺮﺯﻓﮑﺮ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺷﻔﻘﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺮﺍی
ﻴﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮش
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﺪّﺕ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺑﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺣﺘﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭثوﺍﺏ ﺁﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭘش ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭﺣﻖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺳﺒﺎﺕ ﻭ ﮐﻮﺭﭺ
مرغان ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻴﭽﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ،ﺍﺯ
ﺳﺨﺘﻰ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴنمایند. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺮﺍﺣﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻋث ثوﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻰ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺿﺮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺠﺰ ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﺑﺰﺭﮒ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺗثبیت ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺣﺴﺎس ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﻣﻨّﺖ ﺑﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻫﻴﭻ
ﺳﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻳﻚ ﻗﺪﻡ
ﺑﺠﻠﻮ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﻩ ﻫﺎ ﻗﺪﻡ
ﺑﻌﻘﺐ ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺣّﻢ، ﺷﻔﻘﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﻌﺸﻖ ﺧﺪﻣت گذﺍﺭﻯ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﺣّﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
. ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺷﻔﻘﺖ ﻭﺗﺮﺣّﻢ
ﻭ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﻭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻟﻔﻆ ﺩﻳﮕﺮ،ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻫﺮﻳﻚ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﺗﺮﺣّﻢ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ ﺫﺍﺕ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ
ﻟﺎﮐﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺃﺳﻴﺮ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻐﺰ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﮑﻠّﻢ،ﻭ
ﺑﺘﻦ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻫﺮ ﻫﻮس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺵ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﻮس ﺭﻭﺍنی
اﻧﺴﺎﻥ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺿﻌﻒ
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﻭ ﻣﺼﺮﻑ
ﭘُﺮ ﺗﻠﻔﺎﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﺪﻥ ﻭ ﻫﻢ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺍﺣﻤﻖ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺬﺗﻰ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﮑﺸﺘﺎﺭﮔﺎه
ﻔﻄﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ . ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ،
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺠﺮبه اﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻫﻮس ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺤﺪّﻯ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮﻙ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﻟﺎﻙ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﻗﺎﻟﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺷﮑﻨﺪ،ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﻔس ﻭﻳﻚ ﺷﮑﺴﺘﻦ
ﻟﺎﻙ ﻭ ﻗﺎﻟﺐ ﻭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
،ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻳﺪ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻃﺎﻋت ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻕ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﺷﺒﻴﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘب اﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖﺑﻌﻘﻞﻧﻮﻉﻣﻴﻤﻮﻥﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺑﺮﺍﺑﺮﺗﻔﺎﻭﺕﺩﺍﺭﺩ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺼﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻟﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﻮﻧﺪ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺳﺖ.
که ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ،ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﻇﺮﻓﻰ
ﺍﺳت ﻤﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ.
ﮐﻪ ﻣﻈﺮﻭﻑ ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻚ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻇﺮﻑ ﻭﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ،ﻭ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺭﺍﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻟﻴﭗ
ﻧﻴﺘﺰ ﺫﺍﺕ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺟﻮﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﻭﻣﺴﺘﻘﻠّﻰ،
ﻭ ﻳﺎ ﺫﺭّﻩ ﻭﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻭﭘﻨﺠﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺯنه
ای ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺍللهﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ،که ﭙس
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻗﺒﻞ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ

ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.
ﭘس ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻇﺮﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺍﺣﺪ ﺭﻭﺣﻰ،ﺟﺰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟﻖ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻣﺎﮐس
ﺷﺘﺮﻧﺮ ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻨﺪﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺫﺍﺕ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻣﻦ،ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ، ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻫﺴﺘﻰ. ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍثباﺕ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﺫﺍﺕ ﻫﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺣﻞّ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻈﻬﺮﻯ ﻭ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻘلال
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﻋﻘﺎﺏ
ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺭﻭﺍﺣﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﺫﺍﺕ
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ نمی
باشد ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺃثر ﺩﻋﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁﻥ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺑﺄﺑﺪ،ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻗﻄﺮﻩ ﻭﺩﺭﻳﺎ،ﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺡﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻟﮕﻮ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺎﺳﻮتی ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭﺗﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
خبر ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﺰﻡ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻳﺎ ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺩﻭ ﺃﻣﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺿﻤﻦ ﺣﻔﻆ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﺗﺄثیر ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺄثیرﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﺄثیرﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺳﺖ ﻋﮑس
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺗﺄثیر
ﻣثبت ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖثوﺍﺏﺧﻮﺩﺭﺍﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺃﻣﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧمی ﺸﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺭﻭﺍﻧﺶ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ،ﻳﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟم ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ،ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ. ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺟﻨس ﻣﻴﻨﻮﻯ،ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻳﺎ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺏ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭﮐس
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮﻳﻚ ﺳﺒﻘﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺍﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻣﻮرﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻫﺴﺖ،ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺷﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭ ﮐﻢ ﻋﻘﻠﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﻤﻌﻰ می گوﺋﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ هیچ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫرفردی ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ، ﻭﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻃﻔﻞ ﺑﺠﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺷﻮﺩ. ﭘس ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺗﻠﺎﻗﻰ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ،
ﻳﺎ ﺃثر ﻭﺗﺄثیر
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ،ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ

ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﺍﺗﺼﺎﻝ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺟﺴﻢ ﺑﺎ ﺟﺴﻢ،ﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺸﺮﻙ.
ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﻓﻬﻢ ﻭﻋﻘﻞ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺗﺼّﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﭼﻮﻥ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ
ﺗﺄثیر ﻭﺗﺄثّر
ﺩﺭ ﻫﻢ،ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ،ﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻫﻢ ﻃﺮﺍﺯ ﺑﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ . ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﭘﻴﭽﻴﺪه
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺭﻭﺡ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻇﻬﺎﺭﺫﺍﺕ
ﻭﻭﺍﻗﻊ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻣثلا ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻣﺼﺎﻳﺐ ﺟﻬﺎﻧﻰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺫﺍت ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ،ﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﻳﺎ ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨص ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ،ﻭﭼﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ،ﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺳﺎﺯ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺳﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺫﺍﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ ﭘﻨﺎﻩ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺭﻳﺎﻟﮑﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ ﭼﻮﻥ ﻧﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻳﺎ ﻋﺪﻡ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﻈﺎﻫﺮ،ﻳﺎ
ﺑﺮﻭﺯ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻭ ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ،ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺁثلﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻭﻯ
ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
اﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺭﻧﺞ ﻳﺎ
ﻟﺬﺕ، ﻫﻤﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺁﻧﻬﻢ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺬﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ که ﭽقدر
ﺑﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﭼقدر ﺑﺎﺭ
ﻣثبت ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺩ ﻭﻫﻤﺪﺭﺩﻯ،ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ ﻟﺬﺕ،
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻳﺎ ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ،
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺷﻔﻘﺖ
ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺳﻄﺢ ﻭﻣﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﺯﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.

ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺻﺤﻨﻪ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﭼﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣثاﻝ ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺳﻨﺞ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺷﺨﺺ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﺭﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪه ﻮﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ ﻣﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺮ ﮐﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻄﺢ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯﺑﻌﺪﻯﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﻭﺩ،ﻭﺷﺎﻳﺪﻫﻢﭘﺎﺋﻴﻦﺗﺮ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺤث ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷت
عقلی ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺎ، ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺣﻮﺍﺩث
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻳﺎ ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ، ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺗﺄثیر ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮی ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺴﺎس ﺃﻣﺮﻯ ﺳﻠﺒﻰ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺟﻬﻨّﻤی
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺴﻴله اﻯ ﺍﻟﻬﻰ
می ﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺍثباﺕ ﺻﺒﺮ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﻴﻨی ﺒﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ،ﺳﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﭼﻨﺎﻥ ثرﻭﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﺩﺭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﺁﻏﺎﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﻟﻮ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻪﺑﻬﺘﺮﮐﻪﺭﺟﻌﺖﻧﻮﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻋﺎﺭف ﺒﺄﻟﻢ ﻭ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﺭﻧﮕﻰ ﻣثبت
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺭﺍ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺩﺭﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﺬﺕ ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ،ﻋﺎﻣﻞ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩﻥ
آن ﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭﺩ ﻭﺭﻧﺞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ است. زیرا
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﺩﻭﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣثلا ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ثرﻭﺕ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﮑﻰ ﻋﺪﻡ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
شرایط ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ.
چون ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﺄﻟّﻢ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺘﺄﺻﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺣُﺐّ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ.
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﻣﺼﺮﻑﺳﻮﺧﺖ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﺳﺮﻳﻊ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺷﻬﺮﺕ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻫﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻟﺬﺗﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻧﻮﻉ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻘﺪﻩ
ﺿﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻥ ﻫﺎ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ،
ﭼﻮﻥ ﻟﺤظه اﻯ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻳﻰ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻟﺬﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻦ ﺁﺭﺍﻡ
ﻭﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﺭﺵ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﻳﺎ ﺷﮑﻢ
ﺧﺎﻟﻰ ﻭﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﭘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ آن ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ،چه ﺮﺳﺪ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻟﺬﺕ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭘس
اﺯ ﻫﺮ ﺧﻨﺪه اﻯ
ﮔﺮیه اﻯ ﻫﺴﺖ. که
ﭘس اﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻟﺬﺕ،
ﺩﺭﺩ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺴﺘﮕی ﻮ
ﺃثر ﻣﻨﻔی ﺨﻨﺪﻩ
ﻟﺬت ﺪﺭ ﺑﺪن
مانده اﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﺼﺮﻑ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺩ
ﻧﺎﻙ ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﺳﺨﺘﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻧﺞ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺭﺳﻴﺪه
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺳﻮﺯﻥ ﺑﺰﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻮﺯﻥ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺯﺩ،ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﻟﺬﺕ ﺑﻰ ﺩﺭﺩﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﭘﺮ ﺩﺭﺩﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭﺩ ﭘﺮ
ﺩﺭﺩﻯ،ﻭ ﺩﺭﺩ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻟﺬﺕ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ،ﺍﮔﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻟﺬﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻧﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ. ﻭ ﻧﻪ
ﺷﻬﺮﺕ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﭘﺮ
ﺩﺭﺩﺳﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﻧﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺠﺎﻣﻊ،ﻭ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺍنی ﻮ ﺷﻬﻮﺕ
ﺍﻧﮕﻴﺰ،ﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ
، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﭘس ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ،
ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﻭ ﺗﺮس
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺻﻮﺭت
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.

ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس،ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻋث ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻧﺸﻮﺩ، ﺑﺎﻋث
ﺁﺳﻴﺐ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻟﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻨﻮﺯﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﻋﺪﻡ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎ ﻗﺪﺭت ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣثلا ﺯﻳﺒﺎ
ﺗﺮ ﻭﮔﻮﻳﺎﺗﺮ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﺴﺪ ﻭﮐﻴﻨﻪ ﻭﻏﻴﺮﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺿﻌﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻟﺬﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢﻋﺪﻡ ﻟﺬﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻫﻢ ﭼﺸﻢ
ﻃﻤﻊ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻭﺳﻌﺎﺩﺗﻤﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﮐﻴﻨﻪ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺑﻠﺎﻳﺎ،ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻬﻢ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﺎﺩﻯ ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻬﺮه اﻯ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻟﺬﺕ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺟﻮﻙ ﻭﻟﻄﻴفه
اﻯ ﻭﻗﺘﻰ ﺧﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺒﺶ
ﺑﺎﻳﻚﻋﻘﺪﻩﺭﻭﺍﻧﻰﻣﺎﻣﻄﺎﺑﻘﺖﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.

ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺃﻟﻢ ﻭ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻋﮑس ﺁﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳّﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﺩﺭﺩﻯ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷته اﻳﻢ. ﭘس
ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯﺩﻓﻊ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭﻳﺎﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺄﺻﻞ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﺮ ﻋﻤﻞ ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﺴﻨﺪﻯ ﻭ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ،ﺟﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﮐﺴﺐ ﺳﻮﺩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ،ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﻟﺬﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﺪ،ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﺤﻘﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻋﻘﺎﺏ ﻭ ﻋﻘﺒﻪ ﻋﻤﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﻳﺪﻥ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻋﺬﺍﺏ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺣﺴﺎﺩﺕ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﻭ ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺩﺕ.
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺩﻓﻊ ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻧﻪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﻋﻴﺐ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻬﺎﺋی
ﺴﻴّﺎﻟﻪ ﺩﺭﺩﻝ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮔﻮﺋﻰ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺻﺤنه اﻯ
ﺳﻔﻴﺪ ﻭ ﺻﻔﺤﻬﺎﻯ
ﭘﺎﻙ، ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻓﺘﺮ ﮐﻮﭼﻚ
ﺳﻔﻴﺪ ﺩﻝ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎﻙ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺁثاﺭ ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎﻙ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺷﻮﺩ. ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﻋﻤﺮﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻴﻚ

ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ،ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺯ ﺩﺳت
ﻤﻴﺮﻭﺩ. یا ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺧﻄﺎ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ، ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﺘﻮﺍ
ﻫﺎ ﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺁﻟﺎﻡ ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺷﺮﻳﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺮﻳﻚ ﻏﻢ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺷﻔﻘﺖ ﺑﺰﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ،ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺰﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺬﺍﺑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺩ ﻭﺭﻧﺞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺎﻋث
ﻋﻔﻮ ﻭ ﺷﻮﻕ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺷﻔﻘﺖ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺷﻔﻘﺖ ﻭﻗﺘﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺑﺎ ﺩﺭﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ به ﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﻢ ﺩﺭﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻧﻤﺎﻥ ﺳﻮﺯ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺘﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺷﻔﻘﺖ،ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺗﻔﺮﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﺷﻔﻘﺖ ﺻﻔت ﻤثبتی
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺻﻔﺎﺕ،
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺻﻌﻮﺩ ﺑﺼﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻳﺎ ﺣﺬﻑ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺷﻔﻘﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ،ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺷﺎﻋﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﮐﻪ
ﺟﺰﺗﻮ ﻧﻴﺴﺘﻢ،ﭘس
ﻣﻦ ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﺰﺩ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﺩﺭ
ﺷﻔﻘﺖ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺷﻔﻘﺖ ﺍﻭﻝ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻭﻝ
ﺻﻔﺖ ﺗﺮﺣّﻢ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻬﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﺰﺩ ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺷﻔﻘﺖ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ،ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻙ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻏﻴﺮﺯﻧﺪﻩ،ﺭﺍه
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺷﻔﻘﺖ ﻳﺎ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﻘﺪﺍﺭ ﺩﺭﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺁﻟﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﻭ ﺁﻟﺎﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺩ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ،ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّمی ﻨﺒﻮﺩ،
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ ﺷﻔﻘﺖ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ ﺃثر ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻭﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺁﻣﺪ،ﺑﻌﺪ ﺩﺭﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺒﺮﻯ ﺁﻥ،ﺍﻳﻦ
ﻟﻔﻆ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ
ﻭ ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻳﺎ ﺩﻧﻴﺎ،ﺩﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮔﺮﻡ ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﮔﺮﻡ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮﻑ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻨﻚ
ﺗﺮ،ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﻤﻪ
ﻣﺎ ﺳﺮﻯ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺯﺩ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﺮﺗﺮ
.

ساﺭﺗﺮ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻧﮓ
ﺷﻔﻘﺖ ﻭﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻋﺸﻖ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ، ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺃثر ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺷﻔﻘﺖ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﻴﻢ ﻭ ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻳﻢ. ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺷﻔﻘﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﺩ
ﻭﺭﻧﺞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﻮﺩﺍ
ﺩﺭﺩ ﻭﺭﻧﺞ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﻭ ﺷﻔﻘﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺤﺒّﺖ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻝ،
ﻭ ﺳﭙﺶ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺴﻴﺢ،ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﭘﺪﺭ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ،ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﭙﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﻣﺴﺘﺤﻖ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ

ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫمه ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺴﺢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺳﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﺮﺣّﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ،ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﻋﺬﺍﺑﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺗﺎ ﺷﺒﻰ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺒﻘﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺟﺴﺘﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ،ﺿﻤﻦ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ،ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ،ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺭﻧﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ،ﮐﻪ ﺭﻧﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ ﺧﻮﻥ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ،ﮔﻮنه
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﻗﻄﻊﺷﺪﻥ.
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺳﮑﻮﺕ،ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺣﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺮ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﻳﻦ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻬﺮﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺑﺎ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ . ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﻟﺢ ﻭﺧﻴّﺮ،ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺣﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻧﺪﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ، ﺭﺍﻩ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺣﻤت
ﻮﺩﻭﺳﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺯﺧم
ﻮ ﺩﺭﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺷﻔﻘﺘﻰ ﺑﺎ ﻋﻠﺎقه
ﺒﺎ ﺭﻧﺞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺎﻫﻰ ﺷﻔﻘﺖ
ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ ﻧﻴﺰ ﻣﻈﻬﺮ
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻭﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺗﺮﺣّﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻏﻠﺐ ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺭﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺷﻔﻘﺖ ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺩﺭ
ﺷﻔﻘﺖ ﻣﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺿﻌﻴﻔﺘﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺷﻔﻘﺖ ﻧﻴﺰ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺩﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺘﮑﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﺪﺕ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻨثی ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺭﻧﺞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺰﻭﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺁﺧﺮﻩ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻔﻘﺖ
ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ،ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﺸﻖ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻰ ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ،ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺍﻳﻦ ﺷﻔﻘﺖ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺣّﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﺼﺪ ﺧﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺴﮑس
ﻭ ﺷﻬﻮﺕﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﻧﻴﭽﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺩ ﻣﻘّدّس ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻡ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﮑﻤﻚ ﺍﻭ ﺷﺘﺎﻓﺘﻢ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩﻡ،ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺯﺭﺩﻩ ﮐﺮﺩه
اﻡ. ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﻧﻴﭽﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ ﻧﻮﻉ
ﺷﻔﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺎﮐس
ﺷﻠﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺷﻔﻘﺖ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭﻋﺸق
ﺁﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ
ﺷﻔﻘﺘﻰ ﻭ ﺗﺮﺣّﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻔﻘﺖ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺷﻔﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻔﻘﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﺷﻔﻘﺘﻰ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻋﺸﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻘﺴﺎﻭﺕ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺑﻬﺎنه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻞ ﺟﻨﺴی
اﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ،ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻧﮓ ﻫﻢ ﺩﺭﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻥ. ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺸﻔﻘﺖ
ﺍﺭﺟﺎﻉ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻔﻘﺖ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺩﺭﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﺸﻘﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﺎ. ﺷﻔﻘﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺷﮑﺮ ﻋﺪﻡ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﻣﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ،ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺑﺄﺷﺮﺍﺭ ﺷﻔﻘﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻳﺪﻥ ﺭﻧﺞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﺍﺩﻥ.
ﭼﻮﻥ ﺷﻔﻘﺖ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﺩﻳﺴﻢ ﻭ ﻣﺎﺯﻭﺧﻴﺰﻡ
ﻭﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ.

ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ ﺷﻔﻘﺖ
ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ، ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻳﻚ ﺳﻤﺖ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﺷﻔﻘﺖ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ،
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺣّﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﺷﻔﻘﺖ
ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻋﺸﻖﻗﺒﻠﻰﺧﻮﺩﺭﺍﻓﺮﺍﻣﻮﺵﮐﻨﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻟﻔﺮﺩ
ﺃﺩﻟﺮ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﻠﺐ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺳﺘﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ،ﻣﻌﻨﻰ
ﺷﻔﻘﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻔﻘﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻀﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ،ﺍﺯ
ﺷﻔﻘﺖ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻧﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ،ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﻔﻘﺖ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﻌﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﺴﮑﻨﺖ ﺑﻴﭽﺎﺭﮔﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﺐ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﻣﻌﺸﻮﻕﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﮔﺎﻫﻰ ﺷﻔﻘﺖ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺷﻔﻘﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯﻣﺤﻞ
ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﻭ ﮐس ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺳﺖ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻴﻞ ﺟﻨﺴﻰ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻄﻠﺐ ﺳﮑس کند.
ﻣﮕﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺶﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺕ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﺮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺷﻔﻘت
ﻮﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻳﮑﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﺒﺎﺩله
ﺤﻘﻴﻘﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺣﻘﻮﻕ ﻃﺮﻓﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﺷﻔﻘﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ. ﭘسﺩﺭ ﺍﺷﻔﺎﻕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﻋﻄﻒ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺠﺎﻯ ﮐﻠﻤﻪ ﻋﺸق
ﻮ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻃﺮﻓﻴﻦ،ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻠّﺖ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺰﺩ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺯﻧﺎﻥﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻄﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻣﺪﺍﻓﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺧﻄﺮﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ. ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﻰ ﻋﻠﻰ
(ﺍﺗّﻖ ﺷﺮّ ﻣﻦ ﺃﺣﺴﻨﺖ
ﺍﻟﻴﻪ)ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺳﻰ،ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﮐﺮﺩه
اﻯ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻚ ﺩﺍﻥ
ﺷﮑﺴﺘﻦ ﻣﺤﺒّﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﺑﺸﺪﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﺣﺴﺎﻥﻭﮐﻤﻚ
ﻭﺷﻔﻘﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﻡ ﺭﺍ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺷﻔﻘﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻤﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺣّﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﻘﻮﻝ ﺷﺎﻋﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻴﮑﻰ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺩﺭ ﺩﺟﻠﻪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.
ﺑﻌﻨﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﻴﮑﻰ ﺷﺪﻩ،ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻤﻚ ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﻰﺷﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.

ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻴﻦ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻗﻮﻯ،ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ،ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻫﻤﻄﺮﺍﺯ ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﻋﻄﻮﻓﺖ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﻤﻪ ﻭﺳﻴله اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺎﻧﻴت
ﻤﺤض ﻮﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﺼﻮﻣﺖ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻏﻨﻰ، ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺒﺬﻝ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﺨﺎﻭﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻃﻦ ﺭﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻏﻨﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﮔﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻐﻴﺮ،ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺨﺎﻭﺕ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. که ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺬﻭﻝ ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺨﺎﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻧﻔﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ.
ﺳﺨاء ﻭﺑﺨﺸﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻝ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻫﺶ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻓﻮﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ثرﻭﺕ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻓﻊ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.  ﺷﻔﻘﺖ ﺩﺭﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭﺣﺸﻰ. ﻭﻧﺰﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺷﻔﻘﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻮﻋﻰ ﺳﺨﺎﻭﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ . ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﻔﻘﺖ ﻭﺗﺮﺣّﻢ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺷﻔﻘﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺟﻮﻫﺮ ﻋﺸﻖ
ﻭﻋﻄﻮﻓﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎﻫﻢ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺭﻭﺵ ﺑﻴﺎﻥ ﺷﻌﺮی
ﻨﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯﺗﺼﻮﺭ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ،ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗثلیث ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﭼﻴﺴﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﺻﻌﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﭼﻪ ﺗﻮﺟﻴﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺟﺎﻉ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﻌﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺷﻔﻘﺖ
ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ،ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺷﻔﻘﺖ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ،ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻓﻄﺮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻬّﺪﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی ﻴس اﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠق اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﺸﻖ ﺑﻬﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﻔﻘﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺷﮑﺴﺖ ﺑﺨﻮﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻬﺪ
ﺷﮑﻨﻰ ﮐﻨﺪ،ﭘﻴﺮ
ﺣقّ اﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
اﺳﺘﻔﺎﺩه ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻴﮑﺎﻳﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ که ﻤﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺸﺎﺭ ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﭘس ﻋﺸﻖ ﺍﻭ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻔﻘﺖ
ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺗﺮﺣﻤّﻰ
ﺷﺪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻴﻚ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ که ﺪﺍﺭﺩ،
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺑﻌﻤﻮﻡ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
کنند. ﺣُﺐّ ﻭﻋﺸق
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ،ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭﻯ،ﺑﺎ
ﺩﻫﺶ ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻓﻘﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ،ﻭ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺰﻥ ﻭ ثرﻭﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﻭ ﺑﺴﻤﺖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﻘﻴّﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭﻳﻚ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﻳﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ،ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺁﻏﺎﺯ ﻳﻚ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭ ﻋﻤّﺎٴ،ﺧﺎﻟﻖ
ﻭ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻬﺴﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻯ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ،ﻭﺣﺘی
غضب اﺯ ﻣﻌﺸﻮق ﻮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎنه ﭙﻴﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍن ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ اکنون
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺖ،که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺎﻇﺮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﻋﺪﻡ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮؤﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻨﺒﻴﻪ ﻭﻣﺘﻨﺒّﻪ
ﮐﺮﺪﻥ ﺷﻮﺩ. ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻌﻤّﻖ،ﻭﺣﺘﻰﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﮐﺎﺭﺩ
ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺮﺳﺪ،ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺄﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺧﻄﺮ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ،ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻄﺮ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ،ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﭘﺶ
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺁﻧﻬﻢ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﻧﻪ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺳﺖ،ﻣﮕﺮﺑﺎﻓﺸﺎﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻤﮕﺎﻥ ﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ﺗﺎ

ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺨﺪﺍ، ﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻬﻮس ﻏﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ
ﭘس ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺷﻔﻘﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﮑﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻫﺴﺘﻰ.
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺗﺮﺣّﻢ
ﻭ ﺷﻔﻘﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻭﻧﺎﻣﻮﻧﻮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﺷﻔﻘﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺍﺯﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﻖ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﻠﺎﻕ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ،ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ،ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ،ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺻﺮﻑ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻋﻠّت
ﺒﻄﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ،
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺃثر ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻇﺎﻫﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻮس ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺍن
ﻮﺍﺷﺒﺎﻉ ﺁﻥ ﺑﺎﻋث
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ . ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ،ﻧﺎﻡ
ﻋﺸﻖ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺒﻠّﻎ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭ ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﭘسﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﺒّﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﻃﻞ. ﭼﻮن
عباﺩﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺩﻋﻮﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻭﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﻳﻚ ﺷﺐ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺴﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ،
ﺑﻘﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﻳﺎ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺩﺭﻙ ﺧﻄﺮﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﺣﺪّ کفاﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻯ ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﻣﺪﺕ
ﺑﺎﺭﺩﺍﺭﻯ ﻣﺎﺩﺭ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﺳﺮﻳﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺸﮑﻞ ﻳﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭﺟﻤﺎﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺟﺴﻢ ﺟﻨﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺍﺯ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﻧﺎﻣﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺷﺪﻡ،ﻭ ﺍﺯ ﻧﻤﺎ
ﻣﺮﺩﻡ وﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺳﺮ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻡ،
ﻭ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺪﻡ، ﭘس ﻣﻦ ﮐﻰ
ﺯﻣﺮﺩﻥ ﻫﺎ ﮐﻢ ﺷﺪﻡ.
ﺍﻳﻦ ﮔﺬﺍﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﭼﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻫﺮﭼﻪﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺑﻴﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺍﻭ ﺁﻧﻘﺪﺭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ ﺗثبیت
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺧﻴﺮ 95 ﺩﺭ ﺻﺪ ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﻣثبت ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﮊﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺣﺮﺹ
ﻭ ﻃﻤﻊ ﻭ ﻏﻀﺐ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﻫﺮ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺣﺴّﻰ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﺴّﻰ،ﻭ
ﺳﭙس ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺶ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ،ﺗﺎﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺷﺪﻩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﭘس
اﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺫﺍﺕ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ثرﻭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﺘم کاﺭ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺯﻭﺭﻣﻨﺪﻯ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻏﺮﻭﺭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﻣﺒﺮﺍﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻣﻘﺪّس
ﮐﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮی ﻮﺑﺎﻃﻠﻰ
ﺷﺪه اﺳﺖ. ﭼﻮن ﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴت
ﺪﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺎﻗﻰ ﮔﺰﺍﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺑﻘﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ ﻋﺪﻡ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻧﺎﻣﻮﻧﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺫﺍﺕ ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﻘﺎﻯ ﻣﻮﻗّﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻨﺎﻯ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻬﺪﻑ ﮐﺴﺐ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﺮﺑﻰ ﺟﻨّت
ﻮﺟﻨﺎﻥ،ﮐﻪ ﻟﻔﻆ
ﻫﻨﺪﻯ ﮔﻨﺎﻥ ﻳﺎﻋﻘب
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﺎﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺑﻘاء ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺑﻘای
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻘای ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻫﻨﺪﻯ ﻭﺟﺮﻡ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻭکرایم ﻓﺮﻧﮕﻰ،ﮐﻪ
ﺟﻨﺎﻳﺐ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻬﺪ ﺷﮑﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻐﺎﺭﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
.

ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﻘﺎٴ ﻭ
ﻓﻨﺎﻯ ﻓﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻨﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﮐﻪ ﻋﺪﻡ ﺑﻘﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻘﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻘﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮند،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺒﻘﺎﻯ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻘﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭجه
اﻯ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺯ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﻨﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﻣثبت
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﻤﻴﻞ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻇﺮﻑ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﺭ ﺑﺒﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻘﺎٴ ﻭﻓﻨﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﻧﻮﻉ،ﻓﺮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﻴﭻ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ، ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، که ﺒﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻓﻨﺎﻯ ﺷﺨﺺ ﭘﺪﺭ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻨﺎﺳب
ﻨﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﻭ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﻰ ﻣﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻮﺩﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﺮﺍ
ﺩﺍﺷته اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
که هماﻥ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺁﻥ ﺳﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ،
ﭼﻨﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﮒ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ،ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻓﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺩﺭﻭﻍ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺣﻔﻆ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎن ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﻠﻴﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻯ ﻣﻴﻦ
ﻭ ﺟﺒﻬﻪ جنگ ﻧﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻧﺎﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐی ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎﻃﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻟﻄﻤﻪ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ
ﻓﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﻨﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮی
اﺳﺖ.  ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. که ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺂﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ،ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻗﺒﻠﺎ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺭﻭﺍﺝ
ﺭﺣﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻯ،ﻭ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .

ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. که
ﺒﺎ ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
نوع ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ،ﺍﺭﻣﻐﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻨﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ . ﺗﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ۳۱۳
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳکی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻫﺘﺪﺍ
ﻳﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﻫﺪﺍ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﺷﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺩﻯ ﻣﺴؤﻝ
ﺑﻘﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺟﻤﻊ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ، ﺟﺎمعه
اﻯ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﻚ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﺪﻣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻳﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺯﻭﺍﻝ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎمش ﺒﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻏﺎﻟﺐ،ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻳﻚ
ﺃﻣﺮﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﻋﺰﻡ ﺷﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪ، ﺑﻨﺠﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺰﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻋﻠﻰّ،ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺷف ﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩ، ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷت
ﺒﺼﻮﺭت اﻣﺎﻡ ﺳﺠﺎﺩ،ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴش هست . ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺁﺧﺮ ﺣج
کعیه ،ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣﺎج ﺪﺭﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ،ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭنه
اﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻏﺎﻳﺐ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﺍﺯ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﭼﺎﻫﻰ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ،ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.

ﻣﻘﻮﻣﺎﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻋﺸﻖ ﺟﺴﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻧﺎﻣﻮﻧﻮ،ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﺗﺴﻠّﻂ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺼﻮﺭت
ﺒﺮﺩه ﺒﺮﺍی ﺒﻨﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺩه
اﻯ ﺧﺮﻳﺪه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺯﺩﻭﺍج ﺮﺍ ﻧﻘﺸﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﺪﺍﻡ
ﭘﺪﺭ ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﻓﺮﺯﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺗﺸﮑّﻞ ﻧﻄﻔﻪ ﻃﻔﻞ،ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﭘس ﺭﻭﺡ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﺘﺮﺍﻃﻔﺎلی
ﺒﺎﻫﻮش ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻃﻔﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﺑﻄﻰ ﺑﻮﺍﻟﺪﻳن
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎ،ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣُﺐّ ﺑﻘاء ﻭ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺑﻘاء ﻓﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﮑﻨﺪ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﻘﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻭﻟﻰ ﺑﻘﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﭘس ﻓﻨﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﺮﻙ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺠﺎﻧﺎن
اﻟﻬﻰ ﻧﺴﺦ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩ
ﺑﻘﺎﺋﻰ ﻧﻤﻰ ﺳﺎﺯﺩ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮی
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثب ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺑﻘﺎﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺗﺎ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ
. ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻫم ﭽﻨﺎﻥﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯﻧﻮﻋﻰﺩﺭﺟﺎ-ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﺎﺭﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺳﺮﺟﻨﮓ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﻧﺴﺎﻧی
کاﻣﻞ ﻭ ﻭﺍﻟﺎﺋﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣُﺐ ﺑﻘاء،ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺭﺍﻳﺞ،ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺑﺮﺳﺮ
ﺳﮑس ﺑﺮﺳﺮ ﻫﻢ ﺑﺰﻧﻨﺪ.
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺳﺎﺧته اﻧﺪ. ﻭﺗﻘﺪّس
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻥ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﻪ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﻧﮓ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ ﻭ
ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ثوﺍﺏ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺯﺩ ﻗﻄﻊ
ﺩﺳﺖ ﮔﻔﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎﻯ ﺳﺎﺭﻕ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺮﻳﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﺭﻫﺒﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﮔﻔﺖ ﺩﺯﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ،ﺩﺳﺘﺶ
ﺭﺍ ﻧﺒﺮﻳﺪ. ﻓﻘﻂ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﻗﻄﻊ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺯﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻗﻄﻊ
ﺩﺳﺖ ﺩﺯﺩ، ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺳﺖ
ﺳﺎﺭﻗﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺎﻝ ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍﺟﻤﻊﻭﺟﻮﺭﮐﻨﺪ.

ﺍﻣﺘﻠﺎﻙ
ﻭﺗﻤﻠّﻚ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺸﻖ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻤﻬﺮﻳﻪ
ﺧﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ ﺧﺮﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺷﺪﻩ. ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻝ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ،ﭘﻨﺞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺴﻴﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺴﻨﻚ،ﻭ ﺣﺴﻦ ﻧﻴﺰ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻮﺍﻯ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻳﺎ ﺯﻳﻨﺐ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳت
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻮﺭﺩﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﭘﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺍﻭ،ﻭ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﺑﺮﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﭘس ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻟﻚ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﻟﻰّﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ،ﮐﻪﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﺸﻖ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮ
ﺭﻭﻯ ﺧﺮﺍﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﮐﻪ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭ ﺑﻰﻭﻓﺎﺋﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ،ﺃﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﺭﻧﺞ ﺷﮑﺴﺖ
ﻋﺸﻖ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ ﻋﺸﻘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻥ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ثرﻭﺕ ﺭﺑﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺷﺨﺼﻰ،ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺸﻒ ﻋﻠّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ.

ﺍﻭﻧﺎﻣﻮﻧﻮ
ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ،ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭ ﺭﻧﺞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎ،ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎب اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍت ﭙﻴﺸﻴﻦ،
ﻭﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺗﺎ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﻤﺮﻯ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﺭﻧﺞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﺟﻬﻨﻢ
ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﻡ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭﺩﺭﻙ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﻟﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤّﺖ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

M119

نا أمنی و
بد بینی در
این جهان غریب

ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘا ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﻭﺯ ﻧﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﻢ ﮐﺎﺭﻯ،ﻭ
ﺑﻨﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺳﭙس ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺮﺕ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﮑﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺑﻬﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ ﻣﺠﻬﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻴﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺑﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ،ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺖ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﺤﻘﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺳﻮﺩﺁﻭﺭ،ﻭ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺻﻨﻌﺖ،ﺭﻓﺎﻩ
ﺳﺎﺯی ﻮﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺎﻋث
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻮﻟﺬت ﻄﻠﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍی
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻠﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻘﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ،ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺭﺟﻌﺖ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺭﻭﺡ،ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ثرﻭﺕ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﺘﻤﮕﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ،
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎ،ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺴفه
هاﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ،ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ،ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮچه ﺠﻮﺍﻧﺒﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ، ﭼﻮﻥ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺟﺴﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﻮﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﻭﻋﻠﻢ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﮑﻰ ﻋﻠﻢ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﺑﺪﺍﻥ ﻳﺎ
ﭘﺰﺷکی ﻮﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﻔﻊ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﮐﺴﺐ ﺳﻮﺩ ﻫﺪﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭ ﺑﺪ ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺁﺯﺭﺩگی هایﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺑﻨﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭﺑﻰ ﻫﺪﻓﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
. ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭﺍﻳﻦﻣﻮﺭﺩﺻﺤﺒﺖﺑﺸﻮﺩ.

ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ،ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺎﻋث
ﻧﺎﻣﻴﺪﻯ ﻭﺣﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺮﻕ ﺩﺭ
ﺭﻓﺎه ﻮ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﻨﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻓﺮﻕ ﺯﻳﺎﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭ ﺣﺴّﺎس ﺗﺮ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ،ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﻃﺮ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎن
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺒب اﺗﻔﺎﻕ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺍﻳﻦ ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭﻫﻤﻴﻨﺎﺣﻮﺍﻝ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﻧﺎﺁﺭﺍﻡ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻢ،ﻭثرﻭﺕ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ،ﻃﺒﻖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺭﺍﻩ
ﺳﻮﻡ ﻣﻰ ﮔﺸﺘﻢ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻢ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠی ﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﺑﺎﻗی
اﺳﺖ، ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﻔس،ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﻴش
ﺮﻓﺖ. ﺁﻧﮕﺎه ﺒﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭﺑﺂﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺭﺍ، ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍت کاﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺪﺭﺩﻧﺎﻙ،ﻭﺩﺭﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮی ﻴﺎﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪه اﻧﺪ
ﻭﭼﻨﺎن ﺘﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩی
ﺒﺠﻬﺎن ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻮع ﺴﻮﭘﺮﻣﻦ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
که ﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻘﺎﺋﻢ ﺭبِ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭت
اﻭﻝ ﺍﺯ ﺳﻤت ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ،ﻭﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺟﻠﺎﻝ ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﺩ،
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑی
ﻮﻋﻠﻤﻰ ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻏﻴﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ (ﻣﺎسیو
ﺁﺭﻧﻮﻟﺪ) ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺷب ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺳﺨﺖ
ﻭﺧﺸﻚ ﺷﺪﻩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻴﻢ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫب ﻨﻴﺴﺖ.
که اﻳﻨﺎﻥ ﺷﺐ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍ ﺳﺮﺍﻍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ،ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ،
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﮑﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻧﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻭ ﻃﻮﻓﺎﻧﻬﺎ، ﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ،
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺟﺮﺃﺕ
ﻭ ﻣﻴﻞ ﭘﺎ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎ ﺳﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺮﮒ،ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﺸﺘی ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻟﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
اﺑﻠﻴس ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥﻏﻴﺮﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ، ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺳﻮﺭﺍﺥ
ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻏﺮﻕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﺑﺨﻮﺩﻭﻫﺴﺘﻰﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺗﻨﻴﺴﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﮑﺴﺖ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺖ،
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺌﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ،ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺟﺎﻭﺩﺍﻧگی
ﺴﺘﻤﮕﺮی ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ،ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻬﺎﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻳﮑﺠﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﻣﻴﺰ ﻗﻤﺎﺭﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﻭﺩﺭﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻫمه ﺮﺍ ﺑﺎﺧته
که ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﺎﻧکه ﺒﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ . ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍن
ﻤثل ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثلﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ، ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺠﻬﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﮐﻠﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
هاﻯ ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻧﻰ
ثبت ﻧﺎﻡ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍ ی ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻴﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺘﺄﺭﺟﺢ
ﻭ ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ ﻭ ﻣﺘﺬﺑﺬﺏ
ﻭ ﻣﺘﻠﻮّﻥ ﺍﻟﻤﺰﺍﺝ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻡ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻯ، ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﻚ ﻧﻮﺡ ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻥ
ﺯﻧﺪه اﻯ،ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺟﺰﻳﺮﻩ ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭﻫﺮﺟﺰﻳﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻗﻮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ،ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﭼﺎﺭه اﻯﻧﺪﺍﺭﻡ
، ﺟﺰ ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﮐﻨﻢ،ﮐﻪ
ﺧﻴﺮﻯ ﻳﻚ ﻧﺎﺟﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﺯﻣﺴﺘﺎﻥ
ﻣﺮﺍ ﺑﻬﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻯ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،ﺁﻳﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮔﻠﺎﻭﻳﺰﻧﺪ؟ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻰ ﺟﻨﮕﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻳﺮﻭﺯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ،
ﭼﻨﺪ ﭘلّه اﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍه ﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﺎ ﮐﻰ ﺗﻮﻗّﻒ؟ﻋﺎﻗﺒت
ﺴﻘﻮﻁ ﺩﺭ ﺧلاء
ﻭﻋﺪﻡ ﻭﭘﻮﭼﻰ ﻭ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ،ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺪﺍﻣﺎن ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ،ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑل ﺒﺮﻫﻤن
ﺨﺪﺍ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎت
که عملا ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺪﺭّﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯﺑﻬﺮﺟﺎ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻴﺰﺩ ﻭﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐن ﻔﻴﮑﻮن
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. که
عدﻡ ﺷﺪﻧﻰ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ ﻫﻢ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺸﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﭘﺮﺕ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻧﺸﻮﺩ،ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﺳﺨﺖ ﺍﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﻠّﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ که
هستیم. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﮔﻠﺎﻭﻳﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻠﻮﻕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﺒﺨﺼﻮص
ﺪﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺳﻮٴ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺰﻳﺮﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺰﻭﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺑﺪﺭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎت که ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭ ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺭﺍﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﻳﺰﻳﺮ ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﭼﻨﺎن ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩ ﺗﺎ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﮐﺸﺶ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻗﺪﺭﺕ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ. ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠی ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺪﻥﻫﺎﻯ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬی
ﻮﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ،ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻞ
ﻭﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ، ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ

ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ،ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻭﺟﻬﻨﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺯﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ،ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺪﻭﺩ،ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ . ﻭﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﺒﻬﺎ ﺩﺮ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺑﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ،ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ،ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺣﺪﻳث ﻣﻔﺼّﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣُﺠﻤﻞ . ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺍﺑﻠﻴس ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺗﻨﻬﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ،ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴم
هستند. که اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﻭ ﮔﺮﻳﺰﺍن ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ،
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺯﻫﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﺸﻴﺪﻥ،
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺭﺍ،ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﺪ. ﻭﻟﻰ ﺷﺮﻙ
ﻗﺸﺮﻳﮕﺮﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﺨﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺮ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ،ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻋﺸﻖ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﺮﻁ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ،ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که کوﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺂﻧﺎﻥ،ﻧﻔﺎﻕ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎی
کاﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ،ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺗﻨﮓ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻦ ﻓﺮﺍﺥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ. ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﻣؤﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻝ ﺷﻤﺎ ﺟﺎﻯ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤقّ اﻟﻴﻘﻴﻦ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬی ﺒﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺟﺪﻳّت
ﺒﻴﺸﺘﺮ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮﻇﻠﻤﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ

ﺗﺎﺭﻳﮑی ﻮﺟﻬﻞ
ﻧﺨﻮﺭﺩ،ﻭﺩﺭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧی ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻧﺸﻮﺩ.
که کاﺭ ﻫﺮﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺭﺳﺘﻤﻬﺎﻯ ﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺭﺍﺩﺭﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﺗﺎ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﺮﺳﻴﺪ،ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، ﺳﻠﺎﺡ
ﺩﻭﻟبه اﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺗﺮ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺧﻮﺵ ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ،ﭼﻪ ﺑﺪ ﺑﺨﺘﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻫﺮﮐس ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﻭ ﺍﺣﻠﺎﻡ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ،ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻭﻝ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻰ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻫﺎﻯ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻓﺎﺳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ، ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﻭﺭ ﻭ ﺗﻄﻤﻴﻊ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﺎن ﺮﻭش
عباﺩﻯ ﻏﻠﻂ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺷﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﻔﺴﺎﻧی ﻮ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ ﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻌﻘل
های ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﺳﭙس ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺖ ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺯﺣﻤﺖ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﻓﮑﺮﻯ،ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐﻧﻴﺎﺯﺁﻧﻬﺎﺁﻣﺎﺩﻩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴب
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻭﻣﺠﺮﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻋﺎﻗﺸﺒﺖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍع
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ،ﻭﻟﻰ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮ ﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻴﻨﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ می گوﻳﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﻄﻮّﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﭼﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﻣﻦ ﺑﺎﻗﻰ ﻭﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺘﻢ.
ﺑﮕﺬﺍﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺎﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﻧﺞ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺳﺘﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺶ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﻢ،که
ﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎ،
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻃﻠﺎﻕ ﻧﺎﻡ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻠﻚ ﻫﺎ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺑﺪﺑﻴﻦ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﺯﺩﻩ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﭼﻪ
ﺳﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ خبیث ﻭﺫﻫﻨﺶ
ﻧﻴﺰﺳﻨﮕﻴن ﺘﺮ
ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴت کوﻫﻨﻮﺭﺩﻯ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﻰ ﻋﻠﻰّ ﺳﺒﻚ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻗﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﺮﮐس ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮتء ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس ﻧﻬﻠﻴﺴﺖ
ﻭ ﭘﻮﭺ ﮔﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﺎﻡ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺪ
ﺑﻴﻨﺎﻥ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ ﮐﺸﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻌﺪ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ می
کشد. ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻫﺮﺩﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﮐﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻗﺮﻥ19 ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﻢ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﻠﺐ،ﻣﺸﮑﻞ
ﻳﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺣﻞ ﮐﻨﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭ ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﻠﺐ ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﻟﺂﻥ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﻠّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻞ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻣﺸﮑﻠﺎت
همیشه ﺪﺭﻫﺮﺳﻄﺤﻰ
ﺗﮑﺎﻣلی که ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﻮﺳﻴله
ﺮفع همین ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻠّت
عقب ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻳﺎ ﻟﺎ ﺍﻗﻞ
ﺩﺭﺷﺄﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ،ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﻌﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺭﻓﻊ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺷﻮﺩ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺮﻭﺡ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻡ ﺁﻭﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻗﺪﺭﺕ ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺰئی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻣﻔﻴﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ،ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت ﺩﻗﻴﻖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﮐﻨﻴﻢ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻳﻢ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﮐﻨﻴﻢ،ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺵ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻕ ﻋﻘﻞ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ، ﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﺪ،ﻳﺎ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ.
( ﮐﻠﺎﻑ)ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﻭﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺎ، ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺸﺖ ﺑﺮ ﺳﻨﺪﺍﻥ،ﻳﺎ
ﺳﺮ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﺟﺰ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ،ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺗﻌﻘّﻞ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ، که
ﺨﺎص ﺴﺎﻟﮑﺎن اﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻗﺒﻮﻝ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﺵ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺤﺪّﻯ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺩ،ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ، ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺗﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺮس ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﺫﻫﻦ ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻌﮑس ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺴﻢ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ،ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻐﺰ
ﻭ ﺫﻫﻦ،ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ، ﻫﺮ
ﺳﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟهی اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﻚ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟی
ﺼﻔﺎﺕ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﻭﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ،ﺩﺭﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﺮس
ﻭ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭﺣﻴﺮت
ﻮﭘﻮﭼﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮس ﻭ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﭘﻮﭼﻰ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺮﮒ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﻴﺮﻳﻦ،ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺧﻮب ﻮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺷﺒﺎنه
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﻳﺶ،ﮐﻪ ﻫﺮﺷﺐ
ﺑﺎﻫﻢ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺳﻔﺮ ﺁﺧﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺎ ﺍﺳﻢ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ه اﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ،ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﻔﺮﺽ
ﭘس ﺍﺯ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ ﻭﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻫﻤﮕﻰ ﻣُﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻯ،ﻭﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﻮ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻰ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻰ.
ﻭ ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻓﻨﺎﻙ ﻭ ﺑﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭ،ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻮﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺭﺍ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺭﺍر
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻧﺴﺨﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎی ﺪﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺑﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻳﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺣﻴﺮت ﻔﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺭﻭ
ﺑﮑﻌﺒﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻩ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺘﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻣﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﻮﻣﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺩﺭﺷﺐ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ، ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﻋﺼﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻢ. ﮔﺬﺷته
ها ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ ﻭ ﮔﻨﮓ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺎ ﺷﺪﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﺤﻴﺤﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺧﻠﺄ ﺩﺭ
ﺧﻠﺄ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﺎ ﭘﻮﭼﻰ ﭘﺮ ﺑﻄﻠﺎﻥ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﺻﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍی ﻤﻦ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﮐﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ. ﻭﻟﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻣﺮﮒ
ﻃﻠﺒﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﻫﺎ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ نمی ﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻫﻢ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎ،ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎﻳﺶ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﻧﺰﺩ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ،ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺒثی ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺴﺒﻰ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﻮﻫﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ،ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ ﻭﮐﻮﺭ
ﻭﮔﻨﮓ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻮّﻩ ﻟﺎ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. که ﭙﻴﺪﺍﻳش
اﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘتی ﻨﺴﺒﻰﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻟﺎ ﻋﻘﻠﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﻟﺎﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺣﺘﻤﺎ ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﻮﻣﺴﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﻓﻌﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ،ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭﮐﺮﺍﺕ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﭼﻘﺪﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ که اﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه ﻨﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﻥ ﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﺪ،ﮐﻤﻰ
ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﺍﺩ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﺮ ﺫﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍنی
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺬﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳل ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﺮ
ﺳﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺺ ﻏﺎﻟﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
، ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﮑس
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﻳﺶﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﻦ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻄﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻮﭺ ﮔﺮﺍ ﻭ ﻧﻬﻠﻴﺴﺖ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﺗﻨﮓ ﺑﻨﻈﺮﺵ ﻣﻰ
ﺭﺳﺪ،ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻓﺮﺍﺧﻰ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﻞ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﺩﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺎﻧﺶ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺍلهام اﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ ﭘﻴﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻞ ﻭ ﺩﺭﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺗﺴﮑﻴﻦ ﺩﺭﺩ ﻭﺟﻬﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻏﺮﻭﺭ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ
ﺷﺪن ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺭﺩ ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ
ﻣﺮﺗفع ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺩﺭﺩﻯ
ﮐﻪ ﺭﻓﻊ ﺷﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﮐﻪ ﻫﻮﺵ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﺷﻮﺩ،ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ،ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺩﺍنش ﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻫﻠﺎﻙ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﭘس
ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺕ ﻫﺎ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺣﺴﺮﺕ ﻧﻤﻰ
ﻣﻴﺮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺧﻮﺵ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑﻘیه ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ،ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻳﮋﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎﺩﺭ ﺭﺟﻌت
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩهﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺣﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻫﻨﺮ
ﻭﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰﻫﺎﻯﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻣﺒﺮﺍﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻓﻮﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﻘﺪﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻨﺴﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ. ﻭ ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻫﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺼﺮﻓﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺫﺧﻴﺮه ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺁﺧﺮ
ﻭﺑﻌﺪی ﺁﻧﺎن ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ،ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺵ ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭ ﭘﻮﭼﻰ ﻭ ﻫﺮﺍس
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩﺭﺍﻧﻴﺰﺍﺯﭘﻮﭼﻰﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.

ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺣﻴﺎت
ﻮﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﺰ ﻧﻘﺎﻁ ﺧﻨﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺁﺗﺸﻴﻦ ﺁﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﺟﻬﻨّﻢ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭﺟﺤﻴﻢ
ﻗﺮﻳﺶ ﻭ ﻫﻴﻞ ﻓﺮﻧﮕﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﺎﻩ
ﻭﻳﻞ ﻭ ﻭﺍﻭﻳﻠﺎﻯ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﮔﻔﺘﻦ.
ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻘﻄﻪ ﺧﻨﻚ
ﺁﻥ،ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
گرﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﻰ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻬﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻭ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺷﻤن ﺁﻧﺎن ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻘﺎﻁ ﺧﻨﻚ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﮐﻮﭼﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﻭﺑﺰﺭﮒ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻳﮕﺎﻥ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ. ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﭘس ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻭ ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭﻫﺮﺳﻪ
ﺭﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺮﺍﺏ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻭﻫﻢ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻴﺪ
ﺳﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺸﺘﻪ،ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﭼﺎﺭﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻳﻚ ﻧﺎﺟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ، ﻭ ﺑﺪﺍﺩﺵ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ ﻃﻠﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﺎﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﻢ ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺻﺒﺮ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺍﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﻯ،ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺳﺮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﻭ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺂﺏ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻳﺎ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺳﻔﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﭼﻬﺎﺭ
ﺳﻔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻰ ﺩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴق اﻟﻬی
اﻭ ﺑﻮﺩﻩ،ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻁ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺍﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻢ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ( ﺧﻔﻔﻮﺍ ﺗﻠﺤﻘﻮﺍ)ﺳﺒﮑﺒﺎﺭ
ﺷﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﻓتع
اﻧﺪ ﻭﺳﺒﮑﺒﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﻨﮕﻴﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪه ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎت
ﺪﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺴﺒﮑﺒﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ثرﻭﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰﻭﻓﻠﺴﻔﻰ.

ﺗﻮﻣﺎس
ﻫﺎﺭﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺪﺑﻨﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ،ﮐﻪ
ﻋﺎﺩت ﺬﺍﺗﻰ ﻭﻣﻠکه
ﺮﻭﺍﻧﻰ،ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ،
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﻫﻮﺳﻬﺎ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘثبیت ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ چه ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻋﺎﺩﺕ ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩﻭﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻳﺎﻋﻘﻞ
ﮐلّی اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻭﻟیاﻯ
ﺍﻟﻬی ﻮ ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺑﺎﺯﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﺎ ﮐﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻥ ﺑﺰﺭﮔﻮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﭘس ﺑﺎﺯﻯ ﺃﺑﺪﻳﻴّﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺗﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﺮ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺎﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺍﺯ ﻃﺒﻌﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺘیجه اﻋﻤﺎﻝ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺠﺎی اﻳﻨکه
اﺯ ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﺯ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﻧﺎم ﻤﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺶ
ﺗﺎ ﮐﻰ،ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﺎ،ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺃثیری ﻮﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺎ
ﻳﺰﺍﻝ ﺃزﻟﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻭﺍﻝ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺃﺯﻝ
ﻭ ﺃﺑﺪ،ﻫﺮ ﺩﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. چه ﺪﺭﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮓ ﺃﺧﻴﺮ16
میلیاﺭﺩ ﺳﺎﻝ ﻣﻌﻨﻰﺃﺯﻟﻴّﺖﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ،ﻭ ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﮐﺎﺧﻰ
ﻋﺎﺟﻰ ﻭﺧﻴﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻥ،
ﻭ ﺗﺴﻠّﻰ ﺧﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭﺩﺍﺭﻭﻯ
ﻫمه ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﻌﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻋﻰ. ﭼﻪ
ﺍﻥ ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ
ﻭ ﺳﺮ ﮔﺮﻣﻰ ﻫﺎ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭه ﺒﺪﺭﺩ
ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﭘﻮﭺ ﺧﻮد
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻨﺮ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﺍﻥ،ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺳﻴﺮ ﺩﺭ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻧﻔس ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻨﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻮﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ،ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑس . ﻧﺰﺩ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻙ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺳﻴﻊ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﻭﺳﻴﻊ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻌﺮ ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﻰ
ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺻﺪﺍ
ﻭﺁﻭﺍﺯ ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻔﺶ ﺭﺳﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ،ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﺐ ﻫﻢ ﺭﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻔﻮس
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺍﻳﺪﺁل
هاﻯ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ. ﺗﻘدّس
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺭﺍﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﻧﺴته
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻫﻢ
ﺩﺭﺩﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻣﻴﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻫﻨﺮ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻳﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺳﺎﺯ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻨﺮ ﻭﻓﻦّ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻫﺮﮐﺠﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﮋﺍﺩ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﺎ،ﻭﺑﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻨﺠﺎت
اﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﮐﺮﺩﻥ،ﺩﺭﺳﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻳﺄس ﻮ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭﺑﺪﺑﻴﻨﻰ،ﻭ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﺮﻭﺭ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﻝ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﻮﻝ ﻭﺗﻌﻬﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔته اﻨﺪ.
ﺳﺎﻧﺘﻴﺎﻧﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺟﻤﺎﻝ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺳﺮﻭﺭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻗﻮس
ﻭ ﻗﺰﺡ ﻭ ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﮐﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﺯﻳﺒﺎ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻈﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﭙﺮﺳﺘﺶ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﺟﻤﺎﻝ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﻮﺭﻳﻢ
ﻭ ﺑﻴﺎﺷﺎﻣﻴﻢ ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﺍ ﻣﺮﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻴّﺎﻡ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺍﻏﺘﻨﺎم
ﻔﺮﺻت ﺰﻧﺪﮔﻰ. ﭼﻮن
اﺗﻔﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ ﻧﺼﻴب
ﻤﺎ ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻭﺍﻳن
هماﻥ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺍﭘﻴﮑﻮﺭس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﺍﺯ ﺳﻮﺳﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺗﺎ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮﺍﻥ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺧﻮﺵ ﺑﻮﺩﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻴّﺎﻡ ﻓﮑﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻟﺬﺕ ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺁﺳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣثلا ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻔﺮ ﺑﻔﻀﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻔﺮﻳﺢ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺁﺳﺎﻳﺶ،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻫﺮ ﮐﻮﺩﻙ ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺗﻠﻔﻦ ﻣﻮﺑﺎﻳﻞ
ﺩﺭ ﺟﻴﺐ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺠﺎﻟﺘﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻢ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺻﻔﺤﻪ ﺷﻴﺸﻪ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺒﻮﺳﻨﺪ،ﻭﻟﺐ
ﺑﺮ ﻟﺐ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺧﻄﺮ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻰ
ﺷﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﭘﺎﺭﺍ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺑﻴﻦ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﭘﻴﮑﻮﺭس ﺩﺭ ﻧﺎله
هاﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺃﻧﺎﺗﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻧس ﮔﻔﺖ، ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮔﻔﺖ ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻳﺎﺩ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺟﻬﻞ ﻣﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺰﻥ ﻭ ﺃﻧﺪﻭﻩ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﻞ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺎﻳﺪ

ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻔﺮﻳﺢ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺟﺎﻯ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻧﺸﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻳﻤﻨﺎﺳﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﻘﻞ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪه
اﻯ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴم
ﻮﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺷﻰ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ،ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭن ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻠﺎﻓﻰ
ﻧﮑﻨﺪ، ﻫﺮﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ ﻳﻚ
ﺷﺐ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻔﮑّﺮ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭ ﺟﻬﻞ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺗﻮﻗّﻒ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻮﮊه اﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺭﺍﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﻭﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ، ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﻝ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻴﺪ،ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺟﻬﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺳﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻣﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺣﺎﺻﻞ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻴﻨﻰ ﻭ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﻘﻴﻦ
ﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ

ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺣﮑﻤت
اﻟﻬﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻫﺎﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﭼﺎﺭﻩ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺟﻬﻞ ﺭﺍ ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ .

ﺯﻫﺪ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺮﻳﺐ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﮑس اﻟﻌﻤﻞ ﭼﻨﺎن
علمی که میگوﻳﻨﺪ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩه ﺤﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪه
ﺒﻮﺩﻥ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﺑﺎﻣﺤﻴﻂ،ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍتی
ﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ ﺟﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﺍﮔﺮ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺮﺳﺪ. ﻗﻄﻌﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺒﺪﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ ﻳﺄس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻃﺒﻴﻌﻰﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﻭﻟﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺷﺠﺎﻉ،ﺑﮑﻤﻚ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ،ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻟﺞ ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌت ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭ ﺳﺮ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﻭﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺭﺳﺘﻢ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻋﺒﺮﺕ ﺁﻣﻮﺯ ﻭ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎص ﻔﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻭﻫﺎﻡ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺍﺳﺘثماﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﮔﻞ ﻭﺧﺎﻙ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﮑﺎﻓﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺧﻮﺩﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺑﺴﺎﺯﺩ،ﻭ
ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﻫﺎ ﻧﺘﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻳﻚ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍﻡ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺟﻨﮓ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺷﺴﮑﺴﺖ
ﺑﺨﻮﺭﻳﻢ، ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎ ﺟﻨﮕﻰ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﻧﺨﻮﺭﻳﻢ
ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﺭی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ ﺧﻄﺎﻫﻢ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻭﻇﻴفه
اﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺑﻤﺎ
ﻣﺤﻮﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺣﻘّﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ،ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻨﺎس ،ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺩﺭﻳﺎ ﺑﺠﻮﻳﺪ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻘﻄﺮﻩ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷته
اﻳﻢ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩه
اﻳﻢ، ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠی
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﺘﻌﻬﺪ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ. ﺗﻌﻬﺪﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻦ ﺭﺏّ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺘﻢ؟ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪﻫﺪ ﺁﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻰ. ﮐﻪ ﻟﺒّﻴﻚ
ﺣجّ کعبه ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻘﺒﻠﻪ ﻭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. که
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘس اﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ،چه
ﺒﻬﺘﺮ که ﺒﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮی ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﺮﺩﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﺳﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺷﻮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺒﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎن
عاﻗﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺣﮑﻢ ﻋﻘﻞﻣﻴﻤﻮﻥﺑﺮﺍﻯﺍﻧﺴﺎﻥﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.

ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﺎﻏﭽﻪ ﮐﻮﭼﮑﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻠﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻨﮕﻞ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺑﺮﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ ﻭ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻋﻄﺮ ﻭﺭﻭﺡ ﻭﺭﻳﺤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﺬﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﺯﻩ ﻫﺎ ﻭﺧﺎﺭﻫﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﺭﺷﺪ ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻏﭽﻪ ﮐﻮﭼﻚ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻨﮕﻞ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ ﻋﺰﻳﻤﺘﻰ
ﺷﮑﺴﺖ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳؤ
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﺴﺮﺕ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺣتی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋی
است ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭن اﻏﺘﻨﺎﻡ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ،ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ.
ﻭﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮓ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﭘس
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،وﻋﺒث
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺏ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﻣﺒﺮّﺍت
ﻤﺬﻫﺐ ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺗﻄﻮﺭ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثبت ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠّﺖ ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮّ
ﺭﺍﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﺮﺍ ﺧﻴﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍنی
ﺨﻮﺩ،ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﻭﺧﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻨﻊ ﺷﺪﻩ ﺷﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣل
اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤّت
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮﺗفع ﺸﺪﻥ
ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺧﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﺳﺨﺖ ﺁﻧﻬﺎ،ﺧﻴﺮ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺧﻮﺑﻰ
ﻭ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﺮ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﻴﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭﺍﻧﺼﺎﻑ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ ﺑﻔﻄﺮﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻓﺮﺩﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻋﻈﻢ
ﺑﻌﺪﻯﻧﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻐﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ ﮔﻮﺵ
ﻫﻤﻪ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﮐﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺟﻠﻮ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺩﺭﻙ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻋﺮ
ﻭﺻﺪﺍﻯ ﻫﻢ ﺟﻨس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭﮐﭽﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻨثی
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎﻃﺒﻴﻌﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ،ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﺬﻳﺮ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻭ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻧﺠﺎﺡ ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﮐﻠﺎس ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﻠﺎس ﻫﻔﺘﻢ
ﺁﻥ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺗﺨﺪﻳﺮ
ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ ﺗﻔﻠﺴﻒ
ﻭﺑﺎﺯﻯ،ﻭﻫﺮﻧﻮﻉ
ﻭﻗﺖ ﮐﺸﻰ ﺍﺳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺧﻴﺮ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻪ ﺳﻮﺩ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ.
ﻳﺎ ﺧﻴﺮﺍﺗﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﺯﻫﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﺪﺍﻡ ﮐﺎﺭﺧﻴﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻴّﺮ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
.

ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﮑﻮ ﺩﺭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ
ﺗﺄثیر ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﺧﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣل
روح است، ﻭ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺷﺎﻳﺴته ﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻭﺁﻳﻨﺪه
ﺒﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻭﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ،ﺳﭙس
به ﺪﻳﮕﺮﺍن ﺪﺍﺩﻥ.
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻥ. ﺧﻴﺮ ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻔﻀّﻞ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻣﺎ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻫﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻧﻤﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭﻧﻘﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ. ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﺎﺳﮑﺎﻝ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺿﻌﻴﻔﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭﻫﻮﺵ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺗﻮﻟﻪ ﺿﻌﻴﻒ،ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺭﺍﺳﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﻟﺢ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ،ﺫﺭّه
اﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻰ ﺃثرﻯ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ،ﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﺗﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ،ﻭ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭح ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﺃثرﺧﻮﺩ،ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺧﺮ ﻣﺪﺍﺭ
ﻣﻴﭽﺮﺧﺪ. ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﻬﺎنی
ﺒﻬﺘﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﭼﺮﺍ ﺗﻮﺣّﺶ ﻧﮑﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﻧﺮﻭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻨﺶ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ،ﻳﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻴﻢ،ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺮ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻴﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.

ﺭﺍﺳﻞ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻴﻢ،ﺷﺮ
ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﻴﻢ ﻳﺎ
ﺧﻴﺮ ﺭﺍ. ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻴﺮ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺷﺮ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ،ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﺭﺍﺳﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﺪﺍ
ﻣﻮﺟﺪ ﺷﺮ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ.
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺟﻬﻞ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺷﺮﻭﺭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺭﺍ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺨﻴﺮﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻴﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻳﺎ ﺟﻬﻞ،ﻭﻳﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻧﺎﻇﺮ
ﺁﻥ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ، ﺑﺎ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺪﻯ
ﻫﺎ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻫﺎ ﻭ ﺩﺍﺩهﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺪﻯ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ،ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﺣﻤت
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺭﺳﻴﺪه
اﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻮﺏ ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻧﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ، ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﺪ،
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪه ﺰﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﺯﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻭﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺩﻝ ﻭﺭﻭﺍن
ﺪﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳت اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺤﻖّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺳﺒﺰ ﻫﺴﺘﻰ ﭼﺮﻳﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺷﮑﺎﺭ ﺷﺪﻥ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐی
ﻮﺩﺭ ﻫﺮﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ،ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎ ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺁﻥ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎﺃﺑﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩی ﻤﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻳﺎ ﮔﻴﺎه ﺘﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﮑﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻏﺮﻳﺒﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺍﺳﻴﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ ﺗﻦ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ،ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﺮ ﻣﺎ ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﻋﻠﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺃﺳﻴﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺃﻧﺪﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ

ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ،ﺍﺯ ﻓﻴﺰﻳﮑﺪﺍﻧﺎﻥ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﻃﻞ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ که ﺒﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺍ ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻮع ﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔی ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه ﺃﻧﺪ،ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ،
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻟﻨﮓ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺎﻯ ﭼﻮﺑﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃﺷﺮﻑ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺃﻓﻀﻞ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻮﭘﺮﻣﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺍﻓﻘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﺭﺯﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﻙ ﺯﺧﺮس
ﺷﻮﻧﺪ چه ﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﻭﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻧﺰﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﮋﺍﺩ ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣثلا
ﺑﺎ ﺗﻨﻰ ﺑﻠﻮﺭﻳﻦ
ﺷﻔﺎﻑ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﭘﻮﺳﺖ
ﺧﺮس ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ،ﺑﺮ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ. ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮﻗﺮﻥ
19 ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ،ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻧﺘﻴﺰﻡ ﺩﺭ ﺁﻟﻤﺎﻥ،ﻭ
ﻫﻴﮕﻠﻴﺰﻡ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ
ﺭﻭﺍﺝ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻓﺸﺎﻥ ﺩﻓﺎﻉ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺰﻡ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻫﻢ ﻧﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﻤﻰ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫب ﺁﻥ،
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺪﺍﻓﻊ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ. ﻭﻟﻰﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ،ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﺍﺩ،ﺑﺎﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﻬﻢ
ﺯﺩﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺷﻠّﻪ ﻗﻠﻢ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩﻭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﻧﺒﻮﺩ.  ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻌﻠﻢ ﻭ ﻃﺮﻕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺄﻣّﻠﻰ ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻨﻢ
ﻗﺸﺮﻯ، ﻭ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﮐﻨﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ،ﮔﻮﺋﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﺷﺪﻩ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺍﺋﻤﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻮﺍﺏ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﺗﻤﺎﺳﻚ،ﻭ ﺗﺮﺍﺑﻂ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﺩﻟﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﻢ ﺷﺪﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺰﻡ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻳَﻦ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ ﺗﻔﮑﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺘﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺠﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻭ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻨﻄﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻬﺮﻭﺭﻯ ﻋﺎﺭﻑ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺭﺳﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺷﺪ. ﺣﻴﺮﺕ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻗﺘﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
. ﭼﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺎﻧﻨ ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﻭ ﺳﺒﺰﻭﺍﺭﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺎﭘﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻟﺪﻧّﻰ، ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﺎﻳق ﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ. ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎن ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ،ﻭ
ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﺑﺮ ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺣﮑﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻭﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
. ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮی گرﻯ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺴﺖ،ﭘس
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺫﺭّﻩ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃثیرﻯ،ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑی ﻮ ﺳﻠّﻮﻟﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ اورگانهای
ﻫﺮﻋﻀﻮ ﺩﺭ ﺗﻦ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ثاﺑﺖ ﺭﺍ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻓﻬﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﻧﺎﻇﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﺮﻭﺡ ﺟﺰ
ﺑﺴﻮﻯ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎی ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺶ می
ﺮﻭﻧﺪ، ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺷﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﻔﺮﺽ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮔﺮچه
هنوﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ
هاﻧﺮﺳﻴﺪه- اﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﺋﻰﭼﻮﻥﺍﻟﻠﻪﮐﻨﻨﺪﺍﮔﺮﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺎﺑﻮس
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺧﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﭘﺮ ﺍﺯ امید ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻋﺎﻗل
ﺒﺎ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺍی ﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ،ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﻬﻴﭻ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﻫﺮﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ، ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎتی
ﺎﺳﻠﺎﻣﻰ ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻣﺮﺩﻡ،ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺎ ﺷﺎﻧس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻋﻘﻴﺪهﻫﺎﻯ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻠّﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻟب ﺁﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻮﺭﺩﻝ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﻟﺬﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻫﻢ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻟﺬﺕ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻢ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻓﺮﻕ
ﺍﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰﮔﺬﺷته
و ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﺎﺹ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ نه ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳت های اﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﺍﺷﺘﺮﺍﮐﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ. ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﻣﺎ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎﺭﮐس ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. که اﻳﻦ ﻧﻴﺰﻋﻘﻴﺪه
اﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟی ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ،ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﮐس ﺑﺎﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺟﻤﻊ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺎﻫﻞ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻡ،ﺧﺎﻟﻖ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﺸﺖ ﺟﺒﻬﻪ،ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﻭ ﺷﻬﻴﺪﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘﺶ
ﺳﻌﻰ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ که
همه ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻣﻘﺘﻮﻟﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺷﻬﻴﺪ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ،ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.

ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ ﺗﻄﻮﺭﻫﮕﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻨﺘﺰ، ﻭﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،
ﻭﻣﺎﺭﮐس ﺑﺘﻄﻮﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺣﺰﺏ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﺮﺩ،ﻭﻣﺎﺭﮐس ﺍﺯﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺟﻤﻊ،ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺤث
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ،ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪ ﻭ ﻣﻀﺮ،ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﻐﺮﻧﺞ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﻋﻠﻤﻰ،ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻴﺎﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎت ﺨﺪﺍ ﻭﻃﺒﻴﻌت
ﻮﺗﺎﺭﻳﺦ،ﻭلی
اﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺒﺮﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺍﻭ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
شهود واجب آخر
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ،ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ،ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،
ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍب ﺠﻬﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ، ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻃﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭ به الله ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﮔﺮﻳﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺍثباﺕ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﮔﻔته
اﻡ. ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ،ﺁﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،که
ﻨﺠﺎﺕ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﺸﺘﻰ ﺳﻮﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ، ﻭﻳﺎ ﻏﺮق
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
هرﮐﺎﺭﻯ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺨﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭﮐﻪﺭﺍﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻫﺪﻑﻭﻗﺒﻠﻪﺧﻮﺩﻗﺮﺍﺭﺑﺪﻫﺪ.

M123

دین
اخلاقی و
انجیل
اجتماعی من
درآوردی

ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺭﺳﻤﻰ،ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺪه اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍش ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی ﺪﺭﮐﺘﺐ
ﻣﻘﺪّس ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻢ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻮﻥ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺳﻤﻰ نیز ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ،ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﺎل ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺍﻳﻦ( ﻣﻠﺄ)
ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻫﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ،
ﺣﺘﻰ ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻳﻚ ﻟﻐﺰﺷﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﻪ ﭘﻨﺪﺍﺷته
ﺒﺴﺮﻋﺖ ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﻟﻐﺰﺵ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺑﺴﻨﮕﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩ،ﻭﺧﺴﺎﺭﺕ
ﻫﻢ ﺑﺘﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ،ﺟﺎﻯ
ﺷﮑﺮﺵ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮن
ﺸﺎﻧس ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻟﻐﺰﺵ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﮑﻰ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻮﺩﺭ ﺟﺎﻯ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻏﻴﺮ ﻟﻐﺰﻧﺪﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻨﮕﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻧﮑﻨﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻋت ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻤﺎﻧﻊ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭﺩ
ﻭﺧﺴﺎﺭﺕ ﻭﮐﻮﻓﺘﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧیلی ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻪ ﺩﺭّﻩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻋﺪﻡ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ، ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻴﺒت ﺒﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭﺟﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻰ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ ﻧﮑﻨﺪ،ﭼﻮن
ﺰﻳﺮ ﭘﺎﻳﺶ ﺳﺴﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﻭ ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺰﻭﻝ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺳﺎﺧته اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻭﺧﻮﺏ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﮑﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﭘس ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻮﺏ ﺗﺮ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭﻣﻔﺴﺪﺍﻧﻪ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻴﻢ،ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺪ ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺪﻫﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺏ
ﺑﺨﻮﺏ ﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.  ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺧﻮﺏ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺭﺍ،
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻴﻚ
ﻣﻌﻨﻰ،ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺰﻧﺎﻥ،ﺻﻔﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﻧﻰ ﺷﻨﻴﺪﻡ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﺩﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻤﻰ ﺍﺯ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺟﻤﻌﻪ ﺷﻮﻫﺮ
ﺣق ﺪﺍﺭﺩ ﺯﻧﺶ ﺭﺍ
ﮐﺘﻚ ﺑﺰﻧﺪ. ﺗﺎ ﻫﺮ
ﺩﻭ ثوﺍﺏ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻢ ﮐﺮﺩ،ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺯﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﮕﻔته
ﺸﻮﺩ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻭﻫﺮﺳﺎﻋﺖ.
ﭘس ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﮑﻴﻤﻮ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻳﺦ ﺍﺳﮑﻴﻤﻮ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺯﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﮋﺍﺩ ﻗﻮﻡ
ﺍﺳﮑﻴﻤﻮ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﻨﺪ،ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﻃﺮﺩ
شود ﺩﺭﻳخ ﻤیمیرد.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﭼﻴﻦ ﻗﻮﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ،ﮐﻪ ﺯﻥ
ﭼﻨﺪ ﺷﻮﻫﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﺷﻮﻫﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﺯﻥ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭ
ﺩﻫﻬﺎ ﺯﻥ ﺻﻴﻐﻪ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻨﻴﺰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍمّ اﻟﻮﻟﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻥ ﭘﺴﺮ. ﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻫﺎﻯ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﺍﺽ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺎﻋﻠﻢ
ﺍﻳﻨکه ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
که ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭی
ﺘﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﮔﺬﺷﺘﮕﻰ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﻫﺐ ﻭ ﺭﺍﻫﺒﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺳﻴﻠﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ

ﺗﻮ ﺯﺩ،ﺑﻮﻯ
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺰﻥ،ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺍﻭ ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺤﺒّﺖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺷﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﭙﺮﻭﺭﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﺎﺻّﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺧﻮﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺁﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺩﺍﺭﻭ ﺭﺍ
ﭘﺰﺷﻚ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ
ﺑﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﮐﻮﻓﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺧﻠﺎق اﻟﻬﻰ ﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ،که
عقل ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺒﺪﺭﻙ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺭﻗﺎﻳﻘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺻﻔﺎت
اﻟﻬﻰ ﺧﺎص ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻃﺎﻗﺖ
ﻭﺿﻊ ﻏﻴﺮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺘﺪﻳّﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ ﺫﺍﺗﻰ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻢ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻨﻢ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﻳﭽﻞ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻟﺎﻫﻮت ﭙﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ ،ﻳﺎ( ﺭﺍﻭﺷﻦ
ﺑﻮﺵ) ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ،ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻭﻓﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﺭﺣﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ،ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗیﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﮑﻠﺴﻮﻥ ﺃﺩﻟﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﺷﮑﻞ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻧﻬﻀﺖ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺗﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺭﺍﻧﻤﻮﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺿﻤﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﻓﻘﺖ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻋﻤﻞ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻴّﺖ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ
ﺣﺎﺟﻰ ﺁﻗﺎﺋی ﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺄﺻﻞ
ﻫﺪﻑ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﺬﺗﻰ ﻭﺳﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺻﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ

ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮔﻮﺵ ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻓﻀﺎﻳﻞ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎقی که اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺠﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ کمالات
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﺎﻯ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ،ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺟﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻓﺎﺳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺍﺩﻥ ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﻃﻔﻞ ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻠﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﺩﺭﻧﺪﻩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺒس ﻮ ﻗﻴﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﭘﺮﺳﻨﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭ ﻭ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺣﻞ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻮﺷﺪ
ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻫﺮﺳﻄﺢ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ که هست ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ، ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ،ﺗﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎﺑﺮﺏّﺭﺣﻤﺎﻥﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ.

ﺭﻳﭽﻞ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻧﺖ،ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺍﻗﻊ ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ ﻳﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎ،ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺷﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧمی ﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻧﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ،ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﺎﻟﺺ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺭﻭﺵ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺁﻧﻬﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،ﮐﻪ ﻋﻠم
ﻮ ﮐﺎﺭﺩﺭﻭﻳﺶ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ

ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳب همان اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ ﻣﻮ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ،ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺟﻤﺠﻤﻪ ﺍﺳﮑﻠﺖ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻰ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﮔﻮﺭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺪﺭت ﺒﻴﺸﺘﺮ
برای ﺗﺼﻮﺭﻭ ﺷﻨﺎﺧت
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺍﺯﻋﻘﻞﺯﻣﺎﻥﺟﻠﻮﺯﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ،ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﺠﻬﻮﻝ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺍﺯﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ، ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﺗﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻤّاءﻧﻴﺴﺖ.
ﺭﻳﭽﻞ ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﭼﻮﻥ ﭘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ.
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﻓﺸﺮﺩه ﻤﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻈﺮﻯﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ،ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﻮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺗﻠﺎش غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺷﺮﻙ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
که ﺪﻟﺎﺋﻞ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﭙﺮﺳﺪ. که ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺟﺰ ﺟﻨﺒﻪ ﺧﻴﺮ ﻭﺻﻠﺎﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﺧﺪﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﺳﻮﺳﻴﺎﻧﺶ ﺳﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻌﺮﻓت
ﻨﻈﺮی ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯم اﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺪﺍﻧچه ﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺩﺭﻙ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﺻﺎﻟت ﺁﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺸﺎﺳﺪ،
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻭﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺭﻳﭽﻞ،ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻋﻮﺍﻡ، ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﺻﻔﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺑﺮﺍﺣﺘی
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺖ ﻋﮑس ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ
ﭘﻴﺮ ﮐﺴﺐ ﻭ ﺗثبیت
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺒﺮﺳﻨﺪ،
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ ﮐﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﺃﺻﻐﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺤﮑّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎت ﻮ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭل ﺸﺨﺺ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻭﺍلاّ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎن ﻨﺎﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺪف ﭙﻴﺮﻭﺯﻯ ﺑﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺮ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که ﻨﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻋﻘﺪه ﺮﻭﺍﻧﻰ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎنی
اﻭ ﺃثر ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ،ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻳﻢ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺍﺯ ﻗﻴﺪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
که ﭽﻮن ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﺮﺳﻴﺪﻳم
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻭ ﺍﺯﺣﺘﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ می
گرﺩﻳﻢ. ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢ ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﺑﭽﺮﻳﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺍﺭ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻧﺸﻮﻳﻢ، ﻭ ﻣﺎﻝ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﺭﻳﭽﻞ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻤﻚ ﻣﺒﺪﺃ ﺩﻳﻨﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ ﻣﻠّﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﮐﺴﺐ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭ ﻧﺠﺎت
ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ ﺭﺍ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺩﻳﭙﻠم هاﻯ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺪﺭﻙ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺪﻑ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﻢ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ فدای
ﻓﺮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﻓﺮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ. ﺍﺳﺖ. ﭘسﻫﺮ
ﻣﺒﺪﺃ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺯﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳت عقده ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻧﻔس ﺎﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﺸﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﻣﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻃﻰ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ،ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻘﺪّس ﮐﺸﻴﺶ
ﻭﻣﻠّﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺟﺰﺷﺮک ﻨﮑﺮﺩه
اﻳﻢ. ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﺪف
اﻟﻬیﺮﺍ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻭﻫﻤﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐّﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭﺁﻥ
ﺫﻭﺏ ﺑﺸﻮﻳﻢ . ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺧﺪﺍ،ﺩﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻗی ﻴﺎ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﮑﻮ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳب
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﻮﺩ،ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺟﺎﻫﻠﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﺷﻬﺎﺋﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﻤﺎ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﮐﻨﺪ. ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﻑ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.   ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩ،ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ. ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓته
اﻳﻢ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭت
اﺯ ﺧﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ،ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ، ﺑﺴﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻬﺎﻳﻢ. ﻭ ﻭﻗﺘﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﭼﻪ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻳﺎﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭﻳﺎﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺷﻬﻮﺩﻯ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻳﭽﻞ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
که ﺴﺎﻟﻚ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻴﺰ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻨّﻰ ﻭ
ﺷیعه ﻴﺎ ﺑﺼﺪ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﺴّﺪ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺻﺤﺮﺍ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ (ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ)
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻧﺪه
اﻯ،ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮّ
ﻭ ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻝ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ، ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ،ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺨﺼﻮص ﺒﺮﺍی ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻮ(ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ) ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.

ﺭﻳﭽﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺪﺃ
ﻭ ﻧﺤﻮﻩ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﺍ،ﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺭﺍ،ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ،ﻭ ﺻﺪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. که
کشیشلن چهار
قرن بعد از
مسیح ﺪﺭ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧس
ﺧﻮﺩ ﻫمه ﺮﺍ ﻣﻌﺪﻭم
کرﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﭼﻬﺎﺭﺍﻧﺠﻴﻞ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮐثر ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن
کشیش ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯﺗﻮﺭﺍت
ﻴﻬﻮﺩ و ﻋﻬﺪ ﻋﺘﻴﻖ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. که
ﺒﺎﺯ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﺷﺪﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺑﻞ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺭش ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮐثرﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺑﻞ ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ. ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺑﮑﺘﺐ ﻣﻘﺪس ﭘﻴﺶ
ﺗﺮ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﮐﻬﻨﻪ ﺷﺪﻩ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
که ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻮﺳﻴله
کساﻧﻰ ﺟﻤﻊ ﺁﺯﻭﺭﻯ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭘس ﻓﻬﻢ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺯﻧﺎ ﻭ ﻣﺸﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺍﺭﻯ،ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎﻧﻮنی اﺳﺎﺳﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻴﭻ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻳﺎﻓﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪه اﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﭼﻮﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳُﻨّﺖ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺭﺍ
اجرا ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،ﺳﻨّﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
آنگاه ﺷﻴﻌﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﺩﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻢ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻫﻢ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﭘﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭ
ﻗﺮّﻩ ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻬّﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺬﺍﻫب
هر ﻳﻚ ﺫﻫﺎﺏ ﻭ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻫﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ ﻫﻢ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﺳﺮ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺮﻙ ﺩﻳﻦ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﮐﺮﺩه
ﻮ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫب هستند ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺘﺸﺎﻥ ﮐﺎﻩ
ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺘﺮﺳند
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺒﻌﻴّﺖوبردگیﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﺧﻮﺩﺑﺎﻗﻰﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﻟﻮ ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ (ﻣﺎثیو
ﺁﺭﻧﻮﻟﺪ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﻣﺎ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺧﻴﺮ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍب
ﻤﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺫﺍﺗﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺧﻴﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭ الاّ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﺪﻋﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍﻟﺼﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ، ﻭﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺻﻔﺎت ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺮﺍی ﺪﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﺪﻝ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ،ﮐﻪ ﻋﺎﺩﻝ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺭﺍ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺗﻬﺎﻡ ﺑﻤﺴﻴﺢ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺴﻴﺢ ﺣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺸﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ،ﮐﻪ ﺣل
ﻮ ﻣﻨﺤﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺣﻞ
ﻧﺸﺪه ﻮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
هستند. ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺘﺐ ﻣﻘﺪس.
ﻭ ﺍلاّ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻬﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﻬﻞ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ، ﻧمی ﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺣﻞ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﺧﺮ ﻗﺮﻥ 19 ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺰﺩ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻝ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﻳﻨﻰ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺑﻠکه ﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻰ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﺍﻣﺎ ﺁﻥ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻋﺰﻟت ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ،ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻣﺮﻳﻢ
ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﻔﺴﻴﺮﺍت
ﺠﺪﻳﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ،ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺷﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.

ﺭﺍﻭس
ﺑﻮﺵ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﭘﺎﻙ ﺑﻮﺩ،ﻭﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﻣﺴﻴﺢ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻳﻚ ﮐﻠﻤﻪ ﺑﻮﺩ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻟﻬی ﺪﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻳک ﻴﺎ ﭼﻨﺪ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺩﻯ،ﺍﺯﺗﺠﻠّﻴﺎت
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺸﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻢ ﺭﺍﮐﺸف
کرد، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﺒﻦﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﮑﺴب چه ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﺋی
گشته ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ رﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴب ﺒﺮﻧﺎمه
هاﻯ ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭلی اﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ،ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺏّ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﻓﻆ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﮐﻠمه
اﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻥ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺤﺒت ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭ ﮐﻠﺎﻡ و
کلمه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠمه ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ ﮐﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ،ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﺵ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﮑﻠّﻢ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺭﺍ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻟﺪﻧّﻴﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﻤثیلی ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﮑﻢ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﺑﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﻭﻟﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺷﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻋﺪﻡ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﺑﺎ
ﻏﻀﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻃﻰ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻦ ﻭﻣﻘﺘﺼﺪﺍﻥ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ،
که ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺟﺎﺳﻮﺳﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﻭ ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﻳﺎ ﻃﻠﺎﻕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺮﺩ ﺷﺪ،
ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﻭ ﻋﺬﺭ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺣﮑﻢ
ﻣﺤﻠﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﭙﻴﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ، ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ. ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺧﻮﺩﻧﻤﻰﺭﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺑﻮﺵ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﻤﻮﺩﻳّﻪ،
ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻌﻤﻴﺪ
ﻭﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﻠّﻢ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩ،
ﮐﻪ ﮐﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻠﻴﻢ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﺳﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﻣﺎﺷﻰ ﻭﻣﻮﺷﻪ،ﻭﺳﭙس
ﻣﺎﺷﻴﻪ ﻭ مشیح
وﻣﺴﻴﺢ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ ﭘس
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ

ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﭘس
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺗﻌﻤﻴﺪ ﻣﺴﻴﺢ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻏﺴﻞ ﺑﺎ ﺁﺏ
ﺑﺮ ﺗﻦ ﻭﺳﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘن
اﺳﺖ. ﻭالاّ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت اﻭﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ
ﻭﺟﻨﮕﻞ ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻳﺎ ﻗﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺪﻭﻗﺮّﻩ
ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ، ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷف
عرﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺻﻔﺖ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺖ،ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺗﻘﺪّس ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ،ﻭﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ و مسیح ﺯﻧﺪﻩ
ای ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻭ ﻧﺒﺰ ﮐﻠمه
اﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻳﻚ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﻳﺎ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ.

ﺑﻮﺵ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ،(ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰﺩﺭ
ﮐﻮﻩ ﺳﻴﻨﺎ،ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﺣﺮاء ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺧﻤﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻧﺠﺎ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺗﺎ مگر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﺑﻮﺵ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﺴﻴﺢ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺣﮑﻢ ﻭﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺠﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﻗﺘﻞ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ،ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺑﺎﻋث ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﻠّﺎﺟﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪﻧﺪ،ﺃﻧﺎ ﻣﻊ
ﺍﻟﺤﻖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺗﺒﺮﺋﻪ ﺷﺮﻋﻰ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻠﺎﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺫﺍﺕ ﻭﻣﺎﻫﻴّتی
که ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭ ﺯﻧﻰ بمعنی
دو سالکی ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﻳﻮﻡ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺪﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻋﻠﻰّ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭘس اﺯ ﺁﻥ ﺩﻭ ﺯﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ،که ﺪﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﭘﺪﺭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺳﺎﻟﺒﻖ
ﻣﺴﻴﺢ، ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﻳﺎ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻳﮑﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ،ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻰ ﺷﺶ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴح
ﻮﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻋﻠﻰّ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻮﻟﺪ،ﺩﺭ ﻋﺼﻮﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﭙﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻳﺎ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺑﻌثت ﻣﺴﻴﺢ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ سه ﭙﺎﺩﺷﺎه
ﭙﺎﺭﺳﻰ،ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭسی
ﺴﺎﻟﮕﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ،ﻭﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ،ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪ. ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎم ﻤﻘﺪﺳﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺪﻥ ﺳﺠّﺎﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻣّﻰ ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫنی
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺭﻫبر ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﻬﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﻮﺍﺟب
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﺍ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ،ﻭﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﻟﻰ
ﻭﺧﻠﺄ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸته
اﻧﺪ. ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻭ ﻣﻠﻤﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺮﺑّﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎم
ﺨﻮﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺭﺏّ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺟﻪﺍﻟﻮﻫﻴّﺖﺷﺎﻫﺪﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺧﺪﺍ،ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺳﺖ، ﻣﻨﻈﻮﺭﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﭘﺎﭖ ﻫﺎ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻭﻗﻴﺤﻰ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻤﻠﮑﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ که
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺗﻦ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ ﻳﺎ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﺍﻫﺎﻧﺘﻰ
ﻳﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭﺣﺮﻓﻰ
ﺯﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻳﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪ
ﻣؤﻣﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻴﺒﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻦ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻳﻮﺳﻒ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎله ﺒﻨﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻡ.
ﻧﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ ﭘﺸت
ﺴﺮ ﺩﺍﺷﺘﻢ،که
گفت ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻳﮑﺴﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻯ. ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﻢ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩّﻋﺎﻫﺎ ﻭﺟﺪّﻳﺖ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻨﺒﻞ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺩﻳﺮﮐﺮﺩ
ﺩﺍﺷته اﻡ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻫﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺣﻴﺎﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺮﺩﺩ،ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺵ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻳﺴﻮﻉ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺑﻤﻤﻠﮑﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻓﻬﻤﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎی
آنان ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﺳﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻃﺮﺩﺵ ﻧﮑﻨﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻤﻠﮑﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴش
هست ،ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺳﺮﮐﺶ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﻴﻤﺎﻧیم.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ

ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﭼﻮﻥ ﺍﮔﺮﭘﺎﮐﺴﺎﺯیﻨﮑﻨﻴﻢﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯﺭﺍﺩﺍﺭﻳﻢ.

ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﻨی که ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
16 ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﭘﻮﻟس ﺭﺳﻮﻝ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﺪ،ﻭ ﺳﭙس
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﻨﻰ ﻓﻌﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻭ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ،ﺍﮔﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺻﺤﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺸﻴﺶ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮﭼﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ ﺟﺰ ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭼﻪ ﮐﺸﻴﺶ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎن
ﻮ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻧﻘﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ آنان
ﺍﺳﺖ. که ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻮﻟس ﺭﺳﻮﻝ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻠﻴفه ای
ﺭﺍ ﺍﺣﻴﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺑﻐﻠﻂ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺳﻰ،
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﺳﻴس
ﻭﺣﻔﻆ ﺩﻭﻟﺘﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ،ﭼﻪ ﺧﻮﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻧﺎﻟﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
ﻮیا ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﺸﺪه
اﻧد که اﻳﻦ ﻫﺮﺩﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺑﺎﻃﻞ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎن اﺳﺖ،که
ﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻋﻤل ﺨﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻳﻚ ﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ،ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺳﭙس
وﺍﺭﺩ نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ
که ما نیز
چنین بودیم
وشدیم . ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺴﺎﮐﻦ،ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴن هاﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺞ ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﻭﻃﻦ ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﻭﺷﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻡ ﺷﻮم ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻟﺎﻧﻪ ﺑﻐاء
ﻭﻓﺤﺸاء ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺟﺎﻯ ﺑﻎ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻐﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. که ﺪﺭ ﺍﺻﻞ
ﺟﺎﻳﮕﺎه ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﭘﺎﻳﺘﺨﺘﻰ
ﺗﻴﺴﻔﻮﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻮ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ.
ﻭﻟﻰ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻔﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭﺟﺒﺮﻭﺗی
هستند. ﺩﻝ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻣﻴﻦ

ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﻭﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ. ﻭ ﺩﻝ ﺳﻔﻴﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺻﺤﻨﻪ
ﻇﻬﻮﺭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﺧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻯ ﺗﻨﮕﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺩﻝ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻫﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﻭﻣﻴﺮﺍث
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴش از ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎت-اﻭﻟﻴﻪﺭﺍﺁﻣﺎﺩﻩﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻩ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺟﻬﺎن کشیشلن ﻤﺪﻋﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ،ﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ. ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺨﺖ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺑﻰ ﻭﻗﻔﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ،ﺍﻓﺴﺎنه
ای ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭘﺎﭘﻬﺎ ﻟﺒﺎسهاﻯ
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻫﺮ
ﺑﺮﺗﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﻟﺎ ﻗﺒﺎ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻔﺶ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﭘﺮ ﻭﺻﻠﻪ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺧﺮﮔﻮﺵ ﻧﻴﺰ ﺧﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ ﭘﺴﺮ
ﺗﻮ ﺳﻨﮕﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﺳﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎصوﻟﻴﮑﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻬﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻧﻴﺰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ.
ﻭ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﻧﻴﺰ ﺗﺮﻙ
ﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺎﻝ
ﻭﺣﻠﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮ ﺣﺮﺍﻣﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﻭﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺣﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺮﺭﺍت
کشیشاﻥ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﻃﺎﻋت
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ثوﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ

ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ،ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﭘس ﺷﺮﻙ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ثوﺍﺏ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻓﺮﺻﺖ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺑﻬﺸﺖ،ﺑﻪ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺪﺍﺩﻥ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻔﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺻﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻔﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﺻﺪﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺍﻟﻬی
هستند .

ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺻﻮﻓﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻬﺎﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺷﺮﺍﺭت ﺒﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺮﺳﻴﺪن ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﭘﺎک اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،که
عوﺍﻟﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﺸﻢ ﺩﻭﺧته
اﻧﺪ. ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻟﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺪﻑ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﻢ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻫﻢ ﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺣﻖ ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘش ﻨﮑﻨﻨﺪ.
چه ﺮﺳﺪ ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺬﺍﻫب
ﻘﺸﺮﻯ ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻌﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺴﺠﺎﻡ
ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻭﻳﻚ ﺭﻧﮕﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺮﻧﺎﺭﺩ
ﺷﻮ ﻭ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻧﺸﺪﻩ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ، ﻭﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬی ﺪﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ،ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺭﺍﻩ ﺫﻫﺎﺏ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ،ﺑﻬﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠّﻖ ﺧﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﺪ.

ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﻯ،ﺣﻖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
که ﺪﻧﺒﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺘﻮﻟﺪﺍت ﭙﻴﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه ﺒﻮﺩ.
ﺑﻬﺸت ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ،ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻔﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﻭﺩ،
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ

ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ ﻫﺮ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﭘس اﺟﺒﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺗﻀﺎﺩ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﻨﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﮔﺮ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺟﺪﻳّت ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻫﺮ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭ ﻃﺮﺣﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﺍلاّ ﺍﺯ ﭼﺎﻟﻪ
ﺑﭽﺎﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻧﻴّﺖ ﺧﻴﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ،
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻃﺮﺡ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﭽﺎﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺟﺎﻫلان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺑﺮ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚﺭﺍﺗﺸﮑﻴﻞﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﺟﻨﮓ ﺩﻭﻡ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﺮﺃﺕ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺨﺼﻮص
اﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬی
ﻤﺴﻴﺤﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎت
ﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﻬﻀﺖ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎنتها
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺟﻨﮓ ﺍﻭﻝ
ﺟﻬﺎﻧﻰ،ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﭼﺎﻟﻪ ﺑﭽﺎﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺑﻮﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻨﻄﻖ،ﻧﻔﻰ ﺍﻟﺸﻴئ
ﺍثباﺕ ﻣﺎ ﻋﺪﺍﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ،ﭘس
ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺤﻖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺿﺪ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺁﻥ
ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺩﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻌﺼّب کوﺭ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺂﺏ، ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻓﮑﺮ ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﻌﻠّﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺝ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺍﻣﻴﺪ
ﺭﻭح ﺳﻄﺢ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺭﻭﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﺁﻧﮑﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺴﻨﺪﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯﺭﺍﻧﻴﺰﺑﻮﻯﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺍﻣثاﻝ
ﻭﻳﻠﻴﺎﻡ ﺟﻤس ﻭ
ﻭﺍﻳﺘﻬﺪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ،ﺁثاﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﮑﻮ،ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻃﻦ
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻔﻴﺪﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺘﻬﻢ ﺑﺎﻟﺤﺎﺩ
ﻭﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻰ ﺩﻳنی
ﻘﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻠﺤﺪﻳﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺭﻭﻧﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ،ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻃﻌﻢ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﭽﺸﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ،ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﮐﺎﺫﺏ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﺍ ﺩﻟﺒﺴته اﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺁثاﺭﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ،ﻫﺮﺝ
ﻭ ﻣﺮﺝ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻳی ﺨﺼﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔی ﻮﺧﺮﺍﺑﻰ
ﺁﻥ،ﺁثاﺭ ﺑﺪﺗﺮی
ﺒﺠﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺑﻰ ﺩﻳﻨی ﻤﻄﻠﻖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮی ﺪﺍﺷﺘﻦﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ که
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﺮﻭﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺭﻭﺍﺝ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭ ﻗﺮﻥ 19 ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻠﻢ ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻓﻠﺴفه
اﻯ ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺁﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧی ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﺎﻟف ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﻋﻠﻢ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻭﻏﻴﺮﻩ.
ﻓﻠﺎﺳفه ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻋﺎﻭﻯ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺗﻠﺎﺵ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺗﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،که ﭙﺮﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﻑ
ﻣﻌﻴﻨﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺩ ﺑﻌﺪ ﺑﻬﺪﻑ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﺪﻑ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﻫﺪﻓﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻳﺎ ﺍﺯﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺩﺭﻋﻠﻢ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﺑﻬﺮﭼﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﻫﺪﻑ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻓﮑﺮ ﻣﺤﻘﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺠﺮبه ها ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺳﺎﺳﻰ،ﺑﺎ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ  ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮﮐﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻗّﺘﻰ،
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻧﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻩ ﺩﻳﻨﻰ،ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻏﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﻟﻴﻞ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ،ﻭﻳﺎﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩی
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘل ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﻳﻦ ﻣﺴﻴﺢ،
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻣﺴﻴﺢ،ﻭﻳﺎ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻣثلا ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻦ ﺳﻴﻠﻰ
ﺯﺩﻯ،ﺑﻄﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﺰﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﻯ،ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس عملا ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪه
اﻧﺪ،ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ،ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻨﻈﺮ ﻓﮑﺮی ﻤﻨﻄﻘﻰﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴته اﻧﺪ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻳﺎ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻠﻤﻰ ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ.
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﻔﺮ ﺑﻮﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﺭﺳﻄﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﻤﺴﻴﺢ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ،ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﻭ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ ﺍثبات
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻋﻠﻰّ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮو
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﺷﺪﻩ.
ﮐﺴﻰ که ﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺮﺍﻓﺖ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻠﻤﻰ

ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﺮﺍﺏ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﮔﻔته هاﻳﺶ،
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻨﻄﻖﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﺪﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺭﻳشه اﻯ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ،ﻭ
ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻘﺪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻧﮑﺮﺩ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪف ﺘﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺩﺭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻤﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ.
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭﺷﻬﻮﺍﻧﻰﻭغاﺭﺕ
ﻭﺣﺮﺹ ﻭ ﻃﻤﻊ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺳﻴﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﺴﻴﺢ،ﺑﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ ﺳُﻨّﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪ. ﻭﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ ﻫﻴﻮﻣﻨﻴﺴﺖ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺭﺍﺩﻳﮑﺎﻟﻴﺴت
ﺘﺠﺪﻳﺪ ﻃﻠﺐ،ﻭ
ﻣﻮﺣّﺪﻳﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻃﻠﺐ ﻣﺬﺍﻫﺐ،ﻭﻳﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﮐﻞّ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻮﻧﻴﻮﺭﺳﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ .

ﻣﻌﺮﻓت
ﻮﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﻣﺪﺍﺭس ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺁﻧﻬﻢ ﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﻫﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. که اﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،که
ﺪﻧﺒﺎﻝ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ،ﻭﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻃﺮﺍﺣﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
که ﻤﺎ ﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ
ﺑﻌﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﻳﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎنه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻧﻴﮑﻮﺗﺮﻭﺍﻟﻬﻰﺗﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺣﺎﻝ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺑﺴﺎﻟﻚﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺩﺭ ﺳﺎﻝ
1930 ﻭ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ،ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻭﺿﻊ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ عموﻣﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﻃﺒﻘﻪ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺣﺴّﺎس ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻦ ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ ﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﺳﻰ،ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺳﻮﺳﺎﻟﻴﺴﺖ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﺑﻰ
ﺧﺪﺍ،ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ ﻭ ﺻﻠﺢ
ﻃﻠﺒﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪ،ﺣﺘﻰﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺣﻤﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺷﻮﺭﻭی
ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺷﺪﻧﺪ.
ﻭ   ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺰﺍﺭ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﺣﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪﺑﺮﺍﻯﻧﺠﺎﺕﻣﺴﻴﺤﻴّﺖﺑﮑﻮﺷﻨﺪ.

ﮐﺎﺭﻝ
ﺑﺎﺭﺵ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ
ﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﺍﻟﻤﺎﻥ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻴﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻣﮋﺩﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎت ﺠﻬﺎﻥ
ﻭ ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺪﺍﺩ. چه
ﺮﺳﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﻮﻓﻴﺴﮑﻰ
ﺍﺯﮐﺸﻒ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﺪﺍﻟﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ است. ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ. ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﺝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﻟﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻰﻣﺮﺣله
اﻯ ﺩﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻬﺎﻯﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻣﺪّﻋﻰ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺸﺮﮐﻴﻦ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥ ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭ ﻭﺳﺦ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺍی اﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻭﺍﺟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ،ﻭ
ﺳﭙس ﺒﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﺎﺭﻝ
ﺑﺎﺭﺵ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻄﺎﻯ ﺁﺩﻡ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻩ،ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﺎﺟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﺩﻡ ﻭﺣﻮﺍ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﺳﻴﺐ ﻳﺎ ﮔﻨﺪﻡ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ،ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻳﺎ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﻭﻳﺎ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰم هاﻯ ﺟﺪﻳﺪ،ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ،ﺗﺒﻌﻴﺖ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺁﺩﻡ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓته ﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻭﻋﺮﺷﻰ، ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺸﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ می گرﻧﺪ،ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺭﻳﭽﻞ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺭﮊﻭﺍﺯﻯ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ ﺑﺴﻤﺎﺭﻙ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺭﺳﻤﺎ
ﺩﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ ﺩﺭﺁﻣﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺁﻭﺍﺭﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻫﻤﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻧﻴﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻠﺎﻯ ﺟﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ. ﻭ ﻫﻴﺘﻠﺮ
ﻫﺮﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩ،ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ ﻧﻔﻮﺫ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺩﻯ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺩﻭﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ،ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺳﻨّﺘﻰ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺃﺯﻟﻰ،ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﭘﺮ
ﺑﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ، ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻔﮑﺮ ﺟﺴﺘﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ،ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻧﺶ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭼﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺩﻝ ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻟﺎﻫﻮﺗﻴﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺘﻰ، ﻭ
ﻳﺎ ﭼﭙﻰ ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﺳﺮﻋﺖ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺮ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﺑﺠﺰ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ ﭼﺎﺭﻩ
ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺭﺍﺳﺖ
ﻭﭼﭗ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎ ﺟﺴﺘﻦ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻰ ﻧﺘﻴجه
ﻮﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺷﻮﻡ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺭﺍﻩﻧﺠﺎﺕﺍﻭﺭﺍﺑﻮﻯﻣﻌﺮﻓﻰﮐﻨﺪ.

ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ. ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﺢ ﺭﻭﺣی
ﺪﺭﻧﺴﺦ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻫﺎﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻌﮑﻮس
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﻓﺴﺎﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮی ها، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ ﻭ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻃﻠﺐ ﺭﺍ ﻓﺴﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺼﻠﺤﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻃﺒﺎﺑﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﮐﻨﺪ،ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻗﻨﺎﻋﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﭘﻴش
ﺒﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺗﺼﻮّﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻋﻀﻮﻳّﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻳﺎ
ﻣﺴﺠﺪ،ﻭ ﻳﺎﺑﺎ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﮐﺸﻴﺶ
ﻭ ﻣﻠّﺎﺋﻰ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ،ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻳﻮﺗﻮﺑﻰ ﻭ ﻃﻮﺑﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
است،ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺟﺰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻳﺎﻧﺘﻰ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ،ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ،ﻭﺗﻠﺒﻴس
ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭﺩﻳﻨﻰ،ﻗﺎﺗﻠﺎﻥﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭﺩﺭﮐﺎﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ،ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩی
ﺮﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻴﻢ. ﻫﺪﻑ
ﺩﻳﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭؤﻳﺖ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ،ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﭘﺎﻙ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺟﺰ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﺒﻰ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﮐﺮﺩﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺒﻰ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
تکاملی روح ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺴﺒﻰ ﻭ ﭘﺮ ﻏﻠﻂ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺘﺐ ﻣﻘﺪس ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﻋث ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.

ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﻋﻠﺎﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ،ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﺷﺪﻥ ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺴﺢ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ،
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺗﻌﺒّﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺟﺰ ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻤﺤﺒﻮﺑﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺪﻳﺪﻥ ﻧﺮﻓﺖ.
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺳﺖ،ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﭼﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺩﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻳﮑﻰ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﺧﻮﺵ ﻣﻈﻬﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﺭﻳﻬﻢ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩﻡ،ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻭﻡ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺴﻴﺤﻴّت
ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺰﺑﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﺣﻤﻠﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ،ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺪﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴت
ﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﮐﺎثوﻟﻴﮑﻬﺎﻯ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﻨﺠﺮﺑﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﺮﻗﻬﺎﻯ
ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺷﺪ. ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺑﻘﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ،ﻋﻠﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ،ﻭﻣﻴﻞ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻘﺮّﺏ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎ
ﺑﻴﻦ ﺑﻨﻴﺎﺩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺧﺮﺍﻓﻰ،ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ،ﻭﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺩﺭﺭﺍﺩﻳﮑﺎﻟﻬﺎﻯﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.

ﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،ﮔﺮﻭﻩ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﺗّﺤﺎﺩ ﺑﺎ ﮐﻠﻴﺴﺎ،ﺑﺸﺮﻁ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻫﻤﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻧﺰﺍع اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻣﺘﺤﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺧﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﻳﺎ ﺟﺒﻬﻪ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺘّﺤﺪ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺑﺰﺭﮒ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭼﻮن هر
(ﺟﺒﻬﻪ ﻣﻠّﻰ) ﺩﺭ
ﺣﺰﺑﻰ، ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻣﻮﻗت
ﭽﻨﺪ ﺣﺰﺏ ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭنه اﺗّﺤﺎﺩ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺰﺍﺏ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﺣﺰﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺩﻫﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻏﻠﺐ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚ،ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺸﻰ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﮐﺸﻴﺶ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻘﺎﻝ
ﺭﻭﺵ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺎﺗّﺤﺎﺩ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﻓﺮقه
هاﻯ ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻌﺼّﺐ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻭﺍﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻓﺮﻗﻪ ﺻﻮﻓﻴﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍﻩ ﺗﺼﻮﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻗﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﮐﺠﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ ﻫﺎ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺼّﺐ ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ،ﻫﺮﭼﻨﺪﻯ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ ﺭﺍ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ( ﺃﻫﻞ ﺗُﺒّﻊ
ﻳﺎ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ)،ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭﻧﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﻤﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ ، ﻭﻓﺮﻋﻮﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ ﻣﺼﺮ
ﻭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ،ﻭﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺳت ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺯﺍﻳﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺑﺪﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺗﺤﺎﺩ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺷﻮﻟﻴﻚ ﻫﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﭘﺎﭖ ﻣﺘﺤﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﮐﺰ ثرﻭﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﮐﺎﻧﺎﺩﺍ ﺍﻳﻦ
ﺍﺗّﺤﺎﺩﻫﺎ ﺑﺎﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ ﻭﺩﻭﻟﺘﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻧﻈﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﻈﻤﺖ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ،ﻳﺎ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ ﺃثر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ دو ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩه ﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﻧﮕﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﺍﺳﺖ، ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﻧﮕﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺭﮊﻳﻤﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻋﺮﺏ ﻭ ﺗﺮﻙ ﻭ ﻓﺎﺭس
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺍﻣﻮﻯ ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻰﻭ
ﻋثماﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻠﻔﺎ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋثماﻧﻴﻬﺎ  ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺎﻃﻤﻴﺎﻥ
شیعه ﻣﺼﺮ،ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭘﺮﻗﺪﺭﺕﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﺩﺭ مکاب
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ ﻫﺎ ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻤﻚ ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﺸﻴﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻨﻘﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺪﺭﻧﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺸﻮﺭﻯ ﻳﻚ ﻭﺣتی
ﭽﻨﺪ ﺣﺰﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮐﺎﺷﻮﻟﻴﻚ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﻤﻴشه
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭﭘﺎﭖ ﺭﺍ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺍﺧﻴﺮ،ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﺎثوﻟﻴﮑﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎﻯ
ﺷﺮﻗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺍﺭﺗﻮﺩﻭﮐﺴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺳﻴﻪ ﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺑﺤﺎﻝ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺁﺯﺍﺩﻯ از
دیکتاتوری
کمونیزم ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺎ، ﺑﻬﺮﻩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩه
اﻧﺪ ﻭﺧﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭘﺎﭖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺰﻝ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻣﻨﺘﺨﺐ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺩﻳﻨﺎﻟﻬﺎ،ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺮﺳﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭﺍﺗﻴﮑﺎن
ﺒﺮ ﺳﺮﻫم ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
که اﻣﺎﻡ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻣﻰ ﮔﺰﻳﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ . ﻭﮐﺸﻮﺭ
ﻫﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫمه اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ. ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﻣﺘﻔﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎﭖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﺭﺗﻮﺩﻭﮐس ﻣﻠﻞ
ﺍﺳﻠﺎﻭ ﻭ ﺍﺭﻣﻨﻰ
ﻭ ﻗﺒﻄﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺼﺮﻯ،ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﭘﺎپ ﺮُﻡ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﻡ ﺑﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺭﻣﻨﻰ ﻭ ﻗﺒﻄﻰ
ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻭ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴّﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻔﻮﺫ
ﻭ ثرﻭﺕ ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﭖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ثرﻭﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻠﺎﻙ
ﭘﺮ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﭘﺎﭖ،ﺑﺎ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﻯ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﻃﻤﻊ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻫﻢ ﺟﻨس ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ،
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺯﺍﻳﻞ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﺳﻠﻄﻪ
ﮔﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳُﻨّﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴته اﻧﺪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﮔﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺿﺪ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻃﻌﻤﻪ ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ،ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﻭﻫﻤﻪ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺳﻴﺎﺳﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺷﺮﻗﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻏﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺕ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻥ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺮﻙ ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ ﺗﺮ ﻭﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎﺯﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫمه ﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺮﻙ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺰﻭﺭ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ

ﺗﺮﺗﻴﺐ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺗﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎ،ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻘﻴﻢ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﺑﻨﺎﻡ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭﻣﻠّﺖ ﻭ ﺣﻔﻆ ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﻗﻠﻴّﺘﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭﭼﭗ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ،ﺩﺭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻭﺍﻗﻊ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ، می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻠﻨﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ
ﺑﻴﻦ ﻓﺮﻕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﻳﻨﻰ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ ﺟﻬﺎﻥ،
ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻗﺮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّت
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺎﺗﺤﺎﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﺎﺯﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻗﺼﺪ ﮐثرﺕ ﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ.
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪﻯ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴؤﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﺮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﻣﺴؤﻝ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ.

ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ،ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﻤﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﻥ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮﻋﻠّﺖ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺳﺨﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺣﺘﻰ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﺳﺎﺵ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﺳﺎﺵ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺁﻧﺎﻥ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
،ﺍﻧﺸﻌﺎﺑﺎﺕ ﺣﺰﺑﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮒ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫﻤﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ، ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺣﻤﻠﺎﻩ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺑﺸﻬﺮﻫﺎﻯ ﻓﻠّﻮﺟﻪ
ﻭﻧﺠﻒ،ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﺳﺎس ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻪ ﺯﻭﺩ ﺩﺭ ﺭﺃﻯ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺠﻠس ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺋﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﻗﺪﺍﻡ، ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﺗﺤﺎﺩ ﺩﻳﻦ ﺳﺎﻟﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻩ ﮐﻪ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺷﺎﻩ ﺩﻭﺍﻡ ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ،ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺗﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﮔﺮﻭه ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺤﺪ،ﺧﻮﺩ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﺎﮐﻢ ﻟﻮ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺂﺧﺮ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻳﮑﺎﻳﻚ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺧﺎﻧﻪ
ﻧﺸﻴﻦ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍﻩ ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻰ ﺃﻧﺠﺎﻣﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘﺶ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﻴﺰﺍﻓﺴﺎنه
اﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮔﺮچه
اﺗﺤﺎﺩﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺧﻮﻥ ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺭﺯﺵ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺯﺵ ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ. که
ﺬﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﺭﺟﻌت
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔت
هزار ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ . ﻗﺸﺮﻯﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭ ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ ﻫﺮ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻫﻰ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭﻗﻬّﺎﺭ
ثالثی ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﻓﻊ ﺧﻄﺮ ﺷﻮﺩ،
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﮑﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﮐﻨﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻧﺎﻥ ﻣﻔﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﮐﺎثوﻟﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﻟﻨﺪ ﻭﺍﻧﮕﻠﻴس
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺎﺭﺯﻯ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﻧﺪ،ﭘس ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﺨص
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺂثاﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺤﺪّ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺩﺍﻃﻠﺐ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻧﻴﺰ،ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺩﻭﺍقع ﻤﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﻗﺒل
اﺯ ﺁﻥ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ ﺭﺍ ﺑﺘﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﭘس ﻫﻴﭻ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﻔﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺮﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺟﻬﻞ ﻭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
ﻤﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
، ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ.
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

M126

شخصیّت
فردی ووحدت
وجود انسانی و
الهی

ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ، ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﺃﺩﺑﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺗﺄثیری
ﻣثبت ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﺳﻴﺐ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺯﺷﺖ ﺗﺮ،ﻭﺷﺎﻳﺪﻫﻢ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺑﺪﮐﺎﺭﻯ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻫﺎ ﻭﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﻤثل
ﻭ ﺩﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ، ﻫﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺷﻮﺩ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ،ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺑﻴﺎﻳﺪ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ،ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﻳش ﺮﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
که در ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻫﺃﻳﻢ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﺰ، ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﺑﺮﺁﻥﺍﻓﺰﻭﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺣﺞ ﻭﺣقّ ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻫﺎﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺤج
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺘﻮﺍن
رسید. ﻭﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﻄﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﺠﺎﺕ

ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ،ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻘﺮﺏ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺭ
ﻭﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃثیرﻯ،ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ  ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ، ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﮔﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺤق هستند،ﻭﻟﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺑﮑسی ﺒﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺫﺭّﻩ ﺑﺬﺭّﻩ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ،ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ،ﺍﺯ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ،ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﻭﺗﺼﺎﺩﻓﻰ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻫﺒﻮﻁ ﻭ ﺍﻓﺘﺪﺭ
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻬﻬﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺶ ﮐﻠﺎس
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺮﺍﻩ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭘﻴش ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩه اﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮﮐﺶ ﻫﺴﺖ ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎخه اﻯ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺭﻭﺵ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ،ﺭﻭﺵ
ﺃﺗﻤﻴﺴﻢ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺮ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﻭ ﺻﻔﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ،ﻭﻳﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ

ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﺣﺴﻨﻚ،ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭﺣُﺴﻦ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
۳۱۳ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺳﭙس
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺩﻏﺪﻭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺴﻴﺢ،ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻫﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻳﻨب
کبرﺍ ﻳﺎ ﺯﻧّﻮﺑﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻭﻣﺸﻌﻞ. ﻭﺳﭙس
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﻮﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻣﺴﻴﺢ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎن اﻭﻟﻴﺎی
کلاس ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤثیل ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻋﺎﻟﻢ
ﺻﻐﻴﺮ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺭﻭﺯ ﺁﻓﺮﻳﺪ،ﺩﻭﺭﻭﺯ
ﺍﻭﻝ ﺯﻣﻴﻦ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻳﺎ
ﺣﺴﻨﻴﻢ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ،ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ

ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺃﻫﻮ،ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻣﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻒ ﻫﺮﺯ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﺧﺎﻟﻖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭﻣﻘﺼﺪﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘثنا ﻭ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﮐﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﻣﺎ ﻋﻠّﺖ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻭﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ ﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ،ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺤظه
اﻯ ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻠﻮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺴﻮﻯ ﻋﻘﺐ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺟﻠﻮ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺭﻓﺖ.  ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻥ، ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﺴﻠﻮﮐﻰ،ﺍﺯ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﻫﺮ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﺴؤﻝﺍﻳﻦﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺍﻯﺁﻳﻨﺪﻩﺑﻬﺘﺮﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﺎ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺷﺮﻭﻉ ﺑﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ،ﻭﻣﺸﮑﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﻋﻤﻞ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣؤﻟّﻔﻪ ﻭﻣﺸﮑّﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺷﺪ. ﻳﺎ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﻴﻦ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﻓﺮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻤﻌﻰ،ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭﺩﺳﺮﺳﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ، ﻳﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﻪ ﭼﺎﻩ ﺑﺴﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،ﻭﻳﮑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻫﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺳﺎﻟﻢ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺪ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﭼﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻳﺎ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻭﻫﻤّﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﮐﻠﻴﺪ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ،ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ ﺑﻬﻴﭻ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺳﭙﺎس ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻧﺪ.
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﺳﭙﺶ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﻚ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻌﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﺸﺖ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺴﻮﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺘﺎﺑﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ ﻧﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﻤﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺴﻮی ﺤﻘﻴﻘت ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ ﻭ ﺷﻔﺎﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ. ﻭ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪنی ﻨﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﭽﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺗﺤﻮﻳﺮ
ﻭﺗﺤﻮﻳﻞ ﻭﺗﻤﺸﻴﻞ
ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻣثبت ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﮐثرﺍ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺍﺯ ﻫﻢ،ﻭﺍﺯ ﻋﻠل
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎت
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺁﻭﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺳﺮ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺂﺧﺮ ﺷﺐ ﻭ ﺳﺤﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ،ﺩﺭ ﺍﻣﺮ
ﮐثیر ﻭﮐثرﺕ،ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎت این
اﻣﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻫﺎ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻣﺸﮑّﻠﻪ
ﺁﻥ،ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻭﺳﺮﻳﻊ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ، ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ،ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﺮ ﺩﺭ ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻞ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ،ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثبت ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺪﺗﺮ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺎﻝ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺳﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺍﻭﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﺷﻮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﭼﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭽﺸﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﻭﻟﻮ
ﺃﻧﺪﻙ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﻋﻘل
اﻧﺴﺎن ﺒﺎ ﺁﻣﻮﺯش
ﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،که
ﺪﺭ ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻦ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﻝ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻟﮑﻪ ﻫﺎﻯ ﮐﻮﺭ
ﮐﻨﺪﻩ ﺩﻝ و فکر
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﺦ ﻭﺑﻦ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﮑﺸﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﻴﻨﺶ ﺃﺗﻤﻴﺴﻢ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ،ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﻭﻋﻤﻞ ﻋﮑس ﮐﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻠﻤﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺃﻭﻝ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ،ﺑﻌﺪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ،ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﻌﺪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻬﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴل ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﮐﻴﻔﻰ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺟﻤﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺩﺍﻧﺶ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻞ
ﺑﺠزء ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻘﻄﻌﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺗﺮ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﮐﻠّﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻘﺮﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﺑﻴﻨﻰ،ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺗﺮ ﺑﻴﻨﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻝ ﻋﻘﻞ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ،ﭼﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺪ، ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻡ ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺁﻥ
ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻤّﻰ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﻬﻢ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺑﺎﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﺎﻭ
ﺑﻬﻢ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻮﺍﻳﻖ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻧﺎن
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺳﺮ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﻪ ﻓﺮﺽ ﻫﻢ ﺑﺸﻮﺩ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺭﺍﻳن ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺯﻳﺮ ﻭﺭﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﻣﺘّﺤﺪ
ﺍﺯ ﺍﺟﺰاء ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎﻋث ﮐﺸﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﻞّ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺁﺳﺎ،ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻞّ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺣﺎﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺪﺭﻳﺎ ﻣﻰ
ﺭﻳﺰﺩ ﻭﺷﺴﺘﺸﻮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺗثبیت ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺗﺎﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﺤﻘﻖ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺴﺮﺕ ﻧﺒﺮﺩ، ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﺮﺍ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ ﺷﺪﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻘﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻢ ﺳﺮ ﮐﻠﺎس ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ ﻓﺮﺩﺍ
ﺑﻮﺩ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﺰﮐیه
هاﻯ ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ،ﻭﮐﺴﺐ ثوﺍﺑﻬﺎﻯﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﺳﭙس
ﺑﮑﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ .

ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺷﺮاﻳﻂ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺷﻤﺮﺩ.
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺳﻮﮊﻩ ﺯﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ،ﻭﻳﺎ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ،ﻭﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻃﻔﻞ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺳﻮﮊﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺑﺎ ﻣﺤﻘﻖ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﭘﺎﺳﺨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺳﺎﻟﻢ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،

ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﭘﺎﺳﺦ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻧﻪ ﻋﻴﺒﻰ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻧﻪ ﺻﻔﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ، ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺮﺩﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ، ﺟﺰ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﻓﻊ ﺿﺮﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺣﺴﻦ ﻧﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻭ ﻧﻘﺶ ﮐﺎﺫﺏ،ﻭ
ﺍﻳﻔﺎﻯ ﺭﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭﻣﺪﻳﺮﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﻭﻣﻌﻘﻮﻝﻭ
ﺑﺎ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺩﺭﻭﻏﻰ ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺩﻫﻬﺎ ﺩﺭﻭﻍ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺭﺳﻮﺍ ﻧﺸﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﮔﺸﺘﺎﻟﺖ،
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺑﮑﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺮ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻤﮑﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻤﺎ ﻣﺤﺮﮐﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﭘﻮﻝ ﺩﻭﺳﺘﻰ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺳﮑس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺨص اﻳﻦ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ،
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﮐل
ّ اﻧﮕﻴﺰﻩ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻤﻂ ﻫﺎ

ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﻧﻤﻮﺫﺝ ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﻮﺍﻧﻴن
کلّی ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﻨﻰ،ﺑﺎﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﻀﻮﻯ
ﻭ ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﻭﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺷﺪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ،ﭼﻮﻥ ﺭﺷﺪ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺭﻡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻧﺸﻮﺩ، ﺗﻮﺭﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﭼﺎﺭﻩ ﻋﻠﺎﺟﻰ ﺁﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻫﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻏﻴﺮ ﻋﻀﻮﻯ ﻳﺎ ﻣﻐﺰﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺨﺺ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻓﺮﻕﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺷﮑﻞ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺩﻗّﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﮐﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﺎﺕ ﺍﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰﺗﺠﻮﻳﺰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺎﺝ ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.

ﮐﺎﻧﺘﻮﺭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺸﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻘﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻣﺤﺮﮐﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﺣﻮﺍﺩث
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﺻﺎﻑ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭﻋﻘﻴﻢ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻗﻴﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﻗّﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻫﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻓﻮﻕ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ،ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺷﺎﻣﻞ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺷﺮﻁ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻗﺒﻠﻰ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺪﻩ. ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﻭﻫﻴﭻ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺮﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺧﺎص ﺨﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻫﻬﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻧﻴﺰ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﻫﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﮑﻢ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺃﻣﺮ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻢ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﻳﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ
.

ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺯﻯ،ﮐﻪ
ﻫﺮﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﻭﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻓﮑﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺩﻭ نه ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،که ﺤﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّت ﻠﺮﺯﺍﻥ
ﻭ ﻣﻮﻗت ﺘﻮﻣﺘﻤﻮّﺝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ،
که ﺴﻴّﺎله اﻯ ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺋم
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺣﺘی
ﻔﺮﮐﺎﻧس ﻨﻮﺭی
ﻨﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻋﻀﻮﻯ ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺷﺮﻁ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ، ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ،ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺭﺍ ﻣﻌﻴّﻦ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻳﺎ ﺗﻮﻗّﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﺤﻘﻖ، ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی اﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩش ﺒﺎﺷﺪ،که
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪه ﻄﻠﺒﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ،ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺒﺎﻳﺪﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺟﺰٴ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ، ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﻐﻠﻂ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺟزء ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺰ ﭼﺸﻢ ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺧﻮﺩ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ،ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺑﻴﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﺩﻳﺪﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺪﻑ ﭘﺰﺷﻚ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮐﻞ ﺑﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﺟﺴﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣؤثّرﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﻨﻌﮑس
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﻣؤثّر  ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﭼﻪ ﻣؤثّرﺍﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭ،ﻭﭼﻪ ﺁثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﻴﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺬﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺟﺪﻳﺖ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺩﺭ ﻋﻤﻞ،ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴی ﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺗﮑﻴﻴﻒ
ﻭﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎن
ﺘﻮجّه ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠّت ﺪﺭﺑﺎﺯﺗﺎب
ﻤﻐﺰ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﻋﻀﻮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺷﻴﺎٴ
ﻭ ﺣﻮﺍﺩث ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﮑﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
که اﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﻨﺘﻴجه اﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ،ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺟﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻮﺷﺶ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﻮﻳﻦ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻭ ﺷﺒﺎﺕ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ،ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺪﻳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮﻁ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺗﮑﻠّﻢ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺑﺎ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﮐﺎﻧﺎﻝ ﻋﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﻧﻔس
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎت ﻮﺭﺯﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ، ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺍﺯ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﻬﺎﺟﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻮﺭﺍ ﻭ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ،ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﮐﻠﻴﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﻣﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻠﻴﻚ ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎمه
هاﻯ ﻣﻠﮑﻪ ﻭﺗثبیت
ﺷﺪﻩ، ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻟﺰﻭﻡ ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ،
ﮐﻠﻴﺪ ﺁﻥ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺤﺮﻙ ﻭ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻓﻮﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﻭﮔﺎﻩ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﭼﻪ ﺍﺟﺎﺯه
اﻯ ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻌﻘﺪه
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻳﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻣﻨﻊ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺑﻀﺮﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻗﺺ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ،ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺰﺋﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺮﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﭼﻴﺰﻯ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ،ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺩﺭ ﻳﻘﻴﻦ، ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩ،ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ ﺭﺏّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭبّ رﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻮس ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ،ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺻﻠﺎﺣﻴﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣثلا ﺷﻌﺮﻯ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﻌﺠﺰه
اﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍتب
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﺑﻘﻮﻝﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺳﺖﻭﺯﺑﺎﻥﺧﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﺷﺨﺺ،ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺁﻥ
ﺷﺨﺺ،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺁﻥ،ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﻳﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩ،ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻫﻢ ﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻥ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺣﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ
ﺷﺪﻥ ﺩﻝ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺵ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻣﻄﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﺃﺗﻤﻴﻚ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮔﺬﺍﺭﺩﻫﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ،ﺑﮑﻞ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻳﺎ ﮐﻞ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺰﺭﮒ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻪ ﻣﺮﺽ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺷﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
که ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺣﺬﻑ ﻭﺑﮑﺸﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺁﻧﺘﻰ ﺑﻴﻮﺗﻴﻚ
ﺑﺰﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍنی
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭﺍﻧﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺮﻭﺯﻥ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮجّه
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ، ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺤث ﻭ ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺮﺡ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻃﺮﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺭﺑﻂ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻭﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ،
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﭼﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﻭﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﺁﺷﻨﺎ-ﺷﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﻳش
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺼﺮﻓﺎﺕ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ،ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻋﻠﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻭﺩﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻟﻄﻤﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻛﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻓﻄﺮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﭼﻪ ﮐﻤﮑﻰ ﮐﻨﺪ. ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻀﻮﻯ ﻭ ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻨﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺵ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻭ ﺧﻴﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺁﻣﻴﺰﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻮﺭ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮐثرﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺩﻭﺍﻓﻊ ﻣﺨﻔﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻓﮑﺮﻯ ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺨﺺ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺿﻰ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻭﻣﻘﻴﻢ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺩﻫﺎﻧﺪ.
که ﺘﻔﺴﻴﺮ ﻗﺎﻧﻮنی
علمی ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺵ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺩﺭ ﻧﻔُس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻣﻞ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،ﻧﺰﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻗﺴﻤﺖ ﺟﺎﻟﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﺭﻯ ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﻴﻴﻒ ﻭ
ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮕﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺷﺨﺺ،ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﺿﻄﺮﺍﺑﺎﺕ
ﻭﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﻠّﺖ
ﺁﻥ ﻣﺪﺗّﻬﺎ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ . ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺷﻤﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻘﺪﻩ
ﺍﻭﺩﻳﺐ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔﻌﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﭽﻨﺪ ﻗﺮﻥ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻈﺮ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ،ﻭﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺎﻟﺎ ﺑﺎﺯ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ ﻓﻬﺮﺳﺖ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﭘﻨﺞ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩﻩ،ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻠﺎﺯﻫﻔﺘﺎﺩ
ﭘﻨﺞ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺷﻤﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺧﻴﺮ
ﻳﺎ ﺷﺮ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺬﺭﺩ.
ﻭﻟﻰﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻫﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺯﺷﺖ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻓﺮﺍﻣﻮش ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎﺻﻔﺎت ﺮﺍ ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭﺗثبیت ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،ﺍﮔﺮ
ﺻﻔﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﻭ ﺗﺎﺑﻊ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﻳﻦﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﺎﻭﮐﻰ ﮐﺮﺩﻫﺎﻡ.
ﻭﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﮐﺸﻴﺸﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﻳﻠﻨﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﺮﻭﻳﺪﻯ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻣﻨﻌﮑﺴﻪ ﺷﺮﻃﻰ
ﺳﺎﺩﻩ،ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺿﺪ ﻋﻘﻠﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ، ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ،ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﺧﻴﺎﻝ ﭘﺮﺩﺍﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻪ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺷﺪﻥ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ . ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ.
ﻓﺮﻭﻳﺪﻯ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺹ،ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯﻣﻨﺒﻊ
ﻣﺒﻬﻢ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﮐثرﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘﺪﻩ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﻭﺩﻳﺐ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻮﻧﮓ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﻐﺮﻳﺰﻩ ﺣُﺐّ
ﺫﺍﺕ ﻳﺎ ﻣﻦ ﻭﻣﻨﻴّﺖ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺗﺠﻤّﻊ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻏﺮﺍﻳﺰﻧﻴﺰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻳﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺧﻮﻳﺶ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺭﺷﺪ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻣﺠﺮﺍﻯﺗﻌﺎﻟﻰﺍﺯﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪﺧﻮﺩﻳﻚﻧﻈﺮﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﭼﻮﻥ ﺟﺰﻣﻰ
ﻭ ﻓﺮﺿﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﭘس
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
هاﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺟﺪﻳﺪ. ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺗﺠﺮﺑﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺁﺭﺍٴ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ . اﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﻌﻀﻰ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﺤﻘﻖ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺮ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭﻫﻮس
ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ،ﺍﮐثرﺍ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩ،ﺑﺴﻤﺖ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺳﻮﻕﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﻭﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ،ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻀﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﻋﻘﻞ،ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ.
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﻀﺎﺩ ﻏﺮﺍﻳﺰ،ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺑﺎ ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺯ ﻭﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﻰ ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮ
ﻭﺿﻌﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺘﺮ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺫﺍﺕ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ، ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﭘس ﺍﺯﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻮی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻦ ﺳﺎﺑﻖ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ،ﺁﻥ
ﻣُﺮﺩ، ﻭ ﺧﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻣﺮﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻓﺘﻪ،ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺪﻥ ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ،ﺁﻧﻘﺪﺭﻭﻇﻴفه
اﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺻﻄﻔﺎی
اﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﻮ ﺑﺎ ﺯﺟﺮ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﮐﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﺪه اﻯ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ،ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ ﺍﺳﻴﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﻃﻤﻊ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﭘس ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﺨص
ﻮﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻫﺮﺷﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ،ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻳﻞ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺻﻔﺎﺕ ﻋﮑس
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺁﮔﺎﻫﺎنه
ﻮ ﺷﺨﺼﻰ، ﺑﺴﻤﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺒﺮﺩ. ﭼﻮﻥﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، ﮐﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻳﺎﺻﻔﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ،ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒﻠی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺟﻨّت ﻴﺎ
ﺟﻨﺎﻥ ﻭﮔﻨﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻫﻨﺪﻯ،ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﺮﺝ ﮐﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ، ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺮﻭﺯ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻠّﻂ ﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻳﻦ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺩﺭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺗﺮﻙ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻴﺘﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ،ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ،ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ .

ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺮﮊی ﻫﺎ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻃﺮﺩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻨﺎﺧته ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎ
ﻣﻨﻔﺬﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺧﺮﺍﺏ ﺑﺒﺎﺭ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
که هماﻥ ﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺗﺎ ﻣﮕﺮ ﭘسﺍﺯﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ، ﻫﻤﻴﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ.  ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺮﻣﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻭﺧﺪﺍ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﺑﺪ. ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ،ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺭﻭﺳﻮ
ﺣﺪس ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺯﺩ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻮﺭﻯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺯﻫﺪ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ ﻗﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺯﻫﺪ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭﻫﺮﺩﻳﻨﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺭﻭﺳﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﺠﺪﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻢ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺍﻧﮕﻴﺰه
ﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮﺗﻨﻈﻴﻢ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎنه ﻤﺤﻴﻂ
ﺩﺭﺳت ﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﻭﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺭﻭﺳﻮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩه
اﻯ ﺳﻮﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺤﻴﻂ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﻭﻋﺪﻡ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ. که ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻫﺪﻓﻰ ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻢ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺭﻭﺳﻮ
ﺍﺯ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﻴﻂ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﻣثبت
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﮑﺎﺭﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺩﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﺟﺴﻢ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻃﺒﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮐس ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻗﻀﺎﺋﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭﻓﺮﻣﻮﻟﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ.
ﻣثلا ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﺮ ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﭼﻨﺎﻥ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ،ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺬﻳﻦ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﺗﻬﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺿﻌﻴﻒ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﺟﺎﻣﻌﻪ ﺯﻭﺭﮔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻢ ﺑﺰﺭﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﺷﺪﻳﺪ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﭘﻴﺸﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ . ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺷﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺗﺎﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻃﻔﻞ ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﺩ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳُﻨّﺘﻬﺎ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺳﺎﺑﻖ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺭﺷﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﺩﺏ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺩ،ﻭﻫﻢ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﺍﺩﺑﺎﻥ ﻋﺒﺮﺕ
ﻭ ﺍﺩﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﻮﺧﺖ.
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﺮﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺮ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺎﺗمه کرﺩه اﻧﺪ.
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﻭﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺃثر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﻔﻞ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻮﭼﻚ،ﻭﺑﻌﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ،ﺩﺭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻭ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺗﺤﮑّﻢ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻋﻘﻠﺨﻮﺩﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻤﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺟﻨﻮﻥ
ﺁﻧﻰ ﺑﺎﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺩﺭ ﮐﻞ
ﺟﺎمعه ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﻋﺎﻭﻯ ﻓﻴﻠﺴﻮف
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺯ

ﻋﻤﻮﻣﻴّﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﻋﻘﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺑﺴﻤﺖ
ﺧﺎﺹ ﻭﻣﻌﻴﻨﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻪ ﻳﻚ ﺳﻤﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺑﺴﻮﻯ
ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺪﻓﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ،ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻴﺰ
ﻭﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ،ﺧﺎﺹ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻣثبت
ﺍﺳﺖ.

ﻭﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻥ ﺩﻳﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﺮﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﺑﺪﺳﺖ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
. ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ،ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻴﺎﻓﺘﻦ ﻟﺰﻭﻡ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﮐثرﺕ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﮕﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﻘﻴﻦ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺭﻭﺳﻮ،ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی که
اﮔﺮ ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﺒﻰ ﻳﻚ ﺷﺐ ﺭﻫﺮﻭﻯ،ﺗﺎ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻫﺎﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﺷﺐ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭ
ﺁﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭﻫﺮ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﻭ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮﺍﺭﺯش
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ، ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻧﻔس ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﮑﻨﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﭘس ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﺰﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻫﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻃﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺪﻳﺖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋت
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻫﻢ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﻫﻢ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰﻫﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﺒﻪ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭﻣﺮﮒ
ﻭﻣﻴﺮﻫﺎﻯ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﻭ ﻳﺎ ﺧﺮ ﻭ
ﺍﺳﺐ ﻭﮔﺎﻭ ﺷﻮﺩ،
ﻭﺑﭽﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻴﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩ ﻭﭼﻪ ﺷﺪ،ﻭﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ، ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎ ﻭﻧﺪﺍﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ.

M130

تاریخ
بشر و سنّت
های آن

ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺗﺎ ﻗﺮﻥ19 ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺑس ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﮐُﻨﺪ، ﺩﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﮐثرﻳّﺖ ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ فلسفه
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ می ﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ،ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﻳﺎ ﺑﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﻘﺎﻭﺕ. ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺮﮐس ﺒﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﺭﻗﻢ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ است. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﺮﻭﻳﻢ،ﻳﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺑﺪﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﻟﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑسﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺴﺒﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻭ ﻫﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻭﺍﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻥ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻠﻌﻴﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺣﺬف ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻴﻢ. ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ،ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺳﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺩﺳﺖ،ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ. ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻌﻀﻮﻳّت ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ کرﺩه اﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﺣﺰﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺑﻤﺪﺭﻳّﺖ
ﭼﻨﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠب ﻮﻋﺎﺷﻖ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺭﻭﭘﺎ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﭘس ﺍﺯ ﻧﻬﻀﺖ
ﺿﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺑﺸﺪّﺕ ﺑﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻋﻤﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺼﻮﻣﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺭﻭﭘﺎ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻌﺼﺮ
ﻭﻓﮑﺮ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺷﻬﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯه ﺮﺍ ﺷﺮﻭع
ﻨﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻗﺮﻥ19 ﺑﺒﻌﺪ،ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺸﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺻﻔﺖ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﮐﻠﻴﺴﺎ،ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ ﭘﺎﻯ
ﺃﻧﺪﺍﺧﺖ،ﻭﻫﻢ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺷﺪ ﻓﮑﺮﻯ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ. ﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
(ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ) ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻗﺸﺮﻳﮕﺮﻯ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﻫﺎﻯﻋﻘﺪﻫﺎﻯ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻓﺰﺍﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺑﺎﻭﺯﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﭘس ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﺮﻥ 19 ﺑﺴﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﻮجه ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻞّ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺷﻴاء ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺁﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﻞ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺑﻨﻮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴن ﭽﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
می ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫب ﺘﺮﺍﺵ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍن ﺨﻮﺩﺷﺎن
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻫﺪف
اﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎن ﺮﺍ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ ﮐﺸﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍﻳﺞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﺸﺎﻋﺮ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ. ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﻋﻘﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﻫﻦ

ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻓﺸﺎﺭ ﻋﻘﺪه ﻫﺎ
ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻈﺮ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺧﻄﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺮ ﻋﻴﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍن ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺭﻗﺎﻳﻖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﺗﻌﻘّﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺸﺎﺭ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ،ﻳﺎ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻫﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻳﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ،ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﺷﺪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺗﻄﻮﺭ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺸﺒﺖ
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﻃﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻳﺎﻓﺘﻬﺎﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺸﻠﺎ ﻟﻮﻙ ﻭ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺭﺍ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ،ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺄﺻﻞ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ ﺗﻄﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺟﺎﻯ ﺭﻭﺵ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺿﻊ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺤﻖ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺷﺪ. ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺭﻣﻌﻨﻮﻳّت
ﻮ ﻧﻔﻊ ﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩ،ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﻥ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭﺭﻭﺍﺝ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺎفع ﻮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﻮﺩ،ﻭﺣﺎﻟﺎ ﺭﻭﺍﺝ
ﻣﻌﻘﻮﻝ. ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ،ﺍﺻﻞ
ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ،ﻳﺎ
ﺃﺻﻞ ﻣﻌﻘﻮل ﺒﻌﺪی
ﺪﺭ ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ،ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻋﺎﻡ ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻋﻠّﻴﺖ
ﻭﻏﺎﻳﺎﺕ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ
ﻓﮑﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻧﻬﺎﺋﻰ،ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖﺩﺳﺖﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺩ.

ﺷﺎﻋﺮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ ﺗﻤﻴﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﮕﻞ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﻓﺮﺿﻴﻪ،
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺖ،ﻭ ﮔﻔﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﻴﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﺭﻙ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ. ﻫﮕﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﺎﻯ ﻧﻘﺪ ﻫﮕﻞ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻭ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺗﺎﺩﺭﺟﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺣّﺪ ﻗﺪﺭت اﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺎ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻗﺒﻮﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺨص ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ،ﮐﻪ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺗﺤﺼﻴﻞ ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﭘس ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻳﺎﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﺰﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻣثلا
ﺃﺻﻞ(ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ) ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓته
ﻮﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ،ﻭ
ﺑﻌﻴﻦ ﻭﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،که ﺨﻮﺩش
ﻨﻴﺰﺣﻖّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪﺷﻬﻮﺩﻧﺨﺴﺘﻴﻦﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺣﺘﻤﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﻏﺎﻳﺎﺕ ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻳﺎ ﺿﺪﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ،ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی ﺒﺸﺮﻯ
ﺷﺪهﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮﻉ ﺧﺮس
ﻭﺧﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻫﺴﺘﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩش را
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺣش که هر ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭه ﺼﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﻭ ﻟﻐﺰﺵ ﺳﻘﻮﻃﻰ،ﺑﺪﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ،ﻧﻘﺶ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺎﻯ ﻣﻬﻤّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﭼﺴﺒﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺸﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ،
ﺑﻘﻴّﻪ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﻟّﺪ ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺮﺭ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻫﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺿﻤﻦ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﭘﺮﺩﺍﺯ،ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺮ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻠﻞ ﺧﻮﺩ،ﺍﺻﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻠﺎ ﺍﻧﻘﻄﺎﻉ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ثاﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
که ﭽﻮن ﺪﺭ ﺟﻨﮕﻠﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ،
ﺟﺰ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﮐﺸﺘﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺴﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻳﺎ
ﻭﺿﻊ ﮐﺮﺩﻩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﻣﺎﻟﻰ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺃﻯ ﻣثبت
ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻓﺮﺍﻧﺪﻭﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﺤﻖ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺃﻯ ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺸﻮﺩ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻘﺼﺪ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺭﺷﺪ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻓﺮﻉ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟم ﻮ ﺳﻴﺮ ﻭﺗﺤﺼﻴل
کرﺩه اﺻﻮل اوﻟﻴﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻓﻘﺮ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭ ﺷﻬﻮﺕ،ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺷﻮﻫﺮ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺷﺒخت
هم ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﺍﻳﺶ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺁﻧﺎﻥ،ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺰﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺿﻤﻦ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﻧﺪﮔﻰ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻏﺬﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻭ ﻗﻤﺎﺭ ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ
ﻭﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﻙ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﺪﺍﺩه اﻧﺪ،ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯﻧﻮﻋﻰﻧﻴﺰﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﮐﻤﻚ
ﭘﺮﺳﺶ ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﻭﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺤﻔﻆ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺪﺍﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﺍﺯ ﻧﻮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺻﺤﻴﺢ ﻭﻣﻤﮑن
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه اﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺤﻮﺍﺩث ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻩ ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻏﺬﺍﻯ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻳﻚ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺪﻟﺎﺋﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺮﻳﺶ ﻣﺸﺮﻙ،ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ
ﭼﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﻭﻗﻮﻡ ﺧﻮﻳش ﺒﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﻣﻠّﺖ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣؤﺳﺴﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺤﺮف ﺸﺪﻩ
ﻗﺪﻳﻢ، ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭﺑﺤث
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﻭ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺑﺪﺍﺋی
ﺮﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﺒﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎﻭ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﺗﻤﺴﺎﺡ ﺭﺍ ﺧﺪﺍ،ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ

ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻞ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻥ
ﻓﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ
ﺍﻣﺮﻭز ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺩﺭس ﺗﺎﺭﻳخی
اﺳﺖ،ﻭ ﻧﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺪﺭﻥ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭﻧﺴﺨﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﻋﻠﺎﺝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪﺋﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻭﺭ،ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ ﺻﻔﺖ
ﻭ ﻋﺎﺩﺗﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻧﺶ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻫﻤﺎن اﺣﺴﺎس
ﻧﻔﺮﺕ ﺁﻥ ﺻﻔﺖ ﺯﺍﺋﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎن اﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻳﮑﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ،ﭼﻮﻥ ﺣﺮﺹ
ﻭﻃﻤﻊ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﺗﻬﻤﺖ ﺯﺩﻥ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻟﻴﺴﺖ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺰﺍﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨت اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬﻢ ﺿﺮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳت
ﺘﺎﮐﺴﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺭﺍﺩﺭ ﻗﻤﺎﺭ ﻧﺒﺎﺯﺩ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﻗﻤﺎﺭ ﮐﺎﺭ ﺯﺷﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ ﮔﺮﺩﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﻤﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺭﻳﺴﻚ ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﺍﻧﻪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻔﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻧﻴﮑﻮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﻭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣثلا ﺑﻰ ﭼﺎﺭه
اﻯ،ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﺎﺑﻮﺩﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﭙﺎس
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎﻋث ﻣﺤﺒّﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻣثبت
ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ،ﻧﻘﺶ ﺻﺤﻴﺤﻰ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻟﺎﺯﻡ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻦ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﭼﻘﺪﺭﺩﺭﺳﺖ،ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺁﻥ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬی
ﻮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻌﻘّﻞ ﻭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭؤﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ .

ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﺮﻓﺎ،ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻮﺍﺩث ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﻫﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ،ﻭﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﻭﺗﻄﻤﻴﻊ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻓﺮﻣﺎن
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻟﺰﻭﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ،ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺷﺮﻭﻉ ﻭ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ،ﭼﻮﻥ ﻟﺤظه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﻫﻠﻮﺳﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ،ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭت هاﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻳﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ ﻏﺮﻕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﺴّﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻳﻢ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻮﺩﻙ ﺧﻮﺍﺏ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ که ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ،
ﻭلی مادر ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻃﻔﻞ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﺷﺪ ﻭﻧﻤﻮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﺗﺎ ﺃﻧﺪﺍﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻌﻘل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻭﺭ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻳﺰ
ﺃﺗﻢ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ،ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺷﺖ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭﺍﻧﺪﺍﺯه
ﻤﻌﻤﻮﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﺎ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺎﻇﺮ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻴم ﻮﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺰﺭﮒ ،ﺑﺎﺯ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺃﺗﻢ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻤﺴﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺻﺪ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻫﺎﻯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺎ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺗﺎﺑﻊ ﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻥ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،چه ﺮﺳﺪ ﺑﻌﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻐﻔﻪ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﮐﺸﻒ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ،ﻭ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻡّ ﺍﻟﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻮﺭﻣﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﻳﮕﺮﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
که ﭽﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ،
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﻔﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
نه ﺒﺎﻟﻌﮑس که
اﺯﺑﺎﻟﺎﺑﭙﺎﺋﻴنﺒﻴﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣثلا ﻣﺎﺭﮐس ﺑﻴﻨﺶ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﮑﺎﺭﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺩ ﺣﺰﺑﻰ
ﺍﺯ ﺭؤﺳﺎﻯ ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺭﮐس
ﺭﺍ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺭﮐس ﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺶ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭﻟﻰ ﮐﺘﺎﺑﺶ
ﺭﺍﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺗﻬﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻡ،ثاﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،که
ﻤﺎﺭﮐس ﻳﻚ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴت
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣُﺩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻋﻠﻮﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﺎﮐﻢ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺳﭙﺮﻳﺘﻮﺍﻟﻴﺴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺰﻧﺪﻩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻄﻔﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی کنوﻧﻰ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻓﻀﺎﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺭﺳﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺎﺁ ﺳﻤﺎﻥﻫﻔﺘﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶﻣﻰﺭﻭﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ ﭘﺎﺭﺍ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ،ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﺮﻓﺎ ﺭﺍﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ،ﺩﺭ ﺣﻴﺎت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺤﺪّ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﻠﻮﻡ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺎﺕ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨص ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻫﮕﻞ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﻭﺳﺮﻳﻊ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ،ﻭﺗﺮﻙ
ﺣﺎﻝ ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺫﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻔﮑّﺮ،ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺰ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﮕﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﻋﻘﻞ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭلی ﺪﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺩی
ﻨﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﮕﻞ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻐﺰ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎﻓته
اﺳﺖ. که اﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺗﺪﺭﻳﺠﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺎ ﺁنجا ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺼﻮﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺷﻴاء
،ﻳﻚ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ ﺳﺮ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻫﮕﻞ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺿﻤﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ،
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺎﻟﻮﻙ
ﻭﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﺬﻳﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ ﻗﺎﻧﻮﻥ،ﻳﻌﻨﻰ
ثباﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻫﺪﻓﻰ ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ،ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻣﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ ﺍﺳﺖ. ﺫﺍﺕ
ﻓﮑﺮ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﻰ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍثباﺕ،ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
که ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺫﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰﺑﺮﺗﺮﺍﺯﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻫﮕﻞ ﻭﺟﻮﺩ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺷﺪ ﺩﺍﺋﻢ ﻭﺗﺮﻙ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻭﺿﻊ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﺮﻙ ﻗﺎﻟﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺎﻟﺐ ﻧﻮﺗﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﻗﺎﻟﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ،
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﻭ ﺑﺪ ﺗﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭﺩﺭﻭﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
،ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻇﺮﻳﻔﺘﺮ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭﺍﺳﺮاء
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ،ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﺭﻳﺰ
ﺗﺮ،ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺩﺭﻧﻮﻋﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻧﻴﮑﻮ. ﺗﺎﺭﻳﺦ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ،ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻥ. ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ،ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣلی ﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﺎﻗﻞ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﺎﻗﻞ
ﮐﻔﺮ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻓﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﺎﻗﻞ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻗﻞ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﺍﻭ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻰ ﺃثر ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺟﺪّﻯ ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻓﺮ ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻋﺎﻟﻰ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻭ،ﮔﺎﻫﻰ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﭘس
ﺭﻭﻯ ﻭﻓﺴﻖ، ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﻮﻡ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘﻞ ﻋﺮﺿﻰ
ﻭ ﺟﻨﺒﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁثاﺭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﺁثاﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ ﺁثاﺭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺮﭼﻪ  ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ،ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎ ﺗﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺍﻟﻠﻪ،ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻘﻞ ﮐﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس رﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﻭﻗﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ،ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯﺭﺳﻴﺪﻥﺑﺸﻬﻮﺩﻧﻮﺭﺭﺏّﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺳﺪ.

ﻣﺸﮑﻞ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،که
کلیّه ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣؤﺳﺴﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠی ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﺟﺎمعه اﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﭼﺮﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻈﺮ(
ﻓﺎﻭﺳﺖ،) ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻫﺪﻑ ﻧﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﻰ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﺳﻌﻰ،ﻣﺮﮒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﻌﻰ ﺟﻤﻌﻰ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻌﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣثبت ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﭼﻮﻥ
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻴﭻ ﺑﻬﺮه اﻯ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺸﻰ ﻭﺿﻊ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻌﻰ ﻣثبت ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺳﻌﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی اﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻏﺎﻳﺎﺕ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻓﻮﺭﻯ،ﮐﻪﺭﻧﺞﺑﻌﺪﻯﺭﺍﺑﺪﻧﺒﺎﻝﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.

ﻫﮕﻞ
ﻭ ﻟﺎﻳﭗ ﻧﻴﺘﺰ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﻖ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻖ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻭﺍﻗﻊ
ﺣﻘﻴﻘﻰ. ﮐﻪ ﻭﺿﻊ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻩ،ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﻭﺝ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ.
ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺣق ﻤﻄﻠﻖ
ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭجه ﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮﻫﺴﺘی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺩﺭ ﻟﺤظه اﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺤﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﻣﺴﺘﺸﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴﺘﻰ ﺿﻤﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ،ﺳﻴّﺎﻝ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺗش
ﻄﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ ﻓﺼل
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﺳﻮﺧﺖ
ﻟﺬﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ.
ﻭﻟﻰ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ،ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩه اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﻟﺬﺕ ﺁﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺮﻭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮچه-هیچﻧﻮﻋﻰﺷﺒﻴﻪﻧﻮﻉﺩﻳﮕﺮﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮﺍتﻨﻴﺴﺖ.

ﻫﮕﻞ
ﺑﻨﺎ ﺣﻖ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺮ ﻣؤﺳﺴﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺁﻥ
ﻣؤﺳﺴﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻥ ﻣؤﺳﺴﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻃﺒﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﺷﺪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯﺣﮑﻤﺖ،ﻣﺮﮒ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺑﻌﻨﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﮐﺴﺒﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺮﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﮕﻞ (ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺡ، ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭ ﺑﺬﺭ ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻘﺮﺭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ . ﻭ ﺍلاّ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﮕﻞ
ﻣﺎﻧﻨﺪ. ﻳﻚ ﻋﺎﺭﻑ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺡ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺳﻨﺘﺰﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﭼﻪ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﮕﻞ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﺎﺭﮐس ﺁﻧﭽﻪ ﻫﮕﻞ
ﮔﻔﺖ ﻣﻌﮑﻮس ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻡ. ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﺭﮐس ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻳﻚ ﻣﺤﻘﻖ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ،ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻭﻯ،ﻳﻚ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴت
ﺒﻮﺩ. ﭼﻪ ﺗﺤت ﺘﺄثیر
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﻳﻦ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﮐس ﺪﺍﺷت
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺒﻴﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﮐﻤﺎﻝ ﺟﻮﺋﻰ ﻭﻫﺪﺍ
ﻭﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﻳﻬﻮﺩﻯ،ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻫﮕﻞ ﺩﺭ(ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻠﺎﻣﺢ ﺭﻭﺡ) ﺗﻤﺎم
ﺁﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺸﻔﻰ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺟﻨﻴﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺷﺪ
ﻧﻄﻔﻪ ﻃﻔﻞ ﺑﻴﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺍﻳﺶ،ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻮﺭت
هاﻯ ﻧﻮﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. که
اکثرا ﺳﺮﻳﻊ ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،ﻧﺎﻇﺮﺍن
ﺠﻨﻴﻨﻬﺎﻯ ﺳﻘﻂ
ﺷﺪه ﺮﺍ ﺑﺮﺭﺳی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻫﮕﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭﻫﺴﺘﻰ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺮﻓﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
می ﺠﻮﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺤﺴﻮس
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻙ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭘس اﺯﻣﺮﮒ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻬﺸت ﺒﻌﺪﻯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋی ﺒﻬﺘﺮ،ﻭ
ﺁﻧﺎن اﮐثرﻳّﺖ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﺟﺮﻡ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﻫﺴﺘﻰﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻣﺨﺘﺎﺭ،ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪ، ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻫﻪ،ﺑﻴﻚ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﻋﻤﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ،ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻳﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺩ ﻭﻣﺤﺒّﺖ، ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ ﻳﺎ
ﻣﻬﺮﻭﺭﺯﻯ،ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺎ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺭﻧﺞ،ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺳﭙس
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ،ﻭ ﻳﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ،ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺯﻧﺪﻩ،ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،که ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻨﺪﻫﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺣﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎن ﺒﺎﺯگرﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ، ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻳﺎ ﺍﺳﺮاء ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭﺡ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭ،ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻑ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس ،ﺣﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﮑﻮ ﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﮔﺬﺭﻯ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﻫﺎ ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﻮﻗّﻒ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺎﺑﻘت
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ثرﻭﺕ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻳﺎ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮی
ﻮﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻳﻚ ﺷﺨص
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮔﺬﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺍﺭﺩ.

ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﮕﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﻠّﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻣثاﻝ
ﻫﮕﻞ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠّﻂ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻏﻴﺮه
ﺨﻠﺎﺻﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺗﻮﺣّشﻮﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
دﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭﺩﺭﻳﺪ، ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻦ

ﺍﺯ ﺟﻬﻞ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ.
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮﻣﺠﻬﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﻤﻞ،ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍی ﺁﺯﺍﺩی
ﺪﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ که
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺯﺍﺩی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻗﻔس ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻘﻔس ﻃﻠﺎﺋﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻃﻠﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻗﻔس ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﻭﻧﺠﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،که
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ
ﮔﺬﺭﻯ ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺩﻧﻴﺎ،ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﮐﻪ ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﺩﺭ ﻋﺒﺮﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪ ﻳﺎ ﺟﺤﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻨﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺭ
ﻭ ﻋﻘﺮﺏ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﮐثرﺍ ﺍﺯ
ﻧﺎﺭ ﻭ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ نیز ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺸﺮ ﮐﻤﺘﺮﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸت
ﺃﻭﻝ ﮔﺮﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﻳﺎ
ﺭﺟﻌت گنندﮔﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﺳﻴّﺎﺭﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻃﻔﺎل
آنها ﺪﺭ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺴﺖ ﮐﻠﺎﺳﻪ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻟﻪ،ﻭﺁﻥ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻋﺎﻟﻰ،ﻭ
ﻏﻨﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
که هزﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ کنند،ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻨﺪ.

ﻫﮕﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻣﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭُﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﺭُﺷﺪ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﻠّﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺮ
ﺑﺎ ﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﺎ
ﺭﺷﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﺷﺪ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺮ ﺭﺷﺪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺷﺪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺸﺮ.
ﮐﻪ ﺭﺷﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺷﺎﻧسﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﭘس
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﻧﻮﺍﺩه
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﺷﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻮﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺟﻬﺶ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺩﺭ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺎ ﻭﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳش
هستند. ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﺻﻔﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ،ﻣثلا ﺩﺭ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻘﺮﺍﺕ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻄﻖ ﻭﮐﻠﺎﻡ،ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﺯ ﺣﺪّﻯ
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ،ﻓﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ،ﻣثلا ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭﻧﻔﺮﻭﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻣﺴﺎﺑقه
ﺪﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ ﺭﺃس ﻭﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺮﺍتب
ﺒﻌﺪﻯ،ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻋﻘب
ﺎﻓﺘﺎﺩه ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،که
ﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻂ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﮕﻞ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺣﺪّ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﻤﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ،ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻌﮑس،ﺣﺮﮐﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﺠﺪﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻨﮓ ﺑﻴﻦ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺻﻞ ﻭﺍﺣﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﻫﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﻣﻮﻗّﺘﻰ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﺳﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻮﺷﻴﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ،ﻣﺎ
ﺣﻖ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺧﻮﺑﺘﺮ ﺩﻭﻣﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺑﺪ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﮐﻢ ﺑﺪﺗﺮ
ﺭﺍ ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﻫﻮﻥ ﺍﻟﺸﺮّﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺷﺮﺍﺭ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ،
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﭘس ﺷﺮ
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ،ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﻳﺎ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ.
ﻭ ﻭﻟﻰّ ﻣﺤﻤﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻋﻤﻠﺎﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
که ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺁﻧﺎن
اﺑﻠﻴس ﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺪﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺣﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﺪه ﻫﺎ
ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎ ﻭﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎس ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ،ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﻫﺮ ﻟﺒﺎس ﻭﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ دل ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﻨﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯﺗﺨﻠﻴﻪ ﺗﺤﻠیه
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺘﺎﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤجّ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺳﻴﺮﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣؤﺳس ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ،ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻭ ﻟﺬت
ﺗﻮ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ، ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ،ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﻣﺤﻴﻂ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺤﻴﻄﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ،ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺗﺠﻌﻴﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ،ﮐﻪ ﻃﻤﻊ ﺳﻴﻠﻰ
ﻧﻘﺪ ﻭ ﻓﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺣﻠﻮﺍﻯ
ﻧﺴﻴﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
. ﻣﮑﺘﺐ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ،ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻌﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺩﺯﺩ ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ ﻭﻣﻮﺷﻚ
ﻭﻣﺴﻠﺴﻞ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻴّﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی ﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤﮑﻮﻣت ﻮﭘﺎﺩﺷﺎﻫی
ﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ.  ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﺭﺳﻮﺍ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻭ
ﺑﻰ ﺣﻴﺎﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺯﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ثرﻭﺖ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻭﺁﺩﻡ
ﮐﺸﻰ ﻭ ﺍﻋﺪﺍﻣﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺐ
دارند .

ﺩﺭ
ﺁﻟﻤﺎﻥ ﻣﮑﺘﺐ (ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻠّﻰ) ،ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ شد.
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺳﻴﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺪﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﺎﻟﻖ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺭﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
شدند. ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪس
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺳﺮﺥ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻋﻘﻞ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻭ ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﻠّﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍن ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎه
اﺗّﺤﺎﺩﻫﺎﻯ ﻧﺎﻣﻘﺪس
ﻋﻘﺪهﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺭﺷﺪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
که عملا ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻠﻞ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺠﺎمعه
که ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻣﻘﺪس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﺿﻌﻰ ﻭﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻫﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺩﺭ  ﺟﻪ ﺍﻭﻝ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺴﺮﻣﺴﺘﻰ ﻧﺴﺒﻰ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺨﺪﺭﻯ ﺩﺍﺩه ﺸﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺨﺪﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ،ﻭﺩﺭ
ﮐﻨﺞ ﻣﺨﺮﻭﺑﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪ. که
اﻳﻦ ﻳﻚ ﺃﻣﺮی ﺒﺎﺯ
ﻃﺒﻴﻌی اﺳﺖ،ﻭﻏﻀﺒﻰﺍﺯﺧﺪﺍﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺃﮐثرﻳّﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺘﻰ ﻋﺎﺩﺗﻰ ﺭﻳﺸﻪ
ﮔﺮﻓﺖ،ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻋﺮﻑ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻢ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺯ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﺑﺨﺪﺍ،ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼی ﺪﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﻫﺪﻑ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﻫﮕﻞ ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎﺩﺭﺳﺖ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻟﺎ ﺟﺮﻡ،ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﮑﺎﻳﻚ،ﻭ
ﻫﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺤﻠّﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺘﺪ. ﻭﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﺭﻧﺞ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ،ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺠّﺎﺝ
ﮐﻌﺒﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﺒﺮ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ،ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﮐﺸﻴﺶ
ﻭﻣﻠّﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﺸﺎﻥ
ﺟﺬﺏ ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣختلف
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻮس ﻭﻟﺬﺕ
ﻭﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ثرﻭﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺍﻏﻤﺎﺽ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘا
ﺪﺭ ﺍﻣﻮﺭ،ﺍﺯ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ثرﻭﺕ
ﺃﻧﺪﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻴﺮﻯ ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ ﺑﻮﺩ، ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﮔﺸت
ﻮ ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﺣﺎﻟﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﻟﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺷﺪ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻟﻰ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ. ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺎﻟﻤﻰ ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺩﺍﺩه
اﻯ ﺍﺿﺎﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.

ﻗﺮﻥ
18 ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺭﻭﺡ ﻋﺼﺮ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﮐﻨﺪ. ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ،ﻭﺑﺎ
ﺭﻧﮓ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﺸﺪه ﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻗﺮﻥ19 ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺳﻴﺎﺳﺖ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻓﺖ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ(ﻣُثل
)ﺑﻀﻢ ﻣﻴﻢ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ،ﻭ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺤﺮﻙ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ،ﻣﺮﺍﺣلی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻣُثل
ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ،ﻭ
ﻣُثل ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﻭ
ﻣُثل ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭﮐﺸﻒ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ
، ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﺁﻥ ﻭ ﻣُثل ﻧﻈﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻣُثل
ﻫﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺿﻌﻰ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﻭ ﻣُثل
ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺣﻖ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﮑﺘﺐ
ﻟﺬﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﭘس اﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻌﻘﻞ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک ﻄﺒﻴﻌی
هستند. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻣﻘﺪس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻙ،ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮکی ﺸﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
و ﺑﻮﺩﻳﺴم ﻮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ،ﻭ ﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺍﺩﻋﺎﺋﻰ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺑﺎﻫر ﺍﺳﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺗّﺤﺎﺩﻫﺎﻯ ﻧﺎﻣﻘﺪس
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺘّﺤﺪ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ،ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ که ﭙس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻰ، ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ .

ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺷﻌﺮ ﻭﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻋﻘﻠﻴّﻮﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﻗﻮﺍﻯ ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻋﻘﻞ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻧﺪﺍﻯ ﻗﺪﻳﻢ،ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺣﺪّ ﻭﺳﻄﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻠفیق ﺩﻳﻦ ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ . ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﺑﺎ ﺩﻳﻦ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
که هیچ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻮﻓﻘﻴت
ﺁﻣﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﺁﻧﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺭﺍﻳﺞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺎﻧﺪﻳﺸﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺨﻴّﻠﻰ ﻭ ﻭﺿﻌﻰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﺘﺤﺪ،ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻴﺪه ﻮﻋﻘﺪه
ﻫﺎ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﺗﺴﻠﻂ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺮﻧﮕﻮﻥ
ﻭ ﺑﮑﻨﺠﻰ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻪ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺭﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﺻﺤﻨﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻬﺪﺍﻟﺴت ﺘﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﮐﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺂﺧﺮﻳﻦﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴتی ﺪﺍﺷنه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ،
ﺑﺘﺠﺴّﻢ انسانی
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟی ﺒﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴت کرﺩه اﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻮﻟﺎﻳت
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻭ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳت ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ،ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺸﻢ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﻋﻬﺪﺭﺍﻟﺒﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴﺤﻰ،
ﮐﻪ ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪ،ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ،ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸت ﭽﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺸﻴن
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﻌﻬﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ، ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ،ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ

ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﺳﻴس ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ، ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭﭘﻴش
هستند. ﺗﺎﺯﻩ ﺍلله
ﻨﻴﺰ ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎن
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﻋّﻤاء ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ،ﭼﻮﻥ ﭼﺸﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻋﻤﻰ ﻭﮐﻮﺭ،ﻭ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺸﻢ ﻧﺎﻇﺮ ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
( او) ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ ﺩﺭ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺑﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤل ﻨﮑﻨﺪ،ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﺁﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻋﻬﺪﺍﻟﺴت
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ.
ﻭ ﮐﺸﺶ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺎ ﺗﻘﻠّﺐ ﻣﺪﺭسه
اﻯ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﺣﺘﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 19 ﺳﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺣﺰﺑﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺃﮐثرﻳّﺖ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﻭﻫﺮ ﮔﺮﻭه ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪس
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐلاس ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻗﺼﺪ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﭼﻪ ﺧﻄﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻳﺎ
ﺧﻄﺮ ﺿﺮﺭ ﺩﺭﻣﻮﻗﻌﻴّت
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺳﻨّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻮﻓﻴﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻓﺮﻕ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻬﺮﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ ﮐﺮﺩﻩ،ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﻭﺵ ﺍﻭ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻋﮑس ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺻﻤﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺨﺶ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻭﻡ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻴّﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎی ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭﺑﺎ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﮐﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺟﺎه ﻄﻠﺐ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،
ﻭ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻴّﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ،ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺿﺮﺑﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻤک ﺨﺎﺭﺟﻰ ﻫﻢ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻣﮕﺮ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﻣﺤﻠﻰ
ﻧﺎ ﺩﻭﺍﻡ.

ﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻮﻡ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ،ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﺒﻊ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺻﻨﺎﻳﻊ
ﻭ ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ،ﻣﺰﺩﻭﺭ
ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﺑﮕﻴﺮ ﺍﺗّﺤﺎﺩﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
. ﮔﺮﻭﻩ ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺭﮐس
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ،ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭﻫﻤﻪ
ﺣﺮفه ها ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺰﺩ ﺑﮕﻴﺮ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺧﺮﺝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺰﺩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﺧﺮﺝ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻓﺎﻩ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩه
اﻧﺪ. ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺍﺗّﺤﺎﺩیه ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﺋﻰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﭼﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺭ ﻣﺰﺩ، ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ،ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﻴﻤﻪ ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ

ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭ ﻗﻄﺮﻩ ﻗﻄﺮﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﺩﺭﻣﻄﺎلبه کرﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ ﭼﻮن
کموﻧﻴﺴﻢ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭ،ﺑﺎﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺭﻓﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺿﻌﻴﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﺪﺭﺕ ثرﻭﺕ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰﺧﻮﺩﺩﺭﺟﻬﺎﻥﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

ﮔﺮﻭﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻩ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﮐﻪ ﻣُﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪﻩ،ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎت ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻗﻴﺪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍﻳﺞ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭﻗﻮﺍﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ،ﺑﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻭ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﻴﺮﻭ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﮐﺎﺭﺷﮑﻨﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻴﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﮐﺸﺮﻳّﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﻭﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ ﮐﻪ ﺷﻬﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻯ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺗﺠﻤّﻌﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻴﻮﻥ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﺷﻬﺮ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺳﻮﺧﺖ ﻭﺗﻠﻔﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺗﺎﺑﻊ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺭ ﺻﻒ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍت
ﺨﻮﻳش ﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭﻋﺪﻡ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻔﺮﺕ،ﻭ ﺗﻌﺮﺽ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﺎﺯﻯ، ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﻭﻋﺎﺩت ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
که ﺪﺭﺻﻮﺭﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ. ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﻳﻚ ﺣﺰﺏ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﺮ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻀﻮ ﻭﮐﺎﺭﻣﻨﺪ
ﺁﻥ ﺩﻭﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺰﺩﻭﺭ ﻳﺎ ﺣﻘﻮﻕ
ﺑﮕﻴﺮ ﺣﺰﺏ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺣﺰﺑﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﭙﻮﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
. ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩی
ﺒﮑﻨﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻋث ﺘﺼﻔﻴﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺧﻮﻧﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺍﺯ ﻣﻮﻗﻌﻴّت
اﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ ﮔﺮﻭﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﺪﺭت ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺸﮑلی ﻮ ﺑﻨﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺳﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻓﺮﺩﻯ،ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ ﺟﻨﮕﺠﻮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻮﻥ ﺻﻠﻴﺒﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺷﻮﺭﻭﻯ ﺳﺎﺑﻖ
ﮔﺮﻭﻩ ﺣﺰﺑﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺫﻭﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺮﺣﮑﻮﻣت
ﻮﺭﻫﺒﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺳﺮ ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﻮﻝ ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ

ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺩﺭ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﺳﻮﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺘﻘﺎﺩ،ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﺣﮑﻢ ﻗﺘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﻀﺎ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.
ﻭﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺮﻭﺭ ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭس ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ﺩﺭ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﻧﻴﺰ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﻭﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ ﺩﺍﺧﻠﻰ،ﺑﺎﺗﻬﺎﻡ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺎﻫﺪﺍﻑ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭﺣﺰﺑﻰ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺮﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﺗﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﺎﻳﻌﻪ ﺷﺪه که
ﻣﺪﺍﻡ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺎﺗﻞ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ

ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺘﻮﻝ ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ
ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻋﺪﻡ
ﺍﻃﺎﻋﺖ،ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﻤﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻓﺮﺩﻯ
ﻏﻮﻏﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﻢ ﺟﻨس ﺑﺎﺯﺍﻥ،ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺟﻨﮓ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻨﮕﻰ ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﮐﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﻓﺮﻭﺷﻰ ﻭ ﻫﺮ ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻭﺭﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺟﻨﮓ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ ﺑﺎ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ
ﻧدارند. ﻭﺍﺳﻠﺤﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺷﻮﺭﻭﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋترﺍﺽ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﮔﺮﻭﻩ ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﺑﺴﻴﺞ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ،ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﺍﺗﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻳﺎ ﺧﺮﻳﺪ ﺍﺳﻠﺤﻪ
ﺭﮊﻳﻢ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺣﺎﻟﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻗﺪﺭﺕ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﺷﻚ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺧﺮﺝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺠﻴﺐ ﻣﺘﻔّﺬﺍﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻫﻤﺴﺎبه
ها ،ﺗﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ،ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺭﮊﻳﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺃﻧﺪﺍﺯﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺣﻤﻠﻪﺷﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﺁﺯﺍﺩﻯﻫﺎ
ﻣﻌﻨﻰﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺩﺭﻫﺮ ﺟﺎمعه اﻯ،ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﻣﻨﺎﺑﻊ ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﻧﻘﺶ
ﺩﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﭼﭗ ﻭ
ﺭﺍﺳﺖ،ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺳﻤﺖ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺩﺭﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﻠﻴس ﺭﺍﻳﺞ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺭﻭﺩﺭﺑﺎﻳﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺳﻪ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﺵ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺘﺤﺪﺗﺮﻯ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺋﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻓﻮﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﭼﭗ ﻳﺎ ﺭﺍﺳﺖ،ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺮﻭﻩ
ﭼﭗ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻌﺘﺪﻝ ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﺳﺖ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﻣﻌﺘﺪﻝ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﭼﭗ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺯﻭﺍﻝ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺗﻞ ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ،ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﮑﻠّﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺩﺑﺎﺧﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭ ﺣﺮﻳﺼﺎﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﺩ ﺩﻧﻴﺎ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﺑﺴﻮدﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ یا ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺗﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس
ﻧﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﺁﻝ
ﻋﻠﻰّ ﻭ ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،که
ﺘﻌﻬﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁل علیب ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻫﺎﻧﺪ.
ﻭﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﺬﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻰ،ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺍﺳﻢ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺣﺰﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺳﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ،ﺳﻌﻰ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭﮐثرﺕ
ﻧﻔﺮﺍﺕ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ

ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
آل علیّ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻰّ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻋﺮﺷﻰ ﻳﺎ ( ﻧﻮﺭ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ) ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺪﺭﻙ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﻌﻠﺎ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّه ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺤﺸﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﻗﺒﻞ
ﺩﺭﺍﺭﻭﭘﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺤﺎﻓظه کاﺭﺍﻥ،
ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺳﺘﺮﺍﺳﺘﻰ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺿﺮﺑﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺗﮑﻴﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻗﻮع اﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ. ﺗﺎ ﺭﮊﻳﻢ
ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺑﻤﻮﺟب ﻨﻈﺮ ﺍﮐثرﻳت
به ﺴﺮﮐﻮب
نمایند. ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺿﻤﻴمه ﺨﻮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣؤﺗﻠف ﺸﻮﻧﺪ
. ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺭﮊﻳﻢ
ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻴّﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﻯ،ﺩﺭ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﮊﻳﻢ ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﻰ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺁﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺐ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ ﺭﺿﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺭﺃﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﺮﻧﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺒﺮﻳﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﻨﻔﻊ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﻤﺘﺎﺯ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧی
است . ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻟﮑﻴﻦ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮐﺴﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻘﻪ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﺮﻁ ﮐﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍت
ﺨﻮﺷﺎﻥ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ
ﺭﮊﻳﻤﻰ ﻃﺒﻘﻪ ﻣﻤﺘﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺣﺰﺏ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ،ﮐﻪ ﺍﻋﻀﺎ
ﺩﻓﺘﺮ ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺣﺰﺏ
ﻃﺒﻘﻪ ﻣﻤﺘﺎﺯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،که نه
کاﺭﮔﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺣﻔﻆ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻫﺒﺮ
ﻣﺴﺘﺒﺪ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺑﺎ ﺗﻤﺴّﻚ ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺷﺪﻩ.

ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﮊﻳﻤﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻧﺎﺭﺍﺿﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﭘﻠﻴسی ﺳﺘﻢ
ﮐﻨﺪ،ﻭﻳﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ،ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺗﻘﺼﻴﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺭﮊﻳﻢ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳت
ﺒﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﻮﺭﺵ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻫﺒﺮ ﺭﮊﻳﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻫﻤﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﮊﻳﻢ ﻗﺒﻠﻰ ﮐﺸﺘﻪ
ﻳﺎ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺭﮊﻳﻢ ﻗﺒﻠﻰ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺭﮊﻳﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﻮﺭﻡ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﺭﮊﻳﻢ ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺭﮊﻳﻢ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻭﻟﻮ ﮐﻮﭼﻚ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻢ ﺷﺪﻥ ﭘﻴﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﻳﺎ ﻳﻚ
ﺭﻳﺎﻝ ﭘﻮﻝ ﺍﺗﻮﺑﻮس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻮﺩ،ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺣﺰﺑﻰ
ﺻﺤﺒﺘﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺑﺎﻃل ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻗﻠﻴّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﭼﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻮم
ﻔﺮﺩﺍ ﺷﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺯﻭﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺣﺮﻑ
ﻣﻔﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ،
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻧﮓ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﻫﻢ ﺭﻧﮓ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻨﻔﻊ ﺣﻔﻆ ﺭﮊﻳﻢ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﻠّﻰ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﮊﻳﻢ ﻋﻮﺽ ﺷﺪ،
ﺑﺠﺰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺿﺮﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭ،ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ،
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺭﺷﻮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻭﻣﺰﺩﻭﺭﻯ،
ﺭﮊﻳﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺭﺳﻮﺍ کننده
اﺳﺮﺍﺭ ﭘﻴﺸﻴﻦ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﮐﻞّ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﮑﺎﺭﮐﺴﺐ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺼﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﮐﻤﻚ
ﻣﻨﺎﺳب ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻓﻬﻢ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐثرﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻨﺎن ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻣﻠّﻰ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭ ﻭﻣﺮﺗﺠﻊ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ،ﺳﺨﺖ
ﺑﺄﺻﻞ ﻭ ﺷﻌﺎﺭ ﺣﻖ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺭﺍ ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ،ﻏﺎﺭﺕ
ﻫﺎ ﻭ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺂﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻗﺎﻧﻮنی ﻮ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺍﺿﻰ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺳﻴﺎﺳﺖ ﺻﻨﻌﺖ
ﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻣﺘﺮﻧﻴﮓ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ ﺻﺎﻟﺢ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﺎﺭﺍﺿﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﺍﺳﻤﻴث
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺍﺩ.
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ ﺻﺎﻟﺢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﺣﻖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺗﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺍﻗﻠﻴّﺖ ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮ
ﺭﻋﺎﻳت ﻮﻇﺎﻳف
اﻟﻬﻰ ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻣﻔﺎﺧﺮ
ﻣﻠّﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﺗّﺤﺎﺩﻳﻪ
ﻫﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺩﻡ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻳﺎ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺩﺍﺧﻠﻰ،ﺍﺯ ﺷﻌﺎﺭﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﺑﺨﻄﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭ
ﺑﺴﻤﺎﺭﻙ ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ،ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ
ﻃﻠﺒﻰ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﮐﺸﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻴﺘﻠﺮ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ. که اﮔﺮﺍﻧﮕﻠﻴس
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻓﻮﻟﺎﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺷﺪﻩ،ﺳﻪ ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺑﻨﺎﺩﺭ ﻣﻬﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻨﺪ،ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ
ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﭘﻨﻬﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻣﻨﺎﻓﻊ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻴﺘﻠﺮ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺗﺎﻧﮑﻬﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺿﺮﺑﺘﻰ
ﻓﻀﺎﺋﻰ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﮐﺸﻮﺭ ﻫﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻳﻚ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ،ﻭ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﺻﺎﻟﺢ ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ. ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻗﺪﺭﺕ ﻃﻠﺒﻰ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻦ،

ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﻛﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ،ﺳﺘﻢ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭﭼﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺍﮐثرﻳّﺖ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻣﻴﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺤﻔﻆ
ﺳُﻨّﺘﻬﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻔﺎﺧﺮ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﻠّﻰ ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﮐﻮﺭﻋﻮﺍﻡ
ﺩﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻣﻠّﻰ،ﻣﺨﺎﻟف
اﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻨﺪﮔﺎن
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
هستند. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﻳﮕﺮﺍ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺯﻭﺿﻊﻣﻮﺟﻮﺩﺑﺮﺍﻯﺍﺻﻠﺎﺡﺁﻥﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺩﻳﻤﻴﺘﺮ
ﻋﺎﺭﻑ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ،ﻋﮑس
ﻫﮕﻞ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺭﺍ ﻣﻘﺪﻡ ﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺿﺮﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺳﺨﺖ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻋﺪﻡ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺩ،ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺨﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﻬﺮ ﻧﻌﻤت
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﺼﻮﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻬﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ ﺷﺪﻩ،ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺟﺪﻯ ﺭﺍ،ﺗﺎ
ﺷﺒﻰ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻦ،ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ،ﭘس
ﺎﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻥ،ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻘﺮﺏ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﻤﻴﺘﺮ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺮﺩﻡ
ﺷﺮﻳﺮ ﺷﺮﻭﺭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺮ ﺩﺭﺟﺎمعه ﺒﺎ
ﺯﻭﺭ ﻭﺗﺮس ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺣﺘﻰ ﻇﻠﻢ
ﺑﺎﻟﺴﻮﻳﻪ ﻋﺪﻝ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺍﮐثریّی ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ،ﭼﻪ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺁﺗﺶ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﭼﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﮐﻤﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻣﺎﻟﻰ
ﮐﻤﻚ ﺑﺂﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻧﺠﺎت
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﭘسﺍﺯﻣﺮﮒﺁﻧﻬﺎﻧﻴﺰﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ،ﺍﮔﺮﻫﺮﮐس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎمعه ﺮﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻭﻳﺎ ﻗﺼﺪ ﺍﺻﻠﺎح
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، ﻏﺎل
اﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﻚ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺂثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻤﻚ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﻚ ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺰﻟﺰﻟﻪ ﺯﺩﮔﺎﻥ
ﻭ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮه
ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﺑﺎﻋث
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺑﻬﺮﺷﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻓﻮﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘته
اﻧﺪ ﻭﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪﻳن
ﺒﺮﺍﺑﺮ ثرﻭﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻴﺮﺍت کنند. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻫﺮ ﺧﺪﻣﺖ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﮑﺴﻰ
ﺳﺘﻢ ﻳﺎ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻟﻰ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺻﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍن ﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﮔﺮﺳﻨﻪ
ﻭ ﻳﺘﻴﻢ ﻭ ﻓﻘﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭘس
ﺻﺒﺮ ﻓﻘﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﻘﺮﻯ
ﻓﺨﺮ ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍلاّ ﺻﺒﺮﻯ  ﮐﻔﺮﺁﻣﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩﺍ ﮔﺮﻓﻘﻴﺮﻭﺳﺎﻟﻚﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻋث ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺣﻮﺍس ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﺪﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺻﺤﻴﺢ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ،ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﮐﺮﺩﻥ
ﺻﻔﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺼﻔﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪﺵ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺟﺰ
ﺧﺮﺍﺑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺿﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺷﻮﺭﺵ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻠﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺮﺍﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺫﺍﺗﺎ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻏﻴﺮ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺿﺮﺭ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻔﻊ ﻣﻴﺒﻴﺎﺷﺪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻋث
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺣﻮﺍس ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﻨّﺖ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ،ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻌﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﻘﺮّﺏ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﻮﺭﺵ
ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ،ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ
ﺫﺍﺗﺎ ﻏﻴﺮ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻳﻚ ﺣﮑﻮﻣت ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﺎمعه اﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﻮﺩ ﻭﻧﻴﺰ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻮﺩ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻫﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، که ﺠﺎمعه
اﻳﻤﺎﻧﻰ ﮐﻮﭼﻚ
ﺁﺭﺍﻡ ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺻﻠﺢ
ﺁﻣﻴﺰ ﺗﺮﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ،
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻣﺨﺘﺼﺺ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﺗﺎ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻓﺖ،ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻃﺮﺍﺡ ﺟﻤﻬﻮﺭﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺰﻳﺮﻩ ﮐﺮﻳﺖ
ﺩﻋﻮﺕ ﺷﺪ،ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺨﺴﺖ ﻭﺯﻳﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪه
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺟﺰﻳﺮﻩ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺷﺎﻳﺎﻥ ﮐﺮﺩ. ﻳﮑﺴﺎل
ﺒﻌﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ،ﻭ ﺑﻴﻮﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻫﺎ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ،ﺍﻏﻠﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺑﺎﺯﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺭﺍ ﻣﺘﺤﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻧﮋﺍﺩ ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﮋﺍﺩﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎ ﺑﺘﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﻣﻬﺮ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﮋﺍﺩ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻗﺼﺪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻈﺎﻣﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣتی اﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺁﺷﻮﺭ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ،ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻈﺎﻡ ﻟﺸﮑﺮﻯ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻢ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﮐﻮﭼﻚ ﺑﺠﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ،ﻳﺎ
ﺣﻤﻠﺎﺕ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻳﻞ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻧﻈﺎﻡ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﺎ ﮐﻮﺩﺗﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻭﺑﺎ
ﺷﻮﺭﺵ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﮑﻠﻰ
ﺧﺸﻮﻧﺖ،ﺣﮑﻮﻣت
ﺮﺍ ﺑﺪﺳت ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺭﻗﻴﺒﺎن ﺮﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺭﺍه ﺴﻘﻮﻁ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﮊﻧﺮﺍﻝ
ﻭﻣﺎﺭﺷﺎﻝ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎت ﻮﺍﮐﺸﺮﻳّﺖ
ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭﺟﻤﻬﻮﺭﻯ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﺣﺰﺑﻰ،ﮐﻪ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﺣﺰﺑﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺑﺎﻋث
ﺳﻘﻮﻁ ﻫﺮ ﺭﮊﻳﻢ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ ﺷﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ اﺗﻬﺎﻡ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﮔﺮﻭﻫﻰ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮔﺮﻳﺰﻯ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳوء ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻈﺎﻡ،
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﺮﺍﻍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﭼﻨﺪ
ﺣﺰﺑﻰ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺩﻭﻡ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ،ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺍﮐﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺋﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺧﻮﺩ،ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،که
عملا ﻳﻚ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ ﻓﮑﺮ
ﺿﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩﺁن
ﻘﻮﻡ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺷﻮﺭﺍﺋﻰ،ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﮊﻳﻢ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﺵ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭﺗﻮﺷﻴﺢ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺳﺎﻃﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻟﻬی اﺳت که ﺒﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻗﻠﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
که اﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ که ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭ ﻫﻢ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭﺭﺍ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﮕﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺟﺰ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻳﺖ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺗﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴؤﻝ ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﺁﻥ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
. ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻮﻓﻰ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻭ ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴته
اﻧﺪ ﺭﻭﺍﺝ ﻗﺎﻃﻊ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﻳﮑﻰ
ﺩﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭ که ﺪﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻋﻠم ﻤﺸﻬﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﺨﺼﻰ،ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻬﺎﻯ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻣﺪﻳﻨﻪ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﻬﺮ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺷﻬﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻘﺮﻳﻪ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﻮﭼﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺪﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﻳثرﺏ
ﺷﻬﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺍﻟﺮﺳﻮﻝ،ﻭﻳﺎ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩ،ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺠﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻭ ﺩﺭ( ﻣﺪﻳﻦ)
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺮﻳﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺑﻘﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺷﻌﻴﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺳﺮﺥ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺳﻴﻨﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩ.
ﻭﺍﺯﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻌﻴﺐ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩه ﺸﻮﺩ. ﻣﻬﻠت
ﻤﻘﺮﺭ ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺯﺩﻭﺍج کرﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎن ﺰﻭﺝ ﻭﺟﻔت
ﺒﻮﺩن ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ،ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﻭّﺕ ﻭ ﻣﺮﻭٴﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﺳﺘﻢ
ﻭﺍﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻭ ﻧﻔس ﻳﺎ ﻏﻮﻝ ﺳﻴﺎﻩ
ﻳﺎﺳﻔﻴﺪ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺸته اﺎﻧﺪ
ﮐﻠﻤﻪ (ﻭﻟﺎﻳﺖ)،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻬﺮ ﻳﺎ ﻗﻄﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺟﺎﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻴﺎﺳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﺮ ﺩﺭﺁﻣﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﺮﻯ ﮐﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪس ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣثلا ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻳﺎ ﺷﻴﺮﺍﺯ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺪس ﺑﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻘﺪس ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺗﻘﺪﺵ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻭﻧﺠﻒ ﻭﻣﮑﻪ ﻭ ﺭُﻡ،ﻭ
ﻫﺮ ﺟﺎﻯ ﺩﻧﻴﺎ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﺪﻓﻦ
ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬیﺪﺭﻣﺤﻴﻂﭘﺮﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺑﻴﺸﺘﺮﺳﻠﻮﻙﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﻋﻠﻞ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺩﻡ، ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻄﻮﻁ ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻄﻮﻁ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺭ

ﻳﺎﺿﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ، که ﻘﺎﺑﻞ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﮑﻤﻴت
ﻮ ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﻃﻮﻝ ﻭﻋﺮﺽ ﻭ
ﻋﻤﻖ ﺁﻥ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘثنا هائی ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﻚ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﭼﻪ ﺍﺑﻌﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺗﻮﺣّﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻭﮐﺴﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ (ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺬﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﺩﺭﻓﺼﻮﻝﻧﻮﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.

ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ سیاستی
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻃﻔﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻃﻔﻞ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭘس ﻋﻘﻞ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺁﻣﻮﺧﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺧﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ

ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺗثبیت ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮ ﻭﺫﻫﻦ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺪﺑﻴﺮﺍت
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭت
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻫﻢ ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭ ﻫﻢ ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻭ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻮﻯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻤﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ، ﺑﻴﮑﻰ
ﺩﻭ ﻓﺼﻞ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ،ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﻧﺪ.
چه ﺮﺳﺪ ﺑﺎﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. که ﻤﺎ ﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﻨﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻥ،ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻞﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﻟﻬﻰﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﺭﺳﻴﺪﻩﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ.

ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ ثبت
اﺳﺖ،ﻭﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ،
ﺣﺘﻰ ﺭﺍﻩ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺭﮊﻳﻢ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ،ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩه
اند ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻳﺎ ﻣﻴﻞ ﻋﻤﻞ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻣﺮﺩﻡ،ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ، ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻫﻤﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﮑﻠﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﺎﺭ،ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ،ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﺪ،ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺍﮊﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻳﺎﻋﺮﺑﻰ ﻳﺎ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﺍﺻﻮﻝ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
لهجه ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺬﻳﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﺪﺕ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺩﺍﺭه
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻗﺼﺪ ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،که
ﻔﮑﺮ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻗﺼﺪﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻠﺢ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺻﻮﻝ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﻟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻠﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ
ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮ ﮔﺮﺍ،ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮐﺎﺭ ﻧﺴﻞ
ﮐﻬﻨﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭ، ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺮ ﻧﺴﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻣﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻓﺴﻖ ﻭﭘﺴﻚ ﺭﻭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻥ

ﺍﻓﺮﺍﺩﺫ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﮐﺸﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻗﺮﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻧﻈﻢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺭﺍﻩ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺣﻘﻮﻗﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﻘﺪس
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳﺖ ﺟﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻫﻢ ﺟﻨس
ﺑﺎﺯﺍﻥ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺍﮐثرﺮﻳّﺖ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ،ﻗﻮﺍﻧﻴﻦﻫﻢﺟﻨسﺑﺎﺯﻯﺭﺍﺑﺘﺼﻮﻳﺐﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺘﺪﻝ ﺗﺮﻳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺣﻔﻆ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮔﺎﻫﻰ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﺗﺤﺖ
ﺷﻌﺎﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻭﻣﻠّﻰ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺁﻣﻴﺰ،ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻠّﺘﻬﺎ
ﻭ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﮐﻮﭼﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﺘﺄﺳﻴس،ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﻚ ﮔﻮنه ﻔﮑﺮ
ﻭﺩﻳﻦ ﻭﻣﻔﺎﺧﺮ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻬﻢ
ﻣﻠﺤﻖ ﺷﻮﻧﺪ،ﻭﮐﺸﻮﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﻔﺎﺧﺮ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﺍﺣﻴﺎ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩ
که ﻤﻔﺎﺧﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ،ﻭﻧﻪ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﻧﻮﺷته
اﺎﻧﺪ. ﻭﮔﺎﻫﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻌﮑﻮس ﻭﺍﻗﻊ. ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﻤﻔﺎﺧﺮ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ،ﺳﻄﺢ
ﻣﻔﺎﺧﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺍﻗﻠﻴّﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺷﻮﺭﺵ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺷﺮﻁ ﺍﻣﻨﻴّت اﺳﺖ.
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ ﻫﺴﺖ،ﺗﺎ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺻﺎﻟﺢ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﺍ ﺣﮑﻢ ﻓﺮﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﮔﺮﻭﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﭼﻪ ﺷﻮﺭﺵ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺮ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺎﺩﺭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺮﺍﺗﺒﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪﻗﻮﻣﻰﻳﺎﺟﻬﺎﻧﻰﺧﻮﺩﻋﺮﺿﻪﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻯ ﺁﻥ،ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻠّﻰ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻨﺎﺳب ﺰﻣﺎن ﺒﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ،ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻳﻚ ﻧﻮﺍﺧﺖ
ﺷﺪﻥ ﺍﺋﺘﻠﺎﻓﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﺰﺍب ﻮ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ،
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎی
ﺸﻮﻓﻴﻨیستی ﺍﻓﺮﺍﻃ
گرﻯ، ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴن
اﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﻚ ﺷﻬﺮﺕ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭﺧﺎﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﮔﺎﻧﺪﻯ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺰﺷﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﺎﻟﻴﻦ ﻭﻫﻴﺘﻠﺮ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩه ﺴﻴﺎﺳﻰ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻠّﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺖ ﻣﻠّﻰ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﻖ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﺷﻌﺎﺭ ﻭ ﺷﻬﺮﺗﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻠّﻰ ﭼﻴﺴﺖ.
ﺁﻳﺎ ﻣﻠّﺖ ﻭ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻣﻠّﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﻪ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﻣﻠّﻰ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺎﺳﻮﺍﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﭼﻮﻥ ﻋﻀﻮ
ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺣﺰﺏ
ﺗﻮﺩﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ
ﺣﺰﺏ ﺗﻮﺩﻩ،ﻭ ﺩﻫﻬﺎ
ﮔﺮﻭﻩ ﭼﭗ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺰﺏ ﺗﻮﺩﻩ. ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﺤﺼﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺷﻌﺎﺭ ﻣﻠّﻰ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﺤﺼﻮﻟﺎﺕ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺧﺮﻳﺪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻧﻬﻀﺖ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﮐﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ﻓﺮﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻠّﺖ
ﻭﻣﻠّﻰ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺻﺒﻮﺭﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﻨﻮﺍن
ﻤﻠّﻰ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻠّﻰ ﮔﺮﺍ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺧﻞ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﭼﻨﺪ ﻣﻠﻴّﺘﻰ
ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻋﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺯﻭﺍﻝ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺭﺍﻣﻨﻪ
ﻣﻠﻴّﺖ ﺧﺎص ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ ﻣﻠﻴّﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻠﻴّﺖ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ، ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻳﺒﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺪﻳﻨﻰ ﻣﻨﻄقی
ﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﺎﺭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻠّﻰ ﮔﺮﺍﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺣﺘﻰ
25 ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ،
ﺭﻧﺞ ﺑُﺮﺩﻩ ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺤﻘق ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ ﺩﻳﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﺍﻭﺿﺎع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ،
ﺳﮑﻮﺕ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ،ﻭﺗﺮﺳﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺗﮑﻔﻴﺮ،ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻳﺎ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ یا
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﺮﻣﺎنه ﻤﺸﻐﻮﻟﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻓﺮﺻﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.

ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳش ﺠﺎﻣﻌﻪ،
ﺩﺭﻳﺎﻓته اﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺮﻭح ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋی
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ،ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺧﻂ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺟﺎمعه ها ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻠّﺖ
که ﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﻣﺘّﺤﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺭﻧﺞ
ﺁﻭﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ،ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺳﺎس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
نه اینکه ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﺮﺩ ﻓﺪﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻌﺎﺭ ﺳﻴﺎﺳﻴّﻮﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺣﮑﻮﻣﺖ،ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻮﻣﺖ،ﻳﻚ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻤﺪن
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺩﺭﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺷﻚ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻮﺩ،ﺣﺘﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻠّﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻳﻠﻰ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻓﻬﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻟﻔﻆ ﺍﻣّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻃﻞ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﺬﻫﺒﺎﻥ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻣّﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻠﻖ ﻫﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻳﺎ ﻣﻠّﺖ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻋﻮﺍﻡ
ﮐﺎﻟﺄﻧﻌﺎﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﻘﺎﻳﻖﺁﻳﻨﺪﻩﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.

ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﻣﻮﺣّﺪ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﻓﺮﻗﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺼﻮﻑ ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺼﻔﺎﻯ
ﺫﺍﺕ ﻭﺩﻝ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﭼﻪ ﺩﺭ ﺻُﻔﻪ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ،ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻤﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﺟﺎﻯ ﺑﺎ ﺻﻔﺎ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺻﻒ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺃﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺶ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻋﻤل ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻳﺮﺷﺪﻩ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﺘﺎﻳج ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻗﺒت تماﻡ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﭘس
اﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. که ﺒﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ
.

ﻭﻃﻦ
ﻫﺮﮐس ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻟﺪ،ﻳﺎ
ﻣﺤﻞ ﻫﻢ ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺎﺑﻌﻴّﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣمه
اﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻃﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ، وطن ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﻭ ﺣﻠﺐ ﻭ ﺷﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﻳﺞ،ﻳﺎ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺞ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﻃﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺞ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﺟﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ

ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻨﺪ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﻦ ﺑﺴﺘﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺩﺍﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻠﻨﻰ ﺗﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺷﺨﺼﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﭼﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﻳﺎ ﺿﺪ
ﺩﻳﻦ، ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻰ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍن
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍی ﺘﺬﮐّﺮ
ﻭﻫﺸﺪﺍﺭ ﻭﻓﮑﺮﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍه ﻤﻴﺎﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ،
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷﻬﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ،
ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭ ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻴﻦ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﻰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﻥ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ

ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧﺶ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻫﺮﭼﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎمعه اﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺟﺎﻥ ﺟﺎﻙ
ﺭﻭﺳﻮ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻳﻚ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻳﻚ ﺷﺮﮐﺖ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠﻢ ﻭﻫﻨﺮ
ﻭ ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻫﺮ ﻣؤﺳﺴﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭ،ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺯﻭﺍﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ،ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ. ﭘس ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻣثلا
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻤی ﺮﺳﺎﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺠﺘﻬﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ ﺷﻌﺎﻉ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻧﺪ،ﻭلی
ﺒﺎ ﺷﺮﻙ ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻴﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﺰﺩﻭﺭ ﺍﺟﺎﻧﺐ
ﻭ ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺯﺍﺭﻳﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻋﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.  ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺷﻌﺎﻉ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺟﺎمعه
اﻯ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻳﻚ ﺷﺮﮐﺖ
ﻭﻣؤﺳﺴﻪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻣﻠّﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰﻭﺣﺰﺑﻰﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق بشرﻯ ﻫﻔت
هزاﺭ ﺳﺎﻟﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻠﺤق ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻮﻃﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ، ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌی
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬی
ﻮﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. که اﮔﺮ ﻣﻮﻓق
ﺸﺪﻧﺪ که ﻨﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺸﻬﻮﺭ،ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺟﺎمتعه
ای ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠّﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺁن
ﺠﺎمعه ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ، ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﭘس
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ئﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣثلا ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻮﺩ ﻳﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩ، ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺩﺭﺩﻳﻦ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎن
اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﻴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ،ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﺎﺳﺪ ﺿﺪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﺗﻌﻬﺪﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻈﺎﻡ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺰﻭﺍﻝ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﺮﺧﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍ ﮐﻔﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻫﮕﻞ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻈﻬﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﻣﻠّﺖ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺣﺎﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻬﻢ،ﺩﺭ ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺻﻨﻔﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﻫﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ ﻭ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﭘس لﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺍﻓﺰﺍﻳش عقده
ها ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻣﻨﺼف ﺘﺮ ﻧﻔس
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺷﺮﻁ
ﻣﻬﻢ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺼﻔﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﻭﻫﻤّﺖ
ﻭﺟﺪﻳﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺳﺮﻋﺖ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢﺍ ﻟﻬﻰ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺭؤﻳﺎﺋﻰ.

ﻫﮕﻞ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﺂﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻴﺎ ﻭ ﻣُثل ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﺍﻳﻦ ﻣُثل
ﻫﮕﻞ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻣُثل
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺨﻦ
ﮔﻔته ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻋﻈﻴﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. که ﻘﺒﻠﺎ
ﺩﺭﺷﺮﻕ ﻭﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭ ﺭُﻡ،ﺍﻳﻦ ﻣُثل
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﻭﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻫﮕﻞ
ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ ﭘﺮﻭﺳﻴﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺸﻬﺮﺕ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭘﺮﻭﺳﻴﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ( ﭘﺮﻭﺳﻴﺎﻯ
ﭘﺎﺭﺳﺎﺋﻰ) ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺭﺳﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﻭ ﺁﻗﺎ ﻣﻨﺶ ﺷﺪﮔﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺷﻨﻴﺪﻡ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﭘﻨﺠﺎﻩ. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻫﺮﮔﺰﮐﺎﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ  ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺷﺮﮐﺖﻧﻤﻴﺪﻧﺪ،ﺗﺎﻣﺸﺮﻙﻭﻣﻨﺎﻓﻖﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻃﻔﻞ،ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎمعه ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗب
عقلب ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻳﻚ ﺩﻭﻟﺖ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭﻫﺮجامعه
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﻄﺢ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻘﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺿﻌﻰ ﻭ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗّﮑﻤﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺣﺪﻭﺩ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﺮﺩﻯ،ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺯ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﺣﻔﻆ
ﺣﻘﻮﻕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ . ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻋﻘﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ،ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭلی ﻨﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪه ﺘﺮ ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺰﻧﺪه ﺘﺮﺷﺪﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺘﺪ.
ﮔﺮﻭه ﻫﺎﻯ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﻔﻆ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ،ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﺑﺪﻯ ﻫﺎ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺖ ﺁﻥ، ﻟﺬت
ﺰﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴک
ﻤﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺻﺎﻟات
عقل ﺘﻌﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ
ﻭ ﻣﺴﺘﺒﺪ،  ﺑﺎﻋث ﺿﻌﻒ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ ﺷﺪ.
ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺁﺑﺎﺩ،ﻭ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺮﺍﺏ ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﺷﺎﺗﻮﺑﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. که
هزﺍﺭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺭﺍ،ﺑﺠﺮﻡ ﮐﻔﺮ
ﻭﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﻤﺴﻴﺢ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺂﺗﺶ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻬﺮﺳﺖ 23 ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﺭﺷﻴﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ ﺭﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺃﻣﺮ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺣﻔﻆ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺁثاﺭ ﻭ

ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻔﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻭﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺷﺨﺼﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻳﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻧﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
که ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺟﺰ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ،ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﮕﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺳﻮﺥ
ﻭﺑﻰ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ.
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ،ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﺎﺭﺕ،ﺩﺭ
ﺣﺪ ﻓﺴﺎﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ

ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﻮﻡ
ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦ، ﺩﺭ ﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦ،ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻧﺎﺭ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ، ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺗﺤﻠیه های ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮ، ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ،ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮔﺮﺩﺵ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ، ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍت ﺪﻳﮕﺮ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪی ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧﺶ ﺳﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺑﺎﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﭘس
ﺍﺯﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺟﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎت
اﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ،ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻘﺺ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ،
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻯ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ، ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻢ.

M135

لیبرالیزم
و آزادی خواهی
دینی

ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﻠّﻰ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺍﺯ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ،ﺩﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﻣﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎﻯ ﺩﻭ
ﻗﺮﻥﺍﺧﻴﺮ،ﮔﺮﻭﻩ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻩ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﻮﻡ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ،ﮐﻪ ﺭﺍﺩﻳﮑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺎمعه ﺼﻨﻌﺘﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﻳن ﻤﻘﺎله
اﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﻰ
دینی ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ در
باره ﮔﺮﻭﻩ ﺃﻧﺪﻙ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭان ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﻗﻞ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﻯ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺻﺤﺒت ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.
که ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
اﻟﻬﻰ ﺷﺸﮕﺎنه ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ معنی درست
تر ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺍﺯﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ بهشتی
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎی
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎ که ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻓﻠﺴفه ﻮﺍﺧﻠﺎق
ﺪﻳﻨﻰ ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭﭘﺎﭘﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ در
لیبرالیزم ﻗﺼﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ.

ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎنه اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ،ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﻳﺎﻧﺖ های ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯه
اﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ششم ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺟﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯ بجهاﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
هستند ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. که ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ فرمان ( ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)
ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ،ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ،ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺩﻳﻨﻰ،
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻄﻠﻮﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭ اکنون ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﻌﻘل
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻋﻘﺪه ﺮﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ وﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
حیات وﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ،ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
که اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪه اﻧﺪ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮن اﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﺗن ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ،ﺍﺯ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻘﺮﻥ 18 ﻣﺴﺘﻨﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴسﻮ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ،ﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺎﻋث ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺷﺪ.
ﺳﺮﻣﺎیه ﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮی ﺨﻮﺩ
ﺟﻠب کنند، ﺗﺎ ﺍﺯﻧﻔﻮﺫ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺧﻠﺎﺻﻰیابند.
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ،ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻃﺒﻘﻪ ﻣﺘﻮﺳﻂ
ﺣﻤﺎﻳت کرﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍت
ﻮ ﺗﺒﻌﻴض ﺒﺎﻳﺪ
ﻟﻐﻮ ﺷﻮﺩ،ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
گردیدﻭ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ،ﻭﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﻗﻄﻊ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺷﺪ. ﻭ ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎﻯ ﺟﻮﺍﻥ
ﻭﺁﻟﻤﺎﻥ ﺟﻮﺍﻥ،ﺑﺘﺮﻭﻳﺞ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺭﻧﮓ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﺗﻄﻮﺭ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ،ﺷﻌﺎﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﻭﻳﮑﺘﻮﺭ
ﻫﻮﮔﻮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ،ﻭﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺁﻣﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻧﺪ
.

(ﻟﺎ
ﻣﻴﻨﻴﻪ) ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﻋﺎﻯ ﻣؤﻣﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻴﻖ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﮐﻠﻴﺴﺎ،
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭﻓﺌﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ ﺭﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
. ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻓﺮﺍﻃﻴّﻮﻥ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻝ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﻗﺎﺗﻞ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ. ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻓﻮﺭﻯ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ، ﺳﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ ﺷﺪﻧﺪ،ﻭﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎﻣﻘﺪّس ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎ
به ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺩﺭﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
کشید. ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻋﻤﺪﻩ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻗﺮﻥ 19 ﻧﻔﻊ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺍﻟﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺗﺤﻮﻝ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺍﻩ که
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩ.
ﻧﻔﻊ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﻗﺮﻥ18 ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻨﺎﻡ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍﺩﻳﮑﺎﻟﻬﺎ را
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﺕ ﻣﻞ،
که ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻧﻔﻌﻴّﻮﻥ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻮﺩ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ ﺭﺍ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ . ﻣُﻞ ﻓﺎﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﻘﻮﻕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﻗﺮﻥ 18 ﻧﺒﺮﺩ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻔﻊ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﻳﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﻓﺮﺩ
ﻓﺪﺍﻯ ﺟﻤﻊ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣُﻞ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻣﻴﮑﺮﺩ، ﺑﻌﺪﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ،
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻭﻟﺖ
ﺭﺍ ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻞ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻧﺴﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴکرﺩﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺭﻧﮓ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻣﻞ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ
ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻭﻟﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣُﻞ ﻋﻨﺼﺮ ﺍﻭﻝ
ﺩﻭﻟﺖ ﺻﺎﻟﺢ ﺭﺍ،
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﻫﻮﺵ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣؤﺳﺴﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺤﺎﻝ ﺍﺳﻴﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﻓﺸﺎﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻣﺤﻠّﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، که ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ، ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﻮﭼﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
درست است. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ،ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
(ﺻﻠﺎﺡ ﻋﻤﻠﻰ) ﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﻳﻚ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻫﻤّﺖ
ﺁﻥ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻘﻞ ﮐﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻟﺬﺍ
ﺣﻔﻆ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭﮐﺎﺭ،ﺑﻬﺘﺮین
ﺨﺪﻣﺘﻰ ﺍﺳﺖ،که
ﺮﻭﺷﻬﺎ ﻭﻓﻠﺴفه
ها ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻣﺮﺩﻡ،ﺣﻔﻆ
ﻭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻗﺪﺭت ﺮﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺸﺮﻭﻉ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻮنه اﻯ ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ایدآل ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﻟﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻨﻊ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺎﻥ،ﻭ ﻋﺪﻡ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺑﺪﻭﻟﺖ ﺣﻖ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮﮐس ﺁﻗﺎﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪه اﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
داده و ﺗﺎ که ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ،ﻭ ﻧﻪ ﻓﺸﺎﺭ،ﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﺳﻴﺐ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ، ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺿﺎﻣﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣُﻞ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﻣﮑﺘﺐ(
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩ) ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻔﻊ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﺍﺳﺎس ﻫﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
. ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺟﻤﻊ ﺑﺮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩ ﻣﻘﺪﻡ
ﺷﺪه اﺳﺖ. ﻭﻯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ،ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺗﻮﺯﻳﻊ ﺗﻮﻟﻴﺪﺍﺕ
ﻭﺩﺭﺁﻣﺪ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ
. ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻨﺘﺮل
همچنان ﺪﺭ ﺣﻖ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﺎﺷﺪ . ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻞ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی ﻮ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﺗﺎ وقتی
که ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ ﺳﻮﺩ
ﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ، ﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﻟﺖ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﻓﺮﺩ ﻭﮐﺎﺭ
ﻣﺴﺎﻭﻯ،ﻭنیز ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎ ﺗﺨﺼﺺ،ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺮﺿﻪ ﻭﺗﻘﺎﺿﺎ
ﺩﺭﮐﺎﺭ، ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺮﺿﻪ ﻭﺗﻘﺎﺿﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻟﺎ،ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺯ
ﺻﻨﺎﻳﻊ ﻣﺤﻠّﻰ،ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎ ﺍﺯﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭ ﮐﻢ ﺷﺪﻥ
ﻋﺮﺿﻪ. ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﻤّﻠﺎﺕ
ﮐﺎﺭ ﻓﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﻣؤﺳﺴﻪ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ،ﻭ ﺍﺭث
ﺻﺎﺣﺐ ﻣؤﺳﺴﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻬﺎﻡ ﺧﻴﺮﻳّﻪ
ﻳﺎ ﺩﻭﻟﺖ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﺍﻡ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺳﻮﺩ
ﭘﻮﻝ،ﻭ ﺳﻮﺩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ،ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻣﺰﺩ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ،ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻳﺴﺖ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ،
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﻭ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻣؤﺳﺴﺎﺕﻭ
ﺩََﻣﭙﻴنگ ﻭﮐﺎﺭﺗﻞ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﺨﺼﺺ ﺑﮑﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﺳﻮﺩ،ﻭ ﺩﺭﻙ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﮑﺎﺭﮔﺮﺍﻥ،ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺧﺮﺍﺝ،ﻭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ ﻫﺎﻯﮐﺎﺭﮔﺮﻯ
ﻭ ﺍﻋﺘﺼﺎﺏ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ،ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ،ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﺰﺩ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺗﺨﺼﺼﻰ،ﻭ
ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺟﻤﻌی
ﻮ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﻣؤﺳﺴﻪ،
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺩﺍﺭﻯ
ﻫﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻭ ﻫﻴﺄﺕ
ﻣﺪﻳﺮﻩ،ﻭﻧﻘﺶ
ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﻣؤﺳﺴﻪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺻﻨﻌﺖ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻞ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺣﻖ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺮﻳﺪﺍﺭ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻴﻤﺖ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ،ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻧﻘﺶ ﻣﺤﻠﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ،ﻭ ﻧﻘﺶ
ﮔﻤﺮﮔﺎﺕ ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻫﺎﻯ ﻣﺼﺮﻑ،ﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺻﺎﺩﺭﺍﺕ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ،ﮐﻪ ﻭﺿﻊ
ﺧﺎص ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺿﻊ ﺑﻴﻤﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻴﺮﻳﻪ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﻬﺎﻡ ﺍﺭﺯﺍﻥ ﺑﻤﺮﺩﻡ،ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﻮﺩ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ،ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ،ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻏﻴﺮﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻫﺎ،ﻭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
.

ﻳﻚ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ(
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺗﺠﺎﺭﺕ)
ﻳﺎ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻠﺢ، ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻪ ﺻﻠﺤﻰ،ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺼﺎﻟﺢ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ،
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺼﺎﻟﺢ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﺷﺎخه
اﻯ ﺍﺯ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﻔﻌﻴّﻮﻥ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ،ﻭ
ﺗﻄﻮﺭﻳّﻮﻥ ﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪ،ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻔﻌﻰ ﺭﻭﻧﻖ
ﮔﺮﻓﺖ،ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺻﻨﺎﻳﻊ ﻭ ﺗﺮﻗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻟﻴﺒﺮﺍﻝ،ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻄﻮّﺭﻯ
ﻭﺗﺤﻮﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻫﻤﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻄﻮّﺭ ﻭ ﺗﺤﻮّﻝ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻄﻮّﺭ
ﻭ ﺗﺤﻮّﻝ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻣﺮ ﻣﺤﺘﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺷﺎﻋﺮﻯ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ،ﺩﺭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺷﻚ ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﺗﻘﺪﻡ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺮﻭﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺃﻣﺮ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﺤﻮﻝ
ﻭﺗﻄﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ را ﺑﻰ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺩﻫﺮ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ،ﺑﺎﻋث
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﻤﮕﺎﻥ،ﻭ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻭﺍﺗّﻔﺎﻕ،ﻭ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻘﺪﻡ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺭﻭﺣﻰﻭ یک ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣثبت ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
. ﺩﺭ ﺑﺤث ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭﺗﺠﺎﺭﺕ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﮐﻠﺎﻥ،ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺳﻂ،ﻭﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﻓﻘﺮﺍ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﻠﻰ ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻠّﻰ،ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺟﻮﺋﻰ،ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﺼﻮﺻﻰ
ﻭ ﺟﺎﺑﺠﺎ ﺷﺪﻥ ﻫﺎ،ﻭﺗﻔﺮﻳﺤﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻣﻀﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺗﻔﺮﻳﺤﺎﺕ ﻣﻀﺮ
ﺑﺸﺨﺺ،ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻳﺎ ﺑﺮﺩ ﻧﺰﺩﻳﻚ.
ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺗﺎﺑﻌﻴّﺖ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﺎﺑﻌﻴّﺘﻰ،ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﻦ ﺃﻣﺮﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﺁﻥ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
.

ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﭘﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﮔﺬﺍﺭﺩ،ﻭﮔﻔﺖ
ﺗﻘﺪﻡ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﭘیشرفت
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺸﺮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺗﻄﻮﺭ ﻣﻌﮑﻮس ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻗﻞ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ

ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ،ﻧﻪ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻭﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ،
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻓﻀﺎﻯ ﺧﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺰ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ،ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﻭ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺖ
. ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﻣﺴﺄﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﻭﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺧﺎﻟﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
که ﭽﻮن هرﻳﻚ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎه ﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ،ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﺍلاّ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺮ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺪﻳﮕﺮی،ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺒﺪﺃ
ﺃﺯﻟی ﻮ ﺁﻏﺎﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ،که اﺯ ﺭﻭح
اﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍلله
ﺠﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ ﭘس
اﺯ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﺟﻬﺎﻧﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺠﺮبه که هر ﺟزء،ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﮐﻞّ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
جاﻣﻌﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺮﻳﻊ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﻋﻘل اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎف ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﺎﺯی ﺪﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴخ
ﻨﻮﻋﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪه
ﺨﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭﻃﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﻴﻂ ﻣﻌﻘّﺪ
ﻭﭘﻴﭽﻴﺪه ﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،ﺍﺯ
ﺑﺴﻴﻂ ﺑﻤﺮﮐّﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺒﺴﻮﻁ ﻭ ﻋﻨﺼﺮﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺒﺴﻴﻂ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ،
ﻭﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻣﻌﻘّﺪ،ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس
ﻋﻠﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس . ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﮐﺴﺐ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺣﻤﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻪ ﮐﺴﺒﻰ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﻋﻘﻞ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩﺻﺎﺣﺐ
ﺣﻖ ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﻭ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻮﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺑﻤﺮﮐّﺐ،ﻭ ﻣﺮﮐّﺐ
ﺧﻮﺩ ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺗﻮﺩﻩ ﺷﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺷﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﮑﻞ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ. ﭼﻮﻥ ﻫﺮﻡ
ﻭ ﻣﺨﺮﻭﻁ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻳﺎ ﻫﺮﺷﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮ
که ﺘﻮﺭّﻣﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﻄﻮّﺭو
تکامل ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻳﻚ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺣﺘﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺮ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺤﺎﻝ
ﺗﻌﺎﺩل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﺸﺨﻴﺺ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ ﻣثل
ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
که ﺸﻨﺎﺧﺖ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ ﺷﻮﺧﻰ
ﺑﻴﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﻨﻰ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ ﻫﻤﻪ ﻣثل
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻴﺪ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ
؟ ﻭﭼﻴﻨﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ،ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺷﻤﺎﻫﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﻫﺴﺘﻴﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻗﻮﻯ ﺗﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻴﻨﻰ ﻫﺎ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻓﺮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻏﻴﺮ ﭼﻴﻨﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﻫﺰاﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺻﻔﺖ ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﺣﻔﻆ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ،ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﭼﻴﻨﻰ ﻫﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣثل ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ،ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎدﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺻﺪﺍ،ﻭﮐﻮﺩﻙ
ﺷﻴﺮ ﺧﻮﺍﺭ ﺍﺯ ﻟﺒﺎس
ﻣﺎﺩﺭ، ﻭﻳﺎ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻫﺮﮐس که ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻧﻪ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻟﺒﺨﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﺪﻥ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺫﺍﺕ ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ، ﻳﻚ ﻧﻮﻉ

ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﻴﻦ ﺁﻥ
ﺩﻭ ﺑﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ ﺃﺗﻢ
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ. ﻭﻳﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ . ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﺍﻭ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪ ا ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ،ﺑﺎ
ﺟﻬﺶ ﻭ ﺍﺳﺘثنا
ﻭﺗﻘﻠّﺐ ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺷﻰ،
ﺑﺠّﺰ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺍنه
ﺘﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺷﺠﺎﻋﺘﻬﺎﻯ ﺭﺳﺘﻢ
ﮔﻮﻧﻪ،ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻙ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔت گاﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯﻭ ﺃثیرﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ، ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺖ. ﻭ ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻏﻮﻝ
ﺁﺳﺎﻯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺗﺼﺮﻑ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﭘس ﺍﺯ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺷﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﺷﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ،ﻧﻘﺶ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺗﺼﺮﻑ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﭼﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﻭﺯ ﻭﺷﺒﻰ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍلاّ ﻫﺮ
ﻟﺤظه اﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻟّﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻳﺎ ﺃﻫﻮ. ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺮﺑﻰ ﺃﻫﻮ،ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ(ﻫﻮ)ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻔﺮﺽ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻧﺮﺳﻴﺪه اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺃﺯﻟﻴّﺘﻰ ﺩﺍﺷته
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻠﻪ،ﺻﻔﺖ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎی
ﺘﺮﺑﻴت ﺸﻮﺩ. ﻭﻫﺮ(ﺍﻟﻠﻪ)
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺳﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﺮﮐس ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّمی
ﻮﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘس ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻞ،ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ ﻋﻠﻢ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ. ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ،ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻟﺎﺯم
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ، ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻄﻮﺭ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ ﺗﻮسعه
هاﻯ ﺍﻓﻘﻰ ﻭﺗﻮﺭّﻡ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻮﻝ ﺳﺎﺯ
ﻭﻏﺮﻭﺭ ﺍﻓﺮﻳن
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺟﻨﮕﻠﻬﺎ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ،ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺪ ﭘﻠّﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﺳﺮﻳﻊ
ﺗﺮ ﺑﺪﻭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺳﺮﻳﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ ﻃﻰ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ،ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻤﺘﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻄﻤﻴﻊ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﮐﺸﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻧﺴﻞ ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺸﺘﻦ ﮐﺴﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﺸﺘﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺴﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻳﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ، ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺳﻴﺪ، ﺗﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﻰﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺴﻄﺢ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ،ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ، ﮔﻨﺎه
کاﺭﻯ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺎ
ﻃﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﻘﻴﻦ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺩﺍﺷﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ .

ﺑﺒﺤث
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﻨﻈﺮ ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻧﻔﻌﻰ،ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺑﺸﺮی
ﻮﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﺴﻮﺩ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣتی ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎن هر ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺟﺴﺘﻦ ﮐﻤﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎت
اﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﻴشنهاﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭﻯﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻭﺷﻬﺮ. ﻭ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﻓﺎﺿﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻯ. ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﺗﺎﺯﻩ
.

ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ،ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﺴﺎﻭﻯ
ﺩﺭﺣﻘﻮﻕ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ،ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺑﺎ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ ﻃﺒﻘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﻧﺴﺎنی
ﭽﻪ ﺣﻘّﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻳﻦ ﺣﻖ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺩﻭﻟت
اﺯ ﺣﺪّ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺪﻑ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﮐﺮﺩ،ﺍﺭﺯﺵ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻴﭻ ﺣﻘﻮﻗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﺻل ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ،ﺍﺯ
ﺧﺪﻣﺖ ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻣﻌﺎﻑ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻭﺯﻭﺭﮔﻮئی که ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ
ﺟﺎمعه ﺰﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﻟﺖ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺧﻄﺮ
ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺃﻯ ﮔﻴﺮﻯ
ﺻﺤﻴﺢ ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻝ ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﺣﺰﺑﻰ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺃﻯ ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺟﻮﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﺳﺮﻣﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﮐﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ، ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻏﺎﺭﺕ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻋﻤﻠﻰ،ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻌﻘل ﺴﻴﺎﺳﻰ. ﭼﻮنه
هر ﻓﻌّﺎﻟﻴّت ﺒﺪﻭﻥ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ .

ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻭﻟﺖ
ﺍﺯ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻔﻊ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﮔﺮﻭهﻫﺎ،ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺁﻫﻦ ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺑﻘﺼد
ﺍﺭﺯﺍﻥ ﺳﺎﺯﻯ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺮﻳﺪ ﺧﺎﺭﺟﻰ.
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﻤﺎﻥ
ﺟﻮﺍﻥ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﻭﻟﺖ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺷﺪ ﻧﺒﻮﻍ
ﻣﻠّﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻭﻟﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﺭﺷﺪ ﻣﻠّﺖ
ﺑﺎ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﻄﻮﺡ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺰ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺪﻭﻟﺖ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ،ﺩﻭﻟﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺗﻄﻮﺭ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﺘﺄﻣﻴن
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﺩﺭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺑﺎ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻥ ﺗﻮﺟّﻬی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻄﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻏﻨﺎ ﺑﺨﺸﻴﺪن ﺒﺘﻨﻮﻉ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎن
اﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﺷﺪ ﺍﻓﻘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ.
ﻭﻟﻰ ﺭﺷﺪ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. بقیّه
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺳُﻨّﺖ
ﮔﺮﺍ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻃﻨﻰ
ﻫﺎ. ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺒﻦ ﺑﺴﺖ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺁﺯﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻟﻰﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺁﺯﺍﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﺭﺽ ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺴﺘﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻭﻃﻦ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍلاّ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻭ
ﺷﺎﻡ ﻭﻃﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﭘﺮﻭﺳﻴﺎ
ﺩﺭ1806 ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ
ﺳﺮﻭﺩﻫﺎ ﺩﺭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﻣﻠّت ﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﻭنه اﺯﺩﻭﻟﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻮﺩ،ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﭼﻮﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﻴﺮ ﺷﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﻓﻮﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.
ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ،ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻓﺼﻞ

ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻓﺼﻮﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺮﻳﺎن
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻗﻮﻳﺎ ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺭﺍ ﻃﻌﻤﻪ ﻭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣؤﺳس ﺁﻥ،ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،که
کاﺷﻒ ﻧﻮﺭﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻫﺪﺍﻳت
کننده ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﺘﻮﻟّﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭی اﻭ ﻇﺮﻑ400 ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠّﺖ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭﺳت
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻃﺒقه ﺒﻨﺪﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی اﻧﺴﺎن
ﺒﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬی ﺪﺭﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ . ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻔﻰ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺁﻣﻴﺰ،ﺍﺯ(ﺍﻭﻡ)ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻠّﺖ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻣّﺖ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺬﻫب
ﻔﺎﺳﺪﻯ،ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻣّﺖ ﻭﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻣؤﻣﻦ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣّﺖ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ،ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ ﮐﺎﺫﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ،ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍن
اﻭ،ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﻮﺭﺩﻝ،ﺑﺎﺗﻌﺼّﺒﺎت
ﻤﺬﻫﺒی ﺠﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﻠﺒﻴس ﻭﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ،ﺯﻳﺮ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻓﺮﻳﻨﺪﻩ ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﺑﻨﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ،ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﭼﻨﺪ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﺑﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺳﺎس ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻳﺎ ﺍﺭﺍﻣﻨﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﺭﻣﻨﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺍﺭﻣﻨﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺍﺋﻤﻰﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﺭﻭﻡ،ﺍﺭﺍﻣﻨﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ،که
اﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﺸﺘﺮﻙ،ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘّﺤﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻋﺮﺏ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺳﻰ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺴﺘﻪ ﻫﻢ ﭘﻴﺎﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺷﻤﻦ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّت ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻬی ﻮثاﺑﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﻠّﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ. ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ . ﻧﮋﺍﺩ
ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻳﻚ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﺋﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻳﺎ ﺩﺷﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﻭﺭ
ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺭﻳﺎ،ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻢ ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺧﻄﺮﻃﻐﻴﺎﻥ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺟﻮﻯ ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐس ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺎمعه
هاﺋﻰ،ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺯﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭالاّ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗب ﭙﺎﺋﻴن
ﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎب ﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭﻃﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴتها
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺘﺖ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﻃﻦ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ ﺗﻦ ﺭﻳﺸﻪ
ﻟﻔﻆ ﻭﻃﻦ،ﻭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺟﺒﺮﻭﺕ،
(ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ)ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻳﺎ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﻮﻃﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴم
الهی ﺑﺎ ﻫﻢ ﻃﺮﺍﺯﺍﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺭﻭﭘﺎ،ﺑﺎ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻫﮕﻞ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﺮﻭﻩ،ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺠﺴّﺪ
ﺑﺠﺴﻢ ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ ﺑﻔﺼﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬّﻨﻢ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻠّﺖ ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ،ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،ﺩﺭ
ﺧﺎﻙ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ ﻭ ﺍلاّ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻗﻮﻡ
ﻧﮋﺍﺩ ﺳﻔﻴﺪ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﻨﻮﺏ
ﺳﻴﺒﺮﻯ ﻭ ﺷﻤﺎﻝ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻭﮐﺶ ﻭ ﺍﻟﺒﺮﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ ﻫﻢ ﺳﺮﻣﺎﻯ
ﻳﺦ ﺑﻨﺪﺍﻥ ﺃﺧﻴﺮ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻨﻮب ﺒﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺷﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ،ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
، ﻭﻧﻴﺰ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺒﺮ
ﺑﻴﻦ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍلاّ ﻫﻤﻪ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﻣﻘﻴﻢ
ﺧﺎﻙ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﮋﺍﺩ ﺍﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﮋﺍﺩ
ﺧﺎﻟﺺ ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ.
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻠّﺖ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭﺧﺪﺍ ﺟﻮ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺮاء ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺩﺭﻫﺮﺩﻳﻨﻰ ﻭﻗﻮﻣﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞشده
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺑﻨﺎﻡ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎ ﮐﺴﻰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﺍﻟﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺯﻯ ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻠّﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﮊﺍﭘﻨﻰ ﻭﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻮﻣﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻰ ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺭﻳﺎﺋﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺁﺭﻳﺎﺋی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭﻋﺮﺵ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ. ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻠّﺖ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺎﺯ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻧﮋﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭘﻨﺞ ﻳﺎ ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻘطه اﻯ ﮐﻪ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﭘﻨﺞ
ﺷﺎﺧﻪ ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﻴﻚ ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ. ﺩﺭﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺍﺳﻠﺎﻭﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﮕﻠﻮﺳﮑﺴﻮﻧﻬﺎ
ﻭ ﮊﺭﻣﻦ ﻫﺎ ﻭ ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺻﻮﻓﻰ،ﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﺧﺎﻙ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺠﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﻣﺴﮑﻮﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺤﻰ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻳﺎﻧت
هاﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺼﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺷﻤﻦ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ ﮐﺎﺷﻒ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺒﻰّ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺍﻣّﻰ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻨﺒﻴﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪه
ان. ﻭﻟﺬﺍ ﺷﺶ ﮐﻠﺎس
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﭘس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺃﺷﺮﻑ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ.

ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎف ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻨﺠﺶ ﻣﻠﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ،ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎ ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎ،ﻭ
ﺑﺎ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻤﻠﮑﺘﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﻋﺎﻳﺎی
ﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺮﻋﺎﻳﺖ
ﻭﺗﺮﺑﻴت اﻭ،ﻭﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ،ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗب
ﻤﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭح هستند. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ،ﻳﻚ
ﻣؤﺭﺥ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴم
ﺮﺍ

ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺟﺎﻣﻌﻪ
بداند ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻮﺭﻭثی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﻧﮋﺍﺩ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺎ ﻣﻠﻞ
ﻫﻤﺠﻮﺍﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺸﺨّﺺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺸﺘﺮﻙ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ
ﻭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ،ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺯ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺷﺮﺍﻓﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻫﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﺎﺳﻴﻮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻭﻭﻃﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻫﻢ ﻣﻠّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰمی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻴﺮﺍث ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﻘّﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﺮﺍث
ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﭼﻪ ﺭﺍﺑطه
اﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻳﺎ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻳﻚ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﺴﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺳﭙس
ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺴﺘﻘل ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻔﻮﺫ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﮐﻪ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺸﺎﻧﺪﻩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﻟﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻣﺤﻠﻰ
ﻳﻚ ﺩﻭﻟﺖ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﻟﺖ ﻳﻚ ﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭ
ﺗﺎﺑﻊ ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺮﮐﺰﻯ.
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺗﺒﻂ،ﻭ ﺑﺎ ﺭﺑﺎﻁ
ﻭ ﺑﻨﺪﻫﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪﺩﻭﻟﺘﻰ ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻠّﻰ ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻠّﻰ
ﺩﺭﺣﻤﺎسه ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻕ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ.
ﮐﻪ ﺩﻭﻟﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺁﻥ ﻗﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ 1868 ناﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻔﺮﺗﻬﺎﻯﻗﻮﻣﻰ
ﻭﻣﺤﻠّﻰ ﻓﺎﺋﻖ
ﺷﺪ. ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻠّﺖ ﺭﺍﺑﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎﺋﻰ ﻭﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺧﻴﺮﻯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺷﺮﻳﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﺯﻳﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻮﺩ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﭘﺎﭖ ﻫﺎﻯ ﺭﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﺶ ﺩﻭﻟﺖ
ﺑﺎ ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻣﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺳﻤﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻣﻘﺪس ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻣﻘﺪس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺳﻤﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺟﻬﺎﻧﺎﺯ
ﺁﻥ ﺩﻭﻟﺖ،ﺷﺮﻁ
ﺩﻭﻡ ﺩﺍﺷﺘﻦﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﻰﻭﺣﺰﺑﻰ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺷﺮﻁ،ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻮﺭﺵ ﻭ ﺳﺴﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﻠّﺖ
ﻭﺩﻭﻟﺖ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﺯﻳﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻭﻟﺖ ﺭﺍﺩﺭﮐﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻠﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ.  ﭘس ﺩﺭ ﺣﻘﻮﻕ
ﻣﺴﺎﻭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻘﻮﻕ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﺁﻥ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺗﺨﺼﺺ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭت
هستند. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺣﻖ
ﺣﻴﺎﺕ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﺎﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﺣﺸﺮﺍﺕ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺣﻘﻮﻕ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺣﻘﻮﻗﻰ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻋث ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎ،ﻭﺩﺭ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺣﻘﻮﻕ ﻣﺴﺎﻭﻯ،ﻳﺎ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮﮐس
ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻠّﻰ
ﺩﺍﺧﻠﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻣﻠّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻨﺸﻮﺭ
ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ ﮐﻮﺭُﺵ،ﺑﺎ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﺵ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ 25 ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ. ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻮﺭﻭﺵ ﻧﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻳﺎ ﺍﻟﻰ ﻭ ﺍﻳﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ ﻣﺴﻴﺢ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻋﻴﺴﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ،ﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﭘﺶ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺸﻮﺭ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺭﻋﺎﻳت
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﺪﻡ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻧﻘﺶ ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ، ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ،ﺗﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻤﻠﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻣﻨﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﻠّﻴﺖ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ
ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﺤﺪﻭﺩ،ﻭﺍﺭﺩ
ﺣﺪﻭﺩ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ ﺭﻋﻴّﺖ
ﻭ ﻋﻴﺎﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺮﺑﺎﻧی ﺠﻬﻞ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﺣﻤﺘﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ

ﺧﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﺎﻅ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻘﺶ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ.
ﻭ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺷﻒ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، که هرﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﻣﻠّﺘﻬﺎﺋﻰ ﻣﻘﺪس
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ.
ﭘﺶ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﻣﻮﺳﻰ ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺢ،ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ که ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﻟﺎﻳت
ﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷت
ﺒﻮﺩه اﻧﺪ. ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﻮﺭ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻠﻞ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﺮﺗﺮی ﺸﺮﺍﻓﺖ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﻴﻚ
ﻗﻮﻡ ﻭﻧﮋﺍﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺍﮐثرﻳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻨﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻘﺪس
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﺗﻘﺪس
ﺁﻧﻬﺎﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ. ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻘﺪس ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺘﻰ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺷﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍ،ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺠﻠّﻰو
روح ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﻨﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﭘﺎﭖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮ ﻣﻰ ﮔﺰﻳﻨﻨﺪ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﻩ ﻫﺎ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮔﻢ ﻧﺎﻡ ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ، ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺯ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻣﻠّﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﻭﺟﺎمعه
اﻯ،ﻳﮑﺠﺎ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺳﺖ . ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺤﺎﻓظه
کاﺭﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻩ ﺩﻳﻨﻰ،ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﺼﺮ ﮐﺎﺭ
ﮔﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺻﻨﻌﺘﻰﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ،ﻳﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﻭﻳﺎﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ،که
ﺒﺪﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ، ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺯﺣﻤﺘﮑﺸﺎﻥ ﻳﺎ
ﭘﺮﻭﻟﺘﺎﺭﻳﺎ،ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ

ﻣﺤﺎﻓظه
کاﺭﺍﻥ،ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻗﻠﻴّﺖ ﺧﻮﺩ،ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩﻯ،ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ،ﻭﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻤﻰ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻓﻰ ﺑﺰﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺘﺮﺽ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﻭﮔﺮﻭﻩ
ﻋﻤﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻳﮑﻰ
ﮔﺮﻭﻩ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ

ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﺨﺮﺝ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻫﻤﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺷﻌﺎﺭ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺷﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺰﻡ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻠﻢ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻧﻈﺎﻡ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ، ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ،ﺭﻭﺡ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻣﻠّﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺳﻴﺴﻤﻮﻧﺪﻯ
ﺳﻮﻳﺴﻰ،ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺁﺯﺍﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ،ﻭ
ﺳﻮﺩ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮔﻔﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺍﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻳﺎ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺗﺨﺼﺺ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻧﮓ ﻭﺗﻘﻠّﺐ
ﻭ ﺳﻮﺩ ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻣﺤﻠّﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﮔﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺣﺰﺑﻰ
ﻭ ﺗﺠﺎﺭت ﻴﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﮑﻞ ﻏﺎﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭﺭﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻌﺎﺩﻥ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺍﺭﺯﺍﻥ،ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻳﺎﺑﻰ ﺟﻬﺎﻧﻰ،ﺩﺭ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺑﻴﻦ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺸﺎﺑﻪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺖ،ﭼﻮﻥ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺗﺄﺳﻴس ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎ.
ﻭﻟﻰ ﻓﺮﺩﺭﻳﻚ ﻟﻴﺴﺖ
ﺍﺗﻬﺎﻣﻰ ﺑﺎ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﺁﺯﺍﺩ ﺗﺠّﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩ. ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻠّﻰ ﺩﺭﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺧﻮﺩﮐﻔﺎﺋﻰ
ﻣﻠّﻰ ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺣﺎﻝ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ،
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺩﺭ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﺟﺪﻳﺪ، ﻭﺣﻖ
ﺗﻘﺪﻡ ﺷﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺸﺘﻰ ﺭﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﺩﻧﻴﺎ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺭﻗﺎﺑﺖ ﺑﺎ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻭﻓﺮﺍﻧﺴﻪ،ﻧﻈﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺍﺯ ﺍﻫﻢ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻓﻮﺭﻳﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ،ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻡ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺳﻮﺩ،ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﻗﺎﺑﺖ ﻭ ﺟﻨﮓ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺷﺪ،ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻮﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻳﻦﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ،ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺖ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﻖ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ. ﺣﻖ ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺷﻌﺎﺭ
ﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻣﺘﺠﺎﻭﺯﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻙ ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘن
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺟﻬﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺘﺠﺴّﻤﺎﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺣﺎﻟﻘﺪس ﺪﺭ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﺪ ﻣﺤﻤﺪ، ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺗﺴﻠﻴﺴﻢﺷﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻨﮑﺮﻳﻦ ﻋﺼﺮ ﺻﻨﻌﺘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺣﮑﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺁﺯﺍﺩ،ﺑﺠﺎﻯﺗﻮﺍﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺟﺒﺮﻳﺪﺭﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻫﻴﻮﻣﻨﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﻄﺮ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﺮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺷﻴاء
ﮔﻮﻧﻬﺎﻯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﺘﻔﻖ ﺷﺪﻧﺪ،
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ که ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻤﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻗﻂ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ . ﺍﮔﺴﺖ ﮐﺎﻧﺖ،ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ،ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺑﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﻮﺩ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻭﮐﺎﺭﮔﺮ،
ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻠّﻰ
ﻭ ﺩﻭﻟﺖ،ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺎﺟﺘﻤﺎﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻧﺖ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﺟﺘﻤﺎﻉ ﺧﺎﻟﺺ
ﺑﻮﺩ،ﺻﻨﻌﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ

ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻴﺸﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭه ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺕ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻤﻰ ﺑﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺮﺍﺭ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺎﺭﮔﺮ ﻭ ﻋﻀﻮ ﻫﺮ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ،ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﻟﻮ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﺎﻧﺖ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻈّﻢ،ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻨﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺩﺍﻧﺶ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺑﺎﺻﻨﻌﺖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺎ ﻗﻠﺐ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎ،
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﻭﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸﺒﺖ ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻭ ﺷﺎﻳﻊ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﮔﺴﺖ ﮐﻮﻧﺖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ ﺁﺭﺯﻭ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎﺭﮔﺮ ﺭﺍ
ﺟﻠﺐ ﻧﮑﺮﺩ. ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﮑﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﻴﺮ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺎﻟﻰ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻧﺖ ﻭ ﻫﮕﻞ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻣﻨﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺣﺪ ﺃﮐﺸﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺘﺪﺭ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻴﻦ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ،ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺌﻮﺩﺍﻟﻴﺴﻢ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﻣﺪﻳﺮﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ،ﺑﻨﻔﻊ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺻﻨﺎﻳﻊ ﺧﻴﺮﻳّﻪ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎهﻫﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ،ﻭ
ﺻﻨﺎﻳﻊ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﻭ ﺻﻨﺎﻳﻊ ﺳﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺻﻨﺎﻳﻊ ﺩﻳﻨﻰ،ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﻮﻝ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎ
ﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭزﺵ،ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩ 10 ﺳﺎﻟﻪ،ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ ﺷﻮﺩ. ﻭﺻﻨﺎﻳﻊ
ﺗﻌﺎﻭﻧﻰ ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ ﻳﺎ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﻳﺎ ﺧﻴﺮﻳّﻪ،ﻭ
ﺻﻨﺎﻳﻊ ﭼﻨﺪ ﻣﻠﻴّﺘﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ. ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺑﺎ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺳﻮﺩ ﺑﺎﻟﻤﻨﺎﺻﻔﻪ
ﺍﻳنها ﻣﺤﻞ ﺗﻔﮑّﺮﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻮﺩ ﻭ ﺣﻘﻮﻕ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻴّﺮﻫﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣؤﺳﺴﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺧﺎﺹ ﻳﻚ ﻣؤﺳﺴﻪ
ﺧﻴﺮﻳﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻞ ﻧﻴﻮﻣﻦ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﻫﻨﺮ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻨﺎﻳﻊ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﭘست، ﻭ ﺳﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺑﺴﺖ ﺑﻔﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﺍﺟﺤﺎﻑ
ﻭ ﺳﺘﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗﻠّﻰﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺣﺮﺹ ﻭﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﻮﺩ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﺠﺎﺕ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺍﻭ، ﺯﻳﺎﺩ
ﻭ ﻣﺸﺘﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﮐﻤﻚ ﺑﻔﻘﺮﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪه اﻧﺪ . ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺳﺎﻥ ﺭﻳﻤﻮﻥ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺻﻨﻌﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺪﻩ ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﮔﻔﺖﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ
ﻧﻬﻀﺖ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺗﻀﻤﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯﻣﻠّﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻭ ﻧﻘﻤﺖ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺟﺎمعه
های ﺑﺴﺎﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺑﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ ﺑﺰﺭﮒ،ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
بفقرﺍ ﺳﻮﻕ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﮑﻢ ﻫﺎ ﺳﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑّﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩ،ﻭ ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺍﻯﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ
ﺳﭙﺶ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﮐﺮﺩ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺟﺎﻟﺐ
ﺳﻦ ﺳﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﺍﻭ،ﺟﻤﻊ ﺑﻴﻦ ﺗﺼﻮﻑ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻳﻌﻨﻰﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﻫﻮﺵ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻯﺩﺭ
ﺑﺴﺘﻪ،ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺭﺍه ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﺳﻴس ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﻠب
کنند. ﻭﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﭘﺎﭖ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺳﻮﻕ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺻﻨﻌﺘﻰ،ﺑﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺻﺎﻟﺢ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺻﺎﻟﺢ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﻳﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺳﺮﻣﺎیه ﺪﺍﺭ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻦ
ﺳﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺩﺭﻓﺌﻮﺩﺍﻟﻴﺴﻢ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻣﺤﺎﻓﻈﻴﻦ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺖ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻧﺪ،ﻭﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻧﻈﺎﻡ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻟﻴﺒﺮﺍﻝ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ، ﻋﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ،
ﻭ ﻃﺒﻘﻪ ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﺭﺍ ﻋﻠﻴﻪ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺻﻨﺎیع ﺒﺸﻮﺭﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺩﻫﺎﺗﻰ
ﺷﺮﺍﻓﺘﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.

ﺳﺎﺩﻟﺮ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ، ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺳﻄﺢ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺑﺎﻋث
ﮐﻢ ﺷﺪﻥ ﺟﻤﻌﻴّت
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺑﺎﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺧﻴﺮﻳّﻪ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ،
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺷﻮﺩ. ﻧﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﻳﺰﺭﺍﺋﻴﻠﻰ ﺍﻋﺠﻮﺑﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻨﺸﻰ ﮔﺮﻯ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﺩﻭﻟﺖ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﺷﺮﺍﻓﻰ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻣﻴﺸﺪﻩ.
ﺍﻳﻦ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﺮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺩ ﻓﺪﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻗﺎﻧﻮﻥ
1867ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺑﺘﺼﻮﻳﺐ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﺑﺎﻋث
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺷﺪ . ﺍﺯ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺖ ﺻﺎﻟﺢ،ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ،ﻭ ﺗﻨﻮﻳﺮ
ﺩﺭ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﺷﺪﻧﺪ،ﻧﻬﻀﺖ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺖ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﻬﻀﺖ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻧﻬﻀﺖﺗﻌﺎﻭﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻧﺰﺩ
ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺖ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪﺳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ ﮐﺎﺷﻮﻟﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺕ،ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺘّﻔﻖ ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎﺋﻰ،ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﺄﺳﻴس ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻨﺎﻳﻊ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﮐﻤﻚ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﮑﺘﺐ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻭ ﺍﻟﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ
ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺳﻮﺳﻴﺎﻝ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻬﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻧﮓ ﺍﺭﻳﺴﺘﻮﮐﺮﺍﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺧﻮﺩﮔﺮﺩﺍﻧﻰ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﺳﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺰﻡ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻴﺮﻳّﻪ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺪف ﺴﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻣﮑﺮﺍت ﺘﻠﺎﺵ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺗﺄﺳﻴس ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻔﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺧﻴﺮﻳّﻪ
ﻭﻭﻗﻔﻰ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﺑﻨﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺳﭙس ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺰﻡ
ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﺋﻰ ﻭ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺰﻡ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻣﺎﺭﮐس
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻯﻓﻮﺭﺩ ﺩﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻮﺩ ﺷﺮﻳﻚ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﻮﺩ ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺷﮑﺴﺖ ﺁﻧﺎﻥ.
ﺟﻤﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺗﻌﺎﻭﻧﻰ
ﻭ ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﺋﻰ ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ. ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺩﺍﻧﻰ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺷﺪ.
ﭘﺮﻭ ﺩﻭﻥ،ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻮﺭﺵ، ﭘﺪﺭ ﻧﻬﻀﺖ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﺷﺪ. ﻭﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻔﺮﺕ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﺮﺩ،ﻭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﻔﻊ ﺷﺨﺼﻰ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﻃﻤﻊ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﺳﺎﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ 1848 ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ،ﺑﻠﺎﻥ
ﺭﻫﺒﺮ ﭘﺮﻭﻟﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﺠﺎﺕ ﻣﻠّﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻃﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺑﻮﺭﮊﻭﺍﺯﻫﺎ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻮﺝ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ،ﮐﻪ
ﻧﺎﭘﻠﺌﻮﻥ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻴﺰﻩ
ﺭﻫﺒﺮ ﮊﻧﺮﺍﻟﻬﺎ
ﺷﺪ ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺻﻨﻌﺖ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻯ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﻋﺎﻯ ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺰﻡ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ،ﺳﻮﺳﻴﺎﻟﻴﺰﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﻘﺪس ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ،
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺑﭙﺴﻨﺪﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﻤﺎ
ﺧﺎﺩﻣﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻭﺩ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ،ﺑﺎ
ﺣﺴﻦ ﻧﻴّﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﻗﺸﺮﻯ. ﻭ
ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﺷﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺪﺍﻟت ﻮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ.
ﺭﺷﺪ ﺩﺍﺩﻥ ﻣﺴﺎﻭﻯ
ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺴﺎﻭﻯ،
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺣﺪ ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺘﺴﺎﻭﻯﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﻤﮕﺎﻧﮑﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺷﻮﺩ . ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﻧﻮن
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺨﺺ ﺣﻔﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻮﺭﺷﻰ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻃﻐﻴﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﻘﺮ ﻭ ﺟﻬﻞ ﻭ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻫﻤﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺒﺮﺩﮔﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪه
ﺸﺪﻩ،ﻭﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﺮﺩﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺣﺎﺹ ﻣﺘﻤﮑّﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩ،ﻭ ﺑﻴﺴﺸﻮﺍﺩﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﮐثرﻳّﺖ،ﻭ
ﻣﺰﺩﻫﺎ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻓﻰ،ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﮐثرﻳّﺖ،ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺷﻐﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻓﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻪ ؟
ﺁﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻘﻂ
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ. ﻳﺎ ﺍﻭﻝ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺳﭙس
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺧﺪﻣﺖ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ. ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻏﻨﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻓﻘﻴﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭼﻪ ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ،ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺠّﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ،ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ . ﺻﻨﻌﺖ ﻭﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻯ ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺍﺧﻮﺕ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ ﻭ ﺑﺮﺳﺮ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻫﻢ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ

ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻠّﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻫﺮ ﺳﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺮﺩ، ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺿﻰ،ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸﺎﻏﻞ ﺁﺯﺍﺩ،ﻭ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ،ﭼﻪ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﭼﻪ ﻟﻴﺒﺮﺍﻝ ﻭ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﺴﺘﻰ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻋﻠﻤﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺗﻄﻮﺭ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ،ﺑﺎ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻭ ﺩﺍﻟﺎس ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺃﺗﻢ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺷﻮﻙ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻘﺶ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ 1926 ﺑﺒﻌﺪ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻣؤثِر
ﻋﻤﺪﻩ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩه
اﻧﺪ. ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻣﻄﻤﺌن ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
،ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ.

ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ،
ﺟﺎﺫﺑﻴّﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻮﺟﻮﺩﺁﻣﺪه
اﺳﺖ. ﺩﺭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
، ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﻋﻠّﺖ
ﺭﺍ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺎس
ﻋﻠﻢ ﺑﺮ ﺟﺒﺮ ﻭ ﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺰﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻴﻦ ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ،ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺃﻯ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌی
هستند. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ.
ﻭ ﺷﻄﺤﻴّﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻬﺎﻯ
ﮐﻪ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺃﻯ
ﺩﺍﺩﻩ،ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﻓﻮﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻋﻮﺽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺫﺍﺕ ﻋﻤﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺫﺍت ﺘﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺗﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ،ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻟﻮﻟﺒﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﻨﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻤﻰ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ ﻗﺮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ،ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺮ ﺍﺻﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴجه اش ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻣﺤﻴﻂ
ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺷﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺗﺄثیر،ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺗﺄثیرﻯ ﺟﺰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ، حتی ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ، ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻴﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺴﺎﺭﺕ ﺑﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺧﺮﺍﺑﻰ ﻫﺎ
ﮔﻮﺋﻰ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﮑﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﺎﺣﻖ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺣق ﻮ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺳﺖ دﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ . ﺍﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻣﺸﺒﺘﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ.
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺳﺎﺧﺘﻦ،ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻫﺎﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﺻﺪﻗﺎﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﺪ،ﻳﺎ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ ﮐﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ،ﺁﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺟﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﻥ،ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ؟ﮔﻮﺋﻰ ﺃﺗﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻰ ﺷﮑﺎﻓﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﺎﻗﻮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ،ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﻳﺪﻥ
ﺍﺷﻴﺎٴ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﻳﺪﻥ.
ﻧﻘﺶ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺖ ﺟﺎمعه اﻯ
ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻋﻠﻤﻰ،
ﺗﺄﮐﻴﺪﻯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﻭ ﺗﻌﻤﻴﻖ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺎﻯ ﻣﻌﻘﻮﻟﻰ ﺩﺭﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ،ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ ﻧﻘﺸﻰ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻥ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻗﺮﻥ 19ﺑﺎ
ﻏﻨﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﺍﺳﻴﺮ
ﻓﺮﺿﻴّﻪ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ ﺑﻮﺩ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ،ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺗﺄثیر
ﻋﻤﻴﻖ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ ﺗﻄﻮﺭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﺄثیر ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ، آﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﻫﺰﺍﺭﻩ
ﺳﻮﻡ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻭ ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﻞ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ

ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﺪﻫﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﺟﻬﻞ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ،ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﭼﻪ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻢ ﻭﺑﻴﺶ ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
که اﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﻬی
ﻮﻧه گفته ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴفه ﺒﺎﻣﺴؤﻟﻴّت
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎت ﻮﺧﻴﺮﺍﺕ،
که ﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺗﻰ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠب ﻮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻭﺧﺮﻳّﺖ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﺪﺗﺮ،ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﭼﺮﺍﻍ ﺑﺪﺯﺩﻯ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﻨﺪ،ﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﺃﺯﻟﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺤﻤّﻠﺮﻧﺞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩﺗﺮ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﻴﻨﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻭﻣﻴﺮﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ،ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
که ﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. که
ﺒﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻥ،ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﻌثت
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّت اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻔت هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ

ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻭﻋﻈﻴﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻫﻔﺘﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳت ﺎﻳﻦ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺑﺤث ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻄﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ،ﺍﺯ
ﻗﺮﻥ 18 ﺑﺒﻌﺪ،ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻟﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺩﺭ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺒﺎﻣﺒﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻈﻤت ﻔﮑﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﮐﺮﺩه اﻡ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻭﻋﺎﺭﻓﻰ
ﭼﻮﻥ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ. ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺩﻝ ﻫﺮ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺎﻝ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ( ﻭب ﺳﺎﻳﺖ)ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺍِﻧﺘﺮﻧﺖ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻧﻮﺷته
هاﻯ ﺳﻰ ﻫﺰﺍﺭ ﺻﻔحه
اﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺭﺍﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ dc ﺁن
ﺒﺮﺍﻳﮕﺎﻥ ﺗﻘﺪﻳﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﻫﺮﻧﻘﺪﻯﮐﻪﺩﺍﺭﻳﺪﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.

M172

إراده
انسانی

ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﺩ'
خود ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﻭﻳﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘس ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺗﺎ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﻳﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﻳﺎ ﺣﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ'ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻳﺎ
ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﺮ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ.
ﺑﻄﻮﺭی که ﺑﻀﺮﺭ
ﻭﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺷﺪﻩﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺍﺟﺴﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺕ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ'ﻳﺎ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﻯ
ﺍﺳﺖ'ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﺒﺮﺍﺕ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺗﻘﺪس ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺟﺰ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﻮ
ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻭ
ﻇﻠﻢ ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﮕﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻔس
ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ به  ﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺳﭙس ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس 'ﻭﭘسﺍﺯ
(ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ'ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'ﺍﺯ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ'ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ' ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ'ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻄﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ

ﭘس
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ' ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
که ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺗﺮک
اﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﭘﻴش
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ'ﺑﻬﺮﺷﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ' ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﭘس
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺘﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ'ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺎ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﺐ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻌﺎﻧﻰ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎمی ﻮ(
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ) ﺑﺘﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﺟﺮﺍ می
گرﺩﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺒﺎﺷﺪ'
ﺟﺰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ'ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ'ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟی
ﻤﺤﺪﻭﺩ ﺑﺤﺪﻭﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺘﺄثیر
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﺑﺎﺯﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﭼﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭﭼﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ' ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻳﮑﻄﺮﻑﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﻭ(ﺍﺟﺘﺒﺎ)
ﻭﺟﻠﺐ ﻭ ﺟﺬﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ' ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ'ﮔﺮﻭﻩ
ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺪ' ﻭ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺬﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻘﺶ(ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻨﻔﻰ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻮﺭ'ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻯ
ﻇﻠﻤﺖ ﻭﺟﻬﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻔﺘﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﺶ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻟﻬﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﻭﺳﻂ ﺩﺭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﭘس
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﺑﺪ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺑﺪ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻧﻴﮑﻮ'ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﭘﺰﺷﮑی ﻮ
ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ'ﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ' ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﺼﺒﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ
ﺭﻭﻯ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕﻋﺼﺒﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ'ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ(ﻋَﺼَﺐ ﺍﻟﺬﻧﺐ)
ﺩﻧﺒﺎﻟﭽﻪ
ﺯﻳﺮ ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻘﺮﺍﺕ'
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﭽﻪ ﻭﻣﺦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﺁﺧﺮ(ﮐﻮﺭﺗﮑس) ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ 14 ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻋﺼﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ۹
ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ'ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﮋﺍﺩ ﻣﺘﻮﺳﻂ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ 14 ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺴﺎﻭﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﻋﺼﺒﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺎﺧﻚ ﻫﺎﻯﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺩﺍﺧﻞ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ'ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻋﺼﺒﻰ'ﺗﺎﺑﻊ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺨﺰﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺁثاﺭ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺍﺻﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻠﺎ
ﺑﺮﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻋﺼﺒﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ' ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺖ' ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺻﺮﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ'ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺧس ﻭ ﺧﺎﺷﺎﮐﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣی
ﺪﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﻟﺪ
بهتر ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ'ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻐﺰ'ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺯﻳﺮﻳﻦ ﻋﺼﺒﻰ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺑﺪﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤﺶ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺮﮒ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻘﺶ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺑﺎ 20 ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ ﻋﺼﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺳﻴﻌﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ می گوﺋﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻘﻞ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ)
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ'ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻋﺼﺐ ﻣﻐﺰﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭﺩﺭ
ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺼﻔﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﮐﻪ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﭘس
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺁﻧﺘنی ﺒﺎ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦ'ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﻩ ﺩﺭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻋﺼﺒﻰ'ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺒﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ(ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ )
ﻳﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻋﺎﻳﻖ
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﮑﺎﻣل
ﻣثبت ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺫﺭﻩﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
(ثوﺍﺏ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴﺘﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
أثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﻬﻢ
ﻳﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ ﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺠﺴّﻤﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'ﺯﻣﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ' ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺷﺪ
ﻧﻮﺑﺖ (ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ(ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ'ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬی
ﻮﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ (ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ) ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ'ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ( ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ) ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺘﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻣﻐﺰﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻓﻌﺎﻝ(ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ)ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻬﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﮐﺎﻣﻞ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺍﺯ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
(ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ) ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ (ﻓﻌّﺎﻝ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻐﺰﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻐﺰﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻬﺎﺋﻰ'
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻈﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻐﺰ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﻞ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ
ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺮﻋﻀﻮ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻀﻠﺎﺕ ﻣﻨﻘﺒﺾ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻥ
ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮔﺎﻫﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻀﻠﺎﺕ(ﺣﺠﺎﺏ
ﺣﺎﺟﺰ) ﻣﻴﺎﻥ
ﺳﻴﻨﻪ ﻭ ﺷﮑﻢ
ﮐﻪ ﺧﻠﺄ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺸﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﻨﻔس ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﻗﻠﺐ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﻐﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﻋﺼﺐ ﻭﺑﮋﻩ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ ﻗﻠﺐ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻗﻠﺐ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻗﻴﻘﻪﺍﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺗﺎ ﺻﺪ
ﻃﭙﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺗﺸﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﻃﭙﺶ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻃﭙﺶ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻠﺐﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺭهمکاری
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﻡ ثاﻧﻴﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻠﺐ ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﺪ'ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻠﺐ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻈّﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭘس
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺄثیر ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻗﻠﺐ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻘﻠﺐ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺂﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺗﺎﺑﻊ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ' ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﺗﻦ ﺁﻧﻬﺎ'ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮ'ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮﺍﺕ ﻭ
ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﻣﺎ(ﻫﻤﺰﺍﺩ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ می ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﻪﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺴﺖ ﻋﻨﺼﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺩﺷﻤﻦ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺣﺮﺹ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺟﺰ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻧﻮﻋﻰ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻋﺼﺎﺏﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻭﺍﻟﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ'ﻣﺤﺴﻮس
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺁﻥ عقل
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻳﮋﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﻭ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﮑﻞ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺧﺎﺹ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ' ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺷﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ(ﺟﻨﻴﻦ)ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻃﻔﻞ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻧﺞ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻄﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺵ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺷﺪ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻃﻔﻞ
ﺑﺎ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ'ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺤﻮﺍس
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺘﻴﺰﻩ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﻟﺞ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ'ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻟﺠﺎﺟﺖ ﻃﻔﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻃﻔﻞ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ'ﻭ
ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ ﻭﺍﺭﺩﻩ
ﺑﺮﻃﻔﻞ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭﻣﺤﻴﻂ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺣﺸﻰ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻓﻮﺍﺋﺪ
ﻭﻣﻀﺮﺍﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻮﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻟﻰ
ﺭﻧﺞ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻃﻔﻞ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﻧﺞ ﮐﻤﺘﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻧﻘﺶ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻃﻔﻞ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ(ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ)ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ'ﻭ ﺣﺘﻰ
(ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻋﻘﻞ
ﮐﻮﭼﻚ
ﻃﻔﻞ'ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯبعدی ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ(ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ)
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ'ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ'ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻌﻘﻞ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭﺝ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻃﻔﻞ'ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ'ﻫﻤﻴﺸﻪﺑﮑﺎﺭ
ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ'ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎ ﻣﺤﻴﻂ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺫﺍﺗﺎ ﻣﻴﻞ
ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ'ﺑﺴﻤﺖ
ﺧﻴﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺧﻴﺮﻯ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺑﺂﻧﻬﺎ'ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﮐﻤﺎﻝ ﺗﻘﺪس
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺎﺋﻢ'ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻨﺸﺄ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ(ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻟﻬﻰ)ﻭ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ)ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻏﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻖ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻑ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ' ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺩﻭﺭﺍﻧﺪﻳﺶ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ' ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺑﺮ ﺗﻦ'ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮ
ﻣﻐﺰ'ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺫﻫﻦ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ'ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ'
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﺪﻡ
ﺍﺭﺍﺩﻩ)ﺷﺨﺼﻰ ﻋﻘﻞﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻋﻘﻞ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﺴﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﻮﺍﻟﻬﻮﺳﺎﻧﻪ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻇﻬﺎﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻨّﻰ ﻫﻨﺮﻯ' ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﻋﻮﺍﻟم ﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ(ﺗﺒﺼّﺮ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ)ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻤﺘﺮﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭ ﻭ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﺟﻤﻌﺎ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻭ ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺟﺐ'ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ'ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺑﻌثت ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
پیاﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺷاﻴﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻫﻮس
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ'ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻔﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﻨﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ'ﺣﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﻴﺎﺕ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣؤثّر ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺨﺺ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ'ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ
بهشت ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩ. ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍل ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ' ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﺸﺴﺘﻪ' ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ'
بتوﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ ﻫﻮس
ﻭ ﻫﻮﺍﺟﺰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ
اﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺟﻤﻌﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑّﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻭﺩﮔﺬﺭ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ'
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ'ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻏﺮﻕ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥﻮﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺑﻘﻴّﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ' ﺑﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ'ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ'ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺸﺎﻫﺪ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳد ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم باﺷﺪ' ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ'ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻠﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﭙﻨﺠﻢ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻳّﻮﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ'ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻴﻮ(ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ) ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭ(ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ)ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ
ﻧﺎﻡ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﻴﺎﺗﻰ) ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺗﺄثیر
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻟﺬﺕ) ﻫﺪﻑ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﻘﻮﻝ
ﻟﺎﺷﻠﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ(ﻓﻬﻢ
ﺍﺣﺴﺎس )
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍنی اﺯ ﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻩ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺃﺳﻴﺮ ﻇﻠﻤﺎﺕ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ' ﺩﺭﻙ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭﮐﻰ
ﺷﺪ'ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ'
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻳﺰﻡ'ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻏﺪﻭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ'ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮم ﺮﺍ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻗﻮﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻮ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﺍﺳﺖ' ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﺳﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
های
ﺍﻟﻬﻰ'ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻩ'ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁثاﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ.

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ'ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭج ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻔﻊ ﻭﻟﺬﺕ'
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺳﺨﺖ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ' ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ'ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺄﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﺪﺍﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻗﻄﻌﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ'
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﻃﻮﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ' ﺑﻨﻮﻉ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ'ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺩﺭ(ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ)ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻟﺬﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻓﺮﻭﻳﺪ'ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﮐﻮﺩﻙ ﺗﺎﺑﻊ
ﺃﺻﻞ ﻟﺬﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻟﻎ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ'ﺃﺻﻞ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺃﺻﻞ ﮐﺴﺐ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻎ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺃﺻﻞ
ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
(ﺑﻠﺎ)ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
(ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺻﻞ
ﻟﺬﺕﻭ ﺃﻟﻢ
ﻣﻨﺘﻔﻰ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﺭﺿﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻫﺮ ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺭﻧﺞ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺷﮑﻢ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺃﺻﻞ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪﺑﺘﻤﺮﻳﻦ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﮑﻢ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﮑﻢ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺣﻴﺎﺕ'
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺖ
ﻋﻤﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻰ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻟﺬﺕ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻮﺭﻡ ﺗﻦ
ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻐﺰﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻠﺬﺕ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻟﺬﺕ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ(ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻠﺬﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻠﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻭ
ﺩﺭ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺮ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺍﺣﺴﺎس
(ﻟﺬﺕ ﻓﺎﻋﻠﻰ) ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺧﻮﺩ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﻣﻨﻔﻌﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﻓﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭس
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﻌﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ .

ﻭﻟﻰ(ﻟﺬﺕ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ)ﺑﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻧﺪﺍﻧﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'ﺭﻧﺞ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻫﻤﺮﺍﻩﺻﺒﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯﻮﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺪﻯ
اﺳﺖ' ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﮐﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺒﺮ'ﻭﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﺎﻳﺎﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻌﻤﺖﺍﻟﻬﻴﺎﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﺮ
ﺑﻠﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺪ'ﻋﺎﻣﻞ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻔﻴد
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ'ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺗﺬﮐّﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎ'ﺍﺣﺴﺎس
ﻟﺬﺕ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻨﺎﻭﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺷﮑﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪﻣﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﺰﻩ
ﻣﺰﻩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺠﺪﺩ'ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻠﺬﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ' ﺑﺎﻋث
ﺗثبیت ﻋﺎﺩﺕ ﻭ
ﺻﻔﺘﻰ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻣﮑﺮﺭ'ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻓﻌﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻟﺬﺕ
ﻧﻴﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﻫّﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ
ﻧﻘﺶ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻭﺳﺖﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ(ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ)ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ'ﻭﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ'ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﺨﺺ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ'ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ'ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ(ﺭﻧﺞ
ﺗﺮﻙ ﻟﺬﺕ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ'
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﺗﺮ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ'ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮس ﺑﻌﺘﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ' ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻨﺸﻰ ﮐﺮﺩﻥ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻠﺎﻝ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ' ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺯﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺎ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺎﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺟﺰ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻋﺎﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺑﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ'ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯﺎﻟﻬﻰ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﺴﺒﻰ
ﻣﺪﺭﺳﻰ'ﻳﺎ ﻃﺮﺡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ'ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﻨﻔﻴﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ'ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﺷﺪﻩ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻳﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺳﺖ' ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣثبت ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺰﻳﺪ ﻋﻠّﺖ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ'ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺫﺍﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ (ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ' ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺧﺎﺹ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﺫ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ
ﺑﻮﺟﺪﺍﻧﻰ
ﭘﺎﻙ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻔﻮس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻣﺨﺘﻠﻒ'ﻣﺎﻧﻊ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻴﻚ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺍﺩﻩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ همیشه
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺼﻮﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎ ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺩﻝ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘند ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﮑس
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻓﮑﺮﻯ'
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭘﺶ ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻧﻴﺰ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻮﺍﺩث
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ'ﻭﻋﻠﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ'ﻭﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﮔﺮﺩﺩ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻃﺮﺩ
ﻫﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ' ﺑﺮﻭﺍﺑﻂ
ﻭﻋﻠﻞ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ'ﻣﮕﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﻌﻠﻞ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭ ﻏﺎﺋﻰ'
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺗﺮ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ'
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻠﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﺪ'ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺁﻧﺎﻥ'
ﺩﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺳﻄﻮح اﻭﻟﻴﻪ
ﻋﻠﻞ ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺍﮔﺮ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ'
ﻧﻔﻊ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ. ﻭﻣﻨّﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻴﺎﻝ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﺮﻣﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﻫﻨﺪ'ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻣﻘﺪس
ﻧﻴﺰ'ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ . ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮ'ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻫّﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺳﻴﻞ ﺗﻨﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺭﻭ
ﺑﺰﻧﺪ
ﺑﻌﻘﺐﺭﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﻘﺮﺏ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻋﻤﺎﻟی
ﺮﺍ ﺩﺭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻴﺮ ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﻭﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﺨﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻗﺐ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻦ ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺭﻭﺍﺑﻄﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺟﻨﺒﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺁﻥ. ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ'ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ' ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ'ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﻫﻤﻴﻦ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﻢ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺭﺵﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﺧﻠﻖ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ'ﻭ ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺟﻤﻊ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻭ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ می کنند. ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨّﺖ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺑﺎﻭﺭ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﺳﺮ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺭ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺧﻠﺎﻕ'
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻗﺪﺭﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺷﺪﻥ
ﻭﺭﺳﺘﻤﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ'
ﻭﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
به ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺩم
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﻧﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ'ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﻏﺎﻟﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎ'ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻓﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺿﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﭘس
ﺟﻤﻠﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻣﺎﻝ ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ'ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻴﺮﻳﻪ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺷﮑﺮ
ﻭﺳﭙﺎﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨّﺖ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺪﻑ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻗﺪﺭﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﺘﻢ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺷﺎﻣﻞ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ'
(ﺃﻣﺮﻯ
ﮐﻠّﻰ)ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺠﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ'ﭘﺶ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﮔﻠّﻪ ﺧﻮﺩ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻮﺟﻪ ﻫﺎ ﭼﻮﻥ
ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻳﻚ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺮﺵ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ' ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻟﺬﺕ
ﺭﺍ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻔﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﻫﺮ
ﻧﻔﻌﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻟﺬﺕ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻣﺸﮑﻞ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ'
ﻟﺬﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻴﭽﻪ ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ'ﻗﺪﺭﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺯﻭﺭﻣﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻠﻞ'ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﮔﺰﺍﺭﻯ ﺑﺸﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺘﻦ' ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻤﺎﻝ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ ﮔﻢ
ﻧﺎﻡ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺁﺩﻟﺮ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺎﻯ ﺃﺻﻞ
ﻟﺬﺕ ﺃﺻﻞ
ﻗﺪﺭﺕﻃﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩﻥ
ﺗﺮس ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭘﺎﺭﻭﺩﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ' ﻋﺎﻣﻞ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻤﺎﻳﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﺎﺭ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻣﻴﮑﺸﺪ'ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﺁﻟﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻟﺬﺕ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﺳﺖ'ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻌﻤﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻴّﻮﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻫﻤﻪ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﺮ
ﺷﻮﻧﺪ'ﮐﺴﻰ
ﺧﺪﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺪﺍﻟﺖﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻄﻠق ﻴﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﻭﺩ. ﺁﻧﺪﺭﻩ
ﺟﻴﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻫﺪﻑ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻡ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻟﺬﺕ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﮔﺮﺍﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺑﻠﺬﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺮﻭ ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﺭﺯﺑﺮﮒ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺠﺎﺭﺑﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺭﺍ
ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺧﻠﺎق ﺮﺍ' ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻧﮑﺮﺩﻡ'ﺑﺂﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺷﺪﻡ. ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻧﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﺼﻨّﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻳدﻩﺍﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻣثبت ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺁﺯﻣﺎﻳﺶﻫﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﺍﻭﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺗﺼﻮﺭ'
ﻭ ﮐﻨﮑﺎﺵ ﻭ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﺗﺼﻤﻴﻢ'ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﺟﺮﺍ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺬﻫﻦ ﺧﻄﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺮﻙ ﻳﺎ
ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃل اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺁﻏﺎﺯ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻞ ﻗﺒﻠﻰ'ﺟﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻳﻚ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻓﮑﺮ'ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺭﺯﻭ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺂﺭﺯﻭ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ'
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'ﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻗﻮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺗﺎﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺁﺭﺍﻡ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺩﻳﺪ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻧﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻫﺪﻑ ﻧﻴﮑﻮ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﮐﻨﮑﺎﺵ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺁﺭﺯﻭ'ﻭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ ﺳﻨﺠﻴﺪﻥ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﮑﻤﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮﻣﻌﻘﻮﻝ. ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴم
اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﻨﻄﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﻭﻳﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻓﻊ ﺿﺮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺟﻬﻨم اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺪ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ .

ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﮐﻨﮑﺎﺵ'
ﻧﻮﺑﺖ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺟﺮﺍ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ(ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ'ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﻘﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻌﺎﺻﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ
ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ'ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﺭﺍ'ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻋﻤﻞ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻨﮑﺎﺵ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﻮﺭﻯ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮﺩﺭ
ﭼﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗﺨﺎﺫ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻳﺎ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ'ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻭﻣﺘّﺼﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﭘس
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﻞ'
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻧﻔﺶ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻨﺎﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻏﺮﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ'ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﮐﺮﺩ. ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺼﺎ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﻢ'ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ(ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ)ﻭ
ﭘﻮﺷﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ'ﻣﮕﺮ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ). ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﻤﻠﻰ'ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﮐﻨﮑﺎﺵ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻴﺰ' ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻘﺶﺭﺍ
ﺩﻧﻴﺎﻝ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴلی ﻤﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻣﺎ'ﺍﺯ ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻪ
ﻧﻘﺶﻳﻚ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻫﻢ ﻭ ﺑﺮﻫﻢ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻳﺪﻩ ﻭ
ﻓﮑﺮ'ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﺭﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺣﺪّﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ'ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﭼﻮﻥ
ﻭﭼﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻣﻞ ﻭ
ﻃﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻙ ﺑﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻗّﺖ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﺭﺯﻭ ﻭﻓﮑﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﭘس
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻨﮑﺎﺵ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻳﺎ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮑﺎﺭﻯ'ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺮس ﻭ
ﻫﺮ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﺍﺟﺮﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﺟﺮﺍ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺼﻤﺒﻴﻢ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻓﮑﺮ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ'
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'
ﮐﻪ ﻃﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ' ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟی
ﻔﮑﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭘس
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻈﺎﺋﺮ
ﺁﻥ'ﺯﻣﺎﻧی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﺗﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻥ'ﺗﺤﺖ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻣﺤﻴﻄﻰ'ﺳﻮﻕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺳﺮﻳﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺟﺮﺍ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ'ﻳﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘﺶ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻌﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻧﻘﺶ
ﻋﻤﻞ ﺧﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺁﻟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ. ﺣﺘﻰ
ﺭﺍﺳﺦ ﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﺸﺪﻩ'ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻄﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﮐﻠّﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ'
ﺿﻤﻨﻰ ﻭ ﻣﺨﻔﻰ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﺟﺮﺍ
ﺑﺎ ﺳوء ﻧﻴّﺖ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﺗﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺑﻔﺎﻳﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺗﺨﻴّﻞ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﺤﺮﻙ
ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﻠﻘﻰ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻔﺶ
ﻭﻋﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻣﺎ' ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻴﻢ'
ﮐﻪﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﭘﺮ ﺿﺮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘر ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺗﺎ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻗﻄﻌﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺬ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺮﻙ ﻣﺎﺩﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣثبت ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻋﻤﻞ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ'ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺳﺎﺩﻩ'ﻭﺿﻤﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺁﺭﺯﻭ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺫﺍﺗﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ'ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻄﺮﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺩﺭﻫﻢ
ﻭ ﺑﺮﻫﻢ' ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﺪﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥ
ﺪﺍﺭﻯ ﮐﻨﺪ. ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﻭﺍﻥﻮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ)ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭ ﺭﺳﻮﺍﺋﻰ'ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺣﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻁ
ﺫﺍﺗﻰ'ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ ﻣﻴﻞ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻘﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﺿﻌﻴﻒ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻞ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻴﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﻧﻮﻋﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻗﺎﻃﻊ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭ'ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ' ﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭼﻴﺴﺖ. ﻣثلا
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ'
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ' ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ'ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺸﺪ. ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﺁﻧﻬﻢ
ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﺭﺍ
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻭﻋﺪﻩ ﻓﮑﺮ
ﺣﻠﻮﺍﻯ
ﻧﺴﻴﻪ'ﺁﻧﻬﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺤﮑﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ'ﺑﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻋﻴﻨﻚ
ﺳﻴﺎﻩﻳﺎﺳﺮﺥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺑﺰﻧﺪ'ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺳﻴﺎﻩ ﻳﺎ ﺳﺮﺥ
ﺑﺒﻴﻨﺪ' ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.

ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻔﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻗﺒﻠﻰ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﭙﻴﺶ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻤﺎﻳﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ'ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﻬﻞ'ﮐﻪ
ﺗﺤﺮﻳﮑﻰ ﭘﺮ
ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ'ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪﺭﻭﺍﻥ'
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﮐﻤﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ'ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻓﻬﻢ'ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺩﺭﻙ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ'
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﻁ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺍﻧﺶ
ﺗﺄﺷﻴﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭ ﭘﺬﻳﺮﺵ'ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﮐﻪﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ' ﻭ
ﻣﺴﺎﻋﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻣﻨﺠﺮ
به ﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺁﺳﻴﺒﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ'
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﻰ
ﮔﺮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﻍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺧﻨﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ'
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺁﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ'
ﻓﻮﺭﺍ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺁﺑﺪﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ' ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻋﺎﻟﻰ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪﺳﺎﻟﻚ'
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﻣﻬﻢ
ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐّﺎﻓﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎم
الهی ﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس 'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻣﻘﺎﻣﺎﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺯ (ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯﺁﺧﺮﺕ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ'ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﭼﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻭ
ﻣﺤﺮﻙ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺴؤﻝ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺯﺷﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﮑﻨﻨﺪ' ﺗﺎ ﺗﺰﮐّﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭﺩﺭﺻﺪﺩ
ﺭفع ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺻﻔﺖ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﻧﻔس 'ﮐﺸﺘﻦ
ﻭ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻤﻬﺎﺟﻢ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺁﺳﻴﺐ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﻯ' ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ثوﺍﺏ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ'ﻭﺑﻨﺪﺭﺕ
ﭼﻮﻥﺴﻘﺮﺍﻃ
ﻮﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺣﻠّﺎﺝ'
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻧﺮﺍﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﻔﺖ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺩﺭﻙ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ (ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻧﻰ)ﻭ ﺟﻨّﺖ
ﻭﺟﻨﺎﻥ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ'ﮐﺴﺐ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ'ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺧﻮﺩ ' ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ' ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﮐﺎﺭﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺗﺎ ﮐﺮﻩ ﻣﺎﻩ
ﺭﺍ'ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻭﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﺍﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﺟﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻦ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺯ ﭘﻠﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ'
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﮔﺮﻳﺰﻯ
ﺍﺯ (ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ)
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭙﻠّﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ عظیم
ﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ' ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺩﻳﺮﮐﺮﺩ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﻫﻴﺠﺪﻫﻢ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
(ﮐﻞّ ﻓﮑﺮ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ به (ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺒﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺨﺰﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺎ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻳﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺣﮑﻤﺖ(ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ)ﺑﺎ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭ ﻃﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻨﺪﺍﺭﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ'ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺟﺎﻯ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ'
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﺶ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺎﻝ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺪﺭﻙ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺷﺨﺼﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﭘﺶ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ'ﺑﺸﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ هر
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺿﺎﻣﻦ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺘﻮﺍﻟﻴﺎﺑ
ﻀﻌﻒ (ﺻﻔﺎﺕﺣﻴﺎﺗﻰ)ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻫﻮﺵ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ'ﻭ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺘﻘﺮﺏ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ'ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ'ﺍﻳﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.

ﮐﻮﻧﺪﻳﺎﻙ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ'ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺼﻮﺭﺕﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺣﺶ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﻮﺵ'ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺵ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮐﻤﻰ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ' ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﺧﻮﺩ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﻣﺤﺮﻙ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺣﺴّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺣس ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺣﺴﺎس ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ'ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻫﺮ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻭ
ﻫﻮس ﺭﺍ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻫﻤّﺖﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘی
اﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋث ﻣﺰﻳﺪ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻚ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻙ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺟﺒﺮﻯ
ﺁﺯﺍﺩ)ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷتیﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻭﺍﺿﺤﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﺯﺧﻢ ﻭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ به(ﺩﺭﻙ
ﺧﻄﺮ)ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯﺁن نیز ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ می ﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺟﻨﮓ
ﺑﻴﻦ(ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮ)ﻭ (ﻫﻮﺵ
ﮐﻨﻮﻧﻰ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺷﮑﺴﺖ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺸﮑﻞﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﻡ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭﺿﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﻮﺭﻯ'ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻴّﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
(ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ)
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺠﺎ ﻭ ﻣﺮﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ'ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺩﺭﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﺸﺨﺺ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﻣﻴﻞ ﻣﺎ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺩﺭﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍنی که ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﺨﺺ
ﺑﺮﻭﺯ ﮐﺮﺩﻩ'ﺑﺎﻋث
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ'
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ بی اﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ' ﺗﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﭼﺸﻢ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻭﺯﻧﺪ.
ﭘس ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﮐﻤﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ'ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺻﺤﻴﺢ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ' ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ ﻟﺪﻧّﻰ'ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨﮓ
ﻣﺤﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺋﻴﻨﻪﺍﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻞ'ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮس
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ (ﻣﺮوءﺖ)
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺩﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ
عرﺑﻰ(ﻣرء) ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﻣﺮﺩﻡ)
ﺩﺭﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺮﻭّﺕ
ﻭﻣﺮوءﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﭼﻮﻥ
ﺭﺳﺘﻢ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﺧﻮﺍﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﻃیّ کرﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ'
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﮐﻪﭼﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺎﺹ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻧﻘﺶ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ'ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻳﺎ ﺯﻧﺎﻥ'ﺟﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺳﮑس و
أرّ و تیز ﺭﺍ
ﻫﺪﻑﺯﻧﺪﮔﻰ
ندﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻧﺎﻥ' ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻈﺮﻳّﻪﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻋﻤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﮐﻨﮑﺎﺵ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ  ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺮﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ'ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋی
ﻮﺑﻬﺸﺘﻰ' ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ. ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ' ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ ﻳﻚ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ ﺗﺎﺑﻊ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻀﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺗﻮجّه
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﮐﻪ(ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﭘس ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻔﮑﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭﺭﺍ( ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻴﺮ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ'ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻫﻮس ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ' ﻋﻠﻴﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﺤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺟﺒﻬﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺭﺳﺘﻢ
ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ'ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺎ
ﺣﻤﻠﻪﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﻗﻮﺍﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮنده ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﻗﺘﺎ'
ﺑﺮ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ'
ﻏﺎﻟﺐ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ(ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻨﻔﻰ) ﻭ ﺳﻴﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻡ ﻭ ﻧﺎﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺭﺍ' ﻇﺮﻑ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻧﺎ ﭘﺎﮐﻴﻬﺎ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ'ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ' ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ'
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ' ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﻏﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺷﻴﺦ
ﻋﻄﺎﺭ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴﻤﺮﻍ ﻭ
ﺳﻰ ﻣﺮﻏﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻠﻘﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻣﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻧﻴﺰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺗﺮ
ﻭﻣﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴؤﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ'
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ'ﺑﮑﻤﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.  ﻭﻟی
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ(ﮐﺒﺮﻳﺖ
ﺍﺣﻤﺮ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻃﺎﻟﺐ ﮐﻤﻚ
ﺭﺍ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺒﺮﻫﻤﻦ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ' ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺳﺖﺑﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺮﻙ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
اﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺒﺰﻭﺭ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻭﻓﺮﻳﺐ'
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﺰﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺤث
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﺎ'ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ
ﺑﻘﺎﺿﻰ ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻄﺎﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳشاﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩ'ﻭﺧﻮﺩ ﻗﺎﺿﻰ
ﺷﺪﻩ. می
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺃﻣﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺑﻨﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ' ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ'ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺃﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺻﻞ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻭﻣﺤﮑﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺩ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﻭﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺭﺃﻯ ﻭ
ﺣﮑﻤﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﮑﻤﻰ ﺩﺭﻣﻄﻠﻖ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﻗﻀﺎﺕ ﺗﻄﺒﻴﻖ
(ﺟﺮﻡ ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ)
ﻣﺼﻮﺑﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﺎ ﻋُﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺣﮑﻴﻢ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ' ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ هوس
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ' ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﮐس'ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭﺭﺍ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻘﻞ
ﻋﺎﻟﻰ ﻳﺎ
ﺩﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺟﺰﺍ
ﻭ ﻣﺸﮑّﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ'ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻫﺮ ﮐس '
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺭﺷﺪ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺷﺨﺺ ﺣﺎﺻﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺟﺰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘل
ﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﻘﻮﻝﻋﺮﻓﺎ
ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﻓﻄﺮﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻨﺒﻞ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻋﻠﻢ
ﻭﻫﻨﺮ ﮐﺴﺐ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﻰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻴﻢ'ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ(ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻴﻢ'
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻨﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﻭﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ'
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻫﻔﺘﻢ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.

ﭘس
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻏﺮﺽ ﻭﻣﺮﺿﻰ
ﺩﺭ ﮐﺴﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﻣﻌﻠّﻢ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ) ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺣﮑﻢ ﺍﻭﺭﺍ'ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ' ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ'ﮐﻪﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻄﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
(ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺧﻴﺮ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﺩﻓﻊ
ﻭ ﻃﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
(ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻴﺮ)ﺩﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻴﺮ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﺧﻰ'ﻋﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﮑﻰ ﭘﻮﻟﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻮﻝ ﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺳﻮﺩ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻯ ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﻭ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﺎﻟﻪ ﺧﺮﺳﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ' ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﺳﻨﮓ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺍﺏﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻮﺑﺪ' ﺗﺎ
ﭘﺸﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﮑﺸﺪ'ﻭ ﺭﻓﻊ
ﺯﺣﻤﺖ ﺍﺯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ.

ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻴﺮ)ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ' ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻴﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﺎﻡ
(ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ)ﺁﻧﻬﺎ'ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﻋﮑس ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺫﻳﻠﺖ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺮّ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ. ﻳﻌﻨﻰ(ﺟﺒﺮﻯ
ﺫﺍﺗﻰ)ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻧﻪ (ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﻧﺸﻮﺩ. ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﺭﺗﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﭘﻴﺸﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺒﻴﻨﺪ'ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭس ﻋﺒﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻨﻤﻮﺩ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺗﺼﻮّﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻠﺎﻝ
ﺍﺳﺖ'ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ در
ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻠﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﻳﻦ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻟﻢ
ﻳﺰﻧﻰ ﻭ إﻥ
ﺯﻧﺎ ﻭﻫﻮ
ﺯﺍﻧﻰ)ﮐﻪ ﻣؤﻣﻦ
ﺯﻧﺎﺋﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺯﻧﺎ ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺎﺋﻰ
ﻧﺸﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺯﻧﺎ ﺑﺎ
ﺯﻧﺎﻥ'ﭼﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺷﺮﻋﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺷﺮﻋﻰ
ﺯﻧﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟک ﻤﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﺰﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ'
ﮐﻪ(ﺯﻧﺎ) ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻴﺦ ﻋﻄّﺎﺭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺰﺭﮒ'ﮐﻪ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮕﺮﺩ
ﭘﺎﻯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ' ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ (ﻣﻦ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ). ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺗﻬﺎﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺷﻴﺦ ﻋﻄﺎﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺯﻧﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺪﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻫﺴﺘﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ
ﻣؤﻣﻦ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺷﻴﺦ ﻋﻄّﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﺩﻏﺪﻭﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ نیز
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻮﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ و ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬی
اﻭ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ
ﺑﻮﺳﻪﻣﺎﺩﺭﻯﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ'ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'
ﻭﻋﺪﻩ ﺑﻮﺳﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻟبخندﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺳﻮﻡ ﭼﻮﻥ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ'
ﻣﺸﻌﻞ ﺑﺪﺳﺖ
ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮ
ﺳﺘﻮﻧﻰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻔﺖ ﻭﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﻭﺯﻭﺝ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'ﺗﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﺮ ﺣج کعبه ﺭﺍ(ﺗﻘﺼﻴﺮ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﺣﺞ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻃﻞ
ﺷﺪﻩﺍست ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﮔﻨﺎﻩ میباشد
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻮﻯ ﺳﺮ
گناه را
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
(ﺣﺎﺟﻰ ﺁﻗﺎ)
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻫﺨﺎﻯ) ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'
ﻭﺍﺭﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺮﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ اعمال
ﺗﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ .

ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻫﻠﻨﺪﻯ ﻗﺮﻥ 17 ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻮس
'ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ(ﺍﺭﺍﺩﻩ)
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻏﺮﻳﺰﻯ'ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺮ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﺭﻭﺡ ﮐﻠّﻰ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ'ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ او
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻌﻘﻞ
ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺮﺗﺮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻭﻣﻌﻠﻮﻡ'
و ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺰﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﺯﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺳﺖﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻧﻰ اﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺻﻮﺭﺕﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ'ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺃﺻﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﺑﺸﺮﻯﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻳﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ'
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻫﻮس ﺭﺍ ﻭﻯ
ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ میباشند. ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﻣﻬﻢ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺣﺪﺕ هر گونه
وجود ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ'ﻣﻔﻴﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﻗﻄﺮﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ' ﻗﻄﺮﻩ
ﻣﺸﺨّﺼﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﭼﻮﻥ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﻫﻤﺰﺍﺩ) ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ'ﻫﻤﺎﻥ
(ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺭَﺣِﻢ ﻣﺎﺩرﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﮕﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻋﻤﻠﺎ
پس از ﻣﺮﮒ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪﻩ'ﮐﻪ ﻭﻗﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻤاید.
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
(ﻳﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ) ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ است ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﺭﻭﺯ ﺁﻥ'
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ میباشد. ﭘﺶ
ﺑﺎ ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ'ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ'ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ'
ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺍﻟﻠﻪ)
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻳﺎ (ﺃﻫﻮ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭﻋﻤّاء
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﻭ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻠﻪ'ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻠﻪ'ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.

(
ﻟﺎﭘﻰ) ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ '
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻠّﻂ ﻭ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥﺎﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ
ﻟﺬﺗﻰ ﺭﻧﺞ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﭘﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ' ﻭﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻳﺎ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻫﻮس ﺑﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺧﺎﺭﺟﻰ' ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍعی
اﺯ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ'ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﻮس ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ'ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻫﻤّﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﮐﺎﺭ'ﻳﺎﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻓﺎﻉ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺟﺮﺍﺋی ﻮﻳﺎ ﺃﻧﺪﮐی
ﺘﺠﺮﺑﻪ'ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ'ﻳﺎ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
اﺭﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ ﻳﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﭘﺮﺳﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﺮﺳﺶ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ'ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺻﺤﻨﻪ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺧﻮﻳﺶ' ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺠﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
بسرﻋﺖ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺭﺃﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﮑﻮﻙ ﺩﺭ
ﺧﻮﺑﻰ ﺁﻥ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﺰﻣﻰ ﺭﺍﺳﺦ
ﺑﻌﻤﻞ می ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻮس ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺮﺃﺕ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﻗﻤﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺑﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭﺭﻳﺴک
ﺒﻴﻚ ﮐﺎﺭی
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ'ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺯﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺿﻌﻴﻒ
ﻳﺎ ﻣﺸﮑﻮﻙ ﻳﺎ
ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺷﺮﻁ
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎ ﻫﻮش ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ'ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻋﺎﻣﻞ
ﺿﻌﻒ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﮐﻠﻴّﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ'
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﺮﻳﻚ
ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ از
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ است ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﺎﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻴﻚ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﺗﻦ
ﻓﻴﻞ'ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ و
ﻧﻪ ﻫﻮس ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻰ ﻋﻤﻞ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﺮﺳﻮ ﻭ
ﺷﮑّﺎﻙ ﻭ
ﻣﺤﺘﺎﻁ ﮐﺎﺮ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﺭﺍﺣﺖ ﻃﻠبی
ﺩﺍﺭﻧﺪ. پس ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻴﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
اﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘس (
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻴﻞ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ)
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﻋث ﻣﺰﻳﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻃﻠﺒﻰ'ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻫﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻋﻠﻢ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺴﺘﻦ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺁﻳﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ'ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ' ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ'
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﺭﻯ' ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﺎﻝ ﻭ
ﻟﺬﺕﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻴﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻳﺎ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
'ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﮐسب
ﭘﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ' ﻳﺎ
ﭘﻮﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺧﻴﺮ.

ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻠﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻴﻞ ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ'ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﮐﻤﻚ ﺩﺭ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﺪ'ﭘس ﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻫﻢ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻋﻠﻢ ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩ'ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺶ
ﺃﺗﻤﻰ ﮐﺮﺩﻩ. ﺗﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺻﻨﻌﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻠﻢ ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ' ﺑﺎﺯ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺃﻣﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ' ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳم ﺒﺤث
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ'
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺟﺎﻟﺒﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳت هاﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ) ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ'
ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ'ﮐﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺪ'ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ' ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﺪ' ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻭﺑﻨﺴﺒﺖ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ'ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺗﻨﺒّؤﺍﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
۳۱۳
ﻧﻔﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. که
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮو
متفاوت ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ'
ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ برای
خود ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ گرﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮔﻔﺖ'
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ﺭﺏّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ' ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﻣﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ' ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﻘﺶ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻴّﺮﻩ
را ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺁﻧﺎﻥ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ'ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺍﻯ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺒﻘﻴّﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ'
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ'
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ' ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ'ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ'ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ (ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ)ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺟﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﻮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺟﺴﻤﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ'ﺩﺭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ' ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﻟﺎﺍﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺃﻫﻮ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ (
ﻫﺎﻫﻮﺕ)ﻋﻤّاء ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ(ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ) ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ (ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ'
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺎﻣﺴﺎﻭﻯ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺍﺯ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ'ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ'ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻧﻴﺰ'
ﻣﺤﺪﻭﺩ (ﮐﻤّﻰ) ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ(ﮐﻴﻔﻰ)
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﮐﻴﻔﻴّﺖﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻫﺴﺖ.   ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻄﺤﻰ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ'
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻄﻠﻖ)ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ'ﺑﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺩﺍﺧﻠﻰﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ'ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﮔﺮﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ' ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ(ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ) ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻣﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ'ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ' ﺑﺪﻭﻥ
ﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻋﻠﻞ
ﺑﺮﺗﺮ'ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺎ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺰﻭﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﻭ
ﺳﺮﮐﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺤﺎﻝ ﭼﺮﻳﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺯﻧﺪﮔی ﻨﻮﻋی اﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺗثبیت
ﺷﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﻋﻤﻠﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ' ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﻰ ﺃثر
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ'ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﻢ ﭘس
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺮﺩﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ'ﻭﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ ﻭ
ﻋﻤﻖ ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻮﺭﻓﺘﺎﺭﻯ که
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ'
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ'
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ'
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﻘﻀﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻓﺪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ'ﭘس
ﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻋﻘﻴﺪﻩﻭ(ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻰ)ﺍﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺍﺳﻤﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ'ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺰﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺿﻤﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ (ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ) ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺭﺍﻩ ﻭﻳﮋﻩ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎ ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ(ﭘﻞ)
ﻣﻘﺪس ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﻭ ﻣﻀﺎﻋﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ
ﻫﻢ ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻃﺮﻑ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻧﻴﺎﻯﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﻭﺯﺥ ﻭ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﺑﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺤﻘﻴﺮ ﺗﺮﺍﺳﺖ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨی ﻮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ از
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺎﺑﻊ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ'ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ' ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﭘﻴﺸﻴﻦ' ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻓﻄﺮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻫﻤّﺖ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ'ﺗﺎﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻋﻀﻮﻳّﺖ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺁﺧﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ
ﻣﺮﻭﺕ ﻭ
ﻣﺮوءﺖ ﺍﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﻣﺮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻧﺎﻣﺮﺩﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ (ﺯﻥ)
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ثاﺑﺖ
ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺃﻣﺮﺩ ﻭﺯﻥ
ﺻﻔﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺗﻀﺎﺩ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺬﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺫﺍﺗﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻟﺬﺕ ﻣﺮﺑﻮط
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ . ﮐﻪﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﺬﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺎﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻳﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﻡ ﻓﺴﺎﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻫﻰ'ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
گاﻫﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ
ﻫﻤﺮﻧﮕﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ' ﻭﻟﻰ ﻗﺼﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

(ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ)
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻃﺮﺡ ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻗﻮﺍﻯ(ﻋﺎﻟﻴﻪ)ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻯ
ﭘﺴﺖ(ﺩﺍﻧﻴﻪ)ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎﻝ'ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭﻧﻮﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ'
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'
ﻭﮐﻤﻚ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮﺵ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺠﺎﺕﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻳﺎ
ﻣﻌﺘﺎﺩ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻔﺖ
(ﺑﺪﻯ)ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻣﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺘﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﻋﻤﺪﻯ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑثوﺍﺑﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ' ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑثوﺍﺏ ﺑﺰﺭﮒ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻭﻓﻖ ﻋﻘﻞ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺳﻴﺮ
ﻭﻣﻌﺘﺎﺩ ﭼﻨﺎﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ' ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺣﺴﺎس
ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ'ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﮐﺮﺩﻩ'
ﮐﻪﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﺗﺴﻠﻂ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﻨﻔﻚ
ﺍﺯ ﻫﻢ' ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﻭ ﺩﺍﻧﻰ
ﭘﺴﺖ'ﭼﻮﻥ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ' ﻳﺎ
ﻗﻮﺍﻯ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺟﻨس ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻧﻔس  ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﺎﮐﻢ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺂﻥ ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﭘس
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ ﭘﺴﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺘی اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﻠﺒﻰ
ﺷﺨﺺ'ﻏﺎﻟﺐ ﺑﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺮﮐس ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ' ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭ ﺳﺴﺖ
ﻋﻨﺼﺮ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ هستند. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ .

ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﺒﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﻮﺍﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ'ﮐﺸﺘﻦ
ﻃﺮﻑ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺘﺒﻌﻴّﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻤﺖ'ﻣﮑﻤّﻞ
ﻫﻢ ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻉ
ﻗﻮﺍﻯ ﻫﻢ ﺳﻤﺖ
ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ'ﻣﺰﻳﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻗﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ' ﻣﻮﺟﺐ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻗﻮﺍﻯ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻠﺄ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ ﺑﺰﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﻠﻮ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﻘﻮﺍﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ'
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﺸﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺟﻬﺖ ﺣﺮﮐﺖ'ﻭ
ﺃثر ﻗﻮﺍﻯ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﺍﻯ
ﻣثبت ﻭﺧﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻟﺬﺍ(ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯ ﻓﻨﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻓﻨﺎ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﻫﻢ
ﺳﻮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻗﻮﺍ ﻭﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺿﺨﻴﻢ
ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻗﻮﺍﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﻭﺿﻊ
(ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ)
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻧﻪ (ﻓﻌّﺎﻝ). ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﻡ ﻋﻘل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ'ﻭﺃﻣﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺎﻡ ﻋﻘﻞ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺑﺮ
ﺁﻥ(ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪ
ﻫﺎ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ'
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻟﺪﻧّﻯﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ.
ﭘس ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﭘﺴﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺫﻭﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻗﺒﻠﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﺘﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺟﻤﻊ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ثرﻭﺕ می
کرﺩ'ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟی
ﺒﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻥ'ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺣﻘﺎﺭﺕﺧﻮﻳﺶ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺒﻮﺩ'ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ'ﻭﻣﺰﻳﺪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﻮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻭﻗﻊ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻳﻚ ﺳﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺮﺭﻭﺣی ﺘﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺸﻮﺩ'
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻗﻮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻧی ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎم ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ . ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺷﺮ'
ﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ(ﺯﻧﺪﮔﻰ)
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻗﻮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺷﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺟﺪﻯ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ ﻳﺎ ﻣﺰﻳﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺑﻌﻠّﺖ ﻣﺴﺘﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺟﻨﺴﻰ'
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻴﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﻫﺪﻑﻓﻄﺮﻯ
ﻳﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻄﺮﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻣﺮﮒ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﻚ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻭﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻦ'ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻫﻢ ﺳﻮﺋﻰ ﻭ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﺍﻯ ﻫﻢ ﺳﻮ
ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻥ
ﺟﺴﻢ'ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی اﻧﺴﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻧﻄﻔﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻳﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ'ﻭﻳﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭼﺸﻢ
ﻭﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺩﻫﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ (ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻮﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﺮﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻯﻤﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻨﻮﻉ ﻭﮔﺮﻭﻩ
کلِّی ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ. ﭘس
اﺭﺍﺩﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺳﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
(ﺣﻴﺎﺕﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﺋی که ﺩﺍﺭﺩ'
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ'ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ(ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ)ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ' ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻳﻚ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﭘﻠّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ' ﺻﺮﻑ
ﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬی ﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﻮﻡ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺑﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺮﺳﺪ'ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺮﮒ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﺷﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ'ﺍﮔﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺑﻴﻠﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ' ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶﺑﺮﻭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﺭﺷﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺣﻘﻴﺮ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﮑﺮ ﻭﻟﺬﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ'ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻘﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ'ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﮐﺸﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﻮﺯﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ'
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﺒﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﻞ
ﺑﺰﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ'ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻫﺮ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ' ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ(ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ)ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻮﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ . (
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﻣﻄﻠﻖ)
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ (ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﺴﺒﻰ) ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮔﻨﻪ ﭘﻴﺸﻪ'ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ' به
(ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ)
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍگر
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺷﻮﺩ'ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ'ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ'ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ 'ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣُﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ'ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎ
ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺍﺯ ﻃﻮﻝ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺑﺤث ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ'
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺁﺯﺭﺩﻩ ﻧﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ(ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﻴﻢ'ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻳﻢ'ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ'ﺑﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ'ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺸﻮﻳﻢ.

ﺑﺘﻌﺮﻳﻒ(
ﭘﺮﺍﺩﻳﻦ) ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ'
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ(
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻌﻘﻮﻝ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻧﻈﺮﻳّﻪﺍﻯ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ'زیرا
ﺍﺭﺯﺵﻫﺎ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﻨﻔﻊ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬی ﺘﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﭘﺮﺍﺩﻳﻦ
ﺭﺍﺩﺭ (ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ'
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬی ﻴﻮﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ. ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻌﻘﻮﻝ'ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ(ﺗﻮﺍﺭث)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺧﻴﺮﻳّﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺗﻮﺍﺭث
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺍﺯ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻃﻔﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ)
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﻠﺎس
ﺩﺭﺳﻰ'ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﮐﻠﺎس
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻧﻤﻴﺘﻮاﻨﺴﺘﻴﻢ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻴﺎﻳﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﺎﻗﺺ'ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺷﺎﺑﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﻢ'
ﭘس ﺩﺍﺭﻳﻢ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ)ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ'
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭼﻮﻥ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ'ﭘس
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺍﺯﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻡ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ
اﻟﻬﻰ( ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻮﻧﺪ.

ﭘس
ﺑﺴﻮﻯ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺭﻓﺘﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﻓﺘﻦ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐُﺸﺘﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ'ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎ'
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺎ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻴﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ' ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺷﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻮﻩ ﭘﻴﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ'ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ'ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺄثیر(ﺣﻮﺍس
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ)
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ'ﺑﺎﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭﺗﻄﺒﻴﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ  ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻮﺵﻫﺎ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪﻥ
ﺗﺄثیر
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺃﺻﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ'ﺑﺎ
ﻧﻘﺶ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﮋﻯ
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﻐﺰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻐﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ
ﺃﺻﻠﺎﻭ'ﺑﺠﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻐﺰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻐﺰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﻐﺰ ﻣﺮﮐﺰ
ﻓﻬﻢ ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ'ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻞ ﺭﻭﺡ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ'ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'ﭘﺎﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﺳﻄﻮﺣﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺳﻮﺕ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺕ' ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖ' ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ'ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﻴک ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ'
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺤﻘﻴﻘت
هاﻯ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ' ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﻮﺩ'ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﮐﻤﮑﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺤث
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ'ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ'ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺑﻨﻴﺎﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻫﻤّﺘﻰ'ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﺮﺍشیبی ﻭ
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﻙ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻦ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺑﻔﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ(ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻟﻮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ' ﺣﺘﻤﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺿﺮﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﺍﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ
ﺑﺎﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺃﺻﻞ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺶ ﻭﭘﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻄﺮﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﻚ ﻓﻄﺮﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﻓﻄﺮﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻪ'ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻔﻄﺮﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺸﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﺎﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺟﺬﺏ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﻗﻠّﺎﺏ
ﻣﺎﻫﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﮑﺸﻨﺪ
ﻭ(ﺍﺟﺘﺒﺎ)
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ(ﻣﺠﺘﺒﻮﻯ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ'ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ'
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ) ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﺍﺭ
ﻭ ﻣﻤﺎﻧﻌﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ'
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ'ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﮐﺎﻣﻠی اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻳﺎ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻭﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﻣثلا
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﮐﺸﻴﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺃﺻﻞ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻩ'ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ'ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻟﺬﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭ ﺻﺮﺻﺮﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺨﻨﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻐﺰﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻠﺎﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﺻﺮﺻﺮﻩ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺣﻘﺎﺭﺕ'
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﺨﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻧﻘﺶ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻨﻔﻰ'ﻭ
ﻗﻄﺐ ﺟﺬﺏ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮐﺶ'ﺑﺪﺍﺧﻞ
ﻇﻠﻤﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﭙاﺌﻴﻥ
کشیدﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺑﺎﻃل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺃﺻل ﺤﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﻴﺎﺕ'ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﻮﻡ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺟﻨﺴﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ'ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻧﺮﺳﺪ'ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ'
ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺮ ﺟﺒﻴﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩ'
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍم ﭙﺴﻨﺪ' ﻭ
ﺣﺘﻰ ثرﻭﻣﻨﺪ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﻮﻯﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥ' ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ'ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺠﺮﺏ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎ
ﺗﺮﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ'ﺳﺎﺯﻧﺪ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺠﺪﺩ'ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺘﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﻚ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﻂ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮﻭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻟﻰ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍ'ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺰﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻧﺎﻇﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻮﺍﻃﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺮﻓﻰ'ﺗﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﭼﺸﻢ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺑﻴﻨﺎ
ﻭﺧﺪﺍ ﺑﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺒﻚ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻧﻪ
ﮐﻪ (ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺻﻮﺭﺕﺑﮕﻴﺮﺩ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺮﻭﺍﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻫﺮﭘﻠّﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ
هستند'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻨﺎﻡ
(ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻯ'ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ'
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺎﻣﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎ ﮔﺮﺩﺩ'ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
ﻭ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺍﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑس ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺬﺏ ﻭ ﺍﺟﺘﺒﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﻭ
ﻣﻴﻠﺶ ﺑﭽﻪ
ﺳﺎﻟﮑی ﻤﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ(
ﺩﻟﺎﻯ) ﻋﻘﻞ ﺑﺎ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ'ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ'ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺣﻔﻂ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.  ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻔﻆ ﺣﻴﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻴﺰ' ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ
ﮐﺴﺐ ﺣﻴﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺣﻔﻆ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻭ'ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻔﻞ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭﻣﺪﺑﺮ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ'ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻄﻔﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺎﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺨﺶ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺷﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺍﻭ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ' ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺷﺒﻪ ﻣﻄﻠﻖ'
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﻞ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟزء
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻞّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭ ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻞّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﮐﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﮐﻨﺪ'ﻣﮕﺮ
ﺑﻨﻔﻊ ﻟﺬﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻧﻴﺮﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ' ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻄﻪ'
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻣثبت
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑﺮ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﮐﺸﻤﮑﺶ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺨﺺ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ(ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ
ﺑﺴﻮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ'ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐﺸﻤﮑﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﺧﺎﺻﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﻭﻯ
ﺻﺮﺻﺮﻩ ﻫﺎ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺧﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﺎﺩﻯ ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻧﺮﮊﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻄﺢ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ ﻭ
ﺧﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻟﺬﺕ ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ'ﻟﺬﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﻘﺪسﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ'ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺍ'ﺻﺮﻑ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ ﻭ
ﺧﻨﺪﻳﺪﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﭘس
ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮔﺮﻳﻪﺍﻯ ﻫﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﻋﺎﻗﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻢ ﻋﻘﻠﺎﻥ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧی
ﻨﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻫﺮﻋﻘﺪﻩ ﺭﻭﺍﻧی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻴﺰ'
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ' ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻋی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ'ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ' ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ' ﺟﺰ
ﺗﻌﺒّﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻫﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐس ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺑﺎ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ'ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ'
ﻭﺷﺎﻧس ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﻭﻯ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻌﻰ
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻭﻫﻤّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
'ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻧﻤﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘق
ﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻠﺎﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘُﺮﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ ﭘﻰ
ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﻮﺳﻠّﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﻋﺠﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺘﻄﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺵ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻌﻘﻮل
ﻮﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺮﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻫﺎ' ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﭘﺮﺑﺎﺭﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ.
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ'ﻭﻟﺬﺕ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
بهمراه دارد . ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻦ ﻓﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺣﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻭﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ'
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭ ﺍﮐﻮﺍﺭﺭﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ'ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺣﺘی اﺭﻭﺍح
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻳﺎ ﺑﻴﻚ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﺎﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣی اﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﭼﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ'ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺩﺭﺷﺄﻥ
ﻭﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓّﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ(ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ) ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬی که
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ'ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﻗﻮﻡ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ'
ﺍﺯ
ﻭﺍﮊﻩ(ﺃﻫﻮ)ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺘﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ'ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻴﻮﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﺩﻝ ﺗﻨﮕﺸﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻧﺠﻮﺍ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻳﺎ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ' ﻳﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺩﻳﮕﺮ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺷﺪﻧﺪ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻗﻄﺮﻩﻗﺒﻠی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺤث
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻮﺷﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
'ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺳﺮﺑﺎﻟﺎﺋﻰ(ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻰ)ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ ﻭ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ'
ﺷﺘﺎﺏ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﻫﺮﺩﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺟﻪ
ﻭﺭﻭﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭ
ﺑﺪﻗّﺖ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺳﻴﺮﺕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﻫﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻃﻠﺐ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻋﺪﻡ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺃثر
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ'ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﻋﺎﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺷﮑﻮﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺼّﻠﻰ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺣﻞ
ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ'ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻠﺎﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ؟ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﻳﺎﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﺣﻞ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﮐﺮﺩﻩ'ﻗﺒﻠﺎ
ﺯﺣﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ'ﺁﻧﮑﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ'ﮐﻮﺷﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺣﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻮﺷﺎ ﺗﺮ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
'ﺑﻤﺮﺯ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ'
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺩﮔﺮﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎهاﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ'ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺣﻞّ
ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻞ ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞّ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ'ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺿﻌﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻮﺷﺶ
ﺍﻭ ثمرﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺳﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺑﮑﻮﺑﺪ'ﺗﺎ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ. ﻣﮕﺮ ﺷﺨﺺ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻘﺶ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﮐﻪﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﺮﺩﻩ' ﻭ
ﺑﺘﺤﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﺪﻑ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺃﺻﻞ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺘﻦ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ' ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ'
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧی اﻳﻦ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﺴﺨﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ'ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ۳۱۳ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻗﻄﺒﻰ
ثاﺑﺖ' ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫُﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﮐﻮﺷﺶ
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺁﺳﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻮﺷﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺧﺎﻟﺺ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ' ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻮﺷﺶ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺿﻊ
ﻓﻮﻕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬی
ﺪﺭﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ'ﻭﺷﺪﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﮑﺴﺖ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ'ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘﺶ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻮﺷﺶ
ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﻃﻮﻝ
ﺑﮑﺸﺪ'ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﺳﻨﮓ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ'ﺍﺯ
ﻗﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﺑﭙﺎﻯ
ﮐﻮﻩ'ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻭ ﺳﺮﻋﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺟﺰ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﻮﺩﻙ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﺳﻨﮓ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
ﻗﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺑﺴﻨﺠﻴﻢ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺣﺮﮐﺖ
ﻳﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﭼﻪ ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐس ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩ'ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻃﺮﺯ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺣﻞّ
ﻣﺸﮑﻞ ﺧﺎﺻﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ'ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻤﻮﺩﻥ'ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘی ﺪﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ'ﻣﻀﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺸﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ' ﻳﺎ
ﺳﺮ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﺯﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺪﺭﺕ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﺳﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺪﺭﺕ'ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻳﻚ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ'ﺭﺍﺣﺖﺍﺯ
ﮐﻮﺷﺶ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺩﺭﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻳﺎ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﺍﮔﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻣﺮﮒ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺎﻓﻰ'ﺟﺰ
ﺭﻓﺘﻦ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﻨﻄﻔﻪ ﻳﻚ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ ﮐﻮﺷﺶ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻋﻤﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﮑس ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﮐﻮﺷﺶ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻣﻮﻓّﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ'ﻣﮕﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑﻧﻤﺎﻳﺪ'
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮﻙ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ'ﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﺁﻳﻨﺪ ﻧﺒﻮﺩ'ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﻨﻈﺮ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻌﮑس
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ' ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻮﺷﺶ
ﻳﺎﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻌﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ' ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﭘﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺧﻞ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻮﺩ'ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻋﻤﻞ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻋﻠﻒ
ﺧﻮﺩﺭﻭ ﻭﻣﻔﺖ
ﻭﻣﺠّﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺭﺍﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻴﺴﻪ ﺯﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎ
ﺫﺍﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﻭ ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻈﻴم ﻤﺎ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻧﺞ ﺗﻠﺎﺵ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻬﻢ ﺟﻠﻮﻩ
ﮐﻨﻴﻢ' ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ
ﺗﻌﻈﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﻭ ﺑﺎ
(ﺧﻮﺩﻓﻘﺮﻯ) ﻭ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻣﻌﻘﻮﻝ'ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺟﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ'ﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴﺎﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻨثی'ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﻟﻐﺰﺵ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺗﻠﺎﺵ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ'ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ. ﻭ
ﻧﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻟﺬﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﻭﻧﻪ
ﺷﺎﻧس ﻟﺬﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ. ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﻕ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ'ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ' ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻌﮑس
ﺧﺴﺎﺭﺕ ﺣﺴﺮﺕ
ﺑﺎﺭ ﻭﺍﻓﺴﻮس ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺭﻧج
هاﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ'ﻭﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺃﻧﺪکی ﺁﻥ'
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ ﺁﻥ. ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺁﺳﺎﻥ ﻭﺑﺎ
ﻟﺬﺕ .

ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ'ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻬﻢ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ'ﺭﺍﺑﻄﻪ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎ ﻋﺎﺩﺕ) ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﻤﺘﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺭاﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭﺧﻨثی ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ' ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻴﺒﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ' ﮐﺎﺭﻯ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻓﺎﺋﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺘﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﻔﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ'ﺩﺭﺩ
ﻭﺭﻧﺞ ﺗﻦ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﭘس ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﻯ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻧﻔس 'ﻭ ﺗﻨﻔس
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺗﺎﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺘﺎﺩ' ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮ ﺑﻨﺪ
ﺑﺎﺭﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺿﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺮﮐش ﺭﺍ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺍﻧﺪ'ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ'ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺯﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻧﻘﺶ ﮐﻮﺷﺶ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻭ
ﻧﺴﺘﻮﻩ'ﻭ
ﺑﺴﺘﻮﻩ
ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ'
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮﻙ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻨﺴﺖ.

ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻮﺷﺶ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻳﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ . ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻓﻌﻞ ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻌﻞ ﻭﺗﻠﺎﺵ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻔّﺖ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. (ﻋﺎﺩﺍﺕ)
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ( ﺤﻤﻞ ﻳﺎ
ﻃﺮﺩ)ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻣﻨﻈﻢ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺏ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺒﻊ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﮐﻮﺷﺶ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺏ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻪ ﺁﺳﺎﻥ ﮐﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻣﻮﺧﺘﻪ ﻭ
ﺗثبیت
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮ
ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮﻯ
ها ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﺸﻮﻧﺪ'ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻧس ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻌﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ ﺑﺪﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪﻥ'
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻤﺮﻳﻦ ﻃﺎﻗﺖ
ﻓﺮﺳﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﺨﺎﻟﻒﺍﺭﺍﺩﻩﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﻧﻴﺰ'ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﻞ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﺒﺮﺍﺕ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺎﻃل
هستند. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﻡ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮس ﺁﻥ'
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭﻧﺎﻣﺤﺴﻮس
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺪﻡ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺩﺭﻙ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺮﻭﺡ
ﻭ ﻋﻘﻞ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﺩﺭﻙ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﺿﻌﻒ ﻭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ(ﺻﺒﺮ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﺎﺳﺖ. ﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﻭﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺒﺎﻃﻞ'ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺄس ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻠﺎﺵﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ'ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ'ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﮐﺮﻩ ﺧﺮ
ﺁﻣﺪ ﺍﻟﺎﻍ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ. ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﻳﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ'
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﺼﻤﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺒﺮﺍﻯﻴﻚ ﻋﻤﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻤﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
(ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ)ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎ
ﮐﻮﺷﺶﻭﮐﺸﺶ'
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻬﺪﻑ
ﮐﻠّﻰ' ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﺟﺎﻯ
ﺃﻣﻦ ﺑﻰ
ﺧﻄﺮ'ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﻨﺤﻮﻩ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻦ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻴﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﻳﺎ
ﻋﺎﺩﺕ ﺳﻨﺠﺶ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺬﻫﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺩﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﺫﻫﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻃﻠﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺒﺎﻃﻞ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻋﺎﺩﺕ ﺳﻨﺠﺶ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻳﺎ
ﻋﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ'ﻭﻳﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳی ﻮ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺻﻮﻟی
اﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺯ(ﭘﺮﻧﺴﻴﺐ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ)ﻭ ﻣﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
(ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﺭﺍﺩﻩ)
ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺴﺐ(ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ) ﮐﺮﺩﻥﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻃﻠﺴﻢ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺤﻤﮑﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪﺑﺸﮑﻞ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﻋﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺑﺎﺁﻥﺮﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺘﻨﺎﻗﺾ ﻭ
ﭘﺎﺭﺍﺩﻭﮐس
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﻮﺭﻟﻮﻧﺪ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﻟﺎﻟﺎﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ. ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﺎﻗﺺ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ. ﺑﻮﺭﻟﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗثبیت ﺷﺪﻩ. ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺃﺷﺮﻑ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' (ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ) ﺁﻥ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺷﺨﺺ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺣﺠﺎﺏ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺗﺤﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ)
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﻨﻔﻊ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺠﺎﺏ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮس ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻄﺮ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﻧﺎﻟﻪ
ﻧﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺭﻧﺞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ'
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ( ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ ﺟﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﺭﺍ(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺁﻥ
ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﻴﻚ ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺩﻳﺘﺮﻣﻰ ﻧﻴﺰﻡ
ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﺒﻮﺩﻥﮑﻪ
ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖﻭ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻘﻮﻁ
ﺁﺯﺍﺩ ﺳﻨﮓ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﺒﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻴﭻ
ﻧﻮﻉ ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻭﺗﻌﻬّﺪ
ﻗﺒﻠﻰ'
ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺁثاﺭ ﻭ
ﺍﻟﺰﺍﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺍﻟﺰﺍﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻟﺰﺍﻡ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻝ
ﻓﻘﺪﺍﻥ ﻫﺮ
ﺍﺟﺒﺎﺭ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ'ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﺪﻧﻰ
ﺩﺭ ﺣﻘﻮﻕ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ'ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ(ﻓﮑﺮ
ﺁﺯﺍﺩ) ﺍﺳﺖ'
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ' ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ
ﻋﻤﻞ(ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻳﺎ ﻋﺪﻡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ) ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ(ﺍﻳﻦ
ﻳﺎ ﺁﻥ) ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

(ﺟﺒﺮﻋﻠﻴّﺖ)ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﻮﺍﻣل
ﺁﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺟﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻝ'ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻴّﺖ
ﻭﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ ﻧﻪ
ﺟﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﻨّﺖ
ﻭﺭﻭﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ثاﺑﺖ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ'ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺳﻨّﺖ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ ﺗﺎ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﻚ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻝ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﭘس ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ. ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﻠّﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭﺳﺖﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩ'ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﻨﺪ؟ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﮐﺸﻰ
ﻫﺪﻑ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺯﺩ'ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺑﺸﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺿﺮﺭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ'ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮﻏﺎﺋﻰ
ﻭﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎئی اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ . ﻭﻣﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺣﻮﺍﺩث ﺭﺍ' ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺄﺻﻞ
ﻋﻠّﻴﺖ ﭘﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ. ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻣﻌﺎﺩﻝ(ﻟﺰﻭﻡ
ﻋﻴﻨﻰ)ﻣﺎﺩﻯ'ﻭ
ﺿﺪ ﺩﻳﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻴﺰﻡ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺩﻳﺘﺮﻣﻰ
ﻧﻴﺰﻡ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺪﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ'ﻳﺎ(ﻋﺪﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻤﻴﻴﺰ)
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺃﺻﻞ
ﻋﻠّﻴﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺃﺗﻤﻰ ﺟﺒﺮ
ﻣﻨﺘﻔﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﺗﻢ'ﺩﺭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺗﻢ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻣﺎﻳﮑﺮﻭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺻﻞ(ﻋﻠّﻴﺖ
ﻣﻄﻠﻖ)ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﻴﺪ ﻭﺷﺮﻁ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ(ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ ﻭ ﺑﺸﺮﻁ ﻟﺎ)ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎﻯ ﻣﻘﺴﻤﻰ ﻓﻠﺴﻔﻴﺎﺳﺖ.
ﺩﺭﻋﻠﻴّﺖﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻠّﺖ'ﻭﻋﻠﻞ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ .

ﻣﺒﺪﺃ
ﻭ ﺃﺻﻞ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺃﺻﻞ ﺟﺒﺮ'ﺩﺭﻫﻤﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻥ اﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﻫﺮﺩﻭ ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺒﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﺁﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﺻﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺟﺒﺮ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺍﺯ
ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﺤﻮﻝ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺧﻴﺮ ﺁﻥ'ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﮐﻪ (ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻟﺁﻥ ﮔﺬﺷﺖ'
ﻭ ۵۵
قرن ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ' ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﻙ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﺮﻙ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ' ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘﺶ
ﻗﺒﻮﻝ ﺳﺮﻧﻮﺯﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ'ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس 'ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔت هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺟﺮﺍﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﭘﺮﻭﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ'ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺍﺯﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
نوﻉ ﺑﺸﺮﻯ.

(ﺩﺭﻙ
ﺣﺎﻝ)ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮ'ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺟﺒﺮ
ﻣﺎﺩﻯ(ﺩﺭﻙ
ﺣﺎﻝ)ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﻙ
ﺣﺎﻝ ﺧﻴﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ(ﻗﺒﺾ ﻭ ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﭘس
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﺒﺮ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺪﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻳﺎ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺷﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻏﻠﻂ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪ'ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﻌﻠﺖ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻄﺎﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺩﺍﺩﻧﺪ'ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺟﺪﻯ ﺗﺮ' ﺑﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ'ﻭ
ﺟﻬﻞ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬی
ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﻨﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ'ﭼﻮﻥ ﺟﻮﺍﻫﺮ
ﻭ ﺁﺏﻭﮐﻮﻩ ﻭ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ'ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ
ﻭﺿﻊﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺳﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ'
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺤث
ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﮐﺸﺮ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ'ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس'
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺳﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻣثبت ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻓﻘﻴﺮ
ﻧﻮﺍﺯﻯ ﺍﺳﺖ'ﺑﺎﺯ
ﺁﺷﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻥ ﺑﺎﻋث
ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺗﮑﺒّﺮ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻘﻴﺮ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻠﺎﻑ
ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻭﻣﺴؤﻝ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭﻣﻌﻠّﻢ
ﺭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻓﻌﻞ
ﺗﺎﺑﻊ ﺃﺻﻞ
ﻟﺬﺕ' ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ' ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸم عرﺵ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ'ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ'ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ'ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ. ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻗﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻯ
ﺣﺪﻳﺪ'ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻦ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﮐﻪﺑﺎ
ﺗﻮﺳﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ'ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺸﻢ
ﺭﺳﻴﺪ' ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﺮﺵ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﻧﺮﻓﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ'ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺐ'ﻭﻣﺪﻋﻰ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣؤﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﻠﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺍﺳﻴﺮ
ﺟﻨﮕﻰ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻏﻴﺮ
ﻗﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ'ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻳﺎ(ﻣﻠﺄ)ﻭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
(ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﮔﻔﺖ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﺗﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻗﺮّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ'
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺎﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻧﻮﺭ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ'ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ'
ﺣﺘﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻟﺖ'ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭﭘﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦ'ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻳﻚ ﻣﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟی
اﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ'
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ'ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺩﻫﺪ'ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ' ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ'
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻟﺤظﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺴﺖ
ﻭﭼﺮﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﻊ ﺳﺒﺰ
ﺟﻬﺎﻥ'ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﮔﺎﻭ ﻭﺧﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻃﻔﻞ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ) ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ ﺑﺎ
ﺷﺮّ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ
(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ أﻫﻮَﻥ
ﺍﻟﺸﺮّﻳﻦ)ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺷﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺷﺮّﺵ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺰﻳﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ'
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ'ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻰ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس
ﺍﺣﺮﺍﻡ'ﻭﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺗﺎ
ﺑﺤﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ'ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻤثیلی ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺣجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺣج
کعبه ﮔﻔﺖ'ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﮐﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻳﺪ' ﻧﻮﺑﺖ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺤﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬُﺪﺍ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺳﻔﺮﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ ﻣﺮﻭءﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﭼﻮﻥ
ﺭﺳﺘﻢ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺧﺎﻥ ﺻﻌﻮﺩ ﺑﮑﻮﻩ
ﺍﻟﺒﺮﺯ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺎﺝ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ
ﻓﺮ ﺷﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺸﮑﻞ
ﮔﺸﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ'ﺗﻤثیل
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯﻋﺼﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺭﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎن
هاﺋﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻮﭼﻪ ﻋﻠﻰّ
ﭼﭗ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
به (ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ) کاذب
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩ'ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﺮﺩ' ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﺎﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺭﺍﺿﻰ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ'ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ'ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭ
ﺍﺯﺷﺨﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺁﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﻓﺸﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﮐﻞ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﻫﺮﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻄﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬﻢ
ﺃﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ'ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﺪﻡ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ' ﭼﻮﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ'ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ ﺑﻴﻚ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ'ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻠّﺎﺏ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻭ ﺑﻨﺪ
ﻧﺎﮔﺴﺴﺘﻨﻰ
ﺑﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﺎ'ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻓﺸﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺗﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍ
ﻭﻣﻮﺟﺒﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺩﺭ ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﺑﻤﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻗﺪﺍﻣی ﺠﺪّﻯ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﺎ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻫﻮس
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻴﻦ ﺣسّ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻓﻄﺮﻯ'ﻳﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺧﻄﺮ'ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺍﺯﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻄﻤﻊ ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ'
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘق ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ)
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣُﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯﻤﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﺷﺮﻙ ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ
.

ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺣسّ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤسّ ﺗﺮﺵ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﻣﻌﻠّﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺘﺮس ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻋﺪﻡ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻐﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻭﺯﺷﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﺯﺷﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺭﻧﮕﻴﻦ
ﻭﮔﻮﻫﺮﻳﻦ
ﻭﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻫﺮ
ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺗﺮس
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺧﻄﺮ ﻭﺧﺴﺘﮕی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤی
ﻮﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟک
ﺪﻭﺭ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﮐﻬﻨﮕﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪید ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﻓﮑﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺩﻝ'ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺤﺖ
ﺟﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻫﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻐﻠﻄﻪ ﻭ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ'ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻭ ﺗﺼﻮﺭ
های ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺩﺍﻧﺴﺖ' ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ به
(ﻭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ)ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ(ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎ(ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ' ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻝ
ﺗﻨﮕﺶ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻮﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ (ﻣﺸﻬﻮﺩ)ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﺮ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﻌﻬّﺪ (ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ)
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬی
ﺘﺮﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.

ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ'ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺭﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩﺵ'ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﻭ
ﺯﺷﺖﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﻭ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻧﺪﻩﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﺷﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ' ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺯﺷﺖ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮس ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻧﺪﻩ'ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ' ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﺮ ﻭﭘﻠﻨﮓ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺯﻳﻚ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻄﺮ ﻭ ﻃﻌﻢ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺩﺭ
ﺧﺎﻃﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻌﻈﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩ'ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺑﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻳﺪﻩ
ﺟﺒﺮ ﻳﻌﻨﻰ
(ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ) ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻥ ﺍﮔﺮ ﺃﺻﻞ
ﺟﺒﺮ ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﺒﻮﺩ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺣﻮﺍﺩث ﺭﺍ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺁﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺟﺒﺮ'
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻮﺗﻮﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ(ﻣﺎﺩﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﻬﻢ
ﻭﻣﻌﻨﻰ)ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺯﺷﺖ ﻭ ﺧﻮﻓﻨﺎﻙ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ'ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ'ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺯﺷﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﮔﻴﺠﻰ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻭﺗﺮس ﻃﻔﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺍﮊﺩﻫﺎ' ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﻣﺎﺭ
ﻏﺎﺷﻴﻪ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ
ﮐﻪ(ﻏﺶ)ﮐﺮﺩﻥ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺮﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ(ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺣﻮﺍﺩث ) ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﮑﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺑﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ'ﻭ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻟﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﻋﻠّﻰ ﺣﻮﺍﺩث
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻋﻠﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ . ﮐﻪ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠّﻴﺖ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺭﻙ
ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺣﻮﺍﺩث ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺟﺒﺮ ﺑﺎﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻣﻨﺸﺄ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺟﺒﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻥ اﺣﺴﺎس
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺄﺻﻞ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺂﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﺮ ﻋﻤﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺷﺎﻣﻞ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ. ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﺎ
ﮐﻢ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﮐﺎﺭ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺷﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ'ﺟﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺩﺍﺷﺖ'ﭘس
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺒﺮﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺍﻟﻮﻫﻴّﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ'ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻨثی ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺶ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﭘس ﺑﺎﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻭﺣﺎﺩﺵ ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﻤﻞ ﺧﻠﻘﺖ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ'ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﺻﻞ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ'ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﻟﺒﺮﺍﻧﺶ'ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ'ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﭘس ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ ﭘس ﺁﺯﺍﺩﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﺄن
ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ' ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺟﺒﺮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ'ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻮﺍﻧﮑﺎﺭﻩ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻧﺠﻮﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ قباﺎت
ﺪﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯﺮﺍ
ﺩﺷﻮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ'
ﭼﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺷﮑﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻩ. ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ
ﺟﺒﺮ
ﻣﺎﺩﻯﭙﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﻢ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺃﺷﻴﺮﻯ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ(ﺩﻭﻥ
ﻣﺎﺩﻩ)ﺃﺗﻤی
ﻮﺣﺘی ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺭﻭﺡ
ﺧﺎﻟﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻧﻘﺶ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻘﺶ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﺎﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﺎﺹ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺃﺻﻞ
ﻋﻠّﻴﺖ ﻭ(ﺳﺒﺐ ﮐﺎﻓﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻤﻠﻰ
ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ'ﻳﺎ ﺳﺒﺐ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺒﺐ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺷﺖ' ﭘس
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺒﺐ
ﮐﺎﻓﻰ'ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺳﺒﺐ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﭘس ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻃﺒﻖ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ'ﭘس ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺪﻡ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﺟﺒﺮ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ.

ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﭘ
س ﺭﺍﻩ ﺣﻞ (ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ)
ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺑﻮﺳﻮﺋﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻭﺳﻂ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺩﻭ ﺳﺮ
ﺯﻧﺠﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺍﺑﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺃﺗﻤﻰ'ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺍﺕ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻧﻮﺭ'ﺩﺭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺧﺮﻭﺟﻰ'
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍﻩ
ﺧﺮﻭﺟﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻭﺩ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻥ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﺎﻳﮑﺮﻭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ'ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻭ(ﻋﺪﻡ
ﺗﻌﻴّﻦ)ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺟﺒﺮﻯ ﭘﻮﺍﻧﮑﺎﺭﻩﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ'ﻭ
ﻟﺎﭘﻠﺎس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺟﺒﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﮔﻔﺖ . ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻴّﺎﺭﺍﺕ'ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻓﮑﺮ
ﺟﺒﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
(ﻟﻮﻭﻳﻪ ) ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﻣﺴﻴﺮ
ﺍﻭﺭﺍﻧﻮس
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺳﻴّﺎﺭﻩ
ﻧﭙﺘﻮﻥ ﭘﻰ
ﺑﺮﺩ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺟﺒﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩ. ﺃﺻﻞ
ﺟﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﺳﻤﺎﻭﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻗﺮﻥ
ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﺩﺭ(ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻳﺰ)ﺃﺗﻤﻰ ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﺠﻮﻣﻰ
ﻫﺴﺖ. ﭘس ﻋﻠّﺖ'ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺟﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ(ﺫﺭﺍﺕ
ﺟﺒﺮﻯ)ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﺗﺎﺑﻊ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻫﻢ
ﺑﺸﺮﻁ ﺑﻮﺩﻥ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻳﺎﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺣﺮﻑ ﺯﺩ. ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺖ' ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺯﻧﺪﻩ'ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﺎﺻﻰ ﺣﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻳﻚ ﺃﺗﻢ
ﻟﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﻣﺎﺩﻩ
ﺣﺎﮐﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎ ﻣﺒﺪﺃ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺷﺎﻥ'ﻭﺣﺘی
ﺒﻨﻔﻮﺫ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺟﻨﻴﻦ ﺭﺍ ﮐﺎﺭ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ'ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺗﺌﻮﺭﻯ ﻓﺸﺎﺭ
ﮔﺎﺯﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ'ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ث
اﺑﺖ ﺑﺮ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻇﺮﻑ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺼﺎﺩﻡ
ﺫﺭﺍﺕ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺿﺮﺑﻪ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻧﻈﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺿﺮﺑﻪ'ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻴﭻ ﺿﺮﺑﻪ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺸﺎﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻭ
ﻏﻴﺮ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺿﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ'ﻓﺸﺎﺭ
ﻣﺘّﺼﻞ ﺑﻮﺟﻮﺩ
می آﻭﺭﺩ. ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻣﺴﻴﺮ
ﺫﺭّﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎ ﺗﺼﺎﺩﻡ ﻫﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻘﻄﻪ ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺑﻈﺮﻑ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ. ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺻﻞ ﺟﺒﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ'ﻣﮕﺮ ﺭﻭﺵ ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻣﻌﻴّﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﻌﻴّﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺫﺭﻩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻴﻊ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥ هست'
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ'ﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ
ﺭﺍ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ'ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ'ﻣﻌﻨﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﺄﺟﺰاء
ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺃﺗﻢ
ﮐﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺿﻊ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﺪﻡ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻫﻴﺰﻧﺒﺮﮒ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭﺿﻊ ﻳﻚ
ﺫﺭّﻩ ﺃﺗﻤﻰ'ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﻗﻴﻖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﺿﺮﺏ ﺩﻭ ﻋﺪﺩ
ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﻭﺿﻊ ﻧﻴﺰ'
ﺳﺮﻋﺖ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ به
اﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺑﺘﺎﺑﻴﻢ
ﺳﺮﻋﺖ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﻠﺎﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ. ﭘس ﺩﺭ ﺃﺗﻢ
ﺟﺒﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷِﻖّ ﺳﻮﻡ(ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)
ﺑﺎﺷﺪ. ﺃﺗﻢ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤی ﻮ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻥ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺟﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﻳﻚ ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺷﻮﺩ'ﭘﺶ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺁﻥ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ ﻳﻚ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﮑﺴﺎﺭ ﺁﻥ
ﺳﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻳﺎ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ'ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺷﻴاء
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻴﻴﻦ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﻮﻳس
ﺩﻭﺑﺮﻭﻟﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ'ﺑﺎ
ﺩﺍﺧﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺘﻐﻴّﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺨﻔﻰ'
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎ
ﺭﺍ'ﺑﻴﻚ (ﺟﺒﺮ
ﺗﺤﺘﺎﻧﻰ)
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﻨﻴﻢ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻮﺟﻰ ﻭ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻫﺎ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺁﻧﻄﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪﻡ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻣﻘﺎﺩﻳﺮ
ﺻﺤﻴﺢ'ﺑﻌﻀﻰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺨﻔﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪهیم. ﻓﻌﻠﺎ
ﺍثباﺕ ﺃﺻﻞ ﺟﺒﺮ
ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺣﺪﻭث ﻣﻄﻠﻖ(ﺣﮑﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ)ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺍﺯ
ﺯﻭﺍﻝ ﺟﺒﺮ ﺩﺭ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻴﻢ. (ﮔﻮﻯ)
ﻭ( ﺩﻳﺮﺍﻙ) ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺭ ﺃﺗﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻠﻰ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﺪﻫﺮ
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﻃﺒﻴﻌﺖ)
ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺠﺒﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ' ﺿﺮﺑﻪ
ﺷﺪﻳﺪﻯ به
(ﺟﺒﺮ ﻣﻄﻠﻖ) ﺯﺩ
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺃﺻﻞ ﺟﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﺴﻮس
ﭼﺸﻢ ﺃﺻﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﻕ ﺩﻳﺪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ' ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺃﺻﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ( ﺟﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ)
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺎﻧﮕﻴﻨﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺣﺪّ ﻣﺘﻮﺳّﻂ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﻣﻌﻴّﻦ می ﺸﻮﺩ
. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻢ
ﺍﻳﻦ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎ
ﺗﺎﺑﻊ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺟﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ' ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺁﻣﺎﺭﻯ'ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﻭ
ﺃﺻﻞ ﺳﺒﺐ ﻳﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎ'ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺳﺒﺐ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ.
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻮﻫﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ'
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻓﺮﺩﻯ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ. ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ'ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ . ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺃﺗﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ'ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﻧﻴﺰ
ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻧﻈﺮﻳﻪ (ﺍﺻﻮﻝ ﺗﺼﺎﺩﻑ)
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ'ﺣﺪﻭث
ﺍ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺃﺻﻞ ﺳﺒﺐ
ﮐﺎﻓﻰ'ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺎﻥ
ﺟﻮﺍﻥ'ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻰ
ﻋﺎﺩﺗﻰ ﻫﺎ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺟﺒﺮ
ﺷﮑﺎﻑ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ)
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ ﺷﮑﺎﻑ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻟﺎ
ﺍﮔﺮ ﺃﺻﻞ ﺟﺒﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺣﺴﺎس ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻓﮑﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﺎﺩﻩ. ﻭﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ'ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻨثی ﺷﺪﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ هاﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ثاﻧﻴﺎ
ﭼﻮﻥ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺠﺴﻢ ﺩﺍﺭﺩ'ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﺑﻊ
ﺟﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺃﺻﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﺩﻳﻨﮕﺘﻮﻥ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺩﺭ ﻏﺪﻩ
ﻣﻐﺰﻯ ﺳﺒﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻣﺎ ﮐﻪ ﺃثیر
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ'ﻭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺑﺎ
ﻗﻮﻩ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻗﻠﺐ ﺑﺎﻋﻀﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻣﻐﺰﻯ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﻀﻰ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ(ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻓﮑﺮﻯ)ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﺃﺗﻢ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﻫﻢ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺻﻰ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺃﺗﻢ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺎ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﻤﺎس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥ ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ(ﺃﺗﻢ
ﺧﺎﺻﻰ)ﺑﺎﻋث ﻓﮑﺮ
ﺷﻮﺩ'ﺑﺎﺯ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺩ'ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﮐﻪ ﺃﺗﻤﻰ ﺧﺎﺹ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ. ﺍﺩﻳﻨﮕﺘﻮﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺑﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻴﺄﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﺟﺒﺮﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻋﻤﻞ
ﺁﺯﺍﺩ'ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣثاﻝ ﺍﻭ
ﻇﺮﻓﻰ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮔﻮﻯ
ﻫﺎ ﺳﻔﻴﺪ'ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮔﻮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﻩ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺩﺭ(ﮐﻞ)
ﺭﻧﮓ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻣﺘّﺤﺪ
ﺍﻟﺸﮑﻞ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻃﻮﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻔﻴﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻴﺎﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﭼﭗ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻧﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻧﻈﺮﻯ'ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮ ﺭﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻇﺮﻑ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ'ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ' ﮐﻪ (ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﺎﺩﺭ ﺗﺮ)ﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﻣثاﻝ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﻘﻮﺍﻯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺁﻣﻴﺰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ'
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺑﺤﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺘﻤﻞ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺤﺘﻤﻞ
ﮐﻨﺪ'ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍ'ﻣﻴﻞ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﻭﻧﻮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺿﺪ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻋﻤﺪﺍ
ﻭ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ'ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺘﻤﻞ ﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻏﻴﺮ ﺟﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺮﻏﻴﺮﺟﺒﺮﻯ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺳﻮﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻐﺎﻳﺘﻰ ﻭ
ﻫﺪﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻬﺪﻑ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻳﻚ ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﻏﺎﻳﺎﺕ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻣﻄﺎﻣﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺤﺪ
ﻏﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ'
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺭﺍ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻭﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺍﺯ
ﺭﺍﻫﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺭﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺷﺪﻥ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ ﺑﻨﺪ
ﻭﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﻌﺪﻯ. ﻋﻠّﺖ
ﮐﺎﺭ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻳﮑﻰ
ﻓﻘﺪﺍﻥ ﺟﺒﺮ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺫﺭﺍﺕ ﻭ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﻫﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻪ ﺟﺒﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺃﺗﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺳﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﮐﻨﻴﻢ'ﻭ ﻫﻤﻪ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘﻠﺎﻧﻚ ﺃﺻﻞ
ﺟﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺣﺎﮐﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ ﻫﺴﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﻫﺴﺖ.
ﺃﻧﺸﺘﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻟﺎﻧﮋﻭﻥ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺃﺻﻞ ﻋﺪﻡ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻫﺎﻳﺰﻧﺒﺮﮒ'ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺫﺭﺍﺕ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻢ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻫﺴﺖ'ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﻫﻢ ﺟﺒﺮ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻫﺴﺖﻭﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ' ﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻦ ﻳﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺃﺗﻢ'ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ'ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﺃﺗﻢ
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﺃﺗﻢ ﺍﺳﺖ'ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺭّﺍﺕ ﺩﺭﺷﺖ
ﺗﺮ'ﺫﺭﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺭﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻃﻠﺴم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺯﻭﺩس
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺪﻡ ﺍﺟﺒﺎﺭ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻰ
ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﮓ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺮ ﺳﺮ ﺃﺻﻞ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ

ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻢ ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ'
ﻳﺎﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﻗﺒﻮل
کنند. ﻭﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﻋﻘﻞ
ﺿﻌﻴﻒ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺟﻠﻮ
ﺁﻣﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻴﺎﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ'
ﻗﺪﺭﺕﺩﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺑﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ'ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻫﺒﻞ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺭﺍ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ(ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﭼﺸﻤﻰ)
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻈﺮﻓﻴّﺖ
ﺩﻳﺪ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ'ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮕﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ'ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ0
ﺑﻴگ ﺑﻨﮕﻬﺎﻯ)
ﻓﺮﺿﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﮐﻞ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭﻣﻄﻠق
ﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻮﺩ.

ﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻤﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺗﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﻄﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺟﺒﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺟﺒﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺯ
ﺗﺌﻮﺭﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﺎ'ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻠﺎﺣﻈﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺃﺗﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻣﺎﻳﮑﺮﻭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰ'ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺫﺭّﻩ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﺴﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺤﻘﺎﺭﺕ
کومپلکس ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺗﮑﺒّﺮ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺰﺭﮒ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺃﺗﻢ'ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﺴﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺃﺗﻢ ﻫﻢ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻯ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺍﺭﺩ . ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺃﺗﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺟﺒﺮﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺮ ﭘﺎﻳﻪ ﺁﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺭﺍ. ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺷﮑﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺃﺗﻢ
ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ ﻭﻟﻰ
ﻫﻢ ﺟﺒﺮ ﻭﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﻫﺮ
ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ'ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁ. ﺭﺍ
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ(ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ)
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺠﺎﻯ(ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ) ﺟﺒﺮ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺒﻌﺪ
ﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺍﺟﺒﺎﺭ
ﻳﺎ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ' ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﻠﻤﻪ' ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻳﺎ ﻋﻨﺼﺮﻯ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻳﺎ
ﺗﻤﻴﻴﺰ ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻌﻴّﻦ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻋﻠّﺖ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻓﻴﺰﺑﮑﺪﺍﻧﺎﻥ'
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻰ
ﻗﻄﻌﻰ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻌﻤﻞ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺪﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻧﻔﻰ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻯ'ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ'ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ . ﻋﻠّﻴﺖ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻮﺍﺩث ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﺍﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﻔﺮﻭﺽ'ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﺩﻳﻨﮕﺘﻮﻥ
ﻋﺪم اﺟﺒﺎﺭ
ﻳﻚ
ﺗﺄﻳﻴﺪ'ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥﻄﻮﺭ
ﺑﺎﺗﮑﻮﻳﻦ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻩ ﺍﺯ ﭘﻨﻴﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻢ'ﺑﺎ
ﻋﻠﻴّﺖ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺴﺘﻢ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻮﺍﺩﺵ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻗﻄﻌﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ' ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺫﺭّﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ' ﺑﻨﻈﺮ
ﻓﻴﺰﻳﮑﺪﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﺫﺭﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﺩﻟﻴﻞ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻠﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻠﻢ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺃﻧﺸﺘﻦ
ﻧﻈﻤﻰ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻋﺪﻡ ﺍﺟﺒﺎﺭ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻋﺪﻡ ﺍﺟﺒﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻭ ﮐﻮﺍﻧﺘﺎ
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪﻡ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﺑﻌﻀﻰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻫﺎﻯ ﻣﺨﻔﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻞ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻮثّر ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺎﺩﻩ. ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﻋﻠﻴّﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﻠﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻠﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺳﺒﺐ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻋﻠﻴّﺖﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺁﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺬﺭﺍﺕ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺫﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﺳﺘﻮﻥ
ﻧﻮﺭ'ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺭﺍ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻠﻴّﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺪﺑّﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ
ﺁﻥ'ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺁﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻋﻤﻞ
ﻣﺨﺘﺎﺭﺍﻧﻪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ
ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻤﺎﮔﺮ
ﺟﺒﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻥ(ﻋﻠﻞ
ﻓﺎﻋﻠﻪ)ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺁﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻋﻤﻞ
ﺁﻥ ﻋﻠﻞ ﺭﺍ
ﻏﺎﺋﻰ ﻭ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﮐﻨﻴﻢ. ﺫﺭﻩ
ﭼﻮﻥ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻃﺮﻑ
ﺑﺮﻭﺩ' ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﻓﮑﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻄﺮﻓﻰ
ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﻚ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻄﻮﺭ ﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺄثیر
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﻳﺎ
ﻓﺸﺎﺭ
ﮐﻮﭼﮑﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺗﮑﻮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻫﻢ ﻋﻤﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﺩ ثنوﻳّﺖ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻭﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.

ﺍﺩﻳﻨﮕﺘﻮﻥ
ﻋﻤﻞ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ'ﺑﺮ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺃﺗﻢ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺶ
ﺟﻬﺎﻥﺮﺍﺍﺯ
ﺟﻨس ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻣﺎ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ'
ﺷﺒﻴﻪ ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﻴﻮﻟﺎ'ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺗﺎﺯﻩ'
ﺑﺪﺍ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﮐﺮﺩﻥ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﺑﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ(ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ)ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﺳﺘﻨﮑﺎﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺃﺯﻟﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻋی
ﺒﺎﻟﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺭﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﻋﺪﻡ ﺍﺟﺒﺎﺭ
ﺭﺍ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺟﺒﺮ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺟﺒﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺗﻴﺠﺎﺏ ﻭ
ﺑﺎﻋث
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﻳﻢ. ﻣﺎﭼﻮﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺑﺎ ﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻔﺮﻭﺽ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
(ﻣﻮﺟﺐ ﻳﺎ
ﭘﺮﻫﻴﺰ)ﮐﻨﻴﻢ. ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺗﺴﻠّﻂ
ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩ'ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺗﮑﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ'ﺑﮑﺸﻒ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺑﻔﻌﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺗﺮ ﺗﺼﺮﻑ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻮﺩ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻨﻴﻢ'ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﻤﺎﻳﺰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﺰﺗﻄﺎﺑق
ﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﺳﻨﮓ ﺍﺯ ﻗﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﻤﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ'
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻣﻮﺟﺒﺎﺕ
ﻭﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﭘس ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺩﻭﺭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﺮ ﻋﻤﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﻮس ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ
ﻋﻠّﺖ'ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﺶ ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﻟﻰ'ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻟﺬﺕ ﭘﻮﻝ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﻮﺩﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻭﻟﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﻴﮑﻪ ﻟﺬﺕ
ﺣﺴّﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎ'ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻏﺎﻳﺎﺕ
ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻝ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ. ﻣثلا
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳﻚ
ﻧﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺬﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﺁﻥ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺪﺭ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺰ ﻟﺬﺕ ﻫﺴﺖ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺮﻙ ﻟﺬﺕ ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ'ﺭﺍﻩ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﺎﺏ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ'ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
کاﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﺩ'ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻴﺮ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﺧﻴﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﻗﻮﻩ ﺑﺮﺗﺮ.
ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﺧﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺧﻴﺮ
ﻭﻧﻮﺭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ ﻓﻌﻠﺎ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻟﺬﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ'ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻢ
ﻃﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﺭﻧﺞ
ﺗﺰﮐّﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻣﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﺭ ﻗﻠﻤﺮﻭ(ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻫﺎﻯﺮﻭﺣﻰ)
ﻫﺴﺘﻴﻢ'ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎ ﻧﻔﻊ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺷﻮﺩ. ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭ ﻣﻘﻴﺎس ﺧﻴﺮ
ﻭﺷﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻗﻴﺎس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
(ﻗﻴﺎس ﻣﻊ
ﺍﻟﻔﺎﺭﻕ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﻴﺎس ﺧﻴﺮﻯ
ﺑﺎ ﺧﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮ'
ﻭ ﻳﺎ ﻗﻴﺎس
ﺷﺮﻯ ﺑﺎ ﺷﺮّ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻧﻮﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺩﻭ ﭼﻴﺰ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻮﺟﺒﺎﺕ
ﺑﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻳﻢ'ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻴﺰ ﺣﻔﻆ
ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻴﻢ'ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﺧﺎﺹ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻴﺰ
(ﺧﻮﺏ)ﻃﻠﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ'ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ
ﻳﺎ ﮐﺴﺒﻰ ﻳﺎ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻋﻤﻞ
ﻫﻮﺵ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻌﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ'ﺃﻣﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﮐﺴﺒﻰ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮﮐس
ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﮑﺪﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ'ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ
ﻭﺩﻳﺪ ﻭ ﻓهمید'ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻨﻴﺪ. ﻳﺎ
ﺣﻠﻮﺍ ﻭﺣﻠﻮﺍ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻫﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺣﺴّﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻃﺒﻊ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﻟﺬﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻋﻠﻞ
ﻗﻮﺍ ﺭﺍ ﺗﺎبع ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻭﻣﻮﺟﺒﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ'ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻋﻠّﺖ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﺮﻧﺪ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺭﺍ ﻗﻮﻩ ﺟﺒﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﺻﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ'ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﻞ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻩ
ﺣﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻴﺠﻮﺋﻴﻢ'ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻳﻢ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ'ﻭﺍﺯ
ﭼﺎﻟﻪ ﺑﭽﺎﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺩﺍﻥﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭﻭﻧﻰ'ﻣﻨﺸﺄ
ﻗﻄﻌﻰ ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﻳﻚ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺟﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻴﻦ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ' ﺧﻮﺩ
ﺟﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺿﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻮﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ) ﻧﻴﺰ ﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﻋِﺒﺮﺗﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ' ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﻄﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﺴؤوﻝ
ﭘﺂﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻣﻮﺟﻰ
ﻭ ﺫﺭﻩ ﻧﻮﺭ'ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻧﻪ
ﺗﻀﺎﺩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﻮﺝ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻫﻢ ﺫﺭﻩ
ﻧﻮﺭ'ﻭﻫﻢ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻣﺮ ﺳﻮﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻀﺎﺩ ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺿﺪﻳﺘﻰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻣﮑﻤّﻞ
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻣﻠﺰﻭﻡ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺪﺭّﺝ ﮐﻴﻔﻰ
ﺃﻣﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻴﭻ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﻭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺼﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺟﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻫﺪﻑ
ﺍﺯﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﺟﺴﺘﻦ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺪ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ'ﺑﮑﻠّﻰ
ﻫﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺣﺠﺎﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ. ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ ﻳﺎ
ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮔﻔﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻤﻞ ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺄﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻋﻘﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺘﻀﺎﺩ'ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ'ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻀﻤّﻦ
ﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺰ
ﻭﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭ
ﺳﻨﺘﺰ
ﺷﺮﮐﺖﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻣﮑّﻞ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻃﺮﻑ ﻳﮑﻰ ﻃﺮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﺰ ﻭ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺳﻨﺘﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺒﺮ
ﺷﺮﻁ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﻧﻔس
ﻣﺎ ﺗﺎﺑﻊ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﻮﺟﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﻮﺩ. ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺟﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺟﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﻔﺮﻭﺿﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺣﺪﻭث ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ' ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻧﺴﺒﺖ به
ﺮﻭﺍﺑﻂ ثاﺑﺘﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ'ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ . ﻣثاﻝ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﻤّﻞ
ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻥﺒﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻋﺎﻗﻞ'ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﺴﺖ
ﻳﮑﻰ(ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺩﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺃﺻﻠﻰ ﺧﻴﺮ. ﻳﺎ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺴﺖ'
ﻳﮑﻰ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ'ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻭﺳﺎﺋﻂ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﺮﺍﺩﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ'ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ. ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ( ﻧﻪ) ﺑﮕﻮﻳﺪ'
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻋﺪﻡ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺒﺮﻯ
ﻭﺑﺰﻭﺭ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻂ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺃﺑﺪﻯ' ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻮﺩﻙ
ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ'ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺍﺳﺖ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖﺍﻭ
ﻭﻗﺘﻰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ'ﺭﻓﺘﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻯ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻥ'ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺟﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ (ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺁﺯﺍﺩ)ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻄﺮﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻴﺎﺳﺖ. ﻓﮑﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﺍﻳﺶ
ﺑﻌﻘﻞ'ﻃﺒﻴﻌﺖﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪﺍﺟﺒﺎﺭ'
ﺑﻠﮑﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺍﺩﮔﺎﺯﻃﻠﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻃﻠﺴم ﻄﻠﺎﺋی
ﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺩﺭ ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮ ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻨﺘﺰ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻣﺘﻀﺎﺩ'
ﭼﻮﻥ ﺗﺰ ﻭﺁﻧﺘﻰ
ﺗﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺯ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﺩﻭﺭ
ﻣﺎﻧﺪﻳﻢ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﻮﻋﻰ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻳﺎ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻰ' ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ' ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﮐﺸﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
'ﻭﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ'ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﻋﺪﻡ
ﺍﺟﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ'ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ'ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻴﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺤﺪﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ ﻳﺎ
ﺃﻫﻮﻥﺍﻟﺸﺮﻳﻦ)
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﻢ.

ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ'ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻳﻚ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺯﺑﺎﻧﻰ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ'ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻞ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻧﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ . ﭘس ﺑﻴﻦ
ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎﺑﻊ ﺟﺒﺮ
ﻋﻠﻞ ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺧﻨﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺠﺒﺮ
ﺩﻟﺎﺋﻞ'ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺟﺒﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﻋﻠﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠّﻂ ﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺟﺒﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻗﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ. ﺭﻭﺡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮ
ﻣﺎﺩﻯ'ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﺒﺮ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭ
ﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﻋﺪﻡ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺧﻠﻂ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻳﻚ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ'ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺴﻠّﻂ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﺗﺴﻠﻂ ﺟﺴﻢ ﺑﺮ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﺴﻠّﻂ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺟﺴﻢ'ﻭ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺟﺒﺮ ﻋﻠّﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ ؟
ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﻋﻠﻴّﺖ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻭ ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﻋﻠّﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ'
ﻳﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
(ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎ)ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺯﺩﻩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ'
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺧﺎﺻﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﮔﺰﻳﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺘﺮﺍﻑ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﻟﻐﻮﻯ
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
(ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﻘاء
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ . ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. (ﺑﻮﺩﻥ)
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ(ﺷﺪﻥ)ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻋﻠﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﻴّﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺒﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻋﻠّﻰ. ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺰ(ﺑﻮﺩﻯ)
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻠﻞ '
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺩﻩ ﺁﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ'ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ'ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻗﺪ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺭﻭﻯ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴّﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺑﺎﺯ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻞ
ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻠﺎﻑ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮﻙ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣثبت
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻄﻠﻖ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺎ
ﺃﺻﻞ ﺳﺒﺒﻴّﺖ
ﻭ ﻋﻠّﻴّﺖ' ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺸﺄ
ﻋﻠّﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﺍﺳﺖ.

ﺟﻮﺍﺏ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺖ.
(ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﺧﺪﺍ)'ﻭ
(ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ).
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻣﺮﻭﺝ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺭﺍﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻀﻤّﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺪﻫﺪ' ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
. ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺗّﮑﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ'
ﻭﻣﻮﺟﺒﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻭ ﺍﺳﺎس ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﻮﺩﻥ'ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺭﺍ
ﻓﺮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻥ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺁﻥ
ﻗﻮﺍی ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺁﺯﺍﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﮐﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻌﻤﻞ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭ'ﻫﺮ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ'ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺩﻟﻴﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎ ﺭﺩ
ﺷﺪﻥ ﺁﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺿﺪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.

ﻭﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎس 'ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺷﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺵ' ﻭ
ﺑﻀﺮﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺳﺎﻟﻚ'
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ'ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺮﻗّﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ(ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻣﺎﺭﺳﻞ) ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺟﻨﺎﺡ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﺃﺻﻞ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎ' ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﺍﺵ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺎﺑﻌﺪ
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﺤﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ'ﺑﻌﻤﻖ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ'
ﮐﻪﺍﺯﻋﻤﻞ ﺗﺎ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻯ
ﺑﺎ ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻣﺤﻤﺪ'ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ'ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﻢ.
ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ'
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ. ﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪﻣﻄﻠﻖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟزء ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ(ﮐﻞ
ﻓﺮﺩﺍﻳﺶ)ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪﺟﺎﻫﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﻠﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺭﺍ'ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ به
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﻟﻮﻯﻠﺎﻭﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻗﻄﻌﻪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻘﻴّﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺮﮐﺖ ﺍﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. (ﺷﺮﮐﺖ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ)ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺸﮑﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس یا نفس
کلّ محمد . و ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ)ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻤﻪ
ﺍﺷﻴاء'ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻠّﺎﻕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻢ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻫﻢ ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ( ﻫﻮ). ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﭘﺶ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﻢ ﻇﻠﻢ ﻭﺳﺘﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻬﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺳﻬﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻭﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﻬﻢ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺍﺳﺖ. ﺳﻬﻢ
ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺧﻠّﺎﻕ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺿﺎﻳﺖﺑﺪﻫﻴﻢ'ﻭ
ﺩﺭ ﻏﺎﺋﻴّﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺻﻔﺖ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ'ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻣﺎﻝ ﻣﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺨﺶ
ﻣﺎ'ﺍﺯ ﻋﻤﻞ
ﺧﺎﻟﺺ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ ﻭ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺎ. ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺮ ﮐس ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ'ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﻟﺬﺕ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.   ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻠﻂ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺧﻨثی
ﺷﺪﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﭘس ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ'ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔ س ﺗﺎﺣﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴﻞ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﻮﺍﺩﺵ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﺷﻨﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻥ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻭﻣُﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ'ﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮﻉ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩ'ﭼﻨﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﻧﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﺮﺩﻭ ﺣﺎﻝ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ'ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ'ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻨﺎﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺸﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ'ﻭ ﺑﺎ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ.

ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺧﺪﺍ ﻧﺎﺷﻨﺎس 'ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ' ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ. ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
درﻣورد ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس ﻣﺎ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻯ
ﺗﻮﻗّﻌﺎﺕ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺣﻘﻴﻘﻰ'ﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﺳﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ'ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺗﻮﻫّﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ' ﺁﮔﺎﻩﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪ'ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ. ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺸﮑﻞ
ﺑﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ'ﻭﻓﺎﺭﻍ
ﺍﺯ ﻏﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﺗﻮﻫّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻢ
ﻭﺑﻴﺶ ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻮﻩ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺫﻭﺏ ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺕﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ' ﺍﻳﻦ
ﺫﻭﺏ ﺷﺪﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ'ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻣﻨﺒﻊ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺍﺭﺩ' ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭح
ﺒﺤﻬﺎﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ' ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩّ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ'ﻭﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺗﺮﻙ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
' ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ' ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻨﺪ .

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ'ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈﻢ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﺍﮐثرﺍ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻬﻠﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺣﺖﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺃثر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ'ﺑﺎﻋث
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ'
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻔﺶ ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ'
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ' ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻧﻈﻢ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ' ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻪﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻤﮑﻦ'ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻔﺴﺦ ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ'ﺩﺭ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ'ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺶ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺷﻮﻧﺪ .

ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﮐﺮﺩﻥ ﻳﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩﻥ'ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ'ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ'
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ'ﻋﻘﻞ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﺶ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ'
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ'ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ'ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺎﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺟﺰ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺒﻌﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﺩ به آﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺶ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻓﺮﺩ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭ ﺑﺎﺟﺮﺍ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻥﺎﺳﺖ. ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻮﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺠﺎﺕ'ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧﺶ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭﻭﻣﻮﺭ
ﻭﺳﻮﺳﻚ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻩ
ﻭﺟﻤﺎﺩ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺎﺳﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ(ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻤﻘﻰ)ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣثبت ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎ'ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺎﺳﺪ'
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺤﺮﻙ ﻧﻴﺴﺖ'
ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ ﻗﻮﻩ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺳﺮﻳﻊ'ﻭ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻧﺎﻡ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻫﻢ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﺄثیر ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺸﺒﺖ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺕ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺑﻴﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺕ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﻭﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻳﺪﺁﻝ)ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﮐﻢ
ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ'ﺩﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ'
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﻭ ﺟﻬﺖ ﺳﺨﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﺎﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺨﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﻁ ﻭ ﺗﻔﺮﻳﻂ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻭﺳﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﮐﻪﺑﺠﺎﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣثبت
'ﺑﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺮﻙ ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺧﺮﻳﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﺷﺘﺎﺏ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻌﺘﺎﺩﻯ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻟﺬﺕ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺰﻳﺪ
ﻃﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺸﻨﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺁﺏ ﺷﻮﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺗﺸﻨﻪ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ
ﺑﺪﺯﺩﺩ'ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺯﺩ ﮔﻨﺞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ'ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ' ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣثبت
ﻭﻣؤثّرﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ'ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ'ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺻﻔﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻣﺰﻳﺪ
ﻋﻠﺖ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻟﺰﻭم
اﻗﺪﺍﻡ ﻣثبت ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺳﻨﺎﻙ ﺍﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮓ
ﺷﺎﺑﺖ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻭﺕ ﻫﺮ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﮐﻮه ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺍﮐثر ﻗﻮﺍﻯ ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﭼﺎﻟﻪ ﻭ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﻩ ﺑﻔﺮﺽ ﻫﻤﻮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺠﻠﻮ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺪﺭﻩ
ﺭﺍ'ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪ'ﺫﺍﺕ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍ'ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺍﺯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ
(ﺧﻔّﻔﻮﺍ
ﺗﻠﺤﻘﻮﺍ) ﺳﺒﮑﺒﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﻭﺯﻧﻪ
ﮐﻮﭼﮑﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻃﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺍﻫﺮ ﺑﺎﺷﺪ'ﭘس
ﺍﺯ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺠﻠﻮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﻠّﻪ'ﺯﻣﻴﻦ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺁﻥ
ثرﻭﺗﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺎ ﺗﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎﺭﺯﺵ
ﻃﻠﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺍﻫﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﺪ ﮐﻴﻠﻮ ﻃﻠﺎ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﻴﻒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﻗﺪﻡ
ﺑﺠﻠﻮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﻁ ﻭﺗﻔﺮﻳﻂ
ﻭﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ
ﻭ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻫﻮﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺤﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﭘﻠﮑﺎﻥ
ﭼﺸﻢ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ'ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻗﺪﻡ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ'ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﻧﮑﺭﺩﻥ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ'ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ'ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻮﻓّﻘﻴﺖ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺃﻣﺮ(ﻣﻨﻔﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣثبتی
)ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ثوﺍﺑﻰ
ﺷﻮﺩ. ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﺗﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺮﺯﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﺟﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺣﺮﮐﺖ ﻣثبت ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ'ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﮔﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﮑﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ'ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍ'ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺮﺷﮑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﺷﺖ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﻡ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻡ' ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻡ ﻭ
ﺑﻮﺳﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻢ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﻙ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺎﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭﺑﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺯ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺎﺹ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ'ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻋﻠﻰّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻥ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻣثبت ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ'ﮐﺎﺭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ'ﺧﻮﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭثاﺑﺖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻭﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺁﻥ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﺭﺍ' ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺨﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎﺋﻰ
ﺧﻄﺮ ﻳﺎ ﺿﺮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎلک ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺭﺧﺪﺍﺩ
ﻫﺎ ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ'ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻯ ها
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻭﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺗﺄثیر
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺴﻠّﻂ
ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ'ﻳﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ'ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭﮐﻞ
ﻋﻤﻞ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺑﻰ
ﻋﻤﻞ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻳﺎ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﮐﻪ ﺁﺭﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﻭﺩ' ﻳﺎ ﻧﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﻧﺮﻭﺩ . ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﺭﻯ
ﮔﻔﺖ'ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﻓﺘﻦ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯﺎﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﻭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺳﻮﺍس
ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺩﻭ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺭﺩﻭﻣﺮﺣﻠﻪ'ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﻌﻠﻴﻢ'ﻳﺎ ﺧﻠﺒﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ'ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺮﺳﻮ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﮐﺮﺩﻥ اﺯ ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻳﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺪﺍﻡ(ﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻦ)ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮﺍﻓﺮﺍﻁ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ'ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻮﺟّﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻮﺍﺏ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺁﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺭﻯ ﮔﻔﺘﻦ ﻳﺎ
ﻧﻪ'ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍﺏ ﺳﺎﺯ
ﺑﺸﮑﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺍثباﺕ ﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ'
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.

ﺩﻭﺩﻟﻰ
ﻭ ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ'
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﻋﻤﻞ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭﺳﻮﺍس 'ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪﻡ ﻳﺎ ﻧﻘﺺ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺮس
ﻭﻭﺳﻮﺍس ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺍﺗّﮑﺎ
ﺑﺘﺠﺎﺭﺏ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻥ'
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺮ
ﺧﻴﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺨﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ'ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ'ﺗﺎ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ'ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﮐﻢ
ﺭﻭﺋﻰ ﻭ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﺍﺗّﮑﺎﻯ
ﺑﺨﻮﺩ'ﻭﻳﺎ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺗﻠﺦ ﮔﺬﺷﺘﻪ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺤﺘﺎﻁ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﻣﺮﺗﺠﻊ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵﻫﺎ'ﻭ
ﻣﻤﺘﻨﻊ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﮐﻪ
ﻧﻬﻠﻴﺰﻡ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻤﺘﻨﻊ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻓﻨّﻰ ﻭ ﺟﻬﺎﻧی
اﺳﺖ' ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﭘس
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭙﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ'ﻭ ﭘﺶ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻗﺒﻠﻰ'ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﭘس
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ
ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻄﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺗﺮﺳﻮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻠّﻂ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻔس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﻌﻠﻢ ﻭ
ﺑﺎﺻﻮﻝ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻏﺎﺋﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻰ ﻏﻢ ﺩﺭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺧﻮﻥ
ﺳﺮﺩ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺣﻮﺍﺩث ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻮﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺤﻮﺍﺩث ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺘﺎد ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺝ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ'ﻭ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﺯﻭﺭﮔﻮ
ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ. ﻭﻟﻰﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﺮ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﻮﺍس ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺟﺮﺍﺋﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ.

ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻗﻮﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎﻋث ﺿﻌﻒ
ﻗﻮﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻘﻮﻝ ﮊﻭﻟﻴﺖ
ﺑﻮﺗﻮﻧﻴﻪ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺒﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺃﺳﻴﺮ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺳﺮﺳﺨﺘﻰ
ﻭ ﻟﺠﺎﺟﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻨﺎﻉ ﻳﺎ ﻭﺳﻮﺍس
ﺩﺭ ﺧﻂ ﻣﺸﻰ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺃﻳﻰ ﺍﺳﺖ . ﺳﺮﺳﺨﺘﻰ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﻧﺮﻣﺶ
ﺷﮑﻞ ناﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻭ ﻟﺠﺎﺝ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻮﻟی که ﺣﺘی
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﺸﻖ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩﺭﺃﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺪﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﻴﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻴﺮﺩ'ﻭﻟﻰ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧس ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﻟﺤﺎﺝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻣﻠّﺘﻰ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺑﺎﻳﮑﻮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻟﺠﺎﺝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻟﺠﻮﺝ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓﮑﺮ ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺳﺎﺩﻳﺴﺘﻰ.
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺳﺨﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﺸﻦ
ﻭﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪﻣﻴﻞ
ﻣﻄﻴﻊ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻥﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﻩﻃﻠﺐ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ. ﭘﺶ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻋﻮﺍﻡ
ﭘﺴﻨﺪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ'ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﻣﻮﻓﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺷﻮﺭﺵ ﺑﺮ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﺑﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺮﺳﺨﺘﻰ
ﻟﺠﺎﺝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﻚ ﺭﺃﻳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺠﺎﺝ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺁﺳﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻤﺎﻧﻰ'ﻭ ﺩﺭ
ﻟﺠﺎﺝ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺮﻣﺶ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻃﺮﺡ ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ. ﺳﺮ
ﺳﺨﺘﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻟﺠﺎﺝ
ﺍﺳﺖ ﺳﺮﺳﺨﺖ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺤﺎﺟّﻪ
ﮐﻨﺪ ﻋﻴﺐﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻟﺠﻮﺝ
ﺑﻔﻌﻞ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺻﻮل
ﻮﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺻﺤﻴﺢ' ﺟﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪﻏﻠﻂ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻗﻴﺎس
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎس ﺑﻤﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻏﻠﻂ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺠﻮﺝ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﺮﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﺪﻝ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺿﻌﻒ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻤﻨّﻴﺎﺕﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺍﻭ'ﺑﺎﻋث ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺠﺎﺝ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻠﺎﺵ ﺷﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﻭﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻧﻪ
ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﺑﺎﻳﺮﺍﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﻧﻪ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺧﺎﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺩ'ﭘﺴﺘﻰ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺴﻠّﻂ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺯﻭﺭﮔﻮ
ﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺭﺍﻩ
ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ
ﻟﺠﻮﺝ
ﺍﺑﺮﺍﺯﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺗﻮ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ. ﻟﺠﻮﺝ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻮﺍﻟﻬﻮس
ﮐﻪ ثباﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﻮس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﻋﮑس
ﻟﺠﻮﺝ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻌﮕﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻠّﺖ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﻮﻗﻌﻰ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﺵ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻓﮑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮐﻨﮑﺎﺵ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ'ﻓﻮﺭﺍ
ﻧﻈﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻫﻮس ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻴﻪ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻴﻄﺮﻑ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻧﺪﻳﺪ'ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺨﻔﻴﻒ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻫﻮس
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺃﻳﻰ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺑﺎ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ'ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻢ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﮐﻨﺪ. ﺭﻙ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﺻﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺍﻳﻦ
ﻫﻮس ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻧﺮﻣﺶ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻏﺮﻳﺰﻯﺎﻃﻔﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻚ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺑﺎ ﻧﺮﻣﺶ'ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻠّﺖ
ﺁﻥ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﺨﺸﻢ ﺁﻣﺪﻥ
ﮐﻮﺩﻙ ﺍﺳﺖ. ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺷﻮﺩ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻮﺭﺵ ﮐﻨﺪ.

ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﻁ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ'ﺑﺤث
ﻧﻘﺼﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺨﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻠّﺖ ﻋﺪﻡ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
نیرﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﺒﺎﺷﺪ' ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻳﺎ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺯﻭﺩ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺳﺮﻳﻊ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻭﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻋﻠّﺖ
ﺁﻥ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﺰﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﻣﺎﻧﻊ'ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﭙﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻘﺼﺪ'
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ'ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺪﻩ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺳﺖ'ﻧﻘﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﺎﺩﮔﻰ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺘﻠﻮﻥ
ﺍﻟﻤﺰﺍﺝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺮ ﺗﺼﻤﻴﻢ
(ﺗﻤﺠﻤﺞ)
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﻣﺪﻋﻰ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺑﭙﻴﺮ ﻋﺪﻡ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﺮﻳﻚ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ ﻋﻤﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺟﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﻓﻘﺪﺍﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺟﻨﺒﺸﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭﭘﺎﻳﺪﺍﺭﺗﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻳﺶ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺧﻤﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﻌّﺎﻝ ﮔﺮﺩﺩ.

ﻫﻴﻤﺎﻧس
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ثاﻧﻮﻳﻪ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻠﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺎﺣﺴﺎﺳﻬﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻭ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ثاﻧﻮﻳﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺻﺎﺣﺐ(ﻧﻔس
ﺑﺪﺍﺋﻰ)ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﻰ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﻓﻮﺭﺍ
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻣﺘﻮﺟّﻪﺍﻫﺎﻧﺖﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺭﻧﻪ ﻟﻮﺳﻦ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﮐﺘﺮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ'
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ'ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺷﺨﺺ ﺑﺴﻮﻯ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﺧﺎﻟﺺ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻫﺴﺖ. ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺑﻐﺮﻧﺞ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻓﻮﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻭﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺟﻨﺒﺶ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺪﺗﻰ
ﺣﺘﻰ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯ'ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ ﺿﺒﻂ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺯﻳﺎﺩ'
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﺵ
ﻓﺸﺎﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﮐﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻋﺼﺒﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻋﺪﻡ
ﺗﺴﻠّﻂ
ﺑﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﻮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺯﻭﺩ
ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﻰ
ﺭﻭﻳّﻪ ﻭ
ﺩﺭﺷﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻭﻟﻰ
ﺩﻭﺍﻡ ﻋﻤﻞ
ﺁﺩﻡ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺗﺤﺮﻳﮑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.

ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ'ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ'(ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻓﮑﺮﻯ)
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﺪﺭﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮊﻣﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ'ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻋﻤﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻫﻮس
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺴّﺎس
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻓﻮﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟی
ﺘﺤﺮﻳﻚ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻰ
ﻗﻴﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻌﻤﻞ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺮﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﻁ ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ'ﻟﺰﻭﻣﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺪﺕ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺭﻳﺸﻪ
ﺁﻥ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﻯ . ﺩﺭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﻋﻤﻞ ﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻴﻞ ﺍﻭ ﺑﺎﻋث ﺗﺤﺮﻳک
اﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﭘﺨﺘﻪ
ﺷﺪﻥ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻓﮑﺮﻯ'ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺁﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺳﻮﺳﻪ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﺰﻣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺬﻫﻨﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺎﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻣﻮﺟﺐ
ﻧﺎﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ثاﺑﺘﻰ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺤﺮﻳﮑﻰ'ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻰ ﻗﻴﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻋﺪﻡ
ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺑﻰ ﻗﻴﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﻗﻮﻩ ﺗﺤﺮﻳﻚ'ﻭ
ﺑﺎ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧی
اﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ ﺑﻰ
ﻗﻴﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ'ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻤﻮﺩﮔی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﻰ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺳﺘﻮﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﮕﺎﺭﺳﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻋﻴﺐ
ﺩﺭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺍﺳﺖ'ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﻭ ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕﺭﺍ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺃﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺟﺎﻥ
ﺟﺎﻙ ﺭﻭﺳﻮ'
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ' ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺁﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺎﺷﻘﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ'ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻋﺸﻘﺶ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻳﺎ ﺳﺮﺫ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺧﻠﻂ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ
ﻏﻴﺮ ﺣﺴّﺎس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﻤی
ﺒﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻭﻉ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﻧﻊ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻄﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻨﻮﻉ. ﻭ
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﺷﺪﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺟﺎ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ'ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ. ﭘس
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻨﻔﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺣﺎﻝ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺤﺮﻳﮑﻰ'ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﮐﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻳﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺳﻠﻮﻙ.
ﮐﻢ ﻭﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺒﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺎﺩﺗﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺤﺮﻳﻚ' ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﻧﺎﻗﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺺ ﺍﺯ
ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ' ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻋﺪﻡ
ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻴﺐ ﺍﻭ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻓﻮﺭﺍ ﻭ ﺑﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﮐﻪ
ﮐﻢ ﺗﻌﻘّﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩﺩﺍﺭ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺤﺮﻳﮑﻰ'ﺳﺒﺐ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ' ﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﮔﺎﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ'ﻧﻘﺺ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻘﻮﻁ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻨﮑﺎﺵ
ﻭ ﻧﻘﺪ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻘﻞ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯ'ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﺃثر ﻣﻬﻤّﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ'ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺗﺮس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﻫﺎ
ﻣﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻔﻨﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺍﻳﻦ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻠﮑﻪ
ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺗﮑﮑﺎﻯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﺍﺩ' ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﺺ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭ ثوﺍﺏ'ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻧﻘﺺ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ'ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻧﻔﺶ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻭﺿﻊ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺴﻰ'ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ' ﻋﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ'ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ'ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻋﺶ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ' ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻓﻮﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ '
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﭘﺎثوﻟﻮﺟﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻣﺮﺍﺽ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺗﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﺭﺍم
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺎﻳﺺ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪگی ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ'ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻔﺎﺳﺪﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ'ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ'ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ ﺷﻘﻰ
ﺳﺮﮐﺶ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻨﺪ'ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻣﺒﺮﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺟﺴﻤی
ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ'ﻭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﻗﺮّﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻫﻢ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﮐﻠﻴﺪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ'ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺸﻖ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻭﻧﻮﻉ ﻳﮑﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻕ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻀﺎ
ﺭﻓﺘﻪ'ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻣﺼﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻨﺸﺄ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺻﻔﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﻣﺎ'ﻭﺻﻔﺖ
ﻫﻮﺵ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺗﻦ'ﻭ
ﻣﺴﺎﻟﻤﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'  ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﻋﻴﺐ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﻮﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻃﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺒﻮﺭ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻣﻴﺪ'ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻤﺎﻡ ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻬﻤﻰ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﻦ'ﭼﻮﻥ ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ به ﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺧﻴﻠﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ'ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺫﺧﻴﺮﺕ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﻔﺎﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭی
های ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻳﺎ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﺮﺻﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻗﺺ ﺍﻟﻌﻀﻮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﺧﻴﻠﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺗﺮﻳﺒﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺗﻦ'ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻋﻘﻞ'ﻧﻘﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺁﺷﻴﻞ
ﺩﺍﻟﻤﺎس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ ﻣﺴﺘﻘﻠّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﭘس
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻘﺎﻳﺺ
ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃثر
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﺯ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ'ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩ
ﺩﺭﺩﺭﻳﺎ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩ
ﻣﺴﺘﻘلی ﻨﻴﺴﺖ.
ﭘﺶ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺸﺒﺖﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮐﻤﺘﺮ'ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺧﻴﺮ ﻭﻣثبت
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ'ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺫﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻦ ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎﻯﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ
ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻧﮕﺮﺩﺩ'ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺻﻔﺖ ﻣثبت
ﺩﻳﺪ ﻭﻋﮑس ﺻﻔﺖ
ﺯﺷﺖ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ'ﻳﺎ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ
ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗثبیت
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻭﮔﺴﻴﺨﺘﮕﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﮐﺮﺍﮐﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ'ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ'ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ(ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮ)ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ' ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﻭﻃﺒﻘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ'
ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺎﺭﻭﻙ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﻬﻢ ﺍﻣﺮﺍﺽ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﻭﺿﻊ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ'ﺍﺯ
ﺣﺪﻯ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺑﺎﺕ
ﻭﻧﺎﻫﻨﺠﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ'ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ'ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺩﻭﺟﻬﻨﻢ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﺷﺒﻬﺎﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﺗﺎﺩﻭ
ﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻣﺮﺍﺽ
ﻣﺎﻟﻴﺨﻮﻟﻴﺎ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺵ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ'ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺘﻦ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺮﻭﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮﺍﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﺎﺭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ ﻳﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺶﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﻣﺪﺭﻙ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﻚ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﭙﻴﺮ'ﻋﮑس
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ'ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺟﺰ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ

ﭘس
ﻋﻠﻞ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﻭ
ﻣﻨﺒﻊ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻳﺎ
ﺟﺮﺍﺣﺎﺕﻭﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ' ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺿﻊ ﻣﺰﺍﺟﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻢ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﻧﺎ
ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻴﺮﺍ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻭﺿﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺎﻗﺺ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﻘﺺ
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺭﺍﻩ ﻋﻠﺎﺝ
ﻃﺒّﻰ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺷﺎﻧﺶ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻔﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ'ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪ ﺗﺮ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﺑﺪﺑﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺿﻌﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ'
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺍثی ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺗﺤﻘّﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ'ﺷﺎﻧس
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﭼﻘﺪﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻬﺪﻭﻯ'ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ'ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ'ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ'ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ'ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻳﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ'
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺯﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﺎﺭﻭﻙ
ﻧﻘﺎﻳﺺ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ'ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟزء ﺃثر
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﮐﻞّ ﺧﻮﻳﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﮐﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺧﻮﻥ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻐﺰ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻘﺶﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻴﻦ ﺗﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﻐﺰ ﻭ ﺧﻮﻥ
ﻭ ﺗﻦ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺤﮑﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺒﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ'ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﮐﻪ
ﻋﻴﺐ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻄﻔﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ(ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺧﻮﺩ)ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﭘس
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭ ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖ'ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺣﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮐﻤﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﺭﻧﺞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ
. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﺮﺍﺽ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ'ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻠﻞ ﻋﺪﻡ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ'ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺻﺤﻴﺢ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭی هاﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺸﺎﻋﺮ
ﻭﺗﻠﻔﺎﺕ
ﺯﻭﺩﺭس'ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ' ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻤﻴﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﮐﻮﺭﺗﮑس
'ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﺗﺎ 14ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ۹ ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ'ﻭ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻪ'ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ تا ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ
ﮐﻮﺭﺗﮑس 'ﻳﺎ
ﺷﺎﺧک هاﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺁﻥ می ﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﺦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻳﺎ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻓﻌﺎﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﻘﺶ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ
ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﻢ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ'
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻣﺎﻫﻴﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ث اﺑﺖ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺯﺷﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ'ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻤﻘﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﺭﺍ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﭘﺶ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﻰ' ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺩﺭﻙ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﺐ'ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺷﺐ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺿﻌﻒ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ' ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻰ ﻗﻴﺪﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭهاﻯ
ﺯﺷﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻙ
ﺯﺷﺘﻴﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺗﻦ'ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ) ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻃﻔﻞ
ﻫﺸﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﺴﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ'ﻋﻮﺍﺭﺽ ﭘﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ'ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ'ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻨﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺭﺵ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻠﻐﺰﻧﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺮ'ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺸﺪﺕ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻩ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺁﺷﻴﻞ
ﺩﻟﻤﺎس ﭘﻨﺞ ﻧﻮﻉ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﭙﻨﺞ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﺑﺎﻋث
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺰﺍﺝ
ﭘﺎﺭﺍﻧﻮﻳﺎﺋﻰ'ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﺰﺍﺝ
ﺗﺒﻪ ﮐﺎﺭﻯ'ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺰﺍﺝ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺳﺎﻳﮑﻮﺗﻴﻚ'
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺰﺍﺝ ﺗﺄثیر
ﭘﺬﻳﺮﻯ. ﭘﺎﺭﺍﻧﻮﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﻫﺬﻳﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻫﻠﻮﺳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺬﻳﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﻣﻦ)
ﺷﺨﺺ ﺭﺷﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﺬﻳﺎﻥ
ﻭ ﭘﺮﺣﺮﻓﻰ'ﻭ
ﻫﺬﻳﺎﻥ
ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻳﺪﺭﺕ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺦ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺗﺒﻪ
ﮐﺎﺭﻯ'ﺑﻌﮑس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ'ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺗﺒﻪ ﮐﺎﺭ ﻋﻤﺪﺍ
ﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﻮﺑﻰ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﺒﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻄﺮﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺫﺍﺗﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺑﺪﻯ
ﻣﺤﺒﻮﺏﺭﺍ
ﻧﻴﮑﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻄﻴﻊ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﻋﻘﻠﻮ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮ
ﺧﻮﺩ'ﻭﺑﺎ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺷﮑﺴﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺣﻘﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ' ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﺭﻙ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺗﺒﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺟﻨﻮﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭ ﻣﻴﻞ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺷﮑﻞ ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻮﺍﺩث ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﻠﺎﻯ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺑﮑﻠّﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺩﻭﻡ ﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ'ﮐﺎﺭ
ﺑﺸﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﻭﺗﺒﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭﺷﻮﺭﺵ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺑﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﻙ ﻭ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻧﺪﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ
ﺑﺎ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻄﺮ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺪﻙ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻫﺠﺮﺕ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎ'ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻳﻚ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﻝ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻘﺎﻁ ﺃﻣﻦ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺮﻯ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻧﻰ'ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ'ﺑﺨﻄﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻳﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻣﻨﺎﻓﻌﻰ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ. ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﻏﺎﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻭﻋﺰﻳﺰﺍﻥ'ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎﺯ
ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺎﻟﻤﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺿﻊ
ﺳﺎﺑﻖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ'ﻭﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻥ'ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ'ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻧﻴﻤﻪ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ ﺧﺎﺗﻢ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ'
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﮊﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻫﺮ
ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺸﮑﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺣﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻭ
ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻠﻮﺗﻴﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ ﺩﺭﺧﻠﻖ
ﻭﺧﻮﻯ'ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺎﻟﻴﺨﻮﻟﻴﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ ﮔﻬﮕﺎﻫﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﺮﻭﺕ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺰﺍﺝ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎﻣﻨﻈّﻢ
ﻭﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺮﺣﺮﻑ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﻁ ﮔﺮ
ﻭﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﺎﺟﺮﺍﺟﻮ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻗﻬﺮ ﻭ ﺁﺷﺘﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻭﺗﻮﺍﺯﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻃﺮﺣﻬﺎ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻬﻴﻪ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ'ﺑﺎ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻣﺎﻟﻴﺨﻮﻟﻴﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺃﻧﺪﻭﻫﮕﻴﻦ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻓﻌّﻠﻴت ها
ی ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺸﺨّﺼﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ' ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺼﻰ'ﻭﻟﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ' ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺧﻮﺩ' ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﺪﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻌﻠّﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺮﺍﻯﭙس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ. ﭘس
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻪ ﺍﻧﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﺼﺮ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻋﺼﻮﺭ. ﭘس
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ
ﻧﮑﻨﺪ'ﻭﻋﻤﺮ
ﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﺨﺼﺺ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﮐصرﺍ
ﺧﺎﻣﻮﺵ'ﻭﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻀﺎﻋﻒﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﻌﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻭ
ﻟﻤﻴﺪﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ'ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻳﮑﻠﻮﺗﻴﻤﻰ
ﺩﻭﺭﻩﺍﻯ '
ﺗﻨﺎﻭﺏ
ﻣﺎﻟﻴﺨﻮﻟﻴﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻏﻤﻨﺎﻙ
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺷﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻏﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﺷﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻗﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺷﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻏﻢ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﺟﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣثاﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺃﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻧﺪﻩ'ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻄﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﻋﺮﺷﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ'
ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺪﻫﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺗﺄثّر ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ'
ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﺗﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻧﺎﻣﺮﺑﻮﻁ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻠﻞ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﺄثیر ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺣﺬﻑ ﺯﻭﺍﺋﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ'ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭﻟﻮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺧﺎﺹ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﺷﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺳﻨﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ' ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﺎﻅ' ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﻳﺎ ﺑﺪ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺸﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪﮐﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ' ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﮐﻔﺮ ﻭﺟﻬﻞ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺎﻫﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻃﺮﺡ
ﺭﻳﺰﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس 'ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺩﺭ اﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪ' ﺗﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻌﻘﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻓﺎﻗﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺎﺻﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺷﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ'ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ' ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﻣﺸﺎﻋﺮ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺯﻭﺩ
ﺭس (ﻧﻮﺭﺍﺳﺘﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﻣﺤﺮﻙ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺃثر ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻥ ﻭ ﺍﻓﺖ
ﺳﻄﺢ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻧﻘﺎﻁ ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﺭ ﻟﻮﺡ ﺩﻝ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺭﻓﻊ
ﺍﻳﻦ ﻟﮑّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ'ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺷﮑﺎﻟﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺒﺐ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺕ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻟﻮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ
ﺭﺧﻮﺕﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﻭﻣﻮﺭﻓﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﮑﻞ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭﻙ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ
ﮐﻨﺠﮑﺎﻭﻯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺵ ﺁﻳﻨﺪ'
ﻟﺬﺕ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ'
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﻋﻠّﺖ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ' ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺘﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ' ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺮﻙ ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ'ﺯﻭﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻧﺪﺍﻣﺖ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﺑﻨﻮﻉ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺨﺪﺭ ﻗﺒﻠﻰ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻳﺎ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺨﺪﺭ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ' ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﺭﺍﻡ ﺑﮕﺮﺩﻧﺪ'
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻭﻗﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺮﻙ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﭘس ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺘﺎﺩ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻟﮑﻠﻰ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﺬﻳﺎﻥ
ﻭ ﺧﺸﻦ ﻭﺟﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺨﺪّ ﺭ
ﺑﮕﺮﻳﻪ ﻭ ﺯﻭﺯﻩ
ﮐﺸﻴﺪﻥ'ﻭ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍﻧﻴﺰ
ﺯﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺗﻦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭘس ﻣﺪﺍﻡ ﺁﺭﻯ
ﺑﻬﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺍﻣﺎ
ﺍﻓﺮﺍﻁ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ'ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺟﺪﻯّ' ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺷﻴﺰﻭﻓﺮﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﻄﻊ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﺎ
ﺭﺍ' ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔﺶ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺒﻴﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺷﻴﺰﻭﻓﺮﻧﻰ'ﻭﻗﺘﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﮐﻪﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ ﻭ
ﺟﻬّﻨﻤﺴﺎﺯ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺷﺎﻧس ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺻﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ'ﭼﻮﻥ ﺳﺮ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺳﺮ
ﺑﺮﻭﺩ ﺗﻦ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﻙ ﺻﺒﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ'ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ.

ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺗﺒﺎﻫﻰ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﺵ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﻨﻮﻥ
ﺁﻣﻴﺰﻯ'ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ. ﻭﺑﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﭽﻪﺍﺵ
ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻢ ﮐﻢ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﺎﻟﺖ ﺷﺎﺑﺘﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻗﺎﺗﻞ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ث اﺑﺖ
ﻣﺮﻳﺾ ﻳﺎ
ﻋﻠﻴﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻭﺳﻮﺍس
ﺑﺮﺳﺪ' ﻭ ﺳﻮﺳﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﺗﺼﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻥ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻴﻞ
ﻗﺒﻠﻰ'ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺑﻮﻯ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮد. ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺳﻮﺳﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﻟﻮﺧﻮﺩﮐﺎﺭ'ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭ(ﺣﺪﻳث ﻧﻔس
)ﻭﺳﻮﺍﺳﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺮﺽ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻓﮑﺮ ﻭﺳﻮﺍس
ﺩﺯﺩﮐﻰ
ﺑﻮﺟﺪﺍﻥ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﻮ
ﻫﻤﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻨﺸﺎﻥ
ﺧﻄﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘﺶ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻡ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﺎﻧﻊ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻭ'ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻮﺍس ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ'
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺳﻮﺍﺳﻬﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﻓﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ'ﻭﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
'ﻳﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﺳﻮﺍس ﻣﻘﺪس ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﺳﻮﺍس
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻮﺳﻮﺍس ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ. ﻭﺳﻮﺍﺳﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺷﺨﺺ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻳﺪ'ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭﻧﺎ
ﺑﻬﻨﮕﺎﻡ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻮﺍس ﺑﺎ
ﺟﻨﻮﻥ
ﺷﮑّﺎﮐﻴّﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻭﺍﺳﻮﺍﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺷﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻓﮑﺎﺭ
ثاﺑﺖ
ﺗﺤﺮﻳﮑﻰ'ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻨﻔﻰ ﺷﺨﺺ'ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﮕﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﺎﺑﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺭﺍ ﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻠﻮﻝ ﺭﻭﺡ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﻧﺎﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺤﺮﻳﮑﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻠﻴﻞ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺁﻥ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﺑﮑﻠّﻰ
ﻏﺎﻳﺐ'ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻨﻮﻥ ﺩﺯﺩﻯ
ﻳﺎ ﺟﻨﻮﻥ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺁﺗﺶ ﺳﻮﺯﻯ ﺑﺂﺗﺶ
ﺍﻓﺮﻭﺯﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻟﺬﺕ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺷﻌﻠﻪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺮﻭﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺳﻮﺧﺘﻦ ﺷﻬﺮ
ﺭﻡ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ'ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ'ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮔﺮ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﮔﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺘﻦ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ'
ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ'ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻗﻀﺎﺕ ﺷﺮﻉ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺣﮑﻢ ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻧﺪﻫﻨﺪ'ﻭﻟﻮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﮐﻔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺣﮑﻢ ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﭘس
ﻗﺮﺑﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺠﻬﻨﻢ ﻣی ﻔﺮﺳﺘﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻧﺮﻭﻧﺪ ﺑﻌﮑس
ﺁﻥ ﺩﻋﺎﻯ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻣﺤﮑﻮﻣﻴّﺖ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ'ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺑﺮﻭﺩ'ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ'ﺩﻋﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ'ﻭﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺝ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻭﺳﻮﺍﺳﻬﺎﻯ
ﺩﻓﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺗﺮﺳﻬﺎ' ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﺑﻴﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺳﻮﺍﺳﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺗﺮس ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻬﻤﻰ ﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻮﺍﺳﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭼﻴﺴﺖ؟ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎ
ﻓﮑﺮ ثاﺑﺖ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺿﻌﻴﻒﺍﺳﺖ'ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﮕﻠﻰ
ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ'ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﮕﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﮐﺸﺎﻥ
ﻭﭼﻤﺎﻗﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ
ﺩﻳﻨﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻔﮑﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ث
باﺕ ﻭ ﺣﻖ
ﺟﻠﻮﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻯ ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻴﻤﺎﺭی
هاﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺪﻡ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ' ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﺤﻄﺎﻁ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺬﻳﺎﻧﻬﺎﻯ ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ'ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻭﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻨﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻫﻮﺳﻨﺎﻙ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻗﻮﺍﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ'
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ
ﻫﺎﻯ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﺟﻨﺴﻰ ﻳﺎ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ(ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﺭﺍﺩﻩ) ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﮐﻤﺘﺮ'ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋلیّ
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺭﺿﺎﻯ
ﺍﻭ' ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺗﻮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ'ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺕﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﺁﺯﺍﺭﻯ به ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺟزء ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ(ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ نو
آموزشی ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻳﺎ
ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺪﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺮﻙ
ﺁثاﺭ ﻣﻮﺭﻭثی
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔﺶ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓﻬﻢ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻣﻀﺮﺍﺕ ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﭘﻠّﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﮐﻪ
ﻳﮑﺼﺪ ﮐﻴﻠﻮ
ﻃﻠﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﭘﻠّﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺿﺮﺭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻓﺴﻮس ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﻃﻠﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎﻫﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺷﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ'ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ثرﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻃﻠﺎﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﮐﻮﻫﻬﺎ ﻭ
ﺧﺎﻙ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻃﻠﺎ ﻭ ﺟﻮﺍﻫﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺪ ﮐﻴﻠﻮ ﻃﻠﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﻤﻌﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ'ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﻙ ﺣﺎﻝ ﻭﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﻮﺵ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ'ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﺎﮐﻰ'ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻧﻮﻉ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻔﺮ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﺎﻓﺖ
ﻭ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ.
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻣﺴﺎﻓﺘﻬﺎ ﻃﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ(ﻃﻰّ
ﺍﻟﺄﺭﺽ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻨﻘﻄﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﮐﺴﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻧﺮﻭﻧﺪ'ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎﻟﻎ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ'ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻬﺮ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭘﺶ
ﺗﻬﻴّﻪ ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻳﺴﺖ'ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻋﻀﻮﻯ ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺑﻴﻤﺎﺭی
هاﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ'ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺷﺸﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس 'ﻭ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ'ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ'ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ' ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ' ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺪ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺭﺏ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ' ﺩﺭ
ﺁﻣﻮﺯش هاﻯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ' ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺯﻣﺎﻥ' ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺭﻭﺍﻥﺮﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺭﺍ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ'ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻘﺪس ﺷﺪﻩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ'ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'ﻃﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻫﺮ
ﻃﻔﻠﻰ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺃﺳﻴﺮ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﺸﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺩﻳﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺷﺪﻳﺪ ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ'ﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﺎﺹ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺩﻓﻊ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻴﻨﻰ'ﺑﮑﻤﻚ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺗﻦ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻌﺎﺩﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ' به
عنوﺍﻥ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺄﻣﻨﻴّﺖ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻧﻰ'ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ'ﺗﺎ
ﺑﻌﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ'
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ ﻧﻮﺡ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ'ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻧﺮﻓﺖ. ﺗﺎ
ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﺎ ﻧﻔس
ﺷﺪ'ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﮊﻳﻠﺒﺮ
ﺭﺍﺑﻴﻦ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ' ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺳﺮ ﭘﻴﭽﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ' ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﻫﺪﻓﺪﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍﺑﻔﻬﻤﺪ'
ﻭﺷﺨﺼﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭﭘﺮﻧﺴﻴﭗ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺗﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣثبت ﻭﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﻭﻟﺒﻪ ﺗﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ ﺯﻧﮕﻰ
ﻣﺴﺖ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺗﺮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣثبت ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺃﺻﻞ
ﻣﻌﺮﻭﻑ (ﻫﻤﻪ
ﻳﺎ ﻫﻴﭻ)ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ'ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﺸﺒﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺍﻧﺒﺴﺎﻁ
ﺧﺎﻃﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﮐﻮﺷﺶ ﺩﺭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟی
ﺴﻮﺩ ﻣﻮﻗﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻫﺴﺖ'
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ'ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻣﺎ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻧﻘﺶ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﺨﺮﺝ ﺩﺍﺩ. ﻧﺎﭼﺎﺭﻡ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﻮﮊﻩ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ'ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
(ﺣﻀﺮﺕ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭙﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻴﺎﺑﻢ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﮐﻤﻚ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ' ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺩﺭﻙ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺒﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ
ﺑس ﺍﺳﺖ .

M191

مرگ
وگورستان
چگونه عاقبتی
است ؟

این نویسنده
فراوان در
باره وظیفه
سلوک الهی با
اولیای الهی بمعرفی
خداوند گفته
است. ولی
کسانی که سلوک
الهی نکنند پس
از مرگ نوع بشری
خود،
عاقبتهای هولناک
مسخ حیوانی
مجدد بجهان را
دارند. که گذشته
های حیوانی خود
را تکرار
مینمایند. ولی
سالکان وکاملان
الهی پایان
داده وظیفه الهی
خود، پس از مرگ
نوع بشری
کنونی بهشتهای
بسیار
سعادتمندانه
نوع برتر فوق بشری
را دارند. واگر
بشهود
آخرقاﺌم نرسیده
باشند، در فصل
نوع بشری بهتری
وبا کرامات
بالفعل و
بالقوٌه
بهتری، چون عقل
واراده وصفات حیاتی
بیشتری بجهان تولد
مجدد
مییابند، تا
شاید بشهود تجلٌی
الهی قاﺌم و
شایستگی نوع
فوق بشری فرشته
گونه برسند. که
تا أبد این پیشرفتهای
نوعی و
تجلٌیات
الهی، وکسب
صفات و(این
همانی) مراتب
الهی وشهودی
ادامه خواهد
داشت. ولو
بقیمت تکرار
کارماها و
سقوط مقام الهی
روح انسان
صورت گیرد. تا
فرمان کن
فیکون أزلی
أبدی الهی برای
هر روح بشری
وحیوانی
وگیاهی و
موجودات
ظاهرا جمادی
صورت گیرد تا
بخداوند الله
أهورمزدا ربٌ
الاٌرباب
رسید. که بازگشت
همه ارواح میباشد.

مرگ
قطعی برای هر
روح فردی أصل
موجودیّت
انسان نیست . گرچه
تن مادی نوعی
با مرگ متلاشی
ویا در گوری
خاک میشود. وروح
با هربار ترک صورت
نوعی، بنحوی
زندگی های
مجدد دیگر را
درجهان دارد. وانسان
بشری که عاقل
تر است، اگر
سلوک الهی با
هر شش ولایت الهی
نوع بشری
نکند، دوچار
قهقراهای
کارماﺌی نسخ
ومسخ مجدد
حقیر تر
میگردد . تا
باز بنوع بشری
وهمین سلوک
الهی تا شهود
ششم نور قاﺌم روح
القدس، ربٌ
النوع بشری و الگوی
کمال نوعی
میسٌر برای نوع
بشری برسد. که بانواع
فوق بشری فرشته
گونه و با
هزاران برابر
عقل وکرامات
دیگر برسد که
باید برسد
وخواهد رسید. تن
نوعی انسان وهر
موجودی جای دفن
وقبر موقٌت
روح بنام
زندگی میباشد.
و چون مرگ نوعی
دست بدهد، روح
بعوالم
نادیده ملکوتی
راه آینده خود
را خوب تر یا
بدتر در پیش میگیرد.
وتن نوعی
متعفٌن و
ذرٌات أتمی آن
آزاد میگردند.
وبرای دفع تعفٌن
نتیجه متلاشی
شدن تن مادی
است که آنرا دفن
زیر خاک میکنند.
که (تن گور
نوعی) میباشد. وقبلا
روح بارها
مدفون تن بوده
است.

مرگ
نیز چون خواب
است، که کسی
لحظه مرگ را نمیفهمد.
ویا برای بعد از
مرگ خبری ندارد.
که اولیای
الهی پایان
داده هر هفت
شهود میسٌر نوع
بشری، اطلاعاتی
از پس از مرگ
تن و زنده
بودن برای روح
،که همچنان
زنده هست،
الهامات لدنٌی
از مراتب الهی
خود دارند. زیرا
اولیا عملا تا
هفت هزار سال
با آینده های نیامده
خود مسابقه
گذارده اند. وعقل
همان آینده ها
را أکنون پیدا
کرده اند. انسان
خواب چون از
خواب بیدار
شود، گوﺌی
تولد تازه ای
یافته، که اگر
وضع بهتر نوعی
داشته باشد
خورسند است. و
یا اگر از
خواب مرگ در
صورتهای نسخ
ومسخ بیدار
گردید، که
آغاز غَم زندگی
پر عذاب حیوانی
را دارد. تا
دوباره وحتی
صد باره در
فراوان تولدات
در نردبان انواع
دارد ، تا باز
بنوع بشری
وهمین سلوک الهی
باید برسد. وبا
شهود ششم نور
قاﺌم روح
القدس، ربٌ
النوع بشری، که
با مرگ ارادی
و زودرس قبل
از مرگ، جان بشری
را میدهد، که
جانان نوع فوق
بشری را
مییابد. آنگاه
هفت هزار سال
بعدی برای
انسان خواب ،
گوﺌی لحظه ای
گذشته است. این
نویسنده
تجربه این
مراحل هفتگانه
سلوک ولایت محمدی
را طیٌ کرده، وبرای
خواننده
معنقد برسالت محمد
و مولی علیٌ،
أعم از پیروان
سنٌی یا شیعی
مسلمان
مینویسم. که
اینک در این مقاله
درباره مرگ و(
گورستان تن)
برای روح
مطالبی دارم. ولی
بیشتر استناد
بگفته پیامبر
وامامان میکنم.
که تجارب خودرا
میگفته اند. که
شاید بدل خواننده
گرامی بنشیند.
ولی هرکس باید
خود نیز تجربه
سلوک، واین
احوال قبل
وبعد از مرگ
سلوکی را آگاهی
قبلی داشته
باشد. که از
مرگ و آینده بهتر
یا بدتر
احتمالی خود
نترسد. و غفلت
از أمرالهی
برای سلوک نکند
. لذا احادیث
پیامبر در این
باره را بقید
شمار حدیث،
بطور بسیار فشرده
نقل میکنم. که
خواننده میتواند
أصل عربی ترجمه
و تفسیرات
بیشتری، از
وبسایت این
نویسنده
دریافت کند. تا
خواننده
سالهای درازی
برای جمع آوری
آنها عمر
نگذارد. که
این نویسنده بخاطر
خدا میکوشم،
پس جای اطمینان
خواننده میتواند
باشد. روح موفق
بشری در ولایت
ششم الهی
مصطفوی محمد،
پس از مرگ قبل
از مرگ
وداشتن، پنج شهود
مقدماتی اولی العزمهای
پیش از محمد
بمشیٌت و بدای
الهی خود، از خواب
مرگ سلوکی
رؤیائی بیدار
وروح او در
همان تن بشری
قبلی مجددا مدفون
میشود. که
معادل مقام پیامبر
اولی العزم خود،
برای چند سالک
احتمالی بمعرفی
خداوند،
پیامبری و
امامت میکند. چون
پیامهای الهی
دارد، و امٌی اوم
کرده چون محمد
کامل شده
میباشد. وتن انسان
کامل قبر مجدد
روح او است. که زیارت
این روح برای
سالکان در
پیمان با این
ولیّ الهی تا
زنده باشد ، در
تن پیر کامل
زنده دیدار
مقام الهی حسینی
پنج تن آل عبا
را دارد. که هر
سالک مراتب
الهی آنان را
در رؤیاهای خود
ملاقات مینماید.
که پیر کامل حسین
و نیز امام
زمان حَسنی
سالک که زنده
و انسانی
مانند دیگر انسانها
است، که خودرا
معرفی نمیکند.
ولی سرپرستی
تمام ٣١٣ ولیٌ
حسینی زنده ولایت
سلوکی محمدی میباشد
وولایتهای دیگر
نیز اولیای
زنده خود را
دارند. و نیر
شهودهای فاطمی
ومرتضوی روح مولا،
و شهود پنجم مصطفوی
روح پیامبر، تا
با مرگ قبل از
مرگ بنور قاﺌم
روح القدس و
پایان وظیفه سلوک
الهی نوع بشری
رسید. و سالک
شاهد شهود
هفتم عرش
رحمان پس از
شهود قائم،
برای (رِجعت
حسینی) خود،
بسته باراده
ومشیٌت ویژه
الهی، ازخواب مرگ
بیدار، وبا
شهود هفتم عرش
رحمان و هفت شهود
قوس نزول،
بعکس ترتیب
شهودهای قوس صعود،
برای چند سالک
خود رسول با
رسالت الهی میگردد.
وخانه او
خانقاه الهی وی
گردیده، و نور
صورت او قبله
سالکان خود در
حضور ذهنی
سالکان خویش
میگردد. که (
وسیله توسٌل)
عبادی سالک است.
تا بقول پیامبر
دعای کسی یا
عبادتی بخداوند
برسد. والاٌ
بصورت دعا کننده
بدون وسیله الهی
کوبیده میشود.
زیرا شرک نموده
و بدستور
آخوند ابلیسی مذهبی
سنٌی یا شیعی
عبادت نموده. حتی
اگر آخوندها
همان دستورات پیامبر
بسالکان
خودرا تقلید
نماید، که
کارساز
پاکسازی روان
قشری (متعبٌد)
نیست. و عابد وموبد
الهی، تنها
باید آنچه
ولیٌ الهی او بمعرفی
خداوند
فرموده اجرا
نماید . و
زیارت ودیدار(
قبر حسین) که
بهشتی پاداش
دارد. دیدار
همین کامل
الهی سالک است.
وقتی سالک هفت
بار او را
آگاه از
رؤیاهای
شهودی خود
مینماید و
اورا خورسند میکند.
هربار تمرکز
وحضور ذهنی صورت
پیر برای سالک،
خود حجٌی الهی
است. تا بحجٌ
أکبر نور
قاﺌم منجر
گردد. ودر این
جمع شدن روح سالک،
با صورت شهودی
ولیٌ الهی او
است، که مراتب
الهی عملا خودشان
پاکسازی عقده
ها و مفاسد
روان سالک را انجام
میدهند. که با مراحل
تخلیه روان از
معایب
وحیوانیٌت نوع
بشری، مراحل تحلیه
و حلاوت
وزیباﺌی الهی
درصفات الهی پیدا
میکند. که
شهودهای تجلٌیات
الهی هفتگانه در
رؤیا بسالک میرسد.
که علاﺌم
پذیرش و رضایت
الهی در شهود
مرتضوی وحتی اصطفای
الهی روح و
برگزیده شدن
الهی او
درشهود
مصطفوی از بین
دیگر سالکان
میگردد. که سراسر
مقامات شهودی همان
آینده الهی سالک
است که اکنون
و زودتر
بدانها
رسیده، وسالک
هفت هزار سال
را سبقت زمانی
در تکامل روح گرفته
است.

در
باره مرگ
بسیار میتوان گفت،
که ما تنها از
احادیث پیامبر
و امامان
واولیا
وتجربه شخصی خود
نقل کلام برای
خواننده میکنیم.
بامید اینکه
بکلام پیامبر
وتفسیر سلوکی این
نویسنده باور
و اطمیتنان
داشته باشد. البته
یافتن این
اطلاعات سلوکی،
نجات بخش کسی از
نوع بشری، و
شایسته نوع
فوق بشری نمی
کند. مگر
خواننده گرامی
هرگاه بیقین
رسید ،که باید
خود نیز در
این راه چند
سالی را بکوشد.
هدف نویسنده خدمت
بخواننده است.
ونه بنفع حزب
ومذهب ودینی که
تازه بدعت نموده
باشد. که
خداوند یک دین
بیشتر ندارد،
که در آن نیز شش
کلاس هست. که ولایتهای
سلوکی شش اولی
العزم آدم
کیومرث و میترای
نوح وبودا
وزردشت ومسیح
ومحمد هستند. وهریک
کاشف یک (قرٌه)
وتجلٌی الهی
برتر است. تا
نوبت مهدی موعود
محمد و
سوشیانس سوم زردشت
در ٥٥ قرن دیگر
از امروز برسد.
که کشف شهود
هفتم (نور ربٌ )
برتر رحمان
وحتی شهود
هشتم عرش ربٌ
برتر از رحمان
را برای
دیگران
بارمغان
بیاورد، که وسیله
توفیق دیگران
گردد . و اینک
احادیث مربوط بمرگ
وگور روح در
تن و یا در زیر خاک
برای تن.

پیامبر
در حدیث ٠٠٥٨
پس از ذکر
پیدایش هستی
بصورت
مثالهای
محسوس که میگوید،
همه خواهند مُرد،
وحتی خود مرگ نیز
خواهد مُرد. طرز
تفکٌر قدیم که
میتوان بزبان علمی
وفلسفی نیر
آنرا بیان داشت.
لذا توصیه مراجعه
بأصل حدیث بقید
شماره بالا مینماید.

امام
صادق در حدیث ٠١٢٤
میگوید، أی طالب
علم و حقایق
الهی، از
خطرسرگرمی
های جهان غافل
مشو. که از مال
و اولاد روزی
با مرگ جداﺌی
دست میدهد. که دنیا
و(آخرت یعنی
زندگی بعدی)
چون دو مرحله
و ایستگاهی هستند.
مدام مرک
وزندگی مجدد
برای روح هست. که
بعثت و مبعوث
شدنی است. یعنی
تولد بهتر
ارواح در فصول
نوع بشری
بهتر، و یا تولد
دوم و الهی
سالکان پس از عبور
از پرده مرگ قبل
از مرگ سلوکی
در ولایت
محمدی، تا
بنور قاﺌم
روح القدس،
وروح مقدس شده
در سالک رسید
آنگاه پیامبرگونه،
چون این همانی
خود محمد و
علیٌ با شهود عرش
رحمان برای چند
سالک
احتمالی، که خود
بجهان مبعوث
برسالت
ومأموریٌت
الهی میشوند. فاصله
مرگ وزندگی
مجدد، چون بیدار
شدن انسان از
خواب همه شب
است. که فاصله
بین خواب
وبیداری را
نمیتوان
احساس کرد. ولی
جریان طبیعی
خود را دارند. وانسان
غیر طالب علم
الهی وسلوک و
آگاهی از
مراتب شهود
تجلٌیات الهی،
عملا در زندگی
حیوانی و غیر
الهی خود، جز خراب
و (فاسد تر
کردن روان ناخود
آگاه،) در ( تن
پروری) نمیکند.
بجای تکامل از
هم اکنون، در
حال زوال نسبی
و تضعیف مقام الهی
روح خویش
میباشد. که بزحمت
های أزلی
گذشته بأمروز
نوع بشری رسیده،
که باز بانواع
نسخ ومسخ حقیرتر
سقوط مینماید.
و صدها هزار و
حتی میلیونها
سال عذاب زندگی
های مجدد در
جهنٌم جهان
دارد تا با نردبان
انواع بنوع بشری
مجدد خواهد
رسید، که همین
سلوک الهی را
بنمایند. و گیاهان
وحیوانات اکنون
در حال این مراحل
دراز پر عذاب هستند.
تا زمانی سر
از نوع بشری در
بیاورند، که
ما انسانها
تمام آن مراحل
را داشته ایم. و
منطقا نباید
تکرار مکرر
آنها کنیم. و
اگر که سلوک الهی
تنها هدف خداوند
از آفرینش ما
باشد. در هر
حال نهیب
خوفناک مرگ،
أمری طبیعی و
فطرت روح
وروان خودمان میباشد.
که بیدار
وهشیار گردیم.
ومرگ از هر
نوع أمری ضروری
برای تولد در
نوع بهتر بعدی
است. تا با عقل
بیشتر گوﺌی در
بهشت زیباتر
تولد یافتن است.
و سلوک الهی
ضمن حفظ
کرامات و
امکانات بالفعل
نوع بشری،
امکانات
وکرامات تازه
نوعی بروح وفکر
وتن انسان سالک
میرسد. مگر
شرایط لازم را
در تحقٌق کرامات
بالقوٌه،
ضروری تولد نوع
برتر فوق بشری
فرشته گونه،
با هزاران
برابر عقل را
فراهم نماﺌیم.
والاٌ کرامات بالفعل
خود را سوخت لذٌتهای
جسمی وجنسی
ووهمی وتخیٌلات
عقده های روانی
میکنیم . و
مصرف و سوخت
آنها نموده
ایم. پس با
تکرار
کارماها،
میتوان از نو کرامات
و توانهای نوعی
را بدست آورد. که
شاید آنگاه بنور
قاﺌم و( حلقه ارتباط
داﺌم) با
مراتب الهی
برسیم. که
مصون از سقوط
و قهقراهای نوعی
ومقامات الهی روان
خود گردیم. که
أصل ما و هر
موجودی روح
أزلی والهی او
میباشد. که پس از
کمالات الهی بیشتر،
نزدیکتر بخداوند
شد. که بفرض
محال پس از بی نهایت
أرباب نوع فوق
بشری، بتوان
بنور الاٌنور الله
ربٌ الأرباب
اهورمزدا
رسید . که آنگاه
هنوز بنور
خداوند (هو)
بیرون از هستی
ها رسیده نشده
است . غیر
سالکان کرامات
گران بهای
نوعی خود را
بسادگی
وجهالت
وسرمستی در
میز قمارهای
زندگی میبازند
وحسرتهای
أبدی
درکارماهارا خواهند
داشت.

امام
صادق در حدیث ٠٢٤٣
میگوید مرگ یک
مؤمن (امٌی
وکامل) الهی
برای ابلیس أهریمن
ونیز آخوند
قشری مخالف
سلوک الهی در
هر دین ومذهبی
غیر سلوکی،
برایش محبوب
تر است از مرگ
یک فقیه سفیه
قشری میباشد. که
اینان مؤمن(
پگیه الهی) شده
در یک( پگاهی) و
سحرگاهی شب قدر
آخر سالک با مرگ
قبل از مرگ
میباشند، که خود
بنور قاﺌم
روح القدس
رسیده اند. ولی
خداوند
دوباره برخی
مؤمنان را زنده
و رسول ارسالی،
برای آموزش سلوکی
چند سالک خویش
مینماید. پس اینان
آخوند
أهریمنی
ادٌعای (
ولایت فقیه) سفیه
را مینمایند. که
جز شرک و
قهقرای عمیق
تر روان خود نمیکنند.
که مسخ میمون
وخوک بقول پیامبر
بهترین بخت
آنان خواهد بود.
که مار ومور و
حتی بفسخ
وگندیدگی
گیاهی و رسخ جمادی
ووسخ تحت جمادی
نیز در انتظار
آنان هست. تا
با عذابهای
أبدی خود را
بهمین نوع
بشری و شهود ششم
قاﺌم برسانند.
تا بنوع فوق
بشری نیز بجهان
وبا هزاران
برابر عقل متولد
گردند.

امام
صادق حدیث ٠٩٨٥
میگوید توبه
سالک تا قبل
از صدای خفگی
مرگ قابل قبول
است. پس زودتر
توبه کنید. که
تا بحال
مسلمان بدون
سلوک الهی بوده
اید. که تنها
هدف خداوند و
پیامبران،
همین شهود
تجلٌیات الهی در
تخلیه وتحلیه
تا تجلیه های هفتگانه
الهی، که با
اولیای الهی زنده
قابل رسیدن
شهودی
میبیاشد. گرچه
توبه سلوکی
دیروقت بهره پاکسازی
کننده در روان
را ندارد. مگر با
عشق و جدیٌت
بیشتر سلوکی،
که یک شبه
میتوان ره صد
ساله در راه
خدا جلوتر رفت
.

امام
صادق در حدیث ٠٨٨٩
در باره مرگ
در دوره ( فترت )یا
ناتوانی
سلوکی میگوید
که شما تا
زنده هستید
سرکشی من
نکنید که
سالکان
نمیکنند. که
تا مرگ قبل از
مرگ، و پیدایش
صورت مصطفوی
را معاف
نیستند. که
ولایت الهی
کنونی دنباله ولایتهای
قبلی است. ضمنا
سالکان در
دوره سلوک نیز
میمیرند، که
نمیتوانند
بآخرین شهود
خود برسند. پس
در تولد بهتر
نوع بشری و
کرامات و عقل
بیشتر خواهند
توانست ادامه سلوک
تا نور قاﺌم
را بدهند. ولو تمام
عمر خود را
صرف آن کنند.

اما صادق
در حدیث ١٤١١ میگوید(
أجل مُسَمٌی)
ومقرر ومعیٌن
و نیر( أجل غیر
مسمٌی) که (موقوف
) است . گوﺌی سالکان
مستعد، مرگ و(أجل
حتمی) خود را
نخواهند داشت.
و در هر حال
مرگ و زندگی
دست مراتب
الهی میباشد. و
جریانی طبیعی
وقطعی است . ( شب قدر)
سالکان مورد نظر
است. که مرگ قبل
از مرگ سلوکی،
برای شهود نور
قاﺌم مرگ حتمی
نمیباشد. و
موقوف بمیل سالک
است، که
بخواهد از
پرده مرگ
ارادی بگذرد. والاٌ
مرگ طبیعی آخر
عمر انسان
سرنوشتی مقرر
مراتب الهی از
قبل میباشد. ولی
باز در دست
(روح مُدَبٌر) الهی
سالک است. که قهقرای
انسانهای غیر
سالک را
مینمایند. که
بیش از این گناه
نکند . و تفاوت
ها در فساد
وگناه های روان
میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٤١٢
درباره أجل
مسمٌی
ومعیٌن، که بقول
قرآن پس وپیش
در زمان مردن
ندارد. اما شب قدر
سالک است ، که
اگر مرگ قبل
از مرگ داشته
باشد، بسته بهمٌت
و اراده لقای الهی
او، برای رسیدن
بنور قاﺌم
روح القدس
جبرﺌیل است. و
ربطی بأجل حتمی
یایان عمر کنونی
ندارد. و چون بخلق
بازگشت آنگاه
مرگ حتمی
اولیای الهی،
باز بقول پیامبر
بسته بخواست
خودشان میباشد.
که فرشته مرگ
باید اجازه بگیرد.
اگر که بخدمات
الهی خود
ادامه بدهند. یا
سالکانشان
درخواست طول عمر
پیر را از خداوند
بنمایند. وامید
نجات سالکانش
باشد.

امام صادق
در حدیث ١٤١٤ میگوید
أجل نخستین
بار در ملاﺌک
ورسولان و
أنبیا صورت گرفت
. که مرگ قبل از
مرگ برای شهود
نور قاﺌم است. که
ولایتهای قبل از
محمد برای شهودهای
نوری خود
استقبال از
مرگ ارادی
میکنند. ولی أجل
مسمٌی در آخر عمر
انسان، رازی
است که کسی نمیداند
چه وقت خواهد بود.
یعنی معیار
طول عمر ر
نمیدانیم .

باقر در
حدیث ١٤٣٠ میگوید
انسان سالک که
در رحم ولایت باشد،
اگر سه سال از
عمرش باقی باشد
بسی سال درازا
کشیده وتمدید میشود.
که سالک بنهایت
شهود خود برسد.
ولی قطع رحم
سالک از ولایت
اگر سی وسه
سال عمر باقی مانده
باشد، بسه سه سال
کوتاه میگردد.
بطور کلٌی عمر
دست خداوند
است. برای حیوانات
شاید تاریخ قطعی
برای مرگ باشد.
که انسانهای غیر
سالک مانند دیکر
حیوانات در حیوانیٌت
نوع بشری خود
میباشند. ولی در
سلوک الهی
است، که عمر دراز
تر یا کوتاه
تر در ترک
سلوک میشود. سالک
مرگ قبل از مرگ
را میخواهد،
وشاید هم بخلق
بازگردد
وتولد دوم الهی
نماید. و یا
مرگ قطعی با
شهود قاﺌم
کند، که عمرش
کوتاه شده است.
و یا کاملان
بخواهند که بمیرند.
زیرا اعصاب
آرام وقتی
سلامتی پیدا
میکند، که از
لحاظ
فیزیولوجیکی مرگ
آنان بعقب می
افتند. و شاید علم
طب عمر انسان
را بیشتر
بنماید، که
برای عفونتها
و امراض، دفع
علٌت مرگ
بکنند. ولی
تفکٌر در مرگ
،انسان را
لازم میکند که
بسلوک الهی
بپردازد. و
تسلیم خداوند
در هر أمری
باشد. که مرگ آنان
بنفع آنها خواهد
بود. که بنوع
بالاتر میروند.
و زمان بازگشت
در نوع بعدی
در عوالم الهی
زمانی هم وجود
ندارد. که در
انسان خواب بی
هوشی ودر
حیوان زمان
محسوس نیست.

امام صادق
در حدیث ١٦٥١ میگوید
مولا معتقد به
(حارِس) و
نگهبان روح
انسان بوده، که
وقت مرگ قطعی
اقدام بحفظ
نمیکند. زیرا
عملا هر موجود
زنده در سراسر
عمر خود در
خطر مرگ هست. بخصوص
اطفال که قدرت
حفظ خویش را
ندارند و لذا
مدبٌران الهی
حافظ میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٦٨٠ میگوید(
أجل مُقتضی)
انجام گرفتن
همان أجل
محتوم است. ولی
أجل مسمّی که
مورد بِدای الهی
و تغییر نظر
او قرار
میگیرد، که در
سالکان صادق صورت
است. چه برای
مرگ قبل از مرگ
قبل از مرگ ، و
یا برای
کاملان در
بازگشت بخلق .

امام صادق
در حدیث ١٦٨٤ میگوید
أجل موقوف
گوﺌی فرمان توقٌف
برای اجرای
مرگ وأجل حتمی
بفرشتگان مرگ
میباشد. که
این أمر توقف
با خداوند است
و بدای او، که
تغییر
نظرالهی بنظر میرسد.
که خاص سالکان
وکاملان الهی
زنده میباشد. و
أجل محتوم
تغییر ناپذیر
است.

مولی علیٌ
در حدیث ١٦٨٧
میگوید درب ( حُصن)
دیوار قلعه
مانعی دارد. ولی
روزی که مانع برداشته
شد مرگ دست میدهد.
و آنگاه نه تیری
بخطا میرود و
نه کلامی گفتنی
است. و در
سالکان و
مدبٌران الهی است،
که مرگ قبل از مرگ
دارند. یا
مقام مولا
درشهود
مرتضوی مانع
باشد و غیر سالکان
حفظ الهی را
تا وقت مرگ
طبیعی خود دارند.

مولی علیٌ
در حدیث ١٦٨٨
میگوید برای من
کافی است، که
أجل را حارس ونگهبان
خود بدانم. که مرگ
قطعی آخر عمر
غیر سالکان، و
یا در مرگ قبل
از مرگ سالکان،
و یا آخر عمر بشری
کاملان الهی
که بسته بخواست
خودشان برای مردن
میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٦٩١ درباره
گفته قرآن که
أجل را ( قضا
)گفت. گوﺌی قضا قضاوت
دادگاهی الهی
برای انجام
حکم مرگ در
سالک است . که
بتواند مرگ قبل
از مرگ را در
شب قدر خود
انجام بدهد. و
اینکه خداوند میگوید،
أجل مسمٌی نزد
او است. یعنی
از قبل مقرر
وبرای مرگ طبیعی
آخر عمر است. که
در کاملان الهی
باز بدای الهی
دارند که
پیامبر میگوید.

امام صادق
در حدیث ١٦٩٢
میگوید، برای مؤمن
اوم کننده و
کامل امٌی مرگ
و أجل مقرر
نشده. و تا
آنجا که
بخواهد زنده میباشد.
و هرگاه دین
ورزی او بی
نتیجه باشد، چه
سالک وچه کامل،
که نتواند
بخدمات الهی وهدایت
سالکان
بپردازد،
اورا بنزد خود
میبرد.

امام صادق
در حدیث ١٦٩٣ میگوید
مرگ بخاطر گناهان،
بیشتر از مرگ
با أجل ها میباشد.
زیرا فساد روان
غیر سالکاان
تسریع مرگ
آنان را میکند.
مانند
ومعتادان مواد
مخدٌر و الکل
و کم عقلی. ولی کسانس
که با (اِحسان) بتحسین
و نیکو نمودن روان
خود
میپردازند،
بیشتر زندگی
دارند. که سلامت
تن نیز دارند
و سلامتی فکر
وروان، در
سلامتی تن مؤثٌر
است.

امام باقر
درحدیث ١٧٠٤ میگوید
پیامبر در سفر
( حُجٌت
الوِداع) گفت
الهام من این
است، تا کسی رزقی
در جهان داشته
باشد نمی میرد.
رزق غذا نیست،
بلکه رزق
شهودی و سلوکی
والهامات
لدنٌی و
تدبیرات الهی
میباشد. پس طول
عمر کاملان الهی
را سبب میشود. زیرا
اولیای الهی خودشان
از مراتب الهی
شده اند.

امام صادق
در حدیث ١٨٧٣
میگوید گروهی
از پیامبری
خواستند، که
مرگ را از
آنها دور نماید.
که وی نیز دعا
نمود و مرگ مرتفع
شد. و آنقدر زیاد
شدند که آرزوی
مرگ نمودند. ولی
این سالکان
مستعد هستند،
که از پیر
الهی خود دعا
میخواهند، که تا
رسیدن بنور قاﺌم
و تا مرگ قبل
از مرگ نمیرند.
که خداوند نیز
پذیرا میباشد.
و کاملان الهی
تا وقتی که
خود بخواهند
ادامه حیات
برای ذخیره آخرت
را میخواهند،
و طول عمر
دارند. گرچه
تدبیر الهی نیز
هست.

امام باقر
در حدیث ١٨٧٤
میگوید مرگ و
زندگی، دو مخلوق
الهی و یا در
دست خداوند
هستند. چون
مرگ داخل
انسان شود
حیات بیرون
میرود. تعبیرات
اولیا متفاوت
است.

امام صادق
در حدیث ١٨٧٥ میگوید
که سالکان در
وقت مرگ تنفٌس
مجدد دارند،
که زنده میشوند.
که پس از مرگ
قبل از مرگ، و
شهود قاﺌم در
ولایت سلوکی محمدی،
ویا شهود نور
مصطفوی در
کامل مسیحی، و
شهود نور
مرتضوی در
کامل زردشتی و
یهودی میباشد.
که از خواب
مرگ بیدار
میشوند. و
پیامبر گونه
برای سالکان خود.
ولی أکثرا
شاهدان تجلٌی
آخر خود
بازگشت بخلق
را ندارند که
مستقیما
بآینده بهشتی خود
میروند.

امام صادق
در حدیث ١٨٧٦ شرح
مرگ را میدهد
،که فاصله
گرفتن روح
انسان از تن
میباشد. که در
کاملان بنوع
بهتر بعدی، و
غیر سالکان
بمسخ حقیر
بعدی بجهان
باز میگردند. ودر
مرگ وزندگی هر
دو برای مؤمن
کامل الهی
رحمتی الهی
است. که مرگ
قطعی او رفتن
فوری ببهشت
هفت هزار ساله
میباشد. ویا
برای غیر
سالکان که گناه
و جهنٌم پروری
حقیر تر
مینمایند.

پیامبر در
حدیث ١٩٤٣ میگوید
در مرگ فرزند
که داده ای الهی
بود و خود نیز برده.
مرگ أجل مسمٌی
از قبل دارد. و
برای ما وسیله
عبرت گرفتن عقلی
است. و رحمتها
برای دل بندگان
سالک است. بقول
ملاٌی رومی پس
من کی زمردن
کم شدم؟ که با
مرگها از
جمادی وگیاهی
و حیوانی
بفصول فراوان نوع
بشری رسیده، وهمیشه
عاقلتر و زنده
تر و الهی تر
شده است.

پیامبر در
حدیث ١٩٤٤ میگوید
طاعون عذابی
الهی است. که وبرای
مرگ زودتر
دسته جمعی است.
که برای مؤمنان
رحمت است . که
در مرگ قبل از مرگ
برحمت الهی
نور قاﺌم
میرسند. و
بنوع فوق بشری
آینده میروند.
صبر در مصیبت
دو برابر ثواب
دارد. که سالکان
در بیمازی و
بلایای دسته جمعی
بکار سلوک خود
جدٌی تر ادامه
میدهد و در
تسلیم میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢٠١٤ میگوید
عاقل آن است
که برای پس از مرگ
خود میکوشد. که
سلوک الهی در
تزکیه نفس
میکند. ولی
عاجزان عقلی
هستند که هوس
خود را دنبال مینمایند.
که عقده های
روان حکومت بر
آنها دارند. و چون
پاک سازی سلوکی
نشده اند.

پیامبر در
حدیث ٢٠٤٧ میگوید
خویشان و اموال
واعمال انسان مخالف
مرگ هستند. ولی
عاملان سلوکی منتظر
مرگ قبل از مرگ
برای دیدار
الهی در قام
میباشند. پس انسان
تنها با
اعمالش میرود.
که دیگران باز
میگردند ومال با
مرده نمیرود.

پیامبر در
حدیث ٢١١٨ بکسی
میگوید اگر
دوست نداری
بمیری، پس مال
خود را تقسیم نیازمندان
کن . مال عامل دلبستگی
بدنیا است
ومانند اولا و
موقعیٌتهای اجتماعی.

پیامبر در
حدیث ٢١٢١ میگوید
بخاطر دو چیز
انسان از مرگ
خوش ندارد. درحالیکه
مرگ برای مؤمن
سالک راحتی است.
که مرگ قبل از
مرگ را
میخواهد. و یا
کاملان الهی از
مشکلات زندگی
بشری بزندگی
فوق بشری
فرشته گونه
میروند. این دو
چیزهمان( فتنه
ها ومال)
میباشند که
باعث اکراه
انسان از مرگ
میشود.

امام صادق
در حدیث ٢١٢٢ میگوید
هرکس زندگی
بشری را دوست بدارد
ذلیل میشود. چه
ذلٌت را بتن
میپذیرد که زنده
باشد. و یا
گناه بیشتر
بجای تزکیه
نفس سالکان را
مینماید. پس حقارت
بیشتر پس از
مرگ را دارند. و
یا سالکی که از
مرگ قبل از
مرگ دوری کند،
که دستور مقام
مصطفوی خود را
اجرا نکند، پس
گناه و حقارت بیشتر
دارد. که
دستور روح پیامبر
برای مرگ قبل
از مرگ آخرین
آزمایش مهم الهی
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢١٢٣ میگوید
اگر زنده بودن
را بخواهی پس
در اطاعت خدا
در سلوک باش. و
اگر سالک قطع وترک
صلات و ارتباط
داشته باشد،
مرگ زودتر بهتر
است، که جهنٌم
پروری کمتر کند.

پیامبر در
حدیث ٢١٢٤ میگوید
تمنٌای مرگ نکنید.
و اگر مُحسن و
تحسین کننده
شهودی باشید
که نیکی وثواب
و پاکسازی و
تکامل بیشتر
خواهی کرد. آنگاه
مرگ نیز بعقب
می افتد.

امام حسن
در حدیث ٢١٢٦ میگوید
اگر مرگ را بتأخیر
بیندازید،
خود بعقب می
افتید. سالکان
که مرگ قبل از
مرگ را
نمیخواهند،
بضرر خودشان
در کارماها خواهد
بود. زیرا نمی
خواهند از عمران
کنونی بخرابی
بروند. که
استضعاف سالک
برای ترک نوع
بشری، خراب خوبی
بشری خود میباشد
تا بشهود
قاﺌم برسد . ولو
بخلق باز نگردد.
ولی عمران
وآبادانی نوع فوق
بشری را دارد .

أبوذر
عارف در حدیث ٢١٢٧
میگوید سه چیز
دیگران دوست دارند
ومن نیز دوست دارم.
(مرگ وفقر و
بلا)، که سالکان
طریقت تا شهود
قاﺌم طالب آن هستند.
زیرا وسیله
تزکیه نفس
وپاکسازی
عقده های روان
میباشند. گرچه
سالکان کمتر
از ده در صد در
داوری الهی،
در شرط کافی و
حدٌ کفایت از پاکسازی
بنحات و عرش رحمان
نیر میرسد. تا
بقیه نود در
صد معایب را
در انواع فوق
بشری و عقلهای
بالاتر،
بتوانند
بفهمند و رفع
کنند. چون بفهمند
که عیب خویش میباشد،
که اینک عقل بشری
عقل احساس و
تصوٌر عیب
آنها نمیکند. که
بالعکس کمال نوع
بشری خود میداند.
در قبول مرگ
قبل از مرگ
اطاعت خدا هست.
و در ادامه
حیات ادامه گناهکاری
غیر سالکان
میباشد.

مولاعلیٌ
در حدیث ٢١٢٩ میگوید
هرکس بخواهد
حقٌ مقام مرگ
را نداند، پس
فردا را روز
أجل خود بداند.
و امروز را
حقٌ حیات خود
یپندارد که
باید همٌت سلوکی
بیشتر نماید.

سلمان فارسی
در حدیث ٢١٣٠ میگوید،
اگر سجود وعبادت
برای خدا است،پس
شنیدن کلام
اولیا را
داشته باشید. اولیا
تمنٌای مرگ میکردند.
که سلمان
فارسی که در طول
عمر معروف است.
وی از ولایت
زردشت
موفقانه
بولایت مسیح و
سپس بولایت
سلوکی محمد
رسید، که کار چندین
تولد را در
این تولد بشری
خود انجام داد.
که سلمان یا
مسلمان در تسلیم
واقعی بود. و
فارسی پارسا و
درویش بود که برایش
مرگ وزندگی جز
سلوک الهی
معنی نداشت.

پیامبر در
حدیث ٢١٣١ میگوید
از خداوند حقٌ
حیات را
بخواهید، که
همان وظیفه
سلوک الهی و
شهود برتر است
که حیات بهشتی
برتر میباشد. اگر
سالک گردند و
بیاد قبر و
بلایای
قهقرای نوعی
باشند، که
آنگاه اگر
آخرت و زندکی أبدی
بهتر را
بخواهند، پس
ترک زینت حیات
بشری را
مینمایند. زندگی
بشری برای نوع
بشری حقیر تر
از زندگی نوع میمون
برای نوع بشری
است.

مولا علیٌ
در حدیث ٢١٣٢ میگوید
بیشتر بیاد قاتل
لذٌتها باشید.
که ترک لذٌت
انسان از شهوتها،
عامل اساسی
پاکسازی
سلوکی با
وساﺌط
ووساﺌل الهی
میباشد. تا
بنور قاﺌم
ونوع فوق بشری
رسید.

پیامبر در
حدیث ٢٠٧١ میگوید
این قبرها بر
أهل آن تاریک است.
ولی خداوند با
صلوات بر من
(محمد)آنرا
روشن میکند. قبر
تن برای غیر
سالکان تاریک
از انوار
شهودی است. و
با سلوک الهی وکسب
شهودهای ولایت
مصطفوی محمد در
حیاتش، و
بعدها در شهود
پنجم مصطفوی
امکان رسیدن سلوکی
بنور مصطفوی
پنجم هست. که بنور
قاﺌم و عرش
رحمان و نجات
از نوع بشری و
قهقراها میرسند.

پیامبر در
حدیث ٢١١٠
بمدٌعیان
کمال در ادیان
دیگر میگوید،
پس اگر راست میگوﺌید
تمنٌای مرگ
کنید. اگر که
محبوب خدا
هستید نزد او بروید.
ولی شهود با ولایت
سلوکی محمد
کمالات الهی و
شهودی برتر
است. که
سالکان مرگ قبل
از مرگ را
دارند. جان
میدهند تا
بجانان الهی خود
برسند.

امام باقر
در حدیث ٢١١١ میگوید
هر روز منادی آسمانی
میگوید، که
برای مرگ بزاﺌید
و برای فنا
جمع کنید، و
برای ویران شدن
بنا کنید. که
صفت زندگی
بشری و حقارت
نوع حیوانی پس
از مرگ غیر
سالکان پایان
دارد.

امام باقر
در حدیث ٢١١٣ میگوید
یاد بیشتر از
مرگ انسان را
بزهد از دنیا
میکشاند. که سالکان
در عزلتگاه
خاکی خود،چون قبر
مدام بیاد مردن
هستند. و سرعت
تزکیه نفس وروان
سالک را بیشتر
میکنند. چون
بخلق و الهی شده
باز گردند،
آنگاه تفاوتی بین
مرگ وزندگی برای
آنان نیست. که
مرگ آنان زندگی
بهتر بعدی فوق
بشری میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢١١٣ میگوید
در مرگ است که
روح وراحتی و ازهر
سختی هست. که در
مرگ قبل از مرگ
سالکان است. و
غیر سالکان
اگر عقل داشته
باشند،
میدانند که
باعث کمتر شدن
گناهان و
حقارت نوعی
بعدی آنها میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢١١٥
میگوید
عاقلترین مردم
کسانی هستند
که ببشتر بیاد
مرگ میباشند. و
بیشتر خود را
آماده مرگ
مینمایند. بخصوص
مرگ قبل از مرگ
سالکان و در
تزکیه نفس خود.

مولا علیٌ
در حدیث 2116 میگوید
أجل تسریع نفس
برای مرگ است. و
فرار از آن
عملا نزدیکتر شدن
بمرگ میباشد. چون
تلاش کسی که
در مرداب لجن
گرفتار شده باشد،
که حرکت برای نجات
تسریع برای مرگ
میگردد.

مولا علیٌ
در حدیث ٢١١٧ میگوید
ابراهیم پیامبر
که نخواست تسلیم
فرشته مرگ باشد،
خداوند بوی
گفت آیا هردوستدار
خدا،
نمیخواهد بدیدار
دوست خود
برود؟ که
ابراهیم میگفت
خلیل و دوستار
خدا هستم. کاملان
الهی بمیل خود
میمیرند. و
سالکان بمیل
خود مرگ قبل
از مرگ را
میخواهند، و
غیر سالکان
اگر بخواهند بمیرند،
شاید باعث از دست
دادن فرصت تکامل
آنها بشود. یا که
مرگ حتمی
ونوعی خود را
داشته اند. که
بانواع حقیر
مسخ گردند، و
تکرار گذشته
ها در آینده
ها دارند.

مولی علیٌ
در حدیث ٢١٢٣ میگوید
غافلان لباس
میخواهند که ممکن
است کفن آنها
شود. و خانه ای میسازند
که ممکن است
قبر آنان گردد.
یعنی بیاد مرگ
و خدا و سلوک الهی
خود نیستند.

پیامبر در
حدیث ٢١٣٤ میگوید
هرچه بیشتر
بیاد خُنثی کننده
لذٌتها باشید،
که جهان بشری
سراسر لذٌت
حیوانی است. و
مرگ زایل
کننده لذٌتها
در سالک میباشد.
مگر بکمال
الهی و بازگشت
بخلق خود
نماید.

مولی علیٌ
در حدیث ٢١٣٥ میگوید
امید بفردا را
کوتاه کن و
بیاد مرگ باش. که
رهاﺌی دنیا
میآورد. و الاٌ
مرگ و بلایای
پس از آن در
پیش هست. یا
عامل جدیٌت
سلوکی سالکان می
باشد.

امام صادق
در حدیث ٢١٣٧ میگوید
حیوانات اگر مرگ
را چون شما بشناسند،
چنان لاغر میشوند
که شما گوشتی
برای خوردن
نخواهید داشت.
و سالکان نیز
با یاد مرگ
استضعاف و
آمادگی مرگ قبل
ار مرگ پیدا
میکنند.

امام صادق
در حئدیث ٢١٣٨
میگوید ذکر مرگ
شهوت را میکشد
و غفلت را
زایل مینماید.
ولی دل و روان را
تقویت میکند. که
پاکسازی روان در
تخلیه و تحلیه
بتجلیه های الهی
هفتگانه نوع
بشری میرسد. که
تقویت مقام روحی
و الهی شده، و دیگر
صفات حیوانی و
نوع بشری را
از سالک
میگیرد. غیر
سالکان آن صفات
بشری را دوست
دارند و تقویت
میکنند. مانند
جمع مال برای روز
مبادا و یا
حسادت و حقٌ
انتقام و غیره.

پبیامبر
در حدیث ٢١٣٩ میگوید
مرگ نخستین
منازل آخرت،
یا تولد بعدی است.
که خنثی کننده
هر لذٌت وکم
کننده أندوه
میباشد. و نزدیکترین
چیز بانسان میباشد.
که انسان خود را
دورترین
میپندارد. در
مرگ نجات است. و
خالص کننده
روان، و هلاک کننده
مجرمان
کارماﺌی است. زیرا
تولدات حقیرتر
در پیش دارند.

امام باقر
در حدیث ٢١٤٠ میگوید
مرگ بنفع و
خیر مؤمن
وکافر است . که
مؤمن بپاداش الهی
و کافر کمتر شدن
گناهان آنها
است. که جهنٌم
پروری کمتری بکنند.

امام صادق
در حدیث ٢١٤١ میگوید
خداوند
شمشیری دارد،
که غفلتی
ندارد. که
جهنٌم چهل
سالگان ووفای
پنجاه
سالگان، ووقت
درو کردن شصت
سالکان، و
ثواب نویسی
هفتاد
سالگان، و
اسراء
کنندگان نود
سالگان است. که
عمر دراز
تجربه زندگی
در حکم مقدمات
سلوک الهی را
دارد و برای
تولد بشری بعدی.

پیامبر در
حدیث ٢١٤٣ میگوید
زهد در دنیا با
یاد مرگ است. و
بهترین عبادت
تفکٌر در باره
مرگ میباشد. بخصوص
پس از مرگ قبل
از مرگ مورد نظر
حدیث است. ونه خودمرگ
که لحظه ای چون
بخواب رفتن
است.

مولا علیٌ
در حدیث ٢١٤٥ آمادگی
برای مرگ را میگوید،
که انجام
وظایف دوری کننده
گناه، و انجام
کرامات و نیکی
است. آنگاه
أهمیٌتی برای
مرگ نخواهد بود.
تخلیه تنحلیه
و تجلیه با وظیفه
سلوک الهی با
ولیٌ الهی بمعرفی
خداوند.

پیامبر در
حدیث ٢١٤٦ میگوید
بخاطر یک مشکل
و گرفتاری
هرگز تمنٌای مرگ
را نکنید. که
فرصت تکامل را
نباید از دست داد.
ومشکلات خود
بلایای زندگی
و سلوکی وامتحانات
پر محنت خداوند
است.

پیامبر در
حدیث ٢١٤٨ میگوید
بقیه عمر
انسان ارزش ندارد.
مگر برای جبران
آنچه گذشت و
احیای آنچه
مرد و از بین رفت
.

مولا علیٌ
در حدیث ٢١٤٩ میگوید
مرگ استیفای الهی
از روانها است.
که نتیچه زندگی
را بررسی باید
کرد . و یا همان سلوک
الهی است.

پیامبر در
حدیث ٢١٥٢ میگوید
روز قیامت پس از
شهود قاﺌم در
سالکان ولایت
محمدی که
خداوند بفرشتگان
مرگ اخطار میکند،
که بمؤمن
آزاری نرسد. که
در مرگ قبل از مرگ
آنرا راحت و
سریع آنرا
انجام بدهد. فرشته
مرگ عملا همان
شهود آخر سالک
میباشد. و
همان نیز نطفه
تولد نوع فوق
بشری اوف و
خلاصه تمام زندگی
های نوعی گذشته
است

مولی علیٌ
در حدیث ٢١٥٣ میگوید
در قرآن تضادی
نیست. که در
باره مرگ بچند
شکل آمده و
خداوند نیز
تمدید کننده آن
است. این قرآن
قرٌه های
شهودی در سلوک
الهی با ولایت
برتر محمدی است،
که هرکس احوال
خاص خود را
دارد،
ومتناسب بقیٌه
گناهان پاکسازی
نشده سالک .

امام صادق
در حدیث ٢١٥٤ میگوید
ساعت مرگ بدون
تغییر، همان
است که بفرشته
مرگ در شب قدر
ابلاغ شده است.
که پس از مرگ قبل
از مرگ برای شهود
قاﺌم قطعی
میشود. و نیز نزول
روح الهی روح القدس
که شهود
رؤیاﺌی در دل
سالک میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢١٥٥ میگوید
ابراهیم
پیامبر از
فرشته مرگ،
صورت اورا در
وقت مرگ خواست
ببیند. و
فرشته گفت
طاقت نداری. که
چون خوفناک
نشان داد ابراهیم
نیز غش نمود. که
این زشتی برای
قهقراﺌیان
هست. که مرگ
خود را نمی
خواهند. ولی ترس
است که آنها
را می کشد. و
فرشته مرگ
شاهدان همان
تجلٌیات الهی وهمان
شهود زیبای
آخر نور قاﺌم
در ولایت محمدی
است، که این
همانی روح
انسان شاهد را
دارد. وهمان
پرونده آینده
یک روح، و
نطفه تولد نوع
فوق بشری اورا
خواهد داشت. وهمان
نیز ماهیٌت الهی
شخص است. که
بقیه داشته ها
با مرگ از بین میرود.
ابراهیم برهمن
براهما هر
کامل الهی است.
و رهیده از
زندگی نوع
بشری خود .

مولا علیّ
در حدیث ٢١٥٦ میگوید
مرگ طفل در
شکم مادرش،
چون مرگ در
تار وپود
انسان است. که
فرشته ای خوب
یا بد، از
خارج از وجود انسان
نیست. که همان ژنتیک
روحی او
میباشد. و یا
مناسب
کارماهای تولد
مسخ در یک صورت
نوع حیوانی
است.

امام صادق
در حدیث ٢١٥٧ میگوید
فرشته مرگ هر
رور پنج بار انسان
را دیدار دارد.
در شهودهای
پنجانه، که روزهای
الهی وشهودی
میباشند. سالکان
در این دیدار
تجلٌیات الهی
با مرگ نسبی
آنان میباشد. ولی
با شهود
مصطفوی و با
مرگ طولانی
تر، شکل تمرینات
مرگ قبل از
مرگ و برای دیدار
قاﺌم است. بیانات
پیامبر در
باره مرگ و
درباره سالکان
و مرگ قبل از
مرگ میباشد.

امام باقر
در حدیث ٢١٥٨ وقتی
که انسان سکوت
دارد، وقت
نظاره ملک الموت
یا فرشته مرگ سالک
است. که چون در
تمرکز وسیله
الهی خود هست
،فرشته مرگ
آینده خود را
نیز میبیند.

امام صادق
در حدیث ٢١٥٩ میگوید
زمین در قبضه
فرشته مرگ است.
زمین همان تن
انسان برای روان
و روح است، که
باید در مرگ
از تن جدا شود. و
بجهان ملکوتی الهی
خود قطره ای در
دریا دربیابد.

امام صادق
در حدیث ٢١٦٠ میگوید
فرشته مرگ میگوید
من روح را دعوت
میکنم که بیاید.
اگر که هر جای جهان
باشم. و روح
چون سکٌه ای
در کف دست خود
آنرا میبینم . درباره
سالکان هر
صحبتی از مرگ
هست. وبرای مرگ
قبل از مرگ
سالکان، دعوت الهی
و آینده برتر
او میشود. که
اجباری برای عبور
از پرده مرگ قبل
از مرگ را
ندارد.

پیامبر در
حدیث ٢١٦١ میگوید
خداوند از هر
چیزی، چهارتا
برگزیده. از ملاﺌک
جبرﺌیل قاﺌم،
و میکاﺌیل حامل
روح بمعراج
عرش رحمان، و
نیز اسرافیل
یا همان (
اسراﺌیل و
عزراﺌیل)
فرشته مرگ. که
همان ژنتیک روحی
شخص و شهود
آخر او میباشد.
همه اینها عملا
در وحدت وجود
الهی خود
هستند. که از مراتب
الهی گفته
میشوند. عزراﺌیل
را امام صادق
معکوسی برای اسراﺌیل
اسراء کننده
معراج است. وبرای
غیر سالکان
گفنه که روح
را بقهقرا
میبذد. که
اسراء بمراتب الهی
بالاتر
ندارند که نزد
ارباب نوع
حیوانی نسخ
ومسخ خود،و
برای تکرار دردناک
آینده ها در
گذشته ها است.

امام صادق
در حدیث ٢١٦٢ میگوید
فرشته مرگ نیز
مراتب کمکی
دارد. ولی
مراتب الهی
همیشه در وحدت
وجود ملکوتی
عالم الهی خود
هستند. ولی انسان
برای امکان
تصوٌر خود
آنها را تفکیک
بشرایط و
مراحل و عوامل
ومراتب میکند.
که عقل مادی انسان
توان امور
وحدت وجود را
ندارد. که ما
از موجودیٌت (
چهار بعدی) نوع
فوق بشری میگوﺌیم.
که نمیتوانیم
چنان ماهیٌتی
را تصوٌر کنیم.

امام صادق
در حدیث ٢١٦٣ میگوید
فرشته مرگ نمیداند
چه کسی را جان
میگیرد، تنها
حکم بالاتر را
اجرا مینماید.
مرگ و دیگر
امور الهی در روح
و عوامل الهی،
هیچ کدام هیچ یک
از شرایط مادی
ونوع بشری را
ندارند. ولی
انسان چنان
تصوٌر از عوامل
الهی تفکیک شده
میگوید. مادام
که انسان عقل
مادی و نوع
بشری را دارد . که
انسان را سه
بعدی و نوع
فوق بشری را چهار
بعدی، وحیوانات
را دو بعدی وگیاه
یک بعدی زندگی
دارند. تن و
ذهن و روان و
روح الهی
کاملان الهی. وخداوند
در انواع
بالاتر
موجودیٌتهای
پنج و ده و صد
بعدی وبالاتر
دارد. که مراتب
الهی بالاتر
چنین کنترل موجودات
نوعی خود را
مینمایند.

امام صادق
در حدیث ٢١٦٤ میگوید
شمارش
انسانها غیر
از شمارش
عوامل الهی میباشد.
که وقت مرگ
نیز شمارش
دارند. مرگ قبل
از مرگ، بیشتر
مورد نظر است تا
مرگ طبیعی. که
عوامل طول
بیشتر یا کمتر
عمر هستند.

امام صادق
در حدیث ٢١٦٥ میگوید
مرگ با شمارش
أیٌام وبا
شمارش روانی است.
که بچه شهودی
از مراتب الهی
تا کنون
رسیده، و چه
مقدار کمٌی و
کیفی قهقراهای
حیوانی یافته
است.

پیامبر در
حدیث ٢١٦٦ میگوید
مردم دیگران
را با مرگ
راحت میکنند
ویا خودشان راحت
میشوند. که
کاملان الهی و
غیر سالکان از
آزار آنها
راحت میشوند. ومرگ
قبل از مرگ
نجات سالکان است
و أثری در
دیگران ندارد.

پیامبر در
حدیث ٢١٦٧ میگوید
مرگ کفٌاره
وجبران گناهان
مؤمنان سالک است.
که مرگ قبل از
مرگ مورد نظر میباشد.
که پاکسازی بیشتر
در آلودگی
روان سالک
میکند. ولی غیر
سالکان که مرگشان
کفٌاره آنان
نیست. مگر
زندگی های مسخ
حیوانی، که
جبران
گناهکاری های
کنونی باشد.

امام سجٌاد
در حدیث ٢١٦٨ میگوید
خداوند تردید دارد،
که جان مؤمن
را بگیرد. اگر خودش
نخواسته باشد.
که این در مرگ قبل
از مرگ مؤمن اوم
کننده است. که
باید جان بشری
را بدهد که
بجانان الهی نور
قاﺌم برسد. پس
مرگ او باراده
خود سالک است
وبا کمک
خداوند. اما
کاملان الهی بازگشته
بخلق، باز
بسته بخواست
آنان است که بمیرند.
که بیشتر
بستگی بنتیجه خدمات
آنان دارد. وبی
نتیجه ای الهی
نمیخواهند
زنده باشند. که
نزد خداوند
وعده ها دارند.
برای مرگ
دیگران تردید
الهی ندارند. که
باز مرگشان
بنفع آنان است.
که جهنٌمی تر نشوند.
واحوال سالکان
وکاملان خود
چنان آرامش عمیق
روانی دارند،
که گوﺌی مرگ
بشری آنان را در
تن وروان دور
مینماید. همان
گونه که نگرانیهای
عصبی وروانی تسریع
مرگ را
مینماید.

امام صادق
در حدیث ٢١٦٩ میگوید
مرگ برای مؤمن
معطٌر و دلباز
کن میباشد. که
مراتب شهودی
پس از مرگ قبل از
مرگ سالکان است.
ولی در غیر سالکان
الهی فرشته
مرگ متعفٌن وزشت
و ترسناک است. که
همان ذات زشت
وکریه ژنتیک روحی
آنان میباشد. که
بمسخ حیوانی آنان
را میبرد.

پیامبر در
حدیث ٢١٧٠ میگوید
اگر مؤمن فرشته
مرگ را سوگند بدهد
که نمیرد، هرگز
نخواهد مرد. ولی
وقت مرگ مؤمن روان
یک کامل الهی
چنان معطٌراست
که اورا
فراموشی میدهد.
که امام آنرا
باد (مَنسیّه)
فراموش دهنده میگوید.
و یا بالعکس
باد ( مَسخیٌه )
مینامد، که
روان را بمسخ
حیوانی میبرد.

مولا علیٌ
در حدیث ٢١٧٢ میگوید
کودک متولد سه
گونه است. یا
بشارت نعمت أبدی
است. که در
شاهدان قاﺌم
بار دیگر،و
قبل از مرگ
آغاز آخرین نعمات
مصطفوی و
رحمتهای
رحمانی دارد. و
یا بشارت بعذاب
میدهد. که نا
امید در
مسخهای
حیوانی صدها
هزار و میلیونها
سال طول خواهد
کشید. که
دوباره بنوع
بشری برسد. و
یا از گونه
أندوه غیر
سالکان
میباشد، که
وضع مشخٌصی
ندارد که
توصیف شود. مرگ
غیر سالکان بقول
امام صادق، بر
خلاف کاملان، که
تمام مراحل مرگ
قبل از مرگ خود
را میبینند و
گوﺌی رنج را
مرگ میبرند. که
از ناراحتی از
خواب مرگ
بیدار نمیگردند.
ولی کاملکان تمام
مراحل را بچشم
میبینند و
رنجی ندارند. ولی
این رنج در
مرگ قبل از مرگ
آنان نیست، که
مرگ طبیعی وبدون
بیداری
میباشد . اما
در سالکان
کامل نشده، امام
صادق میگوید فرشته
مرگ بر او با
پرش میزند که
بیهوش میشود
واحوال مرگ را
نمی بیند.

امام
مجتبی در حدیث
٢١٧٣ میگوید
مرگ مؤمنان
عظیم ترین
سرور وخورسندی
بدنبال دارد. و
برای غیر
سالکان که بدترین
عذاب جهنٌم را
بدنبال دارد. مؤمنان
اوم کننده و
امٌی در سلوک الهی،
رسیده بشهود
نهاﺌی قاﺌم
در ولایت
محمدی است، که
بهشتهای گوناکون
را بدنبال مرگ
قبل از مرگ
خود دارند. بهشتهای
چهارگانه و
چهارگونه .

امام سجٌاد
در حدیث ٢١٧٤ میگوید
امام حسین و
چند کامل الهی
با او، در
شدٌت احوال در
روز عاشورا،
صورتهای
نورانی و آرام
داشتند. ولی دیگران
ترسان و لرزان
بودند.

امام
سجٌاد در حدیث
٢١٧٥ میگوید
اگر برای مؤمن
سالک در مرگ قبل
از مرگ، چون
بیرون آوردن
لباس از تن میاشد
که کثیف باشد. و
لباس معطٌر و
نو برتن
میکنند. پس از بازگشت
بخلق کاملان و
یا در نوع فوق
بشری، چنین لباس
تن فوق بشری، ویا
پوششهای چنان
بدنهاﺌی را
دارند.

امام صادق
در حدیث ٢١٧٦ میگوید
مرگ همان خواب
است. که هر شب دارید.
ولی دراز تر
است. که
بیداری آن روز
قیامت است. سالکان
با شهود نور قاﺌم
پس از مرک قبل
از مرگ که
تجربه این
نویسنده بود،
که در خواب
ورؤیا وبدون
ترس صورت گرفت.
وهرگاه در
خواب ترسی باشد
ازشخص خواب
میپرد. آنگاه محروم
از نتایج چنان
مرگ با مرگی
محروم از کسب
مراتب شهودی خواهد
بود. وهرچه
ایمان وعشق و
صداقت سالک
بیشتر باشد، بیداری
فوری از خواب
شهودی را
نخواهد داشت. مگر
بنهایت میسٌر
خود از رؤیا برسد.
در تجربه این نویسنده
در محضر مقام
مصطفوی خود،
هفت بار در
هفت رؤیا دستور
مرگ اورا انجام
میدام. که احوالی
چون برق
گرفتگی
وهمراه دوران
تمام وجودم را
داشت. که یک
بار نیز در یک رؤیا
، دوبار دستور
مرگ را اجرا کردم.
که بعدا دریک
مراسم طولانی
تر، باز در
رؤیا تمام
جریان حرکت بسوی
صحنه مرگ را
مانند کسی که برای
اعدام برده
میشود. تمام لحظات
آنرا میدیدم و
ترسی نداشتم. و
میدانستم کجا میروم.
ولی باز لحظه قطعی
مرگ را ندیدم
که چشم در
دنیای روشن
الهی بازکردم.
همچنان لحظه
مرگ معلوم من
نشد. و
راهنمای خودم
را در حجم
کوچکتر و افقی
چون پرندگان
دست در دست من
داشت. ومن
عمودی روی زمین
راه میرفتم. ساختمانهای
سنگی عظیمی
میدیدم. که براهنمای
خود، که ژنتیک
روحی خودم
بود، توضیح
میدادم که از
آن سوراخ گوشه
یک تاج
ساختمان سنگی بیرون
آمدم. و او نیز
چیزی نمیگفت .

امام عسکری
در حدیث ٢١٧٧
میگوید مرگ چون
صافی است، که
فرشتکان را از
گناهان خالی
میکند. که
آخرین
امتحانات پر محنت
آنان است. که
بقول پیامبر
بقایای
آلودگی های روان
در مرگ سخت تر
پاک میشود. سالکان
برای آماده
شدن مرگ قبل
از مرگ در( اِستضعاف)
ارادی تن و
روان وفکر خود
میکوشد. چون روزه
های طولانی و
غم شدید عقب
ماندگی. و
سالکان در
بلایای سخت
تر، از خداوند
سپاسگذاز تر هستند.
که پاکسازی روان
آنها بوسیله
مراتب الهی
عمیق تر صورت گیرد.
گرچه بقول پیامبر
سالکان با
کمتر از ده در
صد تزکیه نفس در
تخلیه
ونتحلیه، در
مرز شرط لازم
وکافی از نظر الهی،
روح سالک مورد
اصطفای الهی قرار
میگیرد. که تا
عرش رحمان نیز
میرسد. تا
بقیه عمر
معصومانه
خود، همچنان پاکسازی
روان را انجام
میدهد. و
ذخیره آخرت نوع
فوق بشری را بیشتر
میکند. که
کرامات
بالقوٌه
خودرا هرچه
بیشتر تحقٌق
میدهد. والاٌ تنها
خداوند الله آهو
است، که مطلقا
پاک است که
روح الأرواح
میگوﺌیم. پس
تولدات بجهان
ندارد. که( لم یَلد
ولم یولَد)
خود را توصیف میکند.

امام جواد
در حدیث ٢١٧٨
میگوید سالک در
شُرُف مرگ
بامکام رضا
گفت که چون
تورا شناختم
مرگ را یافتم. درک
اهمیت مرگ برای
شهود مهم نور
قاﺌم در
ولایت محمدی است.
مرگی که سالک
آرزو دارد، در
برابر چشم
محبوب الهی خود،
که دستور مرگ
را داده جان
بدهد. ولو بخلق
باز نگردد. حافظ
شیرازی این حضور
امام را برای سالک،مکرر
و زیبا بیان
داشته است. که
شرح احوال خود
او میباشد.

امام جواد
در حدیث ٢١٧٩
میگوید علٌت
ترس مردم از
مرگ جهل آنان
است . که
سالکان از پیر
میفهمد، که
مرگ قبل از مرگ
نجات از نوع
بشری است. که مرگ
طبیعی خبر
نمیدهد. و اگر
باخبر شود،
چون وقت اعدام
او برای مثال
باشد، زودتر
از مرگ اعدام
عملا مرده است.
واعدامیان
أغلب توان راه
رفتن بپای دار
را ندارند. وآنان
را چون مرده میبرند.
و با تیر خلاص میتونند
که حکم قانونی
اعدام را اجرا
کنند.

امام رضا
در حدیث ٢١٨٠
میگوید ترس تو
از مرگ بعلٌت
نشناختن آن
است. که حمامی
برای پاک کردن
چرک تن، ومرگ برای
پاک نموده
روان میباشد. و
شهود و رحمت تجلٌی
درسالکان
پاکی روح
القدس در
کاملان پاکی
عمیق تر
میباشد.

امام
عسکری در حدیث
٢١٨١ میگوید
مرگ تصدیق چیزی
است که وجود ندارد.
که مؤمن در
مرگ نمی میرد. و
کافر مرگ دارد
که میمیرد، چون
بحقارتهای
حیوانی مجدد
میرود. و همان
است که قرآن
خروج زنده از مرده
میگوید. که
کامل شاهد
قاﺌم و یا در
تولد فوق بشری
دارد. بقول
ملاٌی رومی از
جمادی و گیاهی
وحیوانی بنوع
بشری را با
مردن رسیدم. پس
من کی زمردن
کم شدم؟ که
آنرا مرگ و
نیستی بگویم.

مولا علیٌ
در حدیث ٢١٨٢ میگوید
شیعه ما، سالک
دارای شعاع
های شهود مقدماتی،
اگر دستوری را
اطاعت نکند،
دوچار بلاﺌی
با مرگ میشود،
تا کناهش پاک شود.
که باید پاک نزد
خداوند برود. و
در شهود روح
القدس ربٌ
النوع بشری است،
که تجلٌی نهاﺌی
برای نوع بشری
میباشد. که با
کمتر از ده در
صد پاکی آلودگی
های روانی
بنجات میرسد
که پیامبر
میگوید. و
بقیٌه آلودگی
ها وکمبودها در
تولدات بهتر
بعدی برطرف میشود.

امام صادق
در حدیث ٢١٨٤ بکسی
میگوید که با
مرگ برکت الهی،
در شهود نور قاﺌم
و برای پس از
مرگ برکت
خواهد بود. که
در نوع فوق
بشری این برکت
مقام الهی روح
فردی هست. امام
میخواهد بگوید
که مرگ پایان
یافتن قطعی
نیست.

امام صادق
در حدیث ٢١٨٥ میگوید
خروج روح از تن
باعث رنج میشود
که بدان عادت کرده
است. ولی برای ورود
روح بتن و
نطفه جنین
چنین سخت نیست.
و نیز در تولد
دوم الهی کامل.

امام رضا
در حدیث ٢١٨٦
میگوید سه وحشت
و ترس انسان، هنگام
تولد و هنگام
مرگ و روز بعث
بجهان است. که
کاملان از خواب
مرگ بیدار
میگردند، که مقررات
دینی قبلی را
ندارند. که
معصوم ومصون
از گناه و ترک
واجب عبادت
دارند.

امام
سجٌاد در حدیث
٢١٨٧ میگوید
انسان ساعت
دیدن وحضور
مرگ، و ساعت
ورود بقبر، و
ساعت ایستادن
در برابر
خداوند است ،
که باید ببهشت
یا جهنٌم برود
. این مرگ قبل
از مرگ سالک
است، که ساعت
و نتیجه سعی و
سلوک الهی است.
که بنور شهودی
میرسد که مرگی
ندارد. و غیر
سالکان در مرگ
طبیعی، چون
تصوٌراتی نا درست
دارند که
میترسند. ویا
در مسخ حیوانی
در گلٌه حیوانی
خود همیشه
میترسند.

امام باقر
در حدیث ٢١٨٨
میگوید برای
مرگ طبیعی
نیست، که قرآن
از ساق پا میگوید.
که پاها وقتی دراز
میشود، که رفتن
و (سوق) بسوی
خداوند رانده
بجلو میشوند. مرگ
سالکان
وکاملان و غیر
سالکان و مرگ قبل
از مرگ را
باید از هم تفکیک
کرد.

امام حسن در
حدیث ٢١٨٩ وقت
مرگ أشک
میریخت، و گفت
بخاطر دوری
دوستان و اولاد
است. انسان
محتضر کنترل اعمال
خود را ندارد. سالکان
غرق تمرکز، و
کاملان الهی
غرق تصوٌرات
شهودی خود، و
غیر سالکان
غرق تخیٌلات و
اوهام خود در
باره مرگ و
بعد از مرگ
میباشند. أشک امام
بطور طبیعی در
تن بوده است. که
باید دید عامل
مرگ چه بیماری
و دردی بوده است.

امام صادق
در حدیث ٢١٩٠ میگوید
خداوند جز درباره
مؤمن کامل
الهی است که
تردید پذیرش
مرگ اورا دارد.
زیرا هنوز
میتواند
خدمات الهی کند
و ذخیره آخرت
بیشتر برای
آینده خود
بسازد. ولی
سالکان و در
مرگ قبل از
مرگ خودشان در
تردید
میباشند. وبرای
غیر سالکان
تردید خداوند
معنی ندارد.

امام صادق
در حدیث ٢١٩١ میگوید
مؤمن اگر مرگ
را دوست نداشت
نخواهد مرد. که
مؤمن کامل
الهی تا وقتی
که در دنیا
میباشد. کافر
است که ایمانش
بخاطر أنس او
بدنیا ونوع
بشری خود میباشد.
و بسالکان دیگر
که ایمان و
باور ندارد.

امام صادق
در حدیث ٢١٩٢ میگوید
بلایای مؤمن و
سالک پاکسازی
بقیه گناهان
او میباشد. زیرا
هیچ کس مطلقا
پاک در روان نمیشود.
که تنها
خداوند است که
مطلقا پاک
روان است. لذا
تولدات بجهان
را ندارد. که
بخواهد با عقل
بیشتری فهم
معایب خود کند
و آنها را پاک
نماید.

امام صادق
در حدیث ٢١٩٣ میگوید
سالک که گناه کند،
با ناصبی
مخالف ولایت
گرفتار
احوالی میشود
چون فقر و مرض. که
پاکسازی روان او
باشدٌت است. و
بدون شهود
وتجلٌی الهی کارماهای
بجهان در نسخ
ومسخ دارد.

پیامبر در
حدیث ٢١٩٤ میگوید
اگر کسی ناله میّت
را بشنود که بسیار
هولناک خواهد بود.
که بر خودشان
أشک میریزند. لذا
بر زنده باید
گریست نه بر
مرده. که زنده
ها فکر نجات
پس از مرگ با
سلوک الهی را
ندارد.

پیامبر در
حدیث ٢١٩٥ میگوید
مرگ مؤمن با
استقبال
مراتب الهی
میباشد. که پیروان
ابلیس آخوند
میگویند، سعی
کردیم، ولی
اطاعت ما
نکرد، که فریب
آخوند مذهبی
را نخورد.

مولی علیٌ
در حدیث ٢١٩٦ میگوید
در رؤیا
پیامبر را
دیدم، که گفت
غیبت تو طول کشید.

امام صادق
در حدیث ٢١٩٧
میگوید مؤمن
در وقت مرگ
اکراه ندارد. زیرا
پنج تن آل عبا
ما را حاضر در
کنار خود دارد.
یا همان مراتب
شهودی او. که شاهد
آنها غرق
احوال نیکوی خود
میباشد. و مرگ چون
خواب دست
میدهد.

امام صادق
در 2198 میگوید
وقت مرگ بمؤمن
میگویند، ترس نداشته
باش. که
خداوند رحیم
تر از مادر
میباشد. و چشم
بحضور پنح تن
میکند و آرام
میشود. که
همان شهود
مراتب
مقدماتی برای مرگ
قبل ارمرگ و
شهود قاﺌم
میباشد.

مولی علیٌ
در حدیث ٢١٩٩
میگوید که غیر
سالکان ناگاه دوچار
مرگ و جداﺌی
میگردند و
حسرت پایان
فرصت زندگی
دارند. و نیر
توصیف بیشتر
از مرگ غیر
سالکان .

مولی علیٌ
در حدیث ٢٣٠٠ از
دو (نَکیر و
مُنکَر) میگوید.
که سالکان در
عزلتگاه سلوکی
قبر آنان، پاسخ
هر پرسش
(انکاری عقیدتی)
و هر کار (فساد
منکری) را میدهد.
که چون بشهود
رسید این پرسشها
تمام میشود. که
داخل قبر خاکی
خبری نیست. که
تن انسان قبر
روح او میباشد.
که سالک نیر
چنین در قبر
است و در
عزلتگاه
سلوکی چون قبر
.

امام صادق
در حدیث ٢٣٠١ میگوید
مؤمن کامل در
وقت خواب، اگر
خداوند بخواهد،
جانش گرفته
میشود . که همه
برای مرگ خواب
ضعف تن دارند. سالکان
در رؤیا برای
مرگ قبل از
مرگ بشهود
میرسند و از
خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار میگردند.
که تولد دوم
الهی آنان
خواهد بود. و
اگر مشیٌت
الهی نداشت. بکلٌی
قالب تهی
میکند. که هرکس
بانتظار
بهشتی خود
میرود. وخود
را در بوستان
در عوالم الهی
میبیند. چون
بخلق باز گردد
یا در تولد
نوع فوق بشری،
تمدنٌی بسیار
عظیم تر از
تمدٌن نوع
بشری دارد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٠٢ میگوید
ارواح مؤمنان
باهم ملاقات دارند
و یکدیگر را
میشناسند. که
منظور ارواح در
عوالم الهی
نیست. که هرکس
بهشت و مقام شهودی
خود را دارد. بلکه
در بازگشت بخلق
کاملان الهی
است، که یکدیگر
را ملاقات و
احوال پرسی هم
میکنند. ویکدیگر
را میفهمند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٠٤
میگوید بنده مؤمن
دخول بقبر خود،
شش صورت زیبا
باوی وارد
میشود. که
همان مراتب شهودی
تجلٌیات ششگانه
تا قاﺌم روح القدس
میباشند. و
این جریان در
قبر خاکی نیست.
که در قبرتن
او در تولد دوم
و بازگشت بخلق
است. و همان ژنتیک
روحی انسان
کامل است. که
نطفه تولد نوع
فوق بشری
آینده او
خواهد بود که
مقام الهی او
میباشد. وهر انسان
بشری نیز
اکنون که
متولد شد،
کمالات شهود
ولایتهای
قبلی پیشین خود
را دارد، که
تجدید آن
شهودها میکند
و بشهود برتر
یا نهاﺌی خود
میرسد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٠٥ میگوید
افراد (بنی اُمیٌه)
دشمنان ولایت علیٌ،
ونیز تمام
قشری های مذهبی
سنٌی یا شیعی،
بجای اوم و امٌی
شدن، اولاد نا
خلف پدران،و
اصطلاحا حرام
زادگانی
هستند، که
مخالف سلوک الهی
وولایت
میباشند. پس
بمسخ حیوانی میروند.
نوع مسخ حیوانی
بستگی بدرجه
آلودگی های کمٌی
و کیفی ژنتیک روحی
آنان و پس از مرگ
آنها است.

امام باقر
در حدیث ٢٣٠٦ میگوید
در قبر تنها
از ( ایمان یا
کفر) پرسیده
میشود . در قبر عزلتگاه
سالکان از
ایمان و عقاید
سلوکی میپرسند.
و از غیر
سالکان در
تولد مسخ حیوانی
صفات حیوانی
آنها، تجسٌم اعمال
منفی آنان
خواهد بود، که
زبان حال آنها
میباشد.

امام باقر
در حدیث ٢٣٠٧ میگوید
اگر أمین اوم
کننده ای
یافتم، هرچه میدانم
بوی میگویم و
تکبٌر نمی کنم
. پس اگر شک در
سلوک الهی
وگفتارهای پیامبر
کنید، گفتن اسرار
الهی مفید شما
نخواهد بود.

امام
عسکری در حدیث
٢٣٠٨ میگوید پیامبر
بقریش مخالف خود
میگفت، شما مرده
بودید که در
رحم مادران
زنده شدید. باز
میمیرید و
دوباره در
قیامت زنده
میشوید. وقت
زایش بچه
حیوان که از
رحم مادر بروی
زمین می افتد،
که عقاب خود
را خواهد دید. یعنی
عذاب زندگی
مسخ حیوانی که
خواهند داشت. قریش
زردشتی های قشری
بودند. و بنی
امیٌه هر قشری
که اوم و سلوک
الهی نمیکند .

مولی علیٌ
در حدیث ٢٣٠٩ در
کوفه روی خاک
نشست و گفت که أرواح
پیامبران اینجا
هستند. ولایتهای
قدیم ادوار
تاریخی بابلی،
که در مسجد
کوفه و سهله و
غیره عبادات
داشتند. ضمنا خود
مولا در
شهودهای خود،
چون هر کامل محمدی
شهود
پیامبران گذشته
را در دل و
خاطر دارد. وخود
تجسٌم زنده تمام
مراتب الهی شهودی
قبلی میباشد. و
نیز هر کامل
الهی آینده
ولایت محمدی.

پیامبر در
حدیث ٢٣١٠ میگوید
(قول ثابت)
مؤمنان همان
أذکار توحیدی
چون لا اله
الاٌ الله است.
که ثابت و داﺌم
با هر تجلٌی الهی
أذکار توحیدی
میگویند. حتی وقتی
بعرش رحمان و
یا بفرض محال بنور
الآنوار الله
أهورمزدا
برسند. ریرا
هنوز بخداوند
(هو) نرسیده
اند. آنگاه مؤمن
در حال اوم و
ذکر خدا
میباشند. زیرا
در سلوک توسٌل
عبادی همراه
أذکار توحیدی
دفع شرک
احتمالی
میباشند.

مولی علیٌ
در حدیث ٢٣١٣ میگوید
که در مرگ
مادرش پیامبر چون
مطٌلع شد،
فریاد میزد که
مادر من مرده است.
زیرا محمد را
بزرگ کرده بود.
که حتی فرزندان
خودرا گرسنه میگذاشت،
که من سیر شوم .

امام رضا
در حدیث ٢٣١٤ تعریف
گروه (واقِفه)
را میکند. که
سلوک الهی
نکرده، و
توثٌف شهودی
یافته اند و
یا سلوک الهی نکرده
اند. که در قبر
نمیتوانند
تکمیل پرسش
(امامان) کنند. یعنی
در شهود
تجلٌیات الهی
متوقٌف میشود.
که اگر ترک
صلات و ارتباط
و بد اعتقادی
بپیر الهی خود
پیدا کنند، پس
جهنٌمی
میشوند. والاٌ
در تولد بهتر
بشری، دنباله
شهودهای تا
قاﺌم را باید
بگیرند.

پیامبر در
حدیث ٢٣١٦ میگوید
قبر نخستین
منرل و مقام نزول
آخرت یا تولد بعدی
است. که هر کس
باید از آن بگذرد.
که سالکان در مرگ
قبل از مرگ
دارند. پس از
آن مرگ طبیعی
نیز برایش
آسان خواهد بود
زیرا معصوم
میباشند. ولی
نوع فوق بشری
هفت هزار سال
بعد مقررات
سلوکی ولایت مهدیٍ،
باز مسؤل
احکام الهی
وسلوکی دیگری
دارند که بنور
رحمان برسند.

امام
سجاٌد در حدیث
٢٣١٩ میگوید
که بروح مؤمن
پس از مرگ
میگویند،
میخواهی بتن
خود باز گردی؟
که میگوید چرا
غم و بلا را
برای خود
بخواهم. که
مرگ با شهود
قاﺌم را
نداشته باشد. شاهد
قاﺌم وعرش
رحمان
معصومیٌت و بی
غمی دارد. سالک
اگر مراتب
شهود مقدماتی
را داشت، خواهان
تکمیل
شهودهای خود
با شهود قاﺌم
میباشد. تا در
تولد بشری
مجدد بجهان
گرفتار مشکلات
نشود . اما غیر
سالکان که
بآنها چنین پیشنهادی
نمیشود. که
آنان طالب
خواهند بود. که
بهتر از تولد
مسخ حیوانی
بحهان نیست. و
اگر میپذیرد، در
صورت مسخ شده
خود وارد نطفه
مادری حیوانی
می شود. راست گفته
که دوچار غم داﺌم
خواهد بود.

امام رضا
در حدیث ٢٣٢٠ میگوید
قبلا رؤیاﺌی
نبود. یعنی رؤیاهای
شهودی نبود. و
پس از رسیدن پیامبران
اولی العزم
بود، تا اطاعت
آنان کنند. یعنی
بازگشت پیامبران
ولایتهای ششگانه
نوع بشری،
آغاز از آدم
کیومرث، و
اطاعت سلوکی سالکان
بود که رؤیا
های سلوکی
بوجود آمد. که سالکانی
قبل از آدم
نبود. و یا اگر
بود بسیتم
دیگری خاص
دیگر حیوانات
بوده، که خبری
از آنها
نداریم. امام
میخواهد محمد
را بگوید، که
رؤیاهای
شهودی
هفتگانه ولایت
محمدی که در
سطح بالاتر از
زمانهای پیشین
است مطرح نبود.
و الاٌ
رؤیاهای
شهوانی و حیوانی
نوع بشری، حتی
در کودکان
وجود داشته و
غیر سالکان اکنون
دارند. و آنها
را (اَحلام
شهوانی)
میگویند. ونه
رؤیاهای با رؤیت
بچشم دل از
تجلٌیات الهی.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٣٢١ میگوید
میٌت پس از
بازگشت تشییع
کنندگان
مواجه با محاسبه
میشود. که میٌت
در قبرش و یا جهنٌم
درٌه ای که متولد
میشود. و سالک در
دوره سلوک هر
گناه او مورد
پرسش پیر
ومراتب الهی
وحتی وجدان
خودش میباشد. تا
معایب خود را
برطرف کند و
عقاید جدید از
پیر و مراتب
الهی بیابد. بخصوص
در شهود قاﺌم
و عرش رحمان ،
که سالک کامل شده
معصوم میگردد.
و دیگر پرسشی
از او ندارد. که
همچنان در قبر
تن، روح الهی
مدفون شده است.

مولی در
حدیث ٢٣٢٢ میگوید
برای مرگ قبل
از مرگ، که
باید برسد،
باید اقدامی کنید.
که همان قیامت
قاﺌم درسلوک الهی
و با مرگ قبل
از مرگ با داشتن
پنج شهود
مقدماتی، خود
را بنجات برسانند.
که قیامت آنان
قیام قاﺌم روح
القدس میباشد.
و قیام وخروج
جان از تن
بشری است. ومرگ
و قبر برای
انسانها
بیشتر عبرت و
هشیاری میدهد.
که برای وصف جهنٌم
یا توصیف بهشت
میشود.

امام باقر
در حدیث ٢٣٢٣ میگوید
هرکس رکوع خود
را بخوبی
تکمیل کند،
وحشت قبر ندارد.
یعنی رکوع و
تعظیم و اطاعت
پیر کامل حسینی
بمعرفی خداوند،
و در توسٌلات
عبادی که
بدقٌت و عقیده
وعشق صورت گیرد
نجات سلوکی
دارد. ووحشت
مرگ قبل از
مرگ برای شهود
قاﺌم را
ندارد.

پیامبر در
حدیث ٢٣٢٤ میگوید
دو فرشته نکیر
ومنکر در قبر
برای میٌت هست
. که یکی نکیر
یا کارهای زشت
روان سالک، و
یکی منکر که
انکارهای
عقیدتی سالک
را پرسش
میکنند. که پیر
الهی در قبر
تن سالک و روان
او در دوره سلوک
و عزلتگاه سلوکی
پرسشها
مینماید. که
با مرگ قبل از
مرگ بنور
قاﺌم و
پیایان سلوک و
پرسشهای الهی
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٢٥ میگوید
هریک از سالکان
ولایت در مرگ
(شهید) است. گوﺌی
در جنگ در صف پیامبر
جنگیده وکشته
شده که (جهاد) نموده
است . که
سالکان بدستور
شهود پنجم صورت
مصطفوی خود
مرگ قبل از مرگ
را نموده ، که
بنور قاﺌم
رسیده و( شهید وشاهد)
تجلٌی الهی میشود.
که اگر بدای الهی
داشت، دوباره زنده
وتولد پیامبرگونه
دارد، که بخلق
باز میگردد. ویا
در نوع فوق
بشری با
هزاران برابر عقل
وکرامات نوعی،
هفت هزار سال
بعد متولد میشود.
که کاملان بازگشته
بخلق رجعت حسینی
خود را نموده
، حسینی زنده سالکان
احتمالی خود
میگردد .

امام صادق
در حدیث ٣٢٢٨ میگوید
که ارواح قبل
از اجسام
بدوهزار سال
آفریده شده
اند. زیرا
انسان کنونی
دنباله
تولدات بشری
گذشته بوده و شهودهای
مقدماتی را
داشته است. دوهزار
سال رقمی سمبولیک
که طولانی تر
از اینها است. گرچه
خداوند در
أزل، نطفه نخستین
روح هر موجود
را، از
اقیانوس بی
کران روح
الأرواح خود
آفریده وجدا نموده
است. که در اجسام
تحت أتمی وگیاهی
وحیوانی و
فصول فراوان بشری،
تکامل عقلی وروانی
یافته، که
میتواند اکنون
با سلوک الهی بنور
قاﺌم نیز برسد.
که ببی نهایت انواع
فوق بشری نیز برود.
تا بفرض محال بنور
الآنوار الله
أهورمزدا باز گردد.
که بازگشت همه
بسوی خدا
میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢٣٤٦ میگوید
که منکران
ولایت، وقت مرگ
بتشییع
کنندگان خود
فریاد میکند،
که مانند او
سرکش خداوند
نباشند و سلوک
الهی کنند. و اگر
در کارماها
چنین بزبان
حال بگویند. و
الاٌ انسان باید
عقلش رسیده باشد،
که اکنون سلوک
الهی نماید. و
تازنده هست خود
را بنجات با
نور قاﺌم
برساند.

امام باقر
در حدیث ٢٣٤٧ میگوید
در قبر باز روح
بتن باز میگردد،
که فرشتگان
نکیر ومنکر
اورا آزمایش
کنند. و در
دوره سلوک است
که سالک
امتحانات پر
محنت و بلای
الهی خاص
سالکان دست میدهد.
تا بشهود
قاﺌم وجشن
پیروزی و( فَر
روزی) و نو روز
و فروهر خود
را بیابد. که
در بازگشت بخلق
است که روح
دوباره بتن
وارد میشود. که
از خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار
میگردد. تا پس
از مرگ طبیعی
و نوعی در نوع
فوق بشری هفت هزارسال
بعد، از مادری
فوق بشری
متولد شود. که
با ولایت
مهدوی بنور
رحمان نیز برسد.
که با هزاران
برابر عقل وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه نوع
بشری میباشند.
دوره سلوک و
عزلت سلوکی،
همان( فِترت) و
مرحله عمر
انسان سالک است.
ویا بالعکس
دوره تلف شدن
عمر انسان بدون
سلوک الهی.

امام صادق
در حدیث ٢٣٥٠ میگوید
در قبر فشار
قبر هست. و
پرسش های دو فرشته
نکیر ومنکر. که
در دوره سلوک
فشار زندگی
روح مدفون در
تن، وگرفتار
بلایای سلوکی
در عزلتگاه،
تا سالک
بخداوند نشان بدهد،
که سالکی صادق
وعاشق و
شایسته است. که
بتجلٌیات الهی
تا عرش رحمان
وبازگشت بخلق برسد.
که پیامبر
وقرآن ناطق چند
سالک احتمالی خود
گردد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٥١ میگوید
رقیٌه دختر
پیامبر زن عثمان
که مرده بود،
پیامبر برایش
از خداوند
فشار قبر را خواست
که مرتفع گردد.
که تولد قهقراﺌی
رقیّه خواهد
بود. که وی تا
آخر عمر حاضر نبود
بپیامبری ورسالت
الهی پدر خود
ایمان بیاورد.
پس سالک نبود
که بنجات
شهودی برسد. که
اولاد أنبیا
امتیاز خاصٌی ندارند.
که سادات تصوٌر
نا درست برای
خود مینمایند.
ولی دعای پدر
الهی نزد خداوند
مؤثٌر است.

امام صادق
در حدیث ٢٣٥٣ میگوید
در قبر پرسش
از روح میٌت میشود،
که چون پاسخ درست
داد، قبرش هفت
گز وسعت مییابد.
اگر بمراتب
شهود هفتگانه
در سلوک، و در دوره
عزلت سلوکی بآنها
رسیده باشد. آنگاه
در هر مرحله شهودی
بلایای کمتر
دارد. ودر
بازگشت بخلق
معاف از هر
آزمایش دیگر الهی
میباشد. ولی پایان
زندگی بشری
همچنان برای پیامبران
نیز هست . ولی اولیای
الهی در بهشت نخستین
خود ودر تولد
دوم الهی خود
وکمی گرم،
پادشاهی الهی بر
چند سالک خود
دارند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٥٤ میگوید
در قبر محمد رسول
خدا را دید،
که گفت بخواب،
چون عروسی که
با نور وعطر
بیدار میگردد.
که امام در
دوره سلوک بود
که شهود
مصطفوی را
دید، که بخواب
مرگ قبل از مرگ
خود رفت. وبکمال
الهی وبا نور
قاﺌم و عرش رحمان،
تولد دوم الهی
خود را در ولایت
یافت. که
همیشه بانور
شهودی خود
برای سالکان خویش
میباشد. و
معطر است که دیگر
زندگی در
عزلتکاه را
ندارد. و در
خانقاه خود
زندگی
پادشاهان را
دارد یا میتواند
داشته باشد .

امام صادق
در حدیث ٢٣٥٥ میگوید
که چون ولایت وشهود
خود را در قبر
تن بشری یافت،
گفت، خداوند
میگوید این بنده
راست میگوید،
کاملی محمدی است.
و تولد دوم الهی
برای چند سالک
خود را دارد. پس
فرشی برایش
گسترده میشود
تا ببهشت برود.
که دوره
معصومیٌت
کامل الهی در
خانقاه او تمام
شده ،و که
لباس بهشتیان
برتن دارد. که
پادشاهان دارند،
و یا در نوع
فوق بشری خواهند
داشت.

امام صادق
در حدیث ٢٣٥٦ میگوید
روح مؤمن در
قبر نمازش سمت
راست او، و
زکاتش سمت چپ
او قرار دارند.
و صبر نیر کمی
دور میشود. در
دوره سلوک که
روح سالک پاسخ
مراتب الهی . پیر
را میدهد، که
صبوری او
شدید، و مدام
در عبادت
وتوسٌل
وتزکیه نفس وپاکسازی
میباشد. ودر
بازگشت
پیامبرگونه
بخلق، همچنان صبوری
کمتری و صلات
و ارتباط الی
را دارد، که این
تنها عبادت او
میباشد. باز
صلات با صبر،
همان صله ها و
ارتباط حضور
ذهنی پیر
درسالک، و با
هفت مراتب شهودی
خود میباشد. زکات
پرداخت مال
نیست، که
آخوندهای مفت
خور میگیرند. وکاملان
نیز مالی ندارد
تا بفقرا بدهد.
مگر الهامات لدنٌی
الهی خود را
بسالکان و
نیازمندان حکمتهای
الهی میدهد. و
بپاکسازی نامحدود
خود ادامه
میدهد، که ذخیره
آخرت او میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٥٧ میگوید
بمیٌت در قبرش
میگویند، شما
سه نفر بودید. که
أهل وخویشان
تو بودند که رفتند.
و رزقت نیز با
مرگت قطع شد. وتو
تنها ماندی. و اعمالت
که با تو است. که
سالک در دوره سلوک
دارد، که
بمراتب شهودی هفتگانه
خود رسیده، وهمیشه
با او در
ژنتیک روحی
خواهد بود. مرده
رزق مادی بشری
ندارد. ودر
بازگشت بخلق
همچنان رزق مادی
هست. ولی رزق
معنوی و مینوی
الهی مداوم
دارند که بکار
تربیت سالکان
بزند .

امام صادق
در حدیث ٢٣٥٨ میگوید
از میٌت در
قبرش صلات و زکات
وحجٌ مبرور
وولایت ما أهل
بیت را
میپرسند. که
ولایت نیز
میگوید، کمبودهای
میٌت با من
است. میٌت سالک
در عزلت سلوکی،
تنها صلات صله
ها وتوسٌلات عبادی
با مراتب شهود
تجلٌیات الهی خود
را دارد. وزکات
تزکیه نفس و
حجٌ مبرور، که
حجٌ أکبر نور
قاﺌم است. که
برٌ و فروهری
الهی دارد. ونه
حجٌ کعبه. بلکه
پیر الهی قبله
وکعبه سالک است.
وولایت محمد
وأهل بیت
کاملان الهی،
پیر الهی
مربٌی الهی سالک
بمعرفی خداوند
است. ونه سادات
و آخوندهای فاسد
و بدون سلوک الهی.
پیر و مراتب الهی
کمبودهای سالک
را بعهده میگیرد.
که کسی نمیتواند
صد در صد پاکی روان
پیدا کند. که
تنها خداوند
چنین است . لذا تولدات
فوق بشری هفت
هزار سال بعد،
برای همین
پاکسازی عمیق
تر است. وهمیشه
کمتر از ده در
صد خداوند
شروط لازم را در
شرط مافی از نظر
الهی پاکسامزی
روان میشود.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٠ میگوید
ربٌ زمین خود نیز
ربٌ هوا است،
که دستور فشار
قبر را میدهد. قبر
سالک عزلتگاه سلوکی
او وتمام دوره
سلوک او
میباشد. که تن
بشری قبر روان
انسان میباشد.
وپس از مرگ قبل
از مرگ و
بازگشت پیامبرگونه
بخلق، باز روح
الهی شده
او،در تن بشری
او مدفون میگردد.
که زیارت ( قبر
حسین) دیدار
سالکان از تن پیر
حسینی او میباشد.
که با هر
شهودی دیدار
او میکنند.

امکام صادق
در حدیث ٢٣٦١ میگوید
پیامبر بر سر قبر
رقیٌه بدخترش
میگوید،
باجداد صالح
خود ملحق شود. که
تولد بعدی
بشری که
یافت،حتما
بپیر الهی خود
و بمعرفی خداوند
تسلیم گردد. که
در این تولد نکرده
بوده . و فرزند پیامبر
بود و مادرش
نیز خدیجه
الهی شده بود. ولی
امتیازی الهی برای
فرزندان
پیامبران
واولیای الهی نخواهد
بود. که باید
بیک ولیٌ الهی
ملحق گردد و
سلوک تا شهود
قاﺌم را
نماید. که
رقیٌه همچنان
(رِق و بَرده)
نفس امٌاره
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٢ میگوید
هر قبری روزانه
سه بار میگوید،
من خانه ای
خراب هستم. و چون
روح کاملی بتن
بشری او
بازگشت و
پیامبرگونه بود،
همین را میگوید.
که تن موقٌتی است
وویران شدنی با
مرگ طبیعی. وزیارت
قبر حسین برای
سالکان که ثواب
بهشتی دارد،
هفت بار دیدار
پیر در قبر
تنش میباشد. که
اورا آگاه و
خورسند از
شهود هایش
نماید و تأیید
اورا بگیرد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٣ میگوید
قبر هر روز
تکلٌم دارد. که
من خانه کرم
هستم. و حفره
ای از جهنٌم. که
تن سالک قبر
روحش میباشد
وعاقبت کرم
میگیرد و
جهنٌمی جهان خواهد
بود. تا چون
باز تولد نوعی
جهان جهنٌمی پیدا
کند. وسالک مدام
باید بیاد مرگ
باشد، پس سالکان
صادق عزلتگاه عبادی
خود را گودالی
چون قبر
میسازند. که احوال
مرگ را فراموش
نکنند. وسالک صادق
بلایای دوره سلوک
را سپاس خدا مینماید،
که پاکسازی روان
عمیق تر داشته
باشد.

مولی در
حدیث ٢٣٦٥ در قبرستانی
گوﺌی با
مردگان صحبت
میکند. وسرپا بود
وگفت، ارواح
مؤمنان در این
( چاه و جُبٌه) جمع
میباشند. که
دیدار ارواح
از مولا در
مقام شهود مرتضوی،
و زیر (قُبٌه وگنبد)
خانقاه ولایت او
میباشند. وحتی
پس از وفات
مولی و در هر
زمان بعدی. باز
(چاه ویل) جهنٌم
همین جهان در طلسم
صورت نوعی
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٦ میگوید
مهم نیست که فرشتگان
کجا میمیرند. زیرا
فورا بوادی السلام
احظار میگردند.
ولی نه
قبرستان نجف،
بلکه در عوالم
الهی و سلوک
سالکان، ( جمع و
جم) با مراتب
الهی خود
میگردند. که عکس
(درٌه ویل) جهنٌم
(درٌه سلام) و
صلح و آرامش میباشد.
که ولایت الهی
ومراتب شهودی
وتولد فوق
بشری بجهان،
با هزاران برابر
عقل نوع بشری،
ومعصوم ومصون از
گناه و قهقرا
میباشند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٧ میگوید
مؤمن کامل
الهی برای خداوند
اعتبار زیادی دارد.
که در سنگدان
پرنده پر شده
خواهد بود. عزلتکاه
سلوکی سالک،
ویا تن بشری
کامل الهی، و
یا پس از مرگ،
در سنگدان
پرنده چون
بعرش رحمان
پرواز دارد. که
میکایل نیز
پرنده حامل
روح سالک بعرش
رحمان است. و
این تفکیک عوالم
الهی و اسامی
مختلف آن از انسان
برای تفهیم او
میباشد. که
مراتب الهی در
وحدت وجود خود
هستند. وسالک
در شهودها
تفکیک
سمبولیک
مراتب الهی را
میبیند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٨
میگوید أرواح
مؤمنان زیر (
شجره )درخت
هستند. میخورند
ومینوشند. و
منتظر ساعت و
تحقٌق وعده
های الهی میباشند.
سالکان اوم کننده
در زیر درخت
طوبای حمت و
شجره ولایت
زنده خود، منتظر
شهود قاﺌم و
نجات ووعده
های بهشتی
الهی هستند. و
کاملان الهی
دربازگشت بخلق
پیامبر گونه، خود
نیز منتظر مرگ
طبیعی ووعده
های الهی در
بهشتهای
چهارگانه و
چهارگونه
میباشند. و ارواح
شاهدان عرش
نیر زیر( درخت
نقس فرش عرش)
رحمان هفت
هزار سال
انتظار بهشت سوم
خود را دارند. نقش
فرش عرش رحمان
چون درختی
است، که شاخه
های آن آینده
های بهتر نوعی
را بشاهد
عرشرحمان در
ولایت محمدی
نشان میدهد. ملحق
شدن نفر آخر
بنفر اولدر
حدیث ، درشهود
روح مصطفوی محمد
میباشد. که
صاحب و کاشف
طریقت مصطفوی
برتر برای نوع
بشری است. و
ارواح همه
کاملان الهی
باهم هستند. و
یا مقام زردشت
و کاملان
زردشتی که هر
یک درعرش مصطفوی،
وکاملان
مسیحی درعرش
جبرﺌیل قاﺌم باهم
جمع هستند که
تولد بشری بهتر
بیابند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٧٠ میگوید
از مرده از اعمال
گذشته و حال
او میپرسند. اگر
جواب نداد
میگویند سقوط
بدرٌه جهنٌم
کرده است . که
باید استراحت
مرگ را در
تولدات
قهقراﺌی بنماید.
و پرسش مراتب الهی
و پیر کامل از صفات
روان پا ک
نشده سالک میپرسد.
( هوی) سقوط در
پرتگاه و یا سقوط
در هوسهای شهوانی
نفس در غیر
سالکان است. و
الاٌ سالکان
روح أنها بعرش
شهودی خود
بهوا و آسمان معراج
دارد که
استراحت هفت
هزار ساله
میکند.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٣٧٤
میگوید فاصله
ما با بهشت یا
جهنٍم تنها مرگ
است. که سالکان
بازگشته بخلق
تکلیف آنها
معلوم الهی میشود.
که شهود قاﺌم
و نجات، و یا فرار
از مرگ قبل از مرگ
و سقوط در
انواع حقیر
حیوانی در
جهنٌم جهان
برای زمانهای
دراز میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٩٢ میگوید
سه ثواب
بدنبال مؤمن
میٌت هست. صدقه
که همان اثبات
صدق سلوکی او میباشد.
و صدقه ای که
بأرث گذارده شده،
همان آثار عقلی
مقام کامل الهی
ودر دوره حیات
او است. که این
ارث مال نیست
که تقسیم شدنی
هم نیست. وسوم
سنٌتی که بجار
گذارده، که
سالکان او روش
پیر کامل خود
را دنبال میکنند.
که( سِنت بدون
تشدید) و
مقدٌس شدن
وقتی است که بشهود
الهی قاﺌم میرسند.
زیرا هر کامل الهی
تجربیٌات و
روش خاص الهی خود
را دارد. گرچه
روش کلٌی
پیامبر اولی
العزم و
کاملان محمدی
همان را دنبال
میکنند. ودر
جزﺌیٌات
برحسب شرایط
زمان ومکان و
شخص هر کامل
الهی همیشه
تفاوت میکنند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٩٣
میگوید شش صفت
هست، که بعد
از مرگ مؤمن
کامل باقی
میماند. فرزند
صالح، یاهمان
سالک کامل شده
با این انسان
کامل است. که صالح
اصلاح شده
تنها کامل
الهی است. و
(مُصحف )او که
میخواند قرآن عثمانی
نیست، بلکه
کتاب ونوشته
های او میباشد.
که روی صفحات کاغذ
نوشته ودیگران
نیز میتوانند بخوانند.
بخصوص آنچه که
مینویسد
همیشگی است. و
گفتنی های زبانی
او منتقل
بآینده نمیشود.
که دستگاه ضبط
صوت وویدیو مینماید.
وگودال قبرش
که عزلتگاه
سلوکی او بوده،
که زردشتیان
آنرا (دَخمه)
میگویند که
سالک در آن
میباشد تا
بمیرد، مگر که
با نجات شهودی
از آن بیرون
بیاید. و
درختی که
بکارد، که
خدمات انسانی
او است. و
جریان آبی که
باعث شود دیگران
حیات وزندگی
پیدا کنند. و
سنٌت حسنه و
اخلاقی او است
،که دیگران
بیاد او و
تقلید او میکنند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٩٤
میگوید سه وارث
انسان مؤمن،
فرزند
استغفار کنده
او که فرزند الهی
وسالک است. که
برای پیر در
گذشته طلب
غفران الهی دارد.
زیرا کسی بدون
آلودگی روان
نمی میرد. زیرا
با کمتر از ده
در صد پاکسازی
در تخلیه وتحلیه
بحدٌ کفایت در
شرط کافی از
نظر الهی میرسد.
و یا سنٌت و
عبادت و روشی
که برای تقدٌس
دیگران بجای
گذارده است. و
یا هر صدقه که
برای بعد از
او جاری میگردد
. چه خدمات یا آب
و درخت وغیره مفید
زندگی دیگران.

امام صادق
در حدیث ٢٣٩٥
میگوید که حجٌ
شخص و صدقه و
صوم او بمیٌت ملحق
میگردد. حجٌ
همان حقٌ
وشهودهای
الهی سالک، که
درجه ومقام
آینده اورا
نشان میدهد. و
صدقه او اثبات
صدق سلوکی
سالک وکامل است.
و صوم روزه همان
اوم و سلوک الهی
است. و تمام اصطلاحات
دینی سراسر
بمعنی سلوک الهی
میباشند.

پیامبر در
حدیث ٢٣٩٦ میگوید
قیام ساعت پس از
ده علامت و
آیات و آیدهای
الهی میباشد. دجٌال
و دود و طلوع خورشید
از مغرب، و
کرم زمین و
یأجوح و
مأجوج، و سه خسوف
بزرگ و خروج
آتش از قعر
عدن زندگی
بهشتی شخص و
سوق مردم بمحشر.
علامت ساعت
شهود نور
قاﺌم سالک که
قیامت و مرگ
قبل از مرگ او است.
علاﺌم زیاد هستند.
ولی شهود
قاﺌم پایان
سلوک الهی
سالک است. دیگران
دوچار دجٌال
دروغ گو،
آخوند قشری و
یا شهود چهارم
نادرست
مرتضوی غیر
سالکان با
ولایت است. و
مأجوج کوتوله
های آخوند. و
فرو رفتن زمین
یا مقامات
روحی سالک. و
حشر در بازگشت
بخلق در
کاملان الهی، و
یا ( محشر) در محشور
شدن در گلٌه
های حیوانی
تولد کارماﺌی
غیر سالکان. پس
اینها علاﺌم
جهنٌمی غیر
سالکان میباشد.
و سالکان تنها
هفت شهود خود
را دارند. که
اغلب سالکان
همه مراتب شهودی
را ندارند. و
با شهود چهارم
مرتضوی نجات
از نوع بشری
را پس از مرگ
قطعی دارند. ولی
شاهدان نور
بدر منیر
قاﺌم و عرش رحمان
و صورت مصطفوی
که امتیازات
بسیار زیاد در
نوع فوق بشری
دارند،که با
مهدی موعود محمد
سوشیانس زردشت
بنور ربٌ
رحمان نیز
میرسند که چهار
صد هزار سال
انتظار عرشی
بهشت سوم
دارند.

پیامبر در
حدیث ٢٣٩٧ میگوید
وقت (ساعت)
مرگ، یا همان شهود
قاﺌم وقیامت
سالک که جان
میدهد که
بجانان الهی
برسد . ده علامت
وجود دارد که
در دل سالک در
عزلتگاه او دست
میدهند. که مقدمه
ترک دنیای نوع
بشری سالک و از
مرگ است که
بنور قاﺌم و
نجات از نوع بشری
میرسد. ولو
بخلق نیز باز نگردد.
وتولد دوم الهی
پیامبر گونه نداشته
باشد، که با شهود
هفتم عرش رحمان
بخلق باز میگردد.
وپادشاهی چند
سالک خود را
مینماید. آنگاه
این همانی مقام
الهی پیامبر
اولی العزم خود
را دارد. ومحمد
وعلیٌ زنده ای
برای چند سالک
خود میگردد. که
امام و امٌی
اوم کرده
خواهد بود. برای
طریقت الهی مسیح،
همان شهود چهارم
مرتضوی ایلی و
ایلیای سالک
است. که مسیح
در تولد بهتر
علیٌ آنگاه
بصورت مصطفوی
محمد میرسد. و
الاٌ مسیح
دجٌال ومرتضای
غیر صادق،
وبازی نفس
آلوده هوسباز
او است. که
مقدمات سه گانه
شهود حسینی وحسنی
وفاطمی را نداشته،
پس تصوٌر نا
درست مرتضوی
را یافته است. همان
گونه که بدون
شهود
چهارگانه
نخستین، کسی بشهود
مصطفوی برسد،
که قشری های
سنٌی گاهی
میرسند. آنگاه
بجهان
وبدنبال نخود سیاه
فرستاده مقام مصطفوی
خود میشوند. که
ابن عربی مانندی
مأمور نوشتن کتاب
پر حکمت ( فصوص
الحِکَم) شد. ولی
هرگز بنور
قاﺌم نمیرسند.
که این تنها
وظیفه الهی روح
انسان است.

مولی علیٌ
در حدیث ٢٤٠٥ میگوید
قریبا (ناس) مردم
ناسیان عهد الست
تولد پیشین خود،
که با نور
شهودی آخر خود
رسیده بود. ودر
ولایت مسیح
موفٌقانه
داشت. تا در
تولد بعد از
کنونی خود را
با محمد
تجسٌٌم انسانی
نور مصطفوی
طریقت مسیحی خود
لبٌیک بگوید و
تسلیم طریقت سلوکی
برتر وی شود. تا
بنور برتر
قاﺌم نیز برسد.
که باز عهد
الستی داشته
باشد، که در
تولد فوق بشری
با تجسٌم انسانی
نور قاﺌم در
مهدویان زنده
تسلیم گردد. تا
بنور رحمان نیز
برسد . که تا
أبد این پیمانهای
با مراتب
متوالی الهی
ادامه خواهد
داشت. هرگاه
در هر مرجله توقٌف
و سرکشی و ترک پیمان
الهی خود کند،
قهقرای مسخ حیوانی
دارد. چون خیر
وتکامل روحی
در تزکیه های نفس
سلوکی را در
هر ولایت سلوک
الهی نکنند،
ویا توبه از غفلت
خود ننمایند،
سقوط قهقراﺌی
دارد.

امام صادق
در حدیث ٢٤٠٦ میگوید
برخی آیات و
نشانه های
الهی بآنها
میرسد. که سودی
برای آنها
ندارد. که سالکان
با چند شهود مقدماتی
ترک نیمه راه سلوک
میکنند، و
بنور قاﺌم
هدف الهی خود نمیرسند.
که شرط کافی از
نظر داوری
الهی، برای نجات
از نوع بشری است.
گرچه امام
خروج دجٌال
آخوند مانع کار
سالک میشود. یا
همان مسیح دجٌال
شهود مرتضوی
نادرس
مسیحیان است. که
مسیح درست را
نپذیرفتند. و
دیگر آیات و
شهود مقدماتی
را ندارند. پس
سودی برای
نجات روح خود ندارند.
که بالعکس مجازلت
کارماﺌی
دارند.

امام صادق
در حدیث ٢٤٠٨ میگوید
از علاﺌم
ساعت مرگ
انسان یا آخر
عمر انسانها،
که بیماری فلج
ومرگ ناگهانی
بیشتر میگردد.
زیرا
انسانهای
مستعد سلوک
زودتر مرگ
آنان پیش
میآید. و تمام بیماریها
بعقیده طبٌ
امروز،
استعداد
ژنتیکی و روان
بیمار سبب آن
میباشد. بخصوص
بیماریهای
مرگ آور. گوﺌی استعداد
انسان برای
ادامه زندگی
او کم یا تمام میشود.
گرچه علاج هم داشته
باشد، تأثیری
در سرنوشت پس از
مرگ بیمار
انسان را
ندارد. که
بدتر قهقرا دارد.
ساعت گاهی برای
قیامت هستی یا
قیامت قاﺌم امام
زمان مهدی موعود
است. که
آغازگر نوع
فوق بشری
میباشد. و
شاهدان نور
رحمان و عرش ربٌ
برتر از رحمان
میشوند. ولی
شهود نور
قاﺌم و هم
اکنون در سلوک
مطرح است. که
با مرگ قبل ار
مرگ دیده میشود
وشاید هم بخلق
باز گردند.

امام صادق
در حدیث ٢٤٠٩ میکوید
محمد با پنج
شمشیر آمد، که
سه شمشیر آن کشیده
از غلاف است و
آماده کشتن. مگر
پس از پیایان
جنگ که بغلاف میروند.
و چون خورشید
از مغرب طلوع کند
. که سالک بر
خلاف خورشید
وماه جهان نور
قاﺌم (بَدر
مُنیر) و
خورشید عرش رحمان
از غرب، و
غروب زندگی
سالک در شرف مرگ
میباشد. سالک حتی
با سه شهود
مقدماتی
حسنین و
فاطمی،و بدون
رسیده بشهود
مهم رضایت الهی
مرتضوی در نوع
بشری یک روح
است. مگر بشهود
قاﺌم وقت مرگ
قطعی با داشتن
شهود مرتضوی
رسیده باشد.

امام باقر
در حدیث ٢٤١٠ میگوید
در وقت مرگ
بخواهند ایمان
بیاورند، وقتی
خورشید از غرب
طلوع میکند
ایمانش نتیجه
ای ندارد. در
وقت مرک همه
شرایط معکوس
بنظرمحتضر
میرسد. که در
سرگیجه مرگ،
خورشید را از غرب
درآمده نشان
میدهد.

پیامبر در
حدیث ٢٤٢١ میگوید
وقت ساعت مرگ
و آخر الزمان بشری
غیر سالکان،
در اطفال و
زنان بی
حیاﺌی و حرام خوری
زیاد میشود. که
انسان بجای
تزکیه نفس
بیشتر متورٌم
بمفاسد
اخلاقی وعقلی
و عادات
حیوانی میشود .
ولی سالکان آنها
را پاکسازی در
خود میکنند.

پیامبر در
حدیث ٢٤٢٢ میگوید
در آخر الزمان(
نیکویان امٌت)
من برچیده میشوند
یا کاملان
الهی نادر
میگردند. وقت مرگ
انسانها است. و
الاٌ جامعه ها
هیچ گاه از
مستعٌان سلوک
الهی خالی
نیست. ولی یافتن
انسان کامل
برای توسٌل
عبادی وکسب هدایت
نادر میگردد. پس
خداوند معرفی
پیر الهی
مینماید.

پیامبر در
حدیث ٢٤٢٦
میگوید روز قیامت
خداوند
بفرشته مرگ
میگوید، تورا
طعم مرگ میدهم
که بندگان مرا
طعم مرگ
چشانده ای. این
فرشته مرگ قبل
از مرگ سالکان
است. که لازمه
چشیدن طعم مرگ
برای رسیدن
بنور قاﺌم است.
با شهود قاﺌم
وقیامت سالک
آنگاه هیچ
آزاری در مرگ
طبیعی نیست. که
حتی مرگ طبیعی
اولیای الهی
بقول پیامبر،
بسته بخواست خودشان
است. و یا طول عمر
بیشتر دارند،
که ذخیره آخرت
بیشتر و خدمات
الهی بیشتر
بسالکان دیگر
بنمایند.

امام صادق
در حدیث ٢٤٢٨ میگوید
در روز وقت و(ساعت
معلوم) است که در
شیپور دمیده
میشود که
ابلیس میمیرد.
که بین نفخه
اول تولد، و
نفخه و دمیدن
دوم در تولد دوم
الهی کاملان
پس از مرگ قبل
از مرگ است. که غیر
سالکان و
آخوندهای
ابلیسی در
لباس کاذب
روحانیٌت
هستند. رور
شهود قاﺌم در
سالک و تولد دوم
بازگشت بخلق
کامل الهی است.

امام باقر
در حدیث ٢٤٢٩ میگوید
مرگ أهل قُرا
(قریه ها )یا همان
قرٌه داران
شهودی، که عذاب
میبینند که بشهود
نهاﺌی، در کم
کاری و سرکشی
سلوکی
نمیرسند. که عذاب
شدید تر دارند.
قریه ها و
قرای دهات نیست.
که( أهل مدینه)
شهری باشند. که
دین داران
سلوکی در دین
ورزی میباشند.
که قرٌه گیری
با وسال الهی
خود را دارند
که بنجات بنور
قاﺌم میرسند. پس
أهل قری
میباشند.

امام صادق
در حدیث ٢٤٣٠ میگوید
روح در تن
میماند، که
نفخه و دمیده
در شیپور صورت
میگیرد. چه روح
پس از مرگ
انسان که در
کارماهایی
حقیر تر، ویا
در تولد نوعی بهتر
متولد میگردد.
که امام چهار
صد سال
میگوید، که هر
شهود مقدماتی
بقول بقرآن صد
سال است. که چون
مسیح با شش
شهود خود ششصد
سال بعد بجهان
بازگشت. که در
صورت علیٌ بود.
و با محمد بنور
قاﺌم رسید. ولی
سالکان شاهد
قاﺌم روح
القدس، آنان در
تن بشری باز
میگردند. که گوﺌی
از خواب مرگ
بیدار گشته
است . وبرای چند
سالک خود مقام
پیامبر اولی
العزم خود را
مییابد. روح انسان
أصل وجود
وموجودیٌت انسان
است. تن و روان
چون کفش وکلاه
انسان ارزشی
ندارند، که
دیگران بچشم میبینند.
تغییرات
شهودی در روح
و رؤیاها دیده
خود سالک
میشود.

امام باقر
أندرز لقمان حکیم
را در حدیث ٢٤٤١
میگوید که
تردیدی در کار
مرگ نداشته
باش. و یا در
بعث و زنده شدن
مجدد، خواب چون
مرگ، و بیداری
را چون بعث و
زنده شدن بدان.
زیرا مرگ قطعی
ومرگ قبل ار
مرگ نیز چون
خواب است. مشکلات
معروف مرگ
عملا پیش از
وقوع مرگ در
انسان است. و باید
با سلوک و
بلایای سلوکی
پاکسازی روان کرد.

امام صادق
در حدیث ٢٤٤٨ میگوید
تن انسان
متلاشی میشود،
مگر طینت او یعنی
ژنتیک روحی انسان
که نتیجه تکاملات
تمامی انواع
قبلی او است. که
برای تولدات
باز بهتر یا
گاهی بدتر
کارماﺌی
میشود. زیرا روح
مرگ ندارد. و
أمری مادی نیست
که زمان ومکان
داشته باشد.

مولی علیٌ
در حدیث ٢٤٤٩ میگوید
با مرگ دنیا
تمام میشود، و
آخرت شروع میگردد.
با مرگ انسان
زندگی نوع
بشری او تمام
میشود. که
بنوع بهتر فوق
بشری و یا بنوع
بدتر قهقراﺌی
میرود . بهشت وجهنٍم
او باز در
همین جهان
نوعی خواهد بود.
مگر هرکس
بنهایت هدفهای
مرحله ای خداوند
برسد.

پیامبر در
حدیث ٢٤٥١ میگوید
تمام موجودات
هستی شوق قیام
ساعت را دارند.
که همه
موجودات
عاقبت با مرگهای
متوالی بنوع
بشری، وهمین شهود
قاﺌم و قیامت
روح خود
میرسند. که از تن
بشری قیام
میکنند که بنوع
بالاتر تولد بیابند.
و سالکان شدن مرگ
قبل از مرگ را دارند.
و غیر سالکان
ناخواسته
بزندگی های
نسخ ومسخ
میروند.

پیامبر در
حدیث ٢٤٥٠ میگوید
راهنمای قوم
دروغ نمی گوید
تا بقیٌه را هلاک
نماید که در
راهنمای دروغ خواهند
مرد. و از خواب
و بیدار
میشوند و با
یک نفس تازه کشیدن
زنده میشوند. که
سالکان پس از مرگ
قبل از مرگ
رؤیاﺌی
میمیرند، و از
خواب مرگ
بیدار میگردند.
و غیر سالکان
در مرگ طبیعی
و بیداری را
در تولد نسخ
ومسخ حیوانی
بعدی بجهان دارند.

امام رضا
در حدیث ٢٤٧٥
میگوید
وحشتناکترین
لحظات در سه وقت
است. روز تولد
انسان و روز
مرگ و روز
تولد مجدد ،که
در مسخ حیوانی
است. ویا در
نوع بهتر که وحشتناکی
در تعجٌب شدید
انسان است. و
شاهدان نور قاﺌم
در تولد دوم
الهی بازگشت
بخلق که آنگاه
مقررات سلوکی را
ندارند.

امام سجٌاد
در حدیث ٢٤٧٦ سخت
ترین ساعات و
اوقات روز را
، دیدن فرشته مرگ،
و روز برپا شدن
از قبر خود، و نیز
ساعتی که در
برابر خداوند
منتظر رأی او
است، که ببهشت
برود یا
بجهنٌم. تن
انسان قبر روح
او میباشد. تولد
اول طفل که
گریه میکند،
که جهان تازه
ای می بیند. و
تولد دوم
سالکان که
مقررات سلوکی را
ندارند،
ومعصومیٌت
باور نکردنی خود
را دارند. و
روز شهود
قاﺌم خروج روح
از تن در مرگ قبل
از مرگ است.

امام عسکری
در حدیث ٢٤٨٣ میگوید
روز خروج روح از
تن که چون دعوت
کننده را
سالکان لبٌیک
میگویند. که سالکان
در شهود نور
قاﺌم با مرگ قبل
از مرگ، و
دیگران در مرگ
طبیعی ژنتیک روحی
آنان از تن
بیرون میرود،
که بنسخ ومسخ تولد
مجدد بجهان از
رحم مادری حیوانی
دارند.

امام عسکری
در حدیث ٢٤٨٤ میگوید
روز لرزش زمین
وکوه ها، که چون
ماسه بروی هم
میریزند. روز
مرگ انسان در
تن است. که در جداﺌی
روح ، ذرٌات
تن باهم
ارتباط نخواهند
داشت.

امام عسکری
در حدیث ٢٤٨٥ روز
خاموشی
ستارگان و
سقوط از آسمان،
روز مرگ انسانها
است. که ستارگان
اولیای الهی
برای انسانها،
راهنمای توسٌل
عبادی ولایتهای
شهود هستند. و
با مرک آنان
هیج وسیله
دیگری
نخواهند داشت.

امام عسکری
در حدیث ٢٤٨٦ میگوید
روز مرگ است
که زمین شکاف بر
میدارد. که تن قبر
میٌت است، تا
روح از آن
خارج گردد. آنگاه
(صیحه) و فریاد
زجر دهنده است
که مرگ دست میدهد
چه در سالک و
غیر سالک . عملا
تن غرق روان
وروح است ونه
روح چون اعصاب
در تن. .

امام عسکری
در حدیص ٢٤٨٧ میگوید
وقتی( کوره)
داغ شدن خورشید،
یا چون کره
بزرگی شود. که
میٌت وقت مرگ
احساس آن
میکند، و برای
مرگ تسلیم میشود.
و یا در سالکان
شدٌت احوال
مرگ قبل از مرگ
،اورا بسرعت بدامان
مرگ خود می
أندازد که
بنور قاﺌم
برسد. و یا غیر
سالکان که روز
تولد مسخ آمیز
حیوانی را در
گرمای صحراها دارد.

امام
عسکری در حدیث
٢٤٨٨ میگوید
شکاف آسمان،
که همان شکاف
عوالم الهی
برای معراج روح
انسان و رسیدن
بشهود بالاتر
تا عرش رحمان
است . باز
آسمان روح انسان
است ،که
ماهیٌت خود را
از دست میدهد. که
ماهیٌت الهی
بالاتری با
شهود تازه بیابد.
و سالک در وحدت
وجود الهی
باین حال میرسد.
که گوﺌی مرگ نوع
بشری او است. و
شاید از خواب مرگ
بیدار میگردد.
که پیامبر گونه
برای چند سالک
خود باشد.

امام
عسکری در حدیث
٢٤٨٩ (طارق)
کوبنده
آسمانی و (نجم
الثاقب) ستاره
پر نور در
قیامت سالک است.
که شهود مصطفوی
همان ستاره درشت
در افق هنگام
شهود سالک از
نور قاﺌم بدر
منیر در آسمان
است. که مسیح
نور مصطفوی
خود را ستاره درخشان
دید، که
مسیحیان بالای
درخت کریسمس
میگذارند. و
با صدای مهیب کنده
شدن ناف نقره
ای از تن میٌت
است ، که ضمن احوال
میٌت میباشد.

امام باقر
در حدیث ٢٤٩٠ گفته
قرآن که زمین
کوبیده میشود،
میگوید زلزله است.
که باز خود از
احوال انسان در
وقت مرگ میباشد.
که تن او چون کوهی
محکم از روابط
أتم ها با هم
بودند، که چون
پودر میشوند
که متلاشی
میگردند. و
ژنتیگ روحی
مرگ ندارد. و
بدون احسلس زمان
بنوع بهتر بعدی
میرود یا
بانواع حقیرتر
قبلی سقوط
مینمایند.

پیامبر در
حدیث ٢٦٩١ میگوید
مرگ رویه دوم
زندگی و دنیا
مقدمه آخرت است.
وهرچیزی حساب وکتاب
دارد. و( قَرین) انسان
با وی دفن
میشود. که ژنتیک
روحی و شهود
آخر الهی سالک
است. و روح مرگ ندارد.
بسته بزندگی
بهتر یا بدتر
بعدی است. که
حتی روح داخل قبر
خاکی نمیشود. که
تنها تن انسان
قبر روح است. وتن
نیز همیشه مدفن
روح او بوده
است.

پیامبر در
حدیث ٢٧٧٩ میگوید
در رؤیا کسی
را دیدم، که بِرٌ
وفَرٌ والدین او
مانع کار
فرشته مرگ گردید.
که تکامل دادن
پیر حسینی و
امام زمان حَسَنی
سالک ، مانع
از مرگ پیش از نجات
سالک میگردند.
ویا دیگر
اعمال نیکوی سلوکی
انسان مانع
ازمرگ زودتر
انسان شود.

امام صادق
در حدیث ٢٨٣٣ میگوید
مدفون شدن در
حرم مکٌه، ترس
مرگ را ندارد. چه
فاجر باشد یا
مؤمن. این حرم
کعبه در مکٍه
یا در نجف واورشلیم
نیست. بلکه در
حرم ومحل احرام
در خانقاه پیر
الهی بمعرفی خداوند
است. که با مرگ
قبل از مرگ
نجات دارد. و در
تجربه این
نویسنده هول
وهراسی
نداشتم. ودر تمام
مراحل مرگ قبل
از مرگ نیز
نداشتم. و
بسته بعشق
دیدار الهی
سالک و طرز تفکٌر
او از راه الهی
خود میباشد. که
در خواب مرگ
که سهل است. ولی
هر آزاری
انسان را از خواب
بیدار با هول مینماید.
ولی مؤمن عاشق
بیدار نمیشود.
که مرگ را چون
احوال برق
گرفتگی سراغ
دارم. که در
هفت رؤیا
هربار مقام مصطفوی
بمن دستور مرگ
میداد که
انجام میدادم.
حتی یک بار که
دوبار دستور مرک
را و با تعجٌب اجرا
نمودم
ومخالفت نمیکردم.
و نیر در
پایان دوره سلوک
خود، در دیدار
بار دوم مادر فاطمی
خود، همین
تأثیر برق گرفتگی
را از وی داشتم.
ولی باز تکرار
آنرا میخواستم
و از خواب بیدار
نمیشدم. که دختر
او( زینت کبرا)
در طبقه سوم با
اشاره چشم و
آبرو فهماند،
که بار دیگر
با من است. که
شهود ( فاطمی سوم
) در نوع فوق
بشری سالکان
مهدوی خواهد بود
.

امام صادق
در حدیث ٢٤٣٤ میگوید
مرگ در راه مکٌه
امنیٌت از ترس
روز قیامت را
دارد. که
منظور شهر
مکٍه نیست. بلکه
دوره سلوک الهی
میباشد. اگر در
راه الهی خود
بمیرد ولو بنهایت
شهود ونجات نرسیده
باشد. آتکاه
روز قیامت شهود
قاﺌم خودرا خواهد
داشت. وترس مرگ
قبل از مرگ را
ندارد. مکٌه
جای مغ های
زردشتی قریش،
که غیر سالک
وحتی قشری ها
میباشد. وبازار
(مَکٌاره)
فریبنده آنها
است. و به
(بَکٌه) یا
همان کعبه جای
بغ ها وکاملان
الهی است. که خانقاه
کاملان زردشتی
برای سالکان
خود، که حجٌ
أکبر نور قاﺌم
در ولایت محمدی
ندارند. هزاران
واژگان عرفان
وفرهنگ زردشتی
در قوم قریش
هست که در
تفسیرات سلوکی
نویسنده از
قرآن واحادیث پیامبر
گفته ام. محمد
زردشتی در
رؤیا دستور
ازصورت
مرتضوی خود
داشت. که
بصورت مسیح ادامه
توسٌل نماید. و
بقول پیامبر
با کمک مسیح بود،
که موفق بنور
قاﺌم شدم. و
روح مسیح در
صورت انسانی علیٌ
نیز بنور
قاﺌم رسید. وهمگی
این ارواح
سالکان در
تسلیم مهدی موعود
محمد خواهند
بود. که آنان
نیز بنور
رحمان وعرش
ربٌ برتر از
رحمان برسند.

امام صادق
در حدیث ٢٨٣٥ میگوید
هرکس در لباس
احرام بمیرد،
یا دو قطعه لباس
حجٌاج مکٌه،
که لباس احرام
سالکان در سفر
حجٌ أکبر دیدار
نور قاﺌم است بمیرد،
که بشهود قاﺌم
هنوز نرسیده،
ودر واقع سالک
دوره احرام
وتحریم همه
امور حلال دیکران
بدستور پیر
سالک برخود حرام
مینماید، که
خویشتن داری
را تمرین کرده
باشد. که روز قیامت
تولد فوق بشری
آینده، ویا در
تولد دوم الهی
خود چون هر
کامل محمدی در
خانقاه خود لباس
پادشاهان بر
تن دارد.

امام صادق
در حدیث ٢٨٣٦ میگوید
هرکس در حرم بمیرد،
ویا بین دوحرم
بمیرد، چه مکٌه
یا مدینه که درستر
بین خانقاه پیر
و عزلتگاه خود
بمیرد، که بین
صفا ومروه سالک
دوان است، تا
خبر شهود خود
را بپیر بدهد. آنگاه
مرگ در این دوره
باز رسیدن
بشهود نور قاﺌم
است . ودر تولدی
بهتر مجدد
بجهان در نوع
فوق بشری . مهم
ترک سلوک وترک
صلات و قطع
ارتباط با پیر
کامل معرفی
شده خداوند در
دوره سلوک میباشد.

امام رضا در
حدیث ٢٨٣٧ میگوید
خواندن ( أنٌا
أنرلنا) را
کسی بر قبری بخواند،
شخص در روز قیامت
نجات دارد. که بر
تن خود (نزول
روح القدس
)وملاﺌک را
دارد. که قبر
خود انسان تن
او برای روح بشری
وی میباشد. که بصورت
( فاتحه) بر
قبرها خوانده
میشود که
برخود باید
خواند که فتح
و فتوحات
شهودی و عوالم
الهی بیاب
،ونه بر مرده. که
کس با تکاملات
روحی خود
خواهد بود.

امام عسکری
در حدیث ٢٨٥٧ میگوید
روز قیامت که
اعضای بدن
گواهی اعمال
انسان را
میدهند که وی منکر
میشود. وقتی است
که در تولد
مسخ آمیز
آینده بجهان
بودن مسخ شده اعضا،
گواه هستند. که
چه گذشته
هاﺌی داشته،
که منجر باین حقارتها
ی نوعی او شده
است. ویا روح که
قسم میخورد که
چنین وچنان
نکرده ام. که
فرشتگان
گواهی میدهند.
و دیگران در
ژنتیگ جسمی
تازه قهقرا
شده اعضای تن
مسخ شده را می
بینند.

پیامبر در
حدیث ٢٩٥٣ میگوید
یا علیٌ نور تو
و أهل بیت تو، باعث
شیرینی مرگ کسانی
میشود، که زیباﺌی
و شیرینی نهر
عسل بهشت عَدن
را دارند. که
سالکان در
شهود پنجگانه
مقدماتی
ولایت محمدی آماده
مرگ قبل از مرگ
خود شوند . که شیرینی
احوال و افکار
وعشق بآنها
کمک میکند که
از آن بگذرند.

امام عسکری
در حدیث ٢٩٩٦ میگوید
از آن روزی بترسید،
که کسی بکسی
نمیتواند کمک
نماید. که غیر سالکان
بقهقراهای
نسخ ومسخ
متفاوت
میروند، و
برخوردی باهم
ندارند. و یا برای
روز شهود قاﺌم
سالکان است،
که خود باید
شایستگی روز شهود
قاﺌم و نجات
را پیدا کنند. گرچه
مشیٌت خدا و
کمک پیر مطرح است.
ولی پس از
شایستکی سالک در
تخلیه وتحلیه
وتجلیه های
متوالی هفتگانه
است که هرکسی
مقام تازه الهی
خود را دارد،
و برای اولاد و
والدین خود
نمیتواند کاری
کند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٤٧ از
احوال مرگ میگوید،
که در کافران
منکر سلوک و
قشریها ،وقت
مرگ خوفناک
هستند. و در
سالکان زیباﺌی
شهودها و
تأیید کاملان
و لذٌت دیدار
مقامات شهودی خود
را دارند که
نمیترسند. و
بخصوص برای بیداری
در دامان مادر
الهی بشری
میروند، و در
دامان پیر الهی
وتولد دوم الهی
خود در بازگشت
بخلق پیامبر
گونه میرسند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٦٧ میگوید
روز حسرت گفته
قرآن روز مرگ
و( ذبح شدن) است. که
انسان غیر
سالک با مرگ
قهقراﺌی شده
حیوانی که
مدام سر بریده
میشود. تا
بالأخره بنوع
بشری وهمین سلوک
الهی ونور قام
برسند . که
مدام حسرت و
غم و غصٌه
حقارتهای خود
را دارند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٦٨ پس
از پایان کار
جهنٌمیان و
بهشتیان، (خودِ
مرگ ) نیز سر
بریده میشود. که
سالکان در
نجات مرگ قهقراﺌی
ندارند. و غیر
سالکان در مسخ
حیوانی، که
مرک بشری را
نخواهند داشت.
گوﺌی آخر عمر
هستی که کسی برای
مردن وجود
ندارد. فرشته
مرگ خود باید
بمیرد. و
هیچکاه جهان
از موجودات
خالی نخواهد بود.
انواع فراوان
تحت أتمی،
بفراوان
انواع گیاهی و
حیوانی، عاقبت
بفصول فراوان
نوع بشری میرسند،
و ببی نهایت
انواع فوق
بشری بسوی خدا
وتکامل پیش میروند.

پیامبر در
حدیث ٣٢٧٦ میگوید
هرچیزی بر دیگری
فخر و برتری
میجوید. و
انسان بر همه
اشیاء، و مرگ
بر انسان. و
خداوند نیز
مرگ را خواهد
کشت. چون بهشتیان
و جهنٌمیان
هریک بجای خود
رسیده اند. گوﺌی
کسی برای
زندگی نماده
باشد. و این سالکان
با مرگ قبل از
مرگ نجات از نوع
بشری دارند. و
غیر سالکان در
قهقراهای
مداوم مرگ و
زندگی میباشند.

پیامبردر
حدیث ٣٣٠٦ میگوید
هرکس بمیرد و
امام زمان خود
را نشناسد، که
پیر کامل
بمعرفی خداوند
است. مرگ جاهلیٌت
چون زمان شرک قدیم،
ویا چون دوره جهالت
و نداشتن
آگاهی های شهودی
خواهد بود. نه
اینکه قشری ها
بگویند ما میدانیم
که امام زمانی
غایب
میشناسیم، که
ندیده چگونه
میشناسند؟

امام باقر
در حدیث ٣٣٥٧
میگوید که
خداوند
میتواند عذاب
بفرستد. که
امام میگوید (دَجٌال
و صَیحه) و
دیکر احوال سلوکی
است که
میفرستد. چون (خَسف)
فرو رفتن زمین.
که همان قهقرای
نوعی است. و
دجٌال دغل کار
آخوند قشری،
یا شهودهای کاذب
است، و نیز صیحه
فریاد در وقت مرک.
ودر اختلافات
دینی ومذهبی وکشتار
یکدیگر. که هر
کس (مُستقر)
خود را دارد. که
سالکان(
قرارگاه قرٌه گیری).
وهر سالک
تمرکر در قرٌه
های شهودی
خودرا دارد. و
غیر سالکان در
نسخ ومسخهای
بعدی قرار
میگیرند.

امام باقر
در حدیث ٣٣٧١ میگوید
که روز وشب
میتواند عذاب باشد،
و در خواب که
کارماﺌیان کابوسها
را دارند. و
سالکان مرگ قبل
از مرگ پس از
بلایای سلوکی
را دارند.

امام
سجٌاد در حدیث
٣٤٦٣ میگوید که
مرگ بین انسان
و خداوند
فاصله است. که
نیاز بتحوٌل و
تغییر حال
ومقام روحی و
اخلاقی ونوع
بشری را دارد.

امام رضا
در حدیث ٣٥٢٧ میگوید
ثواب( قل هو
الله) خواندن بر
اموات را میگوید،
که عملا خود
را در سلوک،
چنین اذکار
توحیدی دفع شرک
احتمالی را
باید بخوانند،
وبرخود باید
بخوانند، که
مرده هستند و زنده
شدن سلوکی را
ندارند .

امام رضا در
حدیث ٣٥٣٤ میگوید
اگر بنده سالک
أجل خود را
میدید، از واگذاری
وظیفه الهی سلوک
را بفرداها
نمیکرد .

پیامبر در
حدیث ٣٦٤٨ میگوید
آدم عَطسِه کرد
و( الحمد الله )
گفت و خداوند
نیز اورا پاداش
ها داد. که این سالک
است که مدام
سپاس خدا و صبوری
را دارد. بخصوص
وقت بازگشت بخلق
که تنها سپاس خدا
عبادت او است.

امام صادق
در حدیث ٣٦٨٧ میگوید
که روز (یوم
معلوم) اورا
میکشند، میگوید
پیامبر بر سنگ
(قُبّة الصَخره)
بیت المقدٌس
میگفت، یعنی سلوک
برای مرگ قبل
از مرگ با
شهود پنجم
صورت مصطفوی
خواهد بود، که
بنور قاﺌم
میرسد. و الاٌ
جهنٌمی خواهد بود.
بیت المقدٌس
واقعی خانقاه
مقدٌس پیر و
عرلتگاه
مقدٌس سالک
میباشد.

امام عسکری
در حدیث ٣٦٨٩ میگوید
آدم و ابلیس بجان
هم می افتند
تا روز قیامت. سالک
با نفس امٌاره
خود و با
ابلیس آخوند قشری،
و با آهریمن طبیعت
و فطرت خود در نبرد
است. تا بروز
شهود قاﺌم و
قیامت ونجات خود
برسد که معصوم
میشود و فریبی
آنان را نمی
خورد.

امام باقر
در حدیث ٣٦٨٩ میگوید
فرشته مرگ
بصورت جوانی
زیبا است. که
در سالکان
چنین میباشد. ونه
در صورت زیبا
درغیر سالکان
مسخ شده. شهود
سالک فرشته
مرگ او، وهمان
نطفه تولد
بهتر بعدی وی میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٧٩٦ میگوید
خداوند بموسی گفت
کفش خود را از
پایت بیرون
بیاور که تو
در وادی مقدٌس
هستی. یعنی از تن
مادی جدا شو
که مرک قبل از
مرگ شهود نهاﺌی
مقدٌس میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٧٩٨ میگوید
کسی أنبیا و
اولیا را نمی کشد،
مگر زنا زاده. که
آخوندها بقول پیامبر
قاتلین أنبیا هستند.
با اینکه مادرشان
را آخوند
زنازاده دیگری
بعقد پدرش درآورده
بود. تمام
مخالفین سلوک الهی
زنازاده هستند،
که برای سلوک الهی
زاده نشده
بودند.

امام باقر
در حدیث ٣٨١٥ میگوید
مولی علیٌ
وصیٌت کرد،
اورا بسمت نجف
ببرند. و هرجا
قدم آنان از
پا افتاد،
همان جا دفن
کنند. زیرا آنجا
اول ( طور سینا)
است . سرزمین
مقدس الهی تن
وقبر انسان
کامل زنده برای
سالکان
میباشد. تن
امام قبر روح
او بود. وروح
او در مراتب الهی
و شهودی وی
میباشد. ونه
جاﺌی که دفن
شده . برای مولا
شبانه بچهار طرف
حمل جنازه
نمایشی
کردند، که دشمنان
اموی و
نتوانند جای دفن
را بدانند که
نبش قبر کنند. یک
قرن ونیم بعد
بود که امام
صادق بعنوان آگاه
خانوادگی،
مکان فعلی را
جای قبر مولی گفت.
که مقداری سنگ
ریزه سفید علامت
بوده است.

امام رضا
در حدیث ٣٨٤٨ میگوید
در وفات پیامبر(
خِضر )بر خانه
پیامبر و أهل
بیت وارد شد،
وگفت پاداش
شما نزد خداوند
است صبور
باشید. و در
سلوک الهی
بخصوص در مرگ قبل
از مرگ خِضر
افسانه ای،
سمبول مراتب
تجلٌی الهی
جبرﺌیل است. پیامبر
در خانه عایشه
و اطاقک گلین
او وفات یافت. و
أهل بیت
پیامبر
سالکان
وکاملان وی
بوده. که کاری
بحوادث سیاسی پس
از پیامبر
نداشتند. وهمگی
زیر نظر مولا
علیٌ بودند. و
ناشناخته خلفای
راشدین یا
مردم. مگر چند
نفر که پیامبر
آنان را مشهور
کرده بود که آزار
نیز دیدند .

امام باقر
در حدیث ٣٩٩٥ میگوید
داود پیامبر
بکسی گفت که
فلان شخص در
فلان وقت
خواهد مرد،
ولی وی نمرد. و
داود از خداوند
پرسید چرا
چنین شد؟
وخداوند پاسخ
داد که شخص با
تعجٌب بفرشته
مرگ نگاه کرد. پس
سی سال عمرش
بیشتر شد. یعنی
سالک توجٌه جدی
وعاشقانه با
صورت وسیله
الهی خود داشت
که بشهود رسید
وعمرش دراز شد.
و فرشته مرگ
این شخص، همان
شهود آخر او
بود. که تعجٌب
او بخاطر
انتظار
پیشرفت بیشتر
شهودی داشته
است. پیامبر
وامامان داستانهای
تورات و یهود
که مردم نیز
آگاه بودند،
ضمن تکرار
آنها توجیه سلوکی
ولایت خود مینمود.
که نظر پیروان
آن انبیا نیز
جلب گردد.

مولی علیٌ
در حدیث ٤٠١٤
میگوید داود و
آن همه
امکانات
معجزه آسای او،
نتوانست برای
مرگ خود کاری کند.
اصولا مرگ
رویه دوم زندگی
است وجزﺌی از
زندگی. مانند شب
ها که همان
روزهای زندگی هستند.
و مرگ ضروری برای
تولدات در
انواع بهتر
کاملان، یا
بدتر برای غیرسالکان
است. بدون مرگ تغییر
نوع نیزممکن
نیست.

امام صادق
در حدیث ٤٠٣٨ میگوید
خداوند
بسلیمان گفت،
چون درختی در
بیت المقدٌس
درآمد آن
علامت مرک او
میباشد. که شهود
نهاﺌی سلیمان
درخت نقش فرش
عرش که عرش مصطفوی
زردشت بوده
وهست. چون زردشت
تا مسیح عرش
مصطفوی، ومسیح
و کاملان مسیحی
وتا کنون که
أهل کتاب وسلوک
هستند، عرش
جبرﺌیل را
داشتنه که محمد
عرش برتر رحمان
را کشف نمود و
رسید. تا مهدی
موعود محمد
بعرش ربٌ برتر
از رحمان برسد،
که نامی از او
و صفات و
مقررات سلوکی اورا
نمیدانیم، که
مهدی نام اورا
خواهد گفت. که
وی صفت عمده
آن تجلٌی الهی
برتر از رحمان
خواهد نمود
میباشد.

مولی علیٌ
در حدیث ٤٤٦٢ میگوید
روز چهارشنبه
روز مرگ یحیی بن
زکریا است. که
هر کامل الهی
ولایت زردشت
،چون دیگر
انبیای یهودی
که تابع ولایت
و شهود نهاﺌی زردشت
بوده وهستند،
شهود چهارم
نور مرتضوی و
با مرگ قبل از
مرگ. زردشت و
یحیی وهر پیامبر
بنی اسراﺌیلی
است. ومسیح با
پمج شهود
اصطلاحا روز پنجشنبه
از ایام الهی،
و محمد روز جمع
و شهود قاﺌم، وجمع
و جَم ووحدت
وجود و
صَمَدیٌت
محمد با مقام
الهی تازه او
نور قاﺌم بود. که
هر کامل محمدی
تا شهود مهدی از
نور رحمان،
روز ششم الهی
کدام باشد. که
ایٌام الله
روزهای شهود
تجلٌیات الهی میباشد.
نه روزهاﺌی چون
انقلاب اسلامی٢٢
بهمن یوم الله
باشد ومردم
فریبی کنند. .

امام صادق
در حدیث ٤٤٦٥ میگوید
مسیح یحیی را
از قبرش زنده
کرد که مونس او
باشد. زیرا یحیی
پیر حسینی
مسیح بود. که
هر پیامبر
اولی العزم،
نباید امام
زمانی زنده داشته
باشد، که
مقامی برتر از
پیامبر اوای العزم
باشد. ولی یحیی
گفت هنوز رنج مرگ
را دارم،
نمیخواهم دوباره
بمیرم، که
یحیی مرگ بشری
را
نمیخواسته،
که سرش را
بریدند و رنج
برد. ولی در
فصل بهتر بشری
بعدها در
ولایت مسیح متولد
شده که بنور
مصطفوی برسد. وبار
سومی با تولدی
بهتر بشری در
ولایت محمدی بنور
قاﺌم میرسد. که
در صورت هریک از
اولیای الهی محمدی،
روح یحیی بوده
باشد. ویک روح موفق
از تمام
صورتهای نوعی
بشری موفق، بشهود
تجلٌیات
الهی، خود را
توانسته بکمال
دیدار قاﺌم
برساند. اگر
همچنان سلوک الهی
را کرده باشد.

مسیح در حدیث
٤٥٥٩ میگوید
نمیدانی چه
وقت میمیری،
پس برای آن آماده
باش که غافل گیر
نشوی. اگر
بسلوک و شهود
نهاﺌی خود
برسد. شاید مرگ
قبل از مرگ خود
را داشته باشد.
که بنور الهی
بالاتر برسد.

مسیح در
حدیث ٤٥٧٢ میگوید
أعضای خانه
مرگ افراد را
دیده اند پس چرا
عبرت
نمیگیرند. که اظهار
نظر یقینی
برای آینده پس
ار مرگ قبل از
مرگ خود داشته
باشند.

امام رضا
در حدیث ٤٥٨٩
میگوید مرگ مسیح
را شکل بخصوصی
میگوید. که
بین زمین و
آسمان جان داد.
یعنی بدن او
بآسمان رفته
بود که برخی
مسیحیان
میگویند. ولی هر
کامل الهی در
شهود آخر خود،
تنها روحش معراج
و اسراء بعرش
الهی ولایت اولی
العزم خود
میرود. و در
مرگ طبیعی آخر
عمر بشری است
که روح بآینده
های برتر نوعی
میرود. و جسم
در قبرش
متلاشی و ارزش
الهی وعبادی برای
دیگران ندارد.
که مانند دفن کفش
و لباس او
میباشد. که
ارزش أبدی یا
توسٌل عبادی ندارد.
که برخی موی پیامبر
و یا شمشیر وهر
چیز اورا
نگهداری
میکردند، که
ضامن نجات
آنها باشد. که
باید شهود
پیامبر خود را
در دل بامانت
نگاه داشت.

امام رضا
در حدیث ٤٥٩١ میگوید
در اعدام
وصلیب کشیدن
مسیح، وی خدا
را بولایت ما،
یا همان شهود
مصطفوی خود
مسیح سوکند
داد. پس خداوند
اورا بآسمان
برد. چون مسیح قبری
ندارد. وجسد
اورا یهودیان
دزدیدند. واینک(
دخمه )جای جسد
مسیح تقدیش میشود.
که معمول همه
ادیان ومذاهب قشری
است. که
مدٌعیان
مقامات شهودی جدید
وبرتر را
تکفیر
ومیکشتند. که همچنان
نیز آخوندهای شیعه
اولیای الهی
را میکشند. که
مردم را آگاه از
بی اعتبار
الهی خودشان
را نکنند. که
ولایت فقیه دجٌال
برپا میکنند. امام
رضا توجیه
گفته مسیحیان
میکند. که تن و
لباس مسیح
بآسمان رفت
وکس دیگری را
بجای مسیح
کشتند.

امام باقر
در حدیث ٥٦٥٧ میگوید
زمینی که زنده
و احیا میشود،
همان تن انسان
است. که روح باید
دوباره متولد
شود. تا شاهد قاﺌم
با مرگ قبل از مرگ
شود. شاهد
قاﺌم یا شهود
نهاﺌی ممکن لست
بخلق بازگردد.
و در تن بشری قبلی
مدفون
میگردد، تا مرگ
طبیعی او برسد.
ولی کافران که
کارشان تا
قیامت طول میکشد،
یعنی تا وقتی
که بنور قاﺌم
برسند. که هدف الهی
برای نوع بشری
میباشد. ولو
قهقراﺌیان پس
از کارماها
بنوع بشری مجدد
میرسند. تا
شهود قاﺌم
کارشان از نظر
الهی تمام شده
باشد.

امام صادق
در حدیث ٨١٣٤ میگوید
قومی که سلوک الهی
نکردند و
بفرداها
موگول نمودند،
و بمرک طبیعی خود
رسیدند، که
فرصت سلوک الهی
برایشان
نماند. مگر پس از
کارماها
وتکرار گذشته
ها در آینده
های نوعی .

سلمان فارسی
در حدیث ٨١٤٥ میگوید
یکی از کسانی
که مرا
خنداندند،
طالب دنیا بود.
ونمیدانست که دنیا
طالب او میباشد.
ولی هنوز نمیداند
که خدایش از
او راضی است و
یا غضبناک
خواهد بود که بنسخ
ومسخ میبرد.

پیامبر در
حدیث ٩١٢٦ که
دنبال یک جنازه
راه افتاد بود،
گفت چون مرگ
ترسناک است پس
سالکان باید
آنرا در نظر داشته
باشند که از
آن نترسند. که بتوانند
بشهود آخر
الهی خود
برسند. ترس از
مرگ و تصوٌرات
انسان آلوده روان
بعقده ها از
مرگ میباشد. که
سالکان آنچه را
که پیر میگوید
معتقد هستند.

پیامبر در
حدیث ٩١٢٧ برسر
قبر مادرش
گریان بود، که
گفت از خدایم
اجازه گریه را
گرفته ام. زیرا
این دیدار با
گریه مخالف
أصل نقش مرگ
انسانها است. بخصوص
برای مرگ قبل
از مرگ سالک. که
بخلق هم
بازنگردد. پس
جشن وشادی
باید کرد. بویژه
که شاید سالک
از خواب مرگ وتولد
دوم الهی خودرا
بیدار گردد. و دیگران
باید جشن بگیرند.
که جشنهای
مانند (نیمه شعبان)
سمبول بازکشت بخلق
سالکان ولایت محمدی
است. ولی
هرسالکی در
روزی میتواند
تولد دوم
داشته باشد. زردشتیان
عید نوروز را جشن
روز نو کاملان
بازگشته بخلق میدانند.
ویا عید آب
پاشان ویا جشن
رنگین کردن
یگدیگر.

خواننده گرامی،
مجموعه ای از
گفته های پیامبر
و امامان را
برای باورکنندگان
آنان نقل کردم.
که بهتر است علاقمندان
اطلاعات بیشتر،
بأصل حدیث در
وبسایت این
نویسنده و
بقید شماره
حدیث مراجعه کنند.
که أصل عربی
وترجمه دقیق و
تفسیرات سلوکی
این نویسنده
را بدانند. ولی
مهم تا حدٌ
یافتن یقین از
أصل لزوم سلوک
الهی. برای خواننده
گرامی نمیخواهم
عمر خود را در
مطالعه این
مطالب درست مصرف
کند، که کار وظیفه
سلوک الهی را
نمیکند. پس برای
نجات از
رنجهای قبل از
مرگ طبیعی، و
بعد از مرگ در کارماهای
حقیر تر، باید
هم اکنون تا
مرز یقین از
لزوم سلوک
الهی، با یک ولیٌ
الهی بمعرفی
خداوند اکتفا
کنند. واز خداوند
شناخت پیر کامل
خود را بخواهند.
که شهود قاﺌم روح
القدس ربٌ
النوع بشری،
آخرین امکان تعالی
شهودی برای
نوع بشر میباشد.
تا برای تولد عظیم
هفت هزار سال
بعد در نوع
فوق بشری
فرشته گونه،
وولایت مهدوی
که چهارصد
هزار سال آن ولایت
اعتبار برتری
و شرافت
بیشتری برای انسان
خواهد بود. وبا
هزاران برابر
عقل وکرامات
نوع بشری،
همچنان پاکسازی
روان فوق بشری
خود را نمود . آنگاه
راحتی خیال انسان
از آینده بعد
از مرگ خود چنان
است ،که از هم
اکنون خود را
دربهشت اوٌل
روزها و
گردشهای ملکوتی.
شبانه در
رؤیاهای خود بهشت
دوم خویش
خواهد دانست. تا
پس از مرگ در
بهشت سوم هفت هزار
ساله در کنار
عرش رحمان را
خواهد داشت. که
شاید در زمان،
چند ساعتی بیشتر
نباشد. ودر
بهشت چهارم تولد
نوع فوق بشری بجهان
بازگردد. که نمیتوان
از امکانات
وکرامات
آینده آن نوع صبحت
کرد. مگر
بگفته پیامبر،که
چون فرشتگانی هستند،
که گوﺌی تمام کهکشان
را جولان
خواهند داد. واز
عقل وزیباﺌی،
و صفات حیاتی
و الهی، هرچه درباره
آنها بگوﺌیم از
محل بی اطلاعی
ما میباشد. که
تا حدودی کاملان
الهی ولایت محمدی
الهامات
لدنٌی در باره
آنها را دارند.
و لذا میگوﺌیم
انسان کامل ولایت
مصطفوی محمدی
تا زنده هست،
شبیه آیندگان فکر
میکند. پس آینده
را بیشتر از
امروز بشری خود
میخواهند. و
برای مرگ بقول
مولا علیٌ،
بیش از شوق طفل
بپستان مادر، من
برای مردن اشتیاق
دارم. ولی نباید
خودکشی نمود. که
در بسیاری طریقتهای
قبلی میکنند. و
خودکشی های دسته
جمعی بیش از
هزار نفری در
امریکا صورت گرفته
ومیگیرد. درهرحال
آنان بدستور
مراتب الهی خود
عمل میکنند. تا
همٌت خواننده گرامی
من چکونه باشد.
که خود را در
شرایطی الهی
بیابد، که
خودش برای مرگ
قبل از مرگ
علاقه و شوق داشته
باشد.

٦/١٦/٢٠٠٩
بیورتون
پرتلند
اورگان

M205

غرب
گرائی و تمدٌن
و مُدرن شدن

این یک أمر
طبیعی برای نوع
بشر است، چون
نسبتا عاقل و
دارای حقٌ
اختیار و
انتخاب میباشد
ولی همراه
مسؤلیٌت در
برابر خداوند
که آزادی دهنده
انسان برای
این اختیار
است. در هر
کاری ویا هر فکری
اگر مخالف
(تکامل نوعی
ژنتیک روحی)
خود باشد. تکامل
روحی جمعی جامعه
از نظر خداوند
بدنبال معدٌل
کلّی تکامل
روحی افراد آن
جامعه است . علوم
و رشد طبیعی
تن و عقل مادی
انسان نوع بشری
در همین حیات او
میباشد. پس نوطلبی
در تمام جامعه
ها و یکایک
انسانها هست. گرچه
در فصول
فراوان نوع بشری
و مختلف
میباشند. و در
سلوک الهی
نوطلبی برای روح
بمعنی درست تمدّن
یا بمعنی دین
ورزی مطرح
میباشد. که اکنون
برای تولد
بهتر بعدی وبا
هزاران برابر عقل
و قدرت انتخاب
درست ترو
هرگونه
ارزیابی راه زندگی
خواهند داشت. ولی
نوطلبی های
غیر سلوک الهی
عموما بدنبال
أنگیزه های نفس
امٌاره انسان
است. چه متفکٌر
و فیلسوف
باشد، یا
بیسواد وعامی.
پس نوسازی
مادی و داشتن مادٌیات
زندگی مانند خانه
و طرز زندگی،
که همه انسانها
طبیعتا از همدیگر
میآموزند و هوسهای
نامحدود
دارند. پس این
غیر سالکان در
حال اتلاف عمر
و کرامات بالفعل
نوع بشری خود
میباشند. که کرامات
بالفعل کنونی
خود را نتیجه تولدات
حیوانی و
تکاملات
تدریجی فصول
نوع بشری قبلی
در جهان کسب کرده
اند، در کاری
غیر از سلوک
الهی تلف
ومصرف نموده
اند . که
میبایست با استفاده
از کرامات بالفعل
نوعی و فصل نوعی
خود دراین تولد،
مصرف تحقٌق کرامات
بالقوٌه و کسب
صفات نوع
بالاتر را بنمایند،
که صفات بالقوٌه
تحقٌق یافته، تنها
مورد نیاز تولد
بهتر نوع فوق بشری
و یا فصل نوع
بشری بهتر
میباشد. بدون
تکامل سلوکی
آنگاه ژنتیک
روحی پس از
مرگ دست خالی
خواهد بود. که کرامات
بالقوٌه آن
تحقٌق نیافته
است و آنها را
در نطفه کشته
است. و کرامات بالفعل
خود در تن و
ذهن و روان (سه بُعدی)
خود را تلف
نموده، وجز
سقوط و حقارت مقام
روح نوع بشری خود
عاقبتی
ندارند. و
اینک جهنّم
پروری و
سرنوشت بدتر
تولد بعدی خود
را فراهم میکنند.
و بقول محمد و
عرفا، مسخ میمون
و خوک بهترین
بخت و شانس
آینده آنان
خواهد بود. والاٌ
مار و مور و
بدتر در فسخ و
گندیدگی گیاهی،
و حتی رسخ
جمادی و وسخ تحت
جمادی، امکان سقوط
منحرفین و
گناه کاران،
میتواند
عاقبتی جهنٌمی
تر کارمائی و
تکرار گذشته
های حیوانی را
داشته باشند. تا
چقدر اکنون در
این تولد هر
انسان غیر
سالکی فساد بیشتری
در ژنتیک روحی
خود فراهم کرده
باشد. گرچه خداوند
در حدٌی در
فساد بیشتر،
عمر انسان فاسد
را کوتاه
میکند، که از
هم اکنون مورد
غضب الهی می
باشند. و بالعکس
در سالکان ولایتهای
ششگانه الهی در
نوع بشری، در
صدد پیشرفت
تربیت سلوک
روانی خود، در
تخلیه از فساد
روان و تحلیه و
کسب صفات نیکوتر
برای تولد بهتر،
به تجلیه های الهی
هفتگانه
میرسند. که با مرگ
قبل از مرگ سالک
غیر صادق در
تسلیم وعشق ورزی
بپیر الهی خود
و به اراده
ودستور الهی،
بقیه امکانات
زندگی نوع
بشری حیوانی
آنان گرفته
میشود. مگر در
بازگشتگان
کامل شده الهی
بخلق، که در
واقع این
همانی مقام و
کمال مراتب
الهی و شهودی
تجلٌیات خود
را دارند. که با
تربیت سالکان
دیگر، خود نیز
شایسته صفات
الهی تر و
تزکیه های نفس
بشری عمیق تر
میگردند. که
به فصول
بالاتر بشری و
حتی تولد نوع فوق
بشری فرشته
گونه در آینده
بجهان دارند،
و شایستگی
صفات تازه تر
الهی مییابند.
تا در فصول
بالاتر نوع فوق
بشری، کرامات بالفعل
و بالقوٌه باز
بیشتر داشته و
برای آینده
های باز بالا
تر و الهی تر
پیش بروند. و
یا حدٌ أقل
شایسته فصل
نوع بشری
بهتری گردند. که
با هر شش
ولایت سلوکی نوع
بشری، هر بار
باید ( شرط کافی
) از پاکسازی
روان و کسب شهود
مربوطه خود را
داشته باشند.

پس تمدٌن
مادی وغرب
گرائی و تقلید
ملل پیش رفته
دیگر چه علمی و
یا مادی،
آرزوی همه انسانهای
غیر سالک میباشد.
و الاٌ سالکان
ولایتهای
سلوکی تا آنجا
که توان و
اراده و صبوری
و خویشتن داری
داشته باشند،
همه امتیازات
و کرامات
بالفعل نوع بشری
خود را
عاشقانه صرف لذٌت
امتیازات نوع بشری
خویش نمیکنند.
و با ( خود فقری)
شاید بتوفیق
نهائی در شهود
عرش رحمان و
نور قائم، به
ایدآل کمال میسٌر
برای نوع بشری
و در ولایت ششم
مصطفوی و
تصوٌف ایرانی
و آریائی
شدگان برسند. که
از هر یک
میلیون نفر
یکی بنجات شهودی
از نوع بشری
میرسد. که با مرگ
قبل از مرگ ،
هفت هزار سال
بعد، به نوع فوق
بشری و بهشت برتر
نوعی میرسند. که
این توفیق نیاز
بهمٌت و اراده
و عشق وشرایط دیگر
دارد.

تعبیر
و برداشت لفظ
تمدٌن را بغلط
بکار میبرند. که
معنی واقعی تمدٌن
( دین ورزی)
سلوک الهی
میباشد. والاٌ
حتی در سلوک
الهی، ولی با
تقلید عادات نوع
بشری، و
تظاهرات
متکبٌرانه،
حتی درعلم بیشتر
یافتن و رفاه بیشتر،
عملا ستمکاری بدیگران
میشود. و
تمدٌن و غرب
گرائی و مدرنیزه
برای رفاه و
زیبا تر کردن
مداوم زندگی،
که یک نوع (خود بزرگ
پنداری) است،
عملا جهنٌم
پروری بیشتر
خود برای پس
از مرگ در
کارماها میباشد.
زیرا موجب
اتلاف کرامات
بالفعل بیشتر
میشود ،و
آلودگی در نطفه
کرامات
بالقوٌه مورد
نیاز آینده
نوع فوق بشری
خواهد بود. متفکٌران
الهی عرفا و
درویشان
هستند، که بهر
زبانی
استدلال
مینمایند، که
هرکس باید بسلوک
الهی بپردازد.
که این تمدٌن
و مدنیٌت تنها
در دین ورزی
عاشقانه میباشد.
توجه بتمدٌن
مادی و رفاهی
غرب، تنها مفید
زندگی لذیذ تر
نوع بشری انسان
است. گرچه باز
رنج های روز
افزون برای همین
زندگی بشری همراه
دارد. ولی پس
از مرگ در کارماهای
نسخ و مسخ حقیر
تر مجدد بجهان،
حقارت و
رنجهای زندگی نوعی
بدتری خواهند داشت.
هر کار
متفکٌران غیر
الهی، که
تقریبا کار
همه انسانها
است باطل میباشد.
و بقول آن
دیوانه ای که
گفت شغل و
حرفه من (
تفکٌر) میباشد.
طبیعی است که
نتیجه هر نوع تفکٌر
مادی و بشری و
غیر الهی جز
بازی عقده های
روانی و صفات
توحٌش برتری
جوئی، و بالا
بردن رفاه
زندگی خود، بقیمت
ستم بدیگران نمیباشد.
زیرا عملا عقل
آنان و نتایج
مادی
متفکٌران حتی
فیلسوفانه در
انسانهای غیر
سالک، خلط مباحث
و تقویت هرچه بیشتر
عقده های ناخود
آگاه، و حتی اتٌحاد
عقده های
انسان با عقده
های افراد دیگر
است. که منجر به
(جنون جمعی و
هیستری)، و
خود را ویران
نمودن و حتی
جامعه میگردد.
و تحت عنوان
تمدٌن و تعلیم
و تربیت
دیگران، متناسب
عقل و سطح فصل نوع
بشری خود میباشند.
در حالیکه سالکان
خود را برای
زندگی
احتمالی نوع فوق
بشری، و با هزاران
برابر عقل نوع
بشری آماده مینمایند.
که طرد صفات حیوانی
و کسب صفات الهی
است. و تجلیه
های شهود الهی
مدرک پذیرش
خداوند خواهد بود.

جالب
اینکه متفکٌران
مادی برحسب
درجه کمال
عقلی فصل نوع بشری
خود، و شاید
در پاکی
احتمالی روان
آنان از عقده
های قهقرائی و
حیوانیٌت طبیعی
نوع بشری،
برخی از آنها
ندانسته
همچنان تحت تدبیر
مراتب الهی
هستند. و حدّ
أقل هدایت
الهی و
الهامات را دارند.
ولی انسان
الهامات الهی را
کار عقل خود میداند.
در حالیکه حتی
زنبورعسل
بقول محمد،
وحی الهی دارد
که چگونه خانه
خود را منظٌم بسازد.
همه رفتارهای انسان
و حتی گفتار و
پندارهای او، از
تأثیر گذاری مدبٌران
الهی است. ولی از
سطح الهی
مناسب عقل
بشری آنها است.
و سالکان از سطح
عقل برتر پیر
کامل بازگشته بخلق
خود استفاده
میکنند،که با درجه
پیامبری خاص
سالکان خود، از
عقل و سطح فکر
عالی تر الهی
کمک میگیرند. که
حتی عقل مادی
خود را نادیده
میگیرند ،و نفس
حیوانی خود را
می کشند. و
تنها تقلید از
سطح عقل الهی
پیر خود
مینمایند. گرچه
باز اولیای
الهی نیز هر یک
سطح الهی خود
را دارند. تا چقدر
پاکسازی عمیق
تر روان خود
در تخلیه و
تحلیه انجام داده
باشند. که بهر یک
از مراتب
شهودی هفتگانه
رسیده اند. و
برترین اولیا و
انبیا در
شاهدان عرش
رحمان شهود هفتم
نوع بشری
میباشد. و هفت هزار
سال بعد در نوع
فوق بشری و با هزاران
برابر کرامات بالفعل
و بالقوٌه نوع
بشری ، در نوع فوق
بشری فرشته
گونه متولد
جهان مادی
میشوند. وبا آن
عقل الهی عظیم
و تکنولوژی
غیر قابل
تصوٌر ما،
بصورت ( بهشتی نوعی)
هزاران بار
عظیم تر از
زندگی بهشتی نوع
بشری را خواهند
داشت. که
زندگی کنونی
بشری هرکس
همان ( بهشت
چهارم) موعود
الهی تولد پیشین
او است. که عقل و
کرامات بالفعل
و بالقوٌه بیشتر
دارد. که ما تفاوت
کمٌی و کیفی
کرامات بالفعل
در اختیار انسان
مُنصف را بچشم
میبینیم.

پس برخی
از فلاسفه و
متفکٌران
مادی درجاتی
بحقیقت و خداوند
و جهان مینوی
نزدیک تر شده،
که در برابر نظریٌات
مادی تر و عقلانی
فلاسفه دیگر مقاومت
میکنند. و در
صدد اثبات
حقایق برتر را
مینمایند و
یکدیگر
محترمانه تکذیب
میکنند. و ما در
این مقاله
برخی جنبه های
فلسفه را
بررسی میکنیم.
و حتی آنان
بنام عبور از
مرحله
مدرنیزه و تمدٌن
تلاش میکنند. که
در واقع تنها کاملان
الهی
ولایتهای
سلوکی هستند که
در صدد رسیدن بجدید
و تجدٌد و
مدرنیزه
هستند، تا نزدیک
تر و معادل برتری
عقلی و حقیقت شناسی
نوع فوق بشری
گردند. روشنفکران
مادی نمی
توانند باور کنند،
که مدرن شدن مادی
و تمدٌن
تکنیکی، سطح
اخلاق نوع بشری
را بحقارت
میبرد. که اولیای
الهی بحدٌ
رساندن
سالکان خود
بسطح عقل الهی
ایدآل نوع
بشری و عقل برتر
و عظیم تر نوع فوق
بشری و آینده
های نیامده میرسانند.
و یا حدٌ أقل
بسطح عقل فصل نوع
بشری بالاتری
ببرند. و ما باید
قبلا شرایط
خارجی حاکم بر
انسان، و نیز
شرایط روانی
تن و روان
انسان را، که خود
علٌت هوش وعقل
و سلامتی ذهن
و تن انسان
میباشند آگاه
گردیم. و در
مقابل شرایط
سلوکی حاکم بر
سالکان را بدانیم،
و گرفتار بازی
های الفاظ
فریبنده و
نظریٌات
مختلف نشویم. پس
از تحقیق در این
شرایط، البته
انسان همچنان آزاد
است راه زندگی
و طرز فکر و
عقیده های خود
را انتخاب
نماید. که شاید
بحقایق و علل
پیدایش انسان
در هستی، و
شناخت آینده
های بهتر در
انواع فوق بشری
برسد . در
حالیکه زندگی انواع
حقیر تر را می بینیم
که صدها هزار
وحتی
میلیونها سال
باید تولدات و
مرگهای نوعی
بگذرانند، تا باز
بهمین نوع
بشری برسند، و
تنها خواسته خداوند
برای سلوک
الهی، و کسب
شایستگی نوع فوق
بشری برسند. و
الاٌ انسان
بار اول او
نیست که بجهان
آمده است. و
علٌت تفاوت
های عقلی و احوالی
انسانها برای
غیر سالکان
روشن نیست. روان
کاوان برجسته
ای چون
زیگموند
فروید و
برگسون
تقریبا همان
نظریٌات عرفانی
را میزنند، که
چند هزار سال
است مطرح کاملان
الهی بوده است.
حکمتهای الهی
تصوٌف
ایرانی، یا بقول
محمد(
فهلویٌات یا پهلویٌات)
از سطوح بالاتر
الهی صحبت کرده
اند. و هر یک از
گفته های آنها
، حتی فیلسوفان
شایسته را برای
تمام عمر بخود
مشغول کرده است.
اینان جهان روح
را در خواب و
از عقده های
روانی
میدانند. و
تفاوت عاقلان
سالم با
دیوانگان
آزار دهنده خود
و دیگران، از جهان
نادیده روح و
روان ، و بقول
فروید از
(ناخواآگاه ) و
عوامل مؤثٌر
نادیده ای
برتر از اراده
انسان
میدانند.

عملا سالکان
در مخالفت با
مدرنیزم، جنگ
تمام عیار با
نفس وعقل مادی
خود میکنند. که
عقل هر انسانی
در یک سطح از
تکامل صورت
نوعی ژنتیک
روحی هر
انسانی میباشد.
و مدبٌران
الهی از طریق
تأثیر در ژنتیک
مادی تن انسان،
و در تمام عمر،
همه فعٌالیتهای
حیاتی را
اداره میکنند.
که روان شناسان
آنرا
ناخودآگاه میگویند.
گوئی عواملی جدا
از خود انسان میباشند.
و عرفا آنرا
جان یا نفس و
در چهار طبقه
رده بندی
میکنند. برخی از
فیلسوفان
مادی نیز ، حتی
موج مبارزه با
مدرنیزم را
همان( مدِرن
تر شدن) میدانند.
و ندانسته همان
حرف عرفای
الهی است، که رسیدن
سالک ولایتهای
سلوکی
ششگانه، چون
بهر یک از
شهود میسٌر
خود میرسند،
(این همانی)
عقل آینده های
خود را هم
اکنون پیدا
میکنند. پس
فیلسوفان نیز از
سطح عقل مادی
نوع بشری خود هر
چیزی را میگویند.
زیرا سلوک
الهی در تخلیه
و تحلیه روان ناخواآگاه،
و حتی ( خود
آگاه و حافظه
ذهنی) پاکسازی
روان ندارند. عقل
برتر آنها تنها
تغییر شکل عقل
مادی قبلی است.
و بتعبیر
دیگری عقل فصل
نوع بشری خود
را دارند. و نمی
توان جریان مبارزات
فکری
فیلسوفان را،
در یک نظریٌه واحدی
درآورد. که حتی
(فرانسوا
لیونار) صحبت
از علم جدیدی بنام
علم (ماورای
مدرنیزم)
میکند. یا (
البرت ولمر)
این موج را جنگ
با مدرنبزم
نمیداند،
بلکه ( فضای
درونی جدیدی)
برای فرهنگ و
تمدٌن بشری
میداند . گوئی از
ملکوت الهی و
آینده نیامده انسان
صحبت میکند. و
حتی ما ورای مدرنیزم،
خود یک مکتب
با اصول مشخٌص
و ثابتی نمی باشد.
بلکه نظریٌاتی
پراکنده از هر
یک از
فیلسوفان
است، که آنرا
جدا از دیگران
بررسی خاص خود
میدانند. و هر
یک جداگانه تفسیر
و پیش گوئی
فلسفی از
آینده فرهنگ و
فکر بشر
مینمایند. گوئی
پیشرفت سطح
فکر وعقل و
فرهنگ بشر، چون
علف هرزه خود رو
میباشد. که عرفا
از برنامه
أزلی أبدی
خداوند برای
نوع بشری
میدانند. تا
همه موجودات
از سطح فکر
حیوانی، چون میمون
و انسان بدائی،
بانسان ایدآل
در کمال و
شایسته شهود و
رسیدن به عرش
رحمان
میگویند. تا روحی
هفت هزار سال
بعد نیز تولد
در نوع فوق
بشری نماید،
که هزاران برابر
عقل نوع بشری
خواهند داشت. و
قدرت حقیقت شناسی
و خدا شناسی و
حتی خود شناسی
خویشتن را
پیدا کند. با تفاوتهای
عقلی در
فیلسوفان،
باز برخی از آنها،
گوئی از عنوان
علم، بمعنی یک
رشته علمی با اصول
و مبانی ثابتی
صحبت میکنند. در
حالیکه عملا بقول
محمد، هر یک دیگری
را لعنت و
تکفیر و تکذیب
مینمایند. زیرا
هر یک خود را کامل
میدانند. و
عملا جنگ
اهانت آمیز
بین خود را
دارند. و
اسامی فلسفی و
(ایزم های)
گوناگون برآن میگذارند.
که معروف ترین
وآشفته ترین آنها
مارکسیسم
ومائویسم میباشد.
گرچه آنها
بنام
سوسیالیزم و مربوط
بجامعه بشری میدانند،
که در عمل
چنین نمی کنند.
مگر آنچه که
بصورت حزب
سیاسی یا حزبی
ومکتب فرهنگی
بتوان بآنها نام
داد. و هر یک از
آنها، مانند آخوندهای
مذهبی در همه
ادیان غیر
سلوکی، عملا میلیونها
انسان را فریب
داده، اسیر زندان
خرافات و
طُرٌه هات
مینمایند. که عملا
هرگونه تغییر
آنها در
نظریٌات از نوع
تکاملی نیست. بلکه
تحقیر
قهقرائی و
کارمائی مقام
ژنتیک روحی و
نوعی آنها
میباشد که اصلی
أزلی از خداوند
دارد.

پس غرب
گرائی و هدف تغییر
فلسفه فکری
انسانها،
بخصوص در
ملٌتهای تازه
برشد رسیده،(
ما ورای مدرنیزم
) را که
متفکٌران
فلسفی آن جامعه
ها در پیش گرفته
اند، گوئی
تصادف و هوس افراد
متفکٌر کنونی نیست،
بلکه ریشه تاریخی
در خود انسان میدانند،
که دلیلی مبهم
و باطلی
میباشد. که در
عرفان و تصوٌف
ریشه پیشرفت
عقلی سالکان، از
ریشه برنامه
های الهی برای
تعالی روح افراد
انواع حیوانی و
بشری میباشد. که
بموجب هدف أزلی
أبدی خداوند،
مدام با تزکیه
نفس و تخلیه آن
از هرچه بیشتر
از صفات نوع بشری،
بدریافت مراتب
شهودی نوع فوق
بشری میرسند. که
کاملان الهی
بازگشته بخلق
هر شش ولایت سلوکی
دارند. و مدرک
آنها مراتب رؤیائی
و شهود تجلٌیات
الهی هفتگانه
اسماء الهی(
آل عبا و یا امشاسپندان)
است. و در هر
ولایت سلوکی
این مراتب شهودی،
اسامی مقدٌس و
اسرار و نام و
ناموس های
الهی خود را
دارند. و هر یک
را با پاکسازی
و تأمین ( شروط لازم
تا شرط کافی)
از نظر داوری
الهی میرسند. که
احوال الهی و
سمبول آینده
های بهتر فصول
نوع بشری و یا
فصول نوع فوق بشری،
تفاوت در سطح
عقلی دارند ،
ولی یگانه در
هدف رسیدن بخدا
در أبدیٌت . چنان
نیست که انسان
برای نخستین بار
و اتٌفاقی
متولد بشری جهان
شده باشد، و پس
از مرگ بشری بهشتی
مکانی یا جهنٌمی
مطرح باشد. بلکه
فراوان تولدات
نوعی شایسته
خود رسیده،
وهریک همان را
میدرود ، که قبلا
خود کِشت و در
ذات روحی خود
فراهم نموده است.
و جهنم تولدات
بهتر یا بدتر بجهان
تنها در زندگی
در انواع میباشد
. که اگر تولد
نوع بهتر بود،
آن نوع جدید بهشت
موعود او
میباشد. و اگر
بد تربود
جهنٌم جهان
خواهد بود. (
جَنٌت و گِنان
هندی ) نیز عقل
های الهی تر
است که بی
نهایت مراتب
در پیش هست. که این
تنها هدف
خداوند از
آفرینش تمام هستی
و موجودات هستی
است. که تماما
حتی هر
موجودات قبل
أتمی نیز دارای
روح بوده ، که عبور
تکاملی از
نردبان انواع به
آینده های در
انواع فوق بشری
فراوان
نمایند. که بقول
محمد ، خداوند
میگوید انسان
را برای این
آفریدم که (عِبادت)
کنند. یعنی (
آبادنی) و اصلاح
وتعالی مقام نوعی
ژنتیک روحی
خود در ولایتهای
سلوکی
بنمایند. که
با تخلیه و
تحلیه و تجلیه
های هفتگانه میسٌر
برای نوع بشری،
خود را بآینده
های بهشتی و
الهی تر،
وانواع فوق
بشری فرشته
گونه
برسانند،و با هزاران
و میلیونها برابر
عقل نوع بشری
و در تولدات آینده
بجهان . چه در
کره زمین یا کرات
دیگر. و در نوع بشری
باید بایدآل کمال
ربٌ النوع بشر
روح القدس
بقول مسیح ، و
یا قائم بقول محمد،
و یا سوشانت
بقول زردشت و
یا فارقلیط
بقول مسیح
برسد، که شایسته
تولد نوع فوق بشری
هفت هزار سال بعد
شود. که شاید
با ولایت هفتم
سوشیانت سوم،
یا مهدی موعود
محمد، بتجلٌی هفتم
ربٌ رحمان
ایدآل کمال میسٌر
برای نوع فوق بشری
پیش بروند. وحتی
تا عرش ربٌ برتر
از رحمان نیز
برسند. و بجای هزاران
برابر که میلیونها
برابر عقل نوع
بشری را خواهند
داشت. و نام فرشته
الهی برای
آنان ناچیز
است. که انسان سه
بُعدی انسانی چهار
بُعدی فوق بشری
و غیر قابل تصوٌر
ما از چگونگی
موجودیٌت
چهار بعدی
میباشد. آنگاه
با شهود هشتم عرش
ربٌ برتر از
رحمان، به
شایستگی
(موجودیٌت پنج
بُعدی) چون مراتب
الهی با ابعاد
وجودی باز بالاتر
را خواهند رسید.
و پس از عبور
از بی نهایت
انواع فوق بشری
و تجلٌیات الهی
که هر یک نورانی
تر از قبلی
است، به (فرض
محال) عاقبت
در أبدیٌت
بروح الأرواح
ربٌ الأرباب
الله
أهورمزدا و
خداوند مطلق خواهد
رسید. آنگاه
هنوزهم به
خداوند ( هو یا
او ) بیرون از هستی
ها رسیده نشده
است. که محمد
آنرا ( عالَم عَمٌاء)
یا تاریکی و
نابینائی
مینامد. و هر
بار ژنتیک روحی
موجود کامل
شده ، با تکامل
و تعالی های
نوعی( این همانی)
مقام الهی مشهود
خود، و درجه الوهیٌت
و صفات الهی
مقام مشهود
خود را پیدا میکند.
زیرا سطح عقل
های مراتب تجلٌیات
الهی خود را مییابد.
گوئی تجسٌم انسانی
و تولٌد انوار
شهود الهی
بجهان ، در
بازگشت بخلق سلوکی
پیدا میکند. و
عقلها نیز
درجاتی از الوهیٌت
یا ناپاکی های
روانی و یا صفات
حیوانی ونوعی
خود را دارند. که
در هر حال عقب
ماندگی عقلی
برای همه انسانها
باید بپذیریم.
که سالکان با پیر
الهی بمعرفی خداوند
بطالب لقای الهی،
میتوانند
بدرجاتی از
الوهیٌت میسٌر
نوع بشری
برسند. که هر
یک بهشتی و
مقامی الهی
برای آینده
های صورت نوعی
آنها میباشد. پیر
کامل ( تجسٌم انسانی)
آخرین شهود
تجلٌی الهی او
میباشد. و
خداوند هدف
أبدی او برای همه
موجودات،
ورساندن به
درجه کمال
والوهیٌت همه موجودات
تحت مادی و
موجودات تحت
أتمی و
موجودات مولکولی
و ژنتیکی و سلٌولی،
تا موجودات
اورگانیک گیاهی
و حیوانی و
بشری و انواع فوق
بشری آینده، بکمالات
الهی و درجه
ای بالاتر از الوهیٌت
میباشد. که بازگشت
همگان بسوی خداوند
گفته شده است. این
تکامل روحی و
صفاتی
موجودات و در
همه انواع،
همان تقرٌب
آنها بخداوند
و تشبٌه آنها
بصفات الهی میباشد.
که چه در تن و
ذهن و روان
حیوانی و برای
رسیدن به (روح
الهی) یا روح
القدس ربٌ النوع
بشری و در
ولایت ششم مصطفوی
است. تکامل
انواع نظریٌه
داروین،
تغییرات
منظٌم در تن
انواع حیوانات
را بدرستی دنبال
میکند، وکاری
بتکامل ارواح موجودات،
که در این قالبهای
موقٌت نوعی
هستند ندارد. چه
رسد که از نظام
تکامل عقلی و
فکری و سبک
زندگی گفته
باشد. که فیلسوفان
بعنوان مدرنیزم
آنرا دنبال میکنند.
ایدآلهای
عقلی تنها در
کاملان الهی ولایتهای
ششگانه و در(
ادیان سلوکی)
و نه در أدیان
رسمی و اسمی، با
همان هدف اصلی
پیامبران
اولی العزم کیومرث
آدم یا میترای
نوح و بودا و
زردشت و مسیح و
محمد، امکان یافتن
چنین تمدٌن
الهی در
سالکان آنها میباشد.
تا نوبت (
تمدٌن یا دین
ورزی) بالاتر مهدی
موعود و ولایت
هفتم نوع فوق بشری
برسد. که موجودیٌت
سه بُعدی انسان
به موجودیٌتی چهار
بُعدی میرسند.
گوئی ماهیٌتی
الهی پیدا میکنند.
که روح هر
أتمی عاقبت بدان
میرسد و باید برسد،
ولو بقیت تکرار
مکرر گذشته ها
در آینده ها،
و بنام کارما
و مجرم شدن و
یا مجازات های
تربیت الهی در
جهنٌم جهان و صورتهای
نوعی، و با
کمبود
امکانات
بیشتر، چون
کرامات بالفعل
نوعی خود میباشد.
آنگاه کلام
وعقاید و
نظریٌات
عرفانی کاملان
الهی ویا در
عقل واخلاق و
أندیشه ها، در
حکم ( آیات و آیدهای)
الهی و
الهامات و وحی
های الهی
میباشد. که از
خداوند در
تدبیر اولیای
الهی میرسد. ولی
انکار و تکذیب
فلاسفه و علما
و طبیعیٌون
مادی از حقایق
شهودی، عملا فزونی
مداوم آلودگی
درجات حقارت
مقام الهی روح
بشری آنان میباشد.
که جهنٌم خود
را گود تر و کارماهای
حقیر تر
مینمایند. که بقول
محمد مسخ میمون
وخوک بهترین بخت
آنان خواهد
بود. و
ندانسته برای میلیونها
سال احتمالی، تولدات
نوعی روح خود،
در جهنٌم جهان
فراهم
مینمایند. که دوچار
نسخ های بدتر
بشری و یا مسخ
ها و مسخره
شدن حیوانی،
وحتی دوچار
فسخ و گندیدگی
گیاهی، و یا رسخ
و رسوخ جمادی،
ویا وسخ ، چون چرک
تحت جمادی،
امکان سقوط نوعی
دارند. تا چقدر
فساد روان بجای
اصلاح روان در
سلوک بنمایند.

پیش
رفته ترین سطح
( فکر مادی) انسانها
از آغاز قرن بیستم
ببعد بود، که به
اسامی مختلف
مارکسیزم و سوسیالیزم
رسیدند. و
همان فلسفه
اگزیستانسیالیزم
بود، که تولد نیافته
مرده است. و هر
روز هر یک
بشاخه ها و
مذاهب و مکاتب
سیاسی و عقیدتی
دشمن هم تبدیل
شده اند. مانند
همان سرنوشت تمام
ادیان قشری غیر
سلوکی، که
بازی آخوندهای
جاه طلب آنها
است. که هر متفکٌر
و مجتهد آنان،
عملا یک مذهب
جدیدی ساخته،
که گروهی تازه
ای را فریب میدهد.
و سراسر آنها نیز
از نظر خداوند
باطل میباشد. مگر
در تصوٌف و
سلوک الهی
افراد متولد در
این جامعه های
مذهبی، که بیدار
از غفلت و
فریب و انحراف
از هدف الهی و
فطرت خودشان
شده باشند. و
با هدایت پیر
کامل بمعرفی خداوند،
از بین افراد
مذهب و دین
اسمی جدا
گردیده ، و
برای تولد بهتر
آینده بمراتب شهودی
و عقلهای برتر
شایسته خود بشهود
میرسند. و بقیه
قشری های دینی
ومذهبی قریب باتٌفاق
افراد همه
مذاهب تمام
ادیان غیر
سلوکی، عملا بجهنٌم
پروری خود ادامه
میدهند. که پس از
مرگ دوچار نسخ
ومسخ و بدتر میشوند.
تا دوباره و
حتی صد باره، از
نردبان انواع
و صدها هزار و
حتی میلیونها سال،
بار دیگر بهمین
نوع بشری و
همین وظیفه
الهی سلوک تا
قائم برسند،
که شهود نهائی
روح القدس ربٌ
النوع بشری
ربٌ عظیم میباشد.
تا فرمان ( کن فیکون)
و شدن و
تکامل، واجب
الهی نوع بشری
است. که تنها هدف
خداوند بوده و
از آن نیز منصرف
نمیشود .

برخی از
متفکٌرین ملل تازه
برشد رسیده
ولی دارای استعداد
از فصل نوع
بشری بیشتر،
مانند ایرانیان
هستند، که نه فقط
دنبال مدرن
شدن جامعه خود
نیستند، که آنرا
غرب زدکی و
استعماری
میدانند. بلکه
دوچار نظام ولایت
فقیه سفیهی شده
اند. و حتی ما
ورای مدرنیزم
را بنام غرب
زدائی کاسه
داغ تر از آش
کرده اند. و
اینگونه فلسفه
ها را برای
ملٌت و جامعه
خود میخواهند.
حتی اگر با خون
و کشتار هم وطنان
مخالف خود
باشد. و یا با انقلابات
سیاسی و حزبی
میخواهند
انجام بدهند. که
پر واضح است که
هر مکتب سیاسی
و حزبی تنها
خودش را بحق میداند،
و صاحب سرنوشت
جامعه خود میباشد.
و حتی رقیبان هم
حزبی خود را کشته
اند و تصفیه
های جسدی کرده
، ترور را راه معقول
و فلسفی خود
میدانند. اعمال
هیتلر و لنین یا
صدام حسین و امثال
آنان افکار را
چپی کرده و میکنند.
گوئی جهنٌم افراد
ملٌت خود را زودتر
از آینده نصیب
مردم خود مینمایند.
که در حقیقت
ندانسته (
جهنٌم چهارم) آینده
آنان سبک تر
خواهد شد. باید
از مفهوم
مدرنیزم و ما
ورای
مدرنیزم، و رابطه
مکاتب مادی با
هم ،و بعقیده
های اصطلاحا
علمی خود، که نتیجه
عقده های
روانی فلاسفه و
متفٌکرن جاه
طلب آنان است صحبت
نمود، گرچه مفید
نیست. همان
بازی فلسفی و
جنگ اضداد و
حتی ( اتٌحاد
عقده ها) و انحرافات
روانی افراد غیر
سالک جامعه
است. و یادی از
مارکس و حتی مخالف
او نیچه، یا فلاسفه
مدرنیزم و
ماورای مدرنیزم،
جهان آشفته
نوع بشری را بعلٌت
عقب مانده از مدرنیزم
میدانند. پس اصلاح
فاسد را به أفسد
میکنند. و بحرانهای
اقتصادی و فساد
جوانان و انتشار
مواد مخدٌر و شورشهای
سیاسی و
هیستری های
جمعی و اجتماعی،
و عملا جهنٌم نخستین
زندگی کنونی آنها
را است باعث میگردند.
سالکان موفق بوعده
الهی نیز چهار
بهشت دارند. که
بهشت اول روزها
و هم اکنون با احوال
الهی، و شبها
برای شاهدان
تجلٍیات الهی
گردشهای لذٌت
بخش ملکوتی
دارند. ولی
قهقرائیان
جهنٌم اول بد
بیاری های
جهان و جهنّم
دوم کابوسهای رؤیائی
را دارند. که این
دو جهنٌم هرچه
داغ تر و
دردناک انسان
های غیر سالک
باشد، باز
رحمتی الهی و
بنفع آنان است.
تا دو جهنٌم دیگر
پس از مرگ را سبک
تر داشته باشند
. جهنٌم سوم
انتظار تولدات
کارمائی که روح
عریان از تن در
فضای همین
زمین درد میکشند.
و در مجالس علمی
احضار روح فراوان
از آن صحبت
شده است . و
جهنم چهارم آنان
(مَعاد ) و
تولٌد در نسخ و
مسخ جهنٌمی
کارمائی
بجهان ، برای تکرار
گذشته ها در
آینده ها میباشد.
که بنوع بشری مجدد
و باید همین سلوک
الهی تا کسب نور
قائم را انجام
بدهند، که فرمان
کن فیکون برای
نوع بشری همه
ارواح میباشد.
ولی سالکان
برحسب درجه پیشرفت
و کسب هر شهود
از تجلٌیات
الهی درهر شش
ولایت سلوکی،
عاقبت با ولایت
ششم مصطفوی ،
یا همان تصوٌف
ایرانی و (
آریا شدگان)
بقول محمد، دو
بهشت دارند. و
پس از مرگ دو بهشت
دیگر قبل از آن
. بقول امام صادق
دو بهشت قبلی
هم اکنون در
جهان که هستند
میباشد. روزها
با احوال الهی
و شبها در
رؤیاها و گردشهای
شبانه ملکوتی،
که نمونه های
سمبولیک
وتمثیلی از
سعادت های نوع
فوق بشری آنان
است، ولی به
زبان مفهوم نوع
بشری سمبولیک میباشد.
که تمثیل و
سمبولیک
یگانه زبان خداوند
و در رؤیاها خواهد
بود.

انتقاد
فلاسفه مادی
از أدیان و
مذاهب و مکاتب
ارتجاعی غیر
سلوکی آنها را
نوعی مخالفت
با مدرنیزم
جامعه میدانند.
که مارکس آنان
را افیون و
تریاک جامعه
میدانست، که
در دین قشری
درست نیز هست،
ولی
آلترناتیو وجانشین
قشری گری
مذاهب فلسفی
مادی بنام مدرنیزم
، چه رسد به
فوق مدرنیزم
که راه حل وچاره
عدم توفیق
دائم فلسفه های
مادی باشد
نیست. ولی همیشه
سلوک الهی و
تصوٌف در همه ولایت
های سلوکی این
جانشینی هست . که
هر فردی اگر
بنوبه خود از
خداوند باور
داشت، و شناخت
پیر کامل حسینی
بازگشته بخلق وزنده
ای را از خداوند
خواست، آنگاه با
توسٌل عبادی و
تسلیم بدستورات
و اعمال
سلوکی، که حتی
با نام دین و
مذهب رسمی نمی
باشد. تا خود
را هرچه بیشتر
نزدیک بحقیقت
قائم روح القدس
و خداوند
بکنند. تا پس
از مرگ هفت هزار
سال بعد، تولد
در نوع فوق بشری
فرشته گونه با
هزاران برابر
عقل نوع بشری
و قدرتهای حیاتی،
چون مراتب تصوٌر
افسانه ای از
فرشتگان
ملکوت و جبروت
برسند. که جاودانگی
نسبی و بهشتی خود
را داشته
باشند. و از هر
لحظه روزهای
باقی مانده
عمر بشری خود،
استفاده در
پاکسازی باز
عمیق تر روان خود
می نمایند. که با
جدیٌت و اراده
و فهم زیاد
وعشق وافر به
راه الهی خود،
تسلیم مطلق
بمراتب مدبٌر
الهی خویش
هستند. که گوئی
هر شبی را ره صد
ساله دیگران
پیش میروند. و
تا هفت هزار
سال بعد،
ژنتیک روحی
آنان، نیازی
بتولدات و تربیتهای
این جهانی، تا
ظهور نوع فوق بشری
در جهان را
ندارند. تا
خداوند نیز که
را خواهد و
انسانی چقدر
بیداری پیدا کند.
که پاسخ عشق الهی
را با عشق
ولایت خود و
ولیٌ الهی
خویش بدرستی و
امانت بدهد.

M214

انسان

یا اشرف
مخلوقات الهی
أعم از
مخلوقات
انواع تحت
أثیری و أتمی
و انواع
مولکولی و
ژنتیکی و اورگانیک،
تا انواع بالاتر
گیاهی و
حیوانی و
فراوان فصول نوع
حیوانی بشری، که
با تمام
کمالات طبیعی و
نوعی که تا
کنون داشته،
همچنان بشرّ و
(حیوان ناطقی)
است، که باید
بهفت طبقه
عوالم الهی
غیر مادی
شهودی میسٌر نوع
بشری برسد. و
هر بار با یک
تجلٌی
سمبولیک از انوار
خداوند برسد. آنگاه
انسانی کامل و
شایسته نام انسان
میباشد، که کاندیدای
تولد فرشته
گونه هفت هزار
سال بعد در
نوع فوق بشری در
کره زمین یا کرات
دیگر کهکشان
گردد . انسانهای
بشری مانند هر
حیوانی که بهر
نوعی در جهان متولد
میشود، در بهشت
چهارم موعود الهی
پیشین خود میباشد.
که در باره انسان
بشری با عقل
حقیقت جو، و
کرامات
بالفعل و
بالقوّه ،و
درک لزوم تکامل
ارادی و سلوکی
است. و با هر
درجه پیشرفت سلوکی
و توفیق
پاکسازی روان
در تخلیه و
تحلیه ، و
تجلیه های
شهودی آنگاه چهار
بهشت پاداش
الهی دارد . روزها
در احوال و
آرامش
متمدٌنانه، و
شب ها بهشت دوم
در رؤیاهای
ملکوتی پر
حکمت و لذٌت، و
با مرگ آرام و
شیرینی چون هر
خواَب شبانه که
برای هر شهود مقدماتی
بگفته محمد،
یک صد سال و
برای کاملان
ولایت محمدی
برای هر شهودی
یک هزار سال
بهشت سوم انتظار
عرشی را دارد. و
با تولد نوع فوق
بشری، بهشت چهارم
با هزاران
برابر عقل و
کرامات و
قدرتهای حیاتی
بالفعل
وبالقوّه
بشری میباشد. تا
آنگاه همچنان با
سلوک الهی در
ولایت سلوکی
مهدوی فوق بشری
بالاتری، بشهود
های باز برتر
و با مرگ طبیعی،
برای رسیدن
بشهود نوع برتری،
یگانه خواسته
وهدف خداوند
از علّت آفرینش
انسانبپردازد
. که سلوک الهی تنها
راه تکامل و
تقرٌب وکسب
کمالات رفتن
بسوی خداوند
است. که اگر
اکنون در نوع
بشری با شهود
ششم نور قائم
با مرگ قبل از
مرگ، و یا با داشتن
شهود هفتم عرش
رحمان، در مقام
پیامبری شاهد
تجلٌی الهی ،
آنگاه بگفته محمد،
برای هر شهود
هزار سال، و
جمعا هفت سال
بعد در نوع فوق
بشری بهشت چهارم
خود، با هزاران
برابر عقل نوع
بشری متولد میگردد.
که با ولایت هفتم
مهدوی، شاید بنور
ربٌ رحمان، و
حتی عرش ربٌ برتر
از رحمان
برسد، و از
چهار صد هزار سال
بهشت انتظار عرشی
برخوردار و
نیازی بتولدات
دردناک جهان
را نخواهند داشت.
انسان با عقل حقیقت
جو و خدا جو،
دارای کرامات بالفعل
برای تحقٌق کرامات
بالقوه میباشد،
که مورد نیاز تولد
بهتر بعدی است.
و با هدایت پیر
الهی ره رفته ولایت
ها، به
پاکسازی روان حیوان
بشری خود
میپردازد. تا
(بِدای الهی و
مشیٌت) ویژه
او به نجات از نوع
بشری برسد. و تا
زنده باشد
(انسان کامل)
نام دارد، و
حتی صاحب اسرار
واسماء الهی،
و دارای این
همانی شهود و
مقامات الهی
خود میباشد. و
برای چند سالک
خود پیامبری مینماید.
و برتر از پیامبران
گذشته از نظر الهی،
و بخاطر داشتن
شهود های برتر
میباشد.

ولی
برخی و حتی
أکثر قریب به
اتفاق
انسانهای بشری،
در تولد کنونی
خود، ( عهد اِلست)
تولد پیشین خود
را بخداوند
وشهود آخر خود
فراموش کرده،
و بجای تکامل روح،
آنرا فاسد تر و
شایسته تولدات
قهقرائی و
کارمائی در
نسخ و مسخ و فسخ
و رسخ و وسخ
حقیر تر، تکرار
گذشته ها را در
آینده ها مینمایند.
مگر اینکه
اکنون تا زنده
هست توبه از گذشته
حیوانی نموده،
و زندگی الهی و
مقدّس با نظر پیر
حسینی در پیش
بگیرد. تا بهر
درجه شایستگی
که رسیده
باشد، بهشت چهارم
بهتر پس از مرگ
بشری را بیابد.
انسان ( سه بُعدی)
با تن و ذهن و
روان انسانی فوق
بشری ( چهار بُعدی)
تن و ذهن و
روان و روح الهی
میشود. و
بعنوان عضوی
تازه در موجودیٌت
نوعی و الهی خواهد
داشت، که امکان
تصوٌر موجودیّت
چهار بعدی را
نداریم .

سالکان
ولایت های ششگانه
عملا با عشق و
فهم و اراده و
یاری خداوند،
میتواند با کوشش
و کشش خود، هر شبی
را ره صد ساله بروند،
و شرایط لازم
شهودی تا شرط کافی
از نظر خداوند
را باید پیدا
کنند. در
ولایت اول کیومرث
آ دم، بشهود
نخستین تجلّی
الهی ( نور حسینی)
در تسمیه محمدی
که شهود اول پنج
تن آل عبا است . در
ولایت دوم میترا
یا نوح، بشهود
صورت حسینی
پیر و نور
حَسنی خود
نجات مییابند.
و با شهود سوم عرش
شیوا یا
فاطمی، بخلق پیامبر
ولایت خود باز
گشته تولد دوم
الهی مییابدد .
که تا زنده
هست تولد دوم پیامبرگونه
دارد. و
سالکان در
ولایت سوم بودا
به شهودهای حسینی
و حسنی و
فاطمی و عرش
ربٌ الفصل
بشری مرتضوِی میرسند.
و در ولایت
چهارم زردشت ابراهیم
وموسی بشهودهای
کامل تر شهود
های حسینی پیر
و حسنی امام
زمان خود و صورت
فاطمی دغدو ونور
مرتضوی
میرسند، که در
ولایت پنجم مسیح،
شهودهای حسینی
و حسنی و
فاطمی و
مرتضوی و نور
مصطفوی و عرش
جبرئیل قائم روح
القدس میرسند،
که در ولایت محمدی
باز تجدید بهتر
شهود های پنج تن
نموده ، بشهود
ششم نور قائم و
شهود هفتم عرش
رحمان میرسند.
که مقام پیامبری
و محمد های زنده
خواهند بود. در
ولایت هفتم مهدی
موعود محمد یا
همان سوشیانت
سوم زردشت پس
از تجدید باز
بهتر شهود های
نوع بشری، بشهود
هفتم نور ربٌ رحمان
و شهود هشتم عرش
ربٌ برتر از
رحمان میرسند که
نامی از او
نمیدانیم . و
بجای هزاران
برابر عقل نوع
بشری، شاهدان مهدوی
ربٌ رحمان،
میلیونها برابر
عقل بشری و
چهار صد هزار
سال بهشت سوم انتظار
عرشی دارند. که
باز بجهان برای
کسب شهود تجلٌی
الهی بالاتر باز
گردند. که موجودیت
پنج بَعدی و الهی
تر یافته باشند.
وتا أبد این انواع
فوق بشری و
عقلهای عظیم
تر بی نهایت
میباشند تا
بازگشت بخدا
واجرای فرمان
کن فیکون انجام
گرفته باشد.

انسان
کامل ولایت محمدی
أشرف از انبیای
بنی اسرائل بخاطر
داشتن تجلٌی شهود
الهی بالاتر از
تمام أنبیای
قبلی میباشد. و
دارنده تشبٌه
الهی بیشتر در
صفات الهی
بالاتر، و
داشتن این
همانی احوال و
کمالات الهی
میباشند ، که به
سیمرغ خدای
قائم خود رسیده
اند. که هنوز بخداوند
الله أهورمزدا
نرسیده، که بی
نهایت
تجلٌیات الهی
ارباب نوع در
پیش روی روح انسان
کامل میباشد. گرچه
بفرض محال رسیدن
بشهود تجلٍی آخر
خداوند الله،
هنوز بخداوند هو
بیرون از هستی
ها رسیده نشده
است. که
خداوند هو خالق
و صاد ر کننده الله
است. که الله
أهو، یعنی این
هنوز خداوند هو

نمیباشد
. انسان امروزی
نتیجه و محصول
زندگی ها و
تولدات نطفه نخستین
روحی، از دریای
بی کران روح
الأرواح الله أهورمزدا
میباشد. که از
نردبان انواع بیشمار
تحت جمادی و
جمادی بانواع گیاهی
و حیوانی بنوع
بشری، و با صدها
فصول نوع بشری
رسید. و هر بار
با عقل و
کرامات و
امکانات بالفعل
بیشری، برای تحقٌق
و بالفعل کردن
کرامات بالقوٌه
خود، باید با
هر ولایتهای
سلوکی نوع بشری،
و هریک را در
یک تولد بهتر
نوع بشری، خود
را بشهود ششم
نور قائم روح القدس
برساند. و
شاید هم با شهود
هفتم عرش رحمان،
هفت هزار سال
انتظار بهشت سوم
در ولایت هفتم
مهدی موعود محمد
و سوشیانت سوم
زردشت، خود را
به نور ربٌ
رحمان شهود هفتم،
و شاید به عرش
ربٌ برتر از
رحمان، که شهود
هشتم و بهشت شایستگی
نوع باز بالاتر
برساند . و این
انواع و
تجلٌیات و
وعده های موعود
الهی، تا أبد بی
انتها ادامه دارد.
که بفرض محال،
بنور الآنوار
الله در لاهوت،
و پس از بی
نهایت جبروتها
برسد ، که پایان
فرمان کن فیکون
الهی، برای تمام
ارواح میباشد.
زیرا بازگشت شایسته
لقای الهی (
الله أهو) را پیدا
کند. که آنگاه هنوز
بخداوند ( هو
یا او) در
(هاهوت عَمٌاء)
رسیده نشده است.
و همیشه در
ضمیر غایت سوم
شخص مفرد
میباشد. انسانهای
بشری در پیمان
با ولایتهای ششگانه،
ودر ولایت ششم
محمدی و تصوٌف
ایرانی، و نیز
با مرگ ارادی قبل
از مرگ،
عاشقانه جان بشری
را میدهد که بجانان
الهی نور قائم
ربٌ النوع بشری
برسد. تا ۵۵ قرن
دیگر از
امروز، آخرین کامل
ولایت محمدی بنام
سمبولیک ( مهدی
موعود) بجای نور
قائم، بنور
ربٌ رحمان میرسد،
و تا عرش ربٌ برتر
از رحمان،
تکامل در
ژنتیک روحی مییابد.
و از هزاران برابر
عقل نوع بشری،
به میلیونها برابر
عقل بشری، در نوع
بالاتر از نوع
فوق بشری
میرسد، که چهار
صد هزار سال بهشت
سوم انتظار عرشی
دارد. تا باز بجهان
در هر جای کرات
کهکشان، تولد
برتر نوعی خود
را بیابد، که باز
بیک تجلٌی الهی
بالاتر برسد. و
عقل وصفات الهی
و احوال و تشبٌه
به صفات خداوند
پیدا کند و به
(خود خدائی) در
صفات الهی برسد.  در عرفان
نام و عنوان انسان،
تنها برای
کاملان الهی بازگشته
بخلق، پس از
شهود هفتم عرش
رحمان میباشد و
تا زنده باشند.
و نمایندگی خداوند
را برای چند سالک
خود دارد. که با
درجه پیامبری
ولایت مربوطه،
و با مدارک قبولی،
مأموریٌت
هدایت
مستعدان سلوک و
طالب لقای
الهی انسان
های دیگر را
هدایت کند. و
زبان خداوند برای
سالک خود میباشد.
که بقول پیامبر
( قرآن ناطق)
سالک میباشد. یعنی
دو قرٌه وخورٌه
شهودی اکتشافی
محمد، همان نور
قائم و عرش رحمان
و تجسٌم انسانی
آخرین تجلٌی
الهی خود میرسد،؛
که همان مقام پیر
کامل حسینی
بمعرفی خداوند
در رؤیا برای
طالب سالک
الهی است. که بقول
محمد ۳۱۳ ولیٌ
الهی زنده حسینی
همیشه در جهان
هست. که یکی از
آنها بمقام حسنی،
شهود دوم سالکان،
بعنوان امام زمان
و عصر خود میباشد.
و سالکان ولایتها
را عاقبت بنور
و صورت فاطمی شیوا
و مریم شهود
سوم میرسانند.
تا در نوع فوق بشری
بدیدار زینب کبرا
مادر افراد نوع
فوق بشری برسند.
و اینک سالکان
ولایت ششم محمدی
و تصوٌف
ایرانی، پس از
ستایش عاطفی
مقام فاطمی، بشهود
چهارم مرتضوی
و رضایت الهی،
و شهود پنجم احتمالی
مصطفوی میرسند.
تا از مقام
مصطفوی تعلیم مرگ
قبل از مرگ بگیرند
. و اگر مشیٌت الهی
و ( بدای ) او را داشته
باشند. که هفت هزار
سال بهشت سوم انتظار
در عرش رحمان،
و تولد در عصر
مهدی موعود و
ولایت هفتم،
متولد در نوع فوق
بشری گردد، و
به نور ربٌ رحمان
و عرش ربٌ برتر
از رحمان برسد.
که از هزاران برابر
عقل نوع بشری،
به میلیون ها برابر
عقل نوع بشری برسند.
و همچنان و تا
أبد، این انواع
و تجلٌیات الهی
ادامه دارند. این
امتیازات الهی
خاص انسان و کامل
شاهد نور
قائم، پس از
هر شش پنج شهود
مقدماتی
ولایت سلوکی
اولی العزم
های آدم و
میترا و بودا
و زردشت و مسیح
میباشد. که روح
أزلی این انسان
کامل، در هر
تولد برای یک شهود
برتری، از نوع
بشری ترک جان بشری
کند، که بجانان
الهی بالاتر برسد.
و بسته باینکه
در سلوک الهی سالک
زیر نظر پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند،
رفع مفاسد
روان خود کند،
و کسب صفات الهی
کمبودهای خود
بنماید، چون
برای نوع بالاتر
لازم میباشد. و
کرامات بالقوٌه
خود را بالفعل
کرده باشد. که کرامات
بالفعل نوع بشری
کاربردی در
تولد نوع فوق بشری
ندارد. وکسی که
این مراتب شهودی
را نداشته باشد،
با کمبود
کرامات بالفعل،
لاجرم تولدات نسخ
و مسخ و حتی فسخ
و رسخ و وسخ در انواع
حقیر تر طلسم
میگردد. تا تکرار
گذشته ها را در
آینده ها
بنماید. و از نردبان
انواع خود را
بنوع بشری و به
همین شش شهود تجلٌی
الهی، در هر
شش ولایت سلوکی
برسد، که انسانی
کامل الهی، و
بنده واقعی وحقیقی
خداوند باشد. که
امٌی و پیامبر
چند سالک خود باشد
وتا زنده است. انسان
سه بعدی، و
انسان کامل شایسته
تولد چهار بعدی
در نوع فوق بشری
میشود. و از
فرشتگان الهی زنده
محسوب میگردد.
که برحسب درجه
یاکی روان در تخلیه
و تحلیه سلوکی،
عقل و احوال و
الهامات لدنٌی
و صفات الهی بالاتر
را دارد. که هیچ
دو موجودی در
هستی، مانند
خداوند الله، نظیر
و دوٌمی ندارد.
که خداوند هر
آفرینشی که میکند،
یک ابداع جدید
میباشد. عرفا
انسان کامل
شاهد عرش ربٌ رحمان
و کاملان هر
شش ولایت سلوکی
را حاملان امانت
های الهی
میگویند. که مراتب
شهودی را در
دل حاضر دارند.
و برای سالکان
خود نیز ( این همانی)
همان مقامات
نهائی شهودی
را دارند. ک کلام
و وعده ها و یا وعید
و تهدید های او،
همان فرمان خداوند
برای آینده
انسان سالک و یا
دشمن وی میباشد.
و هر انسان کاملی
بقول محمد، برای
خداوند، ارزش تمام
موجودات جهان را
دارد. شاهدان نور
آخر تجلٌی
الهی، چون نور
قائم در ولایت
محمدی، هر بار
(عهد الستی) با خداوند
و شهود خود
دارد. که در
تولد بهتر بعدی
خویش، با
تجسٌم انسانی شهود
خود، بعنوان پیر
و پیامبر الهی
خود، پیمان سلوکی
داشته باشد و
لبٌیک بگوید . که
در تسلیم و
سرسپرده دستورات
سلوکی او باشد.
که باز بتجلٌی
الهی بالاتر
برسد. که روح محمد
و علیٌ و هر کامل
محمدی در تمام
زمانهای بعدی،
در تولد نوع فوق
بشری خود،
باید سرسپردگی
ولایت هفتم مهدوی
را داشته باشد،
که وی همان (
قائم آخر
الزمان) تا زنده
هست، تجسٌم انسانی
روح القدس
بوده، و حامل
امانت برتر الهی
نور ربٌ رحمان
و عرش ربٌ برتر
از رحمان میباشد.  انسان کامل
با هزاران نام
و توصیف
خداوند
میباشد. گوئی ضمن
فرشتکان عوالم
الهی میباشد. روحی
الهی شده فوق بشری،
که موقٌتا در
تن قبلی بشری خود،
از خواب مرگ
قبل از مرگ بیدار
و( تولد دوم الهی)
و میلاد مقدٌس
خود را مییابد
تا محسوس و
ملموس و
آبژکتیو، برای
چند سالک خود
باشد. که بصورت
و نور عقلی ونیز
به سیرت رفتاری
او توسٌل
عبادی نماید. تا
عبادات او بقول
محمد بخد اوند
برسد. و الاٌ بصورت
دعا کننده
بدون وسیله الهی
کوبیده میشود.
که تعبیری برای
قهقراهای نسخ و
مسخ حقیر میباشد.
که تکرار گذشته
های پر عذاب زندگی
های جهنٌمی جهان
را تکرار نماید.
وهر انسان کامل
ولایتها،
أشرف و الهی
تر و عاقل تر
از دیگر کاملان
ولایتهای قبلی
خود میباشد. که
کاملان ولایت محمد،
أشرف و الهی
تر از تمام أنبیای
بنی اسرائیل،
یعنی کاملان همه
ولایتهای قبلی
میباشد. زیرا شهود
تجلٌی برتر و
امانت الهی بالاتر
را دارد. آدم افسانه
ای نخستین واصل
بنور حسینی و عرش
حسنی، شهودهای
مقدماتی همه ولایت
ها بوده که پدر
و مادر الهی،
یعنی مربٌی و
امام حسینی و
امام زمان حسنی
نداشته، و
اصطلاحا بدستان
خداوند گل
وجود او، در
دوره سلوک وی مالش
داده شده، تا مستعد
شکل گرفتن جدید
نوع برتر بشری
گردد. و میترا آخرین
کامل ولایت آدم
یا کیومرث، با
شهودهای حسینی
و نور تجلٌی
حسنی و عرش( شیوای
فاطمی) مقام پیامبری
بالاتر را
یافت. و
سالکان خود را
نیز بدان
مراتب الهی میرساند.
و بودای نخسیتین،
آخرین کامل
ولایت میترائی،
با شهودهای حسینی
و حسنی و نور شیوای
فاطمی، بشهود چهارم
عرش مرتضوی رسید.
و زردشت
نخستین نیز،
آخرین کامل الهی
ولایت بودا، با
کشف تجلٌی
برتر نور
مرتضوی و عرش مصطفوی،
شهودهای چهارم
و پنجم خود
بخلق بازگشت،
و تولد دوم و
مقدٌس نمود. که
سالکان خود را
بهمان مراتب شهودی
خویش
میرساند، که
برتر از
أنبیای ولایتهای
قبلی میگردند .
صدها فرقه و
طریقت سلوکی
کاملان الهی بعدی،
و بسیار مذاهب
قشری که ساخته
وپرداخته آخوندهای
أهریمنی، سلوک
الهی نکرده ادٌعای
روحانیٌت و تقدٌس
کاذب دارند. در
ولایت زرد شت و
هر ولایت سلوکی
قبلی و بعدی
که پیدا شده
اند از مغضوبین
الهی هستند. و جهنٌم
های کارمای نسخ
و مسخ حقیر
دارند. و مسیح آخرین
کامل ولایت زردشت
در شاخه ابراهیم
کامل الهی فرزند
آزر زردشت ،
ضمن شهود تجلٌیات
زردشت، ایراهیم
و موسی و دیگر انبیای
معروف به بنی اسرا
ئیل گردید. که باز
محمد آخرین کامل
ولایت زردشت شاخه
قریشی، در
ولایت مسیح خود،
شاهد ( صورت ایلی
و ایلیا) شهود مرتضوی
خود ، بکَشف
شهود برتر . جدید
نور قائم شد و
به عرش رحمان
رسید. و هفت شهود
میسٌر نوع
بشری را تکمیل
کرد. تا نوبت مهدی
موعود، آخرین کامل
ولایت محمدی برسد
که بکشف نور
ربٌ اعلای رحمان
و عرش ربٌ باز
بالاتر از ربٌ
رحمان برسد. که
نام او را نمیدانیم.
و ۵۵ قرن دیگر از
امروز، مهدی موعود،
که همان سوشیانت
سوم زردشت و فارقلیط
دوم مسیح
خواهد بود، بازگشت
با پیامبر برتری
بخلق و جهانیان
نماید. که همه
متولدین نوع فوق
بشری شاهدان پیشین
شهود قائم بوده
اند. و تنها متولدین
فرشته گونه و
چهار بعدی، و
با هزاران برابر
عقل نوع بشری
میباشند. که
میتوانند تمام
کهکشان راه شیری
را جولان بدهند،
و طول عمرهای دراز
چند صد ساله خواهند
داشت. که باید خود
را نیز با توسٌل
به ولایت مهدوی،
بنور رحمان و
شاید عرش ربٌ برتر
از رحمان برسانند
، که چهار صد هزار
سال بعد، باز در
نوع بالاتر از
نوع فوق بشری
، و در عصر ولایتئ
مهدی بالاتری متولد
خواهند بود،
تا بموجودیٌت
های پنج بعدی
و ابعاد بیشتر
بالاتر برسند.
که تا أبد این تجلٌیات
و مهدی ها و
ارباب انواع بالاتر
و عاقل تر و الهی
تر ادامه دارند.
که بفرض محال به
ربٌ الأرباب (
الله أهو)
خداوند مطلق در
لاهوت مکان لا
مکان او
برسند، که
آنگاه هنوز بخداوند
( هو ) رسیده نشده
اند. که بیرون از
تمام هستی ها در
(هاهوت عمٌاء در
اسم الباطن و
الخارج از
هستی ها) که در
ضمیر همیشنه سوم
شخص غایب میباشد.
و خود خالق الله
و تمام هستی ها
بوده است. انسانهای
سالک و کامل
که بمراتب بهتر
بهشتی آینده
های نوعی نیامده
بوجود میرسند،
در غیر سالکان
نوع بشری، با اتلاف
کرامات بالفعل
نوع بشری
خویش، پس از
مرگ مجرم کارمائی
شده و تجدید گذشته
های نوعی را ،
در آینده ها
خواهند داشت. تا
دوباره و حتی صد
باره ، در
نردبان انواع بنوع
بشری و فصول
آخر آن، در
ولایتهای ششگانه،
بشهودهای مقدماتی
تا قائم را
باید برسند که
خواهند رسید. و
فرمان( کن
فیکون) الهی برای
شدن و تکامل نوع
بشری است. و همچنان
نسلهای جدیدی از
نطفه های تازه
جدا شده از
دریای روح إلأرواح
، در نردبان انواع
تحت جمادی و
انواع جمادی و
انواع گیاهی و
انواع حیوانی،
تا فصول فراوان
نوع بشری، به
انواع فراوان
فوق بشری و تا خداوند
پیش خواهند
رفت، که بازگشت
همه بسوی خداوند
الله أهو
میباشد. که این
فرمان کن
فیکون، و شدن
و کینونت و تکامل
روحی ونوعی
میباشد. که تنها
فرمان و هدف خداوند
از آفریش تمام
هستی و تمام موجودات
هستی میباشد. و
انسان کامل نوع
بشری ولایت محمدی،
برای خداوند
ارزش و اهمیٌت
بیش از تمام موجودات
هستی دیگر را
دارد. که اگر یک
کامل الهی
بوده باشد و هیچ
موجود دیگری نباشد،
برای خداوند
کافی است، که تجلٌیات
و صفات و
اسامی الهی را
دانسته باشد .  بتعبیر
دیگری انسان
کامل (صورت معنی)
میباشد . که معنی
خداوند مینوی است.
و انسان کامل تجسٌم
مادی آخرین
مقام شهودی
نور قائم ،
برای نوع بشری
تا نوبت انسانهای
فوق بشری و
کامل الهی ولایت
مهدوی در ۵۵ قرن
دیگر برسد، که
الهی تر و
ومقدٌس تر از
انسان کامل نوع
بشری و ولایت محمدی
خواهد بود. که روح
محمد و هر
کامل محمدی، سرسپردگان
سلوکی برای
هنگام تولد نوع
فوق بشری خواهند
داشت. شبنمی
در ژنتیک روحی
أزلی، بقول سهروردی
جدا شده از
دریای روح الأرواح
و نور الأنوار
الله ، پس از
عبور از بی
نهایت انواع تکاملی
تحت جمادی، تا
نوع بشری
عاقبت قطره ای
میگردد که در
دریای وحد ت وجود
الهی قرار میگیرد.
زیرا در هستی
جز خداوند کسی
نیست و نمیتواند
باشد. و
موجوداتی که می
بینیم یا تصوٌر
وجود آنها میکنیم،
تجلٌیات و
معجزات الهی و
فرشتگان خداوند
هستند که قدر
خود را نمیدانند،
تا بتکامل نوعی
و روحی خود ادامه
بدهند. اولین آفرینش
خدا نور محمد
که پیامبر
گفته است،
یعنی بالاترین
مقام الهی
برای ارواح در
نور شهود
محمد، که همان
نور قائم وعرش
رحمان میباشد.
و نور قائم همان
حقیقت محمدی
است، نه آنچه در
جهان بچشم دیگران
می آمد. زیرا محمد
نخستین کسی
بود . هر کامل ولایت
محمدی بعد از
او نیز بعرش رحمان
بالاتر معراج نمود،
که جبرئیل قائم
بگفته محمد،
نتوانست
همراه محمد تا
عرش رحمان
بالا برود. که
گفت بالهایم میسوزد
. زیرا عقل
کافی را نداشت
که محمد داشت. و
انسان کم عقل در
مقامات بالاتر
عقلی اگر حضور
نماید، عقل
کوچکش میسوزد .
که حتی
موجودیٌت
کنونی وعقل برجسته
کنونی خود را سوزانده
است. نور علیٌ بقول
محمد، که در عوالم
الهی بالاتر
از سطوح معراجهای
محمد آشنای
فرشتگان بود ،
همان روح مسیح
بود، که محمد بوی
توسٌل عبادی داشت
، که بنجات رسبد.

این بود
داستان
تاریخی و أزلی
انسان کامل نوع
بشری در ولایت
ششم محمدی، که
گوئی خلاصه و
حاصل نهائی همه
تلاشهای مراتب
الهی خداوند،
در تدبیر امور
هستی میباشد. تا
نوبت مهدی
موعود برتر از
محمد در
کمالات
بالاتر از
حقیقت محمدی برسند.
و مهدی های موعود
بالاتر
نامحدود
برسد، که روح
انسان و همه موجودات
عاقبت این
مراتب کمالات
را، ولو بقیمت
تکرار کارماها
و گذشته ها در
آینده ها، سراسر
بخداوند الله
در مطلق ابدیٌت
برسند، که پایان
هدف خداوند
است. و حتما خود
آغاز هد ف های بالاتر
و تازه تر خداوند
برای ارواح رسیده
به (این همانی)
و با فرض محال در
صفات و مقام الله
میباشد.

M215

إبلیس
أهریمن

یا أهریمن
ایرانیان و
شیطان غربیان
و ابلیس در
لباس
روحانیٌت
کاذب، که محمد
و ولایت تصوٌف
ایرانی محمدی
خوانده میشود.
یا همان
آخوندهای قشری
سلوک الهی نکرده،
که حتی مخالف
آن بوده و
آزار دهنده
سالکان و
پیروان تصوٌف
و سلوک الهی
هستند، و آنرا
شرک دینی میخوانند.
و بقول محمد
اینان قاتلان أنبیا
میباشند. که
هزاران
اولیای الهی
ولایتهای را در
طول تاریخ دینی
نوع بشری بدست
خود کشته اند. و
برای تحکٌم
حکومت زور و ستم
خود بنام خدا
و دین ادامه میدهند.
اولیای الهی
بازگشته بخلق
با مأموریّت الهی
برای چند سالک
خود کشتار کرده
و حلٌاج وار
آنان را حلٌاجی
و قطعه قطعه کرده
اند. هرچه الهیٌون
صبوری بیشتر نشان
میدهند، آنان آزار
بیشتر مینمایند،
و برای خود
جهنٌم داغ تر
کارمائی
فراهم
میکنند، و
برای ستمدیدگان
آخوندها بهشتهای
نوعی تولدات بهتر
در جهان
ندانسته کمک
مینمایند. آخوند
با لباس
روحانیٌت
کاذب که خودشان
مُد کرده اند،
و از یک دیگر تقلید
نموده اند. و
مردم زمان خود
را بخصوص پیروان
فریب خورده
مقدٌس وانمود میکنند.
که روحانی و الهی
و مقدٌس و حتی ضروری
برای دین
داشتن مردم میباشند.
در حالیکه بقول
محمد و تمام أنبیا،
اینان مشرکان
حقیقی خداوند و
ولایتهای سلوکی
و اولیا هستند.
که خود جاهل و جامعه
خود را جاهل نگاه
میدارند، تا خر
سواری و
استثمار خود
را بکنند. دیگران
زحمت تولید بکشند
و اینان خمس و
زکات و مالیات
الهی بگیرند، ومفت
خوری نمایند. بقول
محمد مسخ میمون
و خوک پس از
مرگ از بشریٌت،
تولد مجدد بجهان
در انواع حقیر
عمیق تر و
تاریک تر و
داغ تر خواهند
داشت. و شاید
حقیرتر چون مار
و مور را دارند.
که در صحراها
زندگی و سوختن
در گرما داشته
باشند. و الاٌ درعوالم
الهی، چرا مسخ
میمون و خوک
بوده باشد. آخوندهای
قشری بعکس هدف
خداوند برای
پرورش روحی، با
خرافات خود خواست
خدا را بعقب می
أندازند، که بد
تر از کار فیلسوفان
مادی میباشد. که
حتی آخوندها
استلالات
منطق مادی فلاسفه
را تکرار
مینمایند . و
تصوٌز میکنند
ارسطو با منطق
مادی خود،
حقٌانیٌت پیامبری
مسیح و محمد
را ثابت میکنند.
در حالیکه
کوچکترین
تأثیر مثبتی
برای حقٌانیٌت
ندارند. که بالعکس
فراوان
شایستگان
تکامل روحی و
سلوک الهی را از
راه مستقیم
خدا دور میکنند.
و انسانهای جاهل
را بقول
پیامبران،
بقهقرای
جهنٌم نسخ و
مسخ حیوانی و
دوزخ میفرستند،
تا در تولد
مجدد حیوانی
خود بار دیگر
جهنٌمی تا پس
از صدها هزار،
و حتی
میلیونها سال
انسان را
کارمائی
مینمایند. تا تکرار
گذشته ها را در
آینده ها نمایند.
انسانهای نوع بشری
برای اینکه با
کرامات بالفعل
و بالقوٌه
برتر، شایسته
تولد نوع فوق
بشری شوند،
اگر کرامات بالقوّه
خود را اکنون بالقعل
نموده و تحقٌق
بدهند، که دست
کم شایسته تولد
در فصل نوع بشری
بهترشوند، و
یا شاید شایسته
نوع فوق بشری
بالاتر گردند.

( تلبیس)
در لغت بمعنی
پوشاندن
معایب و مفاسد
و کمبودها با پرده
های فریب بقصد
اثبات
حقاٌنیٌت
نادرستی خود
میباشند. گوئی
گنجشک را رنگ
کرده، پرنده عشق
میفروشند، یا فلز
مس را مطلاٌ
کرده طلا میفروشند.
بقول محمد،
انسانهای
سالک راه خدا،
و از نظر
خداوند برحمت
های الهی
رسیده و در
سلوک الهی هم
اکنون نیز، از
نعمات مادی و
داده های
معنوی و مینوی
و شهودی
برخوردار
میشوند. که قشری
های مذهبی
برهبری
آخوندهای
مشرک سوار برگرده
مردم میباشند.
که از مغضوبین
خداوند میشوند.
که بقول محمد
مسخ میمون و
خوک پس از مرگ بشری،
بهترین سرنوشت
و بخت آنان
خواهد بود. و
الاٌ مار و
مور و حتی به فسخ
و گندیدگی گیاهی
چون علفی هرزه
و خود رو
میگردند، و همیشه
یکدیگر را نیز
لعنت و نفرین و
نفرت دارند. و
اگر که برسخ جمادی
و وسخ تحت جمادی
چون چرک، به
موجودیٌت دون
أتمی بروند. که
گذشته های بسیار
طولانی را
تکرار کنند. و
از نردبان
انواع باز
بنوع بشری چون
اکنون برسند. و
میلیونها سال
زندگی های
دردمند
حیوانات را که
بچشم می بینیم
دارند، تا
دوباره و حتی
صد باره، بنوع
بشری و از
صدها فصول نوع
بشری عبور تکامل
طبیعی چون حیوانات
در انعکاس شرطی
و روش تربیت حیوانات
داشته ، آنگاه
از هر شش ولایت
الهی نوع بشری،
هربار بدرجه پیامبری
کامل می
گردند، که باز
با مرگ و تولد بهتری
در ولایت سلوکی
بالاتری، در
ولایت ششم محمد
و تصوٌف ایرانی،
بتواند توفیق
هر هفت شهود
تجلٌیات الهی میسٌر
نوع بشری را
کسب نماید. و
تا هفت هزار
سال بعد، که بهشت
سوم آنان در
عرش رحمان میباشد،
در بهشت چهارم
خود، تولد در
صورت نوع فوق بشری
فرشته گونه ،
با هزاران برابر
عقل نوع بشری
و در موجودیٌت
( چهار بُعدی)
که امکان
تصوٌر چنان موجودیٌتی
را نداریم، که
حتی همین موجودیٌت
سه بعدی نوع بشری
را أکثرا درک
نمی کنند. یعنی
تن و ذهن و
روان سه بعدی،
که کاملان الهی
شاهد عرش رحمان،
از هم اکنون نیز
احوال الهی موجودیٌت
چهار بعدی را در
بقیٌه عمر بشری
دارند. که با هیچ
یک از عادات و
صفات نوع بشری
که برای افراد
نوع بشری نیکو
نیز میباشند،
ارتباط و به
امور بشری
علاقه ای ندارند.
که با خود
فقری و ترک کرامات
نوع بشری، حتی
ترک جان بشری
خود کرده، تا به
جانان الهی
نور قائم ربٌ النوع
بشری، یا تجلٌی
برتر الهی روح
القدس، ایدآل کمال
میسٌر الهی برای
نوع بشری
برسند. و با مرگ
قبل از مرگ
بدان موفق میشوند.
تا اگر از
خواب مرگ ارادی
قبل از مرگ
بیدار شدند،
پیامبری الهی
در ولایت خود
را، نقش ربٌ و
مربٌی الهی چند
سالک خویش دریک
پیمان الهی
میشوند. آنگاه
تنها نماینده خداوند
برای سالکان
خود بوده و
(قرآن ناطق)
الهی سالکان
میباشند. که هرچه
بگویند
خداوند گفته است.
و بقول فردوسی
عارف، چه فرمان
یزدان چه
فرمان شاه الهی
یا پیر کامل حسینی
بمعرفی خداوند
برای طالب لقای
الهی، که هم
اکنون
بتوانند یک شبه
ره صد ساله دیگران
را بروند. و از
الهامات و رحمتهای
الهامی مقام
شهودی خود
برخوردار گردند.
که در عصر
ولایت مهدوی
هفت هزار سال بعد
و در نوع فوق بشری،
هزاران برابر
عقل بشری باشند،
شاید بتوانند بنور
ربٌ رحمان شهود
هفتم و عرش
ربٌ برتر از
رحمان شهود
هشتم برسند ،
و شایسته کسب این
همانی صفات الهی
ربٌ النوع های
فوق بشری بشوند.
که هشت بهشت خود
را تکمیل نموده
باشند. و تا
أبد این کمالات
و تجلٌیات و انواع
فوق بشری
فرشته گونه، و
تا خداوند الله
أهورمزدا، در
لاهوت ادامه خواهد
داشت. و هر بار
صفات الهی تر
و درجه الوهیٌت
بیشتری
مییابند، که این
همانی مراتب شهودی
تجلٌیات الهی
خود را دارند.

گروه
اول (سالکان) و
گروه دوم
(مغضوبین) خدا
قشری های
آخوند پرست و
بالآخره گروه سوم
انسانی از نظر
الهی ( ضالٌین)
گمراه هستند،
که عقل کافی
برای درک امور
الهی و سلوکی
را ندارند. پس
با تولدات فصول
نوع بشری بهتر،
و با عقل و
کرامات
بالفعل بیشتری
متولد بشری
خواهند شد، که
آنگاه دارای مسؤلیٌت
الهی برای
سلوک و رسیدن
تکاملی به نور
قائم دارند. که
یگانه هدف خداوند
از آفرینش انسان
و تمام هستی
ها میباشد. که
چون همگان بازگشت
بسوی خدا را
بنمایند.

ابلیس
آخوند گمراه
کننده جاهلان
و بی خبران،
دوچار
کارماهای حقیر
نوعی خواهند
شد. انسانها اکنون
در بهشت چهارم
تولد پیشین، وبا
تکامل طبیعی یا
تکامل سلوکی
با ولایتهای الهی
پیشین بوده اند،
که عقل و
امکانات
بیشتر را
یافتند. که در
فصل نوع بشری بهتری
متولد گردند، و
موجودیٌت در
تن و ذهن و
روان پیدا کنند،
و ادامه حیات بشری
بقیٌه عمر را نیز
داشته باشند. که
این کرامات
بالفعل موهبت
و منٌتی الهی،
برای کار برد
آنها در تحقٌق
و بالفعل کردن
کرامات بالقوٌه
بشری خود میباشد.
که سخت مورد نیاز
تولد بهتر
بشری، بخصوص
برای تولد در
نوع فوق بشری میباشد.
ولی با غفلت و
گمراهی و
خرافات مذهبی
بی دینی و بد
دینی، کرامات بالفعل
خود را مصرف شهوت
و لذٌتهای جسمی
و جنسی و
اوهام ذهنی
میکنند، که در
وقت مرگ نوع بشری،
با بقایای کرامات
بالفعل تلف نشده
خود، بیک نطفه
حیوانی میروند.
و هرآنچه در تولدات
پیشین خود کسب
موهبت های الهی
کرده بوده
اند، آنها را از
دست داده چون اتلاف
و اسراف داده
های الهی را نموده
اند.

گاهی
نفس امٌاره
انسان را شیطان
( ابلیس شخصی )
انسان در رون خود
میگویند. که تمام
عادات و عقاید
عُقده ای
انسانهای
جاهل و غیر
الهی أندوخته
شده است. که در
سلوک الهی و پیمان
تسلیم با پیر
حسینی بمعرفی خداوند،
میتوان به
تخلیه و تحلیه
صفات خود پرداخت،
تا بتجلیه های
واجب الهی خود
رسید. و بحدٌ
کفایت در( شرط کافی)
از نظر داوری
الهی، شایسته تولد
فصل نوع بشری
بالاتر بشری و
یا در نوع
بالاتر و الهی
تر نوع فوق بشری
گردند، که با
هزاران برابر
عقل نوع بشری،
و در موجودیٌت
چهار بعدی، از
فرشتگان الهی شوند.
که گوئی
میتوانند پرواز
در عوالم الهی
و فضای کهکشان
راه شیری را اسراء
و معراج داشته
باشند. تا بکمکهای
الهی بالاتری
برسند. که
میلیونها برابر
عقل بشری، و چهار
صد هزار سال
بهشت سوم
انتظار عرشی
داشته باشند. و
با موجودیٌت
پنج بعدی
بجهان متولدگردند.
که گوئی از
مراتب الهی
متجسٌم در
انسان های
الهی شده باشند.
پیامبر نیز
میگوید،
ابلیس چهار هزار
سال عبادت خدا
میکرد ولی فرمان
خدا برای سجده
به آدم را
اجرا نکرد، پس
سقوط قهقرائی جهنٌم
را یافت. این
أدم وسیله
سجده برای
خداوند در
وسیله هر کامل
الهی است، که
آدم وهمان
انسان کامل
آدمیّت یافته بدستان
خداوند پرورش یافته
است. و سرکشی
از چنین انسان
کاملی کار هر
آخوند قشری مذهبی
به هر نامی در
تمام ادیان
غیر سلوکی
میباشد. انسانهای
کامل شده و به
پیامبری چون زردشت
و مسیح و هر
کامل الهی ولایت
ها، در تولد
بهتر و در
ولایت الهی
نهائی ولایت محمد،
سجده و تسلیم
پیر الهی خود
میکنند. که
برای کاملان ولایت
محمدی در طول زمان
های بعدی ، اگر
سجده و تسلیم و
حتی پرستش و ستایش
الهی را بپیر
مهدوی نداشته باشند،
تمام امتیازات
پیامبری و
تکاملات نوع
بشری خود را یک
جا از دست میدهند.
که با اولین
سرکشی( گناه
نا بخشودنی
شرک) صورت گرفته
و سقوط افسانه
ای شیطان از
بهشت به جهان
را خواهند داشت.
همه پیامبران آدم
شده، در بهشت چهارم
خود ، اگر فریب
شیطان آخوند
را بخورند،
همراه حوٌا و
پیروان خود
چون زن او، به
خاطر فریب زیبائی
ظاهر مار
آخوند را
خورده ، و سیب
یا گندم یعنی چند
لقمه بیشتر و
هر رشوه آخوند
را در جهان بخورد،
آنگاه بدست خود
سرنوشت خود را
رقم زده، و امتیازات
تکاملی و
پیامبری و بهشتهای
نوعی خود را از
دست داده، که از
ژنتیک روحی او
پاک میگردند. پس
دوچار تکرار جهنٌم
های تولد ات
گیاهی و
حیوانی و فصول
نوع بشری
میگردند. که با
صدها هزار و
حتی میلیونها سال
عبادات قبلی و
زندگی های
حیوانی که بچشم
می بینیم
میرسند . همان طور
کامل الهی و
پیامبر ولایت
قبلی و ابلیس
بعدی، با چهار
شهود خود در
ولایت بودا،
با پنج شهود در
ولایت زردشت،
سقوط و فریب
دیدگان ابلیس
آخوند
ریاکار، سقوط به
قهقراهای چون گودال
رحم مادری
نموده و تولد در
گرمای صحرای داغ
مینماید، تا تکرار
گذشته ها با
نردبان انواع بکند
و بالا برود،
و جون بنوع بشری
و شش ولایت سلوکی
آن رسید، با نور
تجلٌی الهی
قائم (جلیل
القدر) گردد. که
با نور قائم و مرگ
قبل از مرگ شایسته
تولد نوع فوق بشری
هفت هزار سال بعد،
در ولایت عظیم
مهدی موعود محمد
و سوشیانت سوم
زردشت، شاید بتواند
بنور شهودی ربٌ
رحمان ، ربٌ النوع
فوق بشری برسد
، و شاید نیز
بعرش ربٌ برتر
از رحمان برسد.
سالکان همه ولایتهای
سلوک الهی در
همه فصول نوع بشری،
پاکسازی روان سیاه
عقده ای خود
را دارند، و
برای نجات
بعنوان تأمین
(شرایط لازم) از
نظر الهی، تا
مرز ( حدٌ
کفایت و شرط کافی)
از نظر داوری الهی
باید برسد. زیرا
هیچ موجودی نمیتواند
مطلق پاکی را داشته
باشد، که خاص خداوند
الله آهورمزدا
میباشد. پس قبول
شدگان در
ولایتها، اصطلاحا
بقول محصٌلین
مدارس، با معدٌل
ناپلیونی
مورد عفو و (
بدای الهی) قرار
میگیرند، تا بقیه
پاکسازی ژنتیک
روحی خود را در
انواع فوق بشری،
و با عقلهای
عظیم تر، بتوانند
درک معایب خود
کنند، که اینک
آنها را نیکو و
الهی می
دانند، که برای
نوع بشر نیکو است
و در نوع فوق بشری
حیوانیٌت میباشد.

أهریمن
زردشتی همان
آخوند قشری
ولایت قبلی
بودائی و وعکس
برهمن هندی و
ابراهیم است. که
بولایت برتر زردشت
ملحق
نمیگردد، و
چهار هزارسال یعنی
چهار شهود پیشین
خودرا از دست میدهد.
و گناه بد تر
از عوام و
ماده گرایان
دارند. ولی باز
این کارمای جهنٌم
و خود ساخته قشری
ها و آخوندهای
غیر سالک
الهی، یکی از
بزرگ ترین رحمت
و منٌت الهی برای
آنان است. که فرصت
مجددی برای جبران
پیدا کرده اند.
و با عذاب
زندگی جهانی بیشتری،
باز بنوع بشری
تا نور قائم برسند،
که تقرٌب عقلی
و صفاتی با
خداوند پیدا
کنند. که شاهدان
عرش رحمان با
عقل ربٌ رحمان
الهامات لدنٌی
دارند. و کلید سعادت
دوچار نشدن
فریب ابلیس
آخوند قشری، و
یا ماده
گرایان و دنیا
پرستان همان درخواست
شخصی هر کس
راهنمائی
الهی پیر
حسینی از
خداوند و
معرفی او در
رؤیا است . که
مناسب عقل
طالب سلوک و
مشکلات و عقده
ها و سیاهی
های روان او میباشد.
آنگاه پیر الهی
تجربه بسیار ارزشمند
خود ر ا
برایگان در
اختیار چند سالک
و باور کننده خود
میگذارد. و
سالک نیز با تخلیه
و تحلیه بتجلیه
های الهی، تا
تجلٌی ششم نور
قائم و با مرگ قبل
از مرگ ،
دارنده بخت هفت
هزار سال بهشت
سوم انتظارعرشی
، و بهشت چهارم
تولد نوع فوق بشری
در عصر ولایت مهدوی
سوشیانت سوم
زردشت با موجودیٌت
چهار بعدی و
راهنمائی پیر حسینی
ولایت مهدوی،
و تکرار مجدد شش
شهود مقدماتی
از نوع بشری، بشهود
هفتم نور
رحمان و شهود بهشت
هشتم عرش ربٌ برتر
از رحمان
میرسند، که نامی
از او نمیدانیم.
و مهدی موعود
خواهد گفت،
چون کاشف او خواهد
بود. آنگاه از
چهار صد هزار
سال بهشت سوم انتظار
عرشی بالاتر
از رحمان و
بگفته محمد برخوردار
خواهد بود. که نیازی
بتکامل در
زندگی های جهانی
ندارد. تا وقتی
که استادان الهی
و مربٌیان
ولایت بالاتر
از مهدوی، روح
آنان تجسٌم یافته
که روح ربٌ رحمان
را پرورش بدهد.
که باز بشهود ربٌ
النوع بالاتری
برسد. که أبد
این تجلٌیات و
هدف سلوک الهی
ادامه دارد. و
هر بار با هر
سرکشی، حتی
اگر این سرکش
چون ابلیس
هزاران سال
عبادت داشته
باشد، و از
پیامبران و
اربابان نوع قبلی
مجسٌم شده در انسانها
بوده باشد، سرنوشت
کارماها را
چون ابلیس دارد.
در حالیکه آخوند
و پیروان قشری
و غیر سالکانی
که درک اهمیٌت
حیاتی سلوک الهی
دارند، ولی غفلت
و مست لذٌتهای
حقیر جهان بشری
خود هستند،
همگی این سرنوشتهای
نسخ بدتر بشری
و مسخ و مسخره شدن
حیوانی چون میمون،
و فسخ و
گندیدگی گیاهی،
و رسخ و رسوخ جمادی،
و وسخ تحت جمادی،
چون چرک را
خواهند داشت. زیرا
تابع هوسها و
عقده های روان
خود، و بدتر
تابع عقده های
آخوندهای ابلیس
را خورده اند. گرچه
هزاران سال عبادات
و تجلٌیات الهی
پیشین خود را داشته
باشند.

M234

شایستگی

درجه
ای از نوع کمال
و الهی گردیدن
انسان است. که کرامات
بالفعل نوع بشری
کنونی خود را
صرف تحقٌق
کرامات
بالقوٌه خود میکند.
پس شایسته
تولد در فصل نوع
بشری بالاتر،
و یا در فصول بهتر
نوع فوق بشری
هفت هزار سال بعد
گردد، که
شایسته و بایسته
تولد نوع فوق بشری،
در ولایت هفتم
مهدوی گردد ،
که بنور ربٌ رحمان
و شاید به عرش
ربٌ برتر از
رحمان برسد. انسان
شایسته شده و بکمال
رسیده، از هم
اکنون نیز هزاران
برابر عقل
مادی نوع بشری
و انسان عادی
را دارد. که میتواند
اکنون الفبای
کلام معلٌم الهی
نوع فوق بشری
را، با ذخیره آخرت
بیشتر در دوره
بازگشت پیامبرگونه
بخلق داشته باشد.
و الاٌ بدون این
الفبای زبان الهی
نوع فوق بشری،
در الهامات الهی
برای ناشایستگان
مفهوم نیست. که
خداوند در هر
زمان، بزبان هر
زمان، گفتنی های
الهی دارد. که شایستگان
هر مرحله
تکامل روحی قادر
بفهم آن میباشند.
و انسان
شایسته الهی شده،
متولد نوع فوق
بشری، با هزاران
برابر عقل نوع
بشری در کلاس
درس معلٌم الهی
آن نوع، مانند
هر طفلی در کلاس
درس جدید، با زحمت
و خویشتن داری
و صبوری
میتواند با هدایتهای
پیر و مراتب الهی،
که در ژنتیک روحی
انسان سالک،
بعنوان حافظه و
استعداد
بنتایج جدید عقلی
برسد. منطقا
هر کس میتواند
أندیشه های نیکو
و جدید در ذهن داشته
باشد. و شایستگی
تا کنون خود
را نشان نداده
باشد. سالکان الهی
با فهم و عمل سلوک
در پاکسازی و تخلیه
و تحلیه عقده
ها و عقیده
های بشری و
حیوانی
کودکانه،
میتواند بجای آن
صفات نیکوی الهی
جدیدی، از حکمتهای
برتر پیر کامل
و الهامات
الهی پیدا کند
و درک نماید،
که آنرا سرمشق
خود کند.

فیلسوفان
مادی برای فکر
سایبرنیتیک و
تثبیت آن، میگویند
أمری طبیعی و
نوع حیوان بشری
است. و اگر
بمورد اجرا
گذارده شود
(آبژکتیو) و
محسوس و مفهوم
میگردد. یعنی افکار
و بخصوص
أندیشه
کاملان الهی و
سالکان آنها،
از نوع (
سبژکتیو)
ملکوتی و غیرعادی
است. در دیگران
سبژکتیو و
باصطلاح
مادّیون
ایدآلیستی از نوع
عقده های مخفی
روانی میباشد.
که بصورت
افکار و
نظریٌات بوده
، و خود در صحنه
ذهن انسان
موجود
میگردند. سالکان
و کاملان واصل
بشایستگی های الهی،
در پرده حفظ
خداوند میباشند.
و سالکان در
حفظ ولایت پیر
الهی خود
هستند. و لذا شرط
عدم تظاهر
بسلوک در
سالک، بخاطر
ادامه یافتن
احوال جدید و
کسب شایستگی
های بالاتر
میباشد. که عشق
الهی بیش از
احوال و عشق
جنونی جن
زدگان میباشد.
زیرا بازیچه هوس
ها و عقده ها و کمبودها
هستند. پیر کامل
الهی را (أدیب
عشق) و (مؤدٌب
الهی) میگویند.
که سلوک الهی
همان أدب و تأدیب
و تهذیب الهی میباشد.
که تهذیب ره
روی بسوی خدا
است. پیر کامل مبدأ
حرکت را بسلک نشان
میدهد، و سالک
همچنان پیش میرود.
و پیر تصحیحات
مداوم در راه روی
سالک را
مینماید. بین
عشق شهوانی و
عشق الهی برای
شناخت جاهلان نا
معلوم است. ولی
برای کاملان الهی
مشخٌص میباشد.
عشق مادی گوئی
مانند علم مادی
است که محدودیٌت
های خود را دارد.
و لی عشق الهی
کار دل و بینش
با عقل الهی
است. و آنچه که دیگران
درک انسان کامل
را نمی کنند
مییاشد. داوری
تنها کار خداوند
یا کار اولیای
الهی، برای چند
سالک خود میباشد.
دیگران بر حسب
عقده های ناشناخته
خودشان داوری میکنند.
و هر حکم و
نظری بدهند،
اگر اتٌفاقا
نیز بگفته محمد،
درست باشد باز
نا درست و ستم شده
است. سالکان از
(من) گفتن دور
شده و( ما )
میگویند. که خود
با جانانشان
پیر الهی و مراتب
تجلٌیات الهی
با هم میباشند.
که جانان الهی
تجلٌیات
شهودی و مرگ
جاودانگی نسبی
روح انسان کامل
است. که بنوع فوق
بشری هفت هزار
سال آینده
میرسد.

شایستگی
در عرفان
زردشتی همان (
أشا ) یا (عشای)
عربی قریش
زردشتی است. و
یا همان عبادات
شبانه
سالکان، که حتی
آنرا ( قانون
خدا) و ناموس
الهی میگویند.
که دستور سلوک
الهی تنها هدف
خداوند میباشد
که سرٌ وناموس
الهی است. انسان
های درون گرا
بخصوص کاملان
الهی ولایت ها
در کاربرد سلوکی
مفهوم شایستگی
از وظیفه و
تکلیف و
مسؤلیٌت
انسان میدانند.
زیرا بخاطر
کرامات بالفعل
ژنتیک روحی که
بصورت عقل و
داده های ذهن
و روان انسان است،
دارای شایستگی
بیش از دیگران
یافته، و حتی بیش
از سطح مقام تکامل
نوعی کنونی
خود میباشد. پس
مشغول أشا ، و خود
را بالا
میکشد، یا دیگران
را در کمال روحی
بالا بی برد. ولی
منظور کمک مادی
و نوع بشری
بدیگران نیست،
که دریافت
کنندگان کمک
را به ستم
کاری بدیگران
را بیشتر
میکند. که ستم بخود
کمک کننده نیز
هست. شایستگی
یک آمادگی فطری
روحی انسان
شایسته و کامل
الهی میباشد،
که با پریشانی
فکری و زندکی
مادی خود ودیگران
مقاومت
مینماید. و
مخالف هر بی
نظمی است . در
حالیکه قشری
های مذهبی،
بخصوص دارنده
بیرون گرائی و
تفکٌر مادی و
نفع فوری، هم اکنون
احوال حیوانی نوع
بشری را دنبال
مینمایند. گوئی
برای این
آفریده شده
اند، که لذٌت
جسمی و جنسی و
اوهام ذهنی با
مصرف کرامات
بالفعل
بیشتر، و
شایستگی های
حقیر و حیوانی
خود مینمایند.
که در تولد
قبلی با تکامل
روحی و سلوکی
بوده، که بمراتب
پاداش الهی رسیده
اند. و
تجلٌیات مقدماتی
ولایت ها ا
داشته که اکنون
باید بفکر
تحقٌق کرامات بالقوٌه
خود باشند، که
سخت مورد نیاز
تولد بهتر در
فصل نوع بشری بهتر،
و حتی در فصل
هرچه بالاتر
نوع فوق بشری
شایسته گردند.
اگر ذخیره
آخرت در
کاربرد
کرامات بالفعل
در سلوک الهی،
و در تحقٌق
کرامات بالقوٌه
خود کنند. و
الاٌ بدون
سلوک الهی در تخلیه
و تحلیه،
امکان تجلیه
های الهی و
تولد در نوع بهتر
نیست. نور قائم
آخرین وظیفه
الهی برای
ابراز شایستگی
برای نوع بشری
و در ولایت ششم
محمدی میباشد.
و شایستگی در
ولایتهای
قبلی نیز
امتیازات الهی
خود را دارند. که
تولد بهتر نوع
بشری آینده در
ولایت ششم به
نور قائم
برسند. مانند اینکه
در هر مدرسه و
دانشکده ای
هدف عبور تحصیلی
و تعلیمی از کلاس
آخر میباشد، و
نه در هر یک از کلاسهای
قبلی هدف باشد.
گرچه همه لازم
برای عبور
تحصیلی
هستند، که بکلاس
نهائی برسند. و
حتی در انواع
قبلی برای
رسیدن بنوع بشری،
و تمام فصول
نوع بشری در سلوک
الهی، برای رسیدن
بنوع فوق بشری
است. که همه تجلٌیات
شهودی مراتب
الهی و تا أبد،
با تمام
امتیازات الهی
آنها، مقدمه
ای برای رسیدن
بتجلٌیات
الهی بالاتر
است. چه رسد
برای رسیدن به
أبدیٌت مطلق و
به نور
الأنوار الله
ربٌ الأرباب
باشد که هدف خداوند
بوده باشد. و
لذا شایستگی
آنرا نیز
خداوند بصورت کرامات
بالفعل و
بالقوٌه در هر
نوع حیاتی
میدهد. که در
تولد بهتر
بعدی ترک صفات
نوع قبلی و کسب
صفات نوع بعدی
است. در عدم
سلوک الهی،
همیشه واقع
گرائی ها
حقیقت نسبی هم
داشته باشند،
تنها برای حیات
و زندگی بشری
است. و نه برای تولد
در نوع فوق بشری
و یا در فصل
بهتر نوع
بشری، که سود بخش
نیست. و جز هوس و
لذٌت جوئی از کرامات
بالفعل در انسان
غیر سالک هدفی
نیست. و
خداوند آنرا (
بهشت چهارم) و
حقٌ موجود ،
از تولد قبلی
میداند . شایستگی
انسان در هر درجه،
بخصوص برای سلوک
الهی، و پس از کمال
شهودی برای
کاملان،
دانستن مراتب
بالاتری از حقیقت،
در جهان بینی
و هر فکر و
أندیشه و گفتار
و کردار و
رفتاری
میباشد. که نیکوئی
در وظیفه را آنها
از خود
میدانند. زیرا
رهروان و
مسافران
الهی، هم
وظیفه الهی و
اخلاقی آنان
است، و هم
أمری داوطلبانه
برای کسب
ذخیره آخرت و
صفات الهی
بیشتر و عمیق
تر، برای تولدات
آینده میباشد.
گوئی تنها کاملان
الهی اتٌحاد و
وحدت فکری و عقیدتی،
برای استفاده
از شایستگی
های بیشتر خود
دارند، که تضادٌی
باهم نداشته و
بیکدیگر کمک مینمایند.
ولی غیر سالکان
هرکس کرامات بالفعل
بشری خود را می
خواهد برای لذٌت
بیشتر خودش
بکار گیرد. و هیچ
قسمتی از آنرا
بنفع لذٌت دیگران
بکار نمی برند.
زیرا آنرا
کاری غیر
منطقی و مخالف
اصول زندگی و
فلسفه مادی
میدانند. شایستگی
آمادگی
فداکاری
انسان شایسته
است، که داوطلبانه
بخشش و گذشت و عفو
از هر خطای
دیگران را
مینماید، و
بخاطر تأمین
کمبود های خود
خطا میکنند. که
سالکان و
کاملان گذشت
مینوی و الهی دارند،
و نه برای
لذٌتٌ مادی،
که در مقابل
گذشت و عفو خود
امتیازاتی
بگیرند، یا منٌت
بگذارند، و
خود بزرگ بینی
پیدا کنند.

شایستگان
الهی حتی خطر
مرگ را ناچیز
میگیرند، و
اگر بتوانند و
لازم بدانند،
که انجام خدمتی
کنند. نه اینکه
امکانات مقام الهی
خود را بنفع
یک انسان یا حیوانی،
بخاطر غیر خدا
و هر کاری غیر
سلوکی و گناه
کاری فداکاری نمایند.
شایستگی
انسان در
قدرتهای عقلی وقتی
است، که اولیای
الهی را درک کنند،
و کلام و هدف
آنان را حقٌ بدانند.
در فلسفه ها که
شایستگی مادی
هم دارند، چه
رسد به شایستگی
عرفانی و الهی
و مربوط بآینده
های نیامده فوق
بشری خود باشد.
هرگونه
آرزوئی داشته باشند
از عقدهای روانی
آنها است. زیرا
اگر بنفع
زندگی بشریٌت
هم باشد، در
حقیقت بضرر
آینده فوق بشری
آنها است. و حتی
آماده کننده
کارماها و
تکرار گذشته
ها در آینده
های نسخ و مسخ
پس از مرگ،
برای انسان
غیر الهی میباشد.
پس در فلسفه
عرفانی و الهی
است که حقیقت
جوئی و آرزوی خیر
و تکامل و
برکت برای خود
و دیگران
داشتن است. امکان
قدرت انسان برای
درک معنی باطنی
و حقیقی و
الهی هر واژه
و هر کار و فکری،
همان شایستگی الهی
انسان است. و
الاٌ انسانهای
بد کاره شایستگی
بد کاری های خود
را دارند، که براحتی
می کشند و
دروغ میگویند
و ستم میکنند،
و خود را نیز
طلب کار
میدانند.

M236

شعر و
شعور

شعر
نوعی بیان زبانی
از خیال و تصوٌرات
ذهنی و تخیٌل انسان
از امور مادی و
غیر مادی، و
حتی بیان هر
شهود رؤیائی و
احوال سالکان و
کاملان در
شهود تجلٌیات هفتگانه
نوع بشری میباشد.
و شعر عرفانی
بالاتر و
موزیکال از
نوع بیان
زبانی میباشد.
که از امور مادی
محسوس آبژکتیو
و یا از صور(
خیالی معنوی)
امور غیر
مادی، بخصوص
صور ( خیالی
مینوی) از عوالم
شهودی و
تجلٌیات الهی
که کاملان ولایت
های ششگانه دارند.
ارزش شعر معنی
و مقصود شاعر
در بیانات سمبولیک
و خلاصه شده او
میباشد. و نه با
وزن شعری یا کاربرد
کلمات عجیب
آن، تا که دانست
هدف شاعر چیست.
و تا خواننده و
شنونده شعر
نیز خود دنبال
چه میگردد، و چه
کمبودها و بی خبری
دارد که دنبال
آگاهی آنها است.
جنبه تربیتی و
تعلیم شعری
مانند هر گفته
و نوشته ای بسته
بصفات روحی و
عقلی و احوالی
گوینده شعر است.
مانند صفات روحی
انسان که هرچه
بیشتر بخدا شناسی
و آهنگ موسیقی
ظریف تر نزدیک
تر باشد،
عرفانی تر و
الهی است. و
میزان کشش
شنونده و
خواننده شعر
برای تقرّب بخداوند
و حقیقت، در تشبٌه
بصفات الهی و
نوع فوق بشری،
بتعلیم پیر
کامل حسینی
بمعرفی خداوند
میباشد. شعری
الهی تر و
عرفانی است. ضمن
محاسن شعر این
عیب هست، که برای
حفظ آهنگ
موسیقی شعر،
مقداری از
وضوح عقلی
کلمات کم میشود.
که مسؤلیٌت شنونده
و خواننده شعر
است ، که خود
با تفکٌر جبران
قسمتهای حذف
شده را بنماید.
که بتواند فهم
بهتری از
مقصود شاعر
بنماید. ماده معنوی
اشعار متناسب
سطح الهامات
عقلی و لدنٌی شاعر
الهی میباشد. که
شاعر قصد بیان
آنها را دارد. گوئی
تنزیل منطقی
ایده ها و الهامات
و داده های
الهی که سمبولیک
و زبان خداوند
است. انسان
کامل شاعر و
نویسنده و
گوینده هر
موضوع عقلی،
میخواهد
تنزیل منطقی
الهی خود را
در مفاهیم مادی
و کلمات رایج یک
قوم در آورد. پس
سطح پاکسازی
روان شاعر و شهود
تجلٌیات الهی بالاتر
وی در سطح
دریافت های
الهی خود
تفاوت میکند. که
ارزش تنزیل
های منطقی
شاعر و گوینده
و نویسنده
تغییر میکند. برای
سالک هرچه پیر
الهی بگوید
الهی تر میباشد.
برای دیگران
تا چقدر کشش
بتکاملات
ندانسته روان
خود دارند. پس قدرت
فهم و برداشت
محدود دارند. و
اشعار
نیرومند تر در
بیانات الهی
آن، متناسب
مقام تکامل
شهودی خود میباشد.
گاهی بخصوص
گوینده و
معلٌم حکمتها
برحسب درجه فهم
شنوده خود بیاناتی
دارد. چه شعری
یا غیر شعری،
که بهتر است
آنها را (
شعوری) گفت. که رابطه
احساس و شعور
با سطح عقل و روح
شنونده را دارد.
شاعر نیز برای
هر گروه صنفی
و عقلی و
انگیزه های
دیگران، از سمبولها
و لغات و جمله بندی
های مخصوص استفاده
میکند. که در
دل و فهم آن
گروه بیشتر
أثر بگذارد. گاهی
شعر خنده دار
است و گاهی
دراماتیک
أندوهگین
میباشد. که احساس
شنونده را بسوی
گوینده و شاعر
میبرد. شاعران
غیر الهی عملا
آهنگی را
دنبال میکنند،
و کلمات مناسب
آهنگ را کنار هم
می چیند که نظم
بهم نخورد. آهنگ
و وزن شعری و اسکلت
کلٌی هدف شاعر
را دنبال
میکند. افکار
لدنٌی هر انسان
بخصوص کاملان الهی
ولایتها که در
سمت حقیقت الهی
و آینده های بهشتی
انواع فوق بشری
است، نه فقط
در أکثریٌت نا
مفهوم است،
بلکه در
اقلٌیتی نیز
دشمن تراشی و تحریک
غضب آنان
مینماید. که مخالف
عقاید و
احساسات آنها شعری
یا بیانی گفته
شود. گرچه انگشت
شماری که میفهمند
عملا
شایستگانی هستند،
که اگر آن شعر و
بیان را نمی
شنیدند،
همچنان دارای
سطح برجسته روحی
و ذهنی خود
بوده اند. بسیاری
از گفته های
پیامبران و اولیای
الهی حتی برای
هیچ یک از
افراد معاصر خود
قابل فهم و تصدیق
آنها نیست . پس بقول
مولا علیٌ سر بر
دهانه چاه میکنم
و برای دل خود
هرچه بخواهم
میگویم. که چیزی
بکسی نمیرسد. ولی
بهتر آنکه احوال
خود را بروی کاغد
پیاده کرد که برای
همیشه در جهان
هست.

شعر در
هر حال بیانی سمبولیک
و خلاصه شده و بشدٌت
فشرده در معنی
میباشد. پس نیاز
بتفسیر و تنزل
منطقی
دانایان آن شعر
برای دیگران
میباشد. که اولیای
الهی حسینی برای
چند سالک خود
مطالب مبهم
انبیای قبلی را
تفسیر
مینمایند. یا بیانات
سمبولیک و شعری
خود را تفسیر میکنند.
که شنوندگان
درک معنی کنند.
زبان وکلام
شعری گذشتگان
مفهوم نسلهای
بعدی نمیباشد.
و حتی آهنگ
موسیقی آنرا نمی
پذیرند. و تفاوت
در سطح عقلی
فصل نوعی بشری
دارند. و یا الفاظ
و کلمات در گفتن
و نوشتن تغییر
شکل میدهند. و حتی
بار معنوی
مقصود گوینده
و نویسنده
برای نسلهای
بعدی نا مفهوم
یا کم رنگ
میگردد. پس تفسیر
سلوکی در نوشته
های عرفانی
کاملان الهی
زنده نسلهای بعدی
از آثار عرفای
قبلی لازم میگردد.
که در واقع
ترجمه بزبان
روز یک قوم
میشود. مردمان
یک سرزمین پس از
چند قرن فورم
دیگری خواهد بود.
اما آثار غیر سلوکی
جز حقایق
محدود علمی و
طبٌی در نسلهای
بعدی و تنها برای
متخصٌصین
زنده تجدید بررسیی
و احیا میگردد.
بقیٌه ارزشی
ندارند گوئی گفتار
های اطفال
خورد سال
باشد، که فراموشی
آنها تأثیری
بجای نمی
گذارد. برای تفسیر
و ترجمه آثار
عرفانی تنها
در افراد
بسیار نادر
محدود میباشد.
که از زبانی
بزبان دیگر
تبدیل کنند. که
تسلط عمیق
بزبان نوشته و
تسلط بیانی و أدبی
بزبان دوم،
بخصوص امور عرفانی،
که اگر کسی
خود از کاملان
الهی شاهد
تجلٌیات الهی
کامل نباشد
نمی تواند
مقصود شاهدان
الهی گذشتگان
را درک کند. و تنها
شمائی بکلمات دو
ز بان نیز کافی
نیست. که حتی
آشنائی بدو زبان
همیشه در یک شخص
وجود ندارد. که
همکاری
گروهنی
شایسته ترجمه
باید تکمیل
کار یک دیگر
بنمایند. و این
آثار ترجمه شده
نیز کسی را نجات
سلوکی نمیدهد.
مگر در کاملان
الهی که تجربه
گذشتگان را با
زبان و تجربه
خود مقایسه
میکنند. و نتیجه
بهتری در تعلیم
سالکان خود
دارند. اما ترجمه
معقولات و حکمتهای
الهی و عرفانی
ولایتهای
مختلف بخاطر
فاصله زمانی قابل
استفاده
آیندگان دور
نیست. ولایت هفتم
مهدوی که ۵۵ قرن
دیگر، یعنی هفت
هزار سال پس
از بعثت محمد،
آخرین کامل
ولایت محمدی
ولایت ششم مصطفوی
قابل استفاده
برای معصران
بشری نیست. که حکمتهای
از سطح ربٌ رحمان
و عرش ربٌ برتر
از رحمان دارد.
که هزاران سطح
فاصله آنها
میباشد. و لذا
ترجمه کتب
دینی مانند تورات
و اوستا ویا قرآن
که پس از ده قرن
ببعد تقریبا
دور شدن کامل
از مقصود
گوینده و
نویسنده است. که
در حکمت عملی
و سلوک الهی،
اصولا مراجعه
بنظریٌات
عرفانی از کتب
هرگز سودی برای
نجات روح کسی ندارد.
و دانستن چند حقیقت
تاریخی در باره
انبیا و
اولیای گذشته،
باز همان
احوال در
کاملان و اولیای
نسلهای بعدی
وجود ندارد. که
شرایط زمان و
مکان واحوال
انسان سالک و
کاملان از لحتظ
درجه پاکسازی
روان در تزکیه
نفس باهم تفاوت
فراوان دارند .
و لذا بر ای
انسان امروزی
رفتن بسوی خدا
در کسب
تجلٌیات
شهودی، تنها پیر
کامل زنده و مناسب
سطح عقل و مشکلات
روان چند سالک
او میباشد. که خداوند
چنین پیر کامل
را از بین ۳۱۳
ولیٌ الهی
زنده معرفی رؤیائی
سالک طالب
لقای الهی
میکند. و مراجعه
خود سرانه بهر
کس، حتی اکر اتفاقا
از اولیای الهی
زنده باشد نتیجه
نمیدهد. زیرا تخصص
معالجه روانی
و روحی سالکان،
مانند همه معالجات
طبٌی و روان درمانی
مهم است. پزشک
متخصص چشم،
حتی اگر اطلاع
درستی از
معالجات
مشکلات قلب
داشته باشد،
باز شفا بخش
نیست. و
پزشکان خود معترف
هستند. و بیماران
را بنزد متخصص
میفرستند. که بآنها
اعتقاد دارند.
وحتی خود پزشک
که بیمار میشوند،
بنزد متخصص
مشکل خود میروند
و فرزند بیمار
خود را بوی
میسپارند.

اولیای
الهی زنده در تربیت
سالکان خود
بمعرفی خداوند
از تجارب شخصی
خود برای آموزش
سالکان خویش
استفاده میکنند.
و لذا خداوند تفویض
اختیارات
الهی خود را
بکاملان الهی
میدهد، که تا زنده
باشند مفید چند
سالک او
میباشد. که بقول
پیامبر حتی خطای
اتٌفاقی آنها
از نظر خداوند
درست است . در حالیکه
در آخوندهای
قشری بقول محمد،
حتی درست اتٌفاقی
آنها نا درست
میباشد. که در مرحله
بعدی نمی
توانند
بدرستی ادامه حرکت
عقلی و روحی
خود و پیروان را
بدهند. زیرا پاکسازی
روانی نکرده
اند. چه
آخوندها و چه پیروان
آنها. و لذا کاملان
الهی حسینی
همه ولایت ها بقول
فردوسی چه فرمان
یزدان چه فرمان
شاه است. زیرا
کلام اولیای زنده
برای سالکان
خود همان کلام
الهی است. و در
سطح عقل و احوال
سالکان. و لذا قرآن
ناطق و گویا
است. نه کتاب
قرآن عثمانی
که دو خلیفه سیاسی
و ولایت فقیه
بی خبر از احوال
الهی پیامبر و
مراتب
تجلٌیات او برای
منافع سیاسی و
حکومت دینی ولایت
فقیه نوشتند. که
مقصود خدا و پیامبر
نبوده و نیست. که
ولایت فقیه سنٌی
باشد یا ولایت
فقیه شیعی، ویا
به اسم هر
ولیٌ الهی
درگذشته دیگر.
و بقول مولا
علیٌ در نهصد
جای آن تغییر تبدیل
و حذف و اضافه
در مقابل پول
و رشوه نوشتند.
و چهار ده قرن
دست نویسی ناسخان
در استنساخ
میشد. که اکنون
با چاپ دستکاری
بیشتری نمیشود.
ولی مفهوم نا درست
غیر سلوکی
الفاظ هر لحظه
برای هر کس در
قراءت قرآن و هر
کتاب منسوب
بپیامبران
میشود. قرآن محمد
و معجزه او
همان ( دو قرٌه وخورٌه)
شهودی محمد نور
قائم و عرش رحمان
اکتشافی محمد
اولی العزم
ششم نوع بشری است
. که کاملان ولایت
محمد خود نیز
دو قرٌه محمد
را دارند. پس از
سطح مراتب الهی
بالاتر عرش رحمان
الهامات لدنٌی
و تفکٌر عقلی
و أندیشه های
درون گرائی و
اینتویشن
دارند. که تنها
برای سالکان
آنها کلامشان کلام
خداوند و خاص
سالکان او میباشد.
حتی قبول برخی
از کلام
اولیای الهی زنده،
که بدون انجام
تصوٌف و عرفان
عملی در تزکیه
نفس و پیمان سلوکی
و طی دوره های تجلٌیات
ششگانه ولایتهای
سلوکی و احوال
مربوطه باشد،
نجات از نوع
بشری میسٌر
برای کسی نیست.
که بنوع فوق بشری
با مرگ قبل از مرگ
و شهود قائم،
هفت هزار سال بعد
بجهان تولد آن
نوع شوند. که
با ولایت هفتم
بسیار عظیم
مهدوی با هزاران
برابر عقل نوع
بشری،
حکمتهای عقلی و
کرامات
بالفعل و
نیروهای حیاتی
بیشتر، شاید بنور
ربٌ رحمان
برسند. چون مهدی
موعود محمد و سوشیانس
سوم زردشت
رسید. و الاٌ پس
از مرگ زندگی
های نوع بشری
برای روح
ناشایسته زندگی
نوع بشری از نظر
الهی است. که قهقراهای
کارمائی در نسخ
بدتر بشری ومسخ
حیوانی و حتی
فسخ گیاهی
نوعی در جهان دارند.
و بقول محمد
مسخ میمون و
خوک بهترین بخت
آنان خواهد بود.
که پیروان جاهل
فراوان خود را
بدور از وظیفه
الهی مورد نظر
خداوند فریب میدهند.
و تعلیمات شرک
آمیز قشری
آموزش می دهند.
تا پس از صد ها هزار
سال وحتی میلیونها
سال دوباره و حتی
صد باره در
نوع بشری وولایتهای
ششگانه و
تجلٌیات آنها بنور
قائم و نوع فوق
بشری برسند، که
بازگشت همگان بسوی
خداوند است. حتی
ارواح أتم ها و
گیاهان و
حیوانات و انسانها
ولو بقیمت تکرار
مکرر کارماها،
فرمان کن فیکون
الهی را اجرا خواهند
نمود .

همه
شاعران صادق معترف
هستند، که بمیل
خود شعر نمی
گویند. بلکه احوالی
از خداوند
بآنها میرسد،
که شعری میگویند.
الهامات شعری
یا ایده های
مطالب شعر از
مراتب الهی است.
و شاعر برحسب
هنر أدبی خود
در گفتن شعر
یاهر نوشته و
سبک بخصوص آنچه
دریافت کرده است
تنزیل منطقی
برای دیگران
مینماید. و همه
موجودات در
عقل و ذهن و تن
و تمام اعضای
تن در دست
مدبٌران الهی
هستند. که روح
مدبٌر خاص در
هر مرحله
تکامل روحی
دارند، که پس از
تعالی روحی
مدبٌر الهی بالاتر
پیدا میکنند. که
همان مراتب شهودی
تجلٌیات و
عوالم الهی آنها
است. پس شعر
گفتن و شعر خواندن
و فهمیدن شعر
هر کس در دست خداوند
است. بخصوص برای
انسان مستعد
سلوک الهی که
با حدٌ أقلٌ
مطالعات نظری
از امور
عرفانی بحدٌ أکثر
جدٌیت عملی
تخلیه و تحلیه
و بدستور پیر
الهی خود
میپردازد. تا با
کمتر از ده در
صد پاکسازی
روان، بقول محمد
بنجات و حتی بمقام
پیامبری
میرسد. تا در تولد
بالاتر فوق بشری
با هزاران برابر
عقل بتواند
عمیق تر فهم معایب
خود کنند. که باز
آنگاه با کمتر
از ده در صد
ادامه پاکسازی
صفاتی بدهند. که
تصوٌر محاسن خود
میدانستند. زیرا
محاسن و صفات نیکوی
اکنون انسان بشری
در حکم معایب
صفات نوع فوق
بشری میباشد.

M254

جهان
بینی انسان

از
آغاز پیشرفت
تکامل نوعی
روح انسان در
فصل نوعی شبه
میمونی که پیشرفته
تر از میمون
عاقل امروزی
بود، شاید سیصد
هزار سال
بگفته علمای طبیعی
گذشته، که
انسان بدائی
بنوع بشری پا
گذارد، و
همچنان
بتکامل روحی
أصل وجود
حقیقی روحی و
نوع بشری خود
و در نسلهای
متوالی ادامه
داده است. که
تحقیقات
انسان شناسی
صحبت از
انسانهای شبه
میمون یا
میمون نما تا
بانسان
نئندرتال رسید،
که گردن خمیده
داشتند. و
هشتاد هزار
سال پیش پیدا
شدند. باز این
انسان
پراکنده شده
بنقاط خوش آب وهوا
و سبزه زار
پُر از حیوانات
قابل شکار
رسیدند، و
انسانهای
سیاه پوست
نئندرتال
بتدریج پوست
روشن قهوه ای،
و یا اصطلاحا
زرد پوست
انسان پکن
پبدا شدند. که ضمن
کمال بیشتر
نوع بشری در
اعضای تن و
عقل و ذهن و
هوش نیرومند
تر پیدا کردند،
که تجارب زندگی
را توجّه
نمودند. و بتدریج
وسائل شکار و
اجتماعات چند
ده نفری برای امنیّت
خود تشکیل دادند.
که چهل هزار
سال پیش انسان
پکن پیشرفت بیشتر
کرد، که چرخ و
قطب نما و
قایق و بادبان
و حتی دینامیت
و موشک فشفشه
ساختند. ولی انسان
پکن بتریج
نسلهای بعدی
سفید پوست و
عقل نیرومند
تر بوجود آورد.
که بتدریج با عقب
نشینی نسبی
آخرین یخ بندان
کره زمین در
دشتهای سیبری امروز
افزایش
یافتند، و
جامعه چند هزار
نفری بوجود
آوردند که از شانرده
هزار سال پیش
نژاد سفید پوست
باصطلاح
آریائیان
قدیم هند و
ایران قدرت
حیاتی بیشتر
پیدا کردند. اسب
سواری و ارابه
و جنگهای
گروهی و شاید
کشت برخی دانه
های غذائی چون
گندم و سیب را تکثیر
نمودند. و
همچنان بسوی
جنوب راه افتادند،
چون گرما و
غذا و شکار
بیشتر در اختیار
انسانهای
سیاه پوست و زرد
پوست بود . ودر
نتیجه پاکسازی
سرزمین ها از
سیاه پوستان
نسبتا وحشی و
اصطلاحا دیو
صفت نمودند. و
بومیان نیز
عقب نشینی و فرار
بسمت جنوب و
دریاها و
اقیانوس هند رفتند
و متوقف شدند. اینان
ناچار آموزش
بیشتری از
سفید پوستان و
آریا شدگان سلوکی
چین و
خاورمیانه
گرفتند. و در
قارّه آفریقا
بدون مزاحمت
سفید پوستان
همچنان نژاد
پیشرفته تر
سیاه پوستی
پیدا شدند، و
تاکنون همه فصول
نوع بشری باهم
در تمام جهان
وجود دارند. که
ارواح هر یک
از ما تمام آن فصول
مختلف نوع
بشری سیاه و
زرد و سفید
گذشته ایم . سفید
پوستان
ایرانی و
مخلوط شده های
نژادی چون
اعراب و ترکان
و فرعونیان در
شرق مدیترانه
و جنوب اروپا
کشتی نوردان یونانی
و فینیقی و
هونها آخرین
مهاجران سفید پوست
باروپا بوده و
شمال افریقا
را اشغال کردند
ولی صحرای وسیع
شمال افریقا و
گرمای شدید تا
کنون منحصر
بسیاه پوستان
است.

سفید پوستان
آریائی دانستند
که تکامل روحی
با اراده خود
میتوانند
داشته باشند،
که جامعه را
متمدّن و
اداره کنند. پس
با کمک
هدایتهای
الهامی
فرشتگان مدبّران
الهی از
انسانهای
طالب پیشرفت
سریع تر در
کمال روحی، و
حتی طالب نجات
از نوع بشری
یا حدّ أقل
فصل نوع بشری خود،
آنگاه بسیاری
که بسلوک
پرداختند
تنها أندکی از
سفید پوستان
بمراتب خدا
شناسی بدنبال
طبیعت شناسی
بمراتب قبلی
بشهود
تجلّیات
اولیه میسّر
نوع بشری
رسیدند. که
آغازگر این
موفّقان شخصی
آدم بگفته
بابلیان
وتورات، یا
همان کیومرث
ایرانیان
باستانی و پس
از هزار سال
میترا، یا
همان نوح بقول
تورات، آخرین کامل
با ولایت
کیومرث
بشهودهای
حسینی مربّی
کامل زنده
ولایت نخستین
آدم، دیانت
ودائی میترا
توانست بشهود
دوم حسنی خود(
در تسمیه ولایت
ششم محمدی) و
شهود سوم عرش
ربّ الفصل شیوا
مادر نوع بشری
فاطمی رسید،
که با هر شهود
عقل برتر و
الهامات لدنّی
از مراتب الهی
بالاتر خود زندگی
بهتری را دنبال
کردند. که
کاملترین
سالک ولایت دوم
میترا، بودای نخستین
بود، که با
شهودهای
حسینی وحسنی و
فاطمی نور
شیوای و با
شهود چهارم عرش
ربّ الفصل مرتضوی
رسید. و با هر
شهود برتر
صدها برابر
امکانات عقلی
و روانی خود و
سالکان پیرو
خویش یافتند. وحکمتهای
الهی برتری
ارائه دادند. وهزار
سال بعد آخرین
کامل ولایت بودا
که زردشت در شهر
بلخ بود، شهود
تازه نور
مرتضوی و عرش
مصطفوی پنجم
را کشف نمود، وارمغان
پیروان سالک ولایت
چهارم خود
نمود. تا نهضت
سلوکی از هند
و کوهستانهای افغانستان
کنونی بایران
و شرق مدیترانه
بصورت مجموعه
ای از ولایتهای
جزئی کاملان
الهی ولایت چهارم
زردشت رسید و
سپس نوبت مسیح
شد، که کشف
شهود برتر نور
مصطفوی وعرش
جبرئیل قائم را
نمود. . شش قرن بعد
محمد سالک زردشتی
قریش در معبد
و آتشکده مکّه،
بقول خود محمد
، با کمک و
وسیله نمودن شهود
چهارم روح
زردشت، و کمک روح
مسیح در شهود
پنجم ، محمد
مستعد و رسیده
بحدّ کفایت از
تأمین شرایط لازم
بشهود جدید نور
قائم جبرئیل
روح القدس شد،
و با شهود
هفتم عرش
رحمان بخلق
بازگشت و از خواب
مرگ قبل از
مرگ خود بیدار
شد، که نخستین
پیرو ولایت او
مولا علیّ بود،
که او نیز با
شهود عرش رحمان
بخلق بازگشت. والاّ
پیروان دیگری
که تولد دوم الهی
و بازگشت بخلق
چون علی ّ را
نداشتند،
برای شش هزار
سال آینده بعرش
رحمان (
بتسمیه محمدی)
معراج روح نمودند،
تا نوبت مهدی موعود
محمد آخرین
کامل ولایت محمد
، و همان
سوشیانت سوم پیشگوئی
زردشت، در 55 قرن
آینده، بنور
ربّ رحمان
وحتی عرش رب ّ
برتر از رحمان
برسد، که او
آغاز گر نوع فوق
بشری با هزاران
برابر عقل وکرامات
بالفعل و
بالقوّه نوع
بشری خواهد
بود. و روح محمد
و علیّ نخستین
پیروان
سرسپرده
ولایت هفتم مهدوی
خواهند بود. و
تمامی متولدین
نوع فوق بشری تماما
شاهدان نور
قائم در حیات نوع
بشری بوده اند.
و از آدم تا محمد
هفت هزار سال
و از محمد تا
مهدی هفت هزار
سال فاصله زمانی
هست. تا فاصله بین
مهدی موعود
محمد با مهدی موعود
برتری چهارصد
هزار سال
فاصله بوده باشد.
آدم نخستین ولایت
الهی و سلوکی میسّر
نوع بشری را
تأسیس نمود
وولایتهای میترا
وبودا و زردشت
ومسیح ومحمد
تا مهدی موعود
محمد سوسیانت
سوم زردشت ادامه
خواهد داشت. و
یکایک ارواح بشری
باید از یکایک
ولایتهای ششگانه
عبور تکاملی و
شهود بنماید. و
هر شهودی را در
یک تولد بشری بهتر
امکان و استعداد
سلوک ولایت جدید
را خواهد داشت.
و انسان عبور
کرده از همه و
یا از برخی از شهودها
وولایتهای سلوکی،
خود نیز فرشته
و معجزه الهی
و مقامی الهی
پیامبر اولی
العزم خود را
دارد. که
متأسفانه أکنون
قدر مقام الهی
خود را نمیدانند.
که باید با
سلوک الهی خود
را بنور قائم
تنها خواسته خداوند
از هر انسان بشری
برسانند. و
لذا پس از مرگ
تمام امتیازات
و شهودهای پبشین
را از دست
ژنتیک روحی خود
میدهند، تا در
کارماهای مسخ ومسخ
، دوباره وحتی
صد باره از نردبان
ولایتهای سلوکی
ومراتب
تجلّیات الهی عاقبت
بنور قائم برسند،
که فرمان کن
فیکون أزلی
أبدی خداوند و
عهد الست خود
را انجام داده
باشند.

ولایت زردشت
بچندین ولایت جزئی
و سلوکی در
آمد، که همه
کاملان زردشتی
خود هر یک
زردشت زنده ای
برای چند سالک
خود میباشند. ولی
اکثر پیروان همه
ادیان قبل و
بعد از زردشت
با فریب کاری
آخوندهای غیر
الهی، مذاهب
قشری را برپا نمودند.
پس مشرک و
عابد وموبد
خدا شده، دوچار
کارماها و از
دست دادن
امتیازات
وکرامات الهی و
شهودی پیشین
خود شدند. یهودیان
پیرو ابراهیم
که خود کاملی زردشتی
و بقول محمد،
فرزند آزر
بود، و قریش
نیر یکی دیگر
از مذاهب قشری
شده ولایت
زردشت بوسیله برهمنی
که ابراهیم
گفته میشد، و مهاجر
از ایران بیمن
و مکّه شدند
فرقههای دیگری
چون علیّ
اللهی ها، که
همان ( ایلی
الهی ها)
میباشند، و
امروز علویون خوانده
میشوند، و
ربطی بمولا
علیّ ولایت محمد
ندارند. و یا دروزیها
و ایزدی های معروف
بیزیدی، و
بسیار مذاهب
که در شرف
زوال هستند،
قشری های زردشتی
میباشند. ولی در
همه این مذاهب
معدودی
انسانهای مستعد
آنان بهدایت
مراتی مدبّر
الهی و شناخت پیر
کاملی از
خداوند، که در
هر محیط دینی ومذهبی
که بوده باشد
ولی ربطی به آن
دین ومذهب ندارند،
بمراتب شهود
پیشین و یک شهود
تازه میرسند،
که با ولیّ
الهی ولایت
محمد بنور قائم
خواهند رسید. و
با ولایت آینده
مهدوی پس از تجدید
هر شش شهود نوع
بشری بشهود
هفتم نور
رحمان و شهود
هشتم عرش ربّ برتر
از رحمان
میرسند. وتا
أبد این تجلِّیات
الهی تا خداوند
الله ربّ
الأرباب
تکامل ارواح ادامه
دارد.

شاهنامه
فردوسی تاریخ سمبولیک
زردشتیان اولیه
را نقل میکند
که خود را از تکفیر
مسلمانان حفظ نماید.
جنگهای
ایرانیان
زردشتی با
تورانیان
بودائی
قهرمانانی
چون رستم و
رَسته از دنیای
بشری خود،
حکمتهای الهی جدیدی
ارائه دادند. که
جهان بینی
تازه و برتر از
جهان بینی نسبتا
درست بودائی
بوده است. و
جهان بینی ولایت
مسیح بخصوص جهان
بینی ولایت محمد
با تفاوتهای
بسیار زیاد
میباشد. که عرفان
تصوّف ایرانی جهان
بینی ولایت ششم
محمدی میباشد.
که ما نیز با
تجربه شخصی
خود از زمینه جهان
بینی ولایت محمدی
با خوانندگان خود
صحبت میکنیم. که
نیاز بصبوری و
حقیقت جوئی وعشق
دیدار مقام
الهی بالاتری داشته
باشد. تا پس از
آگاهی ( علم الیقین)
و باوری عملی
وشهودی (عین
الیقینی) و
دیدن بچشم دل پس
از شهود قائم
و عرش رحمان
در بازگشت پیامبر
گونه بخلق باوری
های ( حقّ الیقینی)
داشته باشد.

این
نویسنده در
ترجمه و تفسیر
دوبار قرآن
عثمانی منسوب بمحمد
و 9000 حدیث منقول از
محمد و امامان
واولیای دیگر،
که هر یک محمدی
زنده زمان خود
بوده اند، و
یا گفته های حافظ
شیرازی و فردوسی
را در نوشته
های خود تهیه کردم
که در وبسایت
من هست . و نشان
میدهد قریش ومحمد
راه زردشت را
طی میکرده و
یهودیان نیز
راه زردشت را میروند،
که مسیحیان نیز
این گونه خدا
جوئی و یهوه طلبی
مینمایند. بقول
محمد هر زمان 313
ولیّ الهی ومحمد
های زنده وعلی
ّهای زنده در
جهان هستند،
که خداوند یکی
از آنها را
بهر طالب لقای
تجلّیات الهی در
رؤیا بوی معرفی
مینماید. و
نباید دنبال
هر اسلام شناس
و قرآن خوان و
آخوندهای
ابلیسی و بقول
محمد، در
تلبیس کاذب
ابلیسی میباشند
رفت . من نیز
صفت ( انبلیسی )
آنان را اضافه
میکنم. که جز
راهنمای انسانهای
سنّی یا شیعی
و حتی بهر نام دیگر
مسلمانی که
خداوند معرفی
کرده باشد باید
پیروی نمود. والاّ
جز شِرک و
جهنّم پروری نیست.
که بقول محمد
پس از مرگ طبیعی
مسخ میمون
وخوک بهترین بخت
آنان خواهد بود.
زیرا ممکن است
مار و مور، و
حتی گیاه و
جماد و چون چرک
تبدیل گردند،
که گذشته ها
را دوباره تا
رسید ن بنوع بشری
و صدها هزار
وحتی میلیونها
سال بدرازا خواهد
کشید. پس
اکنون انسان
عاقل باید از
هرگونه جهان
بینی مذهبی و
دینی غیر
سلوکی، چه رسد
بجهان بینی علمی
و فلسفی
اجتناب نماید.
که (بی دینی) بهتر
از (بد دینی) است.
که باید ( به
دینی) سلوکی
بهدایت یک
ولیّ الهی زنده
بمعرفی خداوند
نمود. گرچه
ظاهرا در
هردین و مذهبی
قشری زندگی میکند.
زیرا آنان را
بهتار
میشناسد و
امید هدایت آنان
را دارد.

پس انسان
با توفیق شهود
یک تجلّی
الهی، عملا بیک
سطح عقلی برتر
و جهان بینی وسیع
تر و حقیقی تر
و الهی تر
میرسد. گوئی
از هم اکنون طرز
فکر وعقل انسانهای
هفت هزار سال
آینده را پیدا
میکند. پس
دیگران قهقرائی
و قشری وغیر
سالک،
نمیتوانند
درک عقاید ونظریّات
شاهدان مراتب الهی
را بنمایند. زیرا
هر شاهد هر
تجلّی الهی، خود
نیز ( این
همانی) مقام الهی
مشهود الهی خود
را دارد . لذا اولیای
الهی روح الهی
در تن بشری
بوده، که
دیگران تن او
را می بینند،
ولی روح وعقل و
سطح حقیقت
بینی و جهان
بینی أبدی
آنان را نمی
بینند. پس
اورا تکذیب یا
آزار و حتی آخوندهای
بقول محمد (
حرام زادگانی)
که فتوای مرگ و
تعزیر یا آزار
و شکنجه
پیروان راه خدا
را میدهند و
حلّاج وار چون
مسیح بصلیب می
کشند و منّتی نیز
بر خداوند دارند.

هر روح انسانی
در هر ولایتی که
بشهود نهائی خود
رسید، در تولد
بهتر بعدی در
ولایت برتری متولد
میشود. که روح زردشت
در کنار تولد
دوم مسیح در
بازگشت بخلاق او
نیز متولد
وتسلیم مسیح و
بکمالشهود
نور مصطفوی رسید.
که زردشت نیز بنور
مصطفوی مسیح رسید
درحالیکه همان
( روح زردشت)
رسیده بنور
مصطفوی عهد
الستی با
خداوند داشت، که
در تولد بهتار
بعدی در تن امام
(سجّاد) در
ولاتیت محمدی متولد
شد و بنور
قائم هم رسید. و
مسیح بگفته محمد،
در تولد و
تجسّم بشری مولا
علیّ، با محمد
تجسّم پدر
آسمانی مسیح، خود
نیز بنور قائم
رسید. تا روح محمد
و علیّ و
تمامی ارواح
انبیای پیشین
و کاملان آنها،
در تولد نوع فوق
بشری خود با
ولایت مهدوی
تسلیم بموجب
عهد الست خود با
نور قائم داشتند،
با تجسّم انسانی
قائم در مهدی موعود،
همچنان در
تسلیم و اورا وسیله
تربیت وتکامل
روح خود
مینمایند. که
خود نیز بنور
رحمان و شاید
عرش ربّ برتر از
رحمان برسند. و
الاّ تمام امتیازات
الهی محمد و
علیّ و موسی و
هر پیامبری، بدون
تسلیم مهدی در
تولد نوع فوق بشری،
تمامی
امتیارات
الهی خود را
از دست داده ،
گرفتار
کارماها و
تکرار گذشاته
ها در آینده
های بسیار
طولانی میشوند،
که میلیونها
وحتی بلیونها سال
بدرازا خواهد کشید.
که دوباره وحتی
صد باره بنوع
بشری و شرط نجات
با شهود ششم نور
قائم را باید برسند.

انسانهای
کامل شده الهی
در هر ولایت
های سلوکی، عقل
برتر و اخلاق الهی
تر و قدرت
صبوری تحمّل
دیگران حیوان صفت
را دارند. و با
عشق ورزی
دارای
پشتوانه
معنوی ومینوی
و شهودی عملا فرشتگان
بدون بال
خداوند، ویا
همان ( اَبابیل
بدون بال) در
جهان میباشند
که دیدار صورت
آنان دیدار
خداوند و
دستورات آنها دستورات
الهی است. حتی گر
بقول محمد
اتفاقا بخطا گفته
باشند، از نظر
داوری الهی درست
است. زیرا دستورات
آنها عبادی و
سلوکی است. که
مهم اطاعت است
، ونه موضوع دستور
ولیّ الهی برای
سالکان در پیمان.
ونه تنها ادّعای
باوری یا محبّت
اولیای الهی، ولی
بدون داشتن پیمان
سلوکی و اطاعت
تا وقت مرگ از
او تارسیدن بنور
قائم ، و یا
شهود نهائی هر
سالک ولایتهای
دیگر است.

امروزه
ما در مستعدان
سلوک الهی
مراتب شهودی متفاوت
دارند. که در
نتیجه فهم
درجات عرفانی
و ادراکات معنوی
ومینوی الهی
دارند. و
اینان موفق انگشت
شمار و چون کبریت
أحمر نادر
الوجود هستند.
که تنها خداوند
آنها را
میشناسد که شایسته
ومناسب نیاز علاج
روحی هر سالک طالب
لقای الهی را در
رؤیا بوی
معرفی مینماید.
اگر که
بخواهند و
تسلیم او و
متعهّد در یک پیمان
سلوک تا شهود قائم
و رسیده بوقت
مرگ قبل از مرگ
، ویا مرگ
طبیعی باشد. غیر
سالکان قشری و
با تعصبّات
مبالغه آمیز
از پیامبران و
مکاتب فکری
خود، و هرگونه
جهان بینی که
دارند، جز شرک
ورزی و دشمنی
با خدا ندارند.
حتی بقول
پیامبر اگر
تمام عمر
روزها صائم و
شبها قائم
بوده باشند در
قعر جهنّم
میباشند. عصر
متمدّن مادی
کنونی و علمی،
بخصوص انسان قرن
بیست و یکم که
آنها را هم
زیستی داریم،
اگر طالب
دیدار
تجلّیات الهی
باشیم، که
حاضریم جان
بشری را بدهیم
که بجانان
الهی نور قائم
یا شهود نهائی
خود در هر
ولایت سلوکی
که باشیم
برسند.

هستی
طبیعت شناسی
جهان مادی را
ارسطو زمین
کروی دانست و
بطلیموس در
قرن دوم
میلادی کره زمین
را مرکز هستی
میدانست، که
خورشید و ستارگان
بدور کره زمین
میگردند، تا
نوبت کوپرنیک
رسید که خورشبد
را مرکز و
ساکن دانست،
وبقیه بدور آن
میگردند. و
بالأخره گالیله
ایتالیائی
سیارات و
ستارگان را هر
یک خورشیدی
گفت که مدام
مورد تکفیر
قشری های مذهبی
مسیحی قرار گرفت.
ونیوتون در 1687
اصول ریاضی را
فلسفه طبیعی
خود اعلام
کرد، که ذرّات
هستی در حال حرکت
هستند، گرچه
یکدیگر را
بحرکت وادار
میکنند. و
شناخت جاذبه
طبیعی و رابطه
مستقیم با جرم
و بطور معکوس
با مربّع
فاصله، رامطرج
کرد . و یافتن
یک نقطه در
فضا بعنوان
مطلق و مبدأ ومرکز
وجود را منکر
بود. زیرا
نقطه ای خالی
و خلاء در
هستی وجود
ندارد. اگر از
أتم خالی باشد
از موجودات
أثیری و تحت أثیری
بی نهایت ریز
تر از یکدیگر خالی
نیست . گوئی
مکان وفضا یک
وهم و تصوّر و
انتزاع ذهنی
انسان است. همان
گونه که مکان
و بسیاری
تصوّرات نوع
بشری نسبت
بحقیقت های
برتر آینده و
جهان بینی های
انواع فوق
بشری چه رسد
بدیدن مراتب الهی
و آینده های
ملکوتی و
جبروتی، هیچ کدام
با داشتن
واقعیّت
نسبی، همچنان
موجودی حقیقی
نیستند. که حقیقت
مطلق در
أبدیّت و عقل
وتصور مراتب الهی
در حدّ خداوند
الله
أهورمزدا میباشد.
که جز او کسی و
چیزی در هستی
نبوده ونیست
ونخواهذ بود. آنچه
هست سراسر
تجلّیات
صفاتی
خداوند، یا
توهّمات ذهنی
انسان نتیجه
نوع جهان بینی
او میباشد. که
انسان
نمیتواند آنرا
نادرست ووهمی
بداند. وحتی
برای موجودات آینده
وبرتر از
انواع فوق
بشری نیز همچنان
حقیقت بینی وجود
ندارند. این
وهم ذهنی
انسان که یک
وسیله الهی
برای تکامل مرحله
ای روح وروان انسان
میباشد، تا با
تکامل تدریجی معنوی
تا مراتب
مینوی الهی، اگر
در خط مستقیم
الهی باشد
نزدیک تر
بحقیقت
میباشد. و وهم
واقعیّات کمک
بذهن ناتوان
انسان میکند،
که بتواند از طلسم
أبدی روح نوع
بشری نجات
یابد. والاّ
درطلسم
کارماها
وتکرار گذشته
ها در آینده،
و بقول حکمت
هندو (چرخ
سامسارا) که چون
مدارحرکت (اسب
عصّار) واُلاغ
چشم بسته میباشد،
که بخیال باطل
خود درحال
پیشروی بسوی
مراتب الهی و
شهود میباشد. که
بالعکس بسوی
ارباب نوع
حیوانی
وگیاهی گذشته
های خود باز
میگردد، تا
تکرار گذشته
ها کند، واز
نو شرایط لازم
بالفعل تازه
ای کسب نماید. که
چون بنوع بشری
مجدد رسید،
جهان بینی
مورد پذیرش
خداوند داشته
باشد. اگر
جهان بینی
انسان درسمت
خداوند یعنی
مستقیم بسوی قائم
ربّ النوع
بوده باشد، آنگاه
میتواند به
(راز بزرگ
هستی) وجود
ما، و فلسفه پیدایش
هستی وهدف
خداوند
وهرگونه جهان
بینی غیر الهی
در نظریّات علمی
و فلسفی را
بتواند
ارزیابی کند و
راه مستقیم
خود را
بانحراف
نکشاند. تا
فرمان کن فیکون
أزلی أبدی، تنها
خواست و هدف و
غایت خداوند
در تکامل مقام
نوع بشری روح خود
بپردازد. و
شایسته تواد نوع
فوق بشری هفت
هزار سال بعد
گردد. تا
همچنان در راه
خدا وبرحسب دستورات
انبیا وولیّ
الهی زنده
بمعرفی خداوند
در هر زمان
ونوعی که هست
بوده باشد،
آنگاه هرچه
وقایع و
اتفاقات و
رخدادها و پیش
آمدها و
احوالی که
برایش دست داد
که جهان بینی
و فلسفه زندگی
او میباشد. آنگاه
نسبتا حقیقی
تر وقابل
اطمینان با
هرگونه تجربه
علمی و ذهنی
خواهد بود. گرچه
همچنان دور از
حقیقت ومطلق
الهی بوده،
زیرا انسان
وهر موجودی
غرق اوهام ذهنی
خود میباشد .

انسان
متفکّر علمی
ندانسته در
کنترل و تدبیر
مدبّران الهی خود
میباشد. که تکامل
طبیعی و
پیشرفت نوع بشری
نیز در کنترل
الهی است. ومتفکّرین
گهگاه
بالهامات
الهی میرسند،
که در مورد
الهامات
اولیای الهی
بازی ذهن آنها
نیست. ولی چون بخواهند
الهامات الهی خود
را برای دیگران
توصیف و عرضه کنند،
ناچارند از
منطق و درجه فهم
انسان بشری
استفاده کنند.
از جمله
لاپلاس
فرانسوی در
اوائل قرن
بیستم باین
نتیجه رسید که
سلسله ای از قوانین
طبیعی و ریاضی
حاکم بر جریان
امور هستی میباشد.
بقول ملّای
رومی اگر ذرّه
ای را از هستی
حذف شود تمام
هستی نظمش بهم
میخورد. گوئی
چرخهای حرکت هستی
یکیگر را منظم
در میآورند و
مُختل میشوند،
این قانون
ملّای رومی
نهایت فرمولهای
ریاضی و طبیعی
هستی را که
نزد خداوند مطلق
میداند. که تصدیق
آن ملزم بادامه
تکامل سلوکی
روح هر انسان
برای رفتن بسوی
خداوند
میباشد. که
اکنون در نوع
بشری رسیده بنور
قائم ربّ
النوع بشری، و
در نوع فوق
بشری رسیدن بکمال
بیشتر تا نور
ربّ رحمان، الکوی
کمال مورد نظر
الهی از
انسانهای
آینده فوق
بشری فرشته
گونه میباشد. و
در أبدیّت پس
از بی نهایت
انوار
تجلّیات الهی هر
یک از دیگری
میلیونها
برابر عظیم تر
از عظمت تجلّی
قبلی، و
الوهیّت های صفاتی
در مخلوقات
خداوند الله میباشد.

جبر
عِلّی و طبیعی
و نظریّات
توسعه هستی
چون انفجار
بیگ بنگ که
آنرا از توسعه
گوهر الهی میدانند،
که منطقا
هرچیزی پس از
پایان
سرعتهای خود و
خنثی شدن
نیروهای حرکت
و پرتاب و یا
برخورد
وتصادف
موجودات بیک
دیگر، عاقبت
سرعت پرتاب
شده های بیگ
بنگ بصفر میرسد،
که همان مسیر
قبلی را بطور
معکوس دوباره
طی کرده ، و
بتدریج سرعت
آن افزون
میگردد و بسوی
حفره سیاه
کهکشان
نخستین باز
میگردد. و بصورت
گوهری الهی قبلی
در میآید . که
اینک تمام
ذرّات وکرات و
خورشیدها
بسوی حفره سیاه
کهکشان خود
میروند، که
تبدیل بماده ملکوتی
تحت أثیری در
میآیند. که
وزن بسار
سنگین پیدا
میکنند. گوئی تمام
ماده هستی فشرده
در یک حجم کم
میشود، که خود
آماده انفجار
بیگ بنگ جدیدی
میتواند باشد.
و علما بیگ
بنگ آخر را که
در آن هستیم
چهارده و نیم بلیون
سال میگویند،
که سرعت پرتاب
بیک سوم کم
شده، و خورشید
هم بیک سوم
حرارت ونور
خود رسیده است.
گوئی پیش بینی
انشتن درباره بازگشت
نور بمنبع پرتاب
نور، که منحنی
تحت جاذبه پیش
میرود بیست
بلیون سال
نوری طی راه نموده
،و بعدا
دانشمندان ریاضی
دیگر از سی بیلیون
سال نوری برای
محیط کره هستی
گفته اند. و
هنوز پاسخ بیرون
این کره هستی
داده نشده، که
میتواند جهان هاهوت
عماّء خداوند
هو بوده باشد .

پس انسان
در جهان بینی
الهی و عرفانی
و سلوکی در
محدوده ژنتیک
روحی بما کمک
میکند که نجات
از طلسم و
زندان طلائی نوع
بشری خلاصی پیدا
کنیم. وبرای
آینده ها نیز
سوگند عهد
الست با نور
قائم داریم ،
که با تجسّم
انسانی نور
قائم در مهدی موعود
وهرکامل الهی نوع
فوق بشری ولایت
هفتم مهدوی
تسلیم گردیم،
تا خداوند
برای یک روح
مطیع چه آینده
های بهتری
داشته باشد. و
الاّ از هم اکنون
بدون سلوک
الهی و انکار
وظیفه الهی تکامل
روح، تمام امتیارات
از ابدیّت تا
کنون خود را،
حتی اکر صاحب شهود
ومقام اولی
العزم پنجم
مسیح بوده
باشیم همه را
از دست میدهیم
. و دوچار کارماهای
نسخ ومسخ و
بدتر در بد
دینی ها و بی
دینی ها میشویم.
مادلام که به
دینی و سلوک
الهی را انجام
نمیدهیم . که ولیِّ
الهی بمعرفی خداوند
مربّی الهی ما
خواهد بود. و
گوش بخرافات و
دروغهای آخوندهای
مذهبی و
فیلسوفان و
علمای دنیا و
پول پرست
ندهیم .

M256

هستی
از نظر انسان
ومراتب الهی .

آیا
هستی بوده یا
بعدا شده و
اینکه کلّ
هستی تنها خداوند
بوده؟

آیا
مبدأ عِلّی
عِلّیّت علم عامل
پیدایش هستی
است یا مبدأ الهی؟

سود
دانستن گذشته
ها و آینده ها
چیست، جز تکامل
روح الهی
انسان باشد؟

تا
خدا هست هستی
هست، وخدا
زوالی ندارد
که هستی زایل
گردد. پس هستی
بدون نیستی
است.

هستی
با هدف الهی و
تکاملی، برای رسیدن
بالگوی کمال
نوعی مراتب الهی
و این همانی
های الهی .

چرا
انسان فکر
میکند که هستی
آغاز و پایانی
دارد؟ چون در
هر دو صورت
پاسخ وضع قبل
از آن ووضع
بعد از پایان
پاسخی ندارد؟ منطقا
فایده دانستنی
ها بکار بستن
دانائی ها است
و نتیجه صحیح
بکار بستن
دانائی، درستی
هر دانائی را
نشان میدهد. و
فایده دانستن
درست
هردانائی،
کشف دانائی های
درست تازه ای
میباشد. وبدنبال
آن مسؤلیّت
بیشترانسان
دانا . پرسش
پایان وجود
وهستی مانند
آغاز پیدایش
هستی معنی ندارد،
چون وجود هستی
با وجود خداوند
همیشه بوده
است. و خدا
وهستی نیز
پایانی ندارند.
اگر هستی را
طبیعت
بدانیم، بقول
پیامبر بزمانه
و دَهر بد
نگوئید، که
خود همان
خداوند است. هستی
از نظر انسان
از لحاظ ماده ظاهری
و ملموس
آبژکتیو و شکل
های محدود در
اَشکال
تراکمات مادی
میباشد. هرگونه
تغییر شکل و
صورتهای
ظاهری، معنی
پیدایش و زوال
ونیستی را
نمیدهد. وهردو
نیزموهوم
وانتزاع
وبازی ذهن
انسان میباشند.
لذا ناچاریم
این درک هستی
را تنها هستی
نوع بشری،
وحتی هستی خاص
هرفرد انسانی
بدانیم. اما
هستی حقیقی و
مطلق حقیقت، تنها
نزد خداوند مطلق
است. که مطلق
آینده هستی را
از هم اکنون
میداند. چون
خداوند وهستی
یکی هستند . چه
هستی مادی
ناسوتی ویا
هستی های
حقیقی تر ملکوتهای
الهی . و انسان
اکنون و تا
أبد نمیتواند
مطلق حقیقت
هستی را بداند.
تنها ظاهر
مادی و شکل
موقّت هستی را
درک میکند که
در شکل های
هندسی ومحدود
بحدودی بوده
باشد. اگر فرض
کنیم همه اشیاء
محسوس ما از
جنس کریستال
چون شیشه
باشند،
هرگونه
تغییرات اشیاء،
چه رسد به
آغاز و پایان
آنها را
درجهان
کریستالی
شفّاف آنگاه
دیده انسان
نمیشود. که ذهن
انسان
نمیتواند درک
امور شفاّف
کند بدون مبدأ
و حدود .

آنچه که
خداوند (مطلق
هستی) را چکونه
میشناسد، پس
هر أمر مربوط
بهستی با چه
مقام تکاملی
ذهن هر انسان
بشری، وحتی
افراد انواع
فوق بشری
آینده که
انتزاع ذهنی
وتصوّر
میکنند یکسان
نیست. پس تمام
وقایع برای
اذهان همان
حقایق ازآگاهی
خداوند
نمیباشد. وجود
ازجنبه های
نادیده برای
ذهن انسان
درجهان ارواح
بالاتر
ومراتب الهی
برای انسان
فهم وتصوّر آن
میسّر نیست. مگر
ذهن انسان از
نوع ذهنی الهی
شده در سلوک گردد.
پس هستی شناسی
درستی برای
انسان میسّر
نیست. حتی برای
ذهن انسانهای فوق
بشری آینده که
نزدیکتر بدرک
نسبتا حقیقی
ترخواهند بود.
هستی ناسوتی
کنونی بشری ما
تنها ظاهر را
بذهن ما از
طریق حواس ما
نشان میدهد،
که خودنسبتا و
همیشه ناتوان
وضعیف هستند. و
بذهن انسان
فرصت میدهد
انتزاع وجودی
را بنماید که
همان عقیده او
میگردد. درحالیکه
گذشته ای
ماسوتی قبل
أتمی و قبل
بشری برای
انسان تنها در
شناخت و
فرضیّاتی
علمی میباشد. بخصوص
در مورئ
تحوّلات ماده
و أتم که مبدأ
حرکت أزلی هر
یک از ما
میباشد. لذا
درک چگونگی هستی
وواقعیّت آن،
همان قدرت
انتراع ذهن
انسان است، که
در احساس
خارجی
نیرومند تر در
امکان انتزاع
واقعی تر
میباشد. تازه هر
انسانی بنحوی
و درجه ای از
احساس ونوع انتزاع
و فهم جزئیّات
خارجی دارد، و
از لحاظ توصیف
وبرداشت درست
ونادرست با هم
متفاوت هستند.
از لحاظ
دانستن درست
میتوان گفت،
کوچکترین خطا
در برداشت
وفهم و احساس
امور خارجی،
بکلّی نظریّه عمومی
انسان در باره
هستی و امور
هستی را
مَخدوش
ونادرست میکند.
تمام شرایط
أزلی و شرایط
کنونی ویا
شرایط ضروری
آینده های
برتر، باید
شرایط کاملا
درستی برحسب
مبدأ ومقصد
مطلق والهی
باشد، که
برداشتها
وانتزاعات
ذهنی نیز درست
باشند. تا ذهن
هستی امروز و
درآینده را
بدرستی نشان
بدهد. بخصوی
اکنون که هستی
آینده سرنوشت
همگان میباشد.
غیر از جهان
ماسوت کنونی
ماده و ناسوت
کنونی محسوس
ما، نباید
وجود هستیهای
حقیقی تر و
مهم تر ملکوتی
و روحی و الهی
را فراموش کرد.
و اکتفا
برداشت کنونی
ما از هستی
مادّی نمود. که
نادیده گرفتن
هستی های برتر
ملکوتی و الهی
از هم اکنون احوال
خود انسان و
در آینده فوق
بشری و الهی
تردر فکر کردن
بمعنی این است
که هستی کنونی
را نفهمیده
ایم، و بازیچه
ذهن خود و
نشخوار داده
های دیگران
امثال خود که
غیر الهی
هستند
میباشیم . و از
طرف دیگر
تفاوت فهم
وبرداشت
وانتزاع ذهنی
هر انسانی بیک
نحوی است. پس
انتزاع امور
گذشته و احوال
کنونی، چه رسد
بآینده در انتظار
ما، کاملا
باهم فرق میکند.
و تنها بودن
در راستای
مقصد حقیقت
الهی و مستقیم
درست است. و
بقیه بذهن و
خواست خود
انحراف و
کارماهای آینده
حیوانی و بدتر
را برای پس از مرگ
خود فراهم
میکنند.

آینده
ما نیز خود بی نهایت
طبقات ودرجات
و حقّانیّت
میباشد، که تا
أبد و رسیدن بفرض
محال بعقا
مطلق خداوند
الله أهورمزدا
در خطرانحراف وسقوط
کارمائی عقل
ومقام نوعی
انسان در
کارماهای تکرار
گذشته ها در
نسخ ومسخ
میباشد. مگر
اینکه امروز ما
همّتی و دقّتی
کافی در دید
درست هستی مادی،
بخصوص در دید
سطح هستی
ژنتیک روحی
خود و عوالم
ملکوت و مراتب
شهود تجلّیات الهی
بنمائیم، که
تضمین آینده نیکوئی
برای خود کرده
باشیم. و تنها
راه این ضمانت
و بیمه شدن در
سلوک الهی
است،وبا هدایت
هریک از مراتب
تجلّیات الهی
در ولایتهای سلوکی
ششگانه نوع
بشری میباشد. چون
طبقات عقلی
انسان ولایت
مربوطه را در
هر تولد بشری
آنها را
مینمایند. اگر
چنین دقّت
سلوکی و شهودی
نباشد بطور
قطع هرگونه
برداشتی از
درک هستی و
زندگی کنونی
که هستی شخصی
ما است، برای
زمان بعدی
باطل و نادرست
خواهد بود. پس
آنگاه ناچار
بتجدید ذ ات وجودی
خود را از نو
بنمائیم. گوئی
باز از صفر
شروع کنیم
ورنجهای
زندگی های مربوطه
تحمّل نمائیم.
مگر اینکه
اساس درست
جهان بینی را
اکنون با
گرفتن هدف و
مقصد مطلق
الهی درسلوک وبا
کمک خداوند و
پیرکامل بمعرفی
خداوند برای
طالبان لقای الهی
داشته باشیم . کاری
که سالکان
میکنند آنگاه
گوئی هزاران
ومیلیونها
سال را صرفه جوئی
عُمر و سبقت
زمانی از
دیگران گرفته
ایم. زیرا از
کارماهای حقیر
جهنّمی زندگی نوعی
جهان جهنّمی
در امان خواهیم
بود.

دیده شهودی
ورؤیائی
ملکوت وعوالم
الهی وشهودی
دلیل درستی راه
ما برای زندگی
های آینده
میباشد. حتی
آنچه درست و
نادرست در
خواب، ویا در
تفکرات نتیجه برداشت
از گفته های
الهی و اولیای
خود، دلیل درستی
کوشش انسان برای
حقیقت جوئی و
عدم اکتفا بواقع
شناسی که
تقرّب جویان
بخدا دارند. انسان
که بهر شکلی تصوّر
هستی بنماید،
عملا بکمک
مدبّران الهی روح
و ذهن وحتی تن
انسان میباشد.
زیرا انسان
أصل واقعی او
همان ژنتیک روحی
در کنترل روح
الهی مدبّر و
فرشته قرین وهمزاد
میباشد. و
آغلب کارهای
تن و ذهن بدون
داشتن هدف
گیری الهی
وسلوکی،
بازیچه عقده
های روانی و
بد آموزی و
کشش های
حیوانیّت
نهفته انسان،
وسقود کارمائی
مقام الهی
ونوعی کنونی
او میباشد. با
تن بشری که اخلاق
وعقل و احوال
حیوانی ووحشی
و نادرست دارند،
که شفای روان
کاوان پزشک قابل
قیاس در شفا
بخشی اولیا
روح شناسان
الهی ومربّیان
الهی بمعرفی خداوند
نمیباشد. و
بدون سلوک
الهی گوئی
درسرازشیبی
لیز و چشبان
افتاده ایم. که
جز توبه سلوکی
و تغییر سمت حرکت
روحی وزندگی
خود بسوی مقصد
الهی نداریم. که
جبران هر
قهقرا میباشد.
اگرعشق وصبر
وصداقت و
اراده آهنین برای
سلوک با پیر
الهی بمعرفی خداوند
داشته باشیم،
آنگاه با مرگ
بشری خود
متناسب درجه
پاکی یا
آلودگی روان
خویش از گناه
و عُقده ها
تولدی در نوع
فوق بشری با
هزاران برابر
عقل ویا بالعکس
تولد دریک گلّه
حیوانی با هزاران
برابر عذاب های
زنگی بشری
خواهد بود. تنها
درک هستی و
حقیقت برتر از
واقعیّت های
هستی، وتنها در
راه ومقصد
خداوند بودن،
برهبری پیر
الهی میتوان
که حدّ أکثر
شرایط لازم
برایرسیدن
بدرجات حقیقی
و شهودی و
شناخت درست تر
هستی نائل گردید.

دیگر مخلوقات
غیر سالک و
کامل الهی قدر
مقام نوعی بشری
خود را
نمیدانند، که در
أصل فرشتگان و
تجلّیات الهی
مراتب پائین تر
تجلّیات الهی ولایتهای
ششگانه نوع
بشری هستند،
باید بکوشند
که به شناخت
پیر ره رفته
الهی بمعرفی خداوند
برسند، که گذشته
وحال وحتی
آینده بهتر
خود و رسیدن
بصفات الهی در
الگوی کمال ربّ
النوع ، تا بقیه
عُمر کوتاه باقی
مانده خود را
تلف نکنند. که
به هستی حقیقی
تر درعقل وذهن
نوع فوق بشری
و حتی ولایت
سلوکی هفتم
مهدی موعود،
آغازگر نوع فوق
بشری برسند. و
الاّ هر دیدی از
هستی اکنون
غیر سالکان
وحتی
دانشمندان
مادی، جز سطح
کودکانه برای فهم
درک وگفته های
انسان کامل بویژه
اولیای رسیده بشهود
ششم نور قائم
و هفتم عرش
رحمان
نمیباشد. اینان
حتی برای درک
هستی وعدم
هستی فهمی یکسان
دارند. و
نباید هرگز از
درستی فهم و
درک هستی
بگویند. گرچه تنها
قدرت درک وجود
مناسب زندگی نوع
بشری خود را
دارند و تا زنده
باشند، تا در
جاله ای
نیفتند. آنگاه
درعدم سلوک الهی
هرچه که در
طول زمانهای
دراز تولدات پیشین
از کمالات اندوخته
اند که شایسته
تولد نوع بشری
شدند همه را
از دست میدهند.
وهرچه ساخته
بودند ویران
کرده اند. ولی
سالکان الهی
دنباله تکامل
گذشته های
نوعی خودرا
دنبال میکنند.
و موجودیّت
نوعی بالاتری
با کسب تجلّیات
الهی پیدا میکنند.

هستی و طبیعت
قبل از آغاز بنحوی
بوده است. چه
قبل از بیگ
بنگ که در
گوهر اولیّه
هستی فشرده
بوده، و حتی
قبل از گوهر
بودن آن چه
بوده، که تنها
خداوند خالق و
دانای أزل تا
أبد میداند
قبل از آغاز
چه بوده است. بهتر
است جز مفهوم
آغار نمودن
الهی هستی، از
شبنم روحی جدا
شده از
اقیانوس
بیکران روح
الأرواح ونور
الأنوار الهی پیشنهادی
برای آغاز
نشود، که باطل
بوده و منحرف
کننده از
مراحل بعدی
تحقیق امور
دبگر برای ذهن
ما است . بدین
ترتیب آغاز
الهی معنی پایان
الهی هستی نیز
هست. که هستی
هر طوری که
بخواهد بشود،
بروی هم بریزد
و یا پراکنده شود،
و یا بازگشت
بأصل ذرّات
بنیادی تحت
أثیری گردد،
که از جهان ناسوت
محسوس ما وارد
جهان غیر
محسوس ملکوت
شود. چه رسد
ببی نهایت
مراتب جبروتبی
تا خداوند
الله در لاهوت
و یا خداوند هو
در هاهوت
عمّاء
بازگردد،
بالأخره بنحوی
همچنان موجود
بوده است و
این بی پایانی
هستی است. مگر خودخواهانه
فکر کنیم که از
دید خودمان
چیزی را هست
یا نیست
بدانیم. که
نمی تواند
اساس درست
برای هستی شناسی
دیگر امور گردد
.

حتی برای
زندگی عادی
بشری و حتی در زندگی
حیوانی و
گیاهی که تنها
زنده بوده باشند،
یا لذّت ببرند
و یا بفرض
تکامل طبیعی
یا تکامل نیمه
ارادی سلوکی
در نوع بشری
باشد، و این
گونه هستی
شناسی محدود
برحسب عقل
ومنافع ما،
کاملا کوکانه
و حتی جاهلانه
است . که گذشته
های تکامل خود
را سوخت لذّت حیات
کنونی کنیم و
محروم از
بالفعل کردن
کرامات
بالقوِّه خود،
که سخت مورد نیاز
تولد نوعی بهتر
ودر بهشت نوعی
بعدی میباشد. و
در نتیجه
دوچار کارماها
و سقوط مقام
الهی ژنتیک
روحی خود شده
ایم که باز
تکرار گذشته
ها را در
آینده ها
کنیم، تا باز بنوع
بشری برسیم. وآنگاه
باز خطای
تکامل نکردن و
نادرست شناسی
هستی خود و
جهان را
نکنیم، که با شهود
نور قائم
تجلّی ششم روح
القدس، الگوی
کمال میسّر
الهی برای نوع
بشری برسیم. که
شایسته تولد
نوع فوق بشری
گردیم،که خود
آغاز هستی در
سطح دیگری
برای ما،و نیز
برحسب درک عقل
ما خواهد بود.

پس هستی
را از دید خود
شناسی لازمه شناختن
هستی از دید
آینده های
برتر بشری تا درک
مطلق خداوند الله
میباشد. و
نتیجه میگیریم
که باید درجه
درست و حقیقی
هستی بینی
شخصی خود مان
را پیدا کنیم،
که قدمی درست بسوی
شناخت هستی حقیقی
هستی، و یا سطوح
حقیقی تر هستی
تا خداوند الله،
و پس از عبور
از درک درجات
بی نهایت هستی
در الگوی
ارباب نوع فوق
بشری باشد. هستی
از دید خداوند
گفتنی و مفهوم
کسی نمیتوانمذد
باشد گوئی
ولتاژ نیرومند
نیروی برق
باشد که ذات ئ گیرنده
عقلی ما را در همان
لحظه نخست
سوخته و دود کرده
است و فهمی دست
نداده است. هستی
از دید دیگران
نیز مفیذ ما
نمیباشد مگر دیگران
برتری باشند و
بمعرفی خداوند
چون پیر کامل
زنده ره رفته که
تجربه درست
خود را بما منتقل
کند که میدانیم
درجه ای تعالی
در درک هستی
حقیقی تر از واقعیّت
پیدا کنیم .

نظریّات
علمی مانند
بیگ بنگ برای
آغاز پیدایش
هستی، اگر
بفرض مفید
فیزیک و علوم دیگری
باشد، که حدّ
أکثر مفید عقل
و زندگی نوع بشری
است. و
نمیتواند
راهنمای ما
برای تکامل
روحی و درک عقلی
ما از هستی
بنماید، تا آینده
در پیش خود را
زودتر
بدانیم، و اگر
خطائی شده جبران
و تصحیح مداوم
ره روی زندگی عقلی
خودمان را
بنمائیم. که سازنده
زندگی بشری و
مادی وجسمی ما
درسلامتی
زندگی روان و عقلی
ما باشد. که تنها
در سالکان
الهی ادامه
شفای روان
مطرح است، ونه
حتی در زندگی
معنوی مادی پس
از شفای
بیماری های روانی
روان پزشکان
طبّی. ولو تنها
مفید ادامه بهتر
زندگی بیمار
باشد. در
فیزیک آیا بیگ
بنگ مرکز
کهکشان راه
شیری مورد نظر
است یا کهکشان
کلّ هستی که
ملیاردها
کهکشان کوچک
چون سنگ ریزه
آن بوده باشد. و
حتی این بیگ
بنگ کهکشان
أصلی و کلّی
اولیّه، باز شکل
وضع قبلی خود
را پیدا خواهد
کرد. که پراکنده
های سنگ ونور
و انرژی،
عاقبت سرعت آنها
بصفر که رسید،
همان مسیر را باز
میگردد. که
زمینه پیدایش
مُجدد گوهر
اولیه هستی و
باز بیگ بنگ
جدیدی بسازد. یعنی
هستی آغاز
ندارد که اگر
بوده همان
آغاز خداوند
الله صادر
نخستین
خداوند هو
بیرون از هستی
ها میباشئد. وعاقبت
باید پرسید
هدف از پیدایش
و بیگ بنگ ها
چه بوده است. که
اگر هدفی
نباشد پس
تکامل بخش
نخواهد بود
بلکه ویرانی
است. و هر
موجود دون أتم
اگر روحی
داشته باشد،
که عاقبت همه
از انواع
بالاتر گیاهی
وحیوانی و بشری
و فوق بشری،
بازگشت
بخداوند را
دارند. آنهم
بشرط کمال
مورد نظر الهی.
والاّ تکرار
مکرر کارماها
خواهد بود تا بکمال
برسند و بخدا
بازگردند. شفتگی
بیشار
است ولی  اگر
هدف
هستی جستن  تکامل
ژنتیک
روحی باشد
بخصثوص که هر
رِع أتم و  ما  ذ

زمان
را بطورکلّی
باید یک (
انتزاع ذهنی) وتصوّر
آزاد انسان
دانست. که شاید
در حیوانات
تصوّر زمان
نباشد. ویا در
مراتب الهی
زمان معنی نداشته
باشد. زیرا
زمان تنها درک
ذهنی انسان از
طول رنج زندگی
نوعی است. که
زمان در رنج و
بلاها طولانی
تر و در مستی و لذّت
وخواب و رفاه
کوتاه تر
احساس میشود. پس
بحث زمان
پیدایش هستی و
زمان قبل از
زمان پیدایش
هستی، ما را
جز بدایره دور
خود گشتن
نمیبرد. و حتی برای
زمان آخر هستی
و زمان بعد از
زمان آخر هستی
باز همان
دوچار دایره
غیر منطقی
میباشد. که
حتی برای
پیدایش
خداوند الله
بوسیله
خداوند هو،
باید بعدا
زمان و آغاز
أزلیّت الله
را فرض کرد. ونیز
أزایّت
بالاتر را برای
خداوند هو
جستجو کرد. و
چون قبول وجود
زمانی برای
آغاز و پیدایش
الله وخداوند
هو یعنی باطل
نمودن هرگونه
زندگی فکری و
احتمالات ما و
حتی در عقل
انواع فوق
بشری خواهد بود
. زمان یک انتزاع
ذهنی مانند
مفهوم مکان
است، و غیر از
آن حتی( زمکان )
أنشتن نیز ذهنی
است. و زندگی
ذهنی کردن
انسان کار هر
دیوانه و
حیوان و عقب
افتاده های
عقلی میباشد. و
تنها سلوک
الهی وزندگی
روحی و تکامل
الهی روان
الهی خویش
جستن وکسب تجلّیات
شهودی میسّر
نوع بشری
نهایت دستور
واجب الهی در
شهود ششم قائم
ربّ النوع
بشری است. تا در
نوع فوق بشری
چه تجلّیات
عظیم تر باشد،
که بفرض محال
بنور الأنوار
روح الأرواح و
در رسیدن به أبدیّت
مطلق برای روح
موجودی است، و
أبدیت و مطلق
نیز رسیدن ندارد
.

عقل
انسانی تحقّق
هر کاری را با کمک
یک نیروی عقلی
قبلی برتر، و
یک نیروی
اجرائی بعدی،
و حتی یک
نیروی سوّم
برای داوری و
ارزیابی
اعمال صورت گرفته
میباشد. که
عقل قبلی آن
داده کرامات
بالفعل نوعی
از خداوند است.
و نیروی اجرائی
آن هم اکنون
بوسیله
کرامات
بالفعل نوعی
بتحریک روحی
مدبّران الهی
در هر روحی
میباشد. و
بالأخره
نیروی
ارزیابی
نهائی، که بقصد
داوری و
مراقبه و
تصحیح اخطاء
احتمالی
باشد، باید با
کمک عقل و
الهامات
مدبّران الهی
باشد. والاّ فرض
این همه اعمال
حیاتی و عقلی
انسان از توده
ای گوشت
واستخوان،
انسان عاقل را
قانع نمی کند. پس
هر نیروئی برای
پیدایش قبلی و
انجام هر
مرحله عملی آن
، با یک نیروی قبلی
است. که حتی نیروی
موجود نیز
بدون محرّک
عقلی تر،
بیشتر نابود کننده
خود نیرو است. پس
نیروهای
سازنده هستی
چه رسد بخود
انسان و افکار
واحوال او
بتحریک
وهدایت نیروی
بالاتر و الهی
تر وکامل تر
است. که اگر
بخواهیم آنها
را بشناسیم،
باید خود را
با تکامل
سلوکی و
پاکسازی روان
از عقده های
حیوانی، قدرت
درک احتمالات
شناخت نیروهای
الهی شویم. که
باز آن نیروها
نیروی برتری و
محرک اصلی تری
دارند. که گوئی
وجود نیروها
چون وجود خود
انسان از دید ما
موجوداتی
هستند، که آفریده
مراتب بالاتر
و در کنترل
آنها میباشد.

در هر
نظریّه علمی و
غیر علمی وجود
یک یا چند أصل ومبدأ
و پَر نسیپل
هستند، که ذهن
صاحب نظریّه، آنرا
مبدأ قطعی و
بدون نیاز
بهرگونه دلیل
و برهان مید
اند. و الاّ دوچار
سلسله پایان نا
پذیر از مبادئ
قبلی میباشیم.
که شرط منطقی
است که در چنین
دایره بدون
اول و آخر
حرکت مداری
نیفتیم. آغاز
از خداوند
الله است که
بتوانیم
بمراحل بعدی
زندگی خود
برسیم. و اگر
هنوز نیاز
بدلائل بیشتر
برای مبدأ کار
هر نظریّه
باشیم بهتر
است تکامل
ژنتیک روحی
خود با سلوک
الهی بدانیم. و
با کمک
الهامات
لدنّی الهی
بالاتر فوق
بشری بهر درجه
استدلال برای
قانع شدن
برسیم. وبقول
اسپینوزای
فیلسوف و
عارف، که گفت بنفع
ما است فرض کنیم
خداوندی هست،
که دست از
درگیری های
باطل ذهنی خود
بکشیم، و بزندگی
بشری خود برسیم.
که شاید زندگی
فوق بشری را نیز
با سلوک الهی
فراهم کنیم .

در
زندگی مرحله
أتمی که شاید
درست ترین راه
رسیدن بطبیعت
مادی هستی است
مبدأ پیدایش
أتم ها و مواد
قبل أتمی که أثیری
و قبل أثیری
بی نهایت
میگوئیم، و
بفرض محال
بمبدأ نخستین نطفه
و شبنم وجود
هر روح فردی
جدا شده از دریای
روح الأرواح
الله بدانیم
انرژی و کوانتوم
و حرارت سازنده
تمام مراحل
پیدایش هستی
میباشد. از
مراحل قبل
أثیری تا أتم،
چه رسد بانواع
بشری وفوق
بشری، انرژی
درحال سوزاندن
است. و تنها در
اندازه های
محدود که جز
عقل خداوند مطلق،
اندازه ها را لازم
نمیداند. که در
این آندازه ها
پیدایش
واحدهای تحت
أثیری وأتمی و
حتی واحدهای
انسانی وفوق انسانی
را بوجود
میآورد، که بتوانند
حیات نوعی و
زندگی داشته باشند.
شاید بهدف
خالق خود
برسند. که برای
نوع بشری
رسیدن بنوع
فوق بشری است. و
در أتم رسیدن
بأتم سنگین
تر، با عدد أتمی
ووزن أتمی
بیشتر گردد،
که صفات جدید
فیزیکی و
شیمیائی تازه
ای پیدا کند. و
مولکولها و ژن
ها و مراتب
اورگانیک تا انواع
گیاهی و
حیوانی و بشری
و فوق بشری
آینده را بسازد.
پس کنترل
اندازه حرارت
ها مهم است،
که بدون اندازه
های خاص الهی
حرارت و انرژی
سوزاننده و متلاشی
کننده
موجودات است. که
نمیتوانند
وجود نوعی
بهتری برای
خود بسازند.

تعداد
ذرّات بنیادی
که تراکم پیدا
کنند نیروهای
قوی تری
میسازند و
عملا ذخیره انرژی
بیشتر خواهند
داشت. پس
کنترل حرارت
در آغاز
پیدایش ئوع در
اداره حیات یک
موجود تا وقت
مرگ نوعی و
حتی ساختمان
ذاتی ژنتیک
روحی موجودی
چون انسان، از
ماده جهان
ملکوتی و
جبروتی و الهی
میباشد، خود نیز
گوئی توده ای انرژی
میباشد. که
اگر از اندازه
لازم خود
بیشتر گردد
میسوزاند،
واگر کمتر
باشد آنگاه
پایان نیروی
حیاتی و الهی
یک موجود میباشد.
البته علم
فیزیک واحساس
عصبی انسان از
انرژی حرارتی
در سوختن و یا
در دیدن نور
آن، انرژی
بسیار محدود و
باندازه
میباشد. بطوریکه
بقول عرفا
بجای کاربرد
حرارت و انرژی
نور و احساس
نور در سالکان
دریافت کننده نور
میباشد. که بدون
نور در تاریکی
مطلق چیزی هم
وجود ندارد. که
گوئی امکان
زندگی در سرمای
مطلق محال است.
و حتی تجلّیات
شهودی مراتب
الهی در
سالکان نیز
همچنان بصورت نور
دیده میشود. گرچه
ذهن انسان حتی
نور را تنها
در اشکال هندسی
میتواند
دریافت معنی و
حفظ حافظه
نماید. که بصورت
نور ستاره و
ماه خورشید و
حتی جرقّه
نور، گوئی چون
ستاره ای دور
دست اظهار
وجود یک چیز
نادیده برای
انسان میباشد.
و خداوند را نورالأنوار
میتوان گفت،
گوئی این نور
موج انرژی
باشد، یا هر
نیروی حرارتی قابل
احساس که از انواع
أصلی انوار الهی
نیز اطلاعی نداریم.

نیروی
جاذبه بسرعت
باور نکردنی
از دو طرف هستی
جا بجا میشود،وعامل
پیدایش شرایط
زندگی ووجود و
هستی جدید
میشود. که مانند
کره خورشید با
ملیاردها سال
هم چنان در
حال سوختن
وتولید نور
برای محیط
خودش میباشد،
و لحظه ای از
یک نیروی
مرکزی کهکشان
خورشید را دو
باره برای سالیانی
پر هیجان
میکند. همان
طور که نیروی حیاتی
انسان نیز با
سلوک الهی و دریافت
نوری از
تجلّیات
الهی، سالک
برای سالیانی دیگر
زندگی عقلی و
روحی و بدنی
مینماید. که
غیر مستقیم در
طول حیات مادی
انسان نیز
مؤثرّ است. ولی
منظور زندگی
جاودانگی نوع
بشری نیست، که
بنفع انسان
نمی باشد. پس
دوره پیری
هست، تا زودتر
بسطح زندگی
بهتر و بهشتی
نوع فوق بشری
خود برسد. که بهشتهای
چهارگانه وچهار
گونه میگوئیم.

در
فیزیک أتمی
این أمر واضح وقطعی
است که ذرّات
بنیادی ومبدأ
اوّلیه
پیدایش أتم
بصورت
محتویات داخل
هسته أتم، در
جریانات و
نظریّاتی
نسبتا درست
تراکم انرژی
وکوانتوم
درترکیب یک
صدگانه مواد
أثیری سازنده
هسته أتم
میباشد، که گوئی
در نظریّه عرفانی
پیدایش
واحدهای زنده
دارای ژنتیک
روحی ،و هر
موجود تحت
أثیری در
تراکم خود
داخل ترکیبات
داخلی هسته
أتم، گوئی
تولّد در نوع
بالاتری پیدا
میکنند. که چون
محتویات هسته
بیش أندازه
مشخّصِ از
کوانتوم ذخیره
خود کنند، که
باید از ارقام
بالاتر از
ترلیون
باشند، آنگاه
هر دانه أثیری
هسته أتم
کوانتوم، خود
را آنهم در تمام
سطح واحدهای
أثیری هسته
أتم، آنگاه
انقلالی در
داخل هسته أتم
صورت میگیرد، که
یک الکترون
جدیدی بیک مدار
با کم بود
الکترون پرتاب
میشود. و گاهی نیز
در مداری
توقّف الکترون
پرتاب شده
صورت نمی گیرد
و در فضا بسوی
هسته دیگری میرود.
و ضمنا مقداری
انرژی و گاهی بصورت
نور برای
آزمایش انسان انرژی
آزاد شده در
فضا میرود. که بیک
هسته أتم دیگری
برخورد کند. خورشید
و کهکشان این کوانتوم
های حرارتی و
انرژی را بصورت
نور و امواجی
دیگر باطراف
میفرستد، که
بسییار أندکی
از آن را چشم
انسان احساس
آن را میکند،
و بقیه انوار
با فرکانس های
غیر قابل
احساس انسان
هستند، که
شاید در
حیوانات و یا
در انواع فوق
بشری قسمت
دیگر وبیشتری
از این امواج
نوری را احساس
کند.

آنچه
ما در این مبحث
مطرح میکنیم،
این است که
بسیاری ذرّات
بنیادی تحت
أثیری که در
هسته داخل أتم
گفته ایم،
گوئی هستی أتم
ها بیکدیگر
تبدیل و حتی
برخی از آنها بأصل
قبلی خود باز میگردد.
یعنی کنترل
طبیعت و
خداوند از
ذرِّات تنها در
ترکیب نمودن و
سنگین تر شدن
نیست. که گاهی بصورت
تحلیل و
بازگشت بوضع
قبلی میباشد. و
لذا مطالب
علمی درباره
أصل بقاء ماده
مطرح میشود،
که قسمتهای بازگشته
بأصل ملکوتی
ماده، عملا
موضوع قابل
توجّه میباشد.
و ذرّات اشعّه
گاما در تجزیه
أتم که بسوی مرکز
کهکشان میرود
و وارد حفره سیاه
کهکشان میشود.
گوئی وارد
جهان ملکوتی
قبل از ناسوت
میشود. که مبادلات
ماده بین جهان
ملکوت با هر
یک از جهانهای
جبروتی
بالاتر تا
خداوند هنوز
قابل درک انسان
نمیباشد. ولذا
انواع محرّک
رسیده از مرکز
کهکشان بامثال
کرات خورشیدی
دائم درحال
انتقال وتولد
نور وتولد
ماده، عامل
جاودانگی
هیجانات
انفجارهای
امثال خورشید میشود.
که گوئی هر
لحظه
ملیونهای
انفجارهای
بمب أتمی داخل
خورشید
میشود، و
انرژی بیرون
میدهد که باطراف
میفرستد. و
مقدار بسیار
ناچیز این ذرّات
و انرژی کوانتوم
بکره زمین و
موجودات آن
میرسد.

نظریّاتی
هست که درستی
آن نامشخّص
است، که در
درجات حرارت
های معینی در
کنار فشار و عوامل
طبیعی
ناشناخته
دیگر، پیدایش
ترکیبات
أثیری داخل
هسته أتم عامل
سنگین تر شدن
أتم از هیدروژن
ببالاتر، که
چندین مدار
الکترونی دور
أتم های سنگین
مانند
یورانیوم و
امثال آن
میشود، که خاصیّت
سستی حفظ
الکترونها در
آنها وجود
دارد. و بصورت
اشعّه رادیو
أکتیو از هسته
أتم سنگین جدا
شده، گوئی یک بار
دیگر أتم بسوی
سبک شدن و
رسیدن بأصل
هیدروژنی باز میگردد.
ولی درهر
تغییر در
ترکیب داخل
هسته أتم صفات
جدیدی فیزیکی
و شیمیائی
پیدا میشود. که
قبلا نبوده
است. پس
ترکیبات مولکولی
متفاوت و صفات
دیگری پیدا
میشوند، که منجر
بپیدایش ژنها
و اورگانها و
تک سلّولها تا
یاخته ها و
انواع گیاهی
وحیوانی تا نوع
بشری و فوق بشری
آینده میشود . آنگاه
قوانین
فیزیکی
معمولی شامل آنها
میگردد. مانند
جاذبه و
الکترومغناطیس
که مورد شناخت
انسان هستند. که
خود یک مرحله
کوتاهی را از
تراکمات بیشتر
در آینده ها نشان
میدهد. که تمام
نظام جامعه
های متفاوت و
عقل وادراکات
متفاوت آنها
را نیز در
اجتماع و تراکم
میشناسیم. و
هنوز از اجتماع
ارواح فردی
تکامل یافته
برای تولدات فوق
بشری را نمیتوانیم
بدانیم. که سراسر
در اطلاع وعلم
پیشین الهی
میباشد، که فرمان
کن فیکون أزل تا
أبد بدنبال
تحقیق این شدن
ها وتکامل و
صیرورت ها
میباشد. و
اینک ما در
درنوع بشری با
تربیت الهی و
سلوکی وکسب
اولوهیّت
روان الهی شده
خود
میپردازیم تا مجموعههای
ناشناخته
جامعه ها و
افراد نوع فوق
بشری را در
خود آوریم. گوئی
انسان حیوانی
که فرشته شده
الهی گردیده،
و خدا میداند
ادامه کوشش
آنها در ولایت
مهدوی نوع فوق
بشری، آغاز از
55 قرن دیگر بچه
احوال وعقل ها
و درجات کسب
این همانی الوهیّت
نسبی میرسند. که
اکنون در نوع بشری
اگر سرگرم
صفات حیوانی و
نشخوار تن وذهن
و عادات و
دانش های خود
بشویم،
هزاران سال از
مسیر پیش روان
بشری که بنوع فوق
بشری رسیدند
عقب میمانیم. که
پس از کارماها
و تکرار گذشته
ها در آینده
ها اجرای
فرمان کن فیکون
الهی را
میکنیم، که باید
بکنیم و خواهیم
کرد. ولو بقیمت
رنج زندگی های
حیوانی تا نوع
بشری را تکرار
خواهیم نمود.

بررسی
تغییرات
حرارت و چگالی
و سنگینی و مسأله
انبساط هستی
مادی طبیعت
بخصوص مسأله انبساط
ذهنی و نوعی
انسان، و
انبساط روحی و
الوهیّت
کاملان الهی
که مورد نظر
دائم ما میباشد،
برای آینده
واگذار
میکنیم. که هر
نوعی یک سطح عقلی
و شناخت
مادیّات دارد.
ولی بهتر است
بسفارش اولیای
الهی
وتذکّرات
الهی از خطرات
سرنوشتی هریک
از ما، که بدرجه
کمال مقدماتی
رسیده با سلوک
الهی مورد بحث
دائم ما مشغول
باشیم، که از
کاروان سرعت یافتگان
فرشتگان الهی
و کاملان
ولایتهای ششگانه
عقب نمانیم . آنچه
اینگ موضوع
بحث درک هستی
شخصی و درک
هستیهای فوق بشری
و هستی های
الهی
مینمائیم،
این است که تمام
این تغییرات
تکاملی در ماده
أتم و در ذهن
انواع تا انسانها،
و درعقل و
سطوح بهتر
آینده دانائی
نیامده های
الهی، تنها در
کنترل مراتب برتر
و هدایت مراتب
الهی میباشد. که
یکایک ارواح
حتی بقول محمد
زنبور عسل وحی
الهی دارد
چگونه خانه خود
را منظّم
بسازد. چه رسد
به انسان که چگونه
زندگی بشری
خود را بنماید،
و یا جبران
خطاهای خود را
در سلوک الهی
بنماید . که امیدوارم
خواننده گرامی
عمق حقایق
علمی وماده
مانع این نشود
که تنها تماشاچی
باشیم و تعجّب
کنیم و یا حتی
تأیید نمائیم.
که باید احساس
مسؤلیّت درک
حقایق و احتمالات
را بنمائیم . زیرا
همان گونه که کنترل
برتران روحی و
الهی هست،
همان طور نیز
حساب رسی و
داوری الهی و
احتمال پاداش
بهشتی مراتب
روحی ویا
بالعکس
مجازات
کارمائی
مراتب مدبّر
حیوانی و حتی گیاهی
سقوط مقام و
حیات نوعی
نمائیم. که
پشیمانی سودی نخواهد
داشت. که در پیری
همه پشیمانی
دردناک را
دارند. چه رسد
در وقت
حیوانیّت و دیدن
دیگر انسانها که
با احساس ندامت
و درد پشیمانی
نیز بوده باشد.
تا خداوند
چگونه هر یک از
ما را هدایت
کند، که با
همگاری و عشق
ورزی خود ما
نیز انجام داده
سرکشی نکنیم
که سقوط
سرازیری غیر
قابل کنترل
قهقرائی شدن بدنبال
هست.

(
بیورتون 10/ 23 /2012)

M259

تمدّن دین
ورزی است ونه
شهر نشینی، تمدّن
شهری و مادی
مخالف تکامل
روح میباشد.

تمدّن
و مدنیّت از لفظ
مدینه و شهر
وولایت وسیتی
زن شیپی نیست،
که در شهرها تمدّن
وزندگی رفاهی
هست. ولی در
دهات ومناطق
خلوت از
انسانها زندگی
ابتدائی و
ساده وجود
دارد. و لفظ
تمدّن مشتق از
لفظ مدینه جای
دین ورزی میباشد.
و دین لفظی در
أصل عربی نیست،
که تمام اقوام
تاریخی نیز از
لفظ دین
استفاده میکردند.
وواژه ای
عرفانی بین
المللی میباشد
،که در شش ولایت
سلوکی پیامبران
اولی العزم، کیومرث
آدم ومیترای نوح
و بودا و
زرردشت تا مسیح
ومحمد همه یک دین
و آئین داشته
اند که آنرا
سلوک الهی میگوئیم.
یعنی تخلیه
روان حیوانی
نوع بشری خود
از صفات منفی
و نامطلوب
زندگی نوع
بهتر و نیز
تحلیه و حلاوت
و زیبا کردن
صفات و اخلاق
وعادات و عقاید
در سالکان، که
از پیر ره رفته
الهی خود میآموزند.
صفاتی در حیوانیّت
نوع بشری نیست،
چون حرص و طمع
و سرقت وتجاوز
و دروغ و دیگر
صفات لشکریان
شرّ و شرارت،
تا درشرط کافی
از پاکسازی
روان تجلیه های
هفتگانه الهی منتظر
نوع بشری بترتیب
در رؤیای
سالگان از
خداوند و آینده
نیامده خود
انسان میرسد. که
گوئی ساختمان
ذاتی عقل ومغز
و روان سالک دگرگون
شده، شبیه
صفات نوع فوق بشری
آینده میشود. که
در جهان 55 قرن دیگر
پیدا میشوند. همان
گونه که نوع بشری
300 هزار سال قبل
و فصول آخر نوع
بشری عاقل شده
هشت هزارسال پیش
آغاز گردید. که
نتیجه تکامل
انواع حیوانی
قبلی میمون و
انسانهای میمون
نما بوده است
و بتدریج پیدا
شده اند. پس
مدنیّت اخلاق
جدید انسان مقدّس
شده است، که با
روش سلوکی الهی
وعبادات، یا
همان آباد
کردن روان انسان
در دین ورزی
است. که چیزی
شبیه عشق ورزی
و فداکاری و
ازخود گذشتگی
میباشد. لذا دین
ورزی و مدنیّت
همان تکامل
روح و روان
است. که
بالأخره علمای
مادی پذیرفتند
که چیزی بنام
ناخودآگاه در
وجود درونی انسان
هست. که جان وحیات
منظور همین
روح است. وما
در نوشته های خود
(ژنتیک روحی) میگوئیم.
زیرا روح چون
نظام دیجیتالی
هر کامپیوتر
است . که نوعی
اصلاح وتغییر
میپذیرد. و هر
تغییر واصلاح
قابل تثبیت و
سایبرنیتیک
شدن میباشد. که
ضمنا با توحّش
و لذّت جوئی و
قهقرای اخلاقی،
صفات نیکو عقب
روی و فسق
وپسک روی دارند،
که چون بدرجه
تثبیت نرسید،
ماهیّت ذات
انسان شایستگی
تولد وزندگی
در انواع حیوانی
و حتی گیاهی
مجدد میگردد. که
دوباره بطور
فطری و طبیعی
گئشته های
زندگی نوعی را
تکرار نماید،
که بنوع بشری و
همین دین ورزی
و سلوک الهی
را بنماید، که
شایسته تولد
در نوع بهتر
از نوع بشری
گردد. چون نوع بشری
خود هزار فصل
نوعی و درجات
متفاوت از
کمال عقلی و
روحی دارد. که در
نهایت بمراتب
شهودی تجلّیات
الهی و
مدبّران الهی
خود میرسد، و (این
همانی) صفات و
عقل والوهیّت
و کرامات
مراتب الهی
شهودی خود را پیدا
میکند. که در نوع
بشری هفت درجه
از این تجلّیات،
هر یک صدها برابر
نیکوتر و شایسته
تر از فبلی
هستند. درعقل
و احوال و
افکار ورفتار
و اخلاق انسان
کامل و دارای
تجلّیات الهی
دیده میشود.

ولی زندگی شهری
و اجتماع انسانها،
و چشم و هم چشمی
یکدیگر در
رفاه و دارائی
و قدرتهای بدنی
واجتماعی
انسان بیشتر
از صقات منفی
و نیمه حیوانی
نوع بشری خود
استفاده میکند.
که در واقع
گوئی انسانها از
یکدیکر می
جنگند و بر یکدیگر
تسلّط و تحکّم
پیدا میکنند. دارائی
و امکانات یکدیگر
را بنفع خود میربایند.
و بدین ترتیب
بجای بالفعل
کردن کرامات بالقوّه
و نعمتهای الهی
نوع بشری،
آنها را
پاکسازی
نکرده و
بالعکس تقویت
و ریشه دار مینمایند.
که صفات حیوانات
پیشین أزلی
انسان پیدا و ثابت
زنده و از نو میگردند.
که پس از مرگ بشری
روح آنها آن چنان
صور تهای نوعی
حیوانی را خواهند
داشت، زیرا روح
انسان أصل وجود
و ماهیّت ذاتی
او است که
هرگز مرگ ندارد.
و مدام روح در یک
نطفه انسانی دیگر
قرار میگیرند.
و تخم و نطفه
موجود زنده
نوع دیگری را میسازد.
در حالیکه
سالکان ولایتهای
سلوکی و
کاملان الهی
مربوطه، پس از
مرگ نوعی ،ژنتیک
روحی آنان کشش
طبیعی بسوی
جفت نیکوی الهی
شده خود میباشد.
و نطفه انسان
بهتری در فصل نوعی،
یا حتی در نوع فوق
بشری را میسازد.
زیرا شاهدان
شهود ششم نور
قائم، هفت هزار
سال پس از مرگ
در بهشت سوم
انتظار عرشی
خود میباشد. که
آنگاه والدین
مناسب روح فوق
بشری در جهان پیدا
شوند. که یک روح
کامل شده منتظر
تولد برتر بعدی
و بتدبیر
مراتب الهی تن
و ذهن و روان و
حتی بُعد
چهارم روح الهی
خود را خواهد
داشت. که افراد
نوع فوق بشری 55 قرن
دیگر ببعد ،
هزاران برابر
عقل نوع بشری
و کرامات بالفعل
و بالقوّه بشری
را خواهند
داشت. که باز
بای تولد
فرشته گونه در
نوع بالاتر از
نوع فوق بشری
و با شهود هفتم
نور ربّ النوع
رحمان، علاوه بر
شهودهای قبلی
چون شهود قائم
ششم ، و با نوع
بشری شایسته تولد
باز نوع
بالاتر میشود.
که بی نهایت این
انواع فوق بشری
تا رسیدن بدیدار
و لقای الهی
خداوند الله
أهورمزدا در پیش
هستند. که هر یک
از تجلّیات
شهودی آنها،
سمبول و مدرک توفیق
یک روح میباشد.
سرنوشتی که
خداوند
بفرمان کن فیکون
برای تمام افراد
موجودات هستی خواسته،
که حتی روح هر
موجود أتمی و
ما دون أتمی،
چه رسد بارواح
موجودات گیاهی
و حیوانی و بشری،
همگی باید بازگشت
بخداوند را
نمایند. ولی
بازگشتی با
داشتن شرایط
کامل لقای الهی
و شایستگی معراج
روح در عوالم الهی
بالاتر از
ملکوت و بی
نهایت جبروتها،
تا رسیدن بفرض
محال در أبدیّت
مطلق بلاهوت
مکان لا مکان
خداوند ( الله
أهو) میباشد. گرچه
آنگاه هنوز
بخداوند( هو) بیرون
از هستی ها در
هاهوت و بقول
پیامبر در
عمّاء نرسیده
اند. که رسیدن
بلاهوت تنها پس
از حصول مطلق
عدمیّت برای یک
روح فردی میباشد.
زیرا هر درجه
وجودی، خود
جنبه ای منفی
و ضعف از صفات
الهی میباشد. که
خداوند الله و
خداوند هو در
مطلق پاکی از صفاات
منفی و توحّش
های موجودات میباشد.

بدین ترتیب
انسان غیر
سالک تن و ذهن
پُرعقده و
روان آلوده
خودرا بگناه و
عادات زشت حیوانی
در زندگی شهری
و رفاهی و رقص و
شادی، عملا
کرامات
بالقوّه خود
را بالفعل نمیکند.
وآنچه از
کرامات
بالفعل
تولدات موفق
انواع پیشین و
فصول نوع بشری
قبلی داشته آنها
را مصرف لذّت
و شهوت و شهرت
و هوسهای
جاهلانه و حتی
وحشیانه خود مینماید.
ولذّت نسبی
برحسب عقل
خودش میبرد. گوئی
طفل در بازی
سُرسُره و
سراشیبی میخندد،
غافل از اینکه
برای بازگشت
بحال عادی
ونقطه بالای
قبلی نیاز
بتلاش سخت و گاهی
غیر ممکن میباشد.
پس تمدّن شهری
پرورش تن و
ذهن و روان میکند،و
تمدّن سلوکی
در مدنیّت دین
ورزی و مدینه
فاضله ای
پرورش الهی
کرده وتازه
بتازه مقام
الهی درژنتیک
روحی مییابد. که
با هفت درجه
تعالی خود هر
بار در یک
تولد فصل نوع بشری
بهتر وبالاتر
از تجلّیات
الهی میرسد. که
هرشش ولایت سلوکی
شهود برتر
ووضع تکاملات
مراحل پیشین
خودرا نیزتوسعه
و تکمیل میکند.
که گوئی عقل
خودرا عاقل تر
مینماید. زیرا
هر شهودی الهی
سمبول یک ربّ
الفصل نوع بشری
میباشد. که شهود
ششم قائم
سمبول ربّ
النوع عظیم
بشری وشهود
هفتم آینده
(نورربّ أعلای
رحمان) است. که
نوع بشری بالای
عرش رحمان نمیرود.
ربّ رجمان ربّ
النوع فوق بشری
است و بی نهایت
مراتب ارباب
نوع فوق بشری
و تجلّیات شهودی
بالاتر در
انتظار تمام
موجودات هستی میباشند.
که همگی عاقبت
باید بدان
برسند. گرچه
در مخالفت و
مقاومت انسان
کارماهای زندگی
های حقیر حیوانی
را دارد. و
درنسخ ومسخ
آنچه از
کرامات
بالقوّه بنوع
بشری برایش
مانده باشد،
بمراتب شهودی
حیوانی مناسب
آنها میرسند
تا بنوع بشری
مجدد برسند،
که باید برسند.
زیرا این ژنتیک
روحی موجودات
ماهیّت ذاتی
الهی دارد. و
تن و ذهن
وروان نوعی
عملا خود از
مراتبی
موجودات أتمی
ومولکولی
هستند، که هر یک
روحی دارد و
تلاش برای
تعالی نوعی
خود میکند. گرچه
موقتا هر
موجودی کامل
شده نوعی، تن
خود را از
تراکم موجودات
حقیرتر أتمی و
مولکولی و ژنتیکی
میسازد، که موقتا
در خدمت روحی
زندگی دارد. گوئی
موجودات دیگر
نردبانی برای
تعالی یک روح
پیشرفته تر
است که خود را بدرجه
بالاتری از مقامات
الاهی و الوهیّت
و کمال برساند.

انسانها اینک
در عصر علم و
تکنولوجی
بشکل بی سابقه
ای از قدرتهای
مادی برای
رفاه و لذّت و
سوء استفاده
از امکانات
فطری و داده
های الهی
درکرامات
بالفعل خود مینماید.
و بجای تکامل
و تحقّق
کرامات
بالقوّه آنها
را مصرف سوخت
بالفعل کرده
است. ودر وقت مرگ
طبیعی نوع خود
آنقدر کرامات
بالفعل لازم
برای تجدید
زندگی نوع بشری
برای روح خود
نمانده باشد،
در یک مسخ
ومسخ حیوانی
بجهان بازگشت
خواهند کرد. زیرا
تولد نوعی در
جهان چون بهشتی
الهی است، اگر
روحی در نوع
بهتری متولد
شود. زیرا عقل وکرامات
بیشتر دارد. و یا
در جهنّم جهان
متولد میشود،
که در صورت
انواع حیوانی و
گیاهی کرامات
وعقل و
امکانات کمتر
از نوع بشری
خواهد داشت. که
ما در دیگر حیوانات
بچشم می بینیم.
حیوانات وحتی
انسان در
جهنّم جهان با
سختی ورنج
بتدریج تجربه زندگی
مییابد. که در
واقع کرامات
بالفعل نوعی
بهتر برای خود
آماده کند. تا پس
از هزاران وحتی
میلیونها سال
آینده روحی
قهقرائی شده
شایسته تولد
در فصول اولیّه
نوع بشری
بجهان متولد
گردد، که شاید
آنگاه با سلوک
الهی و شهود
ششم قائم،
الگوی کمال میسّر
برای نوع بشری
باشد. و در
تولد هفت هزار
سال بعد در نوع
فوق بشری، تا
عاقبت در أبدیّت
و بی نهایت
تجلّیات شهودی
و صفات و عقل و
اخلاق ارباب
نوع بالاتر،
شایسته دیدار
نور الأنوار
الله ربّ
الأرباب
آهورمزدا، و روح
الأرواح
نورالأنوار
گردد. آنگاه
پایان فرضی
نهایت کمال میسّر
برای نوع بشری
و هر موجودی میباشد
حتی اگر اکنون
موجودی أتمی
باشد.

ملاحظه میگردد
که هرچه امکانات
مادی و
تکنولوجی
وعلم از اسرار
طبیعت برای
حفظ سلامت و
کسب طول عمر بیشتر
پیدا کنیم،
اگر که نخواهیم
بسوی خدا
درکسب کمالات روحی
پیش برویم، پس
بارها
بقهقراهای
نسخ ومسخ
کارمائی میرویم.
و لذا تمدّن
مادی عکس
تمدّن روحانی
وسلوکی و بضرر
انسان در بُرد
دورتر پس از
مرگ بشری میباشد.
خداوند بوسیله
پیامبران و
کاملان الهی
ولایتهای
سلوکی زنده که
دوره های سلوکی
ولایتهای
سلوکی ششگانه
خود را پایان
داده اند، پس
از مرگ قبل از
مرگ برای شهود
آخر خود، تولد
دوباره یافته
، زنده شده و
از خواب مرگ
ارادی بیدار
گشته که تولد
دوم الهی و
مقدّس خود را
مییابد. و با
کمک مدبّران
فرشته الهی،
الهامات لدنّی
در دل و عقل خود
وحی و الهام
الهی دارند. که
چگونه بهتر
زندگی مقدّس
خود وهدایت
سلوکی چند سالک
احتمالی خود
نمایند. آنگاه
مدام سفارش این
کاملان تا زنده
هستند،
بعنوان پیر
کامل طریقت
ولایت خود چند
سالک خویش توصیه
به خویشتن داری
برای عدم
انجام اعمال
گناه و
رفتارهای نامطلوب
الهی مینمایند.
و ضمنا بطور
ارادی با تحلیه
باخلاق الهی،
باعمال نیکوکاری
دیگران
بپردازند. که لشکریانی
از صفات خیر
در مقابل لشکریان
صفات شرارت
وجود دارند. پس
گوئی تمدّن
مادی مخالف
تمدّن سلوکی و
تکامل روح میباشد.
گرچه همچنان برای
کاملان الهی و
سالکان امکان
تعلیم فنون و
هنرها از
تکنولوجی و
صفات مادی نیز
میتوانند،
برای تسهیل
حرکت تکاملی خود
و سالکان خویش
استفاده نمایند.
که غیر سالکان
ازوسائل تسریع
گناه و فساد وانحراف
عقلی وروانی
خود بیشتر
استفاده میکنند.

و ما اینک
در این مقاله
مانند دیگر
گفتارهای خود
استدلال علمی
و مادی وحتی
تکنیکی
استفاده کرده
برای خواننده
گرامی درحکم
اولاد خودم،
نگران سرنوشت
کارمائی آنها
میباشم. ودر
حدود قدرت عقلی
و نیروی بیان
و گفتار و
تجربه أدبیّات
زندگی ناچیزی که
دارم، سعی میکنم
خواننده را
جذب جهان سلوک
الهی و مراتب
انگیزه های
الهی، و برحسب
تجربه سلوکی خود
بنمایم. که
خود دنباله
راه الهی را
با کمک و تدبیر
مدبّران و اولیای
الهی کامل
زنذه، که
خداوند
بطالبان سلوک
الهی معرفی
دوباره مینماید.
که باید از
دشمنان اولیای
الهی معرفی
شده خداوند
دور شده، چه
رسد که بآخوندهای
فاسد روان
مدّعی خدا
شناسی و دین
شناسی تقلید
نماید. زیرا آخوندهای
همه مذاهب قشری
و ادیان غیر
سلوکی، که دیگران
را تنها برای
خر سواری خود میخواهند،
و مال وناموس
و حقوق بشری و
حقّ آزادی رسیدن
آنان بخدا را،
زیر پای خود
لگد مال میکنند.
که تصوّر بزرگی
و ریاست بر دیگران
دارند.

اما چرا در
عصر پیشرفته تکنولوجی،
ما انسانها
بدور از راه
تکامل روح و
تقرّب صفاتی
بخداوند میباشیم.
که هر انسانی
بایک یا چند
عامل دوری از خداوند
دوچار میباشد،
که خواننده
گرامی میتواند
آنها را فهرست
وار بشناسد. تا
اگر هریک از
آنها دامن
اورا آلوده
کرده بشناسد. شاید
اراده (به زیستی
و به دینی)
سلوکی با هدایتهای
الهامی
خداوند و تجربه
مربّیان الهی
و پیر کامل،
براحتی بتواند
آن آلودگی
روانی خود را
بشناسد و
برطرف کند. که اگر
عاشق و صادق و
بالغ و جِدّی
باشد، گوئی هر
شبی میتواند
ره صد ساله دیگران
غیر جدّی را طیّ
تکاملی روح
خود کند. که گاهی
با نگاهی شهودی
سطح برتر
موجودیّت الهی
خود را خواهد دیده
و سپاس گذار
خداوند گردد،
تا همچنان
بسرعت پیشرفت
های الهی خود
را اضافه کند.

سر دسته
مخالفین راه
خدا مادّیون
وطبیعیّون و
دهریّون و دنیا
پرستان و سر
سپردگان هوس
ها و عُقده های
خود هستند. که
با ظاهر أندکی
تحصیل علمی که
عملا تکنیکی
است ومفید کسب
مال و رفاه
زندگی میباشد،
خود را عالم و
عاقل ومنطقی
دارای قدرت شناخت
خیر وشرّ از یکدیگر
میدانند و رایج
دیگران نیز میکنند.
زیرا ایمان بخدا
یک طرز فکری است
که با اصول
منطق وعلم
وتمدّن مادی
تطبیق نمیکند.
البته علوم که
در سطح نوع
بشری مفید
زندگی رفاهی
هستند، خود
درجاتی از
سطوح دارند. که
افکاری در
روان و ذهن و
اخلاق وعادات
صاحب هر علم
حرفه ای پیدا
میگردد. ولی چون
علوم خود
متناسب قدرت
عقلی و ژنتیک
روحی درهر کسی،
نتیجه تولدات پیشین
بشری آنان است،
که هر یک سطح
انکار حقیقت
وتأثیر علوم
در عالمان آن
فرق میکند. برخی
را مغرور چون معلمان
دانشگاهی یا
مقامات
اجتماعی
ودولتی مینماید،
وبرخی را بسوی
شناخت علّت نیاز
انسانهای دیگر
با علم خود مینماید.
پس دلسوری
وانسان دوستی
پیدا میکنند. مانند
فرشتگان تنها
بفکررفع بیماریها
و درد و آلام دیگران
هستند. گرچه
مُزد بیشتر هم
نداشته باشند.
که اگر بفکر
پول و مزد
باشند، با دیگرغیر
عالمان فرقی ندارند.
وعلم آنان وسیله
سرکوبی دیگران
میباشد. و
انسانها نیز
همه در یک سطح
عقل و مقام و
درجه الوهیّت
نوع بشری نیستند،
پس نمیدانند
سطوح بهتر و
با نیّت پاک
تر کسب علم و تکنیک
میتوانند بیابند،
که بیشترمفید کمک
دیگران باشند.
و انسان سالک
الهی با
پاکسازی روان خود
از معایب و
صفات حیوانی
نوع بشری و
لشکریان صفات
شرّ و فساد،
بتوجیه پیر کامل
ره رفته سطح
قدرت ژنتیک
روحی خود را
بالا برده وبا
کسب تجلّیات
الهی نیز الهامات
الهی بهتر ونیز
امکان تحصیل
علوم و کسب
امکانات تکنیکی
بیشتر پیدا میکنند،
و زندگی ساده
ولی پُر رفاه
برای خود ودیگران
پیرو خویش
فراهم نمایند.
و تولدات
متوالی نوعی
در جهان برای یک
روح کسب همین
تجربیّات علمی
وتکنیکی برای
فراهم کردن
لوازم تکامل
ذهن وروان و
ژنتیک روحی میباشد.
که برای حرکت
بسوی خدا و
کمال نیاز بقدرتهای
بیشتر از کرامات
بالفعل و تحقّق
یافته کرامات
بالقوّه میباشد.
طبیعی است که
انسانهای بیسواد
بیشتر دور از
حقیقت راه الهی
هستند. و
زودتر فریب
آخوندهای
مذهبی ویا تبلیغات
چی های مذهبی
و تجاری میشوند،
که روز بروز
راه بازگشت
بعدی را بر
خود می بندند. ولی
تحصیل علم الهی
و عرفان که
همان تجربیّات
عقلی و قلمی
کاملان الهی
طول زمانها میباشد،
با کمک هدایتهای
اولیای الهی
زنده برای تثبیت
منطقی و ایمان
در دیگران، از
لزوم صفات الهی
خواه نا خواه
دانسته
وندانسته بطور
طبیعی بلایای
زندگی جهان
بسوی کمال الهی
پیش رفته اند.

مشکل باور دادن
تکامل روحی در
انسانهای ضعیف
در عقل و یا
جاهل در حدّ
أقل دانستنی
ها و اصول عقلی،
که همیشه مدّ نظر
انسان بوده باشد،
بخاطر این است
که باید خدا
را بطور علمی
ومادی بآنها
نشان داد، که
خدائی هست. در
حالیکه
خداوند وجود انسانی
و مادی ندارد. بلکه
وجود مطلق
کمال را دارد،
و درک مطلق
کمال وحتی
سطوح کمال بیشتر،
نیاز بقدرت
عقلی مطلق در
انسان میباشد.
و سالکان قبل از
دیدن خدا
بصورت (عین الیقینی)
وجودش را (علم
الیقینی) باور
دارند. چون
بتجلّیات الهی
وعوالم شهودی
و صفات و
اخلاق و الهامات
الهی تازه ای رسیدند،
آنگاه برحسب
درجه پیشرفت عقلی
خود خدا را دیده
اند. و تجلُیات
الهی سطوح
سمبولیک
مفهوم عقل بشری
از خداوند میباشد،ولی
ذات خداوند بقول
پیامبران نور
الأنوار میباشد.
پس تجلّیات
الهی شاهدان
شهودها نیز
تجلّیات
نورانی میباشند.
که در نظامهای
معقول تر برای
انسان دارای
قدرت برداشت
عقلی بیشتر میباشد.
چه این نور
شهودی بصورت
ستاره وماه
وخورشید و
کهکشان باشد، یا
حتی بصورت
انسانهای نورانی
در صورت رؤیائی،
و در بیانات و
عقل واخلاق و
رفتار، که در
اولیای الهی دیده
میشود. که هر یک
از شاهدان
انوار الهی برحسب
سطح تعالی
تجلّی شهوئی خود،
برای دیگران
(تجسّم صفاتی)
الهی برای
سالکان و
باورکنندگان
علم الیقینی میگویند.
و چون اوهام و
تصوّرات
انسانهای
جاهل وکودک در
عقل، بصورت دیدن
مادی نیست. ولی
دیده وهمی و ذهنی
آنان هست. پس شهود
سالک الهی را
از گونه اوهام
خود میداند. و
کسانی که ریاست
طلبی و تحکّم بر
دیگران را با ظاهرعلم
ونمایش هنرهای
خود، عقاید خویش
را بر انسانهای
ساده تحمیل میکنند.
که آخوندهای
مذهبی با نمایش
روحانیّت
کاذب و تقدّس
ریاکارانه و
تسبیح و
سجّاده خود
انسانهای
ساده لوح را بسهولت
فریب داده اند.
درحالیکه
بقول پیامبر
آخوند ابلیس
در لباس

وتلبیس
کاذب ظاهر خود
میباشد. درحالیکه
لبریز از فساد
و گناه میباشد.
و روزبروز
گناه کاری بیشتر
میکند، که
سراشیبی
کارماهای ژنتیک
روحی آنان
بسرعت سقوط مینماید.
که بقول پیامبر
پس از مرگ بشری،
مسخ میمون و خوک
بهترین بخت و آینده
آنان برای
تولد مجدد
بجهان میباشد.
که حیوانات اکنون
در حال ادامه
زندگی نوعی خود
هستند، که چون
عاقبت بنوع
بشری بجهان
متولد گردند
که سلوک الهی
با عقل و
اراده نمایند.
وتنها انسانهای
سالک شاهد
قائم، در عصر
انسانهای نوع فوق
بشری فرشته
گونه متولد
شوند، تا در
ولایت هفتم
مهدوی نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد،
ادامه سلوک با
عقلهای نیرومند
تر بدهند، که
بنور ربّ أعلای
رحمان و عرش
ربّ برتر از
رحمان نیز
برسند.

زندگی نوع بشری
برای تأمین
حدأقل شرایط لازم
امکان حیات و زنده
بودن در تن
خود و اولاد
خود میباشد. و
تأمین حدّ
أکثر نیازمندی
برای تکامل
ژنتیک روحی است.
که با پاکسازی
روان در تخلیه
وتحلیه و تجلیه
های هفتگانه میتواند
بسطح عقل و
درجه الوهیّت
ربّ النوع نور
قائم و تا نزدیک
سطح ربّ النوع
فوق بشری
رحمان در شهود
هفتم عرشی خود
گردد. برخی را باید
تذکّر داد که
دارای قدرت
تکامل روحی
والهی میباشند،
ولی غافل
مانده که باید
بیدار گردند. ولی
انسان عاقل میتوانند
از خود پرسش
کند که آیا
خود در شرایط عقلی
واحوالی کنونی
آیا میتواند
از جمله کسانی
باشد که بمراتب
الهی نزدیکتر
شوند. آنگاه
با عقل الهی و
الهامات تازه
و انگیزه های
باورنکردنی که
در روان و دل
بوی الهام میرسد،
بسرعت بیشتری
برای شناخت
قدرت خودش
آگاه میگردد. که
سلوک الهی
بکنند و چگونه
دستورات سلوکی
و عملی پیر
کامل الهی
زنده خود را انجام
بدهند. زیرا
اعمال عبادی
تنها نیست،
بلکه بقدرت
عشق ورزی و
اراده و باوری
انسان از آنچه
بدنبال یافتن
آن میباشد. پس
عاشق تر و جدّی
تر و صبور تر
در تحمّل رنج
کسب حقایق الهی
که اصطلاحا
بلایای سلوکی
هستند، سریعتر
بسطوح بالاتر
الهی میرسند. که
گاهی با هفت
سال وحتی
کمتر، دوره
سلوک انسان
منجر برسیدن
بشهود نهائی میسّر
خود میشود. و پیر
الهی اورا کمک
میکند. که پیر
کامل تجسّم
فرشته الهی
زنده برای
سالکان خود میباشد.
که چه فرمان یزدان
چه فرمان شاه الهی
سالک است. و
تنها برای باورکننداگان
در پیمان سلوکی
با اولیای الهی
هستند. ونه
برای دیگران نا
باور الوهیّت آنان.
چون آنان خدا
را باور
ندارند ویا
آنطور که
هوسها وعقده
های آنان
تصوّر خدا را مینمایند.

برای
انسان صاحب
عقل سلیم و
سالم روشن است
که هرچه علم
کشفیّات جدیدی
پیدا میکند،
گوئی خداند
وجود و معجزات
خود را واضح
تر بمخلوقات
خود نشان میدهد.
گرچه این علوم
مادی باشند. ومطالعه
ترکیب داخلی
أتم که واقعا
انسان عاقل را
بمرزهای عرش رحمان
جبروت دوم میرساند.
و الاّ با سوء
استفاده از هر
درجه های علمی
أتمی و غیر
أتمی، انسان
را زودتر
بمرزهای أهریمن
جهان و
کارماهای نسخ ومسخ
حقیر مجدد بجهان
میبرد. زیرا
سوء استفاده
از هر سطح علمی
راه پیشرفت
سطوح عمیق تر
را بر خود
عالِم بسته
است. و لذا
مکتشفین سرگرم
لذّت و
برخورداری
رفاهی
واقتصادی
اکتشافات خود،
فرصت ادامه تحقیق
ندارند. شاید
کمتر کسانی
مانند أدیسون
کاشف نیروی
برق، که تا
آخرین لحظات
عمر خود تحقیق
میکرد، ولی دیگران
استفاده مادی
از صنعت برق ادیسون
استفاده میکردند،
و خود فقیر در
مرگ ترک تن
بشری خود نمود.

برای
تکامل ژنتیک
روحی خود، دو
گروه اعمال میتوان
داشت. یکی
انجام ندادن
هر خطا و گناه وفساد
وجهالت، که با
خویشتن داری و
درویشی زندگی
سالکان صادق میباشد.
و دیگری اعمال
مثبت دستورات
سلوکی، چه
اعمال عبادی و
اجرای تمرینات
جسمی و ذهنی و
روانی، که پیر
الهی گفته باشد.
خیرات
ومبرّات بدیگران
و خدمت در راه خدا
از اعمال مثبتی
است، که سالکان
اگر نتوانند
انجام دهند
مسؤلیّتی ندارند،
و الاّ در
درجه آخر کمک
بدیگران است. که
سالک کمک بخودش
تا رسیدن بکمال
را واجب ترمیاند،
و میخواهد
خدمت جاهلانه
چون محبّت
خاله خرسه
نداشته باشد،
که گناه آن بیشتر
از ثواب ان
باشد.

در بیانات فلسفی
عرفای گذشته
آمده که اثبات
صفات نیکو برای
خداوند، عملا
همان اثبات
وجود همان
صفات در خود
انسان سالک میباشد.
و نیز اثبات و
نفی صفات از خداوند،
که باز نفی آن صفات
از خود سالک میباشد،
که بتواند
تشبّه
بخداوند در صفات
کرده باشد. اگر
پیامبران
سفارش علوم را
میکردند،
منظور آنها
علوم مادی نیست
بلکه علوم سلوک
الهی میباشد. ویا
کسب آگاهی
شهودی تجلّیات
شعاعهای
أنوار الهی که
تنها بقصد
خدمت بدیگران
میباشد. و لذا
بقول محمد دو
علم وجود
دارد، (علم
الأدیان) یعنی
سلوک الهی
و(علم
الأبدان) یعنی
طب و امور
مربوط بسلامتی
تن وذهن انسانها،
که بتوانند
بعدا بوظیفه الهی
سلوک برسند.

اعتقاد
بوجود خدا
بشرط سعی
انسان برای رسیدن
بلقای الهی و
شهود تجلّیات
او وکسب صفات نیکوی
الهی است. و
الاّ تقریبا
تمام انسانهای
غیر سالک و غیر
مؤمن وجود خدا
را تأیید میکنند،
ولی خواسته خدا
را در نظر ندارند.
که تنها خواسته
خداوند در ازای
همه امکانات هستی
در اختیار
انسان، سلوک
الهی در تخلیه
وتحلیه تا رسیدن
بتجلیه مراتب الهی،
و رسیدن بحدّ
کفایت از نظر
داوری الهی در
پاکسازی روان در
سالک است. که
منجر بدرجات
هفتگانه شهودی
میباشد. و
دنباله
شهودها را در تولدات
فصول بشری بهتر
آینده، و یا
در نوع فوق بشری
آینده، و پس
از هفت هزار
سال (معاد ) و
عودت بجهان
خواهد داشت. زیرا
عقیده داشتن بمعنی
قبول مسؤلیّت
بیشتر و جدید برای
انسان است، که
گفته خدائی
هست و بدون
درک مسؤلیّت
خود در برابر
خداوند که آفرینش
ها را برای ما
فراهم کرده ارزش
تکاملی گردد. که
بهانه خوبی برای
قهقراهای
کارمائی میباشد.
مانند وقتی که
کسی تصوّر کند
که در هرکاری نیازی
بخدا ندارد. عقل
وامکانات
دارد، که میتواند
تشخیص صلاح
خود بدهد. درحالیکه
عقل وامکانات او
امانتی الهی
هستند، و
مشروط
باستفاده درست
سلوکی میباشد.
انسان در هر
زمان و سطح تکاملی
هنوز طفل برای
سطوح تکامل
بالاتر میباشد.

پس عالِم بی
عمل و بدون نیّت
خیر، یعنی
تکامل روح و
خدا جوئی خود
بدون اثبات
حُسن نیّت خود
درعمل سلوک و
صبوری مشکلات
و بلایای سلوکی
است. که وسیله
تمرین انسان برای
اثبات صدق فکر
ونیّت و پیمان
وسوگند او میباشد.
کسی که علم را
برای کسب مال
بیشتر میخواهد،
هرگز قصد
اثبات تکامل روحی
خود ندارد. مگر
در حدود تعلیم
یک هنر، که بتواند
پول بیشتری
درآورد. یکی از
عِلل خدا جوئی
انسان از زمان
های عصر حجر
تا کنون ترس
از مجازات
خداوند
فرستنده بلایای
طبیعی است. که طرفداران
وجود خداوند
چه پیامبران و
چه آخوندهای
کاذب در روحانیّت،
مبالغه در توصیف
مجازات جهنّمی
ارواح میکنند.
پس انسان در
ضعف تن وذهن و
در شُرُف، مرگ
بیاد خدا و ترس
از مجازات خدا
می افتد. زیرا
خوش میداند چه
گناهانی کرده است.
دروغ گوئی و
ستمکاری
داشته و انسان
صادق با خود و جامعه
و هستی نبوده است.
ولی انسان
سالک وکامل تا
دوره پیری از
نیروی تن وذهن
نیرومند
برخوردار است.
بخصوص که
سرگرمی ها و
أنگیزه های
زندگی بشری نیرومند
هستند. مال
دوستی و شهوت
ودیگر علایق انسان
بشری دارند. پس
کمتر بفکر خدا
و تحقیق و
تفکّر درباره
خداوند میافتد.
ولی در پیری
انگیزه ها ضعیف
و برطرف شده
اند. پس رنجهای
زندگی قابل
احساس شده، در
حالیکه قبلا
بخاطر رسیدن
بآرزوها
تحمّل رنج ها
را میکرده است.
اطقال بزرگ
شده، و همسران
پیر و زشت گردیده
اند. و تن نیز
در تمام
قسمتهای آن
درد مند و از
کار افتاده اند.
پس فکر مرگ و
مجازات و ترس خدا
کاملا مؤثّر میشود.
پس خدا جوئی یک
تاکتیک و فریب
کاری انسان
أهریمنی است،
که بخواهد خدا
فریب بدهد، و
اورا فراموش
کار گذشته های
زشت او میداند.
لذا عملا هیچ گونه
امیدی برای انسان
غیر ساللک نیست.
حتی اگر همه ثروت
جهان را در
راه خدا خرج کند.
که آن ثروتها
در أصل تعلّق بخداوند
دارد.

اما سالک
الهی بخصوص در
جوانی که
بخاطرعقل سالم
خود بفکر این همه
معجزات
ومسائل بغرنج
جهان میباشد. و
عقیده بخدا
سالکان معجزات
الهی را در
هستی و حتی در وجود
تن و ذهن خود
دارد کار خدا
میداند، ونه کار
طبیعت بی عقل
که خوب وبد را بیک
چوب میراند. پس
در سلوک
احتمالی و کمک
خداوند در
معرّفی یک پیر
کامل ره رفته
هر یک از ولایتهای
ششگانه سلوکی،
عملا بسیاری
پرسشهای
بغرنج را درعقیده
بخدا و مصلحت
دانی أبدی
خداوند میداند.
پس برای او
حلّ شده میباشند.
بخصوص آنچه در
فکر واحوال و
حتی در درون تن
خود ملاحظه میکند،
اداره آنها را
کار خداوند
عاقل وتوانا میداند
حتی اگر نام خدا
بر او نگذارد. که
بقول پیامبر،
بزمانه و طبیعت
و دهر بد نگوئید
که خود همان
خداوند است.

انسان در
دوره زندگی
بحرانهای سخت
اجتماعی را
ملاحظه میکند،
که دامن وجود فکری
وتن انسان را
بخود مشغول میکند.
مانند جنگ و
آتش سوزی و
زلزله و بسیاری
حوادث طبیعت،
که گاهی
هزاران را یکجا
می کُشد. و
آنکه زنده میماند
تصوّر کمک ویژه
خداوند بخودش
میداند که در
این میان زنده
مانده ویا معالجه
شده و مشکل رفع
گردیده است. جنگهای
جهانی و محلّی
گرچه بحرانهای
قبل از جنک
خود نیز جنگ سرد
میباشد، هرکس
را بفکر چاره
جوئی وضع
خطرناک خودش میباشد.
بمباران و
حملات دشمن و
کمبودهای
غذائی دوره جنگ
که عامل آشفتگی
افکار انسان
عائله مند، و
بهم زدن آرامش
حیاتی قبلی او
میباشد. پس انسان
آشفته فکر و روان
آماده ترس از خدا
و پناه به او میباشد.
ولی گاهی
حوادث را نتیجه
طبیعت بی عقل
میداند، که خشک
و تَر را باهم
میسوزاند. و
لذا زمینه کشش
بخداوند را در
او کم میکند. تا
بجائی که بصورت
عقیده ثابت
نبودن خدا و
زندگیهای پس
از مرگ میشود. ولی
سالک از روز
نخست آرامش های
اضافی مییابد.
و حتی حوادث
جنگ را سرنوشت
خود و جامعه بشری
میداند. پس عقل
شرایط جنگ را تمرینی
برای حفظ
اعتقاد خود بخداوند
و تحقيق سرنوشتهای
شخصی و جمعی میداند.
همان گونه که شرایط
دوره سلوک
سالکان در
عزلت سلوکی و تنهائی
پُر از مشکلات
است. و خداوند
مخصوص سالک و
از روز نخست پیمان
او با پیر الهی،
حوادثی بصورت
بلا و بتدریج
برای سالک
فراهم میکند. که
اگر سالک بخوبی
تحمّل کرد بلایای
سخت تری مییابد.
زیرا صبوری و
تعقّل در صبوری
برای پاکسازی
روان بشری از عقده
ها و عقیده ها
ضروری میباشد
که در رفاه و راحتی
امکان پاکسازی
بصورت نصاتیح
عقلی بسیار ضعیف
میباشد که عقده
های روانی
براحتی بر حکمتهای
عقلی انسان غیر
سالک و یا سالک
کم کار و
مقتصد با مقاصد
دنیوی غالب میگردد.

کاملان و عرفای
الهی معتقدند
که بلایای زندگی
جهان جهنّمی
چون جنگ و گرسنگی
و بیماری و حوادث
دیگر ضمن
سرنوشت انسان
بخاطر تکامل
طبیعی و پاکسازی
روان حیوانی
انسانهای غیر سالم
میباشد پس در سالک
حوادث طبیعی
کاملا أمری عادی
و طبیعی یعنی معقول
و الهی میباشد.
و اگر باید
رفع مشکلات گردد
در درجه اول
در دیگران رفع
بلایا مینماید
تا از خودش یا حدّ
أقل همکاری و فداکاری
برای چاره جوئی
مشکلات دیگران
مینماید. عبرت
گیری عقلی از هر
پیش آمدی یکی از
کارهای مداوم
عقلی وفکری
سالکان است که
علّت ونتیجه
بلایا را بررسی
میکند و بنفع خود
میداند پس عبرت
گیری عمیق صورت
میگیرد و در غیر
سالکان عبرت گیری
وجود ندارد و چون
مشکلی را حل میکند
یا رفع میگردد
بکلی آنرا فراموش
مینماید و درس
عبرتی از آن
برای همیشه با
خود نگاه نمیدارد.
پیشرفتهای علمی
و تکنولوجی در
درجه اول برای
جنگ طرّاحان
جنگ چول ساز میباشد.
که کشتار
انفرادی
بکشتار دسته
جمعی میرسد پس
شمشیر به بمب
تبدیل میگردد،
بخصوص اگر بمب
أتمی و بمباران
های انفجارهای
خوشه ای بکار
برود پس جنگ طلبان
بفکر خدا نیستند
و مردم آسب دیده
فرصت تفکّر و چاره
جوئی و عبرت گیری
نمی باشند.

حتی مخالفین
وجود خداوند
بطرفداران
وجود خداوند
وانمود میکنند
که جنگ را خداوند
باعث شده و حتی
کار ادیبان را
تنها جنگ
افروزی میدانند
زیرا همه مذاهب
قشری ائدیان غیر
سلوکی در حقیقت
مشرک ودشمن
خدا هستند و
مطیع آخوندهای
قشری أهریمنی
میباشد. پس پیروزی
دین ومذهب خود
را در جنگ میداند
که کاثولیک با
تروتستانت یا سنّی
و شیعه و حتی همه
ادیان دیگر قدیم
تر هر یک
مجموعه ای مذاهب
قشری منحرف از
خواست خداوند در
سلوک الهی میباشند
وهمه باهم در جنگ
و دشمنی تاریخی
هستند در حالیکه
سالکان ولایتهای
الهی ششگانه همیشه
یکدیگر را تأیید
مینمایند و دوست
دارند زیرا همان
راه خودشان را
در دیگران می بینند
و هرکس کلاس
خود تفاوت با دیگر
کلاسها دارد. خداوند
مسؤل عقده های
ستمکاری و تحکّم
بر دیگران و غارت
جهان و جهانیان
علّت عقده های
روانی رهبران
جهان وحتی
مردم عادی میباشد
پس جنگ و دعوای
افراد با
تصوّر مرگ طبیعی
و الهی برای خودشان
میباشد ولی جنگ
طلبان پشت پرده
و مکان امنی
نشسته ناظر جبهه
ها هستند که مبادا
خود آسییبی ببینند.
شاید بتوان
جنگ و بلایا
را انتقام
عادلانه خداوند
برای گناه
کاران دانست
ولی کسانی که
بی گناه در جنگ
و بلایا میسوزند
وسیله صبوری و
پکسازی روان آنها
است گرچه سلوک
الهی نکرده باشند
که کارماهای
جهنّمی ندارند
گرچه پیشرفتهای
روحی و تکامل
نوعی زیاد
ندارند. جنگ مطلوب
خداوند از انسانها
تنها مبارزه با
نفس امّاره خویش
میباشد که هوسهای
آنرا سرکوب
نماید عقاید
آنرا دگرگون
نموده و با خویشتن
داری و صبوری در
بلایای سلوکی
سرعت پاکسازی
روان صد چندان
میشود. جنگ با روان
خویشتن همان ایمان
بخدا است و جنگ
با دیگران
همان بی ایمانی
بخداوند و عشق
گناه و شرو

ستمکاری
میباشد.

علوم جدید سراسر
برای غارت مادی
هستی میباشد و
لذا بقول عرفا
علم حجاب أعظم
است زیرا چون پرده
ای قطور بر ذهن
انسان میشود و
مانع آگاهی انسان
ار ما ورای
پرده های اسرار
طبیعت و هستی
و امور روحی و سرنوشت
های آینده
خودش میباشد. علم
چون شمشیر
بدست زنگی مست
دادن است که قدرت
بیشتر عامل کم
عقلی بیشتر میگردد
تا جائی که اصطلاحا
خون جلو چشم
انسان را میگیرد
تا کشتار بیش از
آنچه آرزو
داشته را تشنه
خون مینماید. اتفاقا
تاریخ بررسی
تاریخ علوم انسانی
نشان میدهد که
اکتشافات اولیه
تمامی علوم
بوسیله کسانی انجام
گرفته که خود ار
طرفداران
وجود خدا و حتی
از شاهدان تجلّیات
الهی بوده وهستند.
ولی بمرور
شاگردان آنان
تحت تأثیر
سلطه عقده ها
و جاه طلبی و ثروت
أندوزی بر خلاف
راه استادان خود
عمل کرده اند. چون
ارسطو شاگرد
سالک افلاطون
پس از بیست سال
تعلیمات عرفانی
منجر بقدرتهای
عقلی و طرح ریزی
علمی وحتی جنگی
شد، که مشاور
اسکندر مقدونی
در جهان گشائی
های او گردید
و کتابخانه های
دنیا را غارت
کرده وسوزانده
است که گوئی
همه علوم از منشأ
عقل یونانیان
بوده است چون کتابخانه
عظیم هخامنشیان
رژیم عرفانی
(آقا منشیان
)الهی که در شوش
بود و یا کتابخانه
عظیم فراعنه
در مصر و در
بابل و نقاط دیگر.
در حالیکه درس
اول افلاطون
ترک دنیا و ثروت
های جهانی
بوده است.

همین ریاست
و تحکّم کسانی
که چون ارسطو
بمقامات علمی
و کشوری خود میرسند
در دانشگاه ها
مقام استادی و
ریاست دارند و
شاگردان خود
را بجای فلسفه
الهی علوم و
حکمت نتایج دنیوی
و ریاست و کسب مال
بیشتر بآنها
آموزش میدهند
که سازمانهای
زیرزمینی چون فراموسیونری
دانشمندان
خطرناکتر از دیگر
سازمانهای دیگر
چون
بانکداران و زورمندان
ورزشی میباشد.
کشمکش ادیان قشری
با علوم نیست
بلکه با فلسفه
میباشد زیرا فلسفه
انسانها ر ا
دور از خدا میکند
ولی علوم اگر در
خدمت دین درآمد
آنگاه مقدّس میشود
و حتی فلسفه دینی
وقتی قابل استفاده
دینی قشری
باشد چون علم
منطق مادی
آنگاه تعلّق
بپیامبران
آنان میباشد. أخوندهای
قشری همه ادیان
و مذاهب غیر سلوکی
خود را عالِم
و خدا شناس میدانند
پس خدا را نادیده
و همیشه
فرستنده پیامبران
واولیای الهی میدانند
که مردم را هدایت
براه خدا کنند
ولی کشیش بی اجازه
وارد زندگی پیروان
کلیسای خود میشود
که درس دینی
داده یا بهانه
گیری نماید. که
شاید در مقابل
سرکیسه بیشتر
نمودن آنان جیب
گشاد خودرا پر
کنند که هرگز پر
نمیشود. و یا
آخوندهای و
ملّاهای دیگر ادیان
و مذاهب که خُمس
اسلامی و عُشر
یهودی ومسیحی
بنام حقّ خدا
و حقّ امام و پیامبر
میگیرند که اغلب
صرف جنگهای
فرقه ای میشود
کشتارهای
قبائل افریقائی
قرن گذشته
بتحریک
دوگروه مذهبی مسیحی
مخالف هم و یا اکنون
دو گروه مسیحی
ومسلمان که بافراد
اسلحه میدهند
که کشتار یکدیر
کنند که همچنان
این وضع ادامه
دارد و شرکتهای
نفتی وکشف طلا
ومعادن نیز
عوامل منحرف مذهبی
را آلت دست خود
دارند.

تمام
کشورها قوانین
قضائی آنها بر
اساس گفنه های
دینی آنان است
که قضاوت آنان
مقدّس بوده باشد
در حالیکه
کتابهای دینی
نوشته خداوند
و پیامبران نیست
که آخوندهای
مذهبی ولو با حُسن
نیّت نوشته
اند تورات قدیم
و اوستای جدید
وحتی انجیل های
مسیحی و قرآن
عثمانی و احادیث
مختلف مذاهب
اسلامی، که هر
یک ( صحیح ) از نظر
خود را میدانند،
همه از زبان محمد
ودر سمت منافع
مذهبی و گروه
های زورمند
جامعه در گذشته
و حال میباشد. سی
سال است که فقهای
قشری ایران
قصد اجرای (
قانون قرآن)
را دارند ولی
خود صدها ماده
قانونی ومنطق
سیاسی نوشته اند.
که گوئی خواست
خداوند میباشند.
و حتی عقل و
(اِجماع )و نظر
جمعی رهبران
را بجای
دستورات صریح سلوکی
خداوند بپیامبران
میدانند. در
حالیکه عقل
آلوده روان و امکان
یکنواختی عقلی
و فکری رهبران
چه رسد بمردم
وجود ندارد که
از دمکراسی و اکثریت
میگویند.

عقل
فراوان بی ایمان
بخدا و دین سلوکی
میباشد گرچه دین
قشری همیشه بنیروی
خود بر قرار
است که همه احزاب
مادی سیاسی نیز
خود را سوسیالیست
مذهبی میخوانند
فلسفه ها می
بافند و گروه گروه
انسانها را فریب
داده دور تر از
خداوند میکنند.
نقش سیاست و عشق
ریاست و رهبری
اجتماع در بسیار
انسانهای
دارای موقعیّت
اجتماعی و
ثروت و تشکیلات
پنهانی، عامل اصلی
و غیر مستقیم
دوری انسانهای
جامعه از خداوند
میباشد. گرچه
آنان را بادیان
ومذاهب قشری دارای
أکثریّت و زورمندی
تشویق مینمایند.
استعمار غربی
در جهان عقب
افتاده علمی
بشکل مبارزات دینی
میباشد. که راه
بکسی نمیدهد
فکر خدا و آینده
پس از مرگ خود
نمایند. زیرا اکنون
باید زنده بود
و پول وامنیّت
لازم است گرچه
بهر یک از تشکیلات
سیاسی ملحق
گردند. متفکّرین
جامعه هر یک برحسب
عقده های روانی
خود تفسیرات و
معانی واژه های
اجتماعی و دینی
و فلسفی مینمایند.
پس انسانها را
بچندین گروه
جدا از هم مینمایند.
که طبیعتا از نظر
اعتقاد بوجود خداوند
و لزوم سلوک الهی
متفّرین از هم
مینمایند. بین
کسانی که خدا شناسی
دارند، افرادی
که ظاهرا بسلوک
الهی میپردازند
چه رسد که قشری
باشند، اینان سالکان
کم کار و کم ایمان
و سست عنصر اعتقادی
هستند که اصطلاحا
(مقتصد ) هستند
که مقاصد دنیوی
در مشارکت در امور
الهی و سلوکی دارند .

نفس
أمّاره انسان
برای ادامه گناه
کاری و لذّت
نوع حیوانی
بشری خود با استفاده
از حقّ آزادی
و نبودن
مجازات فوری الهی
عامل خود فریبی
وفریب همگان میباشد
که هر گناه کاری
دلائلی برای خود
پیدا میکنند
که آنرا علّت
درستی
اعمالشان
بوده باشد. و حتی
ضمن اعمال
مورد پسند
خداوند میدانند
که انتظار
پاداش بهشتی
الهی را دارند.
کاری که همه آخوندهای
مذهبی قشری
بصورت ( کلاه شرعی)
در همه ادیان غیر
سلوکی میکنند
که برخی در مقابل
پول گناهان پیروان
را می بخشند و بهشت
فروشی مینمایند.
و یا با دریافت
خُمس وخرید
نمار وروزه و
حجّ مسؤلیّت
مجازاات الهی را
از عهده فریب
خوردگان خود برطرف
میکند، در حالیکه
مزید گناه برای
این فریب خوردگان
میباشد. و بیشتر
برای فریب
دهندگان در مجازات
الهی سخت تر
کارماهای جهنّمی
جهان میباشد . اعمال
فریب کاری روان
انسان فراوان است
و با گفتن (ان
شاء الله گربه
بوده) رفع مسؤلیّت
نجس بودن خود
را مینمایند و
یا با فروش سیگاری
در مقابل
مبالغ سود ورِبا
میفروشند که خدا
را فریب داده باشند.

جهل انسان
ها بطورطبیعی
هر یک در سطح
فصل نوع بشری
خود هست پس این
جهل تنبلی فکری
مهلک دارد که مانع
ادامه تحقیق
عقلی بیشتر از
احتمالات الهی
ترس از مرگ
دارند از بیسوادی
بدتر کم سوادی
است که آدم کم
سواد تصوّر
دانشمند بودن
میکند. و هیچ انسانی
نمی تواند خود
را جاهل و
نادان و کم
عقل بداند. شیطان
أهریمن طبیعت
ابلیس نفس امّاره
خود انسان است
و الاّ خدای منفی
بنام شیطان در
هستی نیست
گرچه آخوندهای
قشری همه ادیان
ومذاهب بقول پیامبران
همان أهریمن
هستند . اکثرا
در تسلیم منطقی
و فلسفی خود
تصوّر میکنند
که چون گفته ای
را درست فهمیده
اند پس آن
فلسفه نیز درست
است. در حالیکه
أنگیزه ها وعُقده
های انسان همه
گونه میباشد. و
بالآخره با یک
یا چند مکاتب فلسفی
خود را طرفدار
سمپاتیک مکتبی
میداند. که حتی
برای آن جان بازی
هم میکند. کشش بقهقرای
نفس آلوده انسان
چون سقوط سنگی
از بلندی انرژی
آنرا با خود
دارد که سخت
مورد علاقه او
میباشد. پس
انسانها با هر
گناه و خطا
سرعت ومیل شدید
قهقرای مقام
روحی دارند که
پس از دوره زندگی
باندازه زندگی
یک حیوان دارای
صفات منفی میگردند
که بدان نوع
کارما میشود
چون محبوب
آنان میباشد. در
حالیکه در
سالگان راه
الهی کشتن نفس
امّاره شرط
اول برای تخلیه
از گذشته و آماده
تحلیه برای آینده
بهتر میباشد. که
در شرط کافی از
نظر خداوند
بمراتب شهودی
میرسد. سالک
مخالف با نفس
خود میکند و
خویشتن داری مینماید
که بتدریج
خواهد دانست
که کار واجبی
بوده است. از
لذّتهای زندگی
بشری که بهشت
چهارم تولدو تکاملات
پیشین بوده باید
چشم بپوشد تا بهشت
برتر نوع فوق
بشری و شهود تجلّیات
الهی پیدا کند.

اعتراف
بوجود خدا در همه
افراد بصورت
احتیاط کاری است
که ضرری و خرجی
ندارد که ادعای
آن میکند. ولی سلوک
الهی تنها
بمعنی ایمان بخدا
میباشد، که اوم
وهوم و سلوک الهی
در همه ادیان
ششگانه اولی
العزم ها یکسان
است. که کشتن نفس
امّاره تا مرگ
قبل از مرگ
برای شهود نهائی
خود را لازم
برای امکان
کسب تجلّیات
الهی میباشد. عملا
دوری ومخالفت انسانها
در فکر خود از هدف
گفته های پیامبران
اولی العزم خویش
چون زردشت و مسیح
و محمد عامل
مهمی در دوری
از خداوند است.
زیرا بدون
توسّل عبادی و
عشق ورزی سلوکی
از پیر کامل زنده
بمعرفی خداوند
که پیامبر زنده
سالک میباشد،
تنها راه
امکان توسّل
رسیدن بتجلّیات
الهی میباشد. بقول
محمد هر عبادتی
که بدون وسیله
الهی بوده باشد
بخود دعا کننده
باز میگردد و بصورت
او کوبیده میشود.
که صفات نوعی اورا
بحقارت میبرد.
توسّل عبادی
تنها بقصد رساندن
پیام عشق سالک
بخداوند میباشد
که وسیله الهی
خود را ربّ میداند
ولی هنوز
خداوند الله
نمیداند ..

توسعه روز
افزون وسائل رفاهی
و لذّت جوئی و
تفریح که نام تفریح
سالم نیز برآن
میگذارند فکر وتوان
ذهنی و جسمی
انسان را بخود
مشغول ودور از
راه خدا مینماید
اگر که گهگاه
انسان بفکر
تقرّب و کسب
رضایت الهی باشد.
نداشتن استعداد
در تولد کنونی
انسان که کمک عقلی
و بدون کشش و محبّت
بخدا و دیگران
میباشد،
بخاطر ضعف
تکاملات روحی
پیشین آنها است
لذا با کمترین
کمیّت وکیفیّت
از کرامات
بالفعل و
بالقوه متولد شده
اند. گوئی تو
خالی از صفات نیکو
باشند. و اینان
اگر گناه کاری
نکنند چندین تولد
فصل نوعی بهتر
بشری باید بنمایند.
که بتدریج
بطور طبیعی
کرامات
بالفعل و
بالقوّه پیدا کنند
که عقل کافی
برای سلوک الهی
ودرک اهمیّت
آن داشته باشد.
روشهای طبّی و
علمی تقویت حافظه
یا قدرت عقلی
و اعمال شبیه
آن در صورت
درست بودن برای
همان حدود مورد
استفاده زندگی
نوع بشری کنونی
میباشد. و نه برای
زندگی نوع
بالاتر. عقل تنها
با پاکسازی
روان در تخلیه
وتحلیه و تجلیه
است که چندین برابر
نیرومند میشود.
بتعداد
موجودات هستی
دلیل برای
وجود خدا هست
ولی انسان الهی
شهود سلوکی را
دلیل خد اوند
میداند، که دلیل
عمیق دیدن
تجلّیات
خداوناست. که
روح فوق بشری
اورا از هم اکنون
فراهم میکند. تا
خداوند چه کشش
و جذب روحی و فکری
و سمپاتی در انسان
برای شناخت حقایق
الهی ایجاد نماید
ولی خواست خود
انسان مستعد
تسریع جذب و
اجتبای الهی و
کشش او میباشد.
تا خدا که را خواهد
و یار الهی میلش
بکه باشد.

M260

جامعه
شناسی زمینه
رسیدن بخدا

برای
رسیدن مقام
روحی انسانی
بخداوند در
شهود روح
القدس ربّ
النوع و الگوی
کمال، هر کس
از طفولیّت
لاجرم در خانواده
ونیز در جوانی
با فرهنگ و
عقل جمعی
جامعه خود
تربیت و آماده
میشود. که اگر
این شناخت از
جامعه نبود
زندگی آرامی
برای تکامل بیشتر
نوع بشری نبود.
تا با هم رنگی
و سطح عقل
جمعی جامعه را
داشت. ولی
بطور قطع که
نباید جوان
عاقل وسالم
همچنان در سطح
عقل جمعی
وفرهنگ عوام
باقی بماند. و
باید بفرهنگ
عرفانی و الهی
تر اولیای
الهی هر شش
ولایت سلوکی
وکاملان شاهد
تجلّیات شهودی
هر ولایت نیز
رسید، و برای
تولد فصل نوعی
بشری بهتر
بعدی و در حدّ
آقل لازم رسید
که بکسب لوازم
تا شرط کافی
جامعه شناسی
وعقلهای
مربوطه
بالاتر تا نوع
فوق بشری با
شهود ششم قائم
پیش رفت. والّا
در جامعه عامیانه
انسانی و یا
به شکل عقاید
فلسفی عقدهای
گوناگون،
بخصوص در
مذاهب و ادیان
قشری غیر
سلوکی که هیچ
ربطی بخواسته
خداوند ندارند،
پس عقاید
خرافاتی انسان
جوان کم تجربه
عقلی را
نخواهد گذاشت
که هیچ زمانی
باهمیّت سلوک
الهی و زندگی
و فرهنگ اولیای
الهی و شانس
کسب مراتب
تجلّیات
شهودی هفتگانه
میسّر نوع
بشری برسد. که
هفت هزارسال
بعد در نوع
فوق بشری با
هزاران برابر
عقل نوع بشری
و در موجودیّتی
چهار بُعدی
برسد. و الاّ
پس از پایان
فرصت زندگی
بشری و انبوه
بیشتر گناهان
و فساد و
انحرافات
عقلی و روانی با
مرگ طبیعی، که
لا جِرم با
مرگ با جُرم
های خود دوچار
کارماهای نسخ
بدتر بشری و
مسخ مسخره شدن
حیوانی چون میمون
و خوک، حتی
بفسخ و
گندیدگی
گیاهی ورسخ جمادی
و وسخ چون چرک
تحت جمادی دوچار
میگردد. که دو
باره زندگی
انواع حقیر
گذشته خود با
سقوط مقام
نوعی ژنتیک
روحی نماید. که
صدها هزار سال
و حتی
میلیونها و
بلیونها سال طول
خواهد کشید تا
دوباره و حتی
صد باره، باید
از نردبان
دانواع با
رنجهای زندگی
های حیوانی
جهنّمی جهان،
بهمین سطح نوع
بشری کنونی خود
برسد، که حتما
بشهود نور
قائم رب
ّالنوع بشری
برسد. و با
سلوک الهی در
تخلیه و تحلیه
تا تجلیه با
مربّیان زنده
الهی بمعرفی خداوند،
که تنها ویزای
امکان تولد یک
ژنتیک روحی در
فصول اولیه نوع
فوق بشری و
بصورت
موجودیّت
چهار بُعدی فرشته
گونه خواهد
بود. زیرا همه موجودات
حتی هر موجود
أتمی و گیاهی
و حیوانی عاقبت
پس از کارماها
و تکرار گذشته
ها در آینده
ها لاجرم باید
بدون جُرم
وگارمِه
وگناه روحی شده
بدان برسد.

این
نویسنده
مقالات و
تفسیرات سلوکی
تجربه عمر خود
را که با هر
رنج و مشکلی بود،
مقاله نویسی
کرده ام که اینک
در این مقاله
مجموعه ای از
مقالات این نویسنده
در باره جامعه
شناسی و
مشکلات
انحرافی آن در
فهرست زیر
آمده است و
میتوان آنها
را از وبسایت
این نویسنده
کسب نمود-

تمدّن
مادی و دوری
از تکاملm014                        تضاد
تمدّنها و سقوط
فرهنگی
m015

میراثهای
سنّتی و
أمانتهای
الهی          m017           آخر
الزمان
بشریّت
m028

اختیار
ومسؤولیّتm034                            دین
و حکمت و
سیاست m047

فرهنگ
و سنّت m048                              أخلاق
یا خلِقتهای
جدید m071

فیزیک
و جهان مذهبی m096                     بازهم
فلسفه اسلامی m099

إمام
زمان و تحریف
گفته هاm104                مکاتب
جامعه شناسیm105

مذاهب
قشری
ومیکانیکی
وطبیعی در
فلسفهm118       تاأمنی
و بد بینی در
این جهان غریب m119

دین
اخلاقی و
انجیل
اجتماعی من
درآوردیm123       تاریخ
بشر وسنّتهای
آن m130

إصالت
سادات m136                               تشیّع
یا تسنّن یا
هیچ کدام
m138

إمامت
سیاسی و مذهبی m140                     فتوّت
وجوان مردی در
سلوک الهیm154

عرفان
ایرانی و
تصوّف          m156                     إمام
زمانی که هرگز
متولد نشده m175

آخوندهای
ابلیسی
أهریمنی
m176                 علم
وعالم یا فقیه
و پگیه الهیm182

عالِم
و فقیه کیست؟ m185                          شیعیان
وسنّیان
راستین چه کسانی
هستند؟
m192

غرب
گرائی و تمدّن
و مُدِرن
گردیدنm205               إبلیس
أهریمنی
m215

خیر
و شرّ m 225                                             تمدّن
دین ورزی است
نه شهر نشینی n259

در
خاتمه
امیدوارم
نتیجه مطاله
تنها کسب اطلاعات
بیشتر نباشد. بلکه
برای درک
اهمیّت سلوک
الهی بوده  که با
کمک خداوند و
یک ولیّ زنده
بمعرفی
خداوند در
رؤیا بوده
باشد.