M_Set_06_

مجموعه
مقالات
عرفانی

مجمو
عه مقالات
عرفانی

مقاله 01             نظریه
شهودی سلوکی

مقاله 17             میر
اثها و
أمانتهای
الهی

مقاله 22             رضای
خدایان

مقاله 25             وجود
و هستی

مقاله 28             آخر
الازمان
بشریّت

مقاله 29             مرگ
ارادی قبل از
مرگ

مقاله 30             تصوّر
خداوند

مقاله 31             ذ ات
الهی

مقاله 32             أسماء
الحُسنی

مقاله 33             کنت
کنزا مخفیّا

مقاله 35             د و
دست خداوند

مقاله 37             حلّاج

مقاله 38             مرگ

مقاله 39             رابطه
حقّ با خلق

مقاله 40             وحدت
وجود

مقاله 41             أسماء
الله و پنج تن
آل عبا

مقاله 42            رجمتهای
الهی وطلب از
خداوند

مقاله 43             توحید
ذهنی و توحید
سلوکی

مقاله 44             برتری
های تکاملی

مقاله 45             ما کجا
و خلیل الله
کجا

مقاله 66             وجود
خئاوند واجب
الوجود

مقاله 67             مشیّت
و اراده الهی

مقاله 75             تشبیه
و تنزیل و
تنزیه

مقاله 77             دو
نامه برای
عزیزی

مقاله 78             چند
خاطره عرفانی

مقاله 91             ایمان
و عرفان و
احساسات غیبی

مقاله 92             مباحثی
در تصوّف و
سلوک الهی

مقاله 93             جبروتها
و عالم مثال و
شهود

مقاله 94             اشراق
و شهود

مقاله 95             نکاتی
در باره قرآن

مقاله 96             نیرنگ
پرهبران
مذهبی فاسد

مقاله 98             چند
خاطره پر
اکنده فلسفی

مقاله 99             بازهم
فللسفه
اسلامی

مقاله 104           امام
زمان و تحریف
گفته ها

مقاله 108           ترشّح
مغز یا الهام الهی

مقاله 112           عبادت
و نیطایش

مقاله 118           مذاهب
قشری
ومیکانیکی و
طبیعی

مقاله 122           تطوّر خلاّق
یا تکامل

مقاله 125           دین
سلوکی تنها ر
اه تکامل

مقاله 127           سلوک
الهی روان
شناسی حقیقی
است

مقاله 136           اصالت
سادات
فرزندان
پیامبر

مقاله 137           امام
علیّ د رویش
ونه خلیفه و
آخوند

مقاله 138           تشیّع
یا تسنّن یا
هیچ کدام

مقاله 139           أمر
بین أمرین در
احادیث غریبه

مقاله 140           إمامت
سیاسی یا
امامت       سلوکی

مقاله 141           توصیف
بیشتری از
مولا علیّ

مقاله 142           نکاتی
چند از ولایت
سلوکی محمدی

مقاله 152           عشق
الهی و دوست
داشتن

مقاله 154           فنوّت
و آئین
جوانمردی در
سلوک

مقاله 157           یونگ و
عرفان علمی
وناخود آگاه

مقاله 158           سمبولهای
الهی وشهود
الهی

مقاله 162           برگسون
پا بپای عرفان
علمی

مقاله 166           قرآن
شناسی

مقاله 170           حجّ
أکبر یا حجّ
کعبه

مقاله 174           سلوک
الهی از زبان
پیامبر

مقاله 175           امام
زمانی که هرگز
متولد نشد

مقاله 176           آخوندها
ابلیس أهریمن

مقاله 177            بدون
پیر نمی توان
بسوی خدا ر فت

مقاله 178           شهود
تجلّیات الهی
هدف خداوند

مقاله 179           سلوک
الهی هنمان دین
ورزی است

مقاله 180           اُمّت
تنها سالکان
اوم کننده
هستند

مقاله 181           حدیث
کسا همه حرف
پیامبر

مقاله 182           علم و
عالِم یا فقیه
و پگیه الهی

مقاله 184           نزدیکترین
راه رسیدن
بخدا

مقاله 185           عالِم
و فقیه کیست؟

مقاله 186           کارما
یا جهنّم جهان

مقاله 187           ایمان
همان اوم و
سلوک است

مقاله 188           قرآن
یعنی دو قُرّه
شهودی

مقاله 189           أهل
بیت چه کسانی
هستند

مقاله 190           بهشت و
جهنّم کجا
هستند؟

مقاله 192           سُنّیان
و شیعیان چه
کسانی هستند؟

مقاله 195           فرهنگ
و حکمت در
سلوک الهی است

مقاله 200           از أتم
نت عرش رحمان

مقاله 201           طریقت سلوکی

مقاله 210           اُمّی
یعنی چه

مقاله 212            سلیمان
و تسلیم الهی

مقاله 219           پاک
دلی و پاک روانی

مقاله 220           تاریخ
تحوّل عرفان
الهی

مقاله 224           خدا

مقاله 225           خیر و
شرّ

مقاله 226           خرقه
صوفی

مقاله 232           سلوک الهی

مقاله 235            شاهد
شهود

مقاله 239           تصوّف
و صوفی

مقاله 241           عرفان
زبان فلسفه
الهی است

مقاله 242           علوم
فیزیک در
برداشت
عرفانی

مقاله 248           فلسفه
الهی و عرفان
سلوکی

مقاله 257           بینش
کلّی یا وحدت
وجود

M001

نظریّه
سلوکی شهودی

خدائی
هست و هدفی
دارد . و طرحی
أزلی و أبدی
بنام ( کن
فیکون ) برای
هدف خود دارد .
آفرینش هستی
لحظه بلحظه
ادامه دارد .
تدبیر لحظه
بلحظه نیز
هست. برای حفظ
موقعیّت وجود
قبلی یک موجود
و برای دادن
تغییر تدریجی هر
موجود در
هستی، و
بالأخره برای
حفظ و ثبات
تغییرات
حاصله بوسیله
خداوند صورت
میگیرد که
قیومیّت اورا
تشکیل میدهد . و
تدبیر الهی از
موجودات نیز
از خارج
موجودات هست.
مانند کار هر
باغبان برای
کشت خود . و
مهمتر که از
داخل موجود
تدبیر امور و
تغییرات را در
هر موجودی ایجاد
میکند . زیرا (خداوند
داخل هستی )
تدبیر رااز
درون موجود
انجام میدهد ،
که ما آنرا
خود سازی یا خود
ترمیمی وخود
زائی میپنداریم
. هدف أصلی
خداوند تکامل
ارواح است. که
بوسیله خداوند
و بکمک خود
موجود میباشد
. ولی هرچه ( اراده
و عقل ) موجود
بیشتر میشود
کار تدبیر
الهی با موانع
روبرو میگردد
. گرچه اراده و
عقل انسان نیز
دست خداوند
است. ولی تنها
در نوع بشری است
که خداوند مخصوصا
آزادی اختیار
یا عدم اختیار
و یا خویشتن
داری را بآن
داده است.

تکامل
یک تغییر است
ولی نه تغییری
تراکمی کمّی وماهوی.
و حتـّی نه
تغییر معنوی
یا انتزاع ذهنی.
بلکه تغییری
مینوی و روحی
است. یا همان تغییر
در أصل و ذات
واقعی انسان که
ملکوت وجود
ناسوتی انسان
را تشکیل
میدهد.که این
أصل ملکوتی
بچشم ما نمی
آید. و بسختی
با کمک عقل و
تصوّر باورانسان
میگردد .
تکامل حرکتی
جوهری و ذاتی
یا روحی و نوع
بشری و از
مقام الهی یک
موجود است . که
هر موجودی در
هستی در واقع یک
تجلّی الهی و
ازبرخی صفات
الهی میباشد.
و هر موجودی
باید بسوی
کمال برتر
نوعی وطبق الگوهای
از قبل آماده
پیش برود. نه
اینکه بایستد تا
کمالات بسوی او
بیایند . عدم
حرکت ذاتی
وجوهری انسان
بسوی کمالات،
یعنی مصرف و
اتلاف کرامات
و امتیازات
تکاملی
تولدات پیشین
و تکاملات
روحی میباشد.
ولذا طبیعتا
باید آماده قهقرای
نوعی مجدد
گردد. که پس
ازمرگ نوع
بشری کنونی
خواهد بود. هر
درجه قهقرا
وکارما شدن،
باز یک روح
فردی همیشه
زنده وبا
تجدید حرکت
تکاملی و بطور
طبیعی روبرو
میباشد. لذا
کاروان أبدی
موجودات
همیشه بر قرار
است. ولی برخی
از مسافرین
این کاروان که
تنبلی و
خودسری دارند
، اتلاف و
اسراف در
کرامات
بالفعل بشری خود
میکنند. که از
بهشتهای
ارواح جلوتر
رفته کاروان،
بانواع عقب
وحقیر تر
منتقل میشوند.
که تکرار
گذشته ها را
در آینده ها
بنمایند. مثل
اینکه کسی در
حرکت بلنگد، ولی
عاقبت ناچار
با کاروان
تکامل هستی
براه میافتد.
و رأس این
کاروان
تکاملی ودر
نهایت ،اکنون
نوع بشری است.
ولی باز در
رأس این نوع
بشری،
پیشروان یا کاملان
الهی واصلان
سلوکی،
بنهایت شهود
واجب نوع بشری
در نور قائم روح
القدس و عرش
ربّ آینده
رحمان هستند.
که در طریقت
محمدی و با
ولایت سلوکی
است ، و نه با
ولایتهای فقهای
سفیه مذاهب
قشری اسلامی.و
هر کسی
میتواند بدان
شهودهای
هفتگانه برسد
،که هر روحی
باید برسد. و
نیز میتوان
گفت که آغاز
دور دست این
کاروان از نظر
ما، قبلا در
سلسله انواع
حیوانی ،ودور
تر انواع گیاهی
و انواع
جمادی، و
فراوان انواع
تحت جمادی
بوده که بنوع
بشری رسیده ا
ست .و این قافله
متّصل بأبد بی
ابتدا از
آفرینشهای
مدام یک روح
انسانی است. و
گرچه در ٥٥
قرن دیگر نوع
برتر فوق بشری
فرشته گونه در
جهان پیدا
میشود. که دین
ورزی و تکامل باز
برتر روحی
آنان با طریقت
وولایت الهی
مهدی موعود
محمد واولیای
الهی پس از او
خواهد بود. ولی
انسان بشری در
سلوک الهی
تربیت لازم
تولد در نوع
فوق بشری را
باید فرا
گیرد. که
کرامات بالقوّه
خود را تحقّق
بدهد. زیرا
نوع بشری باید
تربیت روان
ناخودآگاه و
روح نامرئی
بشری خود کند.
که روان انسان
وهر موجودی،
آصل وماهیّتی
الهی وملکوتی دارد
که قدر خود را
نمیداند . لذا
هر کمبودی در
تربیت روحی انسان
بشری، لبریز
از آثار منفی
وکمپلکس وعقده
ها جدا از
تربیتهای
جسمی و
بهداشتی
حقیرتر میباشد.
همان طور که
نوع میمون از
نوع بشری عقب مانده
است . نوع بشری
نیز با عدم
تکامل سلوکی و
شهودی در روان
خود، در
تولدات مداوم
بعدی از نوع
فوق بشری عقب
خواهد ماند. و اینک
ما در مرحله
برزخ و میانه
ای هستیم، که
تربیت نوع فوق
بشری آینده
خود را باید
فراهم وزمینه
سازی کنیم .
وحتی ما اینک
(جنین) نوع
آینده فوق
بشری میباشیم.
نوعی که هنوز شایستهگی
آن نوع فرشته
گونه نشده
ایم.

و این
سلوک الهی در
این نظریّه
میباشد که
خداوند خود
پیشنهاد کرده .
و هدف سبقت
گرفتن از زمان
و با کمکهای
الهی و تدبیر
او، برای
تسریع در
رسیدن بنتایج
تکامل روحی
نوع بشری
میباشد. بالأخره
برای بیمه شدن
از قهقراهای
طبیعی و فطری
در کارماها .
بخاطر عدم
تکامل ارادی
وسلوکی، و
افزایش گناهان
تکاملی و
خطاها و
انحرافات و
فساد بیشتر در
خود آگاه
وناخودآگاه
ما است . پس باید
هرچه زودتر
بسلوک الهی
پرداخت و بنتایج
شهودی آن
رسید. تا در
اواخر عمر
بشری خود آرام
و سالم بمانیم
و زمینه لازم
برای نوع فوق
بشری آینده
خودمان آماده
کرده باشیم . و
الّا چون جنینی
سقط میشویم و
هم اکنون از
رحم نوع فوق
بشری سقوط نوعی
خواهیم داشت
.و بانواع
حقیر تر
حیوانی مسخ
میگردیم. تا
دوباره و حتی
صد باره گذشته
ها را در
آینده ها
تکرار
مینمائیم . تا
عاقبت وحتما
بهمین وظیفه
واجب الهی خود
بشهود ربّ النوع
قائم روح
القدس، ایدآل
کمال الهی
میسّر برای
نوع بشری
برسیم. که
اکنون بسیار انسانهای
سرکش الهی ؛
با داشتن
کرامات و
امکانات عقلی
حاضر بدان وظیفه
طبیعی و بنفع
خود نیستند.
ولی با کمی تعقّل
و آینده نگری،
میتوانیم
انجام بدهیم.
و صدها هزار
سال در کاروان
هستی جلو
بیفتیم .

وضع
نهائی تکامل
ذات و روح
موجودات، پس
از بی نهایت
انواع فوق
بشری درپیش، و
تا أبدیّت بی
انتها خواهد
بود .که چون
روح فردی
بتواند بصادر
اول ربّ الإرباب
در لاهوت
رسید؛ واز بی
نهایت
جبروتهای الهی
گذشت تکاملی
نمود. که
پایان هدف
خداوند برای
آفرینشها خواهد
بود. هدف بعدی
خداوند پس از
این کمالات
روحی را
خداوند
میداند. زیرا
خداوند در
هدفهای خود نیز
نامحدود است.
و لذا تکامل
نوعی آنهم در
کره زمین،
زمینه سازی برای
هدفهای برتر
خداوند است . و
حتی مطلقا
نمیدانیم که
نوع فوق بشری
آینده چگونه
خواهد بود.
وبا هر نظریّه
و تصوّر ما
ولو کلّی، نمی
توانیم از آن پیشگوئی
نمائیم . زیرا
جنین در شکم
مادرش، چگونه
میتواند از
بیرون شکم
مادر بداند؟
چه رسد بامور
دیگری چون
سرنوشتهای
آینده نوعی
مادر خود . هر
نوع خبر از
وضع نوع بعدی ندارد.
و الّا اگر
بداند برایش
وظیفه رسیدن
بآن مطرح
میگردد،زیرا
دانستن
مسؤلیّت است.
در حالیکه
انواع بعدی بی
نهایت باشند،
چگونه تصوّری
از آینده
دورتر داشت؟
ولی قطعی است
که در پیش
برای موجودات
هستند . و
نباید منکر
آنچه که
نمتوانیم
چیزی از آن
بدانیم بشویم
. کافی است بگذشته
های تکامل
نوعی خود نظر
کنیم . که روح
فردی انسان در
صورتهای نوعی جمادی
وگیاهی و
حیوانی بامروز
بشری بالا
آمده است. و هر
کرامت و امکانی
در هر گوشه
جسم و ذهن
خودآگاه وروان
ناخودآگاه
انسان، سابقه
تکاملی خود را
در انواع قبلی
که تولد داشته
ایم بدست
آورده است . چه
بسا بتوان از
حافظه روحی که
ژنتیکی میگوئیم،
گذشته ها را و
لو أندکی بیرون
آوریم. مانند
هیپنوتیزم. و
یا در احوال
ویژه سالکان
در هنگام وحدت
وجود خود با
وسائط ووسائل
توسّل الهی خویش.
آنگاه که سالک
خود را در
میان نمی
بیند، تا
گذشته های خود
را بیاد آورد .
و حتی اگر این
أرواح رسیده
بپیشرفتهای سلوکی،
که مسابقه با
زمان را داشته
باشند،
قسمتهائی از
هفت هزار سال
آینده را
میتوان نیامده
دید . گرچه
سمبولیک وکلّی
و رؤیائی باشد
. وهرکس نیز
تجربه ای از تصوّرات
ویا رؤیا و
احوال خاص
خودرا دارد.
که سالها بعد
همان را تکرار
شده مییابد .
که اینها را
من نهیب های
وجدان بیدار
شده انسان
بوسیله
خداوند میدانم
. و تذکّر و
یادآوری الهی
میگویم. و
برای تکامل
روح
فراموشکار
انسان مستعد
میباشد .

نظریّه
شهودی و سلوکی
که این
نویسنده مطرح
میکند، الهام
از روش اولیای
پیشین و
حکمتهای
آینده  نگری
پیامبران است.
بخصوص در حکمت
عملی طریقت
ولایت سلوکی
محمدی . که در
قرآن و أحادیث
پیامبر
واولیای
محمدی و در
تصوّف ایرانی یا
آریائی است که
نیاز بتفسیر و
تشریح سلوکی و
شهودی بزبان و
عقل امروز
بشری دارد .
این نظریّه
شهودی بموجب
هدف خداوند
چنین میگوید.
که هدف از
آفرینش هستی و
موجودات
میباشد. از
زیر أتم و
بالاتر
هارسیدن
بکمالات و
تکاملا ت روح   بشری
بوده است.
یعنی از أزل
تا کنون هرچه
تکامل دست
داده ،تمامی
آنها در ژنتیک
روحی نوع بشری
حاضر هستند.
بخصوص در فصول
آخر نوع بشری،
که آماده رفتن
بنوع فوق بشری
آینده میباشد.
ما أکنون از
هدفهای فوق
بشری خود نمی توانیم
چیزی بدانیم. ولی
تکامل روحی فعلی
بشری ما زمینه
آماده و مناسب
برای نوع فوق بشری
است. پس انسان
اکنون آخرین
تکامل نوعی
روی زمین است،
و أشرف
مخلوقات که از
آزل آغاز
گردیده است .
حتی اگر بیرون
از کره زمین
هجرت کند
دنباله تکاملات
فوق بشری صورت
خواهد گرفت.

زمین
شناسان علمی
میلیونها سال
برای پیدایش حیات
گیاهان و
انواع
حیوانات
سابقه
میدانند. ولی
هنوز قبل از
سرد شدن کره
زمین،
حیاتهای جمادی،
و حتی بی
نهایت انواع
قبل جمادی
بیرون از کره زمین
میتوانسته
بوده باشد.
همیشه در عالم
بی نهایت و
مطلق، مجموعه
زمانهای بی ابتدای
گذشته أزلی،
در مقایسه با
آینده های بی
نهایت در
أبدیّت، چیزی در
حکم صفر
میباشد. و
بالأخره تکاملات
گذشته بامروز
بشری ختم
نمیشود.و پنجاه
و پنح قرن
دیگر انتظار
ظهور نوع فوق
بشری را دارم .
و تفاوت عقلی
و دیگر کرامات
جسمی و ذهنی وروانی
آنها با نوع
بشری، خیلی
بیشتر از تفاوت
عقل نوع میمون
با عقل
وکرامات نوع
بشری است. در
حالیکه انواع
فوق بشری در
بنهایتی و
کثرت متوالی،
هریک ازنوع
قبلی هزاران
برابر
امکانات در
جسم وذهن
وروان و تجلّیات
شهودی دارد .و
تنها
شایستگان هر
نوع پس از
کمالات ربّ
النوع خود،
میتوانند بنوع
بالاتر برسند.
و برای خروج
از نوع بشری وبرای
ورود و رجعت
فوق بشری
بجهان، داشتن
شهود و ایدآل
کمال نور قائم
ربّ النوع
بشری، یا همان
گبریال مسیح و
روح الأمین یا
روح القدس
ضروری است. و
تنها با طریقت
سلوکی محمد
وبا ولایت
سلوکی محمدی،
ونه با
ولایتهای قشری
مذاهب
گوناگون اسلامی.
وپس از پنج
شهودهای مقدماتی
ولایتهای
سلوکی
پیامبران
اولی العزم،
میتوان بنور
قائم، ویزای ورود
بنوع فوق بشری
و تولد عظیم
تر در جهان
رسید. انسانها
در تولدات
مکرر فصول
فراوان نوع
بشری، میتوانند
ببرخی از
مراتب شهود
مقدماتی را رسیده
باشند . ولی
هرکس باید این
آزمایش را در
خود بکند، که
تا کجا تعالی و
تکامل شهودی
داشته ،تا
امروز بتواند
بتجّلیات
بالاتر تا
قائم برسد .
والّا در
آینده های
بشری با
نسخهای بهتر
متولد خواهند
شد.

ماجرای
تکامل
صورتهای نوعی
جریانی جدا از
تکامل روح
فردی در طبیعت
میباشد. که
داروین
تقریبا
بدرستی بیان
تکامل
صورتهای نوعی کرده
است. ولی یک
روح فردی مدام
از صورتهای نوعی
موجود در
جهان، بعنوان
قالبهای تازه
ای برای تکامل
مینوی
وملکوتی خود
استفاده
میکند. و هربار
با یک مرگ
نوعی بنوع
دیگری بالاتر
متولّد
میگردد. یک
ویروس و حتی
حقیر تر در
نوع ،عاقبت
تمام سلسله
انواع را بالا
میآید. و در
نوع بشری همان
وظیفه فطری
خود را انجام خواهد
داد، که باید
فطرتا بدهد. گرچه
روحی چون
انسان مخالف
تکامل روح
خود، بارها
دوچار کارما
وتکرار تولد را
خواهند داشت.
درحالیکه
امروز ممکن
است ما انسانها
در چنین وظیفه
طبیعی و أمر
ضروری فطرت روان
خود وبرای
أبدیّت خود
کوتاهی کنیم .
اگر تخلیه و
پاکسازی آثار
منفی گذشته
ها، و تحلیه
با کسب اخلاق
نیکو و الهی تمدّن
و عقل مناسب
نوع وتولد
آینده کند.و
بالأخره با
تجلیه از هفت
شهود تجلّیات
الهی میسّر
بنوع بشری
رسید.

ابتدای
کشف این شهود
وتجلّیات الهی
در آدم یا
کیومرث
اوّلین پیامبراولی
العزم، تا
محمد ششمین و
آخرین پیامبر
اولی
العزم،این
هفت
شهودومدارک
پذیرش خداوند
برای نوع بشر
تکمیل گردید.
ویزای ورود روح
انسان بنوع
فوق بشری آینده
را هم أکنون
باید دریافت
نمود. اگر
امروز انسان
بطور
داوطلبانه بسلوک
الهی، برای
تکامل روح و
ژنتیک ذاتی
خود
نپردازد،لا
جرم مجرم
وگارمه
کارمائی
بقهقراها
،برای تجدید
تکاملات
طبیعی،در
زندگی های پر
عذاب جهان
دوچار شده ،تا
باز بنوع بشری
و همین وظیفه
الهی خود
برسد. وظیفه
سلوک الهی تا
شهود ششم قائم
روح القدس
باید انجام
گیرد. و الّا
قهقراهای نسخ
بدتر
بشری،ویا
تکرار مسخهای
حیوانی و حتی فسخ
و گندیدگی
گیاهی و یا
رسخ جمادی و
حتی وسخ تحت
جمادی دارد که
میلیونها سال
بدرازا میکشد.
ولی برای
خداوند این
زمانها لحظه
ای بیش نیست.
برای انسان
ویا روح بشری
اوطول زندگی
محسوس است
.زیرا رنج
زندگی جهنّمی
جهان را دارد. انسان
اگر مست لذّات
گردید زمان
کوتاه بنظرش
میرسد. ولی
سالک الهی در
حالت وحدت
وجود خود زمان
بکلّی معنی
نخواهد داشت.
و لذا یک روح
نجات یافته پس
ازمرگ
بشری،در لحظه
ای هفت هزار
سال را طی خواهد
کرد. زیرا
رنجی ندارد که
زمان را دراز
بداند .
سالکان الهی
موفّق در کسب
شهودهای
تجلّیات الهی،
و در طریقت
آخر سلوک محمدی
،آماده رجعت
فوق بشری هفت
هزار سال بعد در
جهان خواهند
بود . و راه
أبدیّت بهتر
آینده، در
برابر روح
گشوده میشود .
کاری که یک
سالک الهی
میکند همان
است که کاری
نکرده باشد.
مگر پاکسازی
آثار منفی
اعمال
خودسرانه. ویا
هرچه بیشتر
آثار مثبت
ژنتیک روحی
روان خود را بیفزاید.
یعنی سالک
الهی
آزادیهای خود
را آزادانه
رها میکند، و
آنها را تحویل
مربّی الهی
خود میدهد.

تکامل
نیز انواع و
درجاتی دارد.
تکامل جسمانی
ومادّی، و
تکامل ذهنی و
انتزاعی خود
آگاه، و تکامل
نفسانی یا
روانی ناخودآگاه
. باز تکاملات روح
در آینده ها
در تولّدات
مکرر در جهان
ادامه دارد.
فعلا انسان
بشری سه بعدی
است. ولی در
نوع فوق بشری
چهار بعدی
خواهد بود.
زیرا روح القدس
او (بعد چهارم)
تازه ،
باامکانات
حیاتی و الهی عظیمی
خواهد بود.و
مراتب جسم و
ذهن و روان
حیوانی انسان
بشری، قادر
بدرک و کسب
صفات حیاتی
بعد چهارم،
وبدون سلوک با
ولایت سلوکی نیست.
ولی در تکامل
جسمی امور
بطور طبیعی
پیش میروند. و
تحوّلات و
تغییرات
ژنتیکی غریزی
میباشد. که در
کنترل انسان
نیست. گرچه در
ورزش و
معالجات،و یا
در آلودگی
باعتیادات، ممکن
است تغییرات
تکاملی جسمی
کند تر یا
سریعتر شود.
تن نوعی انسان
بطور کلّی
پیشرفت ویا
تغییرات منفی را
دارد. و تأثیر
چندانی در کلّ
تکامل صورت نوعی
در جسم ندارد.
و انسان نیز
قدرت کنترل
آنرا ندارد.
صرفه جوئی در
مصرف امکانات
حیاتی،شاید
در طول عمر
مؤثّر باشد؛
ولی عرض عمر
در کیفیّت و
لذّت زندگی؛ و
بالأخره در
عمق عمر،که در
ابعاد مینوی و
روحی وأبدی آن
میباشد. که
هدف درویشان و
سالکان الهی
میباشد. ارزش
طول و عرض عمر
را دگرگون
میکنند. و
الّا سنگ و
کوه میلیونها
سال عمر
طولانی دارند
ولی عرض عمر
را ندارند. چه
رسد که عمق عمر
را چون مراتب الهی
شده داشته
باشند. این
انسان عاقل و
سالک و آینده
نگر است که
میتواند عمق
عمر در أبدیّت
الهی را داشته
باشد .و با کسب
کرامات و شهود
تجلّیات الهی
و برای
تولّدات نوع
فوق بشری
آماده میشود.
و حتی طول و
عرض عمر را
قربانی عمق
عمر مینماید.
در حالیکه
عملا در کسب
عمق عمر، طول
وعرض عمر نیز
بسیار افزایش مییابد.
بقول پیامبر
همان قدر عمر
که در راه خدا
مصرف
شود،بیشتر از
آن نیز عمر کسب
میشود. زیرا
آرامشها و عقل
و احوال ویژه
تازه،در خدمت
طول عمر و عرض
عمر انسان نیز
هست. چه سود
انسان عمر
طولانی در
زندانی داشته
باشد. و یا
انسانی آزاد
باشد ولی عقل
کافی نداشته
باشد، و یا
عقل هم داشته
باشد ولی
نتواند راه
استفاده درست
از آنرا برای
بهتر شدن و
بهره گیری از
عقل خود بشناسد
.

در سلوک الهی
بپیشنهاد خداوند
و با معرّفی
پیر کامل
الهی،و عبور
از مراحل
تخلیه و تحلیه
تا تجلیه،
انسان میتواند
تمام کرامات
بالفعل،و
تمام کرامات و
امتیازات
جسمی و ذهنی و
روانی خود را
بکار بیندازد.
تا هم روح
الهی بعد چهارم
آینده را
بیابد،و یا آنچه
سوخت کرامات
کرده آنها را
جبران نماید و
فزونی
امکانات
حیاتی پیدا
نماید. مانند
حرکت اتوموبیلی
که اگر هرچه
بیشتر پیش برود،سوخت
مخزن آن بیشتر
گردد. غیر از
صرفه جوئی و
کاربرد عقل در
تغییرات
جسمی،بقیّه عوامل
تغییر دهنده
در اختیار
غرایز ژنتیک
جسمانی و حتی ژنتیک
روحی است. و
همه آنها نیز
در تدبیرات الهی
برحسب
سرنوشتها
است، و تا حدّ
أکثر از فرصتهائی
که در زندگی
کسی برای
پیشرفت وجود
دارد. و کسی هم
نمیتواند
بحال مطلق از
کرامات الهی و
صفات حیاتی برسد.
تکامل جسمی و
سلامتی آن
برای آغاز
تکامل ذهنی و
سلامتی ذهن، و
سپس تکامل
روانی با
تکامل سلوکی
لازم است . پس
از تکمیل جسم
طفل در نو
جوانی آغاز
تکامل ذهنی
است .و در
بالغان آغاز
تکامل روانی
با سلوک الهی
مطرح میگردد.
و لو بقیمت
تضعیف جسم و
محرومیّت آن
از لذّت ها
باشد. با
تربیت روان،
پیشرفت ذهن و
جسم نیز حفظ
شده است. ذهن
باید برای
تکامل روح
حیوانی و
روانی
ناخودآگاه از
آلودهگی پاک
شود . و راه آن
نیز تنها سلوک
الهی است. و نه
حتی روان
درمانی روان
کاوان،چه رسد بدارودرمانی
پزشکان.

برخی میگویند
که عقل سالم جسم
را سالم میکند
. و برخی جسم
سالم را شرط
عقل سالم
میدانند.
درحالیکه هر
دو باهم پیش میروند.
عقل مانند علم
کسبی در مدرسه
و کتاب نیست.
بلکه عقل امری
روحی و ملکوتی
انسان،و مربوط
بذات و ژنتیک
روحی و مقام
تکاملی و الهی
روح انسان
است. که با ترک علم
و اراده در
سلوک ،امکان
افزایش عقل هست
. که با هر شهود
هفتگانه نوع
بشری، یک درجه
عقل برتر و
الهی تر دست
میدهد. که
آنگاه سلامتی
جسم و ذهن نیز
بدنبال دارد.
(عقل کلّی)
محمدی و الهی
در مدینه فاضله
و اتوپیای
کاملان الهی محمدی،
در شهود پنجم
مصطفویو
بطریقت سلوک
ولایت محمدی حاصل
میگردد. ونه
در دین قشری
ومذهبی
اسلامی . زیرا
روح سالک
ملاقات با
مقام الهی مصطفوی
در حوض کوثر دارد
. آنجا که
حدّأکثر عقل نوع
بشری ممکن است
دست بدهد. و
برتر از آن
درعقل بشری
نیست. نوع
بشری جسما در
جنین آغاز
بتکامل جسمی مینماید
.و در طفولیّت
تا هفت سالگی
آمادگی بطور
کلّی مییابد.
آنگاه آغاز
تکامل جدّی
ذهن و عقل
مادی است. ولی برخی
عقب ماندگی نسبی
ورشد ناقص
دارند. و شاید
کسی نیز نباشد
که بتواند
بمطلق
امکانات و
کرامات الهی
ژنتیکی خود
رشد ذهنی برسد
یا تکمیل
نماید. ولی
آنقدر هست که
بیاد تکامل
روح خود
بیفتد، و عهد
الست تکامل
خود را در
تولد
پیشین،با
آخرین تجلّی شهودی
خویش فراموش نکند
که لبّیک
سلوکی بگوید.

آخرین سلّول
بدن انسان در
بیست و پنج
سالگی ودر
پوسته عصبی
کورتکس زیر
پیشانی تشکیل
میگردد.و هرکس
مقداری کمبود
رشد در این
پوسته دارد، و
نتیجه کمی
تکامل روان در
تولد پیشین
خود. و از آن پس
روزی دویست
هزار سلوّل
این کورتکس
میمیرد
وجانشین
ندارد . لذا
قدرت عملیّات عقلی
را مدام کم
میشود. ولی
تنها و با
رحمتهای الهی،سالکان
ولایتهای
سلوکی ششگانه
واصل بشهود
نهائی خود،نه
فقط مرگ
سلّولهای عصبی
ندارند، که
تمام سلّولهای
عصبی مرده در
کورتکس زیر
پیشانی
دوباره زنده و
فعّال میشوند
وکار ساز فکر
و عقل
میگردند. زیرا
سلّول عصبی
تنها در سلوک
و بتدبیر الهی
نوسازی عصبی
دارد. و هسته
سلّول مرده در
کناری قرار
میگیرد.و
سلّول تبدیل
بیک خط
ارتباطی ساده ای
میگردد و نقشی
در تفکّر بهتر
ندارد. و
شاهدان شهود
ششم قائم
بازگشته
بخلق، اولیای طریقت
محمدی،کم و
بیش سلّولهای
مرده عصبی کورتکس
تجدید حیات در
فکر و حافظه و
دیگر کرامات و
عملیّات ذهنی
مییابند. ما
اطلاع زیادی
از امور
عملّیات ذهنی
وروانی
نداریم، که در
تدبیر
مدبّران الهی
هرکس میباشد.
و احوال شهودی
و احوال الهی
اولیا،و قدرتهای
تفکّر و تصوّر
و تخیّل و حتی ابداعهای
فکری درزنده
شدن مغز، وبا
تولد دوم الهی
کاملان پس از
بیداری از مرگ
قبل از مرگ،
برای رسیدن
بشهود قائم
روح القدس
صورت میگیرد.

تربیتهای
ذهنی بموازات
تربیتهای
جسمی، عاقبت
بپیری و
فراموشی و
خنثی شدن
میروند. یا هر قدر
عمر صرف تعلیم
وورزشهای
ذهنی بشود.ولی
با سلوک الهی میتوان
همان قدر نیز
طول عمر
بهمراه داشت.
و لذا شاید
ضمن عمر محسوب
،و در غیر
سالکان اتلاف
عمر وحتی
کوتاهی طول
عمر میشود.
زیرا در ورزش تنها
بدن تربیت شده
،ودر ذهن
وروان إثر
مثبت ندارد.
اما در تکامل
روحی و سلوکی
سالکان،نه
فقط سلامتی
جسم که سلامتی
ذهن را نیز
حفظ میشود و
پیری آن
بتأخیر
میافتد. و پس
ازمرگ انسان
چیزی از
امتیازات جسم
و ذهن و علوم
مادی او باقی
نمی ماند.
زیرااینها
تنها مصرف
جهانی و بشری
در زندگی
کنونی
دارد.ورفاه و
دورتر شدن از
تکامل روح و
تولد بهتر و
بهشتی آینده
روح فردی . و
الّا روح
کرامات سلوکی
و شهودی خودرا
بآینده نوع
فوق بشری
میبرد. و این ژنتیک
روحی در واقع
نامه اعمال و
پرونده انسان
از أزل تا
کنون یک روح فردی
است ،که أصل
موجودیّت است.
و نه تن و ذهن و
متعلّقات
مادی آن .
کسانی که سلوک
الهی و تربیت
روان
ناخودآگاه
خود نکنند،
هرچه برای جسم
و ذهن خود
بکنند، در وقت
مرگ نوعی معدم
میشود. تنها
سلوک الهی است
که تکامل روحی
منجر بعرفان
الهی و عقل
های مربوط
بتجلّیات
شهودی،و نیز
تغییرات ابدی
روحی میشود که
نام احوال
الهی دارد.و
بنوع فوق بشری
هفت هزار سال
بعد میرود. پس
در آغاز عقل
سالم در جسم
سالم است.ولی
در پایان جسم
سالم در عقل
سالم و الهی
تر شده میباشد.
و عقل سالک
غیر از کسب
علم و تجربه
های تکنیکی و
فیزیکی غیر
سالکان
میباشد.ولی
باز ضمن استعدادهای
فهم و ادراک و
احوالی است که
کسب شدنی نیست
. مگر با سلوک
الهی.یعنی با
طرد و پاکسازی
مزاحمان،استعداد
بیشتر و تکامل
روحی تازه، و
با شهودهای
هفتگانه میسّر
نوع بشری است.
و هریک از
شهودها مدرکی الهی
برای یک مرحله
از پیشرفت
سلوکی میباشد
. مانند مدرک
فارغ التحصیلی
از کودکستان
یا دبستان و
متوسطه و
دبیرستان و
لیسانس و فوق
لیسانس و
دکترا هستند .
در تکامل ذهنی
غیر سلوکی،شرایط
تعلیم مدرسی مطرح
است ؛و سراسر
اموری مادّی و
تنها مفید زندگی
مادی انسان در
جهان است.
یعنی علم
وسیله کسب مال
و بهبود مقام
اجتماعی و
ریاست طلبی است.
لذا کسب علم بدون
اخلاق
الهی،انسان
را در مقام روح
جاهل تر
میکند. اما
کسب اخلاق الهی
مسآله ای
اجتماعی غیر
سالکان عوام نیست.
زیرا هر جامعه
ای برای خود
نظام و سیستمی
اخلاقی دارد.
و آنرا درست و
ایدآل میداند
و بقیه را نا درست.
که شاید هم در
محیط دیگری نا
درست باشد. اخلاق
در میان
جنگلهای
افریقا، و یا
اخلاق در بین
اسکیموها و یا
در قبائل کوچک
و جزایر دور
افتاده،
هرکدام برای
خود اخلاق
مناسب درجه
عقل و تکاملات
روانی خویش
دارند . که
آنرا عرف جاری
و قرار داد
اجتماعی میتوان
دانست و تا
حدودی نیز
محترم هستند.
ولی اخلاق
الهی برای کسب
ویزای نوع فوق
بشری را تنها
در مکتب عرفان
سلوکی و حکمت
عملی سلوک
الهی باید جست
. که باهر
مرحله
موفقیّت یکی
از دیپلم های
شهودی را
دارد، که از
خداوند بصاحب تربیت
روحی و اخلاق
الهی میرسد.
مانند گذشت و
عفو و انتقاد از
خویشتن و
صبوری بی
پایان ودیگر
صفات اولیای الهی
میباشد.

رابطه
تکامل ذهنی
ونفسانی برای
تکامل روحی هست
. ذهن خودآگاه
انسان و نفس
وروان
ناخودآگاه
باهم
هستند.ولی
بشرط سلوک
الهی. که
آنگاه هرسه(سه
بعدی)باهم پیش
میروند. یکی
در سطح عقل
جمعی بشری
واجتماعی، و
یکی در سطح
جمعی نوع
بشری،و
بالأخره در
سطح عرفان جهانی.
سطح علم جمعی
در مدارس عالی
تر و کشورهای
متمدّن تر و
صنعتی
پیشرفته تر
هست. باز سطح
عقل جمعی
بشری، أمری
مربوط بفصل
رایج نوع بشری
است. برخی ملل
و اقوام بخاطر
سوابق سلوکی
اجدادی،و یا
تکامل سلوکی
انسانها در
گذشته ها، فصول
نوع بشری
بالاتری را
دارند.که
دارای عقل و
هوش و استعداد
تعلیمی
میباشند. و هر
شخصی در
تربیتهای
مدرسی، بسطح
علم جمعی و
عقل جمعی
میتواند برسد.
اما سطح عرفان
نوع بشری که
آخرین قسمت
آموزش است، پس
از سلامتی
کافی عقلی وسلوکی
میتوان بدان رسید
. معمولا
انسانها پس از
چهل سالگی ویا
پنجاه سالگی
بحدّ أکثر
تکاملات
عرفانی خود
میرسند. ولی اگر
مسائل برایش
بی جواب ماند
آنگاه آغاز
مرگ استعداد
عرفان الهی
آنها میباشد. وبا
عدم عرفان
الهی انسانها
است که کارشان
بحیرت و ندانم
کاری و نهلیسم
زود رس میرسد.
اما در طریقت
ولایتهای ششگانه
،میتوان سطح عرفان
الهی میسّر را
بسالک منتقل
کرد. البته نوع
بشر فعلی تا پنجاه
و پنج قرن
دیگر تکاملات
متوالی فصول
نوعی بیشتر را
دارد. و لذا
سالکان هستند
که مسابقه با
زمان میکنند
.و با استعداد
وکرامات
بالفعل، و
تربیت الهی در
تخلیه و تحلیه
سلوکی خودرا
بتجلیه های
مراتب الهی
میرسانند. و
مدرک نجات با
شهود ششم قائم
تا هفت هزار
سال آینده را
مییابند.

در
بررسی پیشرفت
علمی و عقلی
بشری،همیشه
ملاحظه جلوتر
فکر کردن عرفای
الهی در گذشته
ها معروف
میباشد. ولی
همیشه عقل
جمعی آشفتگی
خود را دارد. و
سطح علمی نیز
بسته بنظر
وهدفهای
حریصانه سرمایه
گذاران؛و
استفاده یا
سوء استفاده نظامی
و صنعتی
میباشد. اما
عرفان نهائی
بشر همچنان در
تدبیر الهی ودر
طریقتهای
سلوکی ششگانه
پیش میرود.
عقل مادی بشری
عملا
استعدادی
برای آموختن
علم است. و یا
باز استعداد امکان
تصوّر ذهنی،
که لازمه فهم
مفاهیم عرفانی
و انسانی است.
چه رسد بدرک
احوال و سطح
عقل نوع فوق
بشری باشد.
وعقل درجاتی دارد.
عقل جزئی مادی
را همه
انسانها
دارند. ولی
عقل جزئی
ایدآلیستی، که
خاص حقیقت
جوئی است .وبا
انتقاد از
خویشتن که
قادر بدرک
حقایق الهی میشود
واگر که سلوک
الهی بنمایند
. ولی عقل کلّی الهی
خاص شاهدان
مراتب شهودی و
با سلوک الهی
و در طریقتهای
سلوکی ششگانه
است . که حدّ
أکثر آن در
عقل کلّی
ولایت سلوکی محمدی
است، که
شهودهای
هفتگانه و
بازگشت بخلق
را دارنند. که
این امکان
اولیای الهی مصطفوی
خود آغاز
شهودهای عقلی
و الهامات
لدنّی میباشد.
آنگاه عقل
الهی این
اولیا در سطح
عقل جمعی و
علم جمعی و
اخلاق و تمدّن
عصر خود تأثیر
زیادی
میگذارند. عقل
جزئی مادی
متناسب فصل
نوع بشری رایج
زمان است. و
عقل جزئی
ایدآلیستی
مرحله ای موقت
در سالکان
میباشد که قبل
از سلوک الهی
داشته اند . و
پس از شهودها
تبدیل بعقلهای
الهی می شود. و
عقل کلّی خاص
کاملان الهی
بر حسب شهودهای
آنها، و
مأموریّت
الهی بخلق،وتلاشهای
بعدی آنها
است. که
شهودهای عقلی
و الهامات
لدنّی مربوطه
در آنان
وسیعتر میشود
.و لذا اولیای الهی
باز با هم
تفاوتها
دارند.

علم
عملا تکنیکی و
تجربی است و
عقلی نمیباشد.که
نتایج فوری در
بهبود زندگی
صاحب علم دارد
و منافع مالی
او را تأمین
میکند. که
همین درآمد
باعث توقّف تکامل
علمی خود عالم
میشود. و حتی احتمالا
شرایط
نامطلوبی
برای تکامل
علمی و عقل
ایدآلیستی
خود و
اولادشان پیدا
شود. علما همیشه
مزدوران
سرمایه داران
و صنعتگران و
نظامیان و
ستمگران
جامعه خود
میباشند. ولی
عرفای الهی تحت
تدبیر خداوند
بطالبان لقای الهی
و سلوک و با
کنترل الهی, بدون
مزد و منّتی تعلیم
عرفانی و
سلوکی میدهند.
ابتدا خود با
سلوک آموخته و
بعد بدیگران
طالب لقای
الهی و شهود
می آموزند .
لذا پرورش
استعداد عرفان
الهی انسان،
ضروری تر از
پرورش علمی و مادی
است. که سالک
را بآینده برتر
میرساند. مراحل
تکامل علمی
ومادی نیز بر
حسب تاریخ
زندگی نوع
بشری، و
نیازهای شخص
عالم است .
مثلا علم طب
در آغاز جنبه
جادوگری
داشته که چاره
دیگری نبود. و هم
أکنون نیز در
بیماریهای
غیر قابل
درمان حتی در
علما، بیماران
حاضرند بهر
جادو و جمبلی
متشبّث شوند.
بعدها
معالجات جنبه فلسفی
پیدا کرد. زیرا
مطالعه عقلی
از بیماران و
علائم بیماری،
تصوّرات و
احتمالات را
پیش می کشد. که
امثال ابن
سینا میکردند.
بعدا علم طب
گیاهی پیش
آمد. خوردن آب
مردابی دارای
مواد گیاه
گنگنه بیمار
مالاریائی در
سربازی را شفا
داد . و یا فلان
گیاه را
جوشاندند, که
فلان دردی
برطرف شد. و
بالأخره طب آزمایشگاهی
و صنعتی پیش
آمد . مطالعات
احتمالات و
تأمین شرایط
عمدی مختلف ،و
بررسی های
منظّم و
آکادمیک علم
طب را بامروز
رساند. که درقسمت
جرّاحی و ودستورات
پیشگیری مطرح گردید.
و الّا در
قسمتهای دفع
بیماریها هنوز
پیشرفتی نشده.
زیرا هر
انسانی در یک
شرایطی است.
هنوز کسی نمیتواند
از مرحله بعدی
طب و هر علمی
باخبر شود که
چه خواهد شد.
آیا روزی از
کرات دیگر
بکره زمین
خواهند آمد که
بیاموزانند؟
و یا شاید
بگفته درویشی
هر گیاهی روزی
بزبان خواهد آمد
و خواص طبّی
خود را بگوید.
و انسان همیشه
در دانش، خود
را با تصوّرات
و خرافات
،آغاز تأمّلِ
و تفکّر کرده
،تا چون پرنده
ای پروار کند.
سپس این
خرافات بمرور
تبدیل بآرزو
میشود. که هرکس
و هر تحقیقی
اجرای آن آرزو
میکند. و چندی بعد
معجزه ای دست
میدهد. و
دهانها باز از
تعجّب که
آرزوی محالی
تحقّق یافته
است که
هواپیمائی بآسمان
میرود. و چندی بعد
این پروازها
أمری عادی
میشود و اعجاز
آن نیز فراموش
میگردد. وأمری
پیش پا افتاده
ای میگردد . و
حتی با ظهور
بزرگتری از
معجزه قبلی،
باز خرافاتی
تازه بکار
میرود. و با
ظهور موشک و سرعتهای
مطمئن، هواپیماها
خطرناک نیز
میشوند.

عارفان الهی
خدایشان را که
همان تجلّیات
شهودی و صاحب
تدبیر مطلق هستی
میدانند. هم
در عصر
جادوگری وهم
در عصر فلسفی
و هم در عصر تجربی
و نیز در عصر
آزمایشگاهی و
صنعتی. در علم
طب و در هر علم دیگری
دست خداوند را
در کار
میدانند.
انسان در
مرحله
جادوگری صد در
صد خداشناسی داشته
است . و در مرحله
فلسفی پنجاه
پنجاه خدا
شناس؛ وکمتر
بقبول وجود
خدا میشوند.
ولی در مرحله
تجربی و صنعتی
انسان خود را
همه کاره
میداند. گرچه
هیچ مکتشفی
بقصد معینی
شروع بتحقیق
صنعتی کرده
باشد، نتیجه
ای نگرفته است
.و نتایج غیر
متوقّع را باز
کشف خود و هنر
عقل علمی خویش
میداند. آنگاه
استفاده های مختلف
مادی، که نان کار
خود را میخورد
و تحقیق او
نیز متوقّف
میشود . شاید
محقّقین طبّّی
و روان شناسی،
هنوز برای
تدبیر و نقش
خداوند قائل باشند.
و در (نمیدانم
های) خود ناچار
خدا را فرض
میکنند. گرچه
همچنان دنبال
علّت ها هستندتا
چاره ای کنند.
در حالیکه
خداوند علّت العلل
است. در أمر خدا،
انسان باید
ابتدا برای
شخص خودرابطه
الهی و چاره
ای بیابد. تا
چون بکمال الهی
در سلوک رسید،
آنگاه چاره
جوئی برای دیگران
بنماید. و
الّا تا وقتی
که روان
ناخودآگاه
انسان پاک از
معایب وعقده ها،
و ژنتیک روحی
خالص و انسانی
و الهی نشود،
هیچ گونه
امکان خدمتی برای
دیگران مطرح
نیست. بلکه
نوعی خود
فریبی و دروغ
بخود و دیگران
است . انسان
فطرتا حیوانی خود
خواه و جاهل است.
و چون بعقل
الهی رسید،
أصل همکاری را
در پیش
میگیرد. که
نصف ونصف
خودخواهی و
دیگران خواهی
دارد. وچون
بکمال و اخلاق
الهی رسید،
بمرحله فداکاری
بخاطر خدا و
حقیقت میرسد.
که هیچ توقّع سودی
برای شخص خود
ندارد. ولی علما
هیچ گاه از
مرحله خود
خواهی بیرون
نمیروند. و
مهمترین علّت
آن ماده گرائی
در طرز تفکّر
و جهالت،
نتیجه فصول
متأخّر نوع
بشری آنها
است. محقّقینی
که هنوز امید بخدا
وکمک او دارند،
راه تجلّیات
برای آنها در
سلوک باز
میماند. و
الّا ّ دیگران
درهای جیب خود
را باز
میگذارند. و
حتی درهای عقل
و علم و تکامل
بیشتر را نیز
می بندند، که
خود آغاز
قهقرای
حکیمانه و
دانشمندانه
آنها است. و پس از
مرگ بمسخهای
حیوانی مجدد
میروند.

نتیجه
میگیریم که
تکامل روحی
تکامل واقعی
والهی و أبدی
است ،و یگانه
خواست وهدف
خداوند از
آفرینش انسان
میباشد. بقیه
تغییرات در
جسم و ذهن
وروان از نوع تراکم
بروی هم
میباشد، که
روز مرگ بروی
هم میریزند.
که تغییراتی قهقرائی
و عقب روی
بجای پیشرفت
بوده است ، و منطقا
نمی تواند
تکامل خوانده
شود، بلکه
قهقرا است. و
تجدید گذشته
ها در آینده
ها میباشد. که اینها
تغییرات
مداری چون
حرکت حیوانی
بدور مدار
میباشد. حرکتی
بدون نتیجه برای
خود متحرّک
است. و نیز
احتمالا تغییراتی
لولبی چون فنر
دایری. که ضمن
حرکت مداری خود،
أندکی تعالی
افقی داشته
باشد. و این
همان تکامل طبیعی
حیوانات در
هستی میباشد
که ملاحظه آن
میکنیم. اما
انسان عاقل
ایدآلیستی
وبا
استعداددر تکاملات
سلوکی تولدات
پیشین، و با
کمک اراده و عشق
حقیقت جوئی، و
پیگیری
صبورانه
سالکان، تکامل
مستقیم قائم
رسان می جوید.
و اگر مستعدّی
چنین تکامل
مستقیم نکرد،
حتما دوچار
قهقرای
مستقیم
بجهنّم جهان
در تولدات
حقیرتر
میگردد. تکامل
مستقیم در راه
کوتاه تر، باز
معنی رسیدن
بقائم ربّ
النوع ایدآل
کمال میسّر و
واجب الهی و
فطرت ذاتی
است، تنها در
سلوک الهی با
یک ولیّ الهی بمعرفی
خداوند بطالب
وسیله
توسّلات
عبادی میباشد.
و الّا سوخت
کرامات
بالفعل خود در
تن و ذهن و
روان، با مرگ بنوعی
حیوانی سقوط
بجهان
مینماید. که
از بقایای
کرامات
بالفعل تلف
نشده روح،
بنوع حیوانی نیازمند
همان مقدار
کرامات میرود.
و لذا گناه و
انحراف و فساد
هرچه بیشتر،
باعث قهقرای
حیوانی بدتر
میشود. بقول
قرآن شما را
چنان مسخ
میکنیم که پیش
آن مسخ میمون
و خوک بهترین
است. زیرا مار
ومور شدن یعنی
میلیونها سال
نیاز بتجدید
تکاملات
طبیعی در
نردبان انواع
را در جهان
دارند. تا
روحی بتواند بنوع
بشری و همین سلوک
تا شهود قائم
را برسد. و
کاری را که
امروز
میتواند و نمی
کند، آنگاه و
پس ازرنجهای
بسیار میکنند.

پس
تکامل تراکمی
مادی ویا حتی
تراکم معنوی و
ذهنی علمی درکسی،
عملا تکامل
محسوب نمیشود
بلکه تغییری
افقی و بدون
تعالی میباشد.
و قطعا بروح
الهی احتمالی
او، و روان
بشری کنونی لطمه
میزند. گرچه
اینها تغییری
هستند، ولی مانند
درجا زدن و
دور خود
چرخیدن
میباشد. کم و
زیاد مداوم و
بدون نتیجه
ثابت است .اما تکامل
درست روحی و
الهی بوسیله
علوم و عقلهای
بشری دست
نمیدهد. زیرا
امکان بررسی
آن را ندارند.
مگر آنچه
پیامبران و
باز گشتگان سلوکی،
در تولد الهی
و دوم خود ،از
خداوند پس از
شهودها ، و
برای تعلیم
سلوک الهی
بدیگران،
میتوانند
تکامل مستقیم
روحی و درست
سالکان در
پیمان با خود
را اتعلیم بدهند.
که حتی بررسی
دانشگاهی
برخی، که در
عرفان و ادیان
تحقیق کنند،
هر نتیجه ای
را بگیرند
نتیجه مطلوب
الهی را
نگرفته،
ومدرک
محکومیّت خود
را بیشتر کرده
اند . و همچنان
خود را ذاتا و
عملا بیمار قهقرای
نوعی نموده
اند. مانند
بیماری که
داروی خود را
میداند ولی
آنرا بکار
نمیگیرد. و یا
در اختیار دارد.
ولی نمی خواهد
بخاطر تلخی آن
را مصرف نماید.
خداوند خود
پیشنهاد روش
تکامل روح با
سلوک را نموده
است .و در هر زمان
برحسب سطح عقل
جمعی و فصل
نوع بشری، ولایتی
را با یک
پیامبر اولی العزم
با شهود برتر
و طریقتی
عقلانی تر
فرستاده. و
اختیار آنرا
بانسان داده
است . و انبیای
اولی العزم و
انبیای غیر
اولی العزم ،
یا همان
کاملان الهی
هریک از
ولایتهای
سلوکی ،
پیامبران
اولی العزم تجارب
عملی خود را
بدیگران طالب
لقای الهی و
مستعد صادق میشناسانند،
ولی مجبور نمی
کنند. که کار
اینان نیز
تجربیّت نظری
و قسمتهای عملی
و مراحل شهودی
است ، و نیز
تأمّلات عقلی و
الهامی جدید
برای سالکان و
طالبان میباشد.

در
قسمتهای نظری
عرفان قرآن و
کتب مقدّس
دیگر، گفته
های أنبیا و
اولیا در حدود
عقل جمعی بشری
هر زمان و هر
گروه انسانی
میباشد. و
همیشه در
بیانات خود
مستند بسطح علم
جمعی زمان خود
و

مناسب
تکامل طبیعی
فصول نوع بشری
بوده . که در آغاز
حتی عجیب بنظر
سالکان
ولایتهای الهی
قبلی بوده
است، بعد قابل
درک و تصوّرِ
شده. و بمرور
عادی و حتی
برای ولایتهای
برتر بعدی
خرافاتی بنظر
میرسد. زیرا
نظریّات
عرفانی جدیدی
مطرح شده است.
که همان ها
نیز در
زمانهای بعدی
خرافاتی
خواهند شد. و
هنوز بی نهایت
نظریّات و طرحهای
عقلی عرفانی
از اولیای الهی
و غیر الهی
مطرح خواهد
شد. ولی باید
بین نظریّات
مذاهب قشری،
ویا بین
تحقیقات
عرفانی
اکادمیک دانشگاهی،
با عرفان و
حکمت عملی
ولایتهای
سلوکی بوسیله
اولیای الهی زنده
هر زمان فرق
گذاشت ،که
تنها مقبول
خداوند
میباشد. و جز
تربیت الهی در
سلوک هیچ کار
و عقیده ای درست
ومقبول الهی
نیست. حتی اگر
منطقا درست
بنظر برسند. و
یا در منطق ذهنی
درست باشد. که در
عمل با مشکلات
فروان روبرو
میشوند.

نظریّه
شهودی و سلوکی
که مطرح میکنم
قبلا دیگران
هم گفته اند،و
تفاوت در
کیفیّت بیان
آنها است. و این
نویسنده معترف
است ؛ که در یک لحظه
الهامی از
پیامبر این
نظریه را
یافتم. و تا
کنون جوابگوی
تمام مشکلات فلسفی
و اجتماعی و
اختلافات
دینی و مذهبی
من در جهان بوده
است. حتی برای
امور علمی و
تکنیکی ، که
ظاهرا نیازی
بتکامل روحی
ندارند،
بسیار کار ساز
و أنگیزه ساز
و مثبت برای محقّقین
علمی است. اگر
این نظریّه برای
عقل جمعی ثقیل
و عجیب باشد
أمری طبیعی
است. و این
نظریّه درست
مواجه با عکس العمل
از أکثریّت است.
حتی دین
شناسان قشری و
محقّقین
عرفان دانشگاهی
نیز آنرا عجیب
می بینند.
زیرا خود
تربیت و
استعداد
پذیرش اولیه ،
ویا عقل ایدآلیستی
لازم را
ندارند. که
باید ابتدا
عقل خود را
محکوم کنند. و
یا حدّأثل بدون
تأثیر
بگذارند .ولی بمرور
زمان و
تدبیرات
مداوم الهی
تکامل روحی برای
انسان روشن
میگردد. و
جوابگوی جنبه
های منفی
أدیان ومذاهب
قشری است. که
همگی دور از
راه عملی سلوک
و خواسته أصلی
خداوند وأنبیای
آن أدیان
میباشند وچاره
سازی میکند. و
البته روز
بروز نواقص
بیانی و
استدلالی این
نویسنده، و
مطابقت با
منطق و عقل
جمعی روز
انسانها ظاهر
میشود، که
منتظر نظریّات
جدید تر
عرفانی در
بیان باید
بود. که در شرف
پیدایش نوع
فوق بشری،
چنان تکاملی
در نظریّات عرفانی
پیدا میشود.
که امروز
مطلقا قابل
درک و قبول انسان
نمی تواند
باشد.

نباید تکامل
نفسانی و ذهنی
را با تکامل
روحی و عرفانی
مخلوط کرد.
زیرا تکامل
نفسانی و فکری
و انتزاعی و
از محل
آلودگیهای
ناخودآگاه و همان
نفس امّاره و
حیوانی نوع
بشری است. علم
و فلسفه مدّعی
روشهای تکامل
آنها، در واقع
راه تراکم بیشتر
مشکلات و عقده
ها بروی هم میباشند.
زیرا علم و
فلسفه حجاب
أعظم برای تکامل
روح و شهود
تجلّیات الهی
است. تکامل
ذهنی فوری و
ساده و مفید
سود بردن از
آن در زندگی کنونی
انسان است. که عملا
وسیله دورتر
شدن ذات روحی انسان
از أصل الهی وهدفهای
برتر نوعی و
فوق بشری
میباشد. و حتی
زمینه ساز
ستمگری بدیگران
نیز هست.

در
تکامل روحی و
عرفانی
مسائلی چون
أصل وجود و
علّت خلقت و
مکانیزمهای
قابل تصوّر
آن، و نیز
پیدایش أصل
أنواع و ظهور
أنبیا، و یا
مسأله فهم و
مکانیزم
عملیّات
فکری، که طرح
آنها در بحث
أپیستمولوجیک
درست است، انسان
ابتدا خود را
میسازد، بعد
بتعلیم
دیگران و
هدایت آنها
میپردازد. و
الّا هرکاری
که بشود
،اوضاع و
احوال را بدتر
میکنند. برحسب
تاریخ أدیان و
عرفان محمدی
آخرین اولی
العزم ،و صاحب
طریقت سلوکی
جدید، و کاشف
شهود برتر نور
قائم جبرئیل، رب
ّ و ایدآل
کمال الهی
برای نوع بشری
است وبا مقامی
تکاملی برتر
که أنبیای
الهی گذشته
آنرا نداشتند.
و این آخرین
کلاس تعلیمی عرفان
عملی سلوک
الهی برای نوع
بشری میباشد.
و امامان زمان
و کلیّه
کاملان محمدی زنده
در هر زمان
بعدی، تنها
مربّیان این طریقت
سلوک محمدی
میباشند. و نه
آخوندها و یا دانشمندان
عرفان
دانشگاهی. و
خداوند هر یک
از اولیا را که
مناسب شخص
طالب لقای
الهی باشد
معرّفی میکند.
و فعلا در
تجربه شخصی این
نویسنده، در
عصر ما برترین
کلاس عرفان
عملی است.
اولیا هر یک
که صادقانه
مدّعی روشی باشند،
شاخه ای از
طریقت محمدی
هستند. ومناسب
قوم خود
میتوانند
باشند. مهم
عمل و رسیدن
بنتایج شهودی است.
ولی مهدی
موعود محمد در
٥٥ قرن دیگر
آغازگر نوع
فوق بشری
خواهد بود، و
صاحب شهود
برتر وهفتم
نور رب ّ
رحمانی، و
شهود هشتم عرش
رب ّ برتر از
رحمان، که در
جهان مبعوث خواهد
شد. تمامی أرواح
کاملان محمدی
شاهدان نور
قائم ، تنها رجعت
کنندگان جهان
در نوع فوق
بشری فرشته
گونه که باید
بمهدی و
مهدویان کامل
ملحق شوند . و
مقامات برتر
رحمانی را
بیابند و
شایسته شهود
آنها گردند. و
الاّّ
امتیازات
الهی ونوعی
پیشین خود را
در نوع بشری
قبلی از دست
میدهند. آنگاه
با این
تکاملات روحی
و شهودی
خداوند پاداش
بهشتی میدهد
.که همان تولد
باز بهتر و
الهی تر بعدی
است. و یک روح موّفق
آخرین بهشت
خود، و کرامات
بالفعل نوعی
آنرا مصرف کسب
بهشت باز بالا
و برتر
مینماید. امتناع
از این کار
وخواسته خداوند
،از دست دادن
امتیازات
بهشتی نوعی و
عقلی و
شهودهای پیشین
میشود . زیرا
آن کرامات
نوعی و الهی
مقدّس خود را،
برای لذّت
بردن تن و ذهن
خود از دست میدهند.
و خود
محرومیّت از
بهشتهای برتر
بعدی خواهد
بود.

مسأله امامان
زمان آشکار و
غیر آشکار،
همگی تا زنده هستند
نقش شخص محمد
را برای توسّل
عبادی سالکان
و همراه با
أذکار
توحیدی، آنها
را تعلیم
میدهند . و هر
امام زمانی
خود نیز چند
کامل محمدی
بازگشته بخلق
در اختیار
دارد .و آ نها
را اداره تله
پاتیک میکند. آدم
اولین پیامبر
اولی العزم که
وی کاشف نور
نخستین شهودی
بنام مقام
حسینی در طریقت
محمدی، سلسله
ولایت الهی را
تأسیس نمود. و قائم
آخر الزمان
بشری بنام مهدی
هدایت کننده
بهدای
رحمانی، کاشف
شهود و تجلّی
نور رحمان
خواهد بود و
آغاز گر نوع
فوق بشری. و
همگی تنها شجره
و درخت ولایت
الهی برای نوع
بشری را تشکیل
میدهند. محمد
ششمین و آخرین
پیامبر اولی
العزم نوع
بشری و کاشف
شهود پنجم
مصطفوی بوده؛
و بتمام
سالکان طریقت
محمدی در تمام
زمانهای
بعدی، همین
شهود مصطفوی،
شهود بالاتر
قائم را
میدهد. و
دیدار روحی با
مقام الهی محمد
یا همان مقام
الهی مصطفوی
مینمایند. سالکان
ولایت سلوک محمدی
با تجدید
شهودهای الهی
تولدات
پیشین، آنگاه
امکان شهود
قائم دارند . و
این پنج شهود
مقدماتی در
طریقت محمدی
نام پنج تن آل
عبا را دارند،
که در واقع
سمبول و نامی برای
شهودهای
مقدماتی
میباشند.
درحالیکه ادیان
سلوکی دیگر
برای همین
مراتب
تجلّیات
شهودی اسامی
دیگری د ارند .

برای
فهم راحت تر
نظریّه
شهودی،
مجموعه ای از
الفاظ هست که
معانی حقیقی
آنها غیر از
آن است که
رایج عوام میباشد.
لذا باید این
الفاظ را
جلوتر دانست.
مانند لفظ (
اوم ) لفظی که
از فلسفه و
عرفان قدیم هندی
میباشد. که
مصدر مجموعه
زیادی از
الفاظ رایج
است . مانند
ایمان و مؤمن
و امّی وام
مادر و أمه
کنیز و امّت و
همّت بسیاری
دیگر. که همگی این
الفاظ رایج
نادرست یا غیر
حقیقی و الهی،
تماما بمعنی سلوک
الهی، بروش
تعلیمی پیر
کامل الهی بمعرفی
خداوند هستند.
باز امکان
بررسی
جداگانه هریک
از مفاهیم
سلوکی و
عرفانی از
تمامی الفاظ فلسفی
و دینی و علمی و
اجتماعی و
أدبی هست.
ضمنا تمام
مدارک موجود از
أنبیای قبلی
معروف بکتب
آسمانی، و
تمامی گفته
های عرفانی
اولیای الهی
در طول تاریخ،
مؤیّد نظریّه
شهودی و سلوکی
میباشد. زیرا خود
نیز بدرجاتی
از این مراتب
شهودی رسیده
بودند. ولی أغلب
بخاطر مزاحمت
و تکفیر آخوندهای
قشری بی ایمان
، چه سنّی
باشند یا شیعی
،عرفا وحتی
أنبیا و امامان،
همیشه بطور
سمبولیک و چند
پهلو بیان
کرده اند. ولی
برای
شایستگان
تکامل روحی با
اولیای الهی،
لزومی ندارد
که همچنان
سمبولیک وچند
پهلو صحبت شود
یا فهمیده
گردد. لذا این
نویسنده تنها
از محل تجربه
عملی و شخصی خود،
که بهفت شهود
محمدی رسیده
ام، نظریّه تفسیری
خودرا آشکار
بیان میکنم. و
خواننده گرامی
موافق، باید
ابتدا تصحیح
اعتقادات خود
را با الفاظ و
اصول عرفانی و
سلوکی بنماید.
مانند
وجودخداوند،
و توصیف نزدیک
تر بحقیقت او.
ویا وظیفه
أنبیا و اولیا
و سالکان آنها
ویا آینده های
روح در
رجعتهای فوق
بشری. و
یابالعکس
ماجرای
کارماها و
مسخهای مجدد حیوانی
بجهان
جهنّمی، برای تکرار
گذشته ها در
آینده ها. و
اگر خواننده
با این اصول
راه خدا مخالف
بود، و یا نمی
تواند باور داشته
باشد، باین علّت
است که فصل
نوع بشری او
پائین است،
واز تکاملات
أزلی وتولدات
پیشین او کرامات
بالفعل کافی
ندارد. پس حدّ
أقل از آنچه
جنبه مثبت در
نظریّه سلوکی
بنظرش مفید است
باید دنبال
کند. مهمتر
اینکه مخالفت کردن
کار هر جاهل
وکودک است.
زیرا مخالف با
حقّ باید از
طرح بدیلی را
ارائه بدهد.
تنها اینکه
بگوید این
کلام درست
نیست و منطقی
نمیباشد
عاقلانه نیست
. و اگر طرح و
نظریّه بدیلی ندارد،
مخالفت نکند و
برای آینده
بگذارد که تحقیق
بیشتر بنماید.
تا با
استدلالات
دیگری در آینده
برای او روشن
گردد . زیرا در
روان شناسی نظری
أمری قطعی
است، که نفرت
و مخالفت با
هر هر آصلی
ذهنی، اگر زمانی
نیز بدان
نتیجه رسید که
أمر مورد
انکار او درست
بوده، آنگاه
برای شخص
تصدیق وضع
جدید میسّر
نخواهد بود،
که بسیار دیر
شده است . و چه
بسا هیچ گاه
بفکر چنین فکری
هم نرسد که
تصدیق بعدی نماید.
پس راه سعادت
آینده خودرا بسته
است. و با یک نه
گفتن آینده
حقیرتری را
دارد.

تکامل
روحی با سلوک
الهی پیشنهادی
از خداوند و
تعبیری الهی
ار آینده های
نیامده است.
مانند راه
حلّی که پدری
برای طفل خود
پیشنهاد
میکند. چون
عقل کودک هرگز
نمی توانست بچنان
راه حلّی
برسد. تاریخ
أدیان و عقاید
دین ورزی
سرنوشتی
طولانی بدرازای
تاریخ پیدایش عقل
و فصول نوعی
برتر بشری
انسان دارد. عصر
جادوگری که
همیشه در
قبایل وحشی،
حقیقت را برای
آنها شکل میدهد.
و پیشنهادات
برتر را نمی تواند
بپذیرد. و اگر
این وضع
جادوئی دین
ورزی خود را
نیز انکار
کنند، حتما
دوچار نابسامانی
بیشتر
میگردند. سپس در
عصر ریاضتهای
طاقت فرسای
بعدی مطرح شد،
تا خدا را این
چنین راضی
کرده باشند.
ولی عملا در
ریاضتها تنها
اراده خود را
تقویت میکرده
و میکنند. و
بعدا عصر پیامبر
شاهی رسید ،که
تنها قابل
قبول و بخاطر
نیازهای
عاقلتران بود.
تا پیامبر و
پیر داشته باشند
که ره رفته باشد.
و پادشاهی اولیای
الهی تنها
برای چند سالک
آنان بوده و
هست. پیامبر
شاهی که گاهی
مادر شاهی میگویند،
در پادشاهان
پیشدادیان و
کیانیان در
اقوام
ایرانی، عملا
مربّیان الهی
و سلوکی برای
عقلهای بدائی بوده
اند. ولی نه
برای رهبری
دینی قشری .
زیرا همیشه
ضحّاک های آخوند،
بنام خدا سوء
استفاده کرده
و میکنند. و
همان عناوین و
صفات أنبیا را
برخود گذارده
و میگذارند.
در نتیجه
پادشاهان سیاسی
فرّ شاهی و
تاج ریاست
بنام خدا را،
از اولیای
الهی و یا از
مدّعیان کاذب
میگرفتند، و
خود را سایه
خدا و نماینده
او اعلام
میکردند.
پادشاهان ساسانی
در ایران
قدیم، و ناصر
الدین شاه در
گذشته نزدیک
پادشاهی
خودرا از
مجتهد قشری
خدا نشناس
سالیانه
اجاره میکرد.
و پاپ نیز در
قرون وسطی تاج
بخشی بپادشاهان
میکرد، تا
مردم ساده لوح
علیه آنان
نشورند. و
بالأخره با
تأسیس ولایتهای
هر فقیه فاسدی
ولایت سیاسی و
حکومتی بعنوان
خلیفه، بجای
ولایتهای
سلوکی محمد و
علیّ و اولیای
الهی خاص
سالکان عامل بفراموشی
گرائید. و
بکلّی تربیت
اخلاق الهی و شهودی
و تنها هدف
خداوند و
پیامبران
فراموش گردید.
و أولیای الهی
منحصرا در
جامعه های ایمانی
پادشاهی الهی
بر چند سالک
خود دارند و تا
رنده باشند.

امروزه کسب
حقیقت، وظیفه
وهدف أنبیا و
أولیا، جز تعصّب
کور و قشری
گری جهنّم
پروری اطلاعی
ندارد. مکاتب
أدیان قدیم در
عمق ابهام
تاریک تاریخ میباشند.
و مکتب الهی محمدی
علی رغم
دخالتها و
تحریفات باز
نسبتا روشنتر
است. و همیشه
رهبران قشری
مسلمانان
سنّی یا شیعی
تنها بفکر
غارت جهان و
مردمان خود
بوده و هستند.
اینک انسان
مستعد سلوک
الهی وطالب
لقای الهی،
باید تنها از
خداوند
بخواهد، که
پیر الهی و
واقعی اورا
شخصا در رؤیا
بوی معرفی نماید.
که او تنها
وسیله الهی وکافی
برای طالب
لقای هم
اکنونی
خداوند و
تکامل روح انسان
خواهد بود. و
هرچه پیر الهی
دستور دینی و
اعتقادی و
رفتاری بدهد،
همان دستور خداوند
برای سالک
میباشد. و نه
آنچه آخوندی
مذهبی قشری و
فاسد، و بنقل
درست از
گذشتگان
بگویند . چه
سنّی یا شیعی
و یا بهر نام
دیگری باشند.
که أنبیا و
اولیا هرچه
گفته اند،
برای پیروان
در پیمان
سلوکی خود بوده
است. و نه برای عموم
مردم و برای همه
زمانها . بقول پیامبر
اینک تنها راه
ارتباط انسان
با مراتب الهی
خواب و رؤیا
است. که ابتدا
خوابهای نفسانی
پر از معایب
ناخودآگاه، و
سپس خوابهای
بشارات است،
که مخلوطی از معایب
و محاسن تازه
روان سالک
میباشند.و
امتیازات
اخلاقی تازه سالک
را نشان
میدهند. که
نیاز بتفکیک و
تفسیر پیر
الهی خواهد
داشت. و
بالأخره رؤیاهای
صادقه هستند
که نیاز
بتفسیر نیر
ندارد .که
همان شهودهای
الهی سالک در
پیمان و تسلیم
سلوکی با
ولایت الهی او
میباشند .

عبادت
سالک چیزی جز توجّه
و تمرکز و
حضور ذهنی
سالک مز واسطه
الهی نیست . و همراه
با تکرار
أذکار توحیدی
دفع شرک احتمالی
میباشد.مانند
الله أکبر و
غیره . در این
میان سالک
هرچه بخواهد
بخدای خود
میگوید. و یا
آنچه پیامبر
واولیا،
بخصوص پیر
الهی تعلیم
بدهد. چون هر
دعا و نجوی. و
نماز سالک در توجّه
و تمرکز و
توسّل
باولیای الهی،
ویا با آخرین
شهود میباشد.
أذکار توحیدی
چون لا اله
الّا الله یا
سبحان الله میباشند.
یعنی سالک
بواسطه الهی
خود میگوید،
که الهی هستی
ولی الله
نمیباشی. که
حتی در شهود
عرش رحمان نیز
تکرار میشود.
زیرا بین رب ّ
رحمان نادیده
تا ربّ
الأرباب الله
صادر اول در
لاهوت، بی نهایت
أرباب نوع فوق
بشری، و هریک
برتر از دیگری
در پیش هستند.
و همگی اله و
الهی هستند ولی
هنوز الله
نمیباشند. پیر
کامل الهی حسینی
بمعرفی خداوند،
نخستین واسطه
عبادت برای
سالک است. که
بجای خدای نادیده،
بوی توسّل و
هر دعای
وعبادتی
میشود. پیر
الهی ولایت
چون روح محمد
و علیّ تربیت سالک
را بعهده
دارد. و امام
هر زمان
برترین مقام
اولیای الهی زنده،
در شهود دوم
حسنی ،از پنج
تن مورد معرفت
و شهود سالک
،در رؤیا شهود
میشود. سپس
شهودهای
بالاتر فاطمی و
شهود مرتضوی
یا رضایت الهی،
و شهود پنجم
مصطفوی روح پیامبر
خواهد رسید.
تا نوبت بنور
قائم روح القدس
وظیفه نهائی
سالک محمدی برسد
و اگر بازگشت
پیامبر گونه بخلق
شایسته،
ومورد انتخاب خداوند
از بین شاهدان
قائم بود، با
شهود هفتم عرش
رحمان در
مرحله دنا
فتدلّی و قاب
قوسین أو أدنی،
آینده های خود
را سمبولیک
خواهد دید. و
تا هفت هزار
سال بعد که در
نوع فوق بشری بجهان
رجعت
مینماید، و
مربّیان الهی
آینده خودرا میشناسد.

طریقت
سلوک محمدی،
یا همان تصوّف
ایرانی آریا
شدگان، شامل
مجموعه ای از
احکام انجام
دادنی بعنوان
واجب عبادی
میباش،که
تنها پیر کامل
وتنها برای
شخص سالک ،این
احکام و
دستورات را
تعیین میکند.
ونه حتّی برای
همه سالکان
خود، و نه برای
عموم مردم بی اعتقاد
بسلوک الهی و
مقام الهی پیر
کامل . احکام پیر
الزاما همان احکام
پیامبر و
امامان،
بعنوان حلال و
حرام نخواهد بود.
که تنها برای
هر سالک خود
گفته اند. و لذا
امروز تنها
پیر کامل، بمعرفی
خداوند بطالب
لقای الهی،
وسیله هدایت
سالک میباشد.
وهر دستور و حتی
نظریّات
دیگران، اگر مورد
تأیید پیر
بود، قابل
اجرا و واجب
الأجرا میباشد.
هرچه که مانع تکامل
روح سالک
باشد، برای او
عنوان کار
حرام میباشد.
حتی اگر برای
دیگران حلال
باشد. ویا پیر
بسالک دیگری
حلال ومجاز
گفته باشد. و
فتواهای
آخوندها
مطلقا درست
نیستند. که
عالم هم
نیستند. زیرا
(عالم) تنها
عنوان کاملان
الهی و آگاه
از مراتب
تجلّیات الهی
و بازگشته
بخلق است و تا
زنده باشند .
نه اینکه کسی
چند کتابی
خوانده باشد
که مجتهد بدون
جهد سلوکی
عالم خوانده
شوند.

خلاصهء
سلوک الهی
بروش طریقت
برتر سلوکی محمد؛
و یا ولایت
مولا علیّ، در
سه مرحله میباشد.(
تخلیه ) ذات و
روان از گذشته
ها، یا تزکیه
نفس و پاکسازی
آن از عقده ها و
عقیده ها است.
و دوم ( تحلیه )
وکسب صفات و
اخلاق الهی
أولیای الهی و
تعلیم پیر
الهی سالک
است. تا
خداوند برای
مرحله سوم (
تجلیه ) دست
بدهد. که در
حدّ کفایت از
پاکسازی ها
خواهد بود .
تخلیه و تزکیه
نفس وروان از
عقده ها و
کمبودها و
انحرافات
عقیدتی، و
هوسها و
توحّشهای حیوانی
بشری است.
زیرا انسان
غیر الهی هنوز
حیوان است ولو
ناطق باشد.
تخلیه وظیفه
سالک است ،و
تحلیه وظیفه
تعلیمی پیر
الهی، و تجلیه
بعهده و مشیّت
وخواست
خداوند
میباشد. سالک
واصل بشهود
هفتم عرش رحمان،
در بازگشت
پیامبر گونه و
تا زنده هست،
معصوم از
وظیفه جدید
الهی است .مگر
وظیفه و
مأموریّت الهی
برای تعلیم
افراد سالک در
پیمان داشته
باشد. و الّا همه
انسانها
آزادند که
سلوک الهی
بکنند یا
نکنند. که
دوچار
کارماها
میشوند. ولی
مخالفان و
دشمنان سلوک الهی
و اولیای الهی،
بدترین
مجازاتهای الهی
پس از مرگ
دارند. که
بقول قرآن مسخ
میمون و خوک
بهترین بخت
آنان، در تولد
فوری حقیر در
جهان خواهد بود.

نظریّه سلوک
الهی گفتنی
های فراوان دارد.
و بهترین معلم
آن برای سالک
در پیمان،
تنها پیر الهی
میباشد. و
خداوند معلّم
و مربّی الهی
مناسب سالک را
بوی معرفی میکند.
و نه اینکه با
این و آن
مراجعه شود که
ظاهری مقدّس دارند.
چه رسد
بآخوندهای
أهریمنی، و
بقول پیامبر
ابلیس در لباس
کاذب
روحانیّت، که
عنوان
ولایتهای هر
فقیه سفیه را
دارند. ونام
خود را مجتهد
و عالم و
نماینده پیامبر
و امام زمان
گذارده أند .
در خاتمه باستحضار
خواننده گرامی
میرساند، اگر
احساس پذیرش
از مطالب بالا
مینماید، میتواند
دیگر نوشته
های( وبسایت
)این نویسنده
را مطالعه
کند. تا خود
هرچه صلاح
أبدی خویش میداند
انجام بدهد. و
الّا مطالعه
آثار این نویسنده،
و نوشته های
عرفانی
اولیا، جز
فزونی مخالفت
و نفرت نخواهد
بود. و تا
خداوند برای خواننده
گرامی چه
بخواهد، و چه
کسی را بخواهد
هدایت کند .

M017

ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﻭﮐﻮهﻫﺎ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻳﻢ،ﺟﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺼﻮﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺣﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻦ( ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺃﺯﻟﻰ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،ﺍﻟﻴﻪ
ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﻳﮕﺮی هم
ﺩﺍﺭﻧﺪ،که
ﻨﻮﻉ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ،ﻭ
ﮐﻤﻚ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ(ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﻨﻮﻋﻰ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻗﺒل
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ،
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.که
ﺨﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭلی نام
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ  می ﮔﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺎ،
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻨﺪ ﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻃﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻘﻮﻝ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻨﺪﻭﺋﻰ،
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ،ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﻳﻚ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ولیّ
بشرﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ولیّ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻭﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺸﻮﺩ. ولیّ
ﺑﺎﻟﻌﮑس،ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﺑﻘﻴﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩه
ﻮﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
از ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ (
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی)آینده  ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﻗﻮﻉ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﻮﺳﺖ،ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻌﻠﻮﻡﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﭘس ﺳﻪ ﻧﻮﻉ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻠﻴﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ هست.
ﻭ ﻳﮑﻰ ﻫﻢ(
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ)، ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ (
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ) ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍپس
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
با  ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، روح ﻓﺮﺩ ﺁﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻥ( ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
بِدای)
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﻔﺮﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ(بِدای
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺮﺑﻮطه
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
(ﺍﻣﺎﻧﺖ)
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ (ﺍﻭﻡ)
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺧﺎﺹ ﻭﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻰ ﻧﺰﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺩﺭ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺖ،ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﻨّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻭ ﻣﻠّﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. حقّ
ﻭﻧﺎحقّ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺮﺍثها
،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻣؤثّر ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ،ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻗﻮﻡ
ﻭﻧﮋﺍﺩ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻳﻚ مِلّت  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻣﺎﻥ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ،ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺮﺍثها ﭼﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﮐﻨند.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ،ﻣﺎ (ﺑﻌﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ) ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺰﺭگ ﺴﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﺎﻟم
ﻮﻧﺮﻣﺎﻝ
ﻫﺴﺖ،ﻣﻨﺠﺮ
ﻧﻤﻰ ﺷوﺪ . ﺍﻳﻦ
(ﺑُﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ)
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ،ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﻴﺮﺍث ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ( ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﺷﺪﻩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﻏﻠﻂ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ،ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻟﺬﺍ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ،ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻃﺎﻟب
ﺒﻘﺎﻯ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻭﻓﺼﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺳﺨﺖ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﻧﻴﺰ باعث ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ)ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﻬﺪ ﮐﺮﺩه
ﺒﻮﺩﻳﻢ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ،ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﻭﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼﻠﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻬﺪ ﻭﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ( ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ولیّ
ﺍﻳﻦﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺍﺯ
ﻋﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻮﺳﻴله اﻧﺒﻴﺎ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ ﻓﺮﺩﻯ،ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺩ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ ﺷﺪ ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩ،ﻃﺮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ.ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﺁﺳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﺎﻝاست .
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻘﻴﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻤﻚ به
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻴﺮﺍث سوّم
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻴﺮﺍث
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺳﻨّﺖ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ،ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺁﻥ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ،ﻳﮑﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﻣﻴﺮﺍثهائِی
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻭﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺣﺎﻓظه ﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،که ﺪﺭ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻃﺮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ سوّم
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ،ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎسوﺗﻰ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ،ولیّ
ﻣﺎﻧﻊ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻘﺶ
ﺍﻏﻔﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺮﺍث
ﭼﻬﺎﺭﻣﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻣﻴﺮﺍث ﮊﻧﺘﻴﻚ)
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎ (ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ) ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺍﻥﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺮﻭﺡ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺮﺍث ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ،ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﺻﻠﻰ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺯﻳﺎﺩه
ﺮﻭﻯ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺁﻥ،ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
عُقده دار
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻩ . ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺮاث ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ است. ﭘﻨﺠﻤﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺍث ﺍﺻﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﻬم ﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، که ﺁﻧﺮﺍ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﻓﺮﺩ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ،ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﺍﺑﻎ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺎ ﺭﺷﺪ
ﻃﻔﻞ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻨﻴﻨﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ تقریبا
ثاﺑﺖ،ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
سلوکی  ﺑﺤﺪّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ،ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻢ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺁﻥ
ﺭﻭﺡ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺎﺩﻝ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮع ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺴﺦ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻮﻉ مسخ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺎﻭﺝ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺩﺭ فسخ
ﮔﻴﺎهی ﻭ
ﺩﺭﺟﻤﺎﺩ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺭﺳﺦ جمادی ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻃﻰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺮ ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ بشری ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻋﻬﺪ
الست ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
خطر ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ، ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.

ﻋﺒﺮﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث محمد ﭘﺒﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﻋﻠم
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ بوده
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﻌﺎﺩ ﻭ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ،ﻭ
ﺣﺘﻰ (ﺍﺻﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﺪﺍ
ﺑﻤﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
اﺯﻫﺮ ﻟﺬﺗﻰ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻗﻮﻡ ﻣﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻧﺠﺎت
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ،ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
می ﺸﻮﻧﺪ،ﻧﻴﺰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧته اﻧﺪ.
ولیّ ﺑﻌﻠﻠﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻴﻪ،
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﺍﺑﻎ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ(ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﺯﻟﻰ)ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ (بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺎﺹ)
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤک ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ،ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺂﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻳن
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺍﻣﺎﻧت
ﻮﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺯ
ﻣﺸﺘﻘّﺎﺕ (ﺍﻭﻡ)ﻫﻨﺪی
وبمعنی ﺳﻠﻮﻙ
الهی روح ﺍﺳﺖ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺮﺍثها ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ کاملان
دارد . ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺎﻫم
ﺸﺨﺺ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺁﻥ
ﺯﺑﺎﻥ(ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﻤثیل ) ﻭ
ﭼﻨﺪ
ﭘﻬﻠﻮﺋﻰ،که
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟلهی  ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻫﻢ ﺑﺸﮑﻞ
ﺷﻨﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻤﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﺣﺪﺳﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﺴّﻰ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ . ولیّ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ،ﻳﮑﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻄ
ﺪﺭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺒﺤث ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻫﺎﻯ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ به ﺘﻔﺼﻴﻞ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ولیّ
ﺳﺨﺖ ﺁﻟﻮﺩﻩ،
ﻧﻔس ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﻨﮕﻴﻦ ﻭ
ﭼﺮﮐﻴﻦ،ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻃﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﺍثر ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ،ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺟﺰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺳﻤﺒﻠﻴﺴم
اﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺯﺥ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺮﺍث ﺳﻨّﺘﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ،ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺗﻐﻴﺮﺍﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣثلا
ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ،ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺣﺪﻳث کسا،
ﻭﻧﻴﺰ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،که ﺘﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻃﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻴﺖ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻴﺴﻮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ولی نه
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)،ﺩﺭﺗﺸﺨﻴﺺ،ﻳﺎ
محمّدﻯ
ﺍﺣﻤﺪﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﺴﺨﻪ
ﻣﺼﺮﻯ ﺍﺳﺖ . ﻭﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﺴﺖ . ولیّ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﺍﻧﻰ زردشتی
یهود ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎ
ﻗﺮّه ﺩﺍﺭﻨﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
سلوکی ﻗﺪﻳم
ﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻧﻔس کلّ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻧﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﻳﺎﻧﺎ ﻭ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺍث ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺸﻢ ﺁﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﻔﺘﻢ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
(ﺳﻤﺒﻮﻟﻬای
ﺍﺯﻟﻰ ﻗﻮﻡ)
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ .
ﺍﻣﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ و
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺳﺮ وﮐﺎﺭﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮل هائی
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﺮﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
(ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ )
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ،ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺑﻔﺮﺩ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ،ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩ.
ﻳﮑﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺎ
ﺑﺄﺯﺍﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﺎسو ت
ﻤﺎﺩﻯ. ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺍﻳﺞ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻨّﺘﻰ
ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻭ
ﻣﻴﺮﺍث ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﮑﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺨﺰﻥ ﺍﺻﻠﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﻓﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﻴﺮﺍث
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺒﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ،که
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﺭؤﻳﺖ
(ﻧﻔس ﻤُﺮﺩﻩ)
ﺧﻮﺩ ﻳکی اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ .

ﻫﻴﭻ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ محمّدﻯ،ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮپس ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﮐﻨﺪﺗﺮ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻧﺎﻗﺺ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩ محمّدی
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﻚ،ﺑﺎﺯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻰ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﺗﺠﺎربّ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ،ﺷﺎﻣﻞ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻦ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺮﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻭﻫﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻠﻤﻰ. ولیّ
ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺎﻡ(ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺣﺠﺎﺏ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺷﻬﻮﺩ،ﻭ باعث
ﻋﻮﺍﺭﺽ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺭﻧﺴﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺁﻥ،ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺳﺮ ﺟﻨﮓ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺍﺯﻟﻰ،ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.حقّ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ،ﺿﻤﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ،ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻘﺪﻳس
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ. ﺟﻨﮓ
ﺭﻧﺴﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻧﺴﻴس
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺷﮑﻞ ﻭﺍﺿﺤﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺯﺩﺍﺋﻰ
ﻭ ﺑﺖ ﺷﮑﻨﻰ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺮ ﺍﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﺰﻭﺍﻝ
ﺭﻓﺘﻪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺘﺮ ﻭ (
ﻗﻠﻴﻞ ﻣﻦ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ)
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺖ
ﺷﮑﻨﻰ
ﺭﻧﺴﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﭼﺎﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺑﭽﺎﻟﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺑﺪﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﺑﺖ
ﺷﮑﻨﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻯ
ﺑﻴﮑﻮﻥ،ﻏﻠﻄﻰ
ﺭﺍ ﺑﻐﻠﻂ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺪﻑ
(ﺑﻴﮑﻮﻥ ﻫﺎ
پدر و پسر)،
ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺎ،ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺖ
ﺯﺩﺍﺋﻰ،ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﺷﻴﻮﻩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﺎﺋﻢ (ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ)
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﺑﺎ
ﺗﺴﻤیه ﺠﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺵ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻋﻴﻨﻴّت ﻮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻯ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﺍﺭ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ .

ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ ﻭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ (ﻋﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﭼﻪ
ﺣﺪﺳﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ ﻧﻴﺰ
(ﻋﻠﻢ ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ)ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﺎﺭﺝ
ﮐﺮﺩﻩ،ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﻭ ﭼﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ .ﻭﻳﺎ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻩ. ﺩﺭ
ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﻋﻠﻤﻰ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺤث
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﺮﻕ ﺍﺯ
ﻏﺮﺏ،ﻳﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻮﻟﺎﺖ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﺮﺑﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺷﺮﻕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺮﻗﻰ،
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻴﭻ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻭﺗﺤﻮﻟّﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺟﺰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺣﺎﺻﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻏﺮﺑﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺷﺮﻗﻰ،ﺑﺮ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻏﻠبه
اﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﺴﺎﻧﺴﻬﺎ ﻭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻳﻮﻧﺎﻥ،ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻳﻚ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .

ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻂ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺑﺮ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﺑﮑﺸﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮐثر
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻦ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺳﻘﺮﺍﻁ، ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺑﺎﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸّاء
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﺮﺑﻰ
ﺍﻭ. ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ،ﻭ
ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ،ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﺭﻓﺎﺕ
ﻭ ﻣﻠﺎﺣﻈﺎﺕ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺑﻦ ﺭﺷﺪ
ﻣﺸّاء ﻣﺎﺩّﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺪﻟﺴﻰ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ
ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﻋﺼﺮ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺑﺖ ﺷﮑﻨﻰ
ﺭﺳﻤﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺎﺭﮐس ﺑﺎﻭﺝ
ﻣﺎﺩﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﺎﻧﺖ ﻭ
ﻫﮕﻞ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺘﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎئی ﻮ
ﺍﮐﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴستهای
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ،ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺰﺩ ﮐﺎﻧﺖ ﻭ
ﻫﮕﻞ،ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻳﺎ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺻﻠﺢ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﻌﻰ
ﮐﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﺣﻴثیّت ﺑﺮﺍﻯ(ﺍﻳﺪﻩ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﮐﻠّﻰ)
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﺑﻪﭘﺮﺍﮐﺴﻴس
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ ﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺎﺩﻩ،ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺮﻗﻰ
ﻧﺒﻮﺩ،ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺑﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺧﺪﺍ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ .

ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﺑﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
، ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎﺑﻊ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ
. ﺑﺎﺯ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻘﻬﻮﺭ
ﻋﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﺎﺩﻡ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ . ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﻭ
ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ، ﺩﺭ ﺷﺮﻕ مُقدّس
ﻭﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎد
ﺁﻭﺭﻯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ الهی
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺮﻳﺪﮔﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،ﻋﻠّﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﭘﻮﭼﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﻰ ﻭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﻗﻮﻣﻰ
ﻭ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺮﻕ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻭﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺍﻭ،ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺮﺩ ﻫﻤﻪ (ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ)
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻏﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺍﺯﻟﻰ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺷﺪﻳﺪ ﻓﮑﺮ
ﻏﺮﺑﻰ ﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻪ
ﭘﺮﺍﮐﺴﻴس ﻣﺤﺾ
ﻭ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ ﻫﺎی
گوﻧﺎﮔﻮﻥ ﻭ
ﺍﻳﺴﻢ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ،ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻧﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ( ﻣﺎﺭﻙ)
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﻧﺪ. پس
ﻓﻘﻂ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎی
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﺸﺮ ﻟﺎ
ﻣﺤﺎﻟﻪ
ﺑﺬﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﻨﺸﺄ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺁﻥ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺻﻠﻰ
ﺁﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﮐﺎﻣلی
ﺒﺎﺯ ﺑﺎ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻫﺮ (ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ)،ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺳﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭﺍﺻﻞ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺧﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺧﻠﻖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﺮﺑﻰ،ﺩﺭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺼﻔیه همه
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺷﺮﻕ ﻗﺸﺮی
ﺒﺎﻏﺮب ﻣﺎﺩی کشتاﺭﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﻳﮑﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ولیّ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﺎمعه
ها،ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺪﺍ  می ﮔﺮﺩﺩ.
ﻓﺮﺍﻧﺴﻴس
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﮔﺎﻧﻮﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ،ﻣؤﺳس
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ
ﺷﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﭘﺪﺭ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻯ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺟﻨﮓ ﺭﺳﻤﻰ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﮐﺮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺳﻨّﺖ
ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ ﭼﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺟﻨﮓ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺑﺎ سوﻓﻴﺰﻡ
ﻭ تصوّف،ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺩﻭﺯﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ،ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺭﺍ،ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ .

ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﭽﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺰ ﺩﺭﺑﺎﺭه
ﺒﺘﻬﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺮﻓش
ﺪﺭﺳت ﺒﻮﺩ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻭﺟﺎﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. (ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻴله
اﻯ)ﺍﻭ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﺩ ﻗﻮﻡ ﻭ
ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺫﻫﻨﻴﺎﺕ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ ﺑﻮﺍﻗﻊ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺁﻳﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻫﻤﻮﺍﺭ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻈﺮ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﻗﻮﻣﻰ ﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ،ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ آنها
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺼﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺯیر ﺩﺳﺖ،ﺍﮔﺮ مُقدّس
ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ
ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻮﻣﻰ
ﮐﺎﺷته اﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻐﺰ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﻮﺭﻯﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻔّﮑﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ندﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﻃﺒﻌﺎ ﻏﻠﻂ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺑﺄﺻﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻔﮑّﺮ حقّ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ،ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻗﻮﻣﻰ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻢ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻫﺴﺖ.ﻭ حقّ
ﺑﺎ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﺤﺮ ﻭ
ﺟﺎﺩﻭ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ،ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ، ﮐﻪ ﻫم  اﺯ حقّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯﻋﻠﻢ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ .

(ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻏﺎﺭ) ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪﻃﺮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻓﮑﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻓﺮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺩ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎ
ﻭﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ،ﻭﻧﻮﻉ
ﻣﺮﺍﺟﻊ
ﺗﻘﻠﻴﺪ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻃﺮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻠﻤﻰ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ، ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ، ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

سوﻣﻴﻦ
ﺑﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﮑﻮﻥ
(ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ)ﻳﺎ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ،ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻭﺑﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎت که
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴشه
ﻤﻨﺤﺮف کنندﻩ
ﺫﻫن
اﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒته گفته
بیکون ﺪﺭﺳت اﺳﺖ.
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ،ﺑﻄﻮﻥ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﻭ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﻨﺶ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﺑﻮﺍﻃﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳن ﺘﺒﺪﻳﻠﺎﺕ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ،ﻫﺮﮐس
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻬﻢ،ﺷﺎﻧس
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻴﭻ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻳﻚ ﺳﻄﺢ (ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
نوع بشر)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﺩ ﺁثاﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈﻢ، ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪه ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻋﻈﻴﻢ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ یا ﺟﻤﻌﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺎﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭحقّ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﻠﻮﻍ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ 15 ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭُﺷﺪ ﻃﻔل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺒﻊ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﺑﺎشد و ﻧﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻳﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﻳﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ. ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ،ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮی
ﺘﻔﮑّﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻃﺮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺗﺤﻠﻴﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

(ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ)
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﮐﻠﻴّﻪ
ﻧﻈﺮیه ﭘﺮﺩﺍﺯی
های ﺬﻫﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ،ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻔﺴﻄﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻫﻢ
ﺿﻤﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻠﻴﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ،ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﺑﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﻠﻴﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻓﻴثاﻏﻮﺭثیاﻥ
ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮنیان
ﻭﻃﺒﻌﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺣﺮﻑ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻤﺎ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﻳﺰﻩ
ﺧﻮﺍﺭ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ باعث
ﭘﻴﺪﺍپس ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻤﺎپس
ﺑﻴﮑﻮﻥ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻦ،ﻭﻟﻮ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻟﻮﺩگی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺩ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ(
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺍﮐﺎﺩﻣﻴﻚ)
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺩﺍﻧﺶ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻭ ﺑﻘﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،حقّ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ،ﻃﺮﺩ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﻏﺮﺑﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ(
لاﺷﺮﻗﻴّﻪ ﻭ
ﻟﺎ ﻏﺮﺑﻴّﻪ) محمد،ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻭ
ﻧﺤﻮﻩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﻳﻨﻰ،ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺩﺭ ﺑﺤث
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺼﻮﺭ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺒﺤث ﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﻋﻠﻤﻰ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﻐﻠﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﻔﺼﻞ ﺗﺮ
ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﺤث
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ.

ﺣﻤﻠﻪ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺘﻬﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻯﻏﻀﺐ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﺑﻊ معرّفی    ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﻠﺖ عَدَم
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ عَدَم
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﺠﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﭘﻮﻝ ﻭ حقّ
ﺍﻟﺎﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ،ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ  (ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻤﻮﻝ) ﭘﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎ حقّ
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺤث ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ
ﻭ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ
ﮐﻠﻴﺴﺎ،ﻭﻓﻠﺴفه
ﺒﺎﻓﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭتفکّر
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭ ﺷﺮﻕ ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﻣﺤﻮﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﺪﺍﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻥ،ﻳﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺵ محمّدﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﻭ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺤﻮﺭ(ﻣﺎﺩه
ﺨﺪﺍ ﺷﺪﻩ) ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩ. ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻏﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻰ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻧﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﮐﺮﺩﻧﺪ
. ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﮕﻔﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺤﻘﻖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ . ﮔﺮ
ﭼﻪ ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻗﻴﺎس ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﺒﺎﺣث ﺫﻫﻨﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ. ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﻴﺮ ﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍ ﻧﻮﺯﺍﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻣثاﻝ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﻏﻀﺐ ﻭعَدَم
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻠﻴّﻪ
ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺣﮑﻢ
ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﻭﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺮﺃﻯ ﺷﺨﺼﻰ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻴﻠﻰﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﺩ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ.ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ،ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺎﻫﻢ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﺧته اﻳﻢ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺁثاﺭ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ حقّ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺗﺠﺎربّ
ﻋﻠﻤﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺁﻥ
ﺭﻭش ﻮ ﺩﻗّﺖ
ﺗﺠﺎربّ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺠﺮبه علمی
ﻧﺴﺒﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺑﺸﺮ
که ﻨﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺑﻌﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻟﺂﻥ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺑﺎﻃﻴﻞ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ؟ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻄﺎﻯ
ﻏﺮﻭﺭ ﺁﻣﻴﺰ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ  الهی ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺁﻳﺎ ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﻨﺠﻴنه
اﻯ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺶ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻨﺠﻴنه
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ،ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍه ﻮﺻﻮﻝ ﺑﺎﻳﻦ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﻠّﻰ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ،ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺮﺩﻭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺑﻴﮑﻮن
عاﻗﻞ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ . ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻣﻮﻓﻖ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺸﺪ،
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ. ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﭘﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭ ﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﺮﺑﻰ
ﻭﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﺑﺸﺪﺕ ﺭﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺗﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﮔﻮﻳﺎ ﺍﺳﺖ .
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﮐﻪ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﻧﺒﻮﺩ،ﻭ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺎﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﺮﺑﻰ،ﺟﺰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺨﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺷﻮﺭﺵﻋﻠﻴﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻮﺭﺵ ﻋﻠﻴﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻨّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺷﺎﻧﺴﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ.ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭﻫﻢ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ.

ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﻧﻴﺰ ﺁﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻏﺮﺏ
ﺯﺩﻩ،ﮐﻪ ﺳﻨّﺖ
ﺯﺩﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺸﺘﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯﻟﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ولیّ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ (
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺻﻔﺖ)
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﻮﺭﺵ ﻋﻠﻴﻪ
ﺳﻨّﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻓﺮﺍﻁ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺳﺪّﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﮕﻮﻧﻰ
ﺳﻨّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺯﺩﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻗﻮﻣﻰ ﺩﺭ ﺟﻤﻊ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺍﺳﺖ، ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻨّﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺟﻮﺋﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺖ ﺷﮑﻨﻰ
ﻭﻗﺘﻰﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺖ
ﻭﻫﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﻤﺮّﺩ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﺎﻯ ﮐﺎﺫﺑﻰ
ﻣﺸﺨﺺ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﮐّﻞ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ، ﻧﻪ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺴﻌﻰ
ﻭﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻪ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺳﻌﻰ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻞ ﻫﺮﮐﻮﺩﻙ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮﻳﺴﺪ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﭘﻨﺒﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺍﻯ
ﺑﻴﮑﻮﻥ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻫﺮ
ﻗﻮﻡ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺁﻥ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻳﻮﻧﮓ روان
کاو عارف ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩ.
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺴﺒﻰ،ولیّ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻃﻔﺎﻝ،ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻴله
اﻯ،ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻭ
ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﻨﮕﻴﻦ،ﺑﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟمعی
ﺘﻤﺮّﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﻗﺎﻳﻘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺑﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺰﺍﻳﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﮑﻮﻥ،ﻭﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺑﺸﮑﻞ حقّ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﻤﺮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻴله  ﺑﺎ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﻴﺮﺍث
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻴله
اﻯ ﺑﺮﺍی
اﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻳﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺁﻥ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍلاّ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺷﺨﺼﺎ
ﻭﻣﺠﺪﺩﺍ ﺍﺯ
ﺻﻔﺮ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﻨﺪ . ﻓﺮﻕ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺩ ﺍﺯ ﺟﺎﺋﻰ
ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﺘﻢ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻴﻠﻪ،
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩ،ﺣﺘﻰ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﻢ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧبوﺩ. ﻣﺎ
ﺍﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ،ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺩﺍﺭﺩ . ﭘس ﻧﻔﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ
ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺸﻮﻳﻢ.
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﻣثبت ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣثبت
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺘﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎئی ﺒﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻔﮑﻴﻚ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍلاّ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭ ﺑﻰ
ﺃثر ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻰﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺁثاﺭﻯ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺗﻤﺮّﺩ ﻭ
ﻋﺼﻴﺎﻧﻰ ﺑﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ،ﻳﺎ ﺟﻨبه
اﻯ ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﻢ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ،ﻭﻫﻢ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻰ،ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﺑﺎﺻﺮﻓﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﺘﻬﻠﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﻮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻴﻌﻰ ﻣﺎ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ،ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻃﺮﺡ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻓﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎ
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻟﺂﻥ
ﭼﻪ ﻫﻮﺳﻰ ﺑﺴﺮ
ﻣﺎ ﺯﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺎﺟﺪﺍﺩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻧﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻡ نا
شناخته ، ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮن
کنیم .ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺻﻔﺮ ﺷﺮﻭﻉ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺑﺎﻃﻴﻞ
ﺩﺭ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻴله اﻯ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
خودمان ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﺟﺴﺘﻦ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﮔﺮﮔﻮنی ها
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﻴﺎس ﺑﻨﻔس ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ،ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﻮﺍﮊﮔﻮﻧﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺻﻮﻝ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺘﻬﺎﻯﻏﺎﺭ
ﻳﺎ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻓﺮﺩ،ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭ
ﺍﺯﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻗﻮﻡ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺩﺭ
ﺳﻨّﺘﻬﺎ ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺑﮑﻨﺪ .
ﺍﻣﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻳﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭﻣﺘﻮﺳﻂ ﻋﻘﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ میباشند. ﻭ
ﻫﻴﭻ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﺪ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻏﺎﺭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻨﻔﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺣﺘﻰ حقّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺒﻮﺩ،ﺳﮑّﻮﻯ
ﺟﻬﺸﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.ﻭﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻰ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﻮﻳﻦ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ . ﺳﮑّﻮﻯ
ﺍﻭﻝ ﻣﻴﺮﺍث
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻓﺮﺩ،
ﺳﮑّﻮﻯ ﺩﻭﻡ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻴله
ﻭ
ﺳﮑّﻮی سوّم ﻭ
ﺁﺧﺮ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩی
کاﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ،ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﮑّﻮﻫﺎﻯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻴله
ﻭ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻏﺎﺭ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ؟  ﺧﺮﻭﺝ
ﻭﺗﻤﺮﺩ ﺍﺯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻴله
ای ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺷﺨﺼﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻃﺮﺩ ﻫﺮ
ﺩﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺗﺰکیه
ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺼﻮﻝ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺯﻳﺮﻳﻦ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ .
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺼﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
یاﻓﺖ،ﺗﺎ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺳﻄﻮﺡ
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻃﺮﺩﻧﻤﻮﺩ.ولیّ
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺑﺮﺍی
اﺗّﮑﺎﻯ ﺑﻌﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ ﻭ ﭘﻮﻝ
ﭘﺮﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭ ﻭ ﻧﺪﺍﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ،ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﻭ ﺑﻘﺎﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻳن
ﺸﺨص اﺳﺖ ﻭ
ﺍﺗّﮑﺎﻯ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒثی
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺗّﮑﺎﻯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ،
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﺗﮑﺎﻯ
ﺑﻔﺮﺩﻳّت ﻮ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻏﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺧﺮﻭﺟﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩ،ﺧﺮﻭﺟﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺣﺼﻮﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺨﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻏﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ
ﮐﻤﺎﻝ،ﻭ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺮﺩﻯ،ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍلاّ ﺍِﺣﻴﺎﻯ
ﺳﻨﺘّﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﻌﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ ﺟﻨﮓ
ﺍﻓﺮﻭﺯﻯ ﺑﺎ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎس ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺎﻝ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ . ﺍﮔﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻗﻮﻡ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻗﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ (ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ)
ﺍﺳﺖ .

ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ
ﻭﺳﺮﻋﺖ ﮔﻔﺖ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮐﺪﺍم
اﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎت
ﺪﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴتند
ﻭﮐﺪﺍم
ﻣﻨﻔﻰ.ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﭘس ﺍﻟﻔﺎﻃﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﻝ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮ ﺩﻝ
ﻧﻨﺸﻴﻨﺪ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﺩﻝ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺖ،ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩ، ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. (
ﺍثرﺳﺤﺮ ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻧﺸﺴﺘﻦ،ولیّ
ﻣﻔﻬﻮم
ﻨﺒﻮﺩﻥ)
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍن
ﺮﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺯﺩﺍﺋﻰ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺩﻝ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻫﺎ،ﻭﮐﺸﺶ
ﻫﺎﻯ ﻓﻄﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس،ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺍﻳﻦ
ﺩﻝ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺻﺪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﻭ ﻗﻌﺮ
ﺁﻥ، ﺩﻳﺪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﻤﺎن ﺪﻫﺎنه
ﭽﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭼﺎﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﻭ
ﺑﻘﻠّﻪ
ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻮﻩ ﺭﻓﺖ، ﺗﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻓﻖ ﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ
ﺩﺭﺩﻳﺪ ﺟﺴﺖ.
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻗﻮﻡ
ﺭﺍ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺳوء
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺑﻄﻮﻥ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ(ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺑﻄﻮﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻀﻤﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻭﭘﻮﭼﻰ ﻭ
ﻣﺮﺩﻭﺩﻯ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺩﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﺣﻴﺮﺕ ﺍﻧﮕﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﻫﻢ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻭ ﻫﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ، و ﺳﺒﻚ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺯﺥ ﺳﺎﺯ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍی
ﺘﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻤﺎ
ﮐﻤﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. (ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎﻥ حقّ)
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭلی اﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺑﻌﺎﺩ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ آن  ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺰ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺯﺑﺎﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﺎﻳﻦ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺯﺑﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺭﺍﻩ ﺟﺴﺘﻦ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻘﺪﻳس ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍلاّ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ
ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺟﺰ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﻨﺪﻯ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯنخوﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻖ ﺻﻮﺭﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ،ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻣﺰﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻣﻨﻄﻖ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ . ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻘش
ﻧﻴّﺖ ﻫﺎ
ﻭﺧﻴﺮ،ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺷﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ .
ﺯﺑﺎﻥ مُقدّس
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﭼﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ.ﺍﮔﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻭﺩ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ حقّ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺿﻊ ﮐﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ،ﺗﺎ ﺗﻮﻃئه
هاﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺎﺷﺪﻧﻰ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺨﺸﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻏﺎﻳﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻳﺎ ﺧﺎﻡ ﻭ
ﻏﺎﻓﻞ ﮐﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻧﻴﺰ ﺟﺰ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺳﻄﻮﺡ
ﺣﻘﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻥ ﻳﮑﻰ
ﮐﻠﺎﻡ مُقدّس
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻭﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﻮﻥ بحقَّ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺗﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
، ﻭﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﺻﻔﺮ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ .
ﻭﺣﺎﻟﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺩﺍﻯ ﺩﻳﻦ  و وظیفه ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ، ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺎﺭﻳﺦ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺪﺭﺍﻥ،ﻧﻤﻚ
ﺩﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺷﮑﻨﻴﻢ .
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣثبت ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺗﺌﻮﺭﻳﺴﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻨﺎ
ﺟﺰﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺣﮑﻮﻣﺖ،ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻈﺮی
ﻨﺪﺍﺭﺩ . ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ ولیّ
ﻧﻔﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎثباﺕ ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻤﺎپس ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺼﺪ ﻣﺘّﻔﻖ
ﺑﺨﺪﺍ،ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﻫﻢ ﻣﺘﻔﻖ
ﺩﺭ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻯ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺎﺻﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﺎﺹ،ﻭ ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ ﻣﺘﻔﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﺮﺩ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺴﺖ .
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﻭﺭﺍﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ،
ﻓﻘﻂ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺵ
ﻋﺠﻮﻟﺎﻧﻪ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻣثاﻝ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺟﺴﺘﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻯ،ﻭ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺍﺯﻟﻰ
ﻗﻮﻡ،ﺭﻭﺵ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺯﺩﺍﺋﻰ ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﮐﺸﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦﺳﻨّﺖ ﮐﺸﻰ
ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺯﺩﺍﺋﻰ،ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ،ﻭ ﻳﮑﻰ
ﮐﺸﺘﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ .
ﻳﮑﻰ ﺍثباﺕ
ﻣﺎﺩﻩ،ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﻧﮑّﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻰ.ﻳﮑﻰ
ﺑﺨﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻩ،ﻭ ﻳﮑّﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﺪﺍ . ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻧﻴﭽﻪ ﮐﺸﺘﻦ
ﺧﺪﺍ
است.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ،ﺭﻭﺷﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻓﮑﺮ،ﺑﺘﮑﻨﻴﮑﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﮑﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.

ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺮﻓﻴﻦ
ﻓﮑﺮﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻋﺼﺮ ﻋﻠﻢ،ﺑﺪﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺫﻫﻦ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﺴﻴس
ﻣﺎﺭﮐس
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ،ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﺌﻮﺭﻯ
ﻭ ﭘﺮﺍﮐﺴﻴس
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ
ﺷﺪ.ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺟﺴﻢ
ﺍﮔﺮﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎﺑﻊ ﺟﺴﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﺑﻊ
ﺭﻭﺡ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻫﺮ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍ،ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻋﺠﻮﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ،ﻭ ﺟﻬﻮﻝ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﺸﻖ
ﺑﺠﻬﻞ ﺧﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻣﺎﻫﻢ
ﻫﻤﻴﻦ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ،ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺵ ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﮐﻪ ﻗﻬﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺗﺎﺣﺼﻮل
عقل ﻟﺪﻧّﻰ
ﻋﺰلت
ﺒﮕﻴﺮﻳﻢ.ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ حَقّ ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ،ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ،ﻭ حقّ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﮔﻴﺮﻯ،ﻭ ﺁﻥ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺯﺍﺋﻰ.

ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻌﮑﻮس
ﺗﺌﻮﺭﻯ
ﭘﺮﺍﮐﺴﻴس ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺻﻠﻰ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه
ﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺗﺌﻮﺭﻳﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺌﻮﺭﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭؤﻳﺖ ﺩﻝ،ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺗﺌﻮﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﭘﻴش
ﺒﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﻋﻠﻤﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته اﻧﺪ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈﺮ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺑﻌﻤﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﻧﻈﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ،ﻭ ﺳﭙس
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﺴﺘﻦ
ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻥ ﻓﮑﺮ
ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ سوّم
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺑﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺁثاﺭ ﻋﻤﻞ،ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﻃﺮﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ،ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺣﺎﺻﻞ
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺸﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻟﺤظه اﻯ ﻓﮑﺮ
ﻧﮑﻨﺪ،ﻭ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈﺮ ﻗﺒﻠﻰ،ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻣﻰ ﺍﺯ ﻗﺪﻡ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻈﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﻢ،ﻓﺎﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ،ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه
اﻧﺪ.ﻭﻭﺍﻗﻌﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭ
ﺑﻨﺎی ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻰ،ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ
ﺑﻨﺎﻫﺎﺋﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎﺭﮐس ﻭﺿﻊ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ،ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺮ
ﺑﻨﺎﻫﺎ ﻋﻠﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺁﻥ
ﺭﻭﺑﻨﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﻭ ﮐثرﺕ
ﻭ ﺗﻀﺎﺩ
ﻫﺎ،ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﺑﻨﺎﻫﺎﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮ
ﺑﻨﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻋﻠّت اﻟﻌﻠﻞ ﻭ
ﺯﻳﺮﺑﻨﺎﻯ
ﺁﻥ،ﻫمه ﻨﻴﺰ
ﺭﻭﺑﻨﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﺮ ﻭ
ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ولیّ
ﻣﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍیه هاﻯ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺭ ﭼﻪ
در ﻋﻠم  ﻭﭼﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺑﻨﺎﻡ ﺳﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻴﺮ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺩﺭﻭپس
ﺑﻰ ﻧﻮﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﺮﺩ،
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺳﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻮﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﮐﻪ
ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،ﺍﻭﻝ
سوﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﺳﺖ
ﻏﺬﺍﻯ ﺳﻴﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻳﻚ ﭘﻨﺠﻢ
ثرﻭﺕ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻭ ﺗﻌﻠّﻖ
ﺧﺎﺹ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻫﺮ
ﻣﻐﺮﺏ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺟﺎﺭﻭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻧﺪﻭﺧته اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ محمّد
ﻭ علیّ
ﺩﺭﺑﺨﺸﺶ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ .

ﺭﻭﺵ
ﺳﻨّت کشی
ﻭﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺯﺩﺍئی
ﺒﻴﮑﻮﻥ،ﻭ
ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻢ،
ﺧﻴﻠﻰ ﺁﺳﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﺍﻧﮑﺎﺭﺍﺳﺖ
ﻭﺑس ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻤﮑﻦ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻗﺒﻴله اﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻳﺎ
ﻏﺎﺭﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﮔﻔﺘﻪ،ولیّ
ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺠﻮﺍﻧﺐ ﻣثبت ﺳﻨّت
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻏﺎﻳب
اﺯ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺧته
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗت ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،که اﺯ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻘﺐ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﻯﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﺩﻭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻔﮑّﺮ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍپس ﺯﺣﻤﺖ
ﺯﻳﺎﺩ،ولیّ
ﺑﻴﻬﻮﺩﻩ
ﮐﺸﻴﺪه اﻧﺪ.
ﺍﻧﻬﺎ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﺣﺪﺕ ﻧﻴﻢ
ﺑﻨﺪ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﺯ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﺭﻭﺵ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺁﻣﻴﺰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻤﻞ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ . ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺖ،ﻳﮑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
سلوﮐﻰ،ﻭﻳﮑﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ،
ﺑﺮﺯﺥ ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻭ ﻳﮑﻰ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻗﺸﺮﻯ
.ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﻐﻠﻂ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﺷدﻨﺪ،ﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﮑﺎﺭﺧﻮﺩﺵ
ﺳﺮﮔﺮﻡ،ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ،ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺵ،ﻭﻋﻮﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﻬﻞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠﻖ بحقَّ
ﺑﻮﺩه که ﻫﻢ
ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻫﻢ
ﻣﻄﻴﻊ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﻫﻢ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ،ﻭ ﻫﻢ
ﻋﺎﻟﻢ ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻮﻡ،ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻭﻋﻤﻴﻖ،ﻭ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻧﻴﻢ ﺑﻨﺪ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺩﻳﻦ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﺍپس
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ ﺯﻭﺩ
ﮔﺬﺭ. و
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪ،ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻋﺎﺩﻩ ﻭﺣﺪﺕ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻠﻤﻰ،ﮐﻪ ﺑﺘﺨﺼﺺ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﺪّ ﻋﻠﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ سوﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ
ﺩﺭﺩﻫﺎپس ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺪه
اﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩه
اﻧﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺁﺩﻣﻴّﺖ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺁثاﺭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻈﺮ ﻭﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸته
اﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻃﺒﻖ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻨﺪﻯ
است.

ﺩﺭ
ﻣﻴﺮﺍث ﺍﺻﻠﻰ
ﻓﮑﺮﻏﺮﺑﻰ
ﻳﮑﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ،ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺳﻨّﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺎ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ،ﻭﺳﻨّﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .
ﻭﻗﺘﻰ ﻏﺮﺏ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﮐﻤﺘﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ،
ﺑﺎﺯ ﺭﻳﺰه
ﺨﻮﺍﺭ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺻﻮﺭﻯ، ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﻭ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻠﻌﻮﻥ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻋﺮﻓﺎﺗﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻃﻰ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﺑﻮﺩ.
ولیّ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺎﺳﺘﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﻭ
ﺳﺰﺍﺭﻫﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻘﺮﺍﻃﻰ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭباعث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
بسیاری ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﺎﺭﻓﻰ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺭ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻭ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻋﻴﻨﺎ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪ.
ﺩﻳﻦ ﺃﻣﺮﻯ
ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﮐﻠﺎم اﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﺻﺤّﺖ ﮔﻔﺘﺎﺭ محمّد
ﻭ علیّ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
کرﺩﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻠﺎم اﻟﻬی ﺮﺍ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮی
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻃﺒﻌﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﻭﺍﺟﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ولیّ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﺧﻴﻠﻰ ﺭﺍﺣﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ راه
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﺰﺩ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺣﺮﻔﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﻭﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ،ﻭﺣﺘی
ﺪﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩﺵ ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ
ﺗﻌﺎﺭﻓﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﺒﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ
ﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺍﺣﻮﺍل  ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺭﺍﺣﺖ
ﺑﻴﮑﻮﻥ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻧﺪ،ﻏﺮﺏ
ﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻧﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺸﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ ﻭﻣﻠﺎ
ﺻﺪﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ ﺯﻭﺍﻳﺎﻯ
ﮔﻤﻨﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻭﺩﺧﻤﻪ
ﻫﺎ،ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﻓﺖ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴﺎﻋﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺻﻠﺢ ﺑﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ
ﭼﻪﺩﺭﻏﺮﺏ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ،ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
مادی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻃﻠﺒﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
از ﺩﻳﻦ ﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻧﺎﻥ
ﻣﻔﺖ ﻭ ﺯﻥ
ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺸﺪ،ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﺮﻗﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻳﻦ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻭ ﺻﻠﺢ
ﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﺳﮑﻮﻥ
ﻭ ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴشه ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻟﺘﺮ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭتی عباﺩﺕ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰم
هاﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴنمایند
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ سوخت
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺳﺮﺍف
ﺸﺪﻩ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﻣﻔﻴﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳت ﺪﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺗﻔﮑّﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﮐﻴﻬﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻮﺯﻣﻮﺳﻨﺘﺮﻳﺴﻢ
ﺑﻮﺩ،ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺪﺍ
ﻣﺪﺍﺭﻯ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻮﺩ.
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻭ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ،ﺗﺎﺏ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻋﺼﺮ
ﻋﻠﻢ ﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﺪ. ولیّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻋﻠﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﻳﻦ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐس ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻌﻴﻰ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﻮﻣﺎس
ﺍﮐﻮﻳﻨﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭ ﻋﺼﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺳﻤﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪ. ﺳﻌﻰ ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻫﮕﻞ
ﻭ ﻋﻘﻠﻴّﻮﻥ ﺍﻟﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﺪﺍ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻓﮑﺮ،ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺣﻔﻆ
ﺁﺑﺮﻭﺋﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺳﻘﻮﻁ ﻓﮑﺮ
ﻏﺮﺑﻰ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺟﺰ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﻗﻴﻘﺎ،ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻠﻢ ﺷﮑﺴﺖ
ﺑﺨﻮﺭﺩ،ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﻰ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ ﻋﻠﻢ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻭﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
. ﻫﮕﻞ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ ﺭﻭﺵ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ.ﭼﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺁﻧﺘﻰ
ﺗﺰ،ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺯﺩﻥ
ﺃﻧﮓ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻥ.ﻭ
ﺑﺴﺎﺩﮔﻰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺩﻟﻴﻠﻰ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩ ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻬﻨﻪ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ
ﮐﻬﻨﻪ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻋﻠﻢ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻧﻔﻰ ﻭ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﻠﻴﻪ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺳﭙس
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻨﻔﻊ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ولیّ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ. ﻧﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﮐﻮﺩﺗﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ
ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ باعث
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍثباﻧﻰ ﺩﺭﻳﻚ
ﻋﻠﻢ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ،ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ،ﭼﻮﻥ
ﻣﮑﺘب اﺻﻔﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺶ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖ .

ﺑﺎ
ﺷﺮﻭﻉ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ ﻧﻔﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻧﺘﻰ
ﻭﻫﮕﻠﻴﺴﻢ
ﺑﻨﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻓﮑﺮ ﻏﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺑﺎﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻠﻴﺴﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻟﺠﻮﺝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺷﺪ.ﻭﮐﺎﺭ ﻋﺸﻖ
ﻣﺴﻴﺤﺎﺋﻰ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻔﺘﻴﺶ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﺳﻴﻮﻥ
ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺷﺪ. ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﺍﺑﻦ
ﺭﺷﺪ،ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺷﺪﻥ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻓﺮﺩﺍ ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪ،ﻭ
ﺑﺘﺎﺭﻳﺦ ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺗﻮﺟﻪ ﺷﺪ.
ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴﺘﻰ
ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﺩﻫﺮ ﻫﻤﺎن
ﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺗﺠﺎربّ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ.
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﻄﻦ أﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻩ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺗِﺰ ﻭ ﺁﻧﺘﻰ
ﺗِﺰ،ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﺟﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺟﻌﻪ
ﻫﺎ ﺑﺠﻨﮓ ﺻﻠﺢ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺩﻭ ﻣﻴﺮﺍث
ﻏﺮﺑﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻨّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﻴﺪ و
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﺷﺪ.ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺣﻔﻆ
ﺁﺑﺮﻭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﮑﺮﺩند.ﻭ
ﭘﺎﭘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻟﮑﺴﻨﺪﺭ
ﻫﻔﺘﻢ،ﺑﺎ
ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
هارون ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﻫﺮ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻭ ﺩﻳﺮﻫﺎ
ﭘُﺮ ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺮﺣّﻢ
ﮐﺸﻴﺶ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻈﻠﻢ ﻭ
ﻗﺴﺎﻭﺕ
ﺷﺪ.ﺗﻔﺘﻴﺶ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﺗﻬﺎﻡ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻤﺴﻴﺢ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻓﻮﺭﺍ
گفت ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﻣﻦ ﺧﻮﺩﻡ
ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻡ.
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﺴّﺮ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﺰﻣﻰ
ﺣﮑﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺎﺩﻋﺎﻯ
ﮔﺎﻟﻴﻠﻪ،ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺑﻨﺎﻡ ﮐﻔﺮ
ﻭﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﺯﻧﺪه سوﺯﺍﻧﺪﻧﺪ.ﻫﺮ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺯﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩ،
ﻣﮕﺮ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺗﺼﻮﻳﺐ ﮐﻨﺪ.
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻴﺒﻰ
ﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩ،ﻣﻮﺝ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺍﺗّﮑﺎی
ﺒﺘﺠﺮﺑﻪ
ﻭﻋﻠﻢ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﻨﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻧﻔﻮﺫ ﺍﺑﻦ
ﺭﺷﺪ ﺍﻧﺪﻟﺴﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪ،ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺣﻘﻴﻘت
ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ،ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺮﺍﻡ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺻﻠﺢ
ﺁﻣﻴﺰﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻞ ﺗﻀﺎﺩ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ،ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﻗﺎﻳﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ مُقدّس
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻓﻘﻂ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ . ولیّ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ،ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻧﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ،ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﺑﻦ
ﺭﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺴﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩ. ﻳﮑﻰ
(ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ) ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ . ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻟﻔﻈﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮ ﺍﺯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ . ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ(
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ)
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻫﻞ
ﺩﻳﻦ،ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ،ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﺘﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ .
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
(ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﻮﺍﻡ)،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﺏ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻓﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺩﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻭﺩﺭﻙ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻭﺩﺭﻙ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭﻙ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺠﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻭ ﺑﺸﮑل ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻟﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻠّﺖ عَدَم
ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﻭ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﺰﻳﺰﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﺤﻮﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻏﺮﺑﻰ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻠّﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ،ﻭﺑﺨﻮﺩش
ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺑﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ،ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ، ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤث
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﻠّﻰ،ﺗﻌﺼّﺐ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻗﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎت اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪ ﻓﻬﻤﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﻤﻴﺮﺍثهاﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﻤﻴﺮﺍثهاﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺳﺖ . ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﻌﻠﻢ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻉ سوﻣﻰ ﺍﺯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺳﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩی هستند،
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺍث
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩ ﻣﺎ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥ،ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻫﻢ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻓﻌﻠﻰ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ،ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ،ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻭﭼﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻭَﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ
ﺑﻬﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺂﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭﺭﻭﺩ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﺎ،ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺁﺩﻣﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،
که ﺒﻤﺮﻭر ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺟﻨﮕﻞ هستیم.
ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻩ ﺩﻝ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ،ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭ چه
ﺮﻓﺘﺎﺭی ﺑﺎ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﻫﻢ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ . ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓیلسوﻑ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ ﻋﺎﺭﻑ ﺷﺪن
ﺘﻮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﺘﺎﻕ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻣثاﻝ
ﺗﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ .
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﻦ ﺩﺍﺷﺘﻰ،ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻃﺮﺯ
ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻡ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻃﺮﺡﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ؟ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻰ ﻧﺒﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ . ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺗﻮ چه
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺑﮑﻨﻰ،ﭘﻨﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻯ ﻳﺎ
ﻣﻠﺎﻝ ﺧﺎﻃﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻰ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺗﻮ،ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻴﭻ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﮐﻨﺪ. ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺬﺗﻬﺎپس
ﻓﺪﺍﻯ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻓﻘﻂ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺴﺎﺏ
ﮔﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺻﺮﻓﻪ .

M022

ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ

ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻓُﺺّ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ( ﺍﻟﻠﻪ) ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﻢ ﺫﺍﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.
ﺑﻔﺮﺽﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﺍﺳﻢ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﺩﻭﻥ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻥ
ﮐﻠّﻴّﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ربّ ﻧﻴﺴت
که ﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺖ.
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺳﻤاء ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ،ﻳﺎ
ربّ ﻗﺮﺁﻥ،
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺟﺰاء
ﻭﺗﺒﻌﻴﺾ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﭼﻨﺪ ﮔﺎﻧﮕﻰ ﻧﻴﺴﺖ،.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺣﺪﻳّﺖ،ﺟﻤﻊ بالقوّه
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺖ.
ﻗﺒﻠﺎ ﮔﻔته
اﻡ،ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻭﻯ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺳﻤاء، ﻧﻪ
ﺭﻭﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﮑﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﻫﻢ
ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺁﺧﺮﻳن
ﺸﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻠقت
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺰﻣﺸﮑﻞ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻭﻯ
ﺍﮔﺮ(ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺫﻫﻨﻰ)ﺩﺭ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﻤﺎء ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﺑﻪ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ،ﺍﮔﺮ(
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺭﺍ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮایندﻯ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻉ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣثلا ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﺻﻔﺖ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺸﺮ،ﺍﺯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ .
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﺮﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺳﻤﺎء ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ نوع
ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ،
ﻫﻤﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺸﻖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺒﻌﻴﺾ ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﻟﻮ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺩ، ﺻﻔﺘﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺍﺳﻢ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺻﻔﺖ ﺭﺣﻤﺖ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺻﻔﺖ
ﺣﺎﮐﻢ ﺭﺣﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻢ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،
ﻫﻢ ﺻﻔﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﻫﻢ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺻﻔﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻳﺎ ﻋﺸﻖ،ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ .
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺟﺴﺘﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺻﻔﺖ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ،ﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﻋﺎﻃﻔﻪ
الهی ﺍﺳﺖ.
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺻﻞ
ﻗﺎﺋم هماﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ . ولیّ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ربّ الفصبب
ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺵ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻞ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﻭﺻﻮﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﺮ ﺭﺑّﻰ،
ﺗﻤﺎﻡ ربّ ﻫﺎﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ
ﻫﻤﻴﻦ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
مجسّم  ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻟﻠﻪ،ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻓﻠﺴفی ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺠﻨﺒﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﻤﻊ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ ﺍﻭ
،ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺑﺎ
ﻋﻠّﺖ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺻﻔﺖ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺻﻔﺖ
ﻗﺎﺋﻢ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺻﻔﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻠﻪ.ﻣﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺻﻔﺎتی
گفتیم که
هرﻣﻮﺟﻮﺩی
ﺘﺠﻠّی ﺼﻔﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺿﺎﻳت
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ربّ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎم
ﻨﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ربّ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻭ،ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ. پس  ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ بروح
القدس ﻘﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.که
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻧﺎﺋﻞ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺣﺪّ ﺍﻗﻞ
ﺍﻳﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﮑﻠﻴف
ﻮﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ، ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋُﻤﺮ،ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﺭﺑّی ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ .
ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍپس
ﺑﺎﻘﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ربّ ﺍﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ربّ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﻌﻴﺪ
ﺑﺎ ﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺣﺮﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺯﻧﻴﻢ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ(ﻟﺎ
ﻳﺒﻘﻰ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﻪ ﺭﺑّﻚ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ)ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ، ﻣﮕﺮ ﻭﺟﻪ
ربّ ﻳﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ربّ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ربّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ . ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ میباشند
،که ﻔﻌﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺭؤﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ نوع فوق
بشری  ﺑﺠﻬﺎﻥ. ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺟﻪ ربّ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻟﻬﻰ آﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ که ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻣﻰ ﻣﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮگ، ﻭ ﺳﭙس
ﺭﺣﻌﺖ ﺍﻭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ،ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻃﺒﻌﺎ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻰ ﻣﻴﺮﺩ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ .

ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺳﭙس ﺍﺯ
ﺳﻬﻞ ﺷﻮﺷﺘﺮﻯ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،  که ﮔﻔﺖ (
ﻟﻠﺮﺑﻮﺑﻴّﻪ
ﺳﺮّﺍً، ﻟﻮ
ﻇﻬﺮ ﻟﺒﻄﻠﺖ
ﺍﻟﺮﺑﻮﺑﻴّﻪ).
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻪ ﺍﺯ ربّ،
ﺍﮔﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩ، آنگاه ﻫﻤﺎن
ﻤﻘﺎﻡ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
. ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻣﻰ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﺭﺑّﻰ
ﺳﺮّ ﻭﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ و شهود
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺟﺎﻳﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻌﻀﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﺮ ربّ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ ربّ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺗﺤﺖ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺷﺘﺮﻯ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﺍﺩﻳﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻨﺘﻔﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻢ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺰﺩ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ . ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺻﻔﺎﺕ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﺶ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ بشری ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻧﻪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺣﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ(ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺗﺼﻮّﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻮﺷﺘﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ،ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻋﺒﺎﺩت ﻮ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد.
ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺳﺮّ ﻭ
ﺭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ربّ
ﻣﺮﺑﻰ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺭﺍﺑﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ. ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺷﺘﺮﻯ،ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺭﻭﺷن ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻭﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺳﻬﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻫﺴﺖ،
ﺗﻮﻫﺴﺘﻰ،ﮐﻪ (
ﻋﻴﻦ )ﻫﺴﺘﻰ.ﻳﺎ
ﻋﻴﻦ ﻣﺘﺠﺴّﻢ
ﺷﺪﻩ،ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ میباشی .ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻗﺒﻠﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳِﺮّ ﻭ
ﺭﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺍﺯﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺷﺪ.ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺑﻌثت ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ،
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ (ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻏﺮﻳﺐ
ﻇﻬﻮﺭ)ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﺷﺪﻥ
ﺭﺍ، ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻇﻬﻮﺭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻌﻤﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺣﻞ ﺷﺪ،ﻭ ﺭﺍﺯﻯ
ﮐﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺷﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﺷﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭبّ ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺷﺪﻩ ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭبّ اﻟﻌﺮﺵ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ(ﻓﺼﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ)ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
سوﮊﻩ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﻇﻴفه
اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ثوﺍﺏ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺼﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﺤث ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺗﺶ،ﺭﺍﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍپس
ﻓﺎﺵ ﺷﺪﻩ،ﻫﻢ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﻴﻦ
ﺍﻭ،ﻳﺎ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻧﻴﺰ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻳﺎ
ﮐﺴﻰ،ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎ
ﻋﻠم اﻟﻴﻘﻴن
ﺒﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ بحقَّ ﺍلیقین
.       ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺳﺮ
ﺩﺭ ﮔﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺭﺍﺯ ﺭبِّی
که ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺍﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺭﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺭﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍلله
ﺒﺮﺳﻢ.

ﻭ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﮐﺎﺭربّ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺯ
ﺣﻮﺯﻩ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ربّ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ،ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭﻭح ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ربّ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ربّ
ﻗﺒﻠﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻦ،ﻧﻪ ﺣﺮﻑ
(ﺳﻬﻞ) ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﻧﻪ ﺣﺮﻑ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ،ﺑﺎ
ﻣﻄﻠﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺩﺭ ﻓﺺّ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ،ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ .
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻊ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺃثر
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻥ ﺻﻔﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺯ
ﺍﻋﻀاء ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ . ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺎ
ﺻﻔﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻫﺪ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪ،ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻘﻮﻝ
ﺟﺰﺋﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ،ﺗﺎﺑﻊ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ،ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺘثناء ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،ﻋﻀﻮ
ﺣﻮﺯﻩ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻭﺍﺭﺩ، ﺣﻮﺯﻩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﺑﺎ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ،
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺸﻬﻮﺩ نور
ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺣﻮﺯﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻭﺍﺭﺩ
ﺣﻮﺯﻩ ﺷﺨﺼﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺁﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﻣﺮﮔﺶ،ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻳﺪ . ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻫﻢ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﺎﺹ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺳﻬﻞ،ﮐﻪ ﺳﺮّ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ (ﺗﻮ)
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ( ﻋﻴﻦ )
ﺗﻮ. ﻭ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺯ،ﺗﻮ
ﺩﻳﮕﺮ ( ﺑﺎﻃﻞ
ﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮ) ﻫﺴﺘﻰ.
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺮﺩ ﻫم
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪ،ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ،ﻭﺑﺎﻝ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ،ﻣﺪﺗﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ دیگران
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺟﺴﻤﺶﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺶ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺭﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻒ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ربّ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮی ﺮﺿﺎﻳﺖ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻝ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﻮﺩﻳﻢ،ﺣﺎﻟﺎ ﺧﺪﺍ
ﻫﻢ ﺭﺍﺿﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻘﺎﻡ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﭼﻮﻥ علیّ
ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ محمّد
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺮﺩﻭ.(ﺍﺣﺒّﻬﻢ
ﻭ ﻳﺤﺒّﻮﻧﻰ ) ولیّ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ،ﺧﺪﺍ
ﻫﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﺂﻥ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯی
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺑﺤث
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﻓﺺّﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻡ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺩﺍﺩﻡ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺤث
ﺍﻭ ﻣﺒﻬﻢ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻓﺼﻮﺹ
ﺍﻟﺤﮑﻢ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ محمّدﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻘﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺭﺑّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ربّ ﺷﺨﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﮐثرﺕ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ. ربّ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺳﺎﻟﻚ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﻳﻚ
ﺳﻴﺴﺘﻢﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ،ﻭﮐﺎﺭی
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﻃﺮﺯ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ.ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ربّ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻄﻠﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ،
ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺣﺪﻳّﺖ
ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺗﺠﻠّﻰ
ﻳﺎﺑﺪ.ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﻬﻮﺭی ﻮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻫﺮﮐس
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻫﻢ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺷﺪﻩ
ﻫﺮﺍﺳﻤﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ.ﻭ ﺑﺎ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﺪ ﺳﺎﻟک
ﻘﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﺩ،ﺧﻮﺩش
ﻤﻌﺎﺩﻝ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ
ﺣﻠّﺎﺝ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻣثاﻟﻰ ﮐﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﮔﻔﺘﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻧﻈﺮﺵ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻳﻚ ربّ،ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ربّ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﻢ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ربّ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻭﻫﻰﺳﺎﻟﻚﺩﺭﻣﻘﺎﻣﺶﺭﺍﺩﺍﺭﺩ
.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻬﻤﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻢ،ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ .
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻭ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ .
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺿﻊ
ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﻳﻨﺠﺎ،ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺮﺩﻯ،ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠق
ﻤﻴﺒﺎﺷند. ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺑﻬﺪﻑ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﻣثلا
ﺑﺸﺮ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺣﺪّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
اﺑﺪﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭؤﺳﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ. ﻫﺮ
ﺭﺋﻴﺴﻰ ﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻓﻨّﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺗﺎ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﻗﻄﻌﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻧﻈﺮ
ﺭﺋﻴس ﺑﺎلاﺘﺮ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﮐﻨﺪ . ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻮﺭﻯ
ﮐﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﻮﻧﺘﺎﮊ
ﻳﺎ ﻏﺎﻳﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﺗﻬﻴّﻪ
ﻳﻚ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺣﺪّﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻮﻧﺘﺎﮊ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻫﺮ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﻣﻮﻧﺘﺎﮊ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻗطعه اﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ . ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ
(ﺍﺭﺑﺎﺏ
الفرﺩ)،ﻭ ﺳﭙس
(ﺍﺭﺑﺎﺏ ﮔﺮﻭﻩ)،ﻳﻌﻨﻰ
ربّ ﺍﻟﻔﺮﺩ،ﻭ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﮔﺮﻭﻩ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ ﻣﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ،ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺻﺎﺣﺐ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﻣﺮﺗبه اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻂ
ﺑﻴﻦ ﻣﺒﺪﺃ ﻭ
ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﺑﺪﻯ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﺟﺰﺋﻰ،ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﻭ
ﻧﻘﺶ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺷﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺣﺪّ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس
ﺭﺑّﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺭﺑّﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺎﻳﻦ ﻓﺮﺩ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ربّ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻭﺭﺍﺿﻰ
ﺑﻮﺩ،ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،ربّ
ﻣﺠﺎﻭﺭ ﺍﺯ
ﻓﺮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺯﻯ ﺍﺯ ربّ
ﻇﺎﻫﺮﺷﺪ، ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺍﻭ ﻫﻢ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻳﻚ ربّ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﺭﺿﺎﻳت ﻤﻄﻠﻖ
ﺭبّ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳت
اﺳﺖ.ﻭﻗتی
ﺴﻌﺎﺩﺕﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻢ،ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﺧﻴﻠﻰ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ،ﻭ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺑﺮﻣﻦ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻠﻮﻯ
ﻣﻌﺮّﻑ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ،ﭼﺮﺍ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ( ﺁﻗﺎ
ﻣﺼﻄﻔﻰ)
ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻡ.ولیّ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(
ﻧﺰلت
ﺍُﺧﺮﻯ)،ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﻭﻡ
ﺑﺤﻀﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻡ،ﺩﻳﺪﻡ
ﺧﻴﻠﻰ ﺁﺭﺍﻡ
ﻭﺭﺍﺿﻰ ﻭ ﻓﺮﻭ
ﺗﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻢ،ﮐﻪ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻴﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺩﻳﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﻫﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻳﺎ ﻣﺠﻨﻮﻥ ﺑﻰ
معرفت ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻤﺼﻄﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺨﺖ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻡ، ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﭘﻮﭼﻰ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﻣﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭدﻧﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻟﺂﻥ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻌﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻢ،
ﺩﻳﮕﺮ محمّد
ﺭﺍ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻡ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺗﺶ ﻭ
ﺯﺣﻤﺎﺗﺶ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻦ،
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺵ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺍﺯ عَدَم
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﭘس ﺭﺿﺎﻳﺖ
ربّ ﻣﺠﺎﻭﺭ ﺍﺯ
ربّ ﻓﺮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎفت
کنیم. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟک
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ربّ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﺯﺣﻤﺎﺕ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺗﺸﺎﻥ ﺑﺎﻃﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻏﻀﺐ
ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﻌﺪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ربّ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺧﻄﺎﺏ(ﺍﺭﺟﻌﻰ
ﺍﻟﻰ ﺭﺑّﻚ ﺭﺍﺿﻴﻪ
ﻣﺮﺿﻴّﻪ)ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ ﺧﺎﺹ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺿﻰ ﻭ ﻣﺮﺿﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺿﻰ، ﻭﻫﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺿﻰ.
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻫﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ،ﻭ
ﺍﺳﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺒﺮﻯ
ﻭ  ﺭﻳﺎﻧﻰ
ﺍﻟلهی ﺪﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
(ﺍﻳﻞ) ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺳﻤﺎء
ﻧﻴﺰ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی  الله ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ . ﮐﺎﻣﻞ محمّدی
ﺼﺎﺣﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﻡ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
برهمن  ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﻤﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﻤﻌﺎ،ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺠﻤﻊ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺠﻤﻊ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍی ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻳﻢ .
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺒﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ربّ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ،(ﺍﻳﻞ ﻳﺎ
ﺍﻳﻠﻴﺎ، ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻪ ﻭ ربّ
ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ. ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺳﻤﺎی
اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺷﺪﻩ،ﺍﮐثرﺍ
ﺍﺳﻢ ﻣﺠﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. (ﻓﺄﺩﺧﻠﻰ
ﻓﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ)ﺩﺭ حقّ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺮﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﻣثلا
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺑﻴﻦ ﻣﻦ
ﻭﺧﺪﺍﻳﻢ،ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﭘﺮﺩﻩ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﺩﻳﺪﻡ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠق
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺪﺍﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺩﻭﺭ
ﺑﺨﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ .
ﻣﻬﻢ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺧﻮﻝ ﺑﻴﻦ
ﻋﺒﺎﺩ
ﺧﺪﺍ،ﻳﻌنی  ﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘت اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﺁﺑﺎﺩ ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﺷﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺟﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺻﻞ،ﮐﻪ
ﺳﺮﻭﺭان ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻮ
ﺩﺭﺳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
سوّم ﺧﻮﺩ،
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ربّ
ﻭﻣﺮﺑّﺒﻴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﻭﺵ ﺧﺎﺹ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺻﻔﺖ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺭﺣﻴﻢ ﭘُﺮ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺭﺣﻢ
ﺍﻟﺮﺍﺣﻤﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻳﻚ ربّ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ربّ
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻡ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ(ﺍﺩﺧﻠﻰ
ﺟﻨّﺘﻰ)ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻨّﺖ ربّ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺸﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﮐثرﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮّﺭ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ،ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺣﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﭘس ﺩﻋﻮﺕ حقّ
ﺍﺩﺧﻠﻰ
ﺟﻨّﺘﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺟﻨّﺖ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻨّﺖ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺟﻨﺎﻥ ﻭ
ﮔﻨﺎﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻰ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﻄﺤﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺧﺎﺹ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ،ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ،ﻭ
ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺩﺍﺩﻥ،ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺻﻔﺖ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻟﮕﻮ ﻭ
ﺳﺮﻣﺸﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ،ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻴﻢ
ﺭﻭﺯﻩ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻧﺰﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﺩﺭﻳﻚﺗﻮﻟﺪ
یا ﺩﺭﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ.

ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺣﻨﻴﻒ
ﻋﻴﺴﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭ ﺳﭙس
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺣﮑﻢ(ﺗﻤﻨّﻮﺍ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺍﻥ ﮐﻨﺘﻢ
ﺻﺎﺩﻗﻴﻦ)ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺩﻳﺎنت ﺴﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ محمّد،ﮐﺸﻒ
قُرّه  ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻀﺮﺕ محمّد
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﮐﺎﺷ
ف اﻳﻦ ﻣﻘﺎم
ﺸﺪ.ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺴﻴﺤی ﺒﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭼﺎﺭه اﻯ
ﺟﺰ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه
اﻳﻢ،ﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭ
ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ
ﻋﻴﺴﻰ، ﻭ ﭼﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺮﻭﺵ محمّد
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﻳﻚ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺼﻮﺭت ﻤﺤﻤﺪ،
ﻭﻧﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
محمّد،ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻫﻢ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪه اﻡ،ﮐﻪ اگر
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺋﻢ)ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺍﺻﻞ،ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺼﺪﻕ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﭼﻪﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ . ﻭ
ﺍﮔﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺴﺦ و فصل
نوع بشری ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺰ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺻﻞ،ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭ،ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺍﺩﺧﻠﻰ
ﺟﻨّﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻢ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨّﺖ ﻫﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎی ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺎﺹ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺑﻮﺑﻰ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻧشان ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﺭﺿﺎﻳﺖ ربّ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ربّ
ﻣﺠﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺍﺿﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ،ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ربّ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻡ،ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻢ،ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﻧﺰﻟﻪ
ﺍﺧﺮﻯ،ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺳﭙﺎس
ﻫﻢ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺏ ﺣﻀﻮﺭ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ .
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﻦ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻢ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻡ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻭ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻢ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻢ .
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﻔﮑﺮ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻨﺠﺎﺕﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺳﭙس
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻓﺺّ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﺎلبی  ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻨّﺖ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺮ
ربّ
ﺷﺪﻳﻢ،ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺃﻯ ربّ،ﻣﻦ
ﻫﺮ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﻮﺭﺍ
ﻫﻢ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ(ﻣﻦ
ﺭﺁﻧﻰ ﻓﻘﺪ
ﺭﺁﻯ
ﺍﻟﺤﻖ)ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﺻﻠﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ربّ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺼﺮ
ﻭﺍﺻﻞ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﻇﻬﻮﺭ  بتن ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻧﺴﺎن
ﺪﺭﺁﻣﺪه اﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮی
هم ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻫﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ،ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻫﻢ ﻧﺼﻴﺐ ﻣﻦ
ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻡ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻢ،ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺭﺟﻌﺖ و
معاد ﮐﻨﻢ. ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺮﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃ ﺑﻤﻦ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺮﻑ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺠﻨب
ﺮﺏّ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻫﻢ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺨﻮﺩ،ﻭ ﻫﻢ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﻪ ربّ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
(ﻫﻮ ﻟﺎ ﻫﻮ ﻭ
ﺍﻧﺖ ﻟﺎ ﺍﻧﺖ)
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻢ ربّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﺪه
اﻡ.ﻭ ﺍﮔﺮ ربّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪه اﻡ. ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﻢ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻫﻢ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ دارد .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻞ
ﻣﺮﺑﻮطه ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻬﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻰ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﭘﺮﻭﺭﻯﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺁﻥ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ،ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻧﮋﺍﺩ ﻭ
ﻗﻮﻡ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ،ﻫﻢ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺰﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻞ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻳﻚ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.که
ﺠﺒﺮﺋﻴﻞ ﭘﺮﺵ
ﻭ ﻋﻘﻠﺶ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ ﻭ
بعرش رحمان ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ،ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸت
ﻮ(ﻣِﻦ ﺩﻭﻧﻬﻤﺎ
ﺟﻨّﺘﺎﻥ) ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍی ﺮﺟﻌﺖ،
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭ
ﮔﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﺂﻥ ﻳﮑﻰ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ،ﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ،ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻴﭻ ﮐس ،ﻧﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ.ﻋﮑس ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ
.ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻭ ﮔﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎ . ﺩﻭ
جهنّم ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﮑﻰ
ﻫﻢ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻠﺎﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺻﺪﻕ
(ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ)،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﺪﻕ
(ﻭﻋﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺁﻣﺪﻩ، و
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﻴﻢ،
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺻﺪﻕ ﺁﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﻗﻴﻘﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻇﺎﻟم ﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪه ﺮﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﺻﺪﻕ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ.ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺑﺮ ﻭﻋﻴﺪ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺻﺪﻕ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﻭﻭﻋﻴﺪ ﺑﻌﻘﺐ
ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺭﻭﺡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻟﺂﺧﺮه ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﺮﺍپس
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺯﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻨﺒﻠﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻓﻮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺗﺤﻘﻖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ، ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺑﺪﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ،ﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺏ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﻭ ﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍن
ﻮﮔﻴﺎﻩ، ﻫﻤﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻃﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﻘﻖ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ می ﮔﻴﺮﺩ
. ﻫﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ،ﻭ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻭﻋﺪه
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳت ﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺗﺒﻌﻴﺾ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ،ﻓﻘﻂ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺷﻬﻮﺩ محمّدﻯ
ﺍﺯﺭﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ . ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ، ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﺏ ﺩﺭ
ﮐﻮﺯﻩ ﻭﻣﺎ
ﺗﺸﻨﻪ ﻟﺒﺎﻥ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ حقّ
ﺟﻮﻳﺒﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺭﻓﻊ ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﺑﺮ ﺳﺎﺣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﺸﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﺏ
ﺣﻘﺎﻳﻖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﺷﻮﻳﻢ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎ
ﺑﺸﻮﻳﻢ .ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺃﻯ بحجّ
ﺭﻓﺘﻪ
ﮐﺠﺎﺋﻴﺪ
ﮐﺠﺎﺋﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺨﻮﺩ ﺩﻝ
ﺧﻮﺵ ﺑﺴﻔﺮ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﺮﺩه
اﻳﺪ،ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻳﺪ،ولیّ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﺎ ﺩﺭﻧﺰﺩ
ﻣﻠّﺎ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺋﻴﺪ،ﮐﻪ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻤﺎپس
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﻰ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﮐﺎﺭ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺳﻢ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ،ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻮﺑﺖﺁﻥﺍﺳﺖﮐﻪبحجّﺃﮐﺒﺮﺑﺮﻭﻳﺪ.

M025

ﻭﺟﻮﺩ و هستی

ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﺎﻓﺖ
ﺷﺪﻥ
ﻭﺑﻮﺩﻥ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺗبه اﻯ
ﺍﺯ یونیورسهای
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ (ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺫﻫﻨﻰ) ﻭﭼﻪ
(ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ)،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
(ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ)، ﻣﺪّ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
(ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﻧﺪ،ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻢ
ﺷﻨﻴﺪه اﻧﺪ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ شایسته نوع ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻓﺮﺩ ﻫﺴﺖ،ولیّ ﺁﻥ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻭﻳﺎ
ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻭﻫﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﺑﺤث
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ثاﻧﻮﻳﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ، ﮐﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔس ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮﻯ، ﻧﻘﺸﻰﺑﺎﺯﻯ ﮔﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﺎ
ﺟﺰ ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ  جز ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ،ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﭼﺸﻢ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻃﻰ ﺩﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ،ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻧﻮﺭ،ﻭﻭﺿﻊ
ﭼﺸﻢ
ﻭﮐﺎﺭﺁﺋﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻓﺮﺩ،ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺷﻴاء ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ
ﻣؤثّر ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺹ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﮕﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎﻝ ﻓﺮﺩ،ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺷﻴاء
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺬﻫﻦ ﻣﺎ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﺳﻄﺢ
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺁﻧﻬﻢ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺧﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎی
ﺁﻥ،ﺑﺸﺎﻫﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺧﻮﺍﺑﻬﺎ،
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺍﺭائه
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﺷﻴاء
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﮑﻠﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﺪه
اﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻓﺮﺿﺎ
أثیرﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻓﮑﺮﻭﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
اﺯ ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠی
هستند،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ ﻧﺎسوﺗﻰ
مادی ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﻬﻢ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻧﺎسوﺗﻰ
ﺩﺭﺷﮑﻞ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ. (
ﻭﺟﻮﺩ) ﻏﻴﺮ ﺍﺯ (
ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ)
ﺍﺳﺖ.ﻭ ( ﺷیئ  ﺧﺎﺭﺟﻰ)ﻧﻴﺰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺖ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺷیئ  ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ( عَدَم)
ﻫﻢ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﻥ شیئ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﻋﻤﻞ
ﺣﺎﻓﻈﻪ،ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺣﺎﻟﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ عَدَم،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺣﺎﻟﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺎﻟﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺻﺪﺍپس
ﻫﺴﺖ ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ عَدَم ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻋﺪم باﺯ
ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ اﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﻳﺎﻓت ﻨﺸﺪﻩ، ولیّ
ﺧﺒﺮ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ. عَدَم
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ،که ﻴﺎﻓت
ﺸﺪﻥ ﺁﻥ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ،ﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺮ.ﻭلی ﺠﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ  که اکنون
ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ. ﺷﺨﺺ ﺗﺎ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﮑﻨﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ
ﻣﺤﺎﻝﺑﺮﺍﻯﺍﻭﺍﺳﺖ.

ﻣﻌﻨﻰ (
ﻭﺟﻮﺩ) ﺭﺍ
(ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺍﻟﺘﺼﻮﺭ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻣﻘﺪﻡ
ﺑﺮﻫﻤﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ و  ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺍﻳﻨﮑﻪ،ﭼﻴﺰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺭﻭﺷﻦ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺍﺳﺖ. شیئ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ
ﺑﻮﺩﻩ،ﺑﻌﺪ
ﻣﺎ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻣﻘﺪﻡ ﺑﺮﺩﺭﻙ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ،ﻳﺎ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺟﻮﺩ شیئ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﺣﺼﻮﻝ(ﺗﺼﻮّﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮّﺭ ﮐﻠّﻰ)
ﺩﺭ ﺫﻫن
اﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ  (ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺷﻴاء
ﻣﺎﺩﻯ) ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺍﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺷﻴاء ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻭﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺁﻥ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ شیئ،
ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ شیئ ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ شیئ
،ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺮّﻑ
ﻭﺍﻗﻌﻰ شیئ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺩ شیئ
ﭼﻨﻴﻦ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻋﮑس ﺁﻧﭽﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ،ﺗﺼﻮّﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪّﻡ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺽ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺷﻴاء،ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﺧﺎﺭﺟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭجهان
ناسوت ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺬﻫﻦ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺤﻨﻪ
ﺩﻳﺪه ﺸﺪﻩ ﺭﺍ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺷﻴاء
ﻣﺎﺩﻯ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺂﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﻌﻠﻞ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻭﺿﻌﻴّﺖ ﺭﻭﺣﻰ،ﺁﻥ
ﺍﺷﻴﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ،(
ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ)
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ ﺩﻗّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ،ﺷﺨﺺ
ﺣﮑﻢ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻥ
ﺍﺷﻴاء ﻋﻮﺿﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻭ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ .
ﻟﺬﺍﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺬﻫﻦ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻴﺎء،ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
.(ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺎ) ﺍﺯ (
ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺎ) ﺑﺎﺷﻴﺎء،ﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎ ﺑﻌﻠﻢ شیئ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺍﻟﺘﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ(
ﺩﺭﻙ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎ) ﺍﺯ شیئ
ﺍﺳﺖ ( ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻴﻢ
ﮐﻪﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ )
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎ ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﮑﻰ (
ﻋﻠﻢ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ) ﮐﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻳﮑﻰ (ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﻴﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ) ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﻠﻢ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ  ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ) ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺻﻰ
ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻧﻪ ﻣﻠﻤﻮس
ﺨﺎﺭﺟﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻋﻠﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ ﺁﻟﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻋﻠﻢ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء،
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ . ولیّ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺍثر ﻭﻳﮋه اﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﻇﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﻰ . ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺻﺤّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺁﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺷﻴاء ﺩﻧﻴﺎ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ،
ﻫﻴﭻ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﮐﻤﻚ
ﺑﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺣﺠﺎﺏ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻌﮑﻮس
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﻨﺪ،ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ( ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ) ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﮑﻰ (
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ)
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻳﮑﻰ(ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﺴّﻰ) ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﮑﻰ (
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘس ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎ .
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺫﻫﻦ،مکاﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﺮﺩﺩ،ولیّ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺒﻊ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻟت ﺨﻠﺴﻪ ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ،ﺍﻭﻝ
ﺫﻫﻦ ﻣﻰ
ﻣﻴﺮﺩ،ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻮﺍﺩث
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺍﺩﺭﺍﻙ،ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﭼﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.
ﭘس ﺫﻫﻦ ﮐﺎﺭ (ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩ) ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺧﺎﺹ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﻫﻦ،ﺍﺯ ﻫﺮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺫﻫﻦ ﻳﺎ (ﻧﻔس لَوّامه
ﻓﻌﻠﻰ)،ﻭ
ﻳﺎ (ﺭﻭﺡ ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺑﻌﺪﻯ)،ﮐﺎﺭﺵ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ  می ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ،ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ . ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺮ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻣﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﺍﻗﻊ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺯﺍﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﻪ
ﮔﺮﻭﻩ(ﻭﺍﺟب
ﻮﻣﻤﮑﻦ ﻭ
ﻣﻤﺘﻨﻊ)ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺖ،ﻳﮑﻰ(ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ)،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺽ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻭﺟﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺕ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﻬﺎ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻭﻡ(ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﻧﺴﺒﻰ)ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، حقّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ (ﻣﻤﺘﻨﻊ ﻭ
ﻋﺪﻣﻰ) ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻔﺨﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس از ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ،ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ) وگذشته ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪه اند.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺴﺒﻰ ﻳﺎ
(ﻣﺴﺘﺤﻖﺍﻟﻮﺟّﻮﺩ)،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪه
اﻧﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﭼﻮﻥ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭﺵ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻰ،ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ (ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻇﻬﻮﺭﺵ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺖ،ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻤﮑﻦ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ. ولیّ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﻳﻨﻰ، ﺑﻨﺎحقّ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ،ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ،ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻮﺩ،ﻧﺎﻡ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺑﺪﻫﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺟﻌﺖ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ،
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻬﻴﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺗﻬﻴﻪ ﻧﻔس ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻨﺎﺳب ﺼﻮﺭت
ﺒﻌﺪﻯ،ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺎﻋث
ﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻋﻨﻮﺍﻥ عَدَم
ﺻﺪﻭﺭ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ولیّ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ،ﺭﻭﺡ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ و معاد  ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺴﺒﻰاست ،ﻳﺎ
ﻣﺴﺘﺤﻖ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ،ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﻭ( ﻣﺘﻐﻴّﺮ
الوجود)  ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻣﺮﮔﺶ،ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺴﺘﺤﻖ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺏ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﻨﮕﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،ﻭ
ﻳﺎ
ﻣﻤﮑﻦﺍﻟﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﭼﻪ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺤث
ﺷﻮﺩ؟ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴن ﺳﻨﮕﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
(ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ) ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺒﻮﺩﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ بالعکس
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ.

ﺍﻣﺎ(ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻭﺟﻮﺩ)ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭﺵ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻣﺤﺎل ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ(
عَدَم ﻣﻄﻠﻖ)،
ﮐﻪ ﺍﺻﻠﺎ ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ذهن
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ شانس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻠﺎئکه اﻯ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮپس،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ
ﮐﺎﻓﻰ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻃﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻟﺎﺯﻡ،ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﻳﺎ
ﻣﺴﺘﺤﻖ ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﻭﺟﻮﺏ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﺿﻰ
ﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﻫﺮ (
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻣﻤﮑﻦ) ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺷﻴاء،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺭﺍﺩﻳﮑﺎﻝ
ﻋﺪﺩ ﭼﻬﺎﺭ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺩﻭ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻨﻬﺎﻯ ﺩﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻭ،ﻳﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺩﻭ. شیئ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺎسوﺗﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ، که ﺨﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ(ﻣﻮﺟﻮﺩ)ﺍﺯ(ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ)ﺟﺪﺍ
ﺍﺳﺖ . ﻳﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺬاﺖ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺬﺍﺕ ﺭﺍ،ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻪ ﻣﻄﻠﻖ.ﻭ
ﻓﻌﻠﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،(ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺫﺍﺗﻰ) ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻕ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﺷﻴاء
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .
ﻫﺮ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻳﺎ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﮕﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﻋﺎﻣﻠﻰ،ﻓﺎﻋﻞ
ﻭ ﺻﺎﻧﻊ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﺧﻮﺩ،(
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﻌِﻠّﻪ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ،(
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﻟﺬﺍﺕ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻟﻌﻠّﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،ﺑﺴﺒﺐ
ﻧﻘﺺ ﻋﻠّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻫﻢ
ﺳﻄﺢ ﺁﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣثل ﺧﻮﺩﺵ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﻌﻠّﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ. ﭘس ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺭﻓﻊ
ﻧﻘﺺ ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺷاﻴﺴﺘﮕﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت
ﺒﻬﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ ﻭ
ﻭ(أﺟﻞ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ)
ﺷﻮﻳﻢ که اینک
ﻤﻤﮑﻦ الوجود
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ( ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺬﺍت
ﺧﻮﺩ ) ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎ
ﺩﻭﻥ ﺍﺯ ( ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ )
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺫﺍﺗﺎ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺩﻭﺭﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻧﺎسوﺕ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺎ سوﻯ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺗﻰ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻓﻬﻢ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﻣﺒﺪﺃ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﻢ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
(ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ) ﺑﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﻣﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ،ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
(ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ) ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻋﻴﻨی
ﻮ (ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻧﻴﺴﺖ . ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺖ،ﺗﻤﺎﻣﺎ
(ﺻﻮﺭﺕ
هستند).ﺣﺘﻰ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺻﻮﺭت
هستند.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ (ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ)،ﻭ ﺍﺯ
(ﻧﻮﻉ ﻧﻈﻢ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻮﻯ). ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﻨﮓ
ﺳﺮﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻰﺷﮑﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮓ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻨﮓ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺸﮑل
اﺭﻭﺍﺡ ﻣﺎﺩه
ﺮﻳﺰﺗﺮ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪه
ﺮﺍ،ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ
ﺫﺭﺍﺕ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻔﻆ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺍﻳﻦ
ﺳﺮ ﻣﺎﺭﺍ
ﺷﮑﺴﺘﻪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍنرﮊﻯ ﻫﻢ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺴﺖ .ﻭ
ﺳﺮ ﻣﺎﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺷﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﮑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ،ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺗﻢ ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﻣﺎ. ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺮ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، نه
ﻗﻄﻌﺎﺗﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻮﻧﺘﺎﮊ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻤﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨی ﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ( ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺠﺴﻢ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍثیرﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺤﺖ أثیر ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﺒﻪ عَدَم ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ،ﻭ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﻋﺎﻟﻢ (عَدَم
ﻣﺎ سوﺍی ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﻮ ) ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺁﻥ ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺫﺍﺕ ﺍﻗﺪس ﻭ
ﻗﺪّﻭس ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ (عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻯ ﺧﻮﺩ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺫﺍﺗﺶ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ (ﻭﺣﺪﺕ
وجود ﺫاﺗﻰ
ﻣﻄﻠﻖ) ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ،ﺑﻤﺒﺤث
(ﻭﺣﺪﺕ ﺫﺍﺕ)
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻧﻮﺷﺖ . (ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻤﮑﻦ) ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﺒﺐ
ﻭﻋﻠّﺘﻰ،ﻳﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﻫﻨﺪه اﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﻳﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ شیئ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
(ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺑﻠﺎ
ﻣﺮﺟّﺢ) ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻨﮓ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﺧﻮﺩ عَدَم
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺰﺍﮔﺮ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻥ
ﭼﻮﻥ ﺁﻥ ﺳﻨﮓ
ﻭﺣﺘﻰ وجود
ﺁﻥ،ﻋﺪﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ،ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻤﮑﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ،ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ (ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ)ﻣﻔﻬﻮمی
ﺪﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﮕﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺟوﺪﻳّﺘﻰ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﻫﺴﺖ،
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ شیئ،
ﺫﻫﻦ ﺣﮑﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺷﻴاء
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭت ﺸﺪه
اﻧﺪ،ﺧﻮﺩ ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣثاﻝ
ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﻋﻀﻮ ﺍﺯ أجزاء،
ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ، ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﻞّ ﺧﻮﺩ ﺟزء
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﺮﺟزء
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮐﻞّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
ﻧﺮﻡ ﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻭ ﻳﻚ
ﺍﻧﺮﮊﻯ، ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯﻗﻴّﻮﻣﺒﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮن ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ( ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ) ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺪﻥ،ﻭ(ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ)ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺪﻥ ﻭ (
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ
ﻧﻴﺰ(ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻧﻮﻋﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻦ،ﻭ(ﺁثاﺭ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ)ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻳﺎ
ﻧﺸﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻳﺎ
ﺟﺰﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ. ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻋﻤﻠﺎ،ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ،ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻋﻢ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ)
ﺗﻀﺎﻣﻨﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﺩﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،ﻭ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﻴّت علّت
ﭙﻴﺪﺍﻳش
ﻮﮐﻤﻚ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺗﻮﻣﮑﺎﺗﻴﻚ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﭘﻴﺪﺍپس ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺷﺪﻥ
ﺍﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚ،
ﻃﺮﺡ ﻭ ﺷﺨﺺ
ﻃﺮﺍﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ
ﻟﺎﺯﻡﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ، ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ، ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺻﻌﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭﺑﺨﺼﻮص
دﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺴﺐ
ﺷﺪﻩ،ﺣﻔﻆ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺮﭘﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻧﻴﺴت
ﻨﺸﺪﻩ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺮﻭﺩ. ﭘس
ﻗﻴّﻮﻡ ﻭ
ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺟﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻭﺵ ﻭ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻣﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺮﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ کنونی ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻫﺮ
ﭘﻴﺪﺍپس ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣُﺮﺩﻩ،ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻪ
۱- ﺧﺎﻟﻖ ۲-
ﻃﺮﺡ ۳- ﻭ
ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ۴-
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥ، 5 -ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
۶- ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
۷- ﻣﺒﺪﺃ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ۸-
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻬﺎﻳت
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ،ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻮﻝ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ۹-
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻧﻴﺰ،
ﺑﺘﺼﺤﻴﺢ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻳﻚ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ مثبت  ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﺯﻟﻰ
ﺧﺎﻟﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ،ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻘﺼﺪ ﺻﺤﻴﺢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻢ
ﺍﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ،
ﻭ ﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣل
ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﺪﺭﺳﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺻﺤﻴﺢ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻃﺒﻖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث آنبیا
واولیا
،یکساﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻠﻘﻴﻨﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻪ ﺁﻥ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂثاﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻥ . ﻭ ﺍلاّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ نظریه (
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ) ﻭ
ﻣﺴﺦ ﻫﺎ،ﻭ در( ﺗﺠﺴّم
ﺼﻔﺎﺕ ﺩﺭ معاد ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ)
ﻣﻌﻠﻮﻡ می ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﻭ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻤﺘﻰ
ﻣﻌﻴّﻦ،ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ (ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ) ﺭﺍ ﺑﻌﺪﻡ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻣﻰ
ﺑﺮﻳﻢ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻤﮑﻦ ﻗﻄﻌﺎ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍپس ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠّﺖ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻋﻠّﺘﺶ
ﺫﺍﺗش ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺷﻴاء
ﻣُﺮﺩﻩ،
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﻠّﺘﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ( ﺑﺮﻫﺎﻥ
ﻟﻤﺴﻰ و حسّی )
ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ (ﺑﺮﻫﺎﻥ ﺍﻧّﻰ)
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ شیئ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ،ﺑﺎ ﻧﻔخه
اﻯ ﺍﺯﺭﻭح
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩﺁﻭﺭﺩ،ﺍﺯﺁﻥ
ﭘس
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍیش ﺒﺪﻭﻥ
ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﻋﻠﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺧﻠﻖ(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﺯﻟﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺵﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ
ﮐن ﻔﻴﮑﻮﻥ
ﻧﺒﻮﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﮐن ﻔﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﻤﻔﻬﻮم ﻔﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﺍﻭﻟﺶ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭح اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻮﺩ. و (
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭﻳّﺖ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘیاﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺿﻤﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻠّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﺮﺟّﺤﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ.ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﺑﻐﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ
ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻏﺎﻳﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺯﻝ
ﺑﺤﺪّ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺪﻯﺁﻥ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘثناﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ (ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ)
ﻫﻢ ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ. که
اﺟﺎﺯﻩ ﺍﻳﺴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻃﺮﺡ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺎﻟﻖ
ﻭ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
(ﺍﺭﺍﺩﻩ) ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻭﺯﻭﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻋث ﻣﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺣﮑﻢ
ﺁﻥ(ﮐﻦ ﻓﻠﺎ
ﻳﮑﻮﻥ)ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ
ﺟﺒﺮﻯ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ،ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ) وخویشتن
داری ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ (
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺁﺯﺍﺩ) ﺑﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻓﻬﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ که
ﺒﺠﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻭ
ﻋﺎﻣﻰ،(ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺹ)
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﺷﺎﻧس ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﻭ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ،ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ ﻃﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺳﺮﮐﺸﻰ.ﻭﻧﻪ
ﺷﺎﻧس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻔس
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭهَوَس
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﺵ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﮑﺮﺩ،ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧس ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺎ
ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ، ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﻤﮑﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ (ﺯﻣﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ،ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ محمّد
ﻳﺎ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺧﻮپس، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺴﻤﺖ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ ﺑﻌﺪﻡ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺿﻌﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ یا ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﻧﻘﺺ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
اﺳﺖ. ﺑﺤث
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺟﻮﺩ،ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴم
ﻮ ﺍﮔﺮ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺤث ﻋﺒثی ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺤثهاﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﺴﺖ.
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ،ﭼﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺤث ﺍﺯﻭﺟﻮﺩﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩ؟

ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺫﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ( ﺭﻭﺡ
ﻗﺮﻳﻦ) ﻣﺪﺑّﺮ
ﻳﻚ ﻓﺮﺩ،یا
(قُرّه شهودی ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ،) ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎی
ﭙﺸت گرﺩﻥ
ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﻳﻦ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﻔﻆ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺿﻊ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭﻣﺘﺪﺭﺝ،ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻟﺤظه اﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻳﺎ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻏﻀﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﻐﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻣﮑﺮﺭ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺟﺰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺭﻓﺘﻦ، ﻭ
ﻋﺪﻣﻰ ﺷﺪﻥ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻳﺒﻰ،ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺗﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔﻞ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﺐ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﻰ
ﭼﻮﭘﺎﻥ ﮐﻪ ﻃﻌﻤﻪ
ﮔﺮﮔﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻭﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت مدﺍﺭﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐت ﺨﺮ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭ ﺁﺳﻴﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﻳﻚ ﺍﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺗﻢ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﻗﺎﻟﺐ ﮔﻴﺮﻯ ﺷﺪه
اﻧﺪ،ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻣﻊ ﺫﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻤﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪّﺑﺮ ﻭ
ﻣَﻠِﮑﻰ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺂﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﻧﻈﻢ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺍﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﻫﺴﺖ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻭﻣﻴﮑﺎﻧﺒﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻘﺼﺪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺒثی ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﻫﻢ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒثی ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮ ﻗﺎﻟﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ،ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭘس ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﻳس
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎ
ﺑﺮﻧﺎمه اﻯ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ،ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﮑﺠﺎ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺑﻮﺩﻥ، ﻫﻴﭻ
ﻣﻌﻨﺎﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪ،ﭼﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ ﻫﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﺻﻞ
ﺑﺮ عَدَم
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ؟ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺑﺪﻭن ﻤﺮﺟّﺢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻢ،ﺍﮔﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻭﺿﻊ ﻭﭼﻪ
ﻭﻇﻴفه اﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﻣﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ . ﭘس
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﻧﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻏﺎﻳﺖ
ﺁﺗﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺪ،ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺎ
ﻭﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ،
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﻌﻠﻰ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺍﻧﺎ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ حقّ را  ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺴﺮﻳﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻧﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺗﻨﺒﻠﻰ،ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮی ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ،ﻭﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻗﺪﻡ
ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ،ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ثاﺑﺖ
ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻭ
ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺮ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﭘس
ﻟﺎﺑﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺑﺴﻮﻯ عَدَم
ﺭﻓﺘﻦ . ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩ حقّ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻴﻊ
ﺑﺎﻭﺍﻣﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩه أﺯﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺩﺭﻳﻚ
(ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺃﺯﻟﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ، ﻭ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺍی
ﻨﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻳﻚ ( ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ) ﻭ ﻳﻚ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﻭﺗﺎ
ﺁﻥ ﻣﺮﺯ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻫﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻮﺭﻭﺩ ﺑﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺴﺦ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ،ﻭﻫﺰﺍﺭﻭﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﮔﺮﺩﻳﻢ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﻓﻊ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻳﻬﺎ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻄﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﻭﺭﺍﻩ
ﺃﺯﻟﻰﺍﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻣﺎ ﻗﻄﻌﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺷﻤﺮﺩﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺎ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻤﻰ ﺭﻭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ،ولیّ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﻮﻳﻢ،ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺧﺮﮔﻮﺷﻰ ﻭ
ﺧﺮﻳّﺖ
ﺑﺰﻧﻴﻢ .

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺗﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﻧﻴﺴﺖ .ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺁﺯﺍﺩی ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﭘس ﻣﻮﺠﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎ سوﺍ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺿﻤﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﻤﮕﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ، ﻭ
ظهوری از
(ﻣﻈﻬﺮﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﻭ
ﮐﺎﺭﺍﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﺠﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺪﻣﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﮑﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ،ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺷﻴاء
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﻭﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻠﻮم هستند،
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩه اﻳﻢ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﺑﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ، ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ.
ﺭﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺦ ﺭپس ﻣﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ،ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﺍ ﻧﺮﻭﻳﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍپس ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺭﺍ،
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺎ
ﺑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ با
چُماق ﺗﺤﻤّﻞ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ .
ﺍﺷﻴاء ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻢ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ . ﭘس
ﺍﻳﻦ ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﺭﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﮐﺎﺭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺪﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ؟ﻭ ﮐﺪﺍﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﻋﺒث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ؟
ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ،ﺩﺍﺭﻳﻢ
بترکستان و
ﺑﻌﺪﻡ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.

ﻋﺮﻓﺎ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ( ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺟﺰ ﻭﺟﻮﺩ ) ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎسو ﺗﻰ
ﻣﺎ،ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺟﺰ
ﺑﻌﻠّﺖ ﻧﻘﺺ،ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺺ،ﺩﺭ یک ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﻧﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺎسوﺗﻰ،ﻭ
ﭼﺮﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﺍﻣﺎ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺖ،ﻫﻤﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺮﺗبه
اﻯ ﺍﺯ ﻧﻘﺺ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎسوﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﮑﻤﻚ
ﻭﺳﺎﺋﻠﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ،ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ،ﻭ ﻃﺮﺡ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻳﺎﺩآوﺭﻯ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻓﻊ ﻧﻘﺺ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺑﺪﻳﻦ
ﺑﺰﺭﮔﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺟﺎﻯ
ﺳﭙﺎس ﻣﺨﻠﻮق
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺎﻟﻖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻴﭻ
ﺗﺸﮑّﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺑﺎﺭﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﻫﻴﻢ،ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻨثی
ﺷﺪﻥﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﺒﺎﻁ،ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻓﺘﻦ ﻫﺎ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻋث ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺟﻨﻴﻦ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭنوع
بشری ،ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺎ
ﺗﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭﺣم ولایت
ﻨﻮﻉ بشری
هستیم ،ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم الهی
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،(ﻭﺣﺪﺕ
ﺫﺍﺗﻰ) ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ،ﻭﻟﻮ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ
ﺟﺴﺎﺭﺗﻰ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺳﺖ،ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﺍ،ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻴﮑﺮﺍﻧﺶ،ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺎﺻﺶ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁن ﺪﺭ ﺍﻭ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ. که
اﻭلا ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍی ﻤﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳت
اﺳﺖ،ﻭ ثاﻧﻴﺎ
ﺑﺸﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺮ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﭼﻪ
ﻓﺎﻳﺪه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ؟
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ،ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺭﺍﻩ ﺑﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﺧﺎﺹ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺎﺹ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ أجزاءﻯ
ﺗن ﻤﺎ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﺧﺎﺹ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ،ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎ،ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺩﻳﺪﻥ ﮐثرﺕ
ﻭ ﺑﺎﻋث ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻞ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺟﺰ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺸﺮﻳّﺖ،
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳت
کثرﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ،ﻭ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻥ
ﺑﮑثرﺕ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ،ﻭﻟﻮ
ﺫﻫﻨﺎً ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ .
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺳﭙس ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍپس
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎ، ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺘّﺤﺪ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ، ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﻔﺮﺽ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺻﻞ ﻭﻧﻮﻉ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘی ﻔﺮض ﺮﻭﺡ
ﻭﺟﺴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐثرﺕ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﻣﺎ سوﺍ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻭﻗﺖ ﻇﻬﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻓﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺟﺴم
ﺒﺮﺍﻳﺸﺎﻥ،
ﻭﻟﻮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﺿﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺟﺪﺍ
ﺳﺎﺯﻯ ﻫﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﻧﻪ ﻭﺣﺪﺗﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻴﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﺤﻖ ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ،ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺩﺭﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻓﺮﺽ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮﻩ
ﻭﺟﻮﺩﺵ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺑﺮﺯﺥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺫﻫﻨﺎً
ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎً،
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻭﻭﺿﻌﻴّﺘﻰ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺁﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻢ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ،ﻭﻟﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻭﻣﺮﮐّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺘﺎﻥ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﺎسوﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﻳﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺑﺸﮑﻞ ﻧﺎسوﺗﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ،
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰﻭ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻏﻴب
هرﮐس، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻇﻬﻮﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﺎﺟﻴﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺫﺍﺗﺎً ﺩﺭ ﻓﺮﺩ
ﻣﺘّﺤﺪ، ولیّ
ﺫﻫﻨﺎً ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﺭﺟﻌﺘﺸﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ،ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ، ﻗﻄﻊ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ،ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ
که علما
از تکامل
انواع
میگویند  .

ﺩﺭ
ﻣﺒﺤث ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻟﺂﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺗﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩه اﻯ
ﺍثیرﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭﻙ
ﺑﻬﺘﺮ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩه ﻫﺎﻯ ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
. ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺪﻳﻦ ﺷﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻢ ﻣﺸﺮﻭﺡ ﺗﺮ
ﺷﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ.

۱-ﻋﺎﻟﻢ
و(جهان ﻧﺎسوﺕ)
ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺗﻤﻰ
ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﺋﻰ،ﻭ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ(ﺩَﺭَﻙ
ﺃﺳﻔﻞ)ﺍﺳﺖ. ۲- (ﻋﺎﻟَﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ) ﻳﺎ یونیورس
و ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﻓﺮﺿﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﻳﺎ ﺍﻳثر ﻭ
ﺍِﺗﺮ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻮﻳﻦ که ﺭﻗﻴقه
اﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ را می
دانند. ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍثیرﻯ ﺧﺎﺹ
ﻧﻔﻮس ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺮﮒ
از بشریّت  ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺍثیرﻯ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ،
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻳﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻬﻴﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﻬیّه ﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻧﻔس و روان ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻟﺎﺯﻡ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﺣم
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. نزد
ﻋﻠﻤﺎی اﺣﻀﺎﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
(ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ) ﻭ
ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ،ﻣﺒﺎﺣثی
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻮﺍﻗﻊ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍثیرﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ (ﺍﺭﺽ
ﻣﻠﮑﻮﺕ) و ایران
ویج  ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
را  ﺩﺍﺭﻧﺪ. ۳- ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
(ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﺭﻯ)
، ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺁﻧﺠﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪه
اﻧﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭاﺻﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ قائم ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﻭﻝ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﺎﻯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﺭی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
هستند. ولیّ
ﺩﺭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ این
طبقه بندی  هفتگانه
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﺴﺒﻰ هست. ۴ –(ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ)،ﻳﺎ
(ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷِﺒﻪ عَدَم)،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﻭ ﻫﻢ ﻣﺮﺯ
ﻓﺮﺿﻰ،ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ(ﻫﻮ)ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.که ﻤﺎﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺁﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻩ ( ﺷِﺒﻪ عَدَم)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ۵- ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
(ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ)
خداوند
هو،ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﺩه اﻯ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ( عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ )
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، عَدَم
ﻳﺎ ﺑﻰ ﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺁﻧﺮﺍﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﮔﻔﺘﻴﻢ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ،ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻳﻚ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻧﺎسوت
مادی   ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ (
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ)ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯﻫﺴﺖ.

ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ شیئ
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﻭ ﺳﭙس
آن صورت را
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺍﺷﻴاء
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
. ﺁﻧﻬﻢ ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﮐّﻠﻰ
ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺒﻰ .
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻢ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﻗﻴﻖ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺁﻧﻬﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺍﺯ
ﺷﻴﺌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ . ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺣﺴّﻰ شیئ، ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺎﻧﻌﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ،ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺎ ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﺷﻴاء
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﺼﻮﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺮﭼﻪﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺷﻴﺌﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻏﻴﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐُﻨﻪ
ﻭﻣﺎﻫﻴّت
ﺸﻴﺌﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﻳﻚ شیئ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎت ﺸﻴئ ﺪﺭ
ﻭﺍقع اﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺷﻴئ ٴ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ شیئ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻘﺪَّﻡ( ﻳﻌﻨﻰ
ﺷیئ) حقّ
ﺑﻮﺩﻩ،ﭘس
ﺗﺎﻟﻰ ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
(ﺗﺼﻮﺭ)ﺑﺎﻳﺪ حقّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻚ (
ﺷﮑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ) ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ حقّ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻃﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،ﭼﻮﻥ
ﻧﻔس ﺗﺰکیه
گرﺩﻳﺪﻩ،
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻧﻘﺶ ﻭ
رُلی ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻤﻞ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﭼﻮﻥ حقّ
ﺍﺳﺖ،ﭘس ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ حقّ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس .
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻴﻦ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧمی
باشند. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﺷﺪﻥ
ﻣﺎ،ﻣﺎیه اﻯ
ﻣﺎﺩی اﺯ ﺫﻫﻦ میگوئیم
. ﻣﻊ ﺫﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ حقّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ حقّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻏﺎﺯ،ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ حَقّ ﻮ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﺁﺷﻨﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ حقّ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣُﻘﺪَﻡ حقّ
ﺑﻮﺩﻩ،ﭘس
ﺗﺎﻟﻰ وﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ حقّ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻘﺪﻣﻰ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻙ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﻫﺪ،ﮐﻪ ﻧﺎحقّ
ﻳﺎ ﮐﻢ حقّ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺗﺎﻟﻰ ﺁﻥ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ،ﻧﺎحقّ
ﻭﮐﻢ حقّ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ محمّدی
ﻮ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻡ
ﻧﺎحقّ،ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﺎﻟﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳت
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ،که
ﺤﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ سوّم
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺁﻥ،ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻠﻮﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎت
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن
ﺴﺎﻟﻚ ﺷﺮﻁ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ نام(
ﺍﺳﻠﺎﻡ)
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩی ﻮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ . ﺑﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﻭﺵ محمّدﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﺎحقّ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮ،ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺑﺮﺧﻰ
ﻃﺮﻕ تصوّف
ﺳﻨّﻰ ﻫﺴﺖ،ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺠﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ (ﺑﺎﺏ
ﻋﻠﻮﻯ)
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻠﻮﻯ ﻭﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻭﻋﺸﻖ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
که ﻤﻘﺎم ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ شهوﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﭼﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻮﻯ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﻴﺖ
محمّد ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻧﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح االقُدُس
ﻮﻋﺮﺵ رحمان
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﺨﻮﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ . ﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺪَﻡ حقّ،ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ علیّ،
ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ حقّ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ،.ﻟﺬﺍ
ﺗﺎﻟﻰ حقّ ﻭ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺹ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ (
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ) ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﺍﻋﻢ
ﺍﺯﺗﺮﮐﻴﺐ (
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩ) ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ( ﻏﻴﺮ
ﺑﺎ ﻭﺍﺟﺐ ).
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩ،ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﺑﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﺟﻮﺏ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﻚ سوّم،ﺍﺯ
سه اﻗﻨﻮﻡ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻌﻨﻰ
بی ﻨﻴﺎﺯﻯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﺪ.ﭘس ﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺷﻴاء،
ﺧﺎﺹ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻧﺎسوﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺗﺮﮐﻴب ﺴﻮﻡ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﺍﺳﺖ، ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ
ﮔﻮﻧﻪ(ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ
ﻭ ﭘُﺸت ﮔﺮﺩﻥ
ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺗﺪﺭّﺝ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻭ
ﺗﺪﺭّﺝ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ،ولیّ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﺮﮐﻴﺐﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﻓﻨﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺒی
ﺬﻫﻨﻰ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ .ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻭﺟﻮﺩی
ﺒﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ، ولیّ
ﻧﻘﺺ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺍﺻﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﻃﻠﺒﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ،
ﺑﺮﺍی ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻮﺍﺻﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺗﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ (
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ) ﺑﺎ
ﻧﻔس ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻳﻚﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺘّﺼﻞ
ﺑﺨﺪﺍ، ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﺗﻀﺎﻣﻨﻰ ﻭ
ﺗجلّیاتی،
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ ﺍﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻭ ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻴﺎﺭ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺠﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍپس
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻃﺮﺡ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻭﻡ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭﻝ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ. ﻭلی
ﺪﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭل کلّی
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﺷﺘﺒﺎهات
انسان ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ثبات اﺻﻞ
ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁثاﺭ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ، ﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺒﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫن ﻮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻨﻔس
ﺍﻭ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﻞ ﻓﮑﺮ ﻫﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺧﻄﺎ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺭﻭﻯ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﮐﺞ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯﺑﻌﺪﻯ
ﻫﻢ ﮐﺞ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺤث ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺩﻭﻡ،ﺩﺭ
ﺧﺎﺻﺒﻴّﺖ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ( ﻏﻴﺮ
ﺑﺎ ﻭﺍﺟﺐ) ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻴﺎﺯ أجزاءء
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺟﺰاء
ﺑﮑﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﺟﺰاء
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻴﭽﮕﺎه
ﻤﺮﮐّﺐ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺴﻢ
ﺳﻴﺎﻩ،ﮐﻪ
ﺳﻴﺎﻫﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺠﺴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺟﺴﻢ
ﺑﺴﻴﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺟزء
ﺑﮑﻞ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ،ولیّ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﺟﺰاء
ﻧﻴﺎﺯﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻞّ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺻﻔﺖ
ﻭﻣﻮﺻﻮﻑ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﻧﻪ
ﻗﻄﻌﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰاء ﻳﻚ
ﻣﺮﮐّﺐ
ﺣﻘﻴﻘﻰ. ﺣﻔﻆ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺟﺰاء
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻠق وﺠﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺍﻳﻨکه ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺻﻮﺭت
ﻨﻮعی ﻔﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
سوﻣﻰ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻔﻆ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎم
اﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ مدرک ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻬﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺣﻔﻆ ﻣﻘﺎﻡﺍﻭ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻗﻮﻝ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ.
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ (ﻭﺍﺟب
اﻟﻮﺟﻮﺩ)ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻐﻴﺮ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ، ﻭ
ﻳﺎ (ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﺍﺟﺐ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
) ﺗﺎ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻬﺮ ﺩﻭ
ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺶ ﻗﺪﻡ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺍَﺣﺒّﻬﻢ
ﻭﻳﺤﺒّﻮﻧﻰ،ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻳﺤﺒّﻮﻧﻰ ﻭ
ﺍَحبّهم ﻫﺴﺖ .
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩه ﻮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ. ولیّ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺩﻳﺪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻣﺎیه ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ما
ﻫﻤّتی ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻯ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ، ﺍﺯ
ﻧﻔس ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﻤﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻮالاّ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ است.
ﺷﺮﻁ ﻧﻴﺎﺯ أجزاء
ﺑﻬﻢ( ﻧﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺟزء ﺑﮑﻞّ، ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﮐﻞّ
ﺑﺠزء) ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺮﮐﻴب
ﻴﺎﻓﺘﻦ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
(ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ
وتکاملی)،ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﺑطه اﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﺟﺰاء ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺭ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺟﺰاء
ﺑﻬﻢ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﺎ ﺩﺭ ﻫﻮﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻔس ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ،ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨند.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻟﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻨﺎﺳب هست.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ أجزاء ﺑﻬﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﺎﺭﻯ
ﻏﻴﺮﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭼﺴب
ﻮ ﺟﻮﺷﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﭘﻴﭻ ﻭ ﻣﻬﺮﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐرد.ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﻢ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺍﺟﺰاء ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰﻓﻬﻤﻨﺪ.

ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭﻳﻚ ( ﻣﺮﮐّﺐ)
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ،ﺑﻴﻦ
ﺻﻔﺖ ﻭﻣﻮﺻﻮﻑ
ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺮﮐّب ﺤﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﮐّﺐ
ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻣﻨﺎﻓﺎﺗﻰ
ﻫﻢ ﺑﻮﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺟﻮﺏ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪت ﺒﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ (ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﺎﺩﻯ) .ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﻤﻞ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺮﮐّﺒﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻃﺮﺡ
ﺗﺮﮐﻴﺐ،ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺗﺮﮐﻴﺐ،ﻭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻗﻴّﻮﻣﻴﺘﻰ
که ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
تا ﺍﻳﻦ ﺗﺮﮐﻴب
ﺮﺍ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﮐﺎﺭ (ترﮐﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺟﺴﻤﻰ . ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺶ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻔﻆ ﻃﺮﻳﻖ،ﻭ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻥ،ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ،ﺑﺎ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭﺻﺒﺮ،ﺗﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﺗﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ (
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ )
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘس ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻬﻴﭻ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺶ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻴﻤﻪﺷﺪﻩﺍﺳﺖﻭﺟﻬﻨّﻢﺑﺮﺍﻭﺣﺮﺍﻡﺍﺳﺖ.
ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﺧﺎﺻﻴّﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ بالقوّه،
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻤﺎﻟﺶ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﻓﻊ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ بالقوّه
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻣﻔﻬﻮﻡ بالقوّه
ﺑﻮﺩﻥ،ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺪﻣﻰ
ﻣﺴﺘﺘﺮﺍﺳﺖ،
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺍﺟب
اﻟﻮﺟﻮﺩ ﻣﺤﻞ
ﺣﻮﺍﺩث ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻘﺺ ﻭﻣﻮﺍﺭﺩﻯ
بالقوّه
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺵ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺺ،ﻭﻣﻮﺍﺭﺩ
بالقوّه
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ گرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻬﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﮐﺶ ﮐﻪ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺮ بالقوّه
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮطه ﻴﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ(ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻣﺴﺘﺤﻖ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّت
ﺨﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺿﺎﻣﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ یونیورس
ﻋﺎﻟﻢ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻮﺟﻮﺏ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺴﺘﺤﻖ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ مُقدّس
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻢ ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻬﻠﻚ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﺣﺒﺎﻁ ﻭ
ﺧﻨثی ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﻧﻘﺺ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪﺵ
روح ﺑﻪ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﻭ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﻳﻚ
(ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ)
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺧﻄﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻳﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ بالقوّه
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻳﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺟﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺻﻮﺭت ﺒﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰﺍﻭﺣﻘﻴﻘﺖﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ.

ﭘس
ﺑﺠﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﺑﺮ بالقوّه
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺎ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ
ﻫﺎ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺠﺴﻢ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
بالقوّه ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﺳﺖ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺪﻣﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﺪﻣﻰ ﻭ بالقوّه
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
که ﺒﺎ ﺁﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺁﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،بالقوّه
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ عَدَم
ﻣﻄﻠق ﻨﻴﺴﺖ
ﻭﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ،ولیّ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎی
ﻨﻮعی ﻤﻴﺮﻭﺩ ولیّ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺑﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻓﺼﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﻗﺮﻳﺐ
ﻭﻧﺰﺩﮐﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ
ﺍﻳن ﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﭘس ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺳت ﺒﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ .

M028

ﺁﺧﺮاﻟﺰﻣﺎﻥﺑﺸﺮﻳّﺖ

ﺩﺭﻳﻚﺟﻬﺎﻥﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻪﺗﮑﺮﺍﺭﻯﺩﺭﺁﻥﺭﺍﻫﻰﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻫﺮﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﻭﺿﻊ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻭ ﺭﺷﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻃﻰّ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﺝ ﺭُﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ (ﻧﻮﻉ) ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﻭ
ﻋﺼﺮ (ﮐﺎلی
ﻴﻮﮔﺎﻯ) ﻫﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻫﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖ . ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﭽﻨﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ ﺍﺳﺖ
. ﻳﮑﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ. ﻓﺮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺮﮒ
ﺁﺭﺍﻡ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻏﺮﻭﺏ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﻣﺪﺍم ﺒﺎﻣﺮﮒ
ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻓﺼﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻗﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ .
ﻫﻤﻪ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺍﻭﺝ
ﻭﭘﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻣﺮﮒ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ نگرﺩﺩ
وﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻏﺮﻭﺏ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍﺩﺭ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭه ﻫﺎ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺴﻘﻮﻁ ﻭﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ . ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺻﺪﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻳﻚ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﻴش
میرﻭﺩ،ﻭ
(ﺩﻳﻦﺣﻨﻴﻒ)
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘس
اﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﻮﻟﺎﻳت
سلوکی ﻤﻠﺤق
ﻤﻴﺸﻮند. ﺍﻣﺎ سوﻣﻴﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﮋﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻭﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺠﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺪﺕ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﻧﻘطه
اﻯ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ ﻭ مِلّت
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ،ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺑﺪ،ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻧﮋﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﻭﺍﻝ ﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩ ﺍﺳﺖ .
ﺭﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﺯﻭﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﮑﺴﺖ
ﺟﻨﮕﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ولیّ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻭ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻭﺣﺪﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭند.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺟﺎمعه
اﻳﺮﺍﻧﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺖ . ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﻤﻮﻥﻧﻤﺎ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻰﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻧﻰ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﮋﺍﺩ
نئندرتال و
سپس نژاد ﺯﺭﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ،
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ 15
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻧﮋﺍﺩ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺻﺤﻨﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭﺗﻤﺪن
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪ. ﻭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺴﺎﻁ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﻭﺣﮑﻮﻣت
ﺒﺮ ﻫﻤﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.که
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
بشریﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﻨﺪﻯ ( ﻣﻦ
ﻭﻧﺘﺮﺍ) ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻌﺼﺮ
ﻇﻠﻤﺖ ﮐﺎلیﻴﻮﮔﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت است.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﺍ،ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭنه
گنوﻥ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ،ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ باشند.ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،عبرﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺗﺤﻠیلاﺕ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻭ
ﺟﺪﺍﺳﺎﺯ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ، ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺴﻤﺖ ﺳﻘﻮﻁ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺠﺰ ﺁﻥ ﺷﺎﺧﻪ
ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪه
اﻧﺪ،ﻭ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻗﻠﻴّﺘﻰ
ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ
ﺩﺭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺭﻭﺍﺝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ،ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ
با ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻓﺮﺩ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩ
ﺭس ﻭ ﺭﻧﺞ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،که ﺪﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﻢ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﺝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺎﺩﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ
ﻓﺮﺍﮔﻴﺮ ﺷﺪﻩ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺗﺮﻗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ
ﻃﻠﺒﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﻴﻠﺎ
ﺟﻮﺋﻰ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻏﺮﺏ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﻰ
ﺑﻨﺪﻯ ﻭ ﻳﺎﺭﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﺫﺍت ﻔﺮﺩﻯ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻂ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﺴﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺭﺍﻳﺞ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺍﻳﻦ
ﻏﺮﻭﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻳﻦ
ﻏﺮﺏ ﺯﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﻧﻴﺰ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻭ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ .
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ، ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﻳﻤﻴﻦ
ﻭﺍﻫﻞ حقّ ﺑﺤث
ﮐﻨﻴﻢ،ﺗﺎ ﺭﺍﻫﮕﺸﺎﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ،ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﻏﺮﻭﺏ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﮕﺮﺩﻳﻢ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤث ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺗﺎ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺁﻥ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺑﺪﻯ،ﺩﺭﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻏﻠﺒﻪ ﻧﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻧﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺷﺎﺧﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ تصوّف
ﺁﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋه اﻯ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻬﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ،ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺷﻮﺩ،
ﮐﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺁﻥ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻇﻠﻢ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺗﺸﻴّﻊ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻧﻔس ﺍﻭ،ﻭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺩﮐﻤﻚﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ،ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻏﺮﺏ ﺯﺩﮔﻰ
ﻭﺻﻨﻌﺖ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺣﻮﺍﺩث ﺟﺎﺭﻯ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻇﻬﻮﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ،ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩه اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ .ولیّ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺮﺡ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺪﺍﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔته اﻧﺪ، بر
ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻭﻣﺤﻮ نا
ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮ ﺍﻓﺰﻭﺩه
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻧﺒﻮﺩه اﻧﺪ،ﻭ
ﺁﺵ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻢ ﺯﺩه اﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺭﻑ،ﺍﺻﻮﻝ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﺧﻄﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻟﺄﻣﺮﻯ،ﻭ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺑﻰ ﻃﺮﻓﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ
.ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻠﺖ
ﺟﻮﺋﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻭﺿﻊ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻏﻠﻄﻰ،ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﺑﺎﺯ
ﻧﻈﻤﻰ
ﻧﻬﻔﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻧﻈﻤﻰ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ . ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﻧﺎ
ﺑﻬﻨﺠﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻳﻚ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺩﻭﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻨﺪﻯ
ﻋﻠّﺖ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ
ﻋﺼﺮ ﮐﺎلی
ﻴﻮﮔﺎﻯ ﻫﻨﺪﻯ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺍﻳﻦ
ﻭﻳﮋﮔﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ،ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺳﺖ . ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻨﺪﻯ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
(ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ عَدَم
ﺗﮑﺮﺍﺭ) ﺩﺭهمه
امور ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻯ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
(ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ) ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺧﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﻄﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺨﻢ
ﻣﺮﻏﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﻍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ،ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻢ
ﻣﺮﻏﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻣﺮﻍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺎﺑﺠﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺑﺠﻠﻮ،ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺘثنا
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻠﺬﺕﺳوﺨﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺍﻳن
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻏﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﺭﻭﺡ،ﻭ
ﻋﻘﺐ ﮔﺮﺩ
ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻥ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻨﺪﻯ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺮﮐﺶ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ،ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻣﺨﺘﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ،ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺩ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭﺍﮐﻮﺍﺭ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻨﺪﻯ
ﮔﻔﺘﻪ،ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻧﺠﺎ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺧﻂ ﻣﺸﻰ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺑﻠﻮﻍ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ
ﺑﺒﺸﺮﻳّﺖ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍﺋﻰ
ﻫﻨﺪﻯ ﺑﺸﻮﺩ.
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﺂﻥ ﻋﺼﺮ
ﺩﺍﻳﻨﻮسوﺭ
ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ ﻋﺼﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﮔﻔته اﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ عَدَم
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﺮﺟّﺢ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﺧﻠّﺎﻕ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻴﭻ
ﺷﮑﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
امروز ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﻋﺼﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ حقّ
ﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ولیّ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﻮﻣﻰ
ﻳﺎ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ ﻋﻤﺮ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻋﺼﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ
ﻳﺎ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺍﻭﺝ
ﻳﺎ ﺣﻀﻴﺾ ﻫﺮ
ﻗﻮﻡ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
مُقدّس ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻓﺼل
ﻨﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻧﺒﺎل
ﺴُﻨّت ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎمُقَدَس
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ،ﺗﺎ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮ ﻭ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺍﺯ
ﻋﻤﺮ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﻡ،ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻗﻮﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ،ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺣﺬﻑ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻓﻘﻂ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ
ﺯﺍﻳﻞ
ﻧﺸﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺤﻴﻂ
ﻗﻮﻡ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻨﺪﻣﺞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ،ﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺁﻥ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻟﻮﻟﺎ
ﺩﻓﻊ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺎس
ﺑﻌﻀﻬﻢ ﺑﺒﻌﺾ
ﻟﻔﺴﺪﺕﺍﻟﺎﺭﺽ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻘﺮﺭﺑﻮﺩﻩ،ولیّ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻌﮑﻮس
ﻳﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻋﻤﻞ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺟﺴﺘﻦ ﺁﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺮﺭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ،ﻭ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭﺿﻊ ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮی ﻤﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﺁﺵ
ﺷﻠّﻪ ﻗﻠﻢ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﻢ
ﺯﺩه اﻳﻢ. ﺭﺍﻩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ .
ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘل
ﻘﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘل
ﻤﺤﻘّﻘﻴن ﻔﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺭﺍﻩ
ﻣﻘﺮﺭ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺳﺮ
ﻣﻴﺰﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﻂ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺖ.ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺼﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺼﺤﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﻮﻡ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺯﻭﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮ
ﻗﻮﻡ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭ
ﺍﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ولیّ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻳﮋﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺣﻴّﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻓﻌﻠﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩ.
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺼﻠﺤﻴﻦ،ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻠﺎﺹ ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﻌﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﺭﻭﺣیّه اﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﻭ ﺑﻰ ﻏﺮﺽ ﻫﺮ
ﻗﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺨﺺ ﻣﺤﻘﻖ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭﺵ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺑﺎﻳﺪﺍﺻﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ هَوَس
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺟﻬﺘﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻴﻨﺶ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻮﻡ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻮﻣﻰ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺁﻥ
ﻗﻮﻡ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻰ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺭﺍ
ﺑﺂﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺩﮐﺘﻮﺭﻳﻦ
ﺳﻨّﺘﻰ، ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻋﺼﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﺰ
ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺰ
ﻣﮑﺘﺐ ﺣﻨﻴف
اﻧﺒﻴﺎ، ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻓﻘﻂ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺯﺑﺎﻥ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺭﺍﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻥ ﻣﮑﺘﺒﻰ حقّ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﻮﺿﻊ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ،ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻓﻬﻢ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻮﻓﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻥ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻧﻪ
ﺳﻨّﺘﻰ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ نا
کامل ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺑﻮﺿﻊ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺯﻳﺮﺗﺮ، ﮐﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﺳﻨّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻪ ﺍﺟﺪﺍﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺎ،ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳاﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺘﺮ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ نه
ﺒﺎﺟﺪﺍﺩﻣﺎﻥ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺩﻳﺪﮔﺎﻫﻰﻓﻘﻂ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻤﻞ
ﺷﻮﻳﻢ . ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻳﻚ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻡ. ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﻨﺪ. ولیّ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺠﺎمعه
اﻯ ﻋﺎﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻓﺮﺩ
ﻫﻢ،ﺍﻭﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ الهی
اﺳﺖ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﻋﻰ حقّ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻔس ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻗﻮﻡ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﺑﺎ ﺩﺍﻧﺶ
ﮐﺴﺒﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ،ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻋﻠﻤﺎی
کسبی ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ،ﺗﺎﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ،ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻦ
ﺍﻳﻦ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﭘﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺎﻣﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﮔﺎه عصوﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﺑﺮﺗﺮ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﺼﺮﻓﻌﻠﻰ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻥ
ﻗﻮﻡ، ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻴﺒﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ.ﺩﻫﺎﺗﻰ
ﺷﻬﺮ ﺭﺍ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ولیّ
ﺷﻬﺮﻯ
ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ ﺭﺍ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﺭﻳس ﻭ
ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﻙ ﺭﺍ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻴﺐ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ولیّ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﮐﻪ
ﺍﻫﻞ ﭘﺎﺭﻳس ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺭﺍﺣت ﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﺼﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻫﺎﺗﻴﺎﻥ
وبدائیان ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﭘس ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎهی که ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ، ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﺑﻮﺩﻯ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁﻥ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﻗﻮﻡ ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻏﺮﺍﻕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﻮﻣﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻤﻚ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﻧﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺁﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺸﺮﻭ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍی
ﺸﺨﺺ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺼﺮ
ﮐﺎﻟﻴﻴﻮﮔﺎ
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﺁﻥ
ﻗﻮﻡ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺁﻥ
ﻗﺪﺭی ﺪﺭﺍﺯ
ﺑﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻮﻣﻰ ﻳﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺴﻘﻮﻁ ﻧﻴﻔﺘﺪ.ﻭ
ﮐﻠّﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻤﻊ
ﻗﺪﻣﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻣثلا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻗﻮﻡ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﻮﺩ، ولیّ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤّﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ،ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺷﻤنی ﺒﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻃﻌﻤﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻳﻚ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ (
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ) ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺗﺴﻠﻴﻢ وجبر ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﺣﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻨﻰ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﺪیده
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻳﻚ ﺍﻣﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ،ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻃﻰ ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ،
ﺑﻬﻢ ﺑﺰﻧﻴﻢ ﻭ
ﻃﺮﺡ ﻧﻮﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﺧﻮﺩ
ﭘﻰ ﺃﻓﮑﻨﻴﻢ .
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺟﺎﻟﺒﻰ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻴّﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻬﻢ ﺑﺰﻧﻴﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ (بِدای)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﻗﺒﻠﻰ او ﺍﺳﺖ .
ﮐﻪ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍ ﻭ
ﻣﺪﺍﺭ ﺑﺴﺘﻪ،ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﺎﺭﺝ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﺪﺍﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ،ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﻚ
ﻓﺮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
جزﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﻳﻚ ﺍﻣﺮ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ . ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﺎ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻳﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻧﻮﺭﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭘﺨش
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،که
اﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﮕﺬﺭﺩ، ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻗﻮﻡ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ،ﻭ ﺭﻧﮓ ﻭﺑﻮﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻗﻮﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺎﻧﺴﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭘُﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﮐﻪﻗﻄﻌﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺍﺣﻔﺎﺩ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﮑی ﺪﺭ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ،ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻤﺪّﻥ
ﻭﻋﻠﻢ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻈﺎﻫﺮﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻧﻴﺰ ﻳﺎﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ(ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻳﺞ) ﻭﻣﻴﺮﺍث
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺿﻤﺎﻧﺖ علیّ
ﻣﺮﺗﻀﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺟﻬﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻗﻮﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺑثرﻳّﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ
ﺩﻟﮕﻴﺮ ﻭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻨﺎﻥﻭﺍﺻﻠﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍﻳﺞ ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺻﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﺸﺘﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍﻳﺞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﺮﻕ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ،ﻭﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺨﻂ
ﺗﮑﺎﻤﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ(ﺑِﺪﺍ)ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩه اﺳﺖ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻫﻤّت
ﺸﺨﺼﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎت ﻨﻮﻋﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍﺍﺻﻠﺎﺣﻰ،ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،علیّ
ﺭﻏﻢ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻬﻤّﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻭ
ﻫﻢ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷت ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻘﺐ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ،ﻭ
ﺟﻠﻮﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻘﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ،ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ،ﭼﻪ
ﻫﻤّﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﻗﻮﻡ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ،ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ،
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺳﻘﻮﻁ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﻴّن اﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻃﺒﻖ ﻃﺮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺒﻖ ﻃﺮﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺩ. ﭘس ﻧﻪ
ﺷﺘﺎﺏ ﺯﺩﮔﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺟﻬﺎﻧﻰ،
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ عَدَم
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻧﺪ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﺶ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻢ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻨﻪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭﺟﻮﺵ ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺍﺻﻠﺎﺡﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔﻮس ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻃﺒﻖ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺮﺩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ،
ﻭ ﺣﺼﻮﻝ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌنّه
ﻮﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮپس ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤّﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺴﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﺮﺍن
هاﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻤﺎ،ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﻳﻬﺎ،
ﮐﻪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻤﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﻟﻴﻞ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮی
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﺎﻝ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻳﻨﺪه اﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﮔﻞ ﺳﺮ ﺳﺒﺪ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻓﻄﺮﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ،ﻭﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﻭﺭﺍﺩﻭﺭ
صحرای ﮐﻮﻳﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
میکنند،
ﻭﻫﻔت هزﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه
اﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺠﺮﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻤﮑّﻪ ﻭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ،ﻭ
ﻫﺠﺮﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
مردم ﺁﻧﺠﺎ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. پس  ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻌلی
ﻮﺗﻤﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻟﺎ
ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺷﺘﺎﺑﺰﺩﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ ﻃﺒﻖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺏ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻥ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣتی
اﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺮﻭﺡ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺩﺭ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻟﺎ ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﺑﺪﺍﻫﺎ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺳﻴﺮ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻤﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ
ﺑﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ،ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،که
ﺒﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺎﻳتی ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﺯﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳته اﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺠﺎت
ﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﺪ.ﭘس ﻤﺎ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻧﺼﻴﺐ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺼﻴﺐ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺒﺮﻯ ﻣﺎ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ،ﺧﻮﺩ
ﺷﮑﻞ ﺩﻭﺭ
ﻭﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ولیّ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ وأمر بین
أمرین ﻫﺴﺖ.ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻥ ﻳﮑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺪﺭ
ﺁﻥ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ولیّ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺭ ﻭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺳﻨﺘﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﭼﺮﺥ ﻓﻠﻚ ﺯﻣﺎنه
هستند. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩ،ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ .
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﻢ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺠﺪﺩ
ﺗﺎﺑﻊ قوﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻢ
ﺗﺠﺪﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻰ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺍﺯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺴﺮﻳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ، ﺩﺭ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﺮﺩ
ﻭﻗﻮﻡ . ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺧﺼﻴﺼﻪ ﻭ
ﺭﻭﺣﻴﻪ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﻴﻨﺶ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ،ﻭ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﻣﻮﺭ،
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﻋﻴﻨﻚ
ﮐﻤّﻰ،ﻭﺑﻴﻨش علمی
ﻭﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺷﻤﺎﺭﺷﻬﺎ ﻭ
ﺁﻣﺎﺭﮔﻴﺮی ها ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﭽﻴﺰ
ﻣﺒﻬﻤﻰ،ﺑﻨﺎﻡ
(ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻣﺎﺭﻯ)
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﻨﺶ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،که
ﻤﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ ﻭ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻭ ﺍﺭﻗﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻮﻧﺪ،ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
هَوَس ﺨﻮپس
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻣﺎﺭﻯ
ﻭﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ،ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ،ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﺑﻴﻨﺶ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﺮی
ﺒﻨﻮﻉﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ،ﺩﺭ
ﻳﻚ (ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ)
ﻓﻘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻴﻨﺶ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻟﺬﺕ ﻧﻔس و
روان آلوده ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺟﻨﮓ ﻧﻔسهاﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ،ﺩﺭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﻴﻄﺮﻩ ﻧﻔس
ﺑﺸﮑﻞ
(ﺳﻴّﺎﺭﻩ
ﮐﻤﻴّﺖ) ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﺭﻧﻪ
ﮔﻨﻮﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ،ﺍﻳﻦ
ﻋﺼﺮ ﺳﻴّﺎﺭﻩ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎنه اﻯ ﺍﺯ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻴﻨﺶ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﺖ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻴﺎﺭی
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺷﮑﻞ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ،
ﮐﻤﻴّﺖﺍﺭﺯﺵ،ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻭ ﻳﺎ (ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻥ) ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻞّ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﮑﺠﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﭼﺮﺍ
ﻫﻨﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ
ﺭﻳﺸﻪ ﻭ ﻗﻮﺍﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻗﻮﻣﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﭼﺮﺍ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺻﻔﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﻣﻠّﺘﻰ
ﺷﻬﺎﺩت ﻄﻠب
ﻮﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﻗﻮﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﻭﭼﺮﺍ ﻗﻮﻣﻰ ﺭﻗّﺖ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﺍﺷﻚ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﭼﺮﺍ
ﻣﻠّﺘﻰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﻡ،ﺭﺣﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻏﻀﺐ.ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻨﺠﺶ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻗﻮﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺭﺍﺣﺖﻭﻫﻤﺮﺍﻩﭼﺎﺭﻩﺟﻮﺋﻰﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ،ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ(ﺳﻄﺢ
ﻣﻌﻴﺎﺭ) ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺳنّت ﻋﻠﻢ
ﺳﻄﺢ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺍﺳت
که ﺣﺪّ ﻭﺳﻂ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ،ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻨّﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﻫﺮﮐﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻢ
ﺳﺎﻟﻢ،ولیّ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﻥ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻰﮔﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ.ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﺣﺪّ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺴﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﭘس
ﻫﻤﻪ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﺴﺒی هستند.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺟﺎﻯ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺰﻳﺮ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻭ،ﺟﺎلب
ﻮﺣﺘﻰ مُقدّس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ،ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﮔﻮﺷﺖ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺷﺪ ﻭﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ،ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻧﺴﻞ ﺍﻭ
ﻭﻧﺴﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺴﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺪﻡ ﮔﻨﺪﻡ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﺟﻮ ﺯﺟﻮ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻋﻮﺍﻡ ﮐﻪ
ﺳﻬﻞ
ﺍﺳﺖ،ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،ﻭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧته اﻧﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺮﻧﮕﻮن
تر ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ حَقّ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ،
ﻭ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ،ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺭ
ﺟﻤﻊ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
جمعی ﻭ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺪﻫﺪ .

ﺁﻧﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ،ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺳﻘﻮﻁ قوم و
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺰﺩﻳﻚﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻫﺮ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺑﻴﻨﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﺎﺭﺵ
ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺭﺍﻫﺶ ﺭﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻧﮑﻨﻴﺪ،ﻭ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻨﻤﺎئید. که
به ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻐﻴﺮ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻧﻔس ﻭﺭﻭح
ﺨﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻣﺎ
را ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭ ﺟﺎپس ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ،ﻭ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻣﻤﮑﻦ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺻﻔﺖ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺩﻗّﺖ ﺧﺎﺹ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻨﺶ ﮐﻤّﻰ
ﻓﻴثاﻏﻮﺭث ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﻨﺶ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ ﺩﺍﻧﺴته
اﻧﺪ. ﻭﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﮐﻤّﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺑﻴﻨﺶ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﺘﮑّﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ باشند،
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺑﺨﻄﺎ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻓﻴثاﻏﻮﺭث ﻧﻤﻮﺩه
اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎﺭﻗﺎﻡ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻫﻞ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺨﻄﺎ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮ،ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺸﺮﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﺎﻟب ﻮ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻋﻠﻮﻡ
ﻗﺪﻳﻤﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﻗﺪﻳﻤﻪ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﮑﺮ ﺑﮑﺮ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﺐ ﻭ
ﺷﻴﻤﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﺩﺍﺭﻭﺳﺎﺯﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻮﻟﺎﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺒﺘﮑﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯ،ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﺄﻣﻴﻦ سوﺩ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍرند. ﺍﻣﺎ
ﺻﻨﻌﺘﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻫﺮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺻﻨﺎﻳﻊ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ سوﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ، علیّ
ﺭﻏﻢ ﺯﺭﻕ ﻭ
ﺑﺮﻕ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺟﺰ ﻭﺴﻴﻠﻪ
ﺭﻧﺞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ سوﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥﻣﺪﺍفع
ﺴﺘﻤﮕﺮﺍن
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺮﻗّﻴﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ. ﺍﻣﺎ
ﺗﺮﻗّﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﻭ عَدَم
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻫﺎی
ﻔﻠﺴﻔﻰ، ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﺟﻰ
ﻳﺎﻓﺖ،ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﺪﻩ،ﺟﺎﻯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﮐﺠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺁﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻘﻮﻁ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺷﻴاءﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺍﻓﺘﺎﺩ.

ﻫﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ،ﺗﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﮐﺞ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺭﻭﻯ ﭘﺎﻳﻪ ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﮐﺞ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻳﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﮑﺮﻯ،ﺁﻧﻬﻢ
ﻏﻠﻂ ﻳﺎ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ
ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻏﻠﻂ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭجه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﮐﺠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﮐﺠﻰ
ﺁﻥ ﺑﻌﺪﻫﺎ
پیدا میشود.و
ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ،ﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭼﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻳﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﺮ ﺩﺟّﺎﻝ
فقیهی ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺧﺮﺩﺟّﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ تَقذُس
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ صدﺍی ﺧﻮﺵ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪه
ﻮﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻟﺬﻳﺬ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺷﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﺑﺮﻳﺰﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻣﮑﺘﺐ حقّ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻭ
ﭘﺮﭼﻢ بوده ،
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺍﺻﻮﻟﺸﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﻌﻤﻞ.ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﺍﺻﻮﻝ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﻫﻢ
ﺑﮕﻮﺵ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﺼﺮ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﮐﺎﻟﻰ
ﻳﻮﮔﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻣﮑﺘﺐ حَقّ  سلوک ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﻣﺒﺪﺃ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺣﻨﻴﻒ.ولیّ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﺻﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺎ سوﺍ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
( ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺣﺬﻓﻰ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺑﺎﻟﮑﻞّ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻝ،ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﻃﺮﺩ
ﮐﻨﺪ ،
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺻﻮﻝ ﻧﻮﻳﻦ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻋﻤﻠﺎ
( ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ) ﮐﻪ
ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ،ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ،ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣل عقب ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺩﺭ ﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ حَقّ
ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺣﻨﻴﻒ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ. ﺭﻓﺘﻦ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺎمعه
ﺧﻮﺩ ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﻮﻣﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ حقّ
ﺑﺪﺍﻧﻢ،ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﻪ حقّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻧﺎحقّ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺩﺟّﺎﻝ،ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺁﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺺ ﻋﻴﺐ
ﻫﻴﭻ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﺮﻕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣُﺴن
ﻨﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺍﻳﻦﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺑﺮﺗﺮﻳﻦﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻢ ﺣﺴﺎﺏ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻓﻴثاﺭﻏﻮﺭث
ﺑﭙﺬﻳﺮﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﻧﺶ
ﺣﺴﺎﺏ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻓﺮﻕ
ﻫﺴﺖ،ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻤﻴّﺖ،ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ مُقدّس
،ﺑﺎ ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﮐﻤّﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﻕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﻨﺪﺳﻪ
ﺭﻣﺰﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﻧﻤﺎپس
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭ ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺍﺳﺎس
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻳﺎﺑﻰ،ﺍﺯ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻭﻧﻤﻮﺩﺍﺭﻫﺎ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺮﻭﻑ ﻭ
ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺍﻳﻦﺭﻣﻮﺯ،ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻳﻚ ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ
ﺣﺴﺎس ﺘﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺒﺮﺩ.ولیّ
ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻨﺪسه
اﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻥ ﺍﻣﺮﻯ
ﮐﻴﻔﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻋﺎﺩﻯ،ﺷﮑﻞ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻀﺤﻚ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻮﻡ،ﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﺍﻧﺤﻄﺎﻁ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻮﻡ ﺻﻨﻌﺖ ﮔﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﮔﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﻧﺤﻄﺎﻁ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺤث ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﺳﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺭﻣﻮﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭ ﻣﻴﺴّﺮﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻄﺮﺯ ﻓﮑﺮﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺷﺪﻩ،ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻫﺎ
ﻣﻐﺰﻯ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ
ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّت
ﻘﺎﺋل ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﺳﺖ،ولیّ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺍﺳﺖﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁثاﺭ ﻣﺨﺘﺼﺮﻯ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﺪﺍ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻋﻤﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ،ﻭﺭﺍﺯ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻭﺭﺍﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺭﺍ ﺧﻨثی ﻧﻤﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻏﺮﺏ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻔﻮﺫ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺷﺮﻗﻴﺎن ﺮﺍ
ﻏﺮﺏ ﺯﺩﻩ
ﮐﺮﺩه اﺳﺖ
ﻓﮑﺮ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﻏﺮﺑﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺷﻮﺩ،ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻋﮑس ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻳﮑﻰ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ .
ﺟﻐﺮﺍﻔﻴﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺗﺄثیر ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ولیّ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﻔﻮّﻕ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻏﺮﺏ،ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮑﻮﺭﺍﺳﻴﻮﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ولیّ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭﺿﻊ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺩﻧﻴﺎ،ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻏﺮﺏ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺷﺮﻗﻰ
ﮐﻪ ﻏﺮﺏ ﺯﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻳﻚ
ﺟﻐﺮﺍﻓﻴﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﻫﻨﺪﺳﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭ،ﻋﺼﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺎﻟﻰ
ﻳﻮﮔﺎی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻓﻮﻝ ﻭ
ﻏﺮﻭﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﻭﺍﻡ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻏﺮﺏ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺍﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ،ﺭﻭﺣﻴﻪ
ﮐﻴﻔﻰ ﺷﺮﻗی
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻴﻨش ﻤﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺳﻴﻄﺮﻩ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻤﻮﻝ ﺑﺮ
ﺍﻟﺎﻍ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺪﻩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻟﺎﻍ ﻫﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐﻭﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺣﻤﻞﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻴﻢ،ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﭼﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﭼﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﻤﻪ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ ﻃﻰ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺑﺮﻡ
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺑﻪ(ﺍﻭﻡ
و خُم) ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ . ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثال ﻔﻠﺴفه
علم ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻌﺎنی ﻤﻴﻨﻮﻯ
ﺷﺪه اﻧﺪ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎنی اﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺷﻴاء ﺳﺮ
ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺷﻴاء.ﺑﻌﮑس ﻳﻚ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ .
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺩﺍﺭ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺳﻴﺮ
ﻃﻠﺴﻢ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻫﻢ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﻔﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﻃﻠﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ
ﻓﮑﺮﻫﺎی ﺴﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ
ﺑﺸﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻝ ﺧﻮش ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ولیّ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺑﻴﻨﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ،
ﻫﻴﭻ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﺎﻟﻰ
ﻳﻮﮔﺎ،ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻫﻢ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺮسوﺩﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻫﺎﻯ
ﮐﻬﻨﻪ،ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺴﻮﻯ ﻓﺮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﻭ
ﻣﺮﺩم سالاری ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
. ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪﻧﻬﺎ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎ،
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮپس
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﻭ ﺯﻫﺮ
ﺁﮔﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﺫﻭﺏ ﺷﺪﻥ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻤﻊ،ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺻﺎﻟت
اﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮش
ﻮﻟﺰﻭﻡ ﺷﺮﻭﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﻓﺮﺩ،ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﻮﻧﻴﻔﻮﺭم
ﻮﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺘّﺤﺪ ﻭ ﻳﮑﺴﺎﻥ،ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻫﺮ
ﮐس ﺳﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﺪ،ﻭ
ﺁﺭﺯﻭ ﻭ هَوَس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐثرﺕ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻰ،
ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪﻥ
ﺩﺭ ﺷﻌﺎﺭ
ﺍﺗﻤﻴﺴﻢ،ﻭ
ﺗﻘﺪﻳس ﺍﺻﻞ
(ﺟزء ﻟﺎ ﻳﺘﺠﺰأ)
ﺭﻭاﺝ
ﻣﻴﺒﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺸﺮ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﺁﺩﻣﻰ،
ﻭﺣﺪﺕ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ.ولیّ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﺷﺨﺼﻰ، ﺍﻭﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺳﭙس ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺟﺎمعه اﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻔﻆ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺗﻤﻴﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻫﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﺎﺩﻯ،
ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭ ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺍﺗﻤﻴﺴﻢ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﮕﻰ
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺻﻮﺭﻯ وظاهر
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺍﺗﺤﺎﺩﻫﺎ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﺗﻀﺎﻣﻨﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﺩی اﺳﺖ،
که ﻔﺮﺩ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺗﻤﻴﺴم اﺳﺖ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ. ولیّ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻭ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻧﻄقه
هاﺋﻰ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻤﻴﺴﻢ
ﻓﺮﺩﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﺗﻤﻴﺴﻢ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺗﺤﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﺟﺎمعه ﺮﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺗﻢ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺗﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻕ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺗﻤﻴﺴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻫﻤﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﺴﺒﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺍﻭ،ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.

ﭘس ﻣﺸﮑﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﺎ،ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﮐﻤّﻰ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﮐﺸﺶ ﺑﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺩﻭﺭﻩ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻗﻮﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﺎﻟﻰ ﻳﻮﮔﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﭼﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﻫﻢ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮی ﺒﺮﺗﺮ
ﺗﻔﮑّﺮی ﺒﺮﺗﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﮐﻠّی
ﻠﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺎ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﻋﻘﻠﺎ
ﮐﻮﺭﻧﺪ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﺎﻟﻰ
ﻳﻮﮔﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﺎﻟﻰ
ﻳﻮﮔﺎﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭﻣﺬﺍﻫب ﻮ
ﻣﮑﺎﺗﺐﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻭﺝ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ،ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺗﻰ
ﺩﺭ
ﮔﺮﻭﻩ،ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻟﻰ
ﻳﻮﮔﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ
ﻭﻣﻠﺘّﻰ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺎﺭﻳﺢ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﺭﻭﺯﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﺣﺬﻑ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻫﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺰﺑﺎﻟﻪ ﺩﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻨﺪﻯ
ﮐﺎﻟﻴﻴﻮﮔﺎ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ .
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻞّ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ،ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻨﺪﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﮑﻞ
ﺗﺠﻤّﻊ ﻭ
ﺗﺸﮑّﻞﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭ ﮔلّه اﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﺣﺎﻝ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪه
اﻧﺪ،ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﺴﻘﻮﻁﻭ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﻭﺯﻯ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ولیّ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺯﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﻰ ﻫﻮﺩﻩ
ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻓﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑّﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻤﻞ
ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺗﺮﻙ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻘﺼﺪ
ﺣﺼﻮﻝ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻤّﺘﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺦ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳت
ﺒﺎﺯ ﻫﻤﺎن
اﺷﺘﺒﺎه ﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﮑﻨﺪ،ﻭﻏﺮﻭﺏ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻘﻮﻃﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﮐﺎﻟﻰ
ﻳﻮﮔﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻡ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎی
ﺠﺎﻭﻳﺪﺍن
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﭘﺮ
ﺯﺭﻕ ﻭ ﺑﺮﻕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﻭﮐﻤﻴّﺘﻰ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ،ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺭﻭﺯ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻏﺮﻭﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻣﻄﻠﻖﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ولیّ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.که ﺒﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺮﻣﺎیه هاﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ.ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭه
ﺒﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﭼﺮﺍ ﻣﺎ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎ،ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺸﻮﻳﻢ ؟
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩی
اﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﭘلّه
هاﻯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﻌﻠﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺍﺷﺮﻑ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻧس ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺑﺎﺯ،ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﻴﺎﻡﺑﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡﺁﻧﺮﺍﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

M029

ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ یا مرگ
قبل از مرگ

ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ششم محمّدﻯ،ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻳﻢ،ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺘﺮﺳﻴﻢ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺮس
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ
ﻭﺧﻄﺮی ﺮﺍ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪ،ﺍﺯ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩ،ﻭ ﺷﮑﺮ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺧﻄﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ
ﭘﺮﻳﺪﻥ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﻧﻴﺎ،ﻭ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮپس ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺿﻊ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻔس ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮﮒ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻘﺼﺪ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻤﻴﻦ
(ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ)،ﮐﻪ محمّد
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﮔﻔته
اﻧﺪ،(ﻣﻮﺗﻮﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﻥ ﺗﻤﻮﺗﻮﺍ)،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺒﺮﺍی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﺤﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻌﺪﻯ،ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﺷﻮﻳﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ،ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺸﻴﻢ،ﻭ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑکوشیم،ﻭﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣؤﮐّﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ .
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺎ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻧﻔس ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺗﺎ
ﻧﻔسﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ .
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮔﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻰ
ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
و جهاد مقدّس ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ .
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻣﺮﺩﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺮﮒ
ﻭﺑﺎﺣﻮﺍﻟﺶ
ﺍُﻧس
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻭﺍقعه
اﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻳﻢ،ﻧﺘﺮﺳﻴﻢ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺸﻮﻳﻢ .
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺶ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻔس ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﺗﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﻫﻤﻴﻦ آزمایش
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻫﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺎسوﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻣﺮﮒ،ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻬﺮﺍﺳﻴﻢ .
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺩﺧﻮﻝ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﺋﻰ،ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺼﻮﻓﻴﻪ،ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ،ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ
ﺩﺭﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﺧﻄﺮ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﻴﻞ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﻮﻕ
ﻗﺸﺮﻯ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ آزمایش
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ .
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﮐﻪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩﻯ
ﻧﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻡ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻡ،
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺻﺤﻨﻪ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﺪه اﻡ. ﻭ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪه اﻡ .
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻡ،
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻢ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣُﺮﺩﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻡ. ﮐﻪ ﻫﻮﻝ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ ﻣﻦ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻡ،ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩﻡ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ،ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻡ،ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺷﺪﻡ. ولیّ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﻗﻊ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻦ،ﻓﺮﻣﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻤﻴﺮ.
ﻭﻣﻦ علیّ ﺭﻏﻢ
ﺗﻌﺠّﺐ ﻭ عَدَم
ﺗﻮﻗﻊ،ﻓﻮﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻫﻮﺍﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﺪﻡ.ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺗﺄثّر
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻡ.
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ آزمایش
ﺩﻭﺑﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪﻗﻠﺒﺎً ﻭ
ﻧﻔﺴﺎً ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎﻳﻞ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺸﻮﺩ،ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺗﺮس
ﺷﺪﻳﺪﻯ،ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻭﻝ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻏﻢ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺍ
ﺗﺎﺁﺧﺮﺑﺮﺍﻯﻫﻤﻴﺸﻪﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.

آزمایش
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﻭ ﭘﺮ
ﺗﻠﺎﻃﻢ،ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻫﻮﺍﻝ ﻭﻧﻴﺰ آزمایش
ﻫمگاﻥ، ﺑﺎ
ﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺧﺮﻭﺷﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻠﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﻔﻌﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻠﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻄﺮﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﺗﻮﻓﺎﻥ،ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﻮﻧﻞ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭﻣﺠﺎﺭﻯ
ﺁﺏ،ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻭﺗﻨﻮﻣﻨﺪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﻓﻨﺎﻙ،ﻳﺎﺣﺮﮐﺎت
غیر ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻣثال
اﻳﻨﮕﻮته
ﺨﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻧﻤﻮنه های آزمایش
ﺗﺤﻤّﻞ ﺧﻄﺮ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﺎل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫمه ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ
ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻳﺪه اﻡ ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺮس ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﭘﺮﻳﺪﻥ،ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎناﻥ
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ،ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻠﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺍﻓﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ
ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ
ﺁﺳﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺩﺳﺖ،ﮔﺮﺩﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﻫﻮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻴﻢ،
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻣﺘﺮ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﭘﺮﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﻣﻰ ﻭ سوﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺎﺭﻯ ﺑﺰﺭﮒ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻥ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻢ .
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﻫﺎ ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﺩﻟﻴﻞ
ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺨﺺ،ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﺠﺎﻋﺖ ﺯﺩﻥ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔس ،ﻭ عَدَم
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺟﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ علیّ
ﺭﻏﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻘﺺ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻣﻴﻞ
ﺫﺍﺗﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﺎﺭی کند،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ . ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﮐﻤﻚ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻣﻌﻠﻢ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.

ﺩﺭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻤﻴﺎﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺑﻘﺼﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ .
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻨﺪ
ﺩﻗﻴﻘﻪ ﺩﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻔس ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﺁﺗﺶ ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﻭﻳﺎﺭﻭﺋﻰ
ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﭘﻴﺶ ﻗﺪﻡ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺯﺑﻮﻧﻴﻬﺎی
ﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﻟﻴلی
اﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺷﺎﻳﺴتگی
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﺎﻣﺖ عَدَم
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ،ﺑﺮ
ﻳﻚ ﺍﺳﺎس ﻋﻘﻠﻰﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ. ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻋﻠﻞ ﺩﺭ عَدَم
ﺗﻮﻓﻴﻖ،ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻔس ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻧﻴﺰ،
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﺮﺍﺋﻰ،ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﮔﻔته
اﻧﺪ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻰ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ .
ﮐّﺸﺶ ﺑﻮﺿﻊ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭﺿﻊ ﻭﻣﻘﺎﻢ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻦ ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺴﺦ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺼﻤﻴﻢ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻭ
ﺟﺪﻯ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺪﻡ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ آزمایش
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ،ﻧﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ .
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﻥ ﺩﻝ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻳﻢ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮﻳﻦﻣﺴﺄﻟﻪ
وگناه کبیره
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻳﮑﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭘس عَدَم
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،
ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ ﻣﻬﻢ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻴﻢ.

M030

ﺗﺼﻮﺭ نمودن ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ

ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ،ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
بر ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴف
اﻭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻢ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺑﻄﺮﺩ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی    ﮐﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ و
تجلّی ﺷﺪه اﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ دفع
شرک احتمالی
را ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﺧﻮﺩ ﺁﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮّﺭ و
ﺗﻨﺰیه ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ولیّ
ﻧﻪ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﻳﺐ ﺧﺪﺍﻯ صوفیّه
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﻔﻘﻬﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭﺻﻮﺭت
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺘﺎپس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻔس ورغبت
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺟُﻨﻴﺪ
ﺭﻧﮓ
ﺁﺏ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻧﮓ ﻇﺮﻑ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴته ﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮل ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻭﺭﺩﻩ،ﮐﻪ
(ﺍﻧﺎ ﻋﻨﺪ ﺣُﺴﻦ
ﻇﻦّ ﻋﺒﺪﻯ ﺑﻰ)
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﻇﻨّﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻭ ﺒﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
. ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗّﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
،ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﺬﻳﺮﺷﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺨﺸﺪ. ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺑﺖ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎﻝ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ،ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﺋﻰ
که ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺳﻌﺖ
ﻗﻠﺐ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ،ﺩﻝ
ﺷﺎﻫﺪ ﻓﺮﺍﺥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺥ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺍﺥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭼﻪ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻌﻰ
ﮐﻪﻧﻤﺎپس
ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻗﺒﻠﻰﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭند.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨند  ﻭ
ﻓﺮﺍﺧﻰ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﺗﻤﺎﻳﺰﻯ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺖ،ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ (ﻭﺟﻮﺏ
ﻭﺟﻮﺩ)،ﻭ حَقّ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
(ﻇﻬﻮﺭ وتولد)
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ (ﻭﺟﻮﺑﻰ
ﻧﺴﺒﻰ) ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ حقّ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺟﻌﺘﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﺭﻭﺡ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﻧﺴﺦ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
(ﻭﻗﻀﻰ ﺭﺑّﻚ
ﺍﻟّﺎ
ﺗﻌﺒﺪﻭﺍ ﺍلاّ
ﺍﻳّﺎﻩ)ﺩﻟﻴﻞ عَدَم
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﺕ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮﻩ
عبادی ﺟُﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ . ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺟﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﭘﺮ
ﺑﺎﺭﺗﺮ،ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻭﺍﻗﻌی
ﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﮐس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ به حقّ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻧﺎ
ﺍﻟﺤﻖ،ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﮐﺠﺎ،ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﻰ
ﺍﺳﺎس ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺠﺎ؟ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ،ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
رﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕﺩﮔﺮﻯﺍﺳﺖ.

M031

ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ

ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻟَﻢ و جهان
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﺎسوﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺠﺪﺩی ﺪﺭ
ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ (ﺃﻫﻮ)ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻋَﻤّاء
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ ﺗﺎ
أﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ،
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺑﻮﺑﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻗﺪﻳﻢ
ﻋﺮﻓﺎ
ﺭﺍ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺩﺭﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ أﺗمی ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺃثیر
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻢ
ﻣﻠﮑﻮت
اﺳﺖ،ﻭﻣﺤﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺎﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ.ﺳﭙس
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻣﺤﻞﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﻳﺎ
ﻣﺤﻞ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳت اﺳﺖ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭﻗﻴﻘﻪ،ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻟم
ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ ﺗﺤت
ﺃثیر، ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ یونیورس
ﻟﺎﻫﻮﺕ الله
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ، که
عاﻟﻢ (ﺷِبه
عَدَﻡ) ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ
. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ(عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻩ)ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ یونیورس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ)ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺫﺍﺗﺶ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺫﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺩﻳﮕﺮ
(ﺧﻮﺩﻯ ﻣﺎﻫﻮﻯ)
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ(ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ)ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺫﺍﺕ ﻭﺻﻔﺎﺗﺶ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ علیّ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎق
ﺪﺭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋَﻤّاء
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﺎ
و کوری
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﻳﺎ در ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﺍﺯ
ﻣﺎﺩه اﻯ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻧﺎسوﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺗﻢ،ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺯ
ﺍثیر،ﮐﻪ أجزاءﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
،ﻣﻮﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ،ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷِﺒﻪ عَدَم،ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩه
اﻯ،ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﻗﻴﻖ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻣﺎ،
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺒﻪ عَدَم
ﻮ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺎﻫﻮﻯ
میخوانیم. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ(ﻫﻮ)
ﻣﺎﺩه اﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭ ﻣﺒﺤث ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻩ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻋَﻤّاء،ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﮐثرﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. که ﺩﺭ
ﻋﻤّاء
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩه اﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺟﺰاء،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐثرﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ ﻣﺎﺩه
اﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﭘس ﺻﻔﺎﺕ
ﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻴﻢ،ﭼﻨﻴﻦ
ﮐثرﺗﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ،ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭ
ﻋَﺮَﺿﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺟﻮﻫﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﻬﻞ
ﺍﺳﺖ،ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺒﻪ عَدَم
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﻓﺮﺿﻰ ﻋﺎﻟﻢ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻋﻠﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ بشری ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣثلا
ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﺻﻔﺖ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ نوعی
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﻋﺸﻖ،ﭼﻪ ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻣﺎﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﻓﺮﺽ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔﺖ .
ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه
اﻭﻟﻴﻦ ﺣﺮف
ﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ؟ ﻭ ﭼﻪ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻔﺖ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻇﻠﻤﺖ،ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺣﺪس ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﻋﻘﻞ
ﺧﺪﺍ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣثلا ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﻣﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﺸﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺘﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺖ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺎﻡ (ﺍُﻡّ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ)،ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﺍﺳت ﻮﻧﻪ
ﻣﺠﻤﻮعه ای اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ. که ﺒﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺿﻊ
ﺗﺠﻤّﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺤث
ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﻓﺮﺽ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﺍﺩﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻳﻢ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ،ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺒﻪ عَدَم
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻴﻢ
.ﭘس ﺑﺤثی ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ،
ﺑﻨﺎﻡ ﺟﺪﺍﻝ ﻭ
ﺟﻨﮓ ﺑﻴﻦ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
،ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﮐثرﺕ
ﺍﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺖ ﻓﺮﺩ،ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺎﻟﻢ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺫﺍت
ﻴﮑﻰ، ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺘﻌﺪﺩ که همه
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺗﻨﻬﺎ،ﻭﻫﻢ
ﻧﻴﺰ ﺻﻔﺘﺶ
ﻳﮑﻰ،ﻭ ﻫﻢ
ﮐﻤﺎﻟﺶ ﻭﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭﺵ
ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﮐثرﺕ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎت
ﭽﻨﺪﮔﺎﻧﻪ مثبت   ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺳﻤﻊ
ﻭﺑﺼﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ،ﺩﺭ ﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺁﻭﺭﺩﻩ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺏ ﺻﻔﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ .
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠق
ﺪﺭ ﻟﺎﻫﻮت
ﺪﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻠﺎصه ای اﺯ
ﻋﺒﺎﺭﺕ(ﺍﻟّﺬﻯ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﻏﻴﺮﻩ)
ﻭ ﻳﺎ ( ﺍﻟّﺬﻯ
ﻟﺎﻫﻮ ﮐﻤﺎ
ﻳُﻔﻬﻢ ) ﻭ ﻳﺎ (
ﺍﻟّﺬﻯ ﻟﺎ ﻫﻮ
ﻣﻊ ﻏﻴﺮﻩ)ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ (ﺃﻫﻮ)
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺎﺩﻝ (
ﻫﻮ) ﻳﺎ ( ﺍﻭ) ﺩﺭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻳﺎ(ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ)
ﻭ ( ﻳﻬﻮﻩ) ﺗﻮﺭﺍﺕ،
که ﺪﺭ ﻫمه
ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﻤﻴﺮﻫﺎ،
ﻏﺎﻳب  ﻭلیﺧﻮﺩ
ﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ.

ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺮ ﺯﺍﺋﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺫﺍﺕ،ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻴﻦذﺍﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺯﺍﺋﺪ ﺍﺳﺖ. ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﮐثرﺕ ﻭ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘقلاﻝ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺿﻴﺎﺕ ﻭ
ﻣﺒﺎﺣث ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ . ﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﮑﺮﺩه اﻳﻢ . ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺪﻣﻪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ،ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭﺩﺭﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺴﻴﻂ
ﻭﻣﺠﺮّﺩ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺫﺍت اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ،که
ﺪﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت هست ﻣﻨﺰّه
ﺪﺍﻧﺴﺖ، که
ﺤﺘﻰ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻨﺰﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ .
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﻳﺎ(ﺍُﻡّ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ)ﻭ
ﺃﺻﻞ ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺖ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻯ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ ﻋﺪﺩ
ﻳﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ ﻋﺪﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﮔﻔﺖ . ﻳﻚ
ﺑﻰ ﺩﻭ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﺎً ﻫﺮ
ﻋﺪﺩ ﺑﺎﻫﻢ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﺪﺩ
ﻳﻚ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻳﺎ تعبیرﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺮ
ﺷﻤﺮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ (ﺍﻭﺻﺎﻑ ﺳﻠﺒﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻬﻰ ﻣﺤﺾ)،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩ. ﺣﺘﻰ ﻭﻯ
ﮔﻔﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﺪه
اﻯ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺻﻔﺖ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺤث
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﻤّاء،ﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺳؤﺍﻝ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﮑﺎﻧﺶ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻭﺝ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯﻣﺎﺩﻯ
،ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮ ﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ،
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺧﻠﻘﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻔﺘﻢ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ،ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ)ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﺪﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﻮﺩﻥ (ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻭﺟﻮﺩﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺤث
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺷﺪﻩ،ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﻭﺩ. که اﺯ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰﻗﺎﺋﻢ،
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ ﻭﺿﻊ ﻭ
ﺫﺍﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﭘس اﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ یا
ذو النون
پیامبرﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺠﺰ
ﺑﺎ (ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ) ﺻﻔﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﻧﺪﻫﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﺘﮑثّر،ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﭼﻨﺎﻥ . ولیّ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻦ ﺻﻔﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺍﺕ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
عَدَم ﻭﺟﻮﺩ
ﺻﻔﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺻﻔﺘی
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﺟﺎﻣﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.که اﻡّ
ﺍﻟﺼﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﺮﻯ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺮﮔﺰﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
(بدون ﻓﺮﺽ )
ﭼﻨﻴﻦ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. پس
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ قائم
،ﺁﻧﻬﻢ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻤﺎ
ﮐﻤﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺭﻡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ .
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻃﻠﺒﻰ
ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺎﻝ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔسﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ تصوّف،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﻭ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ،ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ . ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ،ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ،ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩی اﻭﻟﻴﺎ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ،ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﺍﮐثر ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪه
اﻧﺪ، و ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻴت ولایت
اﻟﻬﻰ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻭلی
کسی ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺷﺮﻭﻉ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﺘﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺻﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻏﺰﺍﻟﻰ، ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻨﻈﺮ ﻏﻴﺮ
ﺟﺰﻣﻰ ﻣﻦ،ﺍﻭ
ﻫﻢ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺍﮐثر ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻋﺮﺑﻰ،ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﺴﻨﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﺸﺮ به ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐلّ ﺪﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ،ﺧﺎﺹ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪه اﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺳﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺮﮐﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮی علیّ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻯ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺁﻣﻴﺰ
ﻭﻧﮋﺍﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺣﺮﻑ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﺰﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت اﻟﻬﻰ،
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
(ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ)
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺄﻟﻮﻫﺎﺕ ﻳﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
الهی ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺨﺎﻟﻖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺮﻓﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺍبن
عرﺑﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺑﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺣﻘّﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﻭ
ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻣقام ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺏ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻋﻠﻮﻯ ﻋﻴﺴﻮﻯ
ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎﺏ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ
.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻰ ﺍﺩﺑﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮه
ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻤﺤﻀﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ (ﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ روح
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺕ محمّدﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺧﺎﺹ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
خِرقه ولایت
ﺍﺯ علیّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥﻣﺴﻴﺤﻰﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻰﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺩﻭﺭﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺴﻴﺤﻰﺍﺳﺖ.

ﺑﺤث
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ ﻋَﺒَث
ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎ ﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء،ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻌﻨﺎﺋﻰ نخوﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺧﻮﻳشتن ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻓﺮﺽ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء. ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﮐﻔﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮﮐﻰ ﺑس ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻳﻢ.ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺎﻧس ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء،ﻭ عَدَم
ﻣﺨﻠﻮﻗﻴّﺖ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ .
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻓﻨﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺵ محمّدﻯ،که
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻫﻴﭽﮑس
ﻭﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰی
ﺮﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ولیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻌﻨﻮﺍن
ﺸﺎﻫﺪ ﻣﻠﺎﺣظه
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﺼﻮﺭ
ﻋﻤّﺎﺋﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻨﺪﻩ
ﺭﺍﻗﻢ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺍﺯﻟﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮپس
ﺩﻳﺪﻡ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻝ
ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺯﻫﺮﺍ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺮﺍپس
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﻡ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻡ،ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﻋﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﺍﻯﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻦﺑﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ.ﭼﻨﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻘﻴّﺪ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﺘﻌﻴّﻦ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﻭ
ﻣﺘﺠﺴّﻢ ﺩﺭ
(ﺻﻮﺭ ﺍﻋﻴﺎﻥ
ﻣﻤﮑﻨﺎﺕ)،ﻳﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻴﻨﺶ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺍﺕ ﺍﺳﺖ. ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺮ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ،ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭘس ﺧﺪﺍ
ﺫﺍﺕ
ﺍﻋﻠﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻳﺎ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭘس ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺪّ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺯ
ﺑﻴﻨاﺌﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ،ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮ
ﺁﻳﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩﻳﻢ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺻﻔﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺑﺪ. ﻣثلا
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ (ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ)،ﺻﻔﺖ
(ﻓﻴﺾﺑﺨشی)  ﻫﺴﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻚ
ﺻﻔﺖ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺍﮐثرﺵ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣثاﻝ
ﻋﺸﻖ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙﺻﻌﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﻚ(ﻓﻮﻕ ﻋﻘﻞ)ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ
ﺻﻔﺖ ﺑﺸﮑﻞ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻔﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،ﻓﺮﺿﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻔﺘﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ . ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،ﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﻌﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﺸﻖ، ﭼﻪ
ﺻﻔﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻰ ﺁﻳﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍپس
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺮﻑ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ(ﺍﻟﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﺄﻟﻮﻩ)ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻣﺎ،ﺑﺬﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻨﻴﺰﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺷﺎﻧس ﺁﻥ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺸﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺫﺍﺕ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﭘﻴش
اﺳﺖ . ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ،ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺎ ﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺎﻫﻢ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺪه اﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻪ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ،ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁثاﺭﺵ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻓﺼﻮﺹ
ﺍﻟﺤﮑﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﻭﻯ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻪ
ﺍﺯ ﻣﺄﻟﻮﻩ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻕ،
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻑ ﻏﺰﺍﻟﻰ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯ،
ﺑﺎ ﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺗﺮی ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻦ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﻧﻮﺭ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻭ محمّد
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯ
ﻳﺎﻗﺎﺋﻢ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺮﺷﻰ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺍﻩ ﺗﺎ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺳﺖ . ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ،ﻭ
ﻃﺒﻖ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺍﻯ ﮐﻪ
ﺁﻭﺭﺩﻡ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
. ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻇﻬﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ،
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻣﺴﻴﺮﻯ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ،ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺗﻢ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﮑﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎ،
ﺍﺗﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺗﻤﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻘﺎﺩﻳﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻭﻓﻮﺗﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ،
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺿﻊ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﻚ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ،ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻣﺪﺍﺭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ،ﺃﺗﻢ
ﭼﻨﺎﻥﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺭﺍﻧﻴﻮﻡ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧته ﻤﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ،
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻳﻚ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺗﺤﺖ
ﺍﺗﻤﻰ ﻳﺎ ﺑﺸﮑﻞ
ﺃثیرﻯ
ﺩﺭﺁﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ  )(DNA برسد
.

ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺩﻭ ﺧﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺧﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺷﻴاء ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭ ﺧﻂ
ﺩﻭﻡ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣله ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺍﺯ
ﻳﮑﻄﺮﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎت
ﻮﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﺷﺪن
اﺳﺖ، ﻭلی اﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺻﻔﺖ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺗﻤﻰ،ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺩﻭ ﺧﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎن ﺒﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺻﻮﺭت
ﻮ ﻗﻴّﻮﻣﻴّت
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﺟﻬﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ،ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﺎپس
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ولیّ
ﺍﺗﻢ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ،ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺒﺎ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﭼﺎﻫﻰ ﺩﻟﻮﻯ
ﻓﺮﻭ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ .

ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﮐﻪ ﻃﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻡ،ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻃﺮﺡ ﻣﺴﺄﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧت ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻴﭻ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺩﺭ(ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ)ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﺑﻴﻨﺶ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩ،ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ،ﻫﻢ ﻧﻈﺮ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎ(ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺳﻠﺒﻰ)ﻣﻄﻠﻖ،
ﻣﺎ ﺟﺰ ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻭ ﺧﻠﺄ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻴﻢ،ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﻣثبت ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴم
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺴﺨﺮ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻮﺍﻡ
ﻫﻢ ﻣﻮﻓّﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﺪ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
. ﺍﻣﺎ ﻧﻈﺮ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺷﻴاء ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧته
اﻳﻢ،ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻭﻟﺎ
ﺍﺷﻴاء ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻫﻨﻮﺯ،ﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﺎً ﻭ
ﻧﻪ ﺻﻔﺎﺗﺎً
ﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته
اﻳﻢ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺴﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺁﻧﻬم ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ ﺫﻫﻦ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ .
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ (ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﺁﻳﻨﻪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ) ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪ . ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻣثلا
ﺍﺯ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﻗﻠﺐ،ﻭﻳﺎ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺩﻗﻴﻖ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺠﺎﻳﺐ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻣﮕﺮ(
ﺑﺎﻧﺘﺰﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺫﻫﻨی
ﺒﺎﻃﻞ ).ﻭﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺃﺗﻢ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻗﻰ ﻣﺎﺩﻯ،ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺍﺳﺖ، ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕ ﺁﻓﺎﻗﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ،ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﻭ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﻭ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺑﺠﻮﺋﻴﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗثبیت ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭ ﺗحلیه
ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﻧﺎ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﮑﻤﻚ
ﺧﺎﺹ ﻭ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
تجلّی  ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ، ولیّ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻔﺖ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎن اﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺣﺠﺞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺗﻨﺪ .
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺶ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،ﭼﺸﻤﺎﻧﻤﺶ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺶ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﭽﺸﻢ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻴﻢ . ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﻭﺍﺳطه
اﻯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، که
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،نه
ﺨﺪﺍﻯ ﻣﺠﺮّﺩ
ﺭﺍ. ﻭ ﺷﻨﺎﺧت
ﺁﻳت ها ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻌﻤّﻖ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ،ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ . ولیّ
ﻣﻊ ﺫﻟﻚ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﭘﺮﺩﻩ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ،ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ( قُرّه
ﻭ ﻏُﺮّﻩ ﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ ﻓَﺮّ
) ﻭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻤّﻖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ،ﺑﺬﺍﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ حقّ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﺩﻩ
ﻗﺪﻡ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ . ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﻣﻦ
ﺭﺁﻧﻰ ﻓﻘﺪ
ﺭﺁﻯ ﺍﻟﺤﻖ)ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺻﺪﻕ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺭؤﻳﺖ حَقّ ﺪﺭ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻘﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ . ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ محمّدﻯ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺧﻮﺵ
ﺑﺨﺖ ﺗﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ روح محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﺪ ﺑﺨﺖ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻳﺸﺎﻥ،ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ولیّ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺮﻣﺸﻖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﺎ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺁﻝ محمّد
ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﺎ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﻮﻳﺾ
ﺑﺎﻫﺮ ﺭﻭﺵ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻧﻈﺮ
ﺁﻓﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺃﻧﻔس
ﺬﻫﻨﻰ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ که
اﻧﺘﺰﺍﻋﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻢ.ولیّ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﮐﻪ
ﺳﺨﻦ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﺭﻧﮓ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺣﺎﻓظه اﻡ
ﻳﺎﺭﻯ ﮐﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻦ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻡ، ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ (ﺍﻋﻴﺎﻥ
ثاﺑﺘﻪ ) ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻰ ﮔﻔﺖ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻰﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺗﺤﺮﻳﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﺩ. ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ،ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ،ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻗﻄﻌﻰ ﺗﺮ
، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺍﺯ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
علیّ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺣﻤﺎﻴﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس حقّ
ﺭﺍ ﺑﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺩﻟﻴﻞ عَدَم
ﻭﺻﻮﻝ ﻭﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﻠﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺒﻴﺖ محمّد
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ از
ﭘﻨﺠﺮﻩ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺁﻣﻴﺰ
ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻫﺴﺖ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ،ﺍﺯ
ﺑﺎﺏ علیّ
ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭﮔﺎﻩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻧﺪ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻧس ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﺎﻡ
ﻭلی ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ولیّ
ﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻔﻴﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﺗﺴﻨﻦ
ﻫﺴﺖ. ﭘس ﻣﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ولیّ
ﻋﻠﻮﻯ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻳﺎ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ علیّ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻪ ﻫﺮ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺗﻢ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻡ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺧﻮﺩﺵ مُقدّس
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺘﺎپس
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
تصوّف ﺗﺴﻨﻦ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺿﺢﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﺻﻒ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ.
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺻﻔﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐس ،ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﻭ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ،
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻄﺢ،ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩه اﻳﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ . ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻴﻦ ﺫﺍﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺣﻘﻬﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻠﻖ
، ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻠﻖ
ﻫﻤﺎﻥ حقّ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻴﻦ
ﺻﻔﺎﺗﻰ،ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻴﻨﻴّﺖ حَقّ
ﺒﺎ ﺧﻠﻖ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻠﻖ،ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺗﻨﻬﺎ(ﻋﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻞ)ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺎﺩله اﻯ ﺑﺎ
ﻋﻴن ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤق ّ ﻤﻄﻠﻖ
ﺧﻴﻠﻰ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺴﺖ . ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ.
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯﺩﺭﺳت
اﺳﺖ، که
ﺼﻔﺎتش ﻤﻌﺎﺩﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺍت اﻭ
ﻭﻋﻘل اﻭ،ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻘﺎﺋﻢ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺮﻑ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺻﺎﺩق
اﺳﺖ.ولیّ ﺑﺎﺯ
ﻧﻪ که ﺒﺎ
ﺧﺪﺍی ﻤﻄﻠﻖ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ ﻧﻴﺰ،
ﺫﺍﺗﺶ ﻭ ﻋﻠﻤﺶ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺗﺶ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﺶ،ﻋﻴﻦ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ . ولیّ ﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗﺶ،ﻳﺎ
ﻋﻴﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﺶ . ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﻧﻈﺮ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻢ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻕ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻫﻢ
ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻓﻌﻠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻫﻮﻳّﺘﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺫﺍﺗﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺻﻔﺎﺕ حَقّ ﺪﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ،ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
(ﻳﻚ ﺣﻠﻘﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ) و
وسیله ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺴﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻝ محمّد
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ محمّد
ﻭ ﺁﻝمحمّد،
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ،ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ،
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮنه که ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺎ محمّد،ﺩﺭ
(ﻭﺳﻂ) ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ،ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻣﺘﺼﻞ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ ﺁﻝ محمّد،ﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺎﺩﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ علیّ
ﻭﻓﺎﻃمه
هستند.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺳﺎﺩﺍت
ﻮ ﺁﻝ ﺑﻴﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺷﺪﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺍﻭﻝ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺳﭙس
ﻣﻔﺘﺨﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺷﺨﺺ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﺪ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎت ﺨﻮﻳش
ﺸﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﻨﺪ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺳﻴﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ،ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ،ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺰ،ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎﻔته اند ﺟﺮﺃﺕ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻴﺮ
ﺃﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر،
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﺧﻄﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ،ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺼﻮﺭ(ﻣﻦ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺳﻄﻪ)ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍپس ﺭﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ربّ محمّد
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ،ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺫﮐﺮ ﻳﺎ (ﻗﺪّﻭس
ﻳﺎ ﺳﺒّﻮﺡ ) ﺩﻳﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺍﻣﺎ
ﺑﺤث ﺯﺍﺋﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺫﺍﺗﻤﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺗﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ
ﺫﺍﺕ.ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﺑﮑﺎﺭ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ ﺑﻄﻮﺭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺬﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﻳش
ﻨﻈﺮﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ،ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺬﻫﻨﻰ،ﻭ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ،ﻭ ﻫﺮ
ﻋﻀﻮﻯﺭﺍ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ،ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﺫﻫﻦ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﮔﺎﻧﮕﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩش
ﺮﺍ ﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻭ ﺑﮑﻠﻴّﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺧﻮپس،ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.
ﻭ ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻢ بالقوّه
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻣثلا ﻣﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺵ ﻫﻢ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﭘﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ  ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎﻭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ،ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ ﻣﺎ،ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﺎﻃﻨﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻧﻴﺴﺖ .
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﺎسوﺗﻰ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﺨﺼﺎت
ﺪﺭﻭﻧﻰ
ﻭﺑﻴﺮﻭﻧﻰ،ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎﺍﺑﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻋﻠم کلّی
) ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻧﺪ.ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﻨﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ،ﻳﻚ
ﺟﺎ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﮐﻠّﻴﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮔﺮﺩﺩ. ولیّ
ﻧﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ بالقوّه
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻓﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﻗﺖ
ﻇﻬﻮﺭﺷﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺯﺧﻰ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﻧﺎسوﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫمه
اﻳﻦ بالقوّه
ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﭼﻪ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻭﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺠﻠّﻰ بالقوّه،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻢ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،بالقوّه
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ .
ﻭ ﺑﺎﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻭ
، بالقوّه
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ . ﻭ(بِدای
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ،
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﺸﺘﻦ،ﻫﻤﺎﻥ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺍﺯﻣﺎپس
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖ، بالقوّه
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻋﻠﻢ ﺍﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭﭼﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻧﻈﺮ ﺑﺬﺍﺕ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﭼﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﺎﻝ ﺍﻭ،ﺑﺮﺍپس
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ،ﺑﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ربّ
ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻴﻨﺶ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﻋﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺰ،ﻫﻤﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻴﺰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ولیّ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺍن
اﺳﺖ. ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﺶ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺟﺎﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ،ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻣﻮﺯﺵ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺁﻥ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﺋﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،ﺗﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺴﺦ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺣث
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﻓﺎﻳﺪه اﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺗﺮ ﻫﻢ
ﺑﺸﻮﻧﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﭼﻪ
ﻋﺎﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺫﻫﻨﻰ. ﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺧﺮﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

M032

ﺍَﺳﻤاء
ﺍﻟﺤُﺴﻨﻰ

ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ،
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺣﺪﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﮐﻨﺖ
ﮐﻨﺰﺍ ﻣﺨﻔﻴّﺎ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺣُﺴﻨﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﺎسوﺗﻰ
ﺍﺳﻤﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﺪ،ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺗﺪﺭّﺝ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻠﻰ
ﻭ
ﻓﺮﺩﻯ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻭ ﺗﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﻴﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻔﺎﺕ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ،ﻭ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،تقرّب
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﺤﻘﻖ
ﻳﺎﺑﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻭ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ ولیّ
محمّدﻯ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﺩﺭ ﺗﮑّﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺯﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺒﻴﺎ،ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﮐﺸﻒ ﻓﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪ،
ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ،
ﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﻤﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﻢ . پس  ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ،ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺣﻀﺮﺕ محمّد
که اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه  ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩ،ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺸﺪ،ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ،
ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺧﻮﻥ
ﺩﻝ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﮑﺸﻒ قُرّه     ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮی
ﺸﺪ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺻﻠﻴﺐ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺧﻮﻥ
ﺩﺍﺩ.ﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﺻﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺪﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺍﮔﺮ محمّد
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ
ﺣَﺮّاء
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ،ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺯﺍﻳﺪ ﺍﻟﻮﺻﻒ مرگ
قبل از مرگ ﻧﻤﻰ
ﺯﺩ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﻓﺖ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘس ﺍﺯ 14
ﻗﺮﻥ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ولیّ محمّد
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺷﺸﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺼﻮﺭ،ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﮐﻪ محمّد
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺵ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﺍﻥ ﺣﺪّ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ،ﺗﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﻧﺸﻮﻧﺪ،ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﮑﺸﻒ نور
ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ
محمّد،ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻭ،ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺳﺮﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻨﻮﺯﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻇﻠﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ،ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﺼﻠﺢ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻈﺎﻟﻢ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻇﻠﻤﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺣﻘّﻪ
ﺷﻬﻮﺩ محمّدﻯ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ولیّ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺑﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﺵ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻣﻮﺷﻰ
ﮔﺮﺍﺋﻴﺪ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻇﻠﻢ ﻭ ﻇﻠﻤﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ،ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﺒﻴﺎ،
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺍﻭﻟﻮ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻮﻇّﻒ ﺑﮑﺸﻒ قُرّه
ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ محمّدﻯ،
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭه
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺑﻬﺸت
اﻧﺘﻈﺎﺭ،ﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺧﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ قُرّه  ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺷﻰ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ محمّد
ﻭ علیّ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻧﻮﺍﺩﻩ الهی
ﺨﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭش اﺷﻚ
ﻣﻰ
ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ نور ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ( سوﭘﺮ
ﻣﻦ) ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،یا
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ (ﻫﻴﻮﻣﻦ
ﺑﺸﺮﻯ)،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ  بلکه
بیشتر ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ محمّدﻯ
ﺭبّ
اﻟﻔﺼﻠﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻯ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻣﺘﺠﻠّﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻤاء
اﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺃﻧﺒﻴاء
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻫﻤﻴﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ
ﻧﻴﺰ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﻧﺒﻮﺩ،ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺗﻠﺦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎ،ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ،پس  ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩ ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣُﺴﻨﺎ ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﺤﻘﻖﻳﺎﺑﻨﺪ،ﻭﺣﺘﻰﺃﻋﻠﻢﺍﻟﻬﻰﻧﻴﺰﻣﺘﺤﻘﻖﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﺤُﺴﻨﻰ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ
ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰﻭﺩﻳﮕﺮﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎت
اﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ،ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻈﻤﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺍﺯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻓﺮﺍﻭﺍن
ﻔﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮔﺮﭼﻪ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻫﺎ،ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻗﻄﻌﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ فوق ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺘﺶ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻓﺎﺻله
ﺪﺍﺭﺩ . ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﻴﻢ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ 16 ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﺸﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ۸
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻋﺰﺍﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪه
اﻧﺪ.ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻃﺒﻖ
ﻣﺤﺎﺳبه اﻯ ﮐﻪ
محمّد ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ ( ﺍﻭﻡ)
ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
بشری گفته ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺎﻟب
گفته ﻣﻮﻟﺎ علیّ،ولیّ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺮﻳﻚ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ( ﻓﻮﻕ
ﻓﻮﻕ) ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻟﺬﺍﺭﻭح
ﻤﺤﻤﺪ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻔﺮ ﺩﻭﻡ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻭ ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻧﻔﺮ ﺩﻭﻡ
ﺑﺼﻮﺭﺕ علیّ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﺟﺮﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺪﺭالهی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ و زردشت
نفر روم مسیح
شد .ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭعلیّ
ﻧﻴﺰ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﻳﮕﺮی
ﺪﺭﺩﻭﺭﻩ
ﻗﺎﺋم ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻌﺪ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋم که ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﺳﻤاء
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤاء ﺣُﺴﻨﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﺮﺍی ﻤﺎ
ﺩﺭﺁﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ،ﻭ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﮔﻴﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﻋﺬﺍﺏ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻘﻬﺮ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﻮﻳﻢ.
ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ،ﮐﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺮ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺨﻂ ﻧﻬﺎﺋﻰﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻇﻬﻮﺭ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ،ﺗجلّیات
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺴّﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ،
ﺑﺎﻳﺪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. پس  ﭼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺑﻴﻢ ؟ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺪمه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ،ﻭ
ﻣﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﻣﻰﺧﻮﺍﻧﻴﻢ.

ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﻭﻡ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﺤُﺴﻨﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻳث
ﻣﻌﺮّﻑ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﺒﻖ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺂﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ .
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳت
ﻴﺎ ﺍﺳﻤاء
ﺣُﺴﻨﺎﻯ ﺷﺸﻢ
ﻭ ﻫﻔﺘﻢ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻞ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﺘﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﺣﮑﻢ عَدَم
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﮐﺸﻒ قُرّه  و کیان
خورّه ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﻮﺳﻴله اﻣﺎﻡ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﻯ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺳﻤاءﺍﻟﺤُﺴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ . ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺗﻄﺒﻴﻖ سوّم
ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﺤُﺴﻨﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﺳﻤﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺘﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺻﻔﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،ﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺼﻔﺖ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺳﻤاء
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻣﻨﻄﻖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ(
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻔﺎﺕ) ﺩﺳﺖ
ﺑﺰﻧﻨﺪ.ﺑﻌﺪ
ﻫﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺑﺘﺸﺒّﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻣثلا
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐلّی ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺧﺘﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺼﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺖ
جدﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻧﺒﻮﺩﻩ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
عشق ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺯﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ولیّ
ﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺗﻔﺼﻴﻠﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺭﺣﻤﺖ . ﺑﺮﺧﻰ
ﻫﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ،ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴته اﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐثرﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﻫﺮﻣﻘﺎﻡ،
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭ،ﻭ ﺻﻮﺭﺗﺶ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩپس
ﻫﺴﺖ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ. ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻳﻚ
ﻓﺮﺩ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﺒﺮﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ،ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺻﻔﺘﻰ ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺻﻔﺖ ﻟﺬﺕ،
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻔﺖ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺻﻔﺖ
ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ
ﻣﻘﺪﺳﺎﻥ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺮ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺻﻔﺖ ﺍﺳﻢ
أﺣﺴَﻨﻰ
ﺟُﺴﺘﻪ، ﻭ
ﺣُﺴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻪ ﺷﺪن
ﻮﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻋﻀﻮ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺟﻬﺎﻥﮔﺮﺩﻧﺪ.

M033

ﮐﻨﺖ
ﮐﻨﺰﺍ
ﻣﺨﻔﻴّﺎ

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻋﻴﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ(ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ)
ﻣﺘﺠﺴّﺪ  و مجسّم ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ،ﻋﻴﻨﻰ
ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﻟﺬﺍ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺩﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻳﮑﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
(ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭ(ﺟَﻒّ
ﺍﻟﻘﻠﻢ)
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻠﻖ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ،
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﻨﺰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﻳﻚ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﻚ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺘﻰ ﻭ
ﮐﻠمه اﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﻢ . ﻫﻤﻴﻦ
ﻏﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻋﻠﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻏﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﻋﻠّﺖ
ﺧﻠﻘﺖ،ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ . ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﻤّﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤّﺖ
ﻧﮑﻨﺪ،ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ،ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺧﻨثی ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰنوﻋﻰﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﻧﺒﻮﺩ،ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺸﮑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻓﺖ،
ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺨﺺ،ﻭ
ﻋﻠّﺖ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ . ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﺍﺻﻠﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓته
اﻧﺪ. ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺸته
اﻧﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺻﻔﺖ
ﻋﻤﺪﻩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﺸﻖ
ﺁﻣﻴﺰ ﻣﺮﺩﻡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻔﺖ
ﻋﺸﻖﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻣﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﻘﻞ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﻋﺸﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ولیّ
ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﻧﻘﺶ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﻟﺬﺍ
ﻓﻌﻠﺎ ﻧﺎﻡ (ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ) ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﺎﻡ (ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ) ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ (ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ)
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩه
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﺑﺤث
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻳث ﮐُﻨﺖ
ﮐﻨﺰﻝ
ﻣﺨﻔﻴّﺎ،ﺩﺭ
فصل فصّ (ﻧﮕﻴﻦ
ﺁﺩﻣﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﻋﻴﺎﻥ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻮﺿﻮعی ﻮﻣﺤﺴﻮس
،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﺗﺠسّم اﻭ
ﺍﺳﺖ . ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻊ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺘﺼّﻒ
ﺑﺼﻔﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﺎسوﺕ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺪﻩ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ،ﺁﻥ
ﺧﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺤﻞ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣثلا ﺍﺳﻢ ﻭ
ﺻﻔﺖ،ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺎﻡ ﻭ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻬﻨﺪس ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻃﺮﺡ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺮﻳﺨﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﻰ ﻣﺼﺮﻓﻰ
ﻭ عَدَم
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﺍ،ﺧﻠﻖ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺍﺳﻤﺎء ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻭﻡ
ﻧﻈﺎﺭﻩ(ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ)ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻮﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺤﻞ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﻇﻬﻮﺭ ﻋﻴﻦ ﻭ
ﺻﻔﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،ﻭﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. (ﻧﺎﻇﺮ
ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ) ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ،ﺁﻧﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ. ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻳﻨﻪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﻳﻨﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻥ، ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ(ﺩﺭﻭﻥ
أندﺭﻭﻥ)ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻢ
ﺩﺭﻭﻥ ﻣﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺁﻥ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ .
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﺎ، ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ .
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﺎﻡ
ﺧﺎﺭﺝ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻧﺎﻡ
ﺑﺎﻃﻦ ﺩﺭﻭﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻰ
ﺑﺮﻳﻢ . ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺧﻞ ﺟﺴﻢ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ . ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺼﺪ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺎﻣﻊ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺟﺎﻣﻊ
ﺻﻔﺎﺕ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﻗﻄﺐ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺪّلی ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻧﺎﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺸﺮ.
ﺗﺎ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﮔﺮ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ولیّ ﮐﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﻣﻌﻴّﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﮐﻨﺰ ﻣﺨﻔﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﻴﺎﻥ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻥ
ﺍﻋﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻈﺮ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻳﻌﻨﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣثلا
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﺎسوﺗﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﮐﻪ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﭼﻘﺪﺭﻋﻘب
ﻤﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﮐﻨﺰ ﻳﺎ
ﮔﻨﺞ ﻣﺨﻔﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪه عقب ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺣُﺴﻨﺎ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻳّﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﮑﻨﻴﻢ
. ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻢ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ
ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺸﻖ،ﺣﺮﻑ
ﺍﻭﻝ ﺯﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳت
ﻮﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ،
ﭼﻪ ﺻﻔﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻮﻫﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﮔﻨﺞ ﺍﺳﻤﺎء
ﺍﻟﺤﺴﻨﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺭؤﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎء ﻭ
ﺍﻋﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩﺵ،ﺩﺭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻧﺎسوﺗﻰ
ﺷﺪﻩ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،ﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻃﻦ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮپس
ﺩﻳﺪه
اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘت
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻤﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ
ﺣﻠّﺎﺝ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﺎ
ﺍﻟﻠﻪ . ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﻠّﺎﺝ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ (ﻣﺎ
ﻓﻰ ﺟﻨّﺘﻰ ﻭﻗَﺒّﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻠﻪ) .
ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ،ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴب علم
اﻟﻬﻰ ﺍﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺪﻳﺪن
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻧﺘﻈﺎﺭ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ
ﺍﻋﻴﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻫﻢ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻃﺮﺣﻰ
ﺑﺮﻳﺰﻡ،ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﻭﻫﻨﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻃﺮﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﺮﻳﺨﺘﻪ ﻭ
ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩه اﻳﻢ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﺎﻥ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﺡ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ . ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﺘﺠﻠّﻴﺎت
ﻤﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﺤُﺴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺭﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻠﻖ ﻧﺸﺪﻩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﻬﺮ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﺪ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺧﺪﺍ،ﺟﺎﺋﻰ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﺤﻘﻖ ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ،ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻠﻖ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﺎﻳﺖ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﺤﺴﻨﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﻤاء ﺣﺴﻨﻰ
ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﺪﻑ.ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺍﻭﻝ ﻫﺪﻑ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻣل ﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺍﻳﻦ حقّ
ﺁﺯﺍﺩﻯ،ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ،ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ،ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﺯﻟﻰ
ﺗﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ،ﻳﺎ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ، ﻫﻤّﺖ
ﻭﻧﻴّﺘﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ(ﺣﺘّﻰ
ﺍﻋﻠﻢ)ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ،
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﻘﻮﻕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺑﺎﺯ ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ،ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﻟﺖ ﻭﮐﺸﻮﺭ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻢ ﺣُﺴﻨﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺳﻢ أﺣﺴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻫﻰ ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎ ﻭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ،ﻭﻫﻢ
ﺑﻤﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺧﻮپس، ﻭﻫﻢ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﺗﺎ ﮐﺎﻣل
ﻮﭘﺎﺩﺍش ﺒﻬﺸت
ﻨﻮﻉ ﺑﻌﺪی
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻣﻌﻨﻰ
(ﻓﻴﺾ ﻏﻴﺮ
ﺟﺒﺮﻯ ) و رحمت  ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻭ،ﻭ ﻫﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺟﻬﺸﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ
ﺍﺻﻞ ﺗﺪﺭﺝ
ﻭﻋﻄﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﻄﻠﺒﮑﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺯﻝ،ﺍﺯ ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪ،ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻔﺨﻪ ﺁﺧﺮ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻠﻘﺖ
ﻭﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث معرّفی    ﻣﺎ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻋَﻤّاء
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﺒﻮﺩ.
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺍﻗلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯﻟﻰ ﻭ
ﺍﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍ ﻳﻚ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻋﻤّاء ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﻦ
ﻭ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ،ﺗﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ .
ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ ﭼﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﺷﺪﻩ، ﺗﺎ ﻣﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ . ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻫﻢ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻳﺎ
ﻟﺠﺎﺟﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ . ﻟﺬﺍ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺰ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻣﺎ
ﮐﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺪﻳث ﻗﺪﺳﻰ
ﮐﻨﺖ
ﮐﻨﺰﺍ،ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺷﺒﺢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻭ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩ.ﺩﺭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺩﺭﺁﻥ
ﺭﻭﺡ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺁﻳﻨﻬﺎﻯ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﻠﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻔﺨﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻰ
ﺟﻠﺎ،ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻤاء
ﺣُﺴﻨﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ولیّ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺃﺗﻤﻬﺎ،ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻭﺍﺯﻟﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺩﻧﺒﺎله ﺒﻌﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺮﻭﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
سوﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺪﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺋﻰ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺘثنا ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻄﺮﻯ
ﺟﺪﺍ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻫﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝﺩﺍﺭﺩ.

ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺧﺎﺹ
ﻭﻣﻮﺍﺯﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺯﻝ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪه اﻧﺪ،ﻭ ﭼﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺻﺪﻭﺭ
ﻧَﻔخه
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻯ،ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻳﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﺩﻭﻡ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ،
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﻮﺭﺕ،ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ
سوء  ﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺁﻥ ﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺻﺪﻭﺭﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ)ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺴّﻢ ناسوتی
ﺗﻰ،ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﻞ ﻭ ﺳﺒﻚ
ﺷﺪﻥ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺷﻮﻧﺪ
. ﺩﺭ ﺑﺸﺮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻓﻨﺎ ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﮔﺮﻯ
ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩ ﻳﺎ
ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﺯﻟﻰ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. مثلا
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺩﺭﺁﻥ ﺩﻳﺪه
ﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻧﻘﻄﻔﻪ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ،ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺘﺪﺭﺝ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﻭ ﺑَﺬﺭﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. پس  ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺤﻞ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻭﺿﻊ
ﻣﺘﻨﺎثر
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺸﮑّﻞ
ﻏﻴﺮ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ .
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺗﻢ ﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﮔﺎﺯ ﻭ
ﮔﺮﺩﻭﺧﺎﻙ ﻭ
ﺧﺎﻙ
ﻣﺘﻨﺎثر،ﻳﺎ
ﺭﻭﻯ ﻫﻢ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻳﺎ،ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﮑﻞ
ﻏﻴﺮ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﻮهﻫﺎ ﻭ
ﺗﭙﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻬﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺗﻢ ﻫﺎ،ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺗﻢ
ﻫﺎ،ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺗﻢ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ،ﻣﺪﺍﻡ ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﻃﺒﻖ ﻃﺮﺡ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﮐﺮﻭﻣﻮسوﻣﻰ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﮑﻠﻰ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺠﻬﺖ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻋﺎﻗﻞ،ﻭﭘﻴﺎﻡﺁﻭﺭﻯﺍﺯﻋﺎﻟﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﻧﻔﺨﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻃﻰ، ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻬﻴّﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺳﻤاء
ﺣُﺴﻨﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﺪ،ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺶ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺣﺎﺻﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻬﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻣﺘﺨﻠّﻖ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ ﺣﺎﻝ ﮐﻪ
ﺑﺸر ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩه اﻳﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺮﻙ ﻧﻔس
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻠﺐ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ،ﻭ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻳﻢ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺗﺎ ﺣﺪﻳث ﻗُﺪﺳﻰ
ﮐﻨﺖ ﮐﻨﺰﺍ
ﻣﺨﻔﻴّﺎ ﺩﺭ
ﻣﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، ﻭ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺤﻞ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﻤﺎﺷﺎﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻭﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ سوﮊﻩ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﺁﻳﻨﻬﺎﻯ
ﺟﻠﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺻﻞ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻭﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻃﺒﻖ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪه اﻳﻢ،ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎ سوء  ﺧﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻫﺎ،ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﻭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. پس  ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﺠﺪﺩ،ﻭ ﺩﻭﻡ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ . ﭼﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻬﺎﻯ ﻭ
ﺑﺎ ﭼﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ،ﻣﺎ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺑﻰ
ﺍﻋﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺣﻤﻘﺎنه
اﻯ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﺣﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻫﻢ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ولیّ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
(ﺃﺿﻞّ ﻣِﻦ
ﺍﻟﺤﻴﻮﺍﻥ)ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻳﻌﻨﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺟﻬﺖ
ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ .
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﺑﮑﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺴﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻓﺺّ ﻭﻧﮕﻴﻦ
ﺁﺩﻣﻰ (ﻓﻴﺾ
ﺗﺠﻠّﻰ)ﻣﻰ
ﻧﺎﻣﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻫﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﻚ حقّ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ ﺑﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﻫﻤﻴﻦ ﻓﻴﺾ
ﺍﻗﺪس ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ حَقّ
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺎﺭﺵ
ﺑﺎﺭﺍن
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻋﻬﺪﻩ ﻣﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻓﻴﺾ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﺴﺐ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻫﻤّﺖ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ . ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻤّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﻴﺾ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﺘﺎﺏ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، که
ﺪﻡ ﺑﺪﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﻧﺸﻮﻳﻢ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻤﻴﻞ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻌﻴﺶ ﻃﻠﺒﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.

ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺘﺐ مُقدّس،
ﺍﻳﻦ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺧﻠﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻧﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﺾ
ﺍﻗﺪس ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺎ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻴﺾ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ مُقدّس
ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯﻭﺿﻊ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ،ﻭﻭﺿﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻢ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﺴﺐ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﭼﻪ ﮐﺎﻧﺎﻟﻰ
ﻓﻴﺾ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺿﻤﻴﻤﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺭﺍﻩ
ﻓﻴﺾ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺭﻓته اﻧﺪ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐﻫﺎپس ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﮐﻨﺪ،ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺟﺴﺘﻦ،ﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ . ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ، ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻳﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﻙ
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﺁﻥ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﻢ . ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺳﺠﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻪ
ﺁﺩﻡ،ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ (ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺒﻴﺮ) ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
(انسان صغیر) ﻭ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺁﻣﺪه اﻧﺪ .
ﻭﺍﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻐﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ،ﻗﻮﺍﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﺋﻚ،ﻫﻤﺎن
اﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻮﺍس ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﻧﺎﻗﺺ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﮐﺎﻣﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮپس
ﺑﺪﻧﻴﺎ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ ﺣﺮف
ﺁﺧﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺰﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺣﺮﻑ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺣﺮﻭﻑ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﺗﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﻮ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ ﺑﻴﻦ ﺩﻭﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﻭﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ.

ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﻮﺍس ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻴﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﮐﻮﺭ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻫﻠﻴّﺖ ﻭ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻋﺰﻳﺰ
ﻭ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺭﺝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ،ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻭ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﻧﺎﺯﺩ،ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺠﻤﻊ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺣﺪ ّ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﺠﺪﻳﺪﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺰﻳﺰ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻓﻴﺾ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺑﺎﺯ ﻧﻔس
ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﺳﻴﺮ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﭘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮ
ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻮﺷﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻮﺭﻳﻞ
ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺷﺎﻣﭙﺎﻧﺰﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺴﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﻫﺪ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻟﺎﺟﺮﻡﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﺭﻭﺷﻦ ﻭ
ﻗﺎﻃﻊ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺟﺴﺘﻦ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ . ﻋﻄﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﻫﻤّﺖ ﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻯ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺮ ﻣﺸﻖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ

ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻓﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﻠّﺪ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩی ﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺣﺪﻳث ﮐﻨﺖ
ﮐﻨﺰﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻨﺠﻰ ﺑﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻴﺾ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻧﺶ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ،ﺑﺨﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺒﻰﮐﻪﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ.

ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﺮﻳﻒ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻠّﻰ ﻳﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻨﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺮ
ﺷﺎﺩﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷت هاﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻭ ﺣﺪس ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺘﺸﺎﺑﻬﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﺸﻒ
ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﭘﺮ
ﺍﺭﺝ ﻣﻠﺎﺋکه
اﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺻﻞ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﻭﺍﺻﻞ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺮﺣﻰ
ﺧﺎﺹ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻳﺎ
ﺍﺷﺮ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ. ﻋﻴﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ،ولیّ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺸﮑﻞ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﻧﻔس ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ .
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﺯ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭ
ﺍﻋﺠﺎﺯ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺸﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﺗﺼﺮﻑ
ﻭﻏﻴﺮﻩ . ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ
ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻴﻦ ﻭﺍﺻﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺘﺼﻤﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻙ ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻠﻴﻔﻪ حَقّ هستند،ﻧﻪ
ﻫﺮﮐﻪ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺎم
ﺒﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺍﺭﺷﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻟﮕﻮ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﻌﻠﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﻋﻴﻨﻰ
ﻳﺎ(ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻋﻴﻦ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻣﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻈﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺮﺣّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ،ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻗﺪﺭ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﻭ ﺳﭙس ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺎﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺮﺷﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻴﭻ
ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰﺑﺎﻗﻰﻧﻤﻰﻣﺎﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﺩﺵ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻫﻢ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ ﻭﮐﻠﻤﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻓﻴﺼﻠﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ،ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦﻋﺮﺑﻰ( در
ﻧﮕﻴﻦ
ﺧﺎﺗﻢ)ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻋﻴﻦ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭ
ﻣﻬﺮ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﻯ ﻫﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﻬﺮ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﭘﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺍﺭﺷﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻋﺼﺮﺵ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺑﺸﺮ ﺣﺬﻑ
ﺷﻮﺩ،ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺩﺭﻫﻢ ﻣﻨﻄﻮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﺰﺩﻳﻚﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻧﺪﻫﻨﺪ،ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﺧﻮﺩ،
ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺟﻠﻮ
ﺁﻣﺪه
اﻧﺪ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻡ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻭﺍﻝ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻣﻠﺎﺣﻈﻪﻣﻴﮑﻨﻢ.

ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺸﺮ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻔﺮﺽ ﺑﺎﻟﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻗﻄﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍن
ﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ،
ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻫﻔﺘﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻘﻂ
ﺣﺠّﺖ ﺍﻟﺤﺠﺞ،
ﻭ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﺯﻯ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻠﻘﺖ ﺁﺩﻡ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ،ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﺪ.
ﺣﺠّﺖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ،ﻭ
ﻭﻣﺴﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺗﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ .
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ
ﺫﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻧﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ولیّ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻴّﺖ
ﺻﻔﺎﺗﻰ،ﻭ ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﺭﺍﺯ
ﺧﻠﻘﺖ ﺁﺩﻡ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ، ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻭﺍﺏ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻣﻦ
ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ؟ ﻋﻤﻞ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ
ﺗﻘﺪﻳس ﺁﺩﻡ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺗﻘﺪپس ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻬﺮ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻴﻮ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺳﺖ
ﺯﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﻝ
ﭘﺴﺘﻰ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺳﭙس ﺳﺎﮐﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﺩﻋﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﮔﻮﺵ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ،
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺧﻮپس، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺎﻡ
ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ . ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﻫﺮ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﺩﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻴﺰ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
مُقدّس ،ﻭ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪ. ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺍﺳﺖ،ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺟﺎﻯ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺃﻳﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻠﺬﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ،ﻭ ﭼﺮﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻨﺪﮔﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺘﻰ
ﻧﺼﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺸﻮﺩ.

M035

ﺩﻭ ﺩﺳﺖ راست
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ )
دستان )

ﻋﺮﻓﺎ
ﮔﻔته اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻨﺎﻡ
(الظاﻫﺮ ﻭ ﻧﻴﺰالباﻃﻦ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺭﺿﺎ ﻭ ﻏﻀﺐ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺧﻮﻑ
ﻭﺭﺟﺎ ﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ . ﻭﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﻠﺎﻝ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ،ﻭ
ﺟﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺖ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻋﺮﻓﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺭﺍ،ﺩﻭ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻟﺶ
ﺳﺮﺷﺖ ﺁﺩﻡ،ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
(ﺩستان پدر
رستم) که ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ .
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ،که هر دو
دست ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ ﺻﻔﺖ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺎ ﻓﻌﻞ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﮐﺎﺭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻔﻌﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺠﻮﺏ ﺩﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻇﻠﻤﺖ ﺑﺮﭼﺸﻢ
ﺩﻟﻤﺎ می
ﺨﻮﺍﻧﺪ،ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ،
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻧﻮﺭ
ﻭﻟﻄﺎﻓﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻭ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺧﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻇﻠﻤﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ،ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻳﺪﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺑﺤثی ﺍﺯ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﮔﻔته ام ،ﺍﮔﺮ
هدف وﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﻠﻘﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﻮپس
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺧﻠﻘﺖ
ﻭﺗﺤﻘﻖ، ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﺯﻟﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﺪ. ولیّ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺰ ﺗﺤﻘﻖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻓﻴﺾ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺑﭽﺸﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻣّﻞ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻳﺎ
ﺍﮔﺮﺑﺎ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻴﺾ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺳﺮﺍﭘﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻓﻴﺾ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﻪ
ﻓﻴﺾ ﻭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ،ﻭ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﺍﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﻙ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻓﻴﻮﺿﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺠﺎﺏ
ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮ
ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺩﻩ
ﺍﻓﮑﻨﺪﻩ .
ﻭﺧﺪﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﻠﻘﺖ
ﻭ ﺍﻟﺂﻥ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﻥ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ(ﻣﺎ)ﭼﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﻭ
ﺩﺭ ﭼﻪ ﺳﻄﺢ
ﻫﺴﺘﻴﻢ (ﻣﻬﻢ)
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺰﺍپس ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻨﺶ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﻓﻴﺾ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﻤﺮّﺩ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻳﻢ،ﻫﻢ
ﭼﻮﺏ ﻟﺎﻯ ﭼﺮﺥ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺧﺪﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩه
اﻳﻢ،ﻭﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺟﺮﻡ
ﻭﮔﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
. ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮپس ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﻨﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ . ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻓﻴﺾ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﻭﮐﻤﻚ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺣﻘّﻰ ﻫﻢ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﻴﻢ
،ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺻﻔﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻓﻴﺾ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ .
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺫﻭﻕ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﭼﻮﻥ
ﻓﻮﻟﺎﺩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎسوﺗﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﭼﺸﻤﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯﺗﺰکیه هاﻯ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ باشد،
وﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻓﻬم
کامل اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ آزمایش
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻦ ﻗﻮﻝ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺭ
ﺷﺪ،ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎﻟﻰﺑﺎﺯﻧﻤﻰﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺧﻠﻘﺖ ﺁﺩﻡ ﺑﺎ
ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺒﺸﮑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﻣﻌﺎﺭﺿﻪ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺪ (ﻣﺎ
ﻣﻨﻌﻚ ﺃﻥ
ﺗﺴﺠﺪ ﺑﻤﺎ
ﺧﻠﻘﺖ ﺑﻴﺪﻯ؟)
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﺪ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻘﺪﻳس ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍ،ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻭ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺠﻠﻴﻞ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺳﺘﺎپس ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ
ﺧﻠّﺎﻕ ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣُﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻚ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﮐﺎﻓﻰ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ
ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯﺑﻤﺒﺎﺩﺭﺕ
ﺷﺨﺺ ﺍﻟﻬﻰ ﻫم
ﻨﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋم ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻭﻟﻮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻤﺎپس ﺩﻭ
ﭼﻬﺮﻩ ﺍﻧﺴﺎن،
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﻴﺮﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺟﺎﻣﻊ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﻭﻳﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﺵ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺧﻮپس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻭ
ﭼﻬﺮﻩ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺟﻨﺒﻪ،ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍ ﺍﺻﻴﻞ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻣثبت
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺑﻬﺮ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﻴﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﻭﺣﺎنی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺳت
ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
هستند،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺟﻨبه
ﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻫﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﭗ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﭼﭗ ﻭ ﻏﻠﻂ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
جهنّمﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
الهی  ﮐﺠﺎ،ﻭ
ﺩﻭ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ  عقل ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﮐﺠﺎ؟ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﻭ ﭘﺎﻯ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﻭ ﭼﭗ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧﺮﺍﺏﮐﺎﺭ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻬﺮ ﺩﻭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻧﻔس ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﻫﺮﺩﺳﺖ ﭼﭙﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﺪﻣﺖ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﻧﺪ . ﻭﻧﻔس
ﻭ ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ مُقدّس
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻧﻔس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ،ﺗﺎﺑﻊ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﭼﻮﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺟﺴﻢ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ،ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ ﮔِﻞ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺳﺮﺷﺖ ﻭﻣﺎﻟﺶ
ﺩﺍﺩ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﻝ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺎﻟﺶ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ ﺩﺍﺩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﭼلّه
ها ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻰ
ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺎﻟﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﮔﻞ ﺍﻭ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ
ﻃﻮﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ ﻭ ﺩﻫﻬﺎ
ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﭼﻠّﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ بحقَّ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﭼلّه اﻯ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﺑﺤث ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍی ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻠﻂ
ﺑﻨﻈﺮ ﺁﻳﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﻇﺎﻫﺮﺍﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ بحقَّ
ﺳﻤﻊ ﻭ ﺑﺼﺮ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
کاﻣل اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺎﻣﻌﻴّﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺳﻄﺢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻧﻪ
ﺟﺎﻣﻊ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ. ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺩﺭ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺩﺭ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮپس
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩه اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑثیر،ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،ﻣﻄﻴﻊ
ﻭﺗﺎﺑﻊ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﭙﺎﻯ
ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﻄﺒﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭﺭبّ
اﻟﻌﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﺐﺍﻓﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

(ﺳَﺮَﻳﺎﻥ
حقّ) ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﻳﺎﻥ حقّ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ ﺳﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﻃﺒﻖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺳﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻓﻴﺾ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻋث
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺮﭘﺎ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺟﺴﻢ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺩﺳﺖ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻟﺶ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ . پس  ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ آزمایش
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥﭘس ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﺩﻭ
ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻟﺶ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺎﻟﺶ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩ
ﺍﻭ،ﺳﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻣﻞ ﺟﺴﻢ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺣسّ ﻭﻓﻬﻢ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺡ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭﺣﺎﻝ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ،ﻫﺮ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺮﭘﺎ
ﻧﮕﻬﻤﻴﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎﺑﻌﺪﻡ
ﻧﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻧﻴﺰ،ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻫش
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺎﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ،ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺤﺖ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺯﻝ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺗﺎ ﺍﺑﺪ،ﻟﺤظه
اﻯ ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺧﺎﻟﻖ
ﻭﻣﻨﺰﻝ ﺁﻥ
ﺟﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ .
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﻭﻫﺪف
ﻨﻬﺎﺋﻰ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ولیّ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﻫﻢ
ﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺮّﺩ ﻳﻚ
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻮﺏ
ﻟﺎﻯ ﭼﺮﺥ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ .
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻏﺎﻳﺖ ﺍﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻭ ﻓﻴﺾ
ﻣﺠﺪﺩ،ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪه ﺘﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻤﺮّﺩ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺁثاﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺗﻤﺮّﺩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺮ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺗﺤﻘﻖ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺘﻔﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺯﻟﻰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ،
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺧﺎﺹ،ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﺂﻥ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﭘﺎ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺦ ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺭﺍ
ﺳﻴّﺎﻝحفظ میکند،ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎﻟﺶ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﻄﻊ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺁﻥ ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﭘﺨﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻰ
ﻭﻭﻗﻮﺍﻡ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺗﮑﻴﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺿﻤﻦ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ علیّ
ﺭﻏﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮ،ﺑﻨﺎﻡ
ﮔﺬﺷﺖ ﻋُﻤﺮ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﻭﻡ
ثباﺕ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﺤﻔﻮﻅ می
ﺪﺍﺭﺩ.ﺧﻮﺍﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻮ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﻗﻴّﻮﻣﻴﺖ
ﺑﺎﺯ ﻗﻴﻮﻣﻴت
ﺴﻮﻣﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ . ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺣﺎﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴﺮﻭﺭ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻏﻤﮕﻴﻦ ﻳﺎ
ﺁﺭﺍﻡ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﮕﺮﺍﻥ،ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻳﺎ
ﺑﮕﻮﺵ ﻣﻰ ﺷﻨﻮﺩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﮑﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻭﻣﺘﺄثّر ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﻏﻤﮕﻴﻦ ﺑﻮﺩ
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻳﺎ ﺷﻌﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ،ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺳﻌﻰ ﮐﻨﺪ
ﺷﻌﺮ ﻭ ﺁﻫﻨﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺧﺎﺹ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻣﻄﺮﺡ
ﻳﺎ ﻣﻬﻢ ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ . ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺫﻭﻕ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻫﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻪ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻴﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ،ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻓﺮﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻗﻴﻮﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ . ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﻭﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﻭ
ﻟﺤظه اﻯ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻓﻨﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﮑﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻟﺬﺕ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺎﻡ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺂﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻕ،ﻭ ﻳﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻳﻚ
ﻣؤثّر
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻣﻞ،ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑﺮ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ولیّ
ﻗﻴﻮﻣﻴّت ﻔﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺘﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﻋﻠﻢﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐس ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻳﻚ ﺟﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴﺖ ﺧﺎص
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ،ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻃﻮﺭﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﭼﻨﺪ
ﻗﺪمی ﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤّﺖ
ﺻﻌﻮﺩﻯ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺯﻝ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ ﻫﻢ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧته اﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﻴﺎن ﻮﻳﮋه ای
ﺪﺭﮐﻤﻚ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﻋﻠﺎﻭه ﺒﺮ ﻗﻴﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ،ﺑﺎ(ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ،ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ .
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،ﻭﻫﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ.ﻫﻢ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﻳﺪﻩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰﭼﻮﻥﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻳﺎ
ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎ ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺣسّ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻴّﻮﻣﻴت
اﻯﻣﺨﺘﻠﻒﻭﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﻳﻚﻓﺮﺩفرق
میکند. ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻓﺮﺩ
ﺿﻤﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻭ ثابت
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻓﺮﺩﻳّﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺿﻤﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻔﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺸﻮﺩ،ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩ،ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩ ﻳﺎ ﺷﮑﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﭙﻴﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺻﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺫﺭّﻩ
ﺑﺬﺭّﻩ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﭼﻨﺪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ،ﻭ
ﻧﺴﺨﻬﺎی
ﻤﺘﻮﺍﻟﻰ ﻃﻮﻝ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻓﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﮐﻤﻚ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ ﻗﻠّﺎﺏ
ﺃﻣﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ،
ﺑﺤﻠﻘﻪ ﺍﻣﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻄﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺑﺮﻭﺩ
ﻳﺎ
ﺑﻤﻴﺮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﺣﻠﻘﻪ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﺻﻞ
ﺭﺍ
ﺩﺭﻗﻴﻮﻣّﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺟﻪ ربّ النوع
ﮐﺮﻳﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ،ﺟﺰ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻣﻘﻬﻮﺭﻳّﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻭﻗت
ﻤﺮﺩﻥ،ﻭﺑﺮﺍپس
ﻧﻤﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻪ
ﺁﻥﻣﺘﺸﺒث
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ،ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﺪ،ﻓﺮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﺂﻥ ﺩﺭ
ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺍﺯﻟﻴّﺖ ﺧﻮپس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺣﻔﻆ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻨﻴﻦ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﻃﻔﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺍٴﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺭﺍٴﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻫﻤﻪ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻳﻮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ.ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮ ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻢ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭ ﻫﻢ
ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
. ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺟﺎﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺎﻝ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﻭ
ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
بالقوّه
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﻨﺪ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺘﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﺎﺕ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﻴﻚ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺷﺎﻧس
ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ بالقوّه،ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻓﺮﺩﻯ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺭﻭﺣﺶ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﻧﺶ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻫﻢ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ(ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ)ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.

ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻓﺎﻋﻞ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺭﺯﻭپس ﻫﻢ
ﺑﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ ﭼﺸﻢ
ﺍﮔﺮ ﮐﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺁﻥ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻘﺺ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻭﺭه ﺤﻴﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺺ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎتی
که ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ،ﺳﺨﺖ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ،ﻭ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺣﺠﺎﺏ
ﺑﺮ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ .
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻏﺬﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﻭ ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﻓﻌﻞ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ،ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ . ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺭﻭﺷﻰ ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻔﻨﺎ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻯ ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻞ ﺑﻰ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻭﺍﺻﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺎس ﺗﺼﺮﻑ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺟﺪﺍﻝ
ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ،ﻓﻌﻞ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ،ﻧﻤﻮﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺟﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻓﺎﻋﻞ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺘﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ،ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺑﺸﺮ
ﻧﺮﺳﺪ،ﻫﻤﻪ
ﺩﺳت هاﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺎﺑﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ
ﺧﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﻌﻠﻢ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﺮف
ﭙﻴﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﻏﺎﻳﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻴﻨﺎ ﻗﻴّﻮﻣﻴت
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﻣؤثّر، ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺷﺨﺺ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭ
ﻫﻤّﺘﻰ ﺑﮑﻨﺪ
ﺑﻬﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﻤﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ،که اﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ ﻏﻀﺐ
ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣثلا
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ،ﺩﺭﺳﺘﻬﻢ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻑ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ،ﺟﺰ ﻣﺴﺦ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻋﮑس ﺁﻧﻬﻢ
ﺻﺪﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺗﺼﺮﻑ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﻫﻢ ﺩﻟﻰ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﮔﻔته
اﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺷﻨﻴﺪ،ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﭘﻴﺮ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺟﻠﻮ
ﺍﻓﺘﺎﺩه اﻯ که
ﺪﺭﺳت اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﺮﺩ،ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ . ﭘس
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ حقّ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﺭه ﺸﻮﻧﺪ.

ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺷﺨﺺ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ولیّ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﻳﻦ
ﻗﻴﻮﻣﻴﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺮﺻﺖ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ آزمایش
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﺸﮑﻞ ﺗﻮﮐّﻞ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻋﻴﻦ
ﺭﻧﺞ،ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻙ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﻗﻴﻮﻣﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺑﻨﺪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﻭﺳﮑﻬﺎی
ﺨﻴﻤﻪ ﺷﺐ
ﺑﺎﺯﻯ، ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻭﺳﮑﻬﺎ(
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﺴﺨﺮﮔﻰ) ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪ،
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﺯﺍﺩی ﻔﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻟﻄﻒ ﺑﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻭﺳﮑﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻨﺪﻯ ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺎﺯﻯ
ﮐﻦ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺭﺣﻴﻢ
ﺧﻮﺩ،ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﻭ
ﺑیشترﺑﻨﺸﻴﻨﺪ.

M037

ﺣﻠّﺎﺝ

ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﻣﻨﺼﻮﺭ
ﺣﻠّﺎﺝ ﺗﺄثیر
ﺷﮕﺮﻓﻰ ﺑﺮ
ﻣﮑﺘﺐ تصوّف ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻫﺠﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ
ﺟﻴﻠﻰ ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﻪ ﮔﺰﺍﺭﻯ ﮐﺮﺩ.
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺣﻠّﺎﺝ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺷﺪ،
ﮐﻪ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ). ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺣﻠّﺎﺝ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﻠﻮﻝ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻭ ناسوتی
ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﮐﻨﺎﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﻣﺘﺤﺪ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻳﺎ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ ناسوتی
ﺗﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻴﺎ اﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ولیّ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻥ،ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻔﻬﻮﻡ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) را
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ .
ﺣﻠّﺎﺝ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ،ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻥ،ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﻓﺘﺎﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
برای ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁن ﺤﻠّﺎج
ﺒﺪﺍﺭ ﺁﻭﻳﺨﻪ
ﺷﺪ که ﻭﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺴﻰ ﺑﻪ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉزﻳﺮﺩﺳﺖ.
ولیّ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﺣﻠّﺎﺝ
ﺭﺍ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻭ ﺭﻭﻳﻪ ﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﻴﻢ، ناسوتی
ﺕ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻴﻢ،ﻧﺎﻡ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮﮔﻔﺖ،
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ناسوتی
ﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه اﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﻳﺎﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺼﻮﻝ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻧﻔس ﺧﻮپس،ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ناسوتی   ﺗﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺎﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻭ ناسوتی
،ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺎﻟم ﺟﺴﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻔﺖ ناسوتی
ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه اﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺷﺎﻧس ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺎﻧس ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﺼﻮﻝ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻧﺴﻰ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ،ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺼﻴﺒﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ.ﻟﺬﺍ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻝ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻴﻠﻰ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ . ولیّ
ﺣﺮﻑ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،که
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺵ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳت
ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﺍﻗﻊ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﺻﻞ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.نه ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻞ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮعی ﺒﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﻭﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﺩﻯ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭ،ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ عَدَم
ﻣﺎ سوء  ﺍﻩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﻭﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳم ﻮ
ﺣﺪﺃﮐثر شانس
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎ،ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺮ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺼﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،ﻃﺒﻖ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ،ﺟﺎﻣﻊ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺻﻐﺮ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺷﺮﺍﻓﺘﻬﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻗﻄﺐ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺍﺻﻞ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮپس
ﺍﺳﺖ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤاء ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﻤاء ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪﻯ،ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ،ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺧﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ
ﺷﻮﺩ؟ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺷﻤﺎﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺭﺍﺯ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧﻰ ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﻥ
ﺭﻳﺰﻯ ﮐﺎﺭ
ﺑﺸﺮ ﻣﻈﻬﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﻠﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻈﺮ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﺩﻣﻰ،ﺁﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ،ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩ،ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﻠﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺸﻮﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻇﺎﻫﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻧﺘﻴﺠﻪ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ
ﻋﺎﺻﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﻮﻥ ﺩﻝ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻫﺎ
ﻣﻌﺎﻑ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﻥ ﺩﻝ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ
ﭼﻨﻴﻦﺍﺣﺴﺎﺳﻰﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺖﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭ
ﻳﺎﻓﺖ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ،ﻭ
ﺍﺗﺨﺎﺫ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ ﻭ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ . ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﻠﺎﻟﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ حَقّ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ،
ﺑﺎﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ،ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺟﻠﺎﻟﻰ،ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﺎ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ. ﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺗﻠﺦ
ﻣﻌﺎﻟﺞ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﺩ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻃﻔﻞ ﺩﺭس
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﺒﻴﻪ ﺑﺎ
ﻣﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺷﻮﺩ.

ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮّ ﻳﺎ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺎﻋﺖ ﻭﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻥ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺮﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺎس ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﻬﻢ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺣﺪّ ﮐﻤﺎﻝ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ . ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎ ﻗﻄﺐ
ﺯﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ روح
ملکوتی ﺣﻀﺮﺕ محمّد
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺪﻳس محمّدﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻭﻝ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺣﻀﺮﺕ محمّد
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
ﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﻭﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﺮﺕ محمّد
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻓﺎﺗﺶ ﺑﻪ علیّ
ﻣﻨﺘﻘل ﺸﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩ،
ﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ،
سوء  ﻡ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻃﺮﻳﻘت
ﺴﻠﻮﮐﻰ محمّد،
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
،ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ،ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺸﺮی
ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻓﺺّ محمّدﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﺮﻳﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺁﺩﻡ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﻫﻤﺎﻥ محمّد
ﺑﻦ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﺻﻞ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭ ربّ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﻤاء
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺳﺮ ﺣﺪّ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﻤاء
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻇﻬﻮﺭﻯ ،ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه  ﺟﺪﻳﺪ،ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ
ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻋﺠﻠﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ،ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻔﺘﺨﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎنی ﻴﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺑﮑﻮﺗﺎﻩ
ﺭﺍﻫﻰ،ﻫﻢ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻢ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ولیّ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺭﻭﺵ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ،ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺧﻄﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

M038

ﻣﺮﮒ

ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﺭﻭﻳﻪ ﺩﻭﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
. ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ .
ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ،ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻧﻤﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻋﻠﻢ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺒﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺮﮒ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻚ ﺟﻮﺭ
ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺍﺳﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻘﺼﺪ
ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ ﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺮﮒ .
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻣﺮﮒ ﻣﻘﺪمه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍی ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻋﻢ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺑﺮﺯﺥ و
جهنّمی
بعدیﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ سوم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭعرشی
تا ظهور مهدی
موعود ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥنورقائم،ﮐﻪﻣﻨﺘﻈﺮﺁﻏﺎﺯﺩﻭﺭﻩ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﺭﺑﺮﺯﺥ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ،ﺭﻭﺡ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ،ﭘس
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﻬﻴّﻪ ﻧﻔس و
روان ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ
کارمائیان
غیر سالک
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ،ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺻﻮﺭﺕﺟﺪﻳﺪ ﺑﻨﺴﺦ
بشربدترﻳﺎﻣﺴﺦحیوانیدرتولدیﺑﻬﻤﻴﻦﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

خلاصهﻣﺮﮒ
ﺁﻏﺎﺯعدم ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰیک موجود
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮی ﻨﻴﺰ
ﺍﺯ عَدَم
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﺸﺪﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﺯﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺡ
کاملان الهی
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ( ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ) ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ محمّدﻯ
میکنند.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ها که ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ هستند
در ﻧﺴﺦ بشری
بهتر وﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،ﺑﺪﻧﻴﺎﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﻫﻨﺪ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﺴﺦ بشری ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭ ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻇﻠﻢ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺴﺦ حیوانی ﻭ
ﻓﺴﺦ گندیدگی
گیاهی ﻭحتی
رسخ جمادیو
ﻭﺳﺦ تحت
جمادیﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﺩﺭﻳﻚﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰحقیر
مناسب بخودﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
تا ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻳﺎ ﺟﺮﻡ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﺍﺯﻣﺮﺍﺣﻠﻰﮐﻪﻋﻘب
افتاﺩﻩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ،ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﭼندین ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ و
میلیونها
ساله ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣعلوم ﻧﻴﺴﺖ،
ﺁﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺑﺸﺮیﺭﺍﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝها ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﺮﮒ،ﻳﻚ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺃﺻﻠﻰ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺍﻭﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ
وحاضر شدن وقت
مرگ. ﺩﻭﻡ لحظﻪ
ﻣﺮﮒ ﻭﻭﻗﻮﻉ
ﺯﻟﺰﻟﻪ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻪ
مرگ،ﻭ ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ سوء  ﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ . ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﺤث
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ طفل
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ولیّ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻮﺍﻧﻰ،ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻥ ﺑﻤﺮﮒ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻓﻄﺮﻯ،ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻯ،ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﻓﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮑﻰ،ﺍﺯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
از ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺒﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.و یا
با ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻠﺰﻡ ﺑﺒﺮﺳﻰ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻗﻠﻴّﺘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻢ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ محمّد،ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺟﻤﻌﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ سوّم
را ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩمحمدو
سوشیانس
زردشت ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧُﻠﻒ ﻋﻬﺪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮدﻧﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﺒﺮﻯ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .
ﻭﻫﻴﭻ
ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ مرگ
را ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺪﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎ ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﺟﻨﺎﻳﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﺤق ﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺮﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻧﺞ ﺍﻳﻦ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﺎﻡ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ،ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺿﻌﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﻧﻔس ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺷﺨﺺ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻧﺠﻰ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨّم
اول روزها ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﺬﺍﺏﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺼﺎﺣبه اﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻧﻪ
ﺩﻗﻴﻖ
ﺑﺸﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯﻣﺎ
ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺨﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻌﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻫﻢ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺧﻴﺮ
ﻫﻢ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ،ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ .ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﺭﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻭﻡ ﻭسوء  ﻡ ﻣﺮﮒ
ﻳﻌﻨﻰ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻧﻴﺰﺩﻭﺭه ای
جهنّم سوم ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ . ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺮﮒ ﺟﺰ ﻟﺬﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺮﮒ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻤّﺎﻝ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺮﺩﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺗﻠﺎﺵ
ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ثمر ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
سوء  ﻡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻧﻮﺷﺖ،ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝ ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻳﺄس
ﻭﺗﺮس ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺷدﻴﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺤﺘﻀﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻡ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺕ
ﭘﺎﭖﺍﻟﮑﺴﺎﻧﺪﺭﻫﻔﺘﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،ﺑﺠﻨﺎﻳﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺳﺖ ﺯﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺑﺎ
ﺩﺧﺘﺮ ﺯﻳﺒﺎپس،
ﮐﻪﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﺎﺭﻭن
اﻟﺮﺷﻴﺪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﺑﮑﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻴﭻ
ﻗﻠﻤﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﺝ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻳﺄس ﺍﻳﻦ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ ولیّ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺟﺎﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻘﻘﺎن
ﺪﺍﺭﺩ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻗﻠّﻴﺘﻰ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﺯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ثوﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
(ﻧﺒﺪّﻝ
ﺳﻴّﺌﺎﺗﻬﻢ
ﺣﺴﻨﺎﺕ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻗﻠﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ،ﺑﻌﮑس ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﺴﺮﻭﺭ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻴﺎﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﻤﻪ
ﻣﺤﺒّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ،ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺗﻀﻤﻴن اﻟﻬﻰ
ﻣﺒﺘنی
ﺑﺮﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺨﺸﻮﺩﮔﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻫﻴﭻ
ﻏﻤﻰ ﻫﻢ
ﺍﺯﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺮﮒ،ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻟﺬﺕ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﻣﻰ
ﺭﻭﻧﺪ.ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻪ ﻟﺬﺗﻰ
ﻭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﺋﻰ،ﻭ
ﻧﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻇﺎﻟﻢ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ،ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﻗﻴﻖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺮﮒ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻤﺎﻝ ﻣﻠﻚ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻳﺎ ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺮﺩ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
،ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
با ﺃﻧﺒﺮﻭﻣﻨﺠﻨﻴﻖ
ﺟﺎﻥﺁﻧﺎﻥﺭﺍ
ﻣﻰﮐﻨﻨﺪ.

ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺒﺾ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻃﻠﺎﺋﻰ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺐ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺒﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺴﺎﺭ ﮐﻨﺪ،ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯﻣﺮﮒﺍﻭﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺵﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺷﺪﻩ،ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻴﻚ
ﺗﻮﻧﻞ
ﺗﺎﺭﻳﻚﺯﻣﺎﻥﺫﮐﺮﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﻃﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻭ عَدَم
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻤﺖ ﺁﻥ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻳﺎ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻩ،ﻧﺘﻴجه
گناﻫﺎن
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺠﺪﺩ،ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﺒﻮﺭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ،
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻤﻰ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ، ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﺳﺖ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻮﻧﻞ ﺳﻴﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻭﻝ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻧﻞ
ﺯﻣﺎﻥ،ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺴﺦ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳﺖ،ﻭ
ﺭﺟﻮﻉ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣسّﺶ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺖ ﻟﺎ
ﻳﻌﻘﻞ،ﺗﺎ
ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ،
ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﮑﻨﺪ.ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﻴﺠﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﻧﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻘﺼﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﺮﻗﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﺎپس ﺑﻠﻐﺰﺩ
ﻭﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭﭼﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻋﺒﺮﺗﻰ ﻭﺗﻮبه
های ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﺂﻥ
ﺑﺎ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺮﻳﻊ،ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻥ،ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻴﺦ ﺭپس ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ، ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﺎﺕ،ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻀﻤﻴﻨﻰ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣصطفوی محمّدی
ﻮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﻳﺪه اﻡ.ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺨﺴﺖ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺷﺪﻡ،ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻢ،ﻭ
ﺷﻤﺎ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺟﻮﻳﺎﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻴﺪ،ﺗﺎﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﺪ،ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻴﺪ. ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ درب
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ، ﻧﻪ ﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺮﻩ ﭼﻮﻥ
ﺩﺯﺩﺍﻥ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻌﺪﻯ.
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﻋﻠﻢ محمّد،
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،علیّ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺷﻴﻌﻪ،ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
پیر کامل زنده
بمعرفی خداوند
و ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰﺍﺳﻠﺎﻡ
محمّدﻯ یعنی
(ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺣﻨﻴﻒ)،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻋﻴﻨﺎ ﻳﮑﻰ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻴﭻ ﺑﺸﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺣﻀﺮﺕ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ شانس
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻓﻮﻕ
ﻋﺮﺵ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﺮّﻩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ربّ رحمان ﻓﻮﻕ
ﻋﺮﺵ ﻧﺎﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺎﻥ الهی
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ،ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺟﻨﺎﺏ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﻮﻕ ﻋﺮﺵ ﻭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
شاهد نور قائم
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،که
ﺮﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻧﻪﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﺸﺮ ﻋﺎﻗﻞ،
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﻢ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ آزمایش
ﺑﺎ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻧﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻣﺴﺄﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻐﻔﻠﺖ ﻭ
ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺯﺩه
اﻳﻢ . ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺮﺷﻰ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ربّ
برتر از
ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺯ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻡ،ﮐﻪ
ﺍﻟﺂﻥ ﺟﺎﻯ
ﻃﺮﺡ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﺘﻔﺮﻗﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻧﻮﺷﺖ.ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
.

ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺮﮒ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻄﻊ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺑﺪﻧﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻭ،ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ،ﻟﻤﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻚ
ﺍﻟﻴﻮﻡ؟ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺮﺩﻥ،
ﺍﻳﻨﻚ ﺳﻠﻄﻪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺳﺖ ﮐﻴﺴﺖ؟
ﻣﺤﺘﻀﺮ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺧﺎﻟﻰ
ﺷﺪﻥ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻣﻌﻠﻖ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ،ﺩﺳﺘﺶ ﺑﻬﻴﭻ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻗﻬّﺎﺭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺯﻭﺭ ﻭﺭﺯﻯ
توانائی قادر
ﺑﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻟﺎ
ﻳﺒﻘﻰ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﻪ ﺭﺑّﻚ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ، ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻓﺎﻳﺪه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ . ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻤﻴﻦﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺭّﻩ، ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ قُرّه ﻳﺎ
ﻏﺮّﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ولیّ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ داشتن
سابقه قُرّه     ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ هر
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺣﻘّﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻡ،ﺩﻭ قُرّه
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭ
ﺁﻝ محمّد،ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﻧﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺣتی اﮔﺮ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﺳﻴّﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺟﻌﻠﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻴّﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋی ﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﻴّﺪ
آل  محمّد
ﻭﺍﻫﻞﺑﻴﺖ محمّد،ﭼﻮنسلمانﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﺑﺎﺰﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺑﺪﻭﻥﺍﻳﻦﺩﻭقُرّه    ﻗﺎﺋﻢﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
محمّدﻯ، ﻧﺠﺎﺕﺍﺯﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﺴﺦ
ﺴﻮﻯﺻﻮﺭﺕﺑﻬﺘﺮﺍﺯﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻧﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ . ﺍﺯ
ﺑﻴﻦﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﺩﻭﺭ
ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺎﺏ
ﻣﺪﻳﻨﻪ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ قُرّه
ﺍﺯ
ﺍﻳﻦﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﻳﻮﻡ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻮﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮ
ﺭﺟﻌﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻏﻴﺮ محمّدﻯ،ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
. ولیّ ﻣﻬﻢ
ﺗﺮﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭ
ﻧﺴﺦ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭﻡ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﺸﺪه اﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﻝ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻟﺂﻥ ﻭ ﺗﺎ
ﺩﻳﺮ
ﻧﺸﺪﻩ،ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻓﺘﻪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻧﻴﺎ، ﻓﻘﻂ ﻭ
ﻓﻘﻂ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺮﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ . ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﺮ
ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻭ ﺟﺰ ﭼﻨﺪ
ﻗﺪﻣﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻏﻴﺮ ﻣؤثّر ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﮐثر
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﻬﻴﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻣﻴﻦ سوﺧﺖ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺗﻠﺎﻓﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺑﭽﺸﻢ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻋﻘﺐ ﺗﺮﻯ
ﺭﻧﺞ
ﺁﻭﺭ،ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ پس  ﻣﺎ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻴﻢ
؟ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺟﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻧﻬﺎﺋﻰ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﻭلی
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭﺭﻩ سوء  ﻡ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺑﺤثﺁﻥ ﺧﺎﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺖ.
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺨﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﻣﺘﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﻙ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻥ،ﻭ
ﺑﮕﻮﺵ ﻋﻘﻞ
ﺷﻨﻴﺪﻥ، ﻭ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻔس ،ﺑﻔﻬﻢ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﻄﻌﻴّﺖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻊ ﺫﺑﻠﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ . ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺟﺴﺘﻪ
ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ ﻭ
ﮔﺴﻴﺨﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺍﮊﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ
ﺳؤﺍﻟﻰ ﺍﺯ ﻃﺎﻟﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺷتهئ ﺪﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ.ﻫمه
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎی
ﺮﺳﻴﺪه اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺣﺪس ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺨﺼص علمی
،ﻳﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺑﺎ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ، ﻭ
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﻌﻠﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺍﺩﺑﻰ ﻳﺎ
ﻋﺮﻓاﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.ﺍﮔﺮ ﻋﻴﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﻗﺎﺑﻞﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ،ﻭ
ﺍﺑﺪاﻋﺎﺕ
ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ،ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﻄﻮﺭﻯ که
ﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺷﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﻬﻨﻪ
ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻴﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻫﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺮﺳﺪ،ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺧﻄﺮ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻣﺴﺦﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺦ ﻫﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻮﺩ ﺣﺪﻳث
ﻣﻔﺼﻞﺑﺨﻮﺍﻥﺍﺯﺍﻳﻦﻣﺠﻤﻞ.

M039

ﺭﺍﺑﻄﻪ حقّ
ﺑﺎ ﺧﻠﻖ

ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻟﺎ ﻳﻨﺤﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻄﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ
که ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺣﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺗﻌﻤّﻖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺣسّ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﺎ ﺳﺮ
ﺣﺪّ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻣﺎ
ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻴﮑﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﻧﺸﻨﺎﺧته اﻳﻢ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﺷﻴاء
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﺳطﺢ ناسوتی  ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺧﻴﺮ
ﺑﺸﺮ،ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﻣﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺤث ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ، ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺻﺤّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
(ﺭﺍﺑﻄﻪ) ها ﻳﻚ
ﺍﻣﺮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻟﺎﺋﻞ
(ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ) ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﻌﻰ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻭ
ﻃﺮﺡ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ،ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﻢ،ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﺒﺮﻯ ﻭ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﺟﺰﻣﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭ،ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍثباﺕ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ
ﺗﺮ،ﺗﺴﻠّﻂ
ﻭﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺑأﺻﻞ (ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤث ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺩﺭ ﮐﻠﻴّﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻄﺢ ناسوتی  ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺤثی ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ
ﺫﻫﻨﻰﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺑﺤث ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺁﻥ،ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺟﺰﺋﻴّﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﻳﻌﻨﻰ
(ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ)
ﻣﺘﻔﮑّﺮ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﺮﺧﻰ
(ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ) ﻧﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ،ﮐﻠّﻰ
ﻋﺮﻓﺎ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘت
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺑﻴﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ . ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﺋﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺧﻄﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺑﺪ
ﻓﻬﻤﻰ ﻭﮐﺞ
ﻓﻬﻤﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﮑﻞ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻄﺎ ﻧﮑﻨﻴﻢ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻧﮕﺮﺩﻳﻢ،ﻳﻚ
ﺯﻣﺎﻥﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺑﺪﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ،ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻠﻞ ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.که
ﻴﻚ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ
ﺻﺮﻓﻪ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺤﺪّ ﺍﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﺮﺳﻴﻢ . ﻭ ﺳﭙس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻓﻬﻢ
ﺭﻭﺍﺑﻂ،ﺩﺭ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﺠﺎﺏ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭ ﻋﻠﻞ ﺑﻴﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ،ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ. ﺍﻣﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻯ ﺑﺤث ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭ ﻋﻠﻞ
ﺑﮑﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺮﻳﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺧﻠﻖ،ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﻭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻥ
ﺑﺘﺸﺒﻴﻬﺎﺕ ﻭ
ﺗﻤثیلات،ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﺠﺎﺯﻯ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﻣثاﻟﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺁﻳﻨﻪ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺩﺭﺁﻥ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺳﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺼﺮﻑ ﭘﻴﺶ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﺄﻣﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ،
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻋﺎﺭﻑ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻣثلا
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، حقّ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻳﺎ
ﺍﻳﻨکه ﺒﮕﻮﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﺳﻢ ﺑﺎﻃﻦ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﻧﻔس ﻭﺗﻨﻔّس
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍپس
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻞ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰبالقوّه،ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻢ بالقوّه،ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ بالقوّه
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﻄﻌﻰ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎ بالقوّه
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺧﻠﻖ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻇﺎﻫﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠی ﻮ ﭼﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ، ﺩﺭ
ﺧﻠﻖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻧﻮ
ﺑﻨﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﻖ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍیش
اﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ عَدَم
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺟﺪﻳﺪی اﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪه
اﻳﻢ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺣﺪ
ﺍﻗﻞ 500
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ ﺗﺎ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪه
ﺍﻳﻢ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ . ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻫﻢ
(ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ . ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔس ، ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺦ ﻭ ﻟﻐﺰش
ﻴﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ،ﻳﻚ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭼﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩ. ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻞ
ﺷﺨﺼﻰ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺿﻌﻒ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ ﮔلّه
اﻯ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮﻫﺮ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋَﺮَﺿﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﺟﻮﻫﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺟﻮﻫﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ،ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،که
ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ ﺍﺯ
ﺍﻋﺮﺍﺽ ﺟﻮﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﺮﺽ
ﺟﻮﻫﺮ ﻓﺮﺩ،
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺗﻤﻴﺴﻢ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐثرﺗﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺍﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﻫﺮ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﻯ ناسوتی
ﺗﻰ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،ﻓﺮﺽ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
(ﺟﻮﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ)
موقّتا
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﺑﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﻫﺮﻫﺎ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﺴﺘﻬﻠﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺘﮑّﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ،ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺨﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺧﻠﻖ،ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ (
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ)،ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ) ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺧﻠﻖ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﭼﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻦ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﻧﻔس یاﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻭ ﭼﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﺤﻘﻖ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ثباﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺁﻳﺎ
ﻣﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎیه اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ؟ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺑﺎ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺮ ﺣﺪّ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻳﻢ،ﺗﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗّﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ حقّ
ﻃﻠﺒﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻳﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ،ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ .ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻋﻤﻴﻖﺗﺮﻣﻰﻓﻬﻤﻴﻢ.

M040

ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ

یکی
ﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻋﻘﻞ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮنوع
بشری ﺍﺯ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻳﮕﺎﻨﻪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﮑﻞ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ آریائی
الهی شده ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻧﮋﺍﺩ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭﻙ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻓﺎﺭﺽ
ﭼﻄﻮﺭ؟ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻧﺪﻟﺴﻰ
ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ ﻭﻯ نوﺍﺩﻩ
ﺣﺎﺗﻢ ﻃﺎﺋﻰ
ﻳﻤﻨﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻗﻮﻣﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺁﺋﻴﻦ
ﺗﺎﺋﻰ ﻫﻨﺪ ﻭ
ﭼﻴﻦ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ، ﻭ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻴﻤﻦ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎ
ﻧﮋﺍﺩ ﻫﻨﺪﻭ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﻮ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﻨﺪﻯ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ . ﺍﺑﻦ
ﻓﺎﺭﺽ ﻣﺼﺮﻯ
ﭘﺪﺭﺵ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻘﻴﻢ ﺣﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻗﻮﻡ قُریش،ﻧﻴﺰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﻦ،ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰﻓﺮﺍﺭﻯﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺍﻧﺴت
ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘلیﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
کرﺩﻩ،ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻴﺎن کند.
ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ
ﺑﺒﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺼﺪﻫﺎ ﺷﺮﺡ ﻭ
ﺣﺎﺷﻴﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻧﮋﺍﺩوسلوکی ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺑﺎ ﺍﺻﻞ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ
ﺻﺪﻫﺎ ﻣﺴﺄله
ﻔﮑﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺣﻞ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺭﻭﺷﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ولیّ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘﻰ ﻳﮑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺟﺮﻫﺮ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭﺗﺠﻠّﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﻤاء ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ، ﺑﺸﮑﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ،ﺑﮑثرﺕ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮐثرﺕ ﻫﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻟﻰ،
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺯﻟﺎً
ﺃﺑﺪﺍَ،ﻭﺍﺣﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺼﻮﺩﺍﺯ(ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ)ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻭ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻠﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺍﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻃﺒﻌﺎ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺗﺤﻮﻝ
ﻭ(ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ)
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻳﻦ موج
و ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ . ﺍﻳﻦ
ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ،ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺩﺭﻳﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ حقّ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ
، ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ. ولیّ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺁﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﭽﺸﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﻤاء ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻭﺟﻮﺩ حقّ ﻭ
ﺍﺻﻞ
ﺩﺭﻳﺎ،ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺣﺠﺎﺏ
ﺻﻔﺎت ﻮﺍﺳﻤاء
ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻑ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ، ﻗﺎﺩﺭﻧﺪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍ،ﻭﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﻥ ﮐثرﺕ
ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ،ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭ ﮐثیر ﺭﺍ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ
ﻣﻤﮑﻦ،ﻳﺎ حقّ
ﻭﺧﻠﻖ ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭ
ﮐثیر،ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺣﺎﺩث
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺁﺧﺮ،ﻭﻳﺎ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺑﺎﻃﻦ،ﻭﻧﻈﺎﻳﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ صوفیّه
ﻭﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻦ
ﺍﻫﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺤث
ﻮﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷتند.
ولیّ ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﻣﺪﻭﻥ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﻚ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
(ﺍﻟﻔﺮﺩ ﻓﻮﻥ
ﮐﺮﻳﻤﺮ)،ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ تصوّف
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻗﺮﻥ سوّم
ﻫﺠﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﻳﺰﻳﺪ
ﺑﺴﻄﺎﻣﻰ ﻭ
ﺟُﻨﻴﺪ
ﺑﻐﺪﺍﺩﻯ
ﻭﺣﻠّﺎﺝﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﻧﻪ ﺷﮑﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﻪ و نه
ﻓﻠﺴﻔﻰ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻬﻀﺘﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﭘﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﻣﻨﻈّﻢ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺭﺽ
ﻣﺼﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﻳﻚ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩ
ﻭﻫﻤﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﻮﺩ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻨﺎ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ،ﺑﻔﻨﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ولیّ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ.ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻢ، ﺍﻫﻞ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد
ﻳﺎ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ بحقَّ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺗﺮ ﺭﺍ (
ﻭﺣﺪﺕ ﺷﻬﻮﺩ)
ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻧﺪ،ﻭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ (
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ،ﺳﭙس
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ، (
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻫﺮ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﻭﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺣﺪﺳﻴّﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻤﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻨﺪﺭﺝ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖ.

ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ (
ﻭﺣﺪﺕ ﺷﻬﻮﺩ)
ﻓﻴﺾ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﺷﻄﺤﻴّﺎﺕ
ﺟﺬﺑﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ( ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ) ﻓﻴﺾ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺭﺷته اﻯ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺮ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺟﺮﺃﺕ ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﮐثرﻳّﺖ،ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻡ
ﺟﺎﻫﻞ،ﻳﺎ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ،ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺰﻣﺎﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﺘﺄﺧّﺮ
ﺗﺮﻯ،ﺷﮑﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻮﻩ
ﭼﻴﻦ ﮐﺸﺖ
ﻭﮐﺎﺭ
ﻣﺘﻘﺪﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻧﻈﺮ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺣﻠّﺎﺝ،
ﺭﻧﮓ (ﺣﻠﻮﻝ
ﺧﺪﺍ) ﻧﺰﺩ ﺍﺑﻦ
ﻓﺎﺭﺽ ﺭﻧﮓ
ﻭﻧﺎﻡ(ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺑﺎﺧﺪﺍ)ﻭ ﻧﺰﺩ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﻧﺎﻡ(ﻭﺣﺪت
ﺒﺎ ﺧﺪﺍ) ﮔﺮﻓﺖ.
ﺑﻘﻮﻝ
ﻧﻴﮑﻠﺴﻮﻥ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ
ﺣﻠّﺎﺝ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭ
ﺷﻄﺢ ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺧﺎﺹ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮیه اﻯ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺫﺍﺕ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺫﺍﺕ ناسوتی ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻴﺪﺍﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺟﻨﺒﻪ ناسوتی
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺸﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻧﻪ
ﺣﻠﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻪ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﺑﻴﻦ ﻓﺮﺩ
ﻭﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻓﻨﺎ
ﻫﺴﺖ . ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﻧﻔس
ﻭ ﺫﻫﻦﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ناسوتی   ﺗﻰ ﺍﻭ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻓﮑﺮ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻮ ﺍﻟﻌلاء
عفیفی ﺷﺎﺭﺡ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺻﺤّﺖ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺣسّ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﺠؤﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺳﻢ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺖ .
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺗﺄﺳﻴس ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺳﺎیه هاﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻋﮑﺴﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﻚ شیئ
ﺩﺭ ﺁﻳنه اﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﺁﻥ
ﻣﻨﻌﮑس ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﻦ
ﻓﺎﺭﺽ ﻣﺼﺮﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻫﻢ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ .
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺣسّ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺳﺎﻳﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﺠﺮبه
که ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳن
ﻨﺎﺩﺭﺳت اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺣﺮﻑ
ﻋﻔﻴﻔﻰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺎ
ﺣﻮّﺍس ﺧﻮﺩ،
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﻳﻘﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﻭ
ﻓﻴّﺎﺽ ﻭ
ﻗﻴّﻮﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﮕﻮﻧﻪ علیّ
ﺭﻏﻢ ﻣﺤﺒﻮس ﺑﻮﺩﻧﺸﺎﻥ
ﺳﺎﻳﻪ
ﺧﺪﺍ،ﻭﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎ ﺑﻨﺪﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻢ
ﻣﺒﺪﺃ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﺩ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭﺍﺕ
ﺑﺪﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻫﺮ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ،ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺁﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺧﻴﺎﻝ
ﻭﺳﺎﻳﻪ ﻭ ﻋﺪﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﺳﻴّﺎله
اﻯ ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻭ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻭ ثاﺑﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻮﺍﺭﻩ ﺁﺑﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﭘﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ
ﺍﺷﻴاء ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻪ
ﺷﻮﺩ،ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻣﺤﺴﻮس ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ثاﺑﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻨﺶ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷته ها
ﻳﻴﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺷﻴاء ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺑﺂﻨﻬﺎ
ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ثاﺑﺖ
ﻭ ﺍﺻﻴﻞ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ مُقدّس
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻣﺘﻐﻴّﺮ، ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍﻡ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍتب
ﺒﺸﻬﻮﺩﻯ مُقدّس
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺻﻴﻞ ﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﺩ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ،
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﺶ
ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺁﺧﺮﺵ ﮐﻔﺮ . ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺯ
ﺭﻫﺎﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺮﺍﺗب ﺘﻮﺳّل
ﺒﺎ ﻧﻈﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﻭﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺗمه
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ.ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎن
ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﮐش
ﻘﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴن
ﺗﺮ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
.ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ،ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺮ ﺩﺭﺍﺯ
ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺭﻧﺞ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﻃﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺯﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﻣﺎ سوء  ﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺘجلّیات ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎیه اﻯ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭﻫﻢ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻣﻨﺼﻒ ﺍﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻠﺤﻮﻅ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭﺳﺎیه
ﻮ ﻭﻫﻢ
ﻭﺧﻮﺍﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺄﻭﻳﻞ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺩﺭﺍﻙ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ،ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮔﺬﺭﻧﺎمه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﻴﺰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ محمّدﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس. ﺍﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺪﻟﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﺪﺕ
ﻇﻬﻮﺭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺗﺤﻤّﻞ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎ
ﻣﺨﻔﻰﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺎﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻫﻴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐثرﺕ ﺁﺏ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﺏ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑیم
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﻟﻴﻞ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭽﺮﺍﻍ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎ سوء  ﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس. ﻫﻴﭻ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻭ ﻣﺎﺩه
اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺻﻮﺭﺕﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ. ﭘس
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﺘﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺍﻣﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺭﺍ،ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺥ ﻣﺎ
ﺑﮑﺸﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩ،ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،ﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺂﻣﺪ،ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺁﺏ
ﻫﻴﭻ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﻳﻢ .

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻫﺴﺖ .
ﻭﺍﻭﺟﺎﻣﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ (
ﺧﺪﺍﻯ ﺩﺍﺧﻞ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ولیّﺑﺎﺯ
( ﺧﺪﺍﻯ ﺧﺎﺮﺝ)
ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺧﺎﺭﺝ. ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ. ﭘس ﺫﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺻﻔﺖ
ﻭﺟﻮﺏ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ، ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ،
ﻭ ﺍﺻﻞ ﺍﺻﻴﻞ
ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﭘس ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ،ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺳﻴّﺎله
اﻯ ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﻮﻳﻦ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ثاﺑﺖ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴّﺎله اﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
یک ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻘﻬﻘﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺤﺖ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ،ﻭﻣﻘﺎﻣﺶ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﻭ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ولیّ
ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺨﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺪﻡ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻗﺒﻞ
ﻭﺑﻌﺪ
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭشیئ
ﺩﻳﺪﻡ .
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ مُقدّس ﻭ
ﻣﻄﻠﻮب ﻮ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻯ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﻢ
ﻃﺮﺍﺯ ناسوتی  ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ،
ﺟﺰ ﻭﺳﺎﺋل
ﻔﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﭼﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺎ ﭼﻪ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺪﻳشه اﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ،ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻯ ﻭ ﺷﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ،ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ .
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤّﺖ ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﻋﻄﻴّﻪ
ﻭﻣﻮﻫﺒﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺳﺒﺒﺶ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤت
ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺮﺑﻮطه
که ﺍﺩﺍمهﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻨﻔﻊ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ.

M041

أﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ و
أسماء
الحُسنی

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
خانواده ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺵ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤثیل ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺧِﺸﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﻨﺪ،ﻭ ﺍﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺧﺸﺖ
ﻧﻘﺮﻩ ﻭ ﻃﻠﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺗم
اﻟﺄﻧﺒﻴاء
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺎﺋﻢ مهدی
موعود
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺻﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
تنها به (ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ (ﺻﻮﺭت
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﻣﻴﺮﺳﺪ، که
ﺪﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﻗﺎﺋﻢ.ﺍﻳﻦﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﮐﻪ محمّد
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺧﺸﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺗﺎ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺧﺸﺖ ﻧﻘﺮﻩ ﺭﺍ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺷﺮﻉ محمّدﻯ،ﻭ
ﺧﺸﺖ ﻃﻠﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺒﻴﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻭﻯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺧﺸﺖ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺒﻌﺪ
ﺍﺯ محمّد ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺸﺖ
ﻃﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺗﻤﻰ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺧﺸﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺧﺸﺖ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﺭﺍﻩ محمّدﻯ،ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﺣﺪﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ (ﮐﻨﺖ
ﻧﺒﻴّﺎ ﻭ ﺁﺩﻡ ﺑﻴن
اﻟﻤاء
ﻭﺍﻟﻄﻴﻦ). جه
ﺒﻤﻌﻨﻰ ﺍﺯﻟﻰ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺗﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻭﻝ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ولیّ محمّد
ﺑﻦ ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰﺍﺑﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
،ﮐﻪ ﻣﮑﺘﺐ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ محمّد،ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻫﻨﻮﺯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧته
اﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﮔِﻞ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﻮﻳﻦ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
،ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺣﻀﺮﺕ ﺁﺩﻡ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﮔﻞ ﻭ ﻟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻮﺭ محمّد
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺟﻤﻠﮕﻰ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ محمّدﻯ،ﻳﺎ
ﻣﺸﮑﺎﺕ ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺧﻮﺩ ﺣﻀﺮﺕ محمّد
ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﺤﻘﻖ ﻭﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺣﺪ
ﮐﻤﺎﻝ ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ محمّد
ﺷﺪ ﻭ ﻧﺼﻴﺐ
ﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻧﺒﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﺸﮑﺎﺕ
محمّدﻯ ﻭ ﻧﻮﺭ
مصطفوی ﺍﻭ
ﻧﻴﺰﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺸﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻮة محمّدﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ محمّد
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ محمّد
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺸﺎﻥ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺂﻥ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻏﻨی ﻮ ﮐﻠّﻰ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺼﺮ محمّدﻯ،ﻣﺸﮑﻮة
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭبّ اﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ. ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﻭ ﺭﺍﻫﺶ
ﻭ ﺗﺼﺮﻓﺶ ﻭ
ﻋﻘﻠﺶ ﻭﻧﻮﺭﺵ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﺸﺎﻥ،ﺷﺎﻧس ﻭﺻﻮﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺖ پس  ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.

ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻮﺩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺖ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺁﺏ
ﻭﮔﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﻮﻟﺎﻳﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺎﺗﻢ،ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻁ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﻮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺎﺏ ﺧﺎﻧﻪ محمّد.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ . ولیّ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﺎﺗﻤﻴّﺖ ئﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﺎﺗﻤﻴّﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻗﺒل اﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭ
ﺗﺄثیر ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ،ﻧﻘﺶ ﻭ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ محمّدﻯ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ،ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﻓﺼﻞ،ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﺍﺻﻞ،ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻧس
ﮐﺴﺐ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺧﺎﺗﻢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﮐﺴﺐ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﺷﺮﻁ ﺁﻥ
ﺗﺨﻠّﻖ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ،ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺳﭙس ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺧﺘﻢ ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺪﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺷﻒ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺍﺷﺮﻑ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺎﺩﻝ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺘﻢ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺯﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﺘﻢ ﺷﺪﻩ،ولیّ
ﺗﺎ ﺧﺘﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻭﻡ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻋﺼﺮ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ،که ﺨﺎﺗم
اﻟﺄﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﻭﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ولیّ
ﻣﻬﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺧﻮﺩ ولیّ
ﻋﺼﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻫﻢ ﮐﺎﺷف
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺮّه
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻭﺭﻩ محمّدﻯ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ محمّد،ﺗﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮبه ﻮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭ
ﺁﻝ
ﺑﻴﺖ،ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻮة
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺸﮑات محمّدﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻭﺍﺳطه
ﻤﺸﮑﻮة ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ولیّ
ﻭﺍﺭث ﻳﺎ
ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ،ﺣَﺴَنه
اﻯ ﺍﺯ ﺣَﺴَﻨﺎﺕ
محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ،ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺗﻢ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﮑﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﻀﺮﺕ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻮﺭﺵ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺣﻀﺮﺕ محمّد،ﻧﻴﺰ
ﺣﺴﻨﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺣﺴﻨﺎﺕ،ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺍﻣﺎ
ﺣﺴﻨﻪ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ
ﮐﻪ ﻫﺮ ولیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﻔﺘﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ محمّد
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
(ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ حَقّ
ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻀﺮﺕ محمّد
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺣﺴﻨﻪ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﻣﻬﻢ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﺻﻴﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ . ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ،
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﻣُﻨﺘَﻘﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻫﻞ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺷﺎﻓﻌﻴنی
که محمّد ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺋﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﺨﺸﻮﺩﮔﻰ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺭﺍﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﭙس ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ.ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﮐﻤﻚ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻔﺎﻋت
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳت که
ﺪﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻣﻔﻌﻮﻝ
ﻧﺎﻡﻣﻨﺘﻘﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻔﻌﻮﻝ ﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻧﺼﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﺟﺰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻳﺎ
ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﻭﻣﻌﻠﻢ،ﻭ
سوء  ﮊﻩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺎ سوء  ﺍﺩ
ﺷﻮﺩ،ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻳﺎﺑﺪ؟ ﻋﺮﻓﺎ بحقَّ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺳَﺪَﻧِﻪ ﻭ
ﮐﻠﻴﺪ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﺃﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑی
علیّ ﻭﻭﻫّﺎﺏ
ﻭ ﺟﺒّﺎﺭ ﻭ
ﻏﻔّﺎﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻔﻌﻮﻝ
ﻭ ﺃثر ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻤﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭ
ﮐﻠﻴﺪﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﺳﺪﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ ﻭ
ﻫﺮﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻧﺎﻝ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﻭﺟﺒّﺎﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺗﺼﺮﻑ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﻮﺳﺒﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ )
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ،
ﻳﺎ ﻫﻔﺖ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﻳﻮﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ،
ﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻭﻝ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﻣﺘﺎﺑﻌت اﺯ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻧﻮﺭ
ﺳﻴﺮت ﺤﺴﻴنی
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻘﺎم
ﺤَﺴَﻨﻰ ﺩﻭﻡ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮﺯﻣﺎن اﺳﺖ،
که ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺪه اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭت ﻮﻧﻮﺭ
ﺳﻴﺮت اﺯ ﻧﻴﺰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻁ ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺸﻬﻮﺩ سوء  م
ﻔﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
که اﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺒﻌﺪ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، نه ﻨﺎسوﺗﻰ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﺴﺖ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﺭﻭﺯ،ﻳﺎ ﺩﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭ
ﻳﻮﻡ،ﻭﺩﻭﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻤﻴشه
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎس ناسوتی   ﺗﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺘﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﭙسﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻠﻖ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻮﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﻭ ﺷﺸﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ
ﺑﺮﻋﺮﺵ ﻧﺸﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮ.ﻭ ﺍﻳﻨﻬﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎن اﻟﻬی ﺪﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬی که
أﺳﻤاء اﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧت اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻳﮑﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﻳﺎ ﺷُﺒّﻴﺮ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻴﺪ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻣﺼﻐّﺮ
ﺣَﺴَﻦ ﻳﺎ
ﺣَﺴَﻨﻚ، ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﺷﺎﻣل
ﺘﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﺰﻣﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺴﻦ،
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺍﺭﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ .ﻭسوء  ﻡ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻪ،ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻧﻔس ﮐﻞّ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ، ﻭ
ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭ ﺩﻏﺪﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ .
ﭼﻬﺎﺭﻡ علیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﺩﻭﻣﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ،ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ
ﺷﺸﻢ ﺷﻬﻮﺩ محمّد
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ،ﻭ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭؤﻳﺖ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴن ﻮﻋﺮﺵ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ولیّ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺁﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺴﺘﺤﻖ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻧﻨﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﻤﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻧﺎﻝ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ،
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ محمّدﻯ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒته اﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﻘﻂ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻧﺎﻟﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺴﻴﺤﻰ،ﮐﻪ ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺩﺭ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ،ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔس ﮐﻞّ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺣﻢ ﺁﺧﺮ
ﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻴﻮﺍﻯ
ﻫﻨﺪﻯ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺎ ﻭ
ﺩﻏﺪﻭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
.

ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺂﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻭ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭼﻮﻥﺭﺣﻤﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﺳﻤﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻔﺮﺍﻭﻝ ﮐﺎﺷﻒ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻧﻴّﺖ
ﺻﻔﺖ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺭﺳﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺃﺭﺑﺎﺏﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺑﻬﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ . ولیّ ﺷﺮﻁ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺎ،ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺷﺮﻁ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﺤﻘﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ،ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﻧﺎﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺴﺄله
اﻯ ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮑﻨﻢ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻫﻢ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻢ،ﺟﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺘﺸﺒّث ﺑﺸﻮﻳﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﻴﻨﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺣَﺒﻞ
ﻣﺘﻴﻦ ﻣﺤﮑﻢ ﻭ
ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس . ﻭ ﻧﻪ
ﺁﻥ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻟﻔﻈﻰ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻋﻠﻮﻯ
ﻭﺗﺸﻴّﻊ ﺑﺨﻄﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺧﻴﻠﻰ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠّﻖ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺿﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ،ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺤﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻁ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ.

M042

ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻃﻠﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ

ﻋﻄﺎﻳﺎ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ،ﺑﺪﻭ
ﻧﻮﻉ ﻭﻗﺴﻤﺖ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. (ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ) ﻭ
(ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺳﻤﺎﺋﻰ) .
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻄﺎﻳﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ از
خداوند
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ،ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻫﺴتند. ﮐﻪ
بتواند ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﻭسوء  ﺧﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ نماید
،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﻰ،ﺑﻴﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﻮﺵ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ،ﻋﻘﻠﺎ
ﺿﻌﻴف ﻮلی ﺪﺭ
ﺗﻦ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ،ﺗﺄثیر
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑﺮ،ﻭﺩﺭ
ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﭘﻨﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪی
ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎت کسی
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ،
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ ﭘس
اﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﮑﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻳﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ،ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ،ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺑﻔﮑﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﺯﻣﺎپس
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻋﺼﺒﻰ ﺗﻦ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺤﻮﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻠﻰ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺸﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﻧﻴﮑﻮ
ﻳﺎ ﺯﺷﺖ ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ
ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺳﻨﺞ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎ
ﭘﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺳﻄﺢ ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮه
ﻮﻣﻌﺪّﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ .
ﻟﺬﺍ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﻳﺎ
ﺧﻨثی ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﺍ، ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭ ﮐلّ
ﻨﻴﺰ،ﺑﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﺎﻡ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻠّﻰ ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻤﻚ
ﺑﺮﺷﺪ
ﻭﻓﺰﻭﻧﻰ ﻭﺗﺤﻘﻖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ بالقوّه
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻠﻮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺣتی
اﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻘﺮّب
ﻮﺗﺸﺒّﻪ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،که
هفت ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻃﻔﻞ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻳﺎ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ولیّﺑﻀﺮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ثرﻭﺕ
ﻭﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻥ. ﻭﭼﻮﻥ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺪﺭک
اﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ،ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ.ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﮐﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ،ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﻋث ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺗﺮس ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ولیّ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ،ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺩﺭﻭﺋﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ولیّ
ﺷﻔﺎﻯ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻨﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺭﺍ، ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺎﺩثه ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺴﻰ ﺁﻥ ﻭﻗﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﺘﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﻫﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻖ ﻓﺮﻣﺎن
اﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﺠﺒﻮﺭﻧﮕﺮﺩﺩ
ﮔﺬﺷته ها ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻳﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺳﻤﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻴﻚ ﻳﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ،ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
(ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻠﻪ) ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ. ﮐﻪ ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﺍﻟﻬﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ.ﻭ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺭﺍﻡ
ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺑﻰ،ﺑﺒﻬﺸﺖ
سوء  ﻡ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻟﺤظه
اﻯﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ،
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺟﻤﻌﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ،ﻭ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻣﺪﺭﻙ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻧﺰﻟﻪ
ﺍﺧﺮﻯ،ﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ،ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻭﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﭘﺮثوﺍﺏ،ولیّ
عَدَم ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّت اﺯ
ثوﺍﺏ،ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﺣﻤت
هاﺎﻯ ﻧﻮﻉ سوء  ﻣﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﻭﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺁﺏ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ،ﻭ
ﺷﻴﺮﻏﺬﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ولیّ،ﻭ
ﻋﺴﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻢ
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺷﺮﺍﺏ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭلی
اﻟﻬﻰ،که اوﺭﺍ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ، ولیّ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩُﺭﺩ
ﻭﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻏﺮ ﺷﺮﺍﺏ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭ،ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ سوّم ﺭﺍ(
ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖ.
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ
ﻭﻃﺒﻘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﺮﻭﻩ
ﻫﺎﻯ(ﺫﺍﺗﻰ ﻭ بالقوّه
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ)ﺗﻘﺴﻴﻤﻰ
ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺧﻮﺽ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺴﺮ ﻧﻴﺴﺖ.که
اﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺪﺭ
ﺭﺣﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺟﻨﻴﻦ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺧﺎﺻﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺑﻰ ﺧﻄﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
.ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻓﻴﺾ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﻣﻨّﺖ ﻭ
ﻋﻄﻴّﻪ
ﻭﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺘﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻯ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﺑﺰﺭﮒ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺃﺳﻤﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳت ﺮﺍ، ﺑﺪﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣل
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺪﻫﺪ،ﭼﻮﻥ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ،
ﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.چه اﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎمعه
ﻮﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻌﻠﻤﺎن
ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐل ﻄﻠﺒﻰ
ﺍﺯﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻰﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺻﺒﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎن
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻭﻃﻠﺒﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺧﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ،ﻫﺮ
ﻃﻠﺒﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻧﻴﺎ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﻋﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﺍﻭﻧﺸﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﻝ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﻳﺘﻴﻢ ﻭ ﻓﻘﻴﺮ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠی ﻮﺳﻴله
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻋﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻮﺩ،ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﮔﺮ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺳﻢ
ﻳﺎ
ﻏﻨﻰ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻳﺎ ﻣﺮﻳﺾ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺳﻢ (ﻳﺎ ﺷﺎﻓﻰ)
ﭼﺎﺭه ای ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮﺵ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻘﺴﻴﻤﻰ
ﻓﺎﻳﺪه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺳﻤﺖ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻄﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺭﺣﻤﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻴﻢ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ.
ﻫﺪف گیرﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﻘﺼﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻌﻴﻦ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻧﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻭﺻﻮﻝ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺪﻑ ﻳﺎ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ. ﻧﻮﻉ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺎ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﻚ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ سو ﻡ
ﺭﺍ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ .
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﻚ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻏﺎﻳﺘﻰ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﭘﺮ سوء  ﺩ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺤﻘﻖﺭﺣﻤﺖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ .
ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻇﺮﻓﻴّﺖ،ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﻮﻗﻒ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮﮐس ﺍﺯﺍﻣﻴﺪ
ﺗﺎ ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻭ
ﻓﻴﻀﻰ ﻭ
ﺑﺮﮐﺘﻰ ﻭ
ﻓﺘﺤﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﻮﻗّﻊ
ﺑﻰ ﺟﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﮐﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﭘﻮﻟﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺑﻠﺎ ﻭ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭ ﺣﺠﺎﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﺪﻳﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣثلا
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺭﺍﻯ ﻳﻚ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ، ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻧﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ،ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺖ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻭﺑﺎﻝ ﺟﺎﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﺪﺍﻡ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻇﻠﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺘﻰ ﺗﺄﻤﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻴﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻳﻚ ﺷﺮﻁ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻧﺪ . ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻔﻰ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺪﻮﻥ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗابل
ﺗﺄﻣّﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺩﻳﺪﻳﻢ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﻧﺪﻳﺪﻳﻢ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ما
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻔس ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺵ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺑﺎﻝ
ﺟﺎﻥ ﻭﻧﻔس ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﻫﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺟﺎﻣﻊ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺑﻠﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩه اﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﻗﺪﺭ
ﻭﺷﮑﺮ ﺁﻥ ﺑﺠﺎ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻣﺠﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ولیّ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺖ،ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ . ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﻰ
ﺗﻮجّه ﺒﻔﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺷﮑﺮ
ﮔﺬﺍﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺭﺣﻤﺖ
ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ،ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺤﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﺑﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺍﺩﻥ ﺷﻤﺶ
ﻃﻠﺎ ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻧﻘﻤﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺏ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻃﻠﺒﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻳﻨﺪه
اﺵ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﺳﺘﺎﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻳﻦ ﻭﻗﺖ
ﻭﺣﺎﻝ ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﮔﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺑﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﺣﺴﺮﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺟﺎﻟﺐ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻫﻢ ﺍﺯ
ﭼﺸﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭﻫﻢ
ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺗﺤﺖ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻫﺮ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺠﻮﺑﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴﺘﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﺣﻔﻆ
ﺟﺴﻢ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ مثبت   ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻝ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺗثبیت
ﻣﻘﺎم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ صوفیّه
(ﻣﻘﺎﻡ ﺷﺪﻥ
ﺣﺎﻝ) ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺎﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﺑﺎﭼﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﭼﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﺸﻒ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻳﻢ.ﻧﻪ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ . ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻋﺠﻠﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻃﻠﺐ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺠﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ولیّ ﻧﻪ
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﻧﻴﻮﻯ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ،ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺠﻠﻪ
ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ ﻃﻔﻞ
ﻏﺮﻗﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺭﻭﻯ ﺟﮕﺮ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﻭﺻﺒﺮ
ﮐﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک الهی
ﻋﺠﻠﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓت اﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺠﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺗّﮑﺎﻯ
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﭙﻴﺮ،ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻫﺎﻯ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ می
ﺪﺍﻧﻨﺪ ﭼﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺩﻥ ﻫﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﺒﺤث ﻃﻠﺐ ﻭ
ﺩﻋﺎ،ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺩﻋﺎ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻴﻢ . ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺩﻋﺎ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺠﺎﻝ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﺶ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻣثلا
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺠﻠﻪ ﻧﮑﻨﻴﻢ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻋﺠله
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺁﻧچه
ﻮﻇﻴﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﻋﺠﻠﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﮐّﻞ ﭘﻴﺸه ﮐﻨﻴﻢ.
ﺍﻣﺎ ﺩﻋﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻋﺠﻠﻪ ﻭ ﭼﻪ عَدَم
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻫﺪﻑ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﺍﺳﺖ . ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮ ﺳﺒﻴﻞ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺘﻮﮐّﻞ،ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﻌﻠﻢ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺫﺍﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺭﺳﺖ،ﻭ ﺧﺎﺹ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ولیّ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺘﮑﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻭ ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺗﺤﻘﻖ ﺁﻥ ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻮﻁ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ،ﺍﺳﺘﻌﺠﺎﻝ
ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ .ﻭ
ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ
ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺗﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻨﺎﺳﺐ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺭﺣﻤﺖ
ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ . ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﮐﺎﻓﻰ ﻋﺠﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻳﻢ،ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ولیّ
ﺑﻰ ﻫﻤّﺘﻰ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ،ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﻘﻬﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺳؤﺍﻝ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﺭﺍ ﺯﺍﺋﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ .

ﮔﻔﺘﻨﺪ
که ﺩﻋﺎ ﻭ
ﺳؤﺍﻝ ﻳﻚ
ﺍﻣﺮﺍﺣﺘﻴﺎﻃﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻢ
ﺩﻋﺎ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭﻫﻢ
ﺑﻪ ﺁﻥ ﺩﻝ ﻧﻤﻰ
ﺑﻨﺪﻳﻢ. ﺍﻳﻦ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨی
ﺒﻰ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﮕﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﺟﻤﺎﻟﻰ . ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺑﺪﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺑﻌﺪﻡ ﻋﺠﻠﻪ
ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺿﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻋﺎ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺠله ﺒﮑﻨﻴﻢ،ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﻔته
اﻯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺪﺍﻡ ﺟﻬﺖ،ﻭ
ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻭﭼﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻧﻴّﺘﻰﻣﻄﺮﺡﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﻓﺮﺩ ﭼﻴﺴﺖ. ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺎﺑﻠﻴّت
هاﺋﻰ ﺭﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ،ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺩﻭﻟّﺎ ﺩﻭﻟّﺎ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺘﺮ سوﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﻫﻢ
ﺧﺪﺍ ﻭﻫﻢ
ﺧﺮﻣﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ . ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺣﺼﻮﻝ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ،ﻫﻴﭻ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﻓﺮﺻتهاﻯ
ﻣﺠﺪﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﻢ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ . ولیّ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻀﺮﺭ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺠﻞ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺪﻋﻰ
ﺳﻠﻮﻙ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ، ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ آزمایش
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪ.
ﺑﺎﻭ
ﮔﻔﺘﻢ،ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﻢ ﺍﻋﻈﻢ
ﺑﺠﻮﺋﻰ،ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺧﺎﻳﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺎﻧﮑﻬﺎ ﺑﺮﻭﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ .
ﮔﻔﺖ ﺣﺎﺿﺮﻡ.
ﺳﭙس ﮔﻔﺘﻢ،ﻋﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﺍﺳﻢ
ﺍﻋﻈﻢ،ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻰ،ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﻗﻔﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮐﻨﻰ. ﻣﺪﻋﻰ
ﻃﻠﺐ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﺑﺎ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻟﺖ ﺁسوء  ﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ
ﺭﺣﻤﺖ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺂﻥ ﺭﺣﻤﺖ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﻇﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺎ ﻭﻗﺖ
ﻃﻠﺐ ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺣﻤﺖ،ﻭﻳﺎ
ﻭﻗﺖ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ،ﺁﻧﺮﺍ
حقّ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺣﺮﻑ ﺑﺎ
ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
حقّ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ،ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺶ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻫﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻮﻋﻰ حَقّ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻘّﻰﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﻚ ﺩﻋﺎ
ﻳﺎ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻳﻚ
ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍپس
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻧﻘﻤﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳته اﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺫﺍﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ حقّ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﺎﻧس ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﮐّﻞ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﮔﺮﻓﺖ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺑﻬﺮ ﮐس ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺮﺍپس
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ؟ﻭﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﺑﻤﺮﺩ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻗﻮﻡ قُریش ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺯﺩ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﺪ . ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﺭ
ﺟﺰﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻗﺎﺋﻞﻧﺒﻮﺩ.

ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﮐّﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺪﺍ،ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ ﻫﺎ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧته
اﻧﺪ،ﺑﺎﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣثلا ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﭘس ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﻭﻧﻔس ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺭﻭﺡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﭼﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﺭﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻢ
ﻃﺮﺍﺯﻯ ﺑﻴﻦ
ﺗﻮﻗّﻊ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺎﻡ نَفس
ﺧﻮپس ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﮐّﻞ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻠﻪ،ولیّ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻪ،
ﻗﻞ ربّ ﺯﺩﻧﻰ
ﻋﻠﻤﺎ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺣﺮﺹ ﻭ
ﻋﺠﻠﻪ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺁﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﻮﮐّﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ،ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺠله اﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻤﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺘﺴﺮﻳﻊ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺠله اﻯ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﻰﺍﻟﻬﻰﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺍ،ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﻣﺘثاﻝ ﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺍﺩﻋﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺘﺠﺐ ﻟﮑﻢ .
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺘﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ . ولیّ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺍپس ﺩﻋﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻀﺮﺭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔس
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻋﺎ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮپس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ،ﺍﻳّﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺒﻮﺭ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻋﺎﻯ
ﺗﻌﺠﻴﻞ می ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ (ﻣﺴّﻨﻰ
ﺍﻟﻀﺮّ)،ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﺭﺩ
ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻳّﻮﺏ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳّﻮﺏ
ﺻﺒﻮﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍپس
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ .
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻘﺶ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺑﺎ
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺏ ﻋﻘﻞ ﺯﺧﻤﻬﺎپس
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ،ﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﻬﺸت هاﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺠﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮑﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ، ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﺣﺘّﻰ
ﺍﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭؤﻳﺖ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ
. ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺎﻟﻰ ﻭﻗﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﻇﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻋﺎ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺿﻤﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭ،ﻭ
ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎپس
ﻫﻤﻪ ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ، ﺿﻤﻦ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻴﻦ ﻃﻠﺐ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ، ﺩﻋﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳؤﺍﻝ ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻟﻔﻈﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺭﺍﻧﺪﻥ ﺩﻋﺎ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﺷﺮﻁ
ﺣﺎﻝ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﻙ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺩﻋﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺨﻔﻰ ﺗﺮﻳﻦ،ولیّ
ﻣؤثّرﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺎﻝ
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﻋﺎﻯ ﻟﻔﻈﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ،ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻣﻄﺎﺑﻖﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺷﺨﺺ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ . ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﺍﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺨﺺ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﺴﺐ
ﺣﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﮑﺎ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻋﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻋﺎپس ﻃﻤﻊ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻓﺺّ ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﮐﺸﻒ،ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺭﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺍﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،چه
اﻣﻮﺭﻯ
ﺩﺭﻋﻠﻢ الهی
اﺳﺖ،ﻭچه
ﺮﺣﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻳش
ﺒﺮﺳﺪ. ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻫﻞ ﮐﺸﻒ
ﺭﺍ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﺍﺯ
(ﺳﺮّ ﻗﺪﺭ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺯ
ﺭﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺭه ﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﭼﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭼﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﻤﻪ ﻭﺍﺻﻞ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻘﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ ﮐﺸﻒ
ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩ.
ﻣﻔﺼّﻞ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﺸﻒ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ولیّ ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻔﺼّﻞ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺑﭽﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻭﻝ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻏﺎﺋﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻭﻡ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻧﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ سوء  ﻡ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﻓﻮﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
.ﻧﻌﻤﺘﻰ ﻳﺎ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺿﻤﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻗﺪﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻫﺎ، ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺴﻤﺖ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻮﻉ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻫﺎ، ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺯ ﺟﻬﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ،ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻟﺪﻧﻰ،ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﮐﻤﻚ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ،ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﺁﻨﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﺑﺸﺮ،
ﻭ ﮐﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻋﺼﻮﺭ،
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺟﺎﻣﻊ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﻫﻞ ﮐﺸﻒ
ﻭ ﺍﺯ ﻋﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻃﻠﺎﻋﺶ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻪﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﮑﻤﺖ
( ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻪ
ﺍﻗﺘﻀﺎ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﺒﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺕ
ﺑﮑﻤﻚ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﻳﺄس ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻣﻮﻟﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺫﺍﺕ ﻭ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﻣﺴﺘﻌﺪ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭؤﻳﺖ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮپس ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ،ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ .
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺁﻳﻨﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ . ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺑﻰ ﺃثر ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﻨﻌﮑس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻢ ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﻭ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻃﺮﺍﺯﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ،ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺻﻞ ﻫﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺁﺭﺯﻭ
ﻭ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻭﺍﺻﻞ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺍﺻﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻃﻠﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻏﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺪ
ﺃﮐثر
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺁﺧﺮ حجّ،ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻭﺍﺟب ﺁﺧﺮحجّ
ﮐﻌبه
اﺳﺖ،ﻋﺪم
اﺟﺮﺍﻯ ﺁن
ﺒﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪه
ﺘﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻗﺒﻠﻰ حجّ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻄﺎﻯ ﻋﻤﺪﻯ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻬﻢ
ﺯﺩﻥ ﻋﺎﺩﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﺻﻞ
ﻋﺮﺷﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ عَدَم
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ،
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺩﻟﻴﻞ عَدَم
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻭ،ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ،ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ علیّ
ﺭﻏﻢ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﺴﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ . ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ .
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﻭﺵ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻡ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﻴﻢ .ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺴﺖ،ﺗﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎﻓﺖ . ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺁﻥ
ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺣﺘﻰ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻦ ﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﭼﻪ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺫﺍﺗﻰ،ﺑﭽﻪ
ﻧﻘﺶ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﮐﺎﺭﺵ ﺑﮑﺠﺎ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﮐﺸﺮ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺑﺸﺮ،ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭﻣﺴﺘﻰ
ﺑﻰﺧﺒﺮﻯﻫﺴﺘﻨﺪ.

M043

ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ

ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﻓﺺّ
یا (نگین ﻧﻮﺣﻰ)
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﺃﻫﻞ حقّ.
ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﻣﻘﻴّﺪ ﮐﺮﺩﻥ
حقّ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ،ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻤﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﻨﺰﻳﻪ
ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ حقّ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﺎﺹ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎی
ﻔﮑﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ،ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ حقّ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻯ،ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘﻞ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺸﺮ
ﻫﺴﺖ. ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ عَدَم
ﻣﺎ سوء  ﺍﻩ
ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
را ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﺨﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻫﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ، ﻫﻢ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﮐﻮﺭﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻢ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ بحقَّ،ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ،
ﻳﺎﺟﺎﻫﻞ ﻳﺎ
ﺑﻰ ﺍﺩﺏ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻨﺰﻳﻬﻰ
ﺑﻐﻠﻂ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣثلا
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ولیّ
ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮐﻪ ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﺂﺭاء
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﺯ
ﺑﻰ ﺍﺩﺑﻰ
ﺑﺎﺩﻋﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺳت ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺮﻓﺎ ﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻬﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﺟﺴﺎﺭﺕ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ولیّ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒوﻠﻴﻚ ﻭ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺑﺪﺭﻙ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ به اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﭼﻴﺰﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻳﻚ
ﻣؤﻣﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺘﻨﺰﻳﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺰﻧﺪ،ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺴﺒﺘﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﻭﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻨﮑﺮﺍن ﻨﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻘﻂ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ،ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻔس ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﺎ ﮐﻤک ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺘﻨﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻮدﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ،ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﺖ . ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻧﺴﺒﺖ به
عقاﻳﺪ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻴﻤﻪﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﻋﺼﺮ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻘﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪه
اﻧﺪ، ﻭ
ﺑﻨﻈﺮﺍﺗﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻮﺩ،ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻭﻣﺘّﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﮑس ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻣﻠﻔﻮﻇﺎﺕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺷﺮﻉ ﻭ ﮐﺘﺐ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
کاﻣﻠﺎﻥ،ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﻋﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ، ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﻭ ﺍﺧﺺ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻭﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ،ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪه اﻯ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻇﻮﺍﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻫﻴﭻ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻮﻡ ﻭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺼﻮﺹ ﺁﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ولیّ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺧﺎﺹ،ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺍﺧﺺ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻈﺮﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺧﺺ
ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ،ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩی لاﻫﻮت
ﻤﺠﺎﻭﺭ
ﻫﺎﻫﻮت ﻮعَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺑﻔﺮﺽ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ . ﭘس ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﮐﺴﺒﻴّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ،ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺮ ﺣﺪّ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣثلا
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﭼﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺭ ﻓﻬﻢ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ولیّ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻃﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ( ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ) ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻣﺒﺪﺃ
ﻭ ﻏﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺃﺻﻞ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ (
ﺧﺪﺍ ﺧﺎﺭﺝ) ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍ ﻓﻘﻂ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﺴﺖ.
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚﻭﺍﺻﻞﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﻓﻬﻢ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺷﺮﻁ
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ
ﻟﻴﺎﻗﺖ ﺩﺭﻙ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺮﺗﺮ
. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻟﻴﺎﻗﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ( ﻓﻬﻢ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺣﺴّﻰ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺁﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ،ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﻣﺨﺼﻮﺻﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻧﻪ
ﺟﺰﻣﻰ ﻭ ﺑﺸﮑﻞ
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺑﻴﺎﻥ (ﺣﺪﻭﺩ)ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻤﻞ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻘﻴﻴﺪ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻗﻴﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﮑﻞ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ،ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻭ
ﭘﻬﻠﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ،ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﻯ
ﺑﻨﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ،ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ .
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺵ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻟﻔﻈﻰ ﺍﻭﻫﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﮔﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻟﻔﻈﻰ، ﺟﺰ ﻗﺸﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻔﻬﻢ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. پس  ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ،ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﮔﺮ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺮﺽ،ﺑﻪ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ،ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺧﻠﺎﺹ ﺷﻮﻳﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﺗﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻃﻦ
ﺑﻴﻨﻰ،ﺩﺭ
ﺧﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ،ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ . ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻌﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ،
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﻭﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺮﻩ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺍﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒی
ﻘﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻔﻬﻢ ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺿﺨﻴﻢ
ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺭﻡ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﮐﺴﺒﻴّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻭ،ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی هست.
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ،
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ،ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺃﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣثال ﺣﻠّﺎﺝ
ﺩﺭﺳت
اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺣﺎطه
اﻯ ﺑﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺩه اﻯ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ،ولیّ
ﻣﺮﺩﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﮐﻪ (ﻣﻦ
ﮐﺎﻥ ﺍﻋﻤﻰ،
ﻓﻔﻰ ﺗﻠﻚ
ﺍﻋﻤﻰ). ﭘس ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ،ﺍﻭﻟﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺗﺮﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭ
ثاﻧﻴﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳفه
اﻟﻬﻰ،ﺿﻤﻦ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎﺹ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻣﺬﻫﺒی
ﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ ﺑﻴﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺣﻀﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺧﻠﻖ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺣﻘﻮﻕ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﺎﻝ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ،ﻭﻭﻗﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻊ ﺫﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻓﻬﺎ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺧﻠﻖ
ﺭﺍ،ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻫﺎﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻈﻮﺍﻫﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻉ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﺭﻭﺵ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎﻧﺠﺎﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﻳﺎ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ . ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﻋﻤﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ،ﻋﻤﻞ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺷﺒﻴﻬﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﻚ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮپس
ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻤﻞ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻳﻚ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻣثلا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﭘس ﺗﺸﺒﻴﻪ،ﻫﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﻋﻤﻞ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳت ﻮﺷﺮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺯ ﻋﻤﻞ
ﺻﺤﻴﺢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ، ﺟﻤﻊ
ﺑﻴﻦ ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺍﺟﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳت ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻳﻚ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﮐﻠّﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﻠّﻰ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻓﺮﺩ ﺍﺯ ﻧﻔس ﺧﻮپس
ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ،ﺣﺎﻝ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ولیّ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭﻣﺸﮑّﻠﺎﺕ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﺟﻤﺎﻟﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ . ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻔس
،ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﺟﻤﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺪﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ . ﭘس
ﺤﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺟﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻯﻣﻄﻠﻖ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ،
ﺑﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮐﺮﻡ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ،
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ نَفس
ﺧﻮﻳش ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﻭ
(ﻣﻦ ﻋﺮﻑ ﻧﻔﺴﻪ
ﻋﺮﻑ ﺭبّه )
گفته اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺳﻨﺮﻳﻬﻢ
ﺁﻳﺎﺗﻨﺎ ﻓﻰ
ﺍﻟﺂﻓﺎﻕ ﻭ ﻓﻰ ﺍﻧﻔﺴﻬﻢ،ﺣﺘّﻰ
ﻳﺘﺒﻴّﻦ ﺍﻧّﻪ
ﺍﻟﺤﻖ. ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺁﻳﺪﻫﺎ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻬﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﺒﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮ
. ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺁﻓﺎﻕ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺨﻮﺩﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺣﺪسﻭﺍﻟﻬﺎﻡ.
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻔس ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻫﻢ حقّ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ حقّ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﺟﺰ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﭼﻮﺏ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ناسوتی   ﺕ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﺩﺭ
ﺑﺮچه
ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺒﺮﻭت اﻭﻝ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻣﺮﮒ ﺩﻭﻡ،ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ،ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﺻﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﻭ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺟﺎﻯ
ﺍثباﺕ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺒﺮﻯ
ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻢ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس،ﻭ ﺟﺴﺘﻦ
ﻧﻔس ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻤﻚ
ﺑﻔﻬﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻢ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ
(ﻭﻫﻢ) ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻡ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺳﺮﺧﻮﺩ ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻭﺗﻮﺭﻡﻋﻠﻤﻰﻭﻟﻔﻈﻰﻭﺫﻫﻨﻰﻭﻓﻠﺴﻔﻰ.

ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻧﺸﺎﻥ
ﮔﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻭﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺒﻮﻝ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺒﻮﻝ
ﺑﻌﺪﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺟﻠﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻦ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻫﻢ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﻫﺪﻑ . ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﻓﺖ ولیّ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮپس ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﺶ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻧﻤﺎﺯ (ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮس وﻧﺎﻡ
ﻫﺎ)ﻭﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﮐﺴﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺧت ﺒﺎﻃنی
ﺘﺮ ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ حَقّ
اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣثلا
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰﺑﮕﻮﻳﺪ
ﭘس ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺧﺪﺍ حَقّ
اﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﺎ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺩﺭﺩ ﺷﺪﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ سوﺯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﮒ
ﻭﺑﺤﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﺁﻥ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮﮒ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﻫﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﺎﻣﻦ ﺣﻔﻆ ﺁﻥ (
ﻭﺟﻪ ﺭﺑّﻰ)
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ،ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺯﻯ
ﻟﺎ ﻳﺒﻘﻰ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﻪ ﺭﺑّﻚ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ .ﻭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ الهی
ﻮﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﺩﻟﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻝ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻧﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ . ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻝ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻳﻦ نَفس
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭﺩﺭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻫﺎ ﻭ ﻫﺮ ﻃﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ . ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﺗﻤثیل
ﺑﻌﺪﻯ،ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺨﺎﻃﺐ،ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻒ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﻧﻮﻳﺴﺪ،ﻓﻤﺎ
ﺭﺑﺤﺖ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻬﻢ .
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺕ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻗﻄﻌﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩ،ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻮشه اﻯ
ﻣﺤﺎﺻﺮه ﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻨﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻓﺮﻕ
ﻋﺎﻗﻞ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﺑﻰ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس محمّدﻳﺎﻥ
ﻭ ﻗﺎﺋﻤﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺷﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻳﮋﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،که
ﺘﺠﺎﺭﺕ سوء  ﺩ ﺑﺨﺸﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
،ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﺍﻭ
ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ .
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ،ﻭﮐﻴﻞ
ﻭﻣﻄﻠﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﺗﺴﻠﻴم ﻨﺸﺪه
اﻧﺪ ﻭ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺩﻝ ﺑﺎﺧته
اﻧﺪ.ﮐﻪ (ﺍﻟّﺎ
ﺗﺘّﺨﺬﻭﺍ ﻣﻦ
ﺩﻭﻧﻰ ﻭﮐﻴﻠﺎ) . ولیّ
محمّدﻳﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﺍﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻭ
ﺍﻧﻔﻘﻮﺍ ﻣﻤﺎ
ﺟﻌﻠﮑﻢ
ﻣﺴﺘﺨﻠﻔﻴﻦ
ﻓﻴﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻔﺎﻕ ﻭ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺍﺯ(ﻧﻔﻖ)ﻭ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. که
هرﭼﻪ ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ سوء  ﺩ
ﺑﺮﺩﻧﺪ،ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻗﺘﻀﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﻔﺎﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻳﻮﻡ ﻧﺤﺸﺮ
ﺍﻟﻤﺘّﻘﻴﻦ
ﺍﻟﻰ
ﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻓﺪﺍ،ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن اﮐﻨﻮن
ﻮﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ .

ﺩﻋﻮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ بحقَّ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻙ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ .
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ولیّ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ ﮔﻔﺘﻦ
ﺩﻋﻮﺕ حقّ،ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺣﻴطه
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻦ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ .
ﭘس ﻋﻤﻞ ﺃﻫﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻋﻠﻢ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﺮﻳﺐ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﺑﺸّﺮﺍﻟﻤﺨﺒّﺘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺁﺗﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺨﺒﻂ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺨﺒّﻂ ﻭ
(ﻮﺍمانده ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺑﻨﻔس ﺧﻮﺩ،ﻋﮑس
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻳﺎﻥ
ﺗﺼﻔﻴﻪﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺍﺭثاﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ ﻭ
ﺑﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭ
ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮ ﻭ
ﺗﻨﺒﻞ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺨﻴﻞ ﺩﺭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺎﺭﻗﻴﻦ
ﻣﺘﻤﺮّﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﻣﻌﻠﻢ
ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ ﺩﻭ
ﺭﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺗﻤﺮّﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ،ﻭﻧﻴﺰ
ﭼﻪ که کاﻓﺮ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘی
ﺒﻬﺘﺮﺍﺯ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻭﻣﺎﺭﻗﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺟﺰ
ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﻫﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﮔﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﮐﻮﺭ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻢ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ محمّدﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ،ﺑﺎﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ
ﻗﺎﺋﻤﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺷﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ،(ربّ
ﺯﺩﻧﻰ ﻓﻴﻚ
ﺗﺤﻴّﺮﺍ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .
ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ ﺩﺭ
ﻃﻠﺐ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺍﺯ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺮﺕ ﻋﺮﺷﻴﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﮔﻴﺠﻰﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻰ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺮﮐﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ،ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺠﻠﻮﺗﺮﻫﺎ،ﻭﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
. ﺍﻣﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﻗﺎﻃﺮ
ﺩﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ
ﺁﺳﻴﺎﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ،ﮔﺎﺭﻯ
ﻃﺎﻏﻮت هاﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐِﺸﻨﺪ،ﻭ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﻤﺎﺋﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻓﺮسوء  ﺩﻩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻌبه ﺮﻓته
اﻧﺪ، ﻭلی ﺴﺮ
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ
ﮐﻌبه
ﺮﺍﻧﺪﻳﺪﻧﺪ.

ﭘس ﻧﺠﺎﺕ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻥ،ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮔﺬﺭﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ،ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ،ﻭ ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣثلا
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ،(علیّ
ﺍﻟﻬﻰ) مرتضی ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻇﻠﻢ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺣﺘﻰ ﻇﻠﻢ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﻇﻠﻢ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻧﻮﺡ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻃﻠﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺨﺸﺶ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﻋث ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﻧﻪ ﺑﻨﺪﻩ
ﺍﻭ.ﺑﺎﻋث ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻇﻠﻢ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
(ﺗﺒﺎﺭ) ﺗﺒﺮﺋﻪ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﻧﺴﻞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪﺣﺮﻑ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ
ﺩﺭﺳت ﺒﺎﺷﺪ .
ﻧﺠﺎﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺭؤﻳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻞ شیئ
ﻫﺎﻟﻚ،ﺍﻟّﺎ
ﻭﺟﻬﻪ،ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ
ﺯﺍﻳﻞ ﺷﺪﻧﻰ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺷﻬﻮدرب
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺑﺸﺮ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺟﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺑﺪی ﺒﺮﺳﻴﻢ .
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻫﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺷﻴاء
ﻧﻴﺴﺖ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺑﺪﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﺠﺎب
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ،ﻏﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻈﻤﺖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻫﻢ ﺍﻧﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭؤﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﭘس
ﺍﮔﺮ ﻫﺪﻑ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﻋﮑس عَدَم
ﻧﻴﺰ ﻭﺣﻮﺩ
ﺍﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮپس
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﭼﺮﺍ
ﻣﺎ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﻴﻢ ؟ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﻊ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﭽﺮﻳﻢ .

M044

ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ در روح

ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎ،
ﭼﻨﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺍﺭﻳﻢ .
(ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﮑﺎﻧﻰ) ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ .
ﻭﻳﺎ (ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻤّﻰ) ﮐﻪ
ﺍﺯﮐﻤﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺍﻣﺎ (ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍع ﻴﺎ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻓﺮﺩی ﺒﺎﺷﺪ . ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺭﺍﺗﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.
ﻣثلا ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ ﻳﺎ
(ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ) ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ،ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﮐﺴﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﺎﻓﻰ،
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺳﻤبوﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺪﺍﺭﺍﺕ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺳﻴّﺎﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﻴﺎﺭﻩ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﻫﻔﺖ
ﻣﺪﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺳﻴّﺎﺭﺍﺕﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻧﺎﻣﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺪﺍﺭﺍت
ثوﺍﺑﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺪ ﺍﻗﻞ ﻣﺠﻤﻮعه
هائی ﺷﻤﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺩﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻋﺮﻓﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﺎﺑﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻔﻮس ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩند ،
وﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ،
ﻭﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪه اﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺮﺍﺗﺐ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻣثلا ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭ
ﺳﻴّﺎﺭﻩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻳﺎ
ﻣﻨﺰﻟﺘﻰ ﻋﻘلی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻣﺨﺼﻮﺹ می
ﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﺳﻴّﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻘﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﺩﻣﻰ ﺑﻨﺰﺩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷند.ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺴﻢ،ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﮑﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ ﺟﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﺴﻴّﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺴﺘﺎﺭه اﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻄلیموﺵ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ناسوتی
ﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ،ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺃﻫﻮ
ﺭﺍ،ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻓﻠﺎﻙ
می ﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﻫمه اﻳﻦ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻘﺼﺪ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ،ﻣﻘﺎﻡ
نَبیّ ﺍﺩﺭﻳس ﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻔﻠﻚ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ برای
،ﻳﺎ سوء
ﻣﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﻚ ﺍﺩﺭﻳﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻧﺠﻮﻡ ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺍﻓﻠﺎﻙﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﻭ ﻫﻔﺖ ﻓﻠﻚ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻔﺖ
ﻓﻠﻚ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ،
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻓﻠﻚ
ﺍﺣﻤﺮ ﻭﻓﻠﻚ
ﻣﺸﺘﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﻚ ﮐﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﻓﻠﻚ ﻣﻨﺎﺯﻝ
ﻭ ﻓﻠﻚ ﺍﻃﻠس ﺑﺎ
ﻓﻠﻚ ﺍﻟﺒﺮﻭﺝ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻓﻠﻚ
ﮐﺮﺳﻰ ﻭ ﻓﻠﻚ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻤﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﻓﻠﻚ
ﻓﻮﻕ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎ،ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﺒﻴّﻦ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺵ محمّدﻯ،ﺑﻨﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﻣﻘﺮﺭ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻤثیل ﺑﺎﻓﻠﺎﻙ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﻠﺎﻙ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻢ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺳت ﻨﻴﺴﺖ، ﺍﻣﺎ
ﻫﻔﺖ ﻓﻠﻚ ﺗﺤﺖ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻓﻠﻚ ﺯﻫﺮﻩ
ﻭﻓﻠﻚ ﮐﺎﺗﺐ ﻭ
ﻓﻠﻚ ﻗﻤﺮ
ﻭﮐﺮﻩ ﺃثیر
ﻭﮐﺮﻩ ﻫﻮﺍ
ﻭﺳﭙس کره ﺁﺏ
ﻭﮐﺮﻩ ﺧﺎﻙ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺍﻫﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﻓﻠﻚ ﺯﻳﺮ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻌﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ،ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺰولیّ
ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻋﮑس ﺣﺮﮐﺖ
ﺻﻌﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺧﻮﺩﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻓﻠﻚ
ﺷﺸﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ سوﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﻓﻠﻚ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯﻧﻴﺴﺖ،
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺎﮐﻰ ﻭناسوتی
ﺗﻰ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻓﻠﻚ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﺩﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺎلاتر ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺭﺍ،ﻗﻄﺐ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻪ
ﺍﺩﺭﻳس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤثیل ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺩﺭﻳس ﺭﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻄﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﺬﺭﮔﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﺎﻡ
ﺍﺩﺭﻳس ﻫﻢ
ﺗﻤثیل ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭس ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﻯ ﺭﺍه
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻘﺪﻳس ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺁﻥ،ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﻚ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﺁﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻧﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺕ. ﻭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻫﻢ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻤثّل ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻗﻄﺐ کره زمین ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﺭﺷﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳
ﻧﻔﺮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟک وﺍﺻﻞ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺃﻧﺘﻢ
ﺍﻟﺄﻋﻠﻮﻥ،ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻌﮑﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻫﻢ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ،ﻭﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ محمّدﻯ،ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺩﻭ قُرّه
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺨﻮﺭﺷﻴﺪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻗﻄﺐ ﺍﻣﺎﻡﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ولیّ
محمّدﻳﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﻢ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻭ ﺑﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻢ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻔﻬﻮﻡ( محمّدﻳﺎﻥ)
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻫﺮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﭽﻨﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﻏﺰﺍﻟﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ،ﻭﻳﮑﻰ
ﻫﻢ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ محمّدﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻣﻦ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ،ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻧﺎﻡ
(ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ) ﻣﻴﺪﻫﻢ،
ﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ محمّدﻳﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ،محمّد
ﻫﻢ ﻧﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﺸﻴّﻊ،ﺑﻪ
ﺫﮐﺮ ﻡ ﺡ ﻡ ﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﻨﺎﻡ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ . ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ولیّ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻧﻮﺭ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ، ﻭ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﻭﺵ
ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
که ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺨﺺ
ﺣﻀﺮﺕ محمّد
ﺑﻦ
ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ،ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺁﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ .

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻓﻠﻚ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ،
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻫﻢ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ . ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﺗﺤﺖ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﮐﻪ ﺳﻬﻞ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﻚ ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﻘﻤﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﻚ ﻫﻮﺍ
ﻳﺎ هَوَس
،ﻭﻫﻮﺍﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﻚ ﺁﺏ ﻳﺎ
ﺣﻴﺎﺕﻧﺒﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﻫﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﻚ ﺧﺎﻙ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻣﺎ ﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪه
اﻳﻢ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﻢ ﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،که
هماﻥ ﺭﻭﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺑﺪﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﻭ ﻋﻠﻒ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪه
اﻳﻢ،ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻣﺪه
اﻳﻢ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻗی ﺒﻤﺎﻧﻴﻢ
. ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺑﺎ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎی
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺟﻬﻨﻢ ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّت
ﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻋﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
(ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻌﮑﻢ،
ﻟﻦ ﻳﺘﺮﮐﮑم
ﻮﺍﻋﻤﺎﻟﮑﻢ)
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻴّﺖ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﺭ ﺷﮑﻨﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ . ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻳﺎﻓته اﻧﺪ، ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ،ﮐﻪ
ﺩﻝ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐَﻨﺪه اﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ثرﻭﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺎ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ولیّ
ﻣﻊ ﺫﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻧﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻓُﺺّ ﺍﺩﺭﻳﺴﻰ،ﻃﻠﺐ
ﻋﻠﻢ ﻣﮑﺎﻧﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻋث
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺴﺎﺯﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎ ﻋﻤﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺁﻧﻬﻢ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﮑﺎﻧﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ،ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ،ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺟﺰ
ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻓﺰﻭﻧﻰ ﭼﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس
،ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ هَوَس
ﺧﻮﺩ،ﺳﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻠّﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﻗﻄﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﻧﺰﺩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻳﺎ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻳﺎ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ .
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻝ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﻌﺪ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﻠﻢ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ
ﮐﻬﻨﻪ،ﻭ ﺍﺯ ﺭﺩﻩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ .
ﺣﺘﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ،ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺣﻴﺮﺕ ﺯﺩﮔﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺘﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﺁﻣﺪﻩ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻠﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻋﻠﻤﺎ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﺎﺋﻚﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺘﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﻗﻄﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ،ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺳﻠﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻄﻠﻖ (علیّ ﺃعلیّ
) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺑﺸﺮ
ﻣﺎ،ﻓﻌﻠﺎ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﻧﺎﺋﻞ
ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻓﻘﻂ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﻯﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺋﻞ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻥ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯﺁﻥ ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ،ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ،ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦﻣﻘﺎﻡﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟﺮﺣﻤﺎﻥ
علیّ
ﺍﻟﻌﺮﺵﺍﺳﺘﻮﻯ.

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻳک اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺰﻣﺎﻥ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺵ ﮔﻔﺘﻪ،ﻭ
(ﺭﻔﻌﻨﺎﻩ
ﻣﮑﺎﻧﺎ
ﻋﻠﻴّﺎ)،ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ (ﺍﻧّﻰ
ﺟﺎﻋﻞ ﻓﻰ
ﺍﻟﺄﺭﺽ ﺧﻠﻴﻔﻪ)،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،بحقَّ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺒّﺮﻯ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎ حقّ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻠﺎﺋﮑﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ
ﮔﻔﺖ،ﭼﺮﺍ ﺑﻪ
ﺁﺩﻡ،ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻡ،ﺳﺠﺪﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻯ؟
(ﺍﺳﺘﮑﺒﺮﺕ ﺍﻡ
ﮐﻨﺖ ﻣﻦ
ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ؟)
ﺁﻳﺎ ﺑﻨﺎحقّ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﮐﺮﺩﻯ،ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ بحقَّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻳﺪﻯ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻠﺎﺋﮑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﻭﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ راه
ﺳﻠﻮﻙ،ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻤّﺎﻝ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﮐﻪ بحقَّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻠﺎﻓﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺩﻡ،ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ، ﻳﻚ
ﻋﻠﻮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺫﺍتی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳت که ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ بالقوّه
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻧﺴﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺎﻟﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺫﺍﺗﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺪ.ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.
ﻣﺸﺮﻭﻁ ﺑﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﻠﻮّ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻋﻠﻮ،
و(ألیویشن) ﺁﻧﻬﺎ
ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻋﻴﺎﻥ
ثاﺑﺘﻪ،ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ، ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺫﺍﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ،ﺑﻮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ
ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﻧﻴﺎ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ،ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ،ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺴﺐ ﻧﺸﺪﻩ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻫﺎﻳﻢ،ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﻭ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻫﻢ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫﻢ
ﻣﻘﺪ س ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻟﺎت
اﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺧﻮپس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺍﻋﻴﺎﻥ ثاﺑﺘﻪ،ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ علیّﺍﻟﻠﻬﻰ
غیر مرتضوی
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﻗﻄﺐ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺸﻬﻮﺩ
ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﻌﻨﻰ (ﻣﺎ
ﺷﻤّﺖ ﺭﺍﺋﺤﻪ
ﺍﻟﻮﺟﻮﺩ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻋﻴﺎﻥ ثاﺑﺘﻪ
ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻓﺮﻳﻔﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎﻋﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ.ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺁﻧﻬﻢ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭه اﺵ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻓﺴﻮس ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺴﻮس ﻭﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ .

ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻋﻴﺎﻥ ثاﺑته
ﻮ ﺑﻤﻌﻨﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐثرﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭ
ﻋﻴﻦ ثاﺑﺖ
ﺟﻤﻊ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﻗﻮﻝ ﺍﺑﻮ ﺳﻌﻴﺪ
ﺧﺮﺍﺯ
ﮐﻤﻚﮔﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ،ﻫﻮ
ﻟﺎﻫﻮ ﻭ ﺍﻧﺖ
ﻟﺎ ﺍﻧﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ،ﮐﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ،ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ
ﻭﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ .
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﻫﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭﻣﺘﺸﺒّﻪ
ﺑﺮبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ، ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺮﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ،ﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺧﺪﺍﺍﺳﺖ ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻔﺮض ﻤﺤﺎﻝ،
ﺍﮔﺮ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ، ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻰ ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﻮﻧﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻯ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﻢ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﻋﻈﻤﺖ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ الهی
ﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻮﻝ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺧﺰﻳﻨﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ،ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺮﺯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﻣﺮﺯﺭﺳﻴﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺭﺣﻤﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻠﺰﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺎ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ.ﺁن
ﭽﻨﺎﻥ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺷﺮﻁ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺂﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ،ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮن ﺘﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﭘﻠّﻪ
ﻭﻣﺪﺍﺭﺝ ﺩﺳت
ﻨﺪﻫﻨﺪ ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻢ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ . ﺣﺘﻰ ﺑﺎ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻧﺰﻭﻝ ﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺯﻟﻰ ﻧّﺎ
ﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻧّﺎ ﺍﻟﻴﻪ
ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻴﺦ ﺭپس
ﻣﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﻧﺰﻧﻴﻢ،ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻴﻢ، ﻭ ﻫﻢ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﻳﻢ.
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺮﺍﺯ
ﺩﺭ ﻓُﺺّ
ﺍﺩﺭﻳﺴﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺟﻤﻊ
ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ .
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺮﺍﺯ،ﮐﻪ (ﻫﻮ
ﻟﺎ ﻫﻮ ﻭ ﺍﻧﺖ
ﻟﺎ ﺍﻧﺖ) ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻫﻢ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺟﻤﻊ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ،ﻳﻚ ﺭﻭﺵ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﻨﺘﺰ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻧﻔس ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ. ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﺍﺻﻞ ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ،ﻭ
ﭼﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻟﻦ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻢ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺑﺸﮑﻞ ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻭ
ﺳﻨﺘﺰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺗﺰﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗِﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺁﻧﺘﻰ
ﺗِﺰ ﺁﻥ ﮔﺮﺩﺩ.
ﭘس ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻧﺘﻰ ﺗِﺰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ .
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﺮ
ﺗﺰ ﻭ ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺁﻥ،ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ ﺁﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﺳﻨﺘﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺳﻨﺘﺰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﺘﺰﻫﺎ
حقّ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﺰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ . ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻢ ﺗﺰﻫﺎ ﻭ ﻫﻢ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰﻫﺎ ﻭ
ﻫﻢ
ﺳﻨﺘﺰﻫﺎ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﻫﮕﻞ
ﺍﺳﺖ،ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺻﻴﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺳﺖ ﺯﺩ،ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺳﻴﺪ. پس
ﺟﻤﻴﻊ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺁﺧﺮ،ﻳﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻳﻚ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻃﺮﺩ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺰ
ﺧﺪﺍ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻃﺮﺩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺸﮑﻞ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ
ﺭﺍ،ﺩﺭﻫﻢ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻔس ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﺪﺍﻳش
ﺮﺍﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ناسوﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﻧﻔس ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻝ،ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﺸﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﺸﻢ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ .
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻪ ﭼﺸﻢ ناسوتی
ﺗﻰ،ﻭﻧﻪ
ﭼﺸﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﭼﺸﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﭼﺸﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﻮ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ .
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﺸﻢ
ﺟﺴﻤﻰ ﺭﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﺸﻢ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻢ
ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ،ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭش ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻓﻌﻠﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻓﻮﻕ ﻋﺮﺵ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،نه
الله ﻭ ﺍﻟﻪ
ﻣﻄﻠﻖ . ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﺭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺻﻔﺖ
ﻋﺸﻖ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺮﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫم
ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﻫﻦ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ .
ﭼﻮﻥ ﺫﻫﻦ
ﺻﺤﻨﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
،ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ولیّ می
ﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺖ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ .
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻗﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪﻯ،ﺑﻨﺎﻡ
(عدد ﻳﻚ) ﮐﻪ
ﻣثلا ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩ؟
ﺍﺭﻗﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻴﻚ ﺑﺮﺳﻴﻢ ؟
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻫﻢ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻣثلا ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﻣﻠﺤﻮﻅ
ﺳﻄﺢ ناسوتی ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺣﮑﻢ
ﮐثیر ﻭ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺍﻣﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻫﻴﭻ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ،ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
مُقدّس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺷﺮﻑ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻮﻋﻴّﺖ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺩ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺮﻳﻒ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ، ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻫﻴﭻ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﻋﺪﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻣﺎ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺣﺶ
ﮐﻨﻴﻢ؟
ﻭﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺁﻥ
ﺩﻝ ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ؟
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﮑﻮﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻮﺭ
ﺑﻤﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﺰﻧﺪ. ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ،ﮐﻪ بالقوّه
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺣﺘﻰ حقّ
ﻣﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﺎ
ﺗﺮﻗّﻰ
ﻳﺎﺑﻴﻢ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ؟ ﻭ
ﺑﺸﮑﻢ ﻭ
ﺃﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ولیّ
ﺑﺎﻟﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺭﺍ،ﺧﺎنه اﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ الهی
کرﺩﻩ، ولیّ
ﺍﻧﺒﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺍﺯ ﮐﺴﺒﻴّﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ؟
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺧﻮپس
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻫﺎﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﺟﺒﺮﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻳﻢ.ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻂ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ جمعی ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺎ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮐثرﺍﺑﮑﻠّﻰﻏﻠﻂ ﻣﺴﻤﻮﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﭘس
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺫﺍﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻋﻢ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ( ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ (ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺪﻣﻰ) ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺪﻣﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﻭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﻳﮑﻰ
ﺁﻧﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻳﺎ
ﺑﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺑﻰ ﻭ ﺷﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻴﺮ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﺴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺪﻣﻰ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ حقّ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻋﺪﻣﻰ ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ(ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻄﺮﺩ)ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺪﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﻗﺖ ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﻬﺎ(ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﮑﺴﺐ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺂﻥ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻭ ﻏﻴﺮﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺪﻣﻰ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺁﻥ،ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ حقّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺗّﮑاء
ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
حقّ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻭﺳﻴله
ای ﺒﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ . ولیّ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ،ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ عَدَم
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﻚ
ﻋﺪﻣﻰ ﺭﺍ ﻗﺎﺋل
ﺒﺎﺷﻴﻢ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺷﮑﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﻨﻰ عَدَم
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﺪﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﺪ
ﻫﻤﻄﺮﺍﺯ ﺧﻮپس،ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ حقّ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻘﻌﻰ ﻭ حقّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎس ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﻋﺪﻣﻰ
ﻭ ﻫﻴﭻ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍﻫﻢ ﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻳﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺳﺎﻳﻪ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎس ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﻴﭻ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺻف
ﭽﻄﻮﺭ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ؟ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ
ﮐﻨﻴﻢ ؟ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ تقرّب
ﺑﻌﺪﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺯﻝ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺗﺒﻞ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﻧﺠﺴﺘﻦ
ﮐﻤﺎﻝ، ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩ ﺁﻟﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ . ﻭﺟﻬﻨﻢ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻟﻐﺖ
ﻟﻔﻈﻰ ﻟﺎﺗﻴﻦ
ﻳﻮﻧﺎنی
ﺠﻬﺎﻧﻮﻡ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺭﺍﺕ
گوهانوم
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﺍﺻﻞ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﮐﻴﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﺯﻟﻰ ﻣﻘﺮﺭ
ﺷﺪﻩ.ﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﭼﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥﻫﺴﺘﻴﻢ .
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺭﻓﻊ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﻋﺪﻣﻰ،ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺪﻣﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
بالقوّه ﻭ
ﺧﺪﺍپس ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻓﻊ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، پس  ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺭﺩ ﺑﻠﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﺷﻮﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻓﻮﺯﮔﻰ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺘﮑﻤﻴﻞ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺳﺮ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻘﺺ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﻓﻊ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎ،ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺭﻓﻮﺯﮔﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻓﻮﺯﮔﻰ
ﻣﺤﺼّﻞ ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﺷﺪ ﺩﺭ ﮐﻠﺎس ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺑﺸﺮ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﻠﺎﺋﮑﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺴخ هاﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺘﮑﻤﻴﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﻚ
ﻧﺴﺦ ﻋﻘﺐ ﺗﺮﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣثلا ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴاﻨﻰ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺴﺦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﺠﺪﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺒﺸﺮﻳّﺖ
ﻗﺪﻡ ﮔﺬﺍﺭﺩ،
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻰ
ﺑﺒﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎﻳن غاﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﻬﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ،ﺑﺰﻭﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﮔﺮﺩﺩ،ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺷﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﻓﺺّ
ﺍﺩﺭﻳﺴﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺬﺍﺕ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎپس ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻋﺮﻑ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﺮﻉ،ﻭ
ﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﺮﻑ ﻭ ﺷﺮﻉ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
عدﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻘﻂ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺎﻗﺺ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺳﻤﺎء
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﻭ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﻭﭘﻮﭼﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻝ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ.
ﻣﺬﻣﻮﻡ ﺑﻮﺩﻥ
ﺻﻔﺎﺕ،ﺧﻮﺩ
ﺑﭽﻨﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺗﺎ
ﻋﺪﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ حقّ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺸﺮ. ولیّ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺷﺮﻭﻣﺬﻣﻮﻡﻣﺤﺴﻮﺏﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ولیّ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺫﺍﺗﺎ
ﻋﺪﻣﻰﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪﻟﺬﺕﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘط ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮﻫمﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﻚ
ﺑﺠﻮﻳﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭘس ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺩﺭ ﻋﺮﻑ ﻫﻢ ﻓﻘﻂ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺎ ﻋﺮﻓﻰ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻫﺮﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺫﺍﺗﺎ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
. ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ، ﻫﻢ حقّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ . ولیّ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﺸﻮﻕ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. ﭘس ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺮ
ﺻﻔﺘﻰ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺍﺳﺖ،ولیّ ﺩﺭ
ﺳﻄﺦ ﻋﻘﻞ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ حقّ،
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ تَقذُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﻘﻞ،ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘل کلّی
، ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﻭﺻﻒ
ﻋﺎﻟﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺫﺍﺗﻰ
که ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﺑﺪ . ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﻉ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺟﻤﻊ ﻭﺩﺭ ﻋﻴﻦ
ثاﺑﺘﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺪﻣﻰ
ﻭﻧﻘﺼﻬﺎ ﺍﺳﺖ،که
ﺸﺎﻳﺴته
ﺘﺠﻠّﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻮ
ﻭﻟﺎ ﻫﻮ،ﺍﻧﺖ
ﻭﻟﺎ ﺍﻧﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻠﺎﺹ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﻭ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ،ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺳﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺷﺪﻩ،ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺑﻦ ﻗُﺴّﻰ
ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺮ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺍﺳﻢ،ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺫﺍﺕ ﺁﻥ
ﺍﺳﻢ،ﻭ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺁﻥ ﺍﺳﻢ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﺍﺳﻤﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ أسماء
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﭘس ﻳﻚ
ﺻﻔﺖ
ﻣﺬﻣﻮﻡ،ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺗﺎﺑﻊ ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺳﻢ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺻﻔﺖ
ﻣﺬﻣﻮﻡ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺗﻰ
ﺑﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗُﺴّﻰ ﻫﻢ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻗﺴّﻰ أسماء
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐثیر
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﺳﻢ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﺟﻤﻊ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺳﻢ (ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ)
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ . ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺃﺳﻤاء ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻫﺮ
ﺍﺳﻢ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻔﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺑﺮﺁﻳﻨﺪﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺻﻔﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﮑﻞ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﮐسی
ﺪﺍﺷﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺻﻔﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺻﻔﺖ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﻧﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ،ﻓﺪﺍﻯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺻﻔﺖ
ﺍﺻﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺻﻔﺖ
ﻋﻘﻞ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺻﻔﺖ
ﻋﺸﻖ ﮔﺮﺩﺩ. پس  ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﻗﺴّﻰ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ،ﻣﺸﮑﻞ
ﺭﺍ ﺣﻞ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻫﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ثاﺑﺖ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺍﮔﺮ
ﻧﻴﻚ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ،
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻠﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺫﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮔﺶ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ ﻭ
ﻣﺴﺦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺻﻔﺖ
ﺣﺮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثال ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺻﻔﺖ ﺣﺮﺹ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﮔﻰ ﻭﺳﮓ
ﺻﻔﺘﻰ،پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺳﮓ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﻫﻢ ﺳﻨﺦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺗﺶ
ﺑﺮﻭﺩ . ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ) ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ (ﺁﺏ
دنبال ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺟﺴﺘﻦاست) .

ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻧﺰﺍﻉ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﮐﺸﻴﺪﻳﻢ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻴﻄﺎﻥ،ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ سوء  ﮊﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍ
ﮔﻮﻧﻪ،ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺳﻤﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ .ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﻨﻢ،ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎ ﺍﻋﻢ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻧﻴّﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﻘّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭ
ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﻴﻢ، ﭼﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ.
ﺁﻧﻬﻢ
ﻃﺮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻬﻮﺩ محمّدﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ،ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻭﺗثبیت ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭعَدَم ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
، ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﺒﺎﺗﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉﺭﺍﺑﺮﺍﻯﻣﺎﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺗﺮی ﻮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﻴﺒﺎﺑﻴﻢ .
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﺗﻮﻃئه ها ﻭ
ﺍﮐﺎﺫﻳﺐ ﻭ
ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﺮﺗﻰ ﻭ
ثرﻭﺗﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﺮ
ﺣﺴب
اﺳﺘﺤﻘﺎﻕ، ﻭ
ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺗﺮﻗﻰ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﺮﻗﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﻭ
ﮐﺎﻓﻴﻪ،ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﻧﻌﻪ ﻭ ﺩﺍﻓﻌﻪ
ﻭﻣﺬﻣﻮﻡ ﺍﺳﺖ.ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻓﺮﺩ،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻭ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﺎ، ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ ﻧﻴّﺎﺕ
ﻣﺎ ﻣﻄﻠّﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﺴﻠﻂ
ﻫﺎ،ﺷﺮﻁ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﺴﻨﻪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺻﻞ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻴﻚ ﺷﻌﺎﺭ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣسّ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﺳﻠﻄﻪ
ﺟﻮﺋﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺮﻭه ﻫﺎ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ،ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺮﻗﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ . ﺗﺒﺎﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﻫﺎ
ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ
ﭘﻴﺸﮕﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﺮﻗّﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻏﻠﺐ
ﻫﻢ ﺩﻭﭼﺎﺭﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺧﻴﻠﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﺪﺕ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻄﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺯﺑﺎﻥ،ﻭ
ﻟﺬﺗﻴﮑﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺧﺮﻭﻯ ﺍﺳﺖ .
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺎﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩ حقّ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ، ﻭﻩ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻘّﺶ ﻣﻌﺰﻭﻝ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻳﻦ ﻓﻬﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻗﻠّﺎﺑﻰ ﻭﻧﺎحقّ
ﺩﺭ ﺗﺮﻗﻰ
ﺟﻮﺋﻰ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻧﺰﻧﻴﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺗﺮﻗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﻭﻳﻢ . ﻫﻤﻴﻦ
ﺑس ﮐﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﻳﭽﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮐﻨﻴﻢ . ﻭ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ حقّ
ﺭﻭﺵ محمّدﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻴﻢ .
ﮐﻪ ﺷﺮﻑ ﺍﻟﻤﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻤﮑﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺳﺒﺎبﺑﺰﺭﮔﻰﻫﻤﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩﮐﻨﻴﻢ.

M045

ما کجا
وخلیل الله کجا؟

ﺧﻠﻴﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻟﻘﺐ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻧﺸﻴﻦ
ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ،ﻭنیز
بمعنی ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ،ﻭیا کسی
که (ﺗﻚ ﺧﺎﻝ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ،ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺃﺏ
ﺭﻫﻨﻤﺎ،ﻭ
ﭘﺪﺭ ﺍﻭﻡ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻫﻨﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭ(ﺗﻴﺰﺍﺑﻰ)
ناب ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺗﺶ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮔﻠﺰﺍﺭ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻧﻴﺎ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﻪ
ﺍﻟﻘﺎب
اﻟﻬﻰ.ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ و ﺷیعه
که عنوانی ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻋﻨﻮﺍﻥ
ﭘﺪﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﺮﺩﺩ . ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻟﻐﻮﻯ
ﺧﻠﻴﻞ،ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺨﻠﻞ
ﻭ ﺧﻠﺎﻝ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﻓﺘﻦ،ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺨﻠﻞ ﻭﻧﻔﻮﺫ
ﺭﻧﮕﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺭﻧﮕﻴﻦ،ﻳﺎ
ﻧﻔﻮﺫ ﺍﻋﺮﺍﺽ
ﺩﺭ ﺟﻮﻫﺮ، ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻔﻮﺫ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﻣﮑﺎﻥ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،(ﺣﻠﻮﻝ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻔﻮﺫﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﻠﺎﻡ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﻦﻭﺭﺯﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺣﻨﻴﻒ،ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
بوده است.
ﮔﺮﭼﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ . ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺩﺭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدی
ﺘﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺭﻭﺡ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺭﺟﻌت ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻋﺎﻗﺒت
ﺪﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮاﻫﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻣﺮﮒ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﻮﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺭجعت ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔت
هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ، ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﮔﺬﺭﻯ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﺭﻳﻢ . ﭼﻪ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺠﻬﺎﻥ .
ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎی
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﻓﺺّ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺻﻔﺖ ﻭ ﺣﮑﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪی ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻃﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻧﻮ،ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ناسوتی   ﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﺎﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ حقّ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت ﻮ
ﻣﺤﺪثاﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﻣﻮﻡ ﺭﺍ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺤث ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ،ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻣﻪ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻣﺮﺣله اﻯ،
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻴﻄﺎنی
اﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ بالقوّه
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ حقّ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ . ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻃﺮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺼﻞ
ﻓﺮﺩﻯ،ﻳﻚ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﻧﺎﻗﺼﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ بالقوّه
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺩ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ،ﺫﺍﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺗﻮﺍﻧﺴته
اﻧﺪ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻙ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺻﻌﻮﺩ ﻭتقرّب ﺍﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰولیّ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺎﻗﺺ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺣﻠﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ تاریخی ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
، ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﺣﻠﻮﻝ ﻭ تقرّب
ﻭ ﺗﺨﻠﻞ ﻭ
ﻧﻔﻮﺫ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳن
هماﻧﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﺬﻣﻮﻡ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ حقّ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﻣﻮﻡ،ﺧﻮﺩ مُقدّس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻇﺮﻑ
ﻇﻬﻮﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺑﺪﻧﻬﺎی نوعی ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ، ﺗﺠﻠّﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻳﻦ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
وتولد ﻭ ﻇﺮﻑ
ﺑﺪﻧﻰ ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ ﻇﺮﻑ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ،ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ حقّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﻪ
ﺁﻥ ﻇﺮﻑ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻓﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﺮ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯﺑﺪﺍﻧﻬﺎﺑﺮﺳﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺧﻠﻴﻞ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،ﻭ
ﻫﺮ ﺧﻠﻴﻞ
ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ محمّدﻯ،که
ﺒﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺷیعه
ﻤﺤﻤﺪ،ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎن
ﺸﻌﺎﻉ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺟﺰ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻋﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ،ﻭ
ﻧﻔﻮﺫ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﻠﻔﻈﻰ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺤﺮﻓﻰ
ﺁﻥ،ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ،ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺭؤﻳﺖ
حقّ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻢ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺍﻯ حقّ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﺩﺭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
،ﺁﻧﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ،ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺑﻔﻬﻢ ﻭ ﺳﻤﻊ ﻭ
ﺑﺼﺮ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ،ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ حقّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﻌﺼﻴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺪﺭ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ،ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻴﺎﻥ
ﺧﻠﻴﻞ ﺍﻟﻠﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺣﺪﻳث
ﻗﺪﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،(ﻟﺎ
ﻳﺰﺍﻝ ﺍﻟﻌﺒﺪ
ﻳﺘﻘﺮّﺏ ﺍﻟﻰ
ﺑﺎﻟﻨﻮﺍﻓﻞ،ﺣﺘّﻰ
ﺍﺣﺒّﻪ، ﻓﺎﺫﺍ
ﺍﺣﺒﺒﺘﻪ، ﮐﻨﺖ
ﺳﻤﻌﻪ ﻭ ﺑﺼﺮﻩ( ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﺨﺴﺖ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻥ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
حقّ ﺩﺭ
ﺁﻳﺪ.ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻧﻔس ﻭﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺁﻥ،ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ،ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻟﻘﺐ
ﺧﻠﻴﻞ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺧﺪﺍ،ﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻠﻞ ﻭ
ﻧﻔﻮﺫ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺬﻣﻮﻡ ﺩﻝ
ﺑﺒﻨﺪﻳﻢ،ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ
ﻧﮑﺮﺩه اﻳﻢ. ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ محمّدﻳﺎﻥ،ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺍﻳﻦ
ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ . ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﺑﺎ ﮐﺸﺶ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻳﻚ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﺎ ﺗﺰکیه
اﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ،
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ،
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ.ﻧﻪ ﻣثلا
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ . ﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻘﺪمه اﻯ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺑﻔﻬﻢ
ﻣﻄﻠﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﭼﻨﺎﺕ
ﺗﺼﺮﻑ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﺮﻑ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺷﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺳﺖ . ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُسﺑﺮﺳﻴﻢ،ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﻭ
ﺑﻬﺎٴ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻳﻢ .

ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻏﺰﺍلی گفته
ﺍﺳﺖ،ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻈﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﻏﺰّﺍﻟﻰ
ﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻗﻰ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ،ﻭ
ﺳﻴﺮ ﺍﻧﻔﺴﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻞ،ﻣﻴﺴّﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺳﻴﺮ ﺍﻧﻔس ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ . ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺭﺍ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻴﺮ
ﺍﻧﻔﺴﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ (ﺍﻧﻄﻮﺍء ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ)،
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ . ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺁﻓﺎﻗﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺳﻴﺮ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮپس
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ . ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ بحقَّ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﭘﺎﻙ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ حقّ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍن ﺒﺸﺮﻯ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻴﺮ ﺍﻧﻔس ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﻌﺪ ﺑﺴﻴﺮ
ﺁﻓﺎق ﺪﻧﻴﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺴﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻕ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ حقّ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭحجّ
ﺍﮐﺒﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳل
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻗﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻭ ﺗﺒﻴﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﻔﻬﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﻠﻂ ﻳﺎ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﮐﺸﺶ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻣﺸﺘﺎق
ﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻤﻨﻮﻉ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺳﭙس ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ (
ﺣﺘّﻰ ﺍﻋﻠﻢ) ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰﻫﺎﻯﺳﺎﻟﻚ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﺩﺭﻣﻌﺎﺭﺿﻪ
ﺑﺎ
ﻏﺰﺍﻟﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺻﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻗﻰ ﻭ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﻐﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ .
ﻭﻯ ﺩﺭ ﺭﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﺺّ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺄﻟﻮﻩ
ﻳﺎ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﺍﻟﻪ ﻭ ﺧﺎﻟﻖ
ﻣﺨﻠﻮﻕﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ نه
ﺒﺎﺷﻴاء ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﭘﺎﻙ . ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻋﻤﻠﺎ ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺍﺯ
ﻧﺎﻇﺮ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺪﺭﺗﻰ ﺷﺒﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﻣثلا
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺿﻤﻨﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻧﻪ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍ
،ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ حقّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.که
ﺒﻐﻠﻂ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻈﺮﺍ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺧﺎص
ﻤﻌﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻨﺘﻈﺮی آخوند.
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺣﻀﺮﺍﺕ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ
ﺗﺪﺭپس ﻭ
ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺧﻴﺮﻳﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻈﺮ ﻭ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﺼﺮﻑ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺧﻠﻔﺎﻯ بحقَّ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎی
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ بحقَّ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩ . ﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻤﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻗﻰ ﻋﻠﻤﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻳﻘﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺪﺭﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻌﻘﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻞ. ﺍﻣﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻗﻰ
ﻭﺍﻧﻔﺴﻰ،ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﺪﺍ
ﺍﺷﻴاء
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،
ﭼﻮﻥ ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻬﺎﻯ، ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻴﺮ ﺍﻓﺎﻕ ﻭ
ﺃﻧﻔس ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ،ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻧﻪ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ .
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﻯ
ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺄﻟﻮﻩ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻟﻴلی ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﮔﻴﺮ
ﺭﻫﺮﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ سالکان ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ . ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺪﻳﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻫﻮ،ﻳﺎ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻮ)ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮی
ﺒﺎﻟﻮﻫﻴّﺘﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻫﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩؤ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﻳﺎ
حجّ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ،ﮐﻪ ﻭﺻﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﺟﺒﺮﻳﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ،ﻭﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ محمّد
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﺩ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ،
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻣﻌﻤﻮﻟﻰ،ﻭ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﻘﻴﻦ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻣﮑﺮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ بشرﻯ
ﻣﺠﺪﺩ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺳﻴﺮ ﺍﻧﻔﺴﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﮑﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ،ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺃﻣﺮ ﻭﻧﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﻴﺮ
ﺃﻧﻔس ﻭ ﺁﻓﺎﻕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ . ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺳّﻞ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪه اﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣُﺮﺩه
اﻯ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺣﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻭﺯ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺁﻓﺮﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺑﺮؤﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﭼﻬﺎﺭﺭﻭﺯ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﺎﻣﻬﺎﻯ محمّدﻯ،
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ،ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻓﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈﻢ
ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﺍﻳﻦﺷﻨﺎﺧت
ها ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺗﺮ حقّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﻢ ﺍﻋﻈﻢ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﺍﮐﺒﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺳﻢ حَجّ
کعبه ﻓﺮﻣﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻮﺑﺖ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ حَجّ
کعبه ﻧﻤﺎپس
ﺗﻤثیلی
ﻭﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺷﺮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﻙ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،
ﺳﻨﺮﻳﻬﻢ ﻓﻰ
ﺍﻟﺂﻓﺎﻕ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻓﻰ
ﺍﻧﻔﺴﻬﻢ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ .
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ
ﺭﺑﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﮐﺸﻒ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺪﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ حقّ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺑﺼﻮﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ناسوتی   ﺕ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
معرّفی
ﺷﺪه
اﻟﻬﻰ ﺑﻴﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻴﻢ،
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﺨﻮاﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ،ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺻﻮﺭت
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺘّﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﭘس ﺍﻭﺭﺍﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺗﻰ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﺗﻰ،ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﻴﺮ
ﺁﻓﺎﻗﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺳﻴﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺠﻠﻰ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﻟﻮ
ﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻭﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ربّ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻳﺎ
ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ.
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﺷﺨﺎﺽ،ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ هر
کس   ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﺷﮑﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺳﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﮑﻮﺕ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻧﻘﺶ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻤﻚ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺎﻙ،
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮگ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ.ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺭﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩی
ﺪﺭﻫﺮﻧﻮﻋﻰ که
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻤﮑن
ﻨﻴﺴﺖ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﭼﺮﺍ
ﺍﺯﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻇﺎﻫﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻴﺮ ﺁﻓﺎﻗﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩﻣﺎ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ولیّ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺟﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ولیّ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ،ولیّ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ .
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮپس ﺑﺮﺳﻴﻢ .
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭﻇﺎﻫﺮ ﻧﺸﺪه
اﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،
ﺳﺒﻘﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ،ﻭﺍﻟّﺎ
پس  ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺍﺯﻝ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﻘﺮﺭ
ﺃﺯﻟﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮑﻪ ﻧﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﻳﻦ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﻬﻠﺶ ﻋﻠّﺖ عَدَم
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻭ،ﻋﻠﺖﺟﻬﻠﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩ،ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ؟ ﻭﻟﺬﺍ
ﻓﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺗﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺸﺘﺎﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ، ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﻋﺪم
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺎﻓﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﻰ
ﺗﺮ،ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺳت
ﺒﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺰﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ .
ﺍﺭﺯﺵ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻙ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ . ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻞ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺄﻟﻮﻫﺎﺕ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻤﻰ ﺷﻤﺮﺩ.
ﻭﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺣﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻮﺫﻯ،ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﮐﺸﺘﻦ،ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎت ﻮ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺎ چه ﺘﻮﻗﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻳﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﻣﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،ﻭﺭﺍﻩ
ﻓﻬﻢ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ،ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺃﻋﻮذ
ﺑﺎﻟﻠﻪ،ﺃﻥ
ﺍﮐﻮﻥ ﻣﻦ
ﺍﻟﺠﺎﻫﻠﻴﻦ،ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﺠﻮﺑﻴﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﺮﻕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﻤﻴن
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﺤﺠﻮﺏ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ،ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎمی اﺳﺖ. ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺠﻮﺏ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ ﻫﻢ
ﺑﻮﺿﻊ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻘﻴﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺑﺠﻬﻞ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺧﻮپس ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﺎﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻧﻪ
ﻳﺎ
ﻧﺎﻗﺺ،ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ .
ﭘﻨﺎﻩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺨﺪﺍ،ﻭ عَدَم
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﺟﻬﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﻬﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ،ﻳﺎﺗﺄثیر
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ولیّ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﻬﻢ ﻣﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ، ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ؟
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺗﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭﻇﻴفه
ﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﭼﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﺮﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ؟ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻭ،ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ولیّ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﺑﺂﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﮐﻨﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﺃﺗم اﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻬﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﺮﺍ
ﺑﺂﺩﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ، ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺻت ﺘﺎﺯه ای
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﮑﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﻳﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯﻣﺘﺬﮐّﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، پس  ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﻭﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اُمّی    ﻭ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎت
هستند،
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭﻓﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺄثیر
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﺎﻧس حقّ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ حقّ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ شَفع
ﻭﻫﻤﺴﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐّﻪ
ﻃﺎﻟﺐﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه،
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻄﻴﻊ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻳﺎ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺑﻬﺮناﻣﻰﮐﻪﺑﺎﺷﺪﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺷﺪه
اﻧﺪ؟ﻭﻳﺎ ﭼﺮﺍ
ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺩﻩ؟ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺠّﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮ ﺗﻮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺻت ﻤﺠﺪﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ ﺟﺒﺮﺍن
کنید ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭﻳﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
(ﻓﻴﮑﺸﻒ ﻟﻬﻢ
ﻋﻦ ﺳﺎﻕ)،ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻕ
ﭘﺎﻯ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺠﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﻭﻣﺤﻞ
سوء  ﻕ
ﺩﺍﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺑﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺯﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳته
اﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
مثبت   ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺍﺋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻰﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ مثبت   ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﻮﻧﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﻧﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ،ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ،ﺑﺎ
ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻢ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻳﺎ
ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭﺟﺮﻡ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺑﺪﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﭼﻄﻮﺭ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ ﺑﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺑﻰ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ،ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺷﮑﻦ ﻭﮐﻮﻩ
ﺷﮑﻦ ﺑﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺎ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﺁﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﭼﺮﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺣﻘّﺎﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﻳﻢ؟ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺧﺮﮔﻮﺷﻰ
ﻭﺑﻰ ﻫﻮﺷﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ .

ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺍﻣﻮﺭ،ﺑﺤق
گفته ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
(ﻓﻠﻮ ﺷاء ﻟﻬﺪﺍﮐﻢ
ﺃﺟﻤﻌﻴﻦ)،ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻣﺸﻴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺷﺪن ﻨﻴﺴﺖ. ﺟﺰ
ﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ . ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻓﺸﺎﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﺯﻟﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺯﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
، ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻴﻢ،ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺎحقّ ﻭ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮﻋﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺁﻥ ﮐﻤﺎﻟﺎت
ﻮﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻫُﺪﺍﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﻣﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻭﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﻢ ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪ
ﻣﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻳﻢ،ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ،ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻃﻠﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻞ ﻣﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﺎ . ﺍﻳﻦ ﻋﺪﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ
ﺑﻠﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺿﻤﺎ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻫﺮ
ﮐﺶ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﺯﻝ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩه اﻳﻢ،ﭼﺮﺍ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ . ﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻗﻬﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ .
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮپس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ(ﺑِﺪﺍ)ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﺍﺯﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺯﻝ
ﺑﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻫﺎ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻦ ﻭ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﻋﺒث
ﻭ ﺯﺍﺋﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﻭ بالقوّه
ﻏﻴﺮ ﻋﺒث
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎثباﺕ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻴﻢ آنگاه
ما ﻧﻴﺰ ﻋﺒث
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ﻭ
ﺑﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ عَدَم ﺭﻓﺘﻦ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻦ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ،ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ،ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ . ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﺻﻔت ﺮﺣﻤت
اﺳﺖ، که
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺟﺰ
ﺭﺣﻤت
ﻨﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭبّ
اﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ ﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﭼﻪ
ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ،ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ،ﺍﺻﻞ
ﺗﺪﺭّﺝ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺍﺯﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﺮﻗّﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺧﺼﻮﺹ ﺗﺮﻗﻰ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ
ﻣﺪﺭﺳﻬﺎﻯ
ﻭﻣﻨﻈّﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺪﺭﺝ ﻭﻗﺪﻡ
ﺑﻘﺪم بر ﻨﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ؟ ولیّ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﻤﮕﺎﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭﺍﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻙ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭ عَدَم
ﺗﺪﺭّﺝ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺁﺧﺮ ﭼﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﺤﻘّﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﻠﺐ ﺍﻭ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻣﻌﺠﺰﻩﻭﺍﺭ
ﺑﻤﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ؟

(لوﺷاء)
ﮐﻪ اگر
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﺪﻩ،ولیّ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺮﻑ (ﻟﻮ)
ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺍﺩﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﺠﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﺖ ﺷﺮﻭﻃﻰ
ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﺎﻟﻪ
ﺭﺍ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺗﮑّﺎﻣﻠﻰ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺴﺖ،ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻁ ﺍﻳﻦ (
ﻟﻮ ﺷاء) ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦﮐّﻨﻴﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﺟﻮﺍﺏ
ﺷﺮﻁ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻟﻬﺪﺍﮐﻢ
ﺍﺟﻤﻌﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ . ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮن
اﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﺑﺎﻟﺒﺪﺍﻫﻪ
ﺣسّ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻫﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺟﻮﺍﺏ ﺷﺮﻁ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺮﻁ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺟﺰ ﻫﻤّﺖ ﻣﺎ
ﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺒﻮﺩ ﻃﺒﻌﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻫﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﺮﺧﻮﺩﻯ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﻘاء ﺩﺭ ﺟﻬﻞ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺸﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ،ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ حقّ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﺃﻧﺪﻙ ﺁﻥ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭ تَقذُس ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ . ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﻬﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺷﺎﻧس ﻓﻬﻢ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺸﺒث ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺷﺎﻧس ﻫﺪﺍﻳت
هاﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﻭ
ﻫﺪﺍﻫﺎ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ولیّ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ . ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،(ﺃﺣﺪﻳّﺖ
ﺍﻟﺘﻌﻠّﻖ)ﺍﺳﺖ.
ﻳﻚ ﺣﮑﻢ ﻋﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﺸﺨﺺ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ نَفس ﻭ
ﺍﺣﻮﺍل اﻭ
ﺍﺳﺖ . ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺑﻰ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻭ عَدَم
ﻣﺼﻠﺤﺖ، ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﻮﺩن اﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺒﻖ
ﻗﺎﻋﺪﻩ ﺣﺘﻰ
ﺍﻋﻠﻢ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﻣﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻳﻢ،ﻭ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ،ﻭ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻣﻰ ﻭﺭﺯﻳﻢ، ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﻋﻤﻖ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﻭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻇﺎﻫﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺣﺎﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﺨﺺ،ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻋﻠم ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻋﻠﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻬﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻮﻝ
ﺑﺰﻧﻴﻢ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻣﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻫﺎ،ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ
ﻣﺎﻫﻢ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺗبه اﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﻚ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻧّﺎ
ﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻧّﺎ
ﺍﻟﻴﻪ
ﺭﺍﺟﻌﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺍﺟﻪ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ،ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻗﺪﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻗﺪﻡ ﺁﻥ ﻃﻠﺐ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻬﺼﺪ
ﻭﻧﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻦﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﻡ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻌﻘّﻠﻰ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭ
ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺎ ﻧﮕﻬﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ؟ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺁﻥ ﮐﻤﺎﻝ،ﭼﻪ
ﺑﻰ ﮐﻤﺎﻟﻰ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ؟
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﻟﻢ
ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﺬﺕ
ﻫﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺍﻧﻪ
ﺗﺮ ﺑﺮﺑﺮﻳﻢ؟
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ .

ﭘس
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ،ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﻴﻢ،
ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻘﺐ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﭼﻘﺪﺭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ . ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس ﻓﻄﺮﻯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ،پس  ﭼﺮﺍ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ؟
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﻣؤﻣﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
اُمّی    ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﻣﺸﺮﻙ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﮐﺮﺩ؟ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣؤﻣﻨﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻟﻮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ . اﮔﺮ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﭼﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ ﭼﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،ﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ.
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻫﺮ ﮐس ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻠﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴن هستند.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺎﺹ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﺎﺹ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ .
ﭼﺮﺍ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ حقّ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺤﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻫﻤﻪ حقّ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻫﻤﻪ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻪ حقّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ، پس
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺎﺷﻴﻢ؟ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺮﺍﺩﺍﺭﻳﻢ. ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺗﻦ ﻧﺪﻫﻴﻢ؟ﻭ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﻧﻴﺎﺋﻴﻢ.
ﭼﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ؟
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﮐﻨﺪ ﭼﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻮﺍس ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻕ ﻧﮑﻨﺪ؟ ﻭ
ﭼﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺮ ﺧﺒﺮﻯ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﮑﻨﺪ؟ ﻭﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ؟
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻗﺪﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ تقرّب
ﺑﺴﻤت ﺸﻨﺎﺧت
ﻤﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻢ .
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﮑﻠﻰ،ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﭼﺮﺍ
ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻳﻢ،ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻟﺶ ﺩﺍﺩﻥ،ﮔِﻞ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ،ﭼﻮﻥ ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ
ﻭﻫﺮ ﺁﺩﻡ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﺸﻮﺩ؛ ﺗﺎ
ﺑﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻰ
ﮐﻨﻴﻢ؟ﻭ ﻧﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ .
ﺍﮔﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺘﺎپس
ﻭﻧﮑﻮﻫﺶ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﻧﻔس ﻭ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻴﻢ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ حقّ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻧﺎ
ﺍﻟﺤﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ولیّ
ﻣﻨﺼﻒ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،ﮐﻪ
ﮔﻠﻪﻣﻨﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮپس ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺎ ﭼﺮﺍ ؟
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺣﺎﻝ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ،
ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﮑﺒﺮﺍﻧﻪ
ﺳﺘﺎپس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ حقّ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻣﺮﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ حَقّ
و حجّ اﮐﺒّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺘﺎپس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻭﺝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺎ ﺍﻟﺤﻖ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .

ﺍﮔﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﻭﺟﻮﺏ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻭﺟﻮﺏ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ولیّ
ﻋﺎﻗﻠﺎنه ﻮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺏ ﺭﺍ
ﺑﺸﺮﻁ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﻰ ﻣﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺎﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﺮﻋﻰ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻘﻬﻰ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻄﻠﺒﻴﻢ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺑﺎ
ﻓﻘﻪ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺟﻨﮕﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎمعه
اﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻗﺘﻀﺎ
ﮐﻨﺪ . ﻣﺎ ﭼﺮﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻧﺸﻮﻳﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﮕﻞ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﺃﻫﻞ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ،ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮﻳﻦ
ﺑﺪﻳﺎﻧﺖ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﻫﻴﻢ،ﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﻭﻳﻢ،ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ که ﺤﺘﻰ
ﺑﺎﻋث بِدای
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻳﻢ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﻮﺽ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺎﺋﻞ
ﺷﻮﻳﻢ ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺧﻠﻴﻞ ﺍﻟﻠﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺟﺴﺘﻪ، ﻭ بحقَّ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ محمد
وعلیّ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴته
اﻧﺪ،ﻋﻤﻞ (
ﺳﻦّ ﺍﻟﻘﺮﻯ)
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺳﻨّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﻣﻘﺮﺑﺖ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪه اﻧﺪ،ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻠﻰ
ﺩﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ،ﻭ
ﺭﺯﻗﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻏﺬﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺫﺭﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻢ ﺍﻭ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘی
ﻤﻨﺘﺸﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
. ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﺍﺳﻢ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺧﻠﻴﻞ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺭﺯﺍﻕ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﻳﻞ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ،ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ،ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺷﺎﺭه اﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﮐﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﭼﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ سوء  ﺧﺖ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻝ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﻭﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺣﻰ ﺑﺎﻋث ﻫﻠﺎﻙ
ﻭ ﺣﺴﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻟﺎ ﻳﺒﻘﻰ
ﺍﻟّﺎ ﻭﺟﻪ
ﺭﺑّﻚ
ﺍﻟﮑﺮﻳﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﻰ ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺭﻭﺣﺶ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻫﻤﻴﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ. ولیّ
ﻣﺎ ﻭ ﺷﻤﺎ ﮐﺠﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ؛ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ ﮐﺠﺎ؟
ﻭﭼﺮﺍ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺎﻧﺪه
اﻳﻢ، ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﻭﻣﺤﺒﻮﺏﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻤﻰﺷﻮﻳﻢ؟

M066

وجود
خداوند یا
واجب الوجود

ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻳﻮﻧﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﻣﺪﻭّﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐﻋﺮﻓﺎﻥﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ،ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩه
اند. و ﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﺎﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺁﺳﻴﺎ ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮن و
ﻨﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎن
اﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥﻫﻨﺪﻭ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺁﺩﻡ، ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳت الهی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
اﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ سوء  ﻣﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
که ﺁﻥ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﻓﮑﺮﻯ قبلی ﺭﺍ
ﺳﻴﺮ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺭﺍ،ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻋﺎﺭﻑ
ﻳﻮﻧﺎﻥ،
ﻭﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺑﻌﺪﻯ،
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﻌﻠﻢ
ﻣﻦ ﻳﻚ ﺯﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﺑﻮﺩ.ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﻭﻣﻰ ﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ،ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ، و ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻨﮓ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ،ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
شند ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺖﺷﻤﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴشه ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳت ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻏﻴﺮﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤلی ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻳﮑﻰ ﻳﺎ ﺩﻭ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ.که ﺪﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺩﻭ ﻓﺮزﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺤﻖ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺬﻫب ﺘﺮﺍﺷﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.وﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺴﻴﺢ ﻭولایت
ﺷﺸﻢ محمّد
ﻧﻴﺰ این ﭼﻨین
ﺑﻮﺩ ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻰ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺷﻮﻧﺪ،ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺭﺋﻴس
ﺨﺪﺍﻳﺎن
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺗﺮﻙ ﺑﻘﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ قبلی
ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺒته که
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ،ﺍﺯ
ﺭﺋﻴس ﺨﺪﺍﻳﺎﻥ،ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍلله
ﺒﻮﺩ.ﺁﻧﺎن
ﻮﻟﺎﻳت
محمدی،ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗن ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
قبل از شهود
ششم ونهائی
قائم ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﺍﺳﻤاء الله هستند.
ﻋﻘﻴﺪه
ﺮﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﻓﺎن
ﻮﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻣﺪﻋﻴﺎن
ﺒﺪﺭﻭﻍ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍلهی
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﺄسلام ﻣﻰ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

ولیّ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﺪﺍ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻮﻗّت
ﺪﺭﺍﻳﻦﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻮﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ اند.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻴﭻ
ﻧﺴﻠﻰ ﻋﻘﻞ ﻧﺴﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺯش
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
البته ﻋﻘل
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘل هاﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ،ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﭘﺪﺭ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ.ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻗﺪﻳﻢ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﺩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
کنونی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻃﺎﻟب
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﮕﺎن
ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ،ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
ﺒﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪه
ﺮﺍ ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻬﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻳﺎ ﻫﺪﺍﻳت
کننده، ﻣﻮﺭﺩ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻤﺎﻟﺎت
ﻮ ﺗﻤﺪّﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ولیّ
ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﻣثبت ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد،ﺑﮑﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎت
ﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ سال
ﺑﻌﺪ،ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.وﺸﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻣﻬﺪی ﻤﻮﻋﻮﺩ
محمّد
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻬﺪﻯ،ﺑﻨﻮﺭﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎن ﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﻨﻮﺭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﺭﺳﻴدﻨﺪ.

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺑﺎ ﺗﻤﺪّﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ،
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﻫﻤﮕﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﻫمه
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴجه
ﺘﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ
ﻭﺣﻮﺍﺩث ﺳﺨﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻮن
ﺒﺎﺭﺍﻥ
ﻭﻃﻮﻓﺎﻥ ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺼﺤﻴﺤﻰ
ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩه
اند.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁن مراتب
الهی ، به
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

(ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮﻝ نوع
بشری ) در
ﺍﻭﺍﺧﺮ تکامل
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺍﺳﻢ ﻭ
ﻧﺎﻣﻮس ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ،ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
محمّدﻯ،ولیّ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس،ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ،ﺍﻳﻞ
ﻭﺍﻟﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ، که
ﺮبّ اﻟﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ بوده که
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ربّ
رحمان نادیده
بشر مربّی

انسانهای
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،
وﻫﺪﺍﻳت ﻮ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺁن
اﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ،ﻳﺎ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺍﻳﻦ(ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮﻝ)ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﺍﻓﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ در
عوالم الهی
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭیه ها و طبقات
ﭘﻴﺎﺯ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭیه درونی
تر ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،بشکل
ﮐثرﺕ ﺩﺭ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﺩﺭﻫﻢ،
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺗﻮﺍﻟﻰ
ﻭ(ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺄﺧﺮﻯ)ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﻭﻗﺮاءﺖ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﺍﺯ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ رسیدن
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ . ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩ
ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﻬﻢ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
یکنواخت تر
بیان مراتب
شهودی خود در
اعتقاد دارند.
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﺻﻔﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
میباشد
ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﮑﻨﻴﺪ،
ﻭﺑﺮﻭﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﮑﺪﺍﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪه ﺒﺎﺷﺪ
آنرا اعتقاد
خود بگوید
.ﻭﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳت
اﻟﻬﻰ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﺸف ﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ. ﻭمحمّد
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎن ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ تنام ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ کشف
نمود و ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ نیز
دیده اند . که
ﺮﻭﺣﺸﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ تا
جبروت دوم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭلی ﺗﻔﺎﻭﺕ
های ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩی ﺑﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ است
در عقل شاهد
واحوال دیگر
او.

ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺃﻫل
کتاﺑﻨﺪ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ولایت ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
دارند.ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
(ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ ﺁﻳﺖ
ﻳﺎ ﺁﻳﺪ) رسیده
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ سالک ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺮ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻦ ﺭﺍ که از
خداوند
گرفتند،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ هر ﺳﺎﻟک
می گویند،و
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻫﻢ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
گرﺩﺩ . ﺁﻧﮕﺎه سالک
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻭلی
یدون شهود
قائم ﻨﺠﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭند. ﻭ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. انکار
لزوم شهود
قائم ﺁﻧﻬﺎ باعث
ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻭﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ آنان
میگردد . ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣل الهی
هر ولایتی
باشند، ولی
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮی
شهودی
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ گرﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ،ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ، چون
ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻣﺴﻴحی
اﮔﺮﺃﻫﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ أهل
کتاب باشند باید
که  همه
ﻤﻨﺘﻈﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ محمّد
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻧﺎﻡ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﮐﺘﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺭﺍﺕ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻭﻇﻴﻔﻪ و سیستم
ﻣﮑﺘﻮب
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
است.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ولایت مسیحی
،ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
نور مصطفوی
ﺧﻮﺩ،ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ و
سوگندیﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. که ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ مصطفوی
محمد و هر
کامل محمدی
باشد ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ باﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ محمّد
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
بشری قائم
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
محمّد،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. و
کاملان ولایت
محمدی ﺗﻨﻬﺎ
شاهدان ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎن ﺮا
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ. محمّد
ﻫﻨﻮﺯﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، که اﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭش اﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ کمک
قائم و ادامه پاکسازی
روان ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ محمّد می ﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ آل
تو ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺎﺋﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺒﺎ محمّد
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ششم ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﺠﻠﻪ
شهود قائم را
بکنند. زیرا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس،ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﭘس
اﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ محمّدﻯ
ﮐﻪ حجّ ﻋﻤﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ضمنا ﻫﺮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ پیر
کامل (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍ
ﻳﺎﻓته
است.ﮔﺮﭼﻪ پیر
الهی معرفی
شده خداوند
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ آخر
الزمان مهدی
ﻧﻴﺴت .ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
آخرین کامل
ولایت محمدی در
55 قرن آینده
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻣﻮﻓّﻖ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﻟﺬﺍ
این همانی
مقام روح
القدس را ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ بخلق
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﺠﺪﺩ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ یافته
است. و
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﻭﻧﺒﻮّﺕ
ﻭﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
تنها ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ.

اﺭﻭﺍﺡ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮمجدد بجهان
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭلی ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
تولدات ﻗﺒﻠﻰ
خود. ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻓﻀﻞ
ﻭ ﺍﺷﺮﻑ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، چون
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ محمّد،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،ﺣﺠّﺖ
ﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻄﺎﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
قشری ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ خود
می ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﺎﺭت
ﻘﺒﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺒﺮ ﺍﻭ
همان ﺗﻦ ﻭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻧش ﺒﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ

ﺗﻦ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪه
ﺒﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ،ﺭﻭح
الهی شده ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪه است.
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،که هر
ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ،
ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﺎﺹ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
در ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﺮﻭﻧﺪ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻭﺁﻟﺖ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﺯ
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺸﻮﻳﻢ،ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﮔﺮﻭه ﻫﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻧﺪﻳﺪه
اﻧﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻔت
ﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ.ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ است.
ﺩﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺣﻨﻴﻒ
است ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮع ﻔﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻫم
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻧﻈﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻭ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﭘﻴﺮﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻓﺮﻳﺒﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
سلوک الهی ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ هر
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻤﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. عمل
سلوک ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭه ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ
ﻫﺎﻯ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻠﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﮔﺮﻳﻠﺎﺋﻰ
ﻭﺗﺮﻭﺭ،ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ، ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﺸﻬﺎ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﻘﺒﻠﺎ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ حَقّ
ﺨﻴﺎﻧﺖ ﻭﺗﺮﻙ
ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍلاّ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎسوء  ﺳﻰ(ﺑﻠَﻚ
ﻣَﻴﻞ)ﺷﺪﻩ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺑﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ،
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﻭ
ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ، ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺟﺮﻣﻰ
هم که ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺸﮑﻴﻠﺎت
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻤک
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺗﺸﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺘﻰ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
علیّ ﺭﻏﻢ
ﺍﺣﺴﺎس ﻓﺴﺎﺩ
ﺗﺸکیلاﺕ
ﺧﻮﺩ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﺎﺑﻨﺪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ آنان
ﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻭ
ﺗﺮﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻳﻢ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩت
کرﺩﻳﻢ،ﺍﮔﺮﺳﻠﻮک
الهی
ﻨﻨﻤﻮﺩﻳﻢ.ﺍﻟﺒته
عباﺩﺍت ﻘﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫبی ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳی
اﺳﺖ. که ﺘﺼﻮّﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻫﻤﺎن
ﺧﻮﺍﺳته
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﺂﻥ
ﺩﻟﺨﻮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮔﺮﻭه ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﻧﻬﺎﮔﺮﻭه
هاﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻪ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﻳﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ.

ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ است.ﻭ
یا ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻃﻔﻞ و
جوانﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩ که اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﮐﻴﻔﻴّت
ﻮﺟﻮﺩ،ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻭ،
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ،ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
و شخصا ﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ بشر ﻭﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ و درجه
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍثر
ﻣﺤﻴﻂ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ که
ﺸﺨﺺ ﺩﺭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻃﻔﻞ
ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﻌﻠﻤﻰ
ﻣﺪﺍﺭس هستند.
که ﻤﻄﻠﻘﺎ
ﻗﺼﺪ ﻭﻧﻴّﺖ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍن
ﻨﺪﺍشته ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺼﺪ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻓﺮقه
ها ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﺭ،ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺮ
ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﻣﺴﻠّﻂ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺃﺻﻠﻰ ﻣﺎ،
ﻫﻨﻮﺯﺩﺭ
ﮔﻬﻮﺍﺭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺩﺭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺳﻴﺎﺳت هاﻯ ﺧﻮپس
دارند.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ،ﮔﺎﻫﻰ
ﭼﻬﻞ ﻭﭘﺒﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻧﻴﺰ
هر ﻣﻨﺤﺮف
ﻤﺘﻮجّه ﺤﻘﻴﻘﺖ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺮﺩ
ﻣؤثّر
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﮐﺴی
ﺒﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺻﻔﺖ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ
ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻭ
ﺯﺭﺃﻧﺪﻭﺯﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﻯ ﻭ
ﮔﺮﺩﻥ
ﮐﻠﻔﺘﻰ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
که ﺤﺘﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺒﻌﻀﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ،ﭼﻮﻥ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺻﺪﻗﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.که
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺪﺭﮐﺎﺕ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻧﻤﻮﺩه اﻧﺪ.ولیّﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ،ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻧظﻤﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﻇﻤﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺑﻌﻴﺪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪی
ولا ﺟَﺮَﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﮑﺴﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ ﻭ
ﺩﻫﺮﻳّﻮﻥ ﻭ
ﭘﻮﻝ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ دولت ﺷﻮﺭﻭﻯ
سابق ﺳﻴﺼﺪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩه
بود،ﺗﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺣﮑﻮﻣت
مارکسیستی و
کموﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺿﺪّ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ثاﺑت
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.اﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﻳک کتاﺏ
ﺭﻭﺳﻰ
ﺑﺘﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺮﺑﻰ،ﻧﻤﻮنه
ای ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻡ.که
ﺨﻮﺩ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻭﺭؤﺳﺎء ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺭﮊﻳﻢ
ﺳﮑﻮﺕ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺃثرﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻴّﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ، و
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺘﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺟﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺎﺯه
ﺁﻏﺎﺯ ﺟﻨﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻧﺘﻴجه ﺴﺘﻢ
ﻭﺷﮑﻨﺠﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﺪ.که ﻤثلا
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺎﺭﺟﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﮔﺮ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ،ﺑﺴﻴﺒﺮﻯ
ﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺶ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﺳﻴﺒﺮﻯ ﻳﺦ
ﺯﺩﻩ ﻣﺮﺩه
اﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺩﻥ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻦ،ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺰﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ ﻭ
ﭘﺮﻭﻓﻴﺴﻮﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺸﻮﺭﻯ ﻫﺠﺮﺕ
ﻳﺎ ﻓﺮﺍﺭﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻫﺎﺋﻰ
گفته ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﮑﻞ ﺗﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻮض گرﺩﻳﺪه .
چه ﺮﺳﺪ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺷﺨﺼﻴّت ﻮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪﺩﻧﺒﺎﻝﭼﻴﺰﻯﻧﺒﺎﺷﺪ،ﭼﻴﺰﻯﻫﻢﭘﻴﺪﺍﻧﻤﻰﮐﻨﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﮐﺸﻒ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
در ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﮐﻴب ﺟﺪﻳﺪی
برای خود
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺭﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﻨﻴﺪه اﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘسﺍﺯ ﻃﺮﺩ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮپس ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻓّﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﭽﻨﺪ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث
ﮐُﺸﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻭ
ﺑﺎﺭﺍﻥ.ﻭ ﻓﺮﺽ
ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﺮ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻭ ﺣﺪﺳﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺣﺪس
ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻣﻄّﻠﻊ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ،ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ
ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻣﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍﺋﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺳﺎﺋل اﻟﻬﻰ
میدانند.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴشه کاﺭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭﺷﻴﻤﻰ
ﮐﻪ ﭘﻨﻬﺎﻧﻰ
بدان ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺎﺣﺮ ﻭ
ﮐﺎﻫﻦ ﻭ
ﺧﺪﺍئی
ﺪﺍنستند و
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻌﺠﺰه اﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﻓﻮﺭﺍ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﺣﺮ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ولیّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺠﻰ ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻣﻄﻠﻊ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ابلاغ به
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮔﺮچه اﻓﺮﺍﺩ
ﺳوء اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻦ ﺟﺎﻫل
اﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺧﻴﺮ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺂﺧﺮﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻴﺮﺭﺳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻦ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻭﺣﺸﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺩﺍمه
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﭼﺎه
ﻫﺎﻯ ﺁﺗش
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ ﻭ ﻧﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
می گرﺩﻧﺪ، که
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻤثل
ﺒﺎﻋﺬﺍب
ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﻧﺪ.

ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﻭﻡ ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ،ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺮ ﺗﻬﻴّﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﻃﺮﺯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﭼﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﻡ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻧﮑﻨﺪ،که
اﻭﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺖ
ﻧﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﻫﻤﺪﻟﻰ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﻳﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﻡ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﮐﻪﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮ ﻫﺪﻑ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻀﺮ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺑﺪ
ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻌﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ.ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

سوء  ﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺣﺸﺖ
ﻭ ﺗﺮس ﺍﺯ ﺭﻋﺪ
ﻭﺑﺮﻕ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺭﺿﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﺭﻓﻊ
ﺧﻄﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﻮﺍﺩث
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺠﺎت ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﮐﺮﺩ،که
اﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺑﺎﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث ﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺭسوء  ﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺭسوء  ﻟﺎﻥ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﭼﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ،ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ، ﺁﻧﮑﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎئی
ﻄﺒﻴﻌﻰﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﺷﻮﺭﻭﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻣﺪه اﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ عنصر
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
دیگر
ﺗﺼﻮﺭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻤﺎﻫﺎ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﭘﻴﭻ
ﻭﺧﻢ
ﮐﻠﺎﻣﻬﺎی علمی
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎن
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﻫﻢ
ﻫست ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺗﺠﺮبه ﺸﺨﺺ
ﺷﻨﻮﻧﺪه اﺳت که
ﺪﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺒﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻈﻢ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺎﻩ ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ،ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺭﺷﺪ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ،ﻭﺭﺷﺪ
ﺟﻨﻴﻦ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻈﻴﺒﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻈﻢ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺿﻤن
ﻄﺒﻴﻌت ﻮﺩﻫﺮ
ﻭ ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎت ﻮ
ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻧﺮﺍ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺪﺍپس ﺁثاﺭ
ﮊﻧﻬﺎ
ﻭﮐﺮﻭﻣﻮسوء  ﻣﻬﺎ،
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬش و
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮن
هست، ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪه اﺳﺖ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑثیرﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻀﺮﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐُﺸﺪ. ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻣﻀﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻧّﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻳﻮﻧﺎنی
ﻔﺮﻫﻨﮓ،ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺎﺣﺴﺎس ﺩﺭﻭﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺒﻴﺎﻧﺶ
ﻣﻰ  ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،
ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺗﻘﺪﻳس
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻘﺪﻳس ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻋﺎﺭﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺩﺭﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻘﺺ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻰ
ﺟﻮﺋﻴﻢ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘس ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﺑﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗب الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺍﻭ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ،ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺷﺨﺺ،ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﺯﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥﻋﺎﺭﻑ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ(ﮐﻞّ
ﺧﺪﺍﺋﻰ) ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﺎ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺁﻥﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﻫم
اﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﻧﻈﺎﻡ
ﮐﻞّ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺑﺤث ﺟﺰئی ﺩﺭ
ﮐﻞّ،ﮐﻪ ﮐﻞّ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ .ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻨﺪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﺩﺭ ﻣﺸﺮﻕ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻭﻳﺎ
ﻧﺰﺩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻮﺩﻩ ولیّ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻘﺶ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺳﭙس ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ولیّ ﺍﻳﻦ
ﮐثرﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻓﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﭘﻮﺳﺘﻪ

ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﺯ،ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﺗﻰ ﺩﻭﺭ
ﻫﻢ، ﺑﺮﻳﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺭﺍ ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻮﺳﺘﻪ ﺁﺧﺮ
ﺭﺍ ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻕﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺷﺒﻪ عَدَم ﺩﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯﺑﻮﺩﻩ.ولیّ
ﺗﺨﻢ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺨﻢ ﺑﺬﺭﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭﺧﺖ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺩﺭﺧﺖ ﺩﺭ ﺑﺬﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺩﻣﮑﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﻤﺮ ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﺩﻣﻚ
ﺁﺩﻣﮑﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭﮐﻤﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻴﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﮐﻤّﻰ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎﻯ
ﻧﻄفه هاﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺧﺖ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﻳﻮﺟﺎﻧس
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴت، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺑﺮﻫﺴﺘﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ولیّ
ﺑﻬﻴﭻ ﻧﺤﻮﻯ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎن
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ
ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﻮﺩﻥ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﺍﺿﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﺎ
ﻏﻀﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺻﻔﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﻗﺎﻋﺪﻩ(ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ) ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﻧﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻗﺎﺩﺭﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ،ولیّ
ﻧﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﺯﻭ ﻭ
ﺗﻦ که ﺪﺭ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤاء
،ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺯﻝ
ﺑﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﻳﻚ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐُﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺸﻴت کرد . ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء ،ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻩ،ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭ(ﻟﺎ ﺑﺸﺮﻁ)ﺍﺳﺖ،ﺑﻌﮑس
(ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ).ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮﻃﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺤﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس علم ﺍﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ(ﻫﻮ)
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﻭﻫﺮ ﺻﻔﺖ
ﺍﻭ،ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﻳﮑﺠﺎ
ﻭﻳکی است . ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﻘﺎﻳﻘﺶ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺗﺶ ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ.ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ أجزاءﻯ
ﺗﻦ ﻭ أجزاءﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭ أجزاءﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ أجزاءﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ.ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺗﻦ
ﻳﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻣثلا
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑﻌّﺐ ﺧﻮﻥ
ﭘﻨﺞ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﮔﻠﺒﻮﻝ ﺳﺮﺥ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ علیّ
ﺭﻏﻢ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻃﺒﻖ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺮﻑ
ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ،ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺫﺭّﺍﺗﺶ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺩﻣﻚ ﭼﺸﻢ
ﮐﻪ ﺩﻭﺍﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻐﺰ ﻭﭘﻮﺳﺖ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ
ﻣﻌﺪﻩ ﻃﺒﻘﻪ
ﺷﻤﻌﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺪ ﻣﻌﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻋﻀﻠﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺪﻩ ﻧﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻭﻋﺪﻩ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺭﻳﻢ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺗﺮﺷّﺢ
،ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺳﻠّﻮلی
ﺠﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺑﺎ
ﻏﺬﺍ،ﮐﺎﺭش
ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﺗﺎ
ﻏﺬﺍ ﺍﺳﻴﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﮐﻨﺪ.ﭘس ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺳﻴّﺎله اﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ،ﺳﻴّﺎله
اﻯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺟﺰاء ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭ
ﮐﻞّ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻮّﺍﺭﻩ ﺁﺏ
ﺩﺭ ﺳﺘﻮﻧﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﺎﻣﻞ
ﺍﺷﻴاء ﻭ ﻋﮑس
ﺒﺮﺩﺍﺭی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﻔﻮّﺍﺭه ﺠﺰ
ﺣﺮﮐت
ﻮﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺫﺭّﺍﺕ
ﺁﺏ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺳﺘﻮﻧﻰ
ﻫﺴﺖ ولیّ
ﺳﺘﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه ﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻰ،
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﺮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ،ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
أجزاء، ﺩﺭ ﻫﻢ
ﺣﻠﻮﻝ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﻋﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺩ
ﺁﻭﺭﺩ،ﺗﻤﺎﻡ أجزاء
ﻭ ﺍﻋﻀﺎ ﺩﺭﺩ
ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺩ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻋﻀﻮی ساﻟﻢ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻤﺎم هستی
،ﻭﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺰ ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﻭﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺣﻤﺖ
ﺳﺎﺯ، ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﺃﺭﺣﻢ
ﺍﻟﺮﺍﺣﻤﻴﻦ،ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻧﻴﺰ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻭ ﺭﻗﻴقه
هاﻯ ﺍﺯﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﻧﻮﺍﺯﺵ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺣﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ .

ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ،ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ (ﺩﻳا) می
گفتند. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩل
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭﺣﻀﻮﺭﺫﻫنی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﺎﻯ
ﺗﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﮔﻮشه
اﻯ ﺍﺯ ﺩﻝ
ﺑﺰﺭگ ﻣؤﻣﻦ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻡ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻋﺎﻯ
ﻣؤﻣﻦ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ ﺍﺯ
ﺍﻭ
ﻣﻰﻃﻠﺒﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻠﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺴﺒﺖ به
اﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﺮﺍ
(ﻣﻄﻠﻖ علیّ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺰﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯﭘﺎﻳﺎن
ﺃﺑﺪﻳّت هستی
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮ)
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻫﺮ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺑﺪ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ(ﺯﺭﻭﺍﻥ)ﮐﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﺪﻩ.ﭼﻪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺩﺭﻭﻥ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻫﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ،ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺎﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ.ﺯﻧّﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻗﻰ ﻳﺎ
ﺫﻭﺍﻟﻨّﻮﻥ
ونونس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺃثیر
ﻳﺎ ﺍِﺗﺮ می
ﺧﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ناسوتی
ﺍﺗﻤﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ، ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺷته اﻭﺍﺳت که
ﺩﺭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﻣﺎ،ﻭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ،ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،ﺩﺭ(ﻣﮑﺎﻥ
لا ﻣﮑﺎﻥ) ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ،
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻫﻴّﺖ ناسوتی
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮس یا
ﺃﺗمی اﺳﺖ،
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺃثیرﻯ،ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﺍﺯ ﻣﺎﺩهﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ،ﻳﮑﻰ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﻧﻈﺮﺍً
ﺑﻠﺎﻫﻮت الله ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،
که ﻤﺎﻫﻴّت
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻳش ﺒﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﺗﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ،ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ (ﻣﺎﺩﻩ
ﺷِﺒﻪ عَدَم)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻫمه ﺴﻄﻮﺡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺍثیر ﺑﺄﺗﻢ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮی
ﺘﻐﻴﻴﺮﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻠﻤﻮس
ﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮّﺭ
ﻣﺎﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﻚ (ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
حقیقی )
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﻫمه ﺒﺎﻫﻢ
ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐُﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨش الله بفرمان
خداوند( هو)
ﺠﻤﻊ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﺳﺎس
ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺒﺪﺃ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻳﺎﺩ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺁﻧﺮﺍ، ﺑﻨﺎﻡ
(ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ)ﺁﻓﺮﻳﺪ.
ﻭﺟﻮﺩی ﺩﺭ(ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء) بگفته
محمد ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ(عَدَم
ﻣﺎ سوء  ﺍﻩ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ نیز
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﺼﻮّﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﻴﻦ
باشد.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ(ﻫﻮ)،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ عَدَم ﻳﺎ
ﺍﺯنظر ﻣﺎﺩّی
ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺻﻮﻝ
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺭﺩﻳﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺪﻣﻰ
ﺷﻮﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭ

ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼّﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﻭبتوانیم
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، که
لازم ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩش
ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻭﺝ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺍﮔﺮ
که ﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.که
ﺘﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺂﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس،
ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
پیامبر ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍلاّ ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻔته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺹﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
قائم ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻣﺸﻤﻮل
ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺷﻌﺎﺭ و ذکر
الله أکبر ﺩﺭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ، چون لا
اله الاّ الله
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻠﻮﺹ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ،ولیّ
ﻧﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺧﻠﻮﺹ
ﻭﺍﻃﻠﺎﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻖ علیّ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ
میگوئیم. ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻨﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻖ علیّ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ( ﻧﻔﺨﻪ
ﺁﺗﺸﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻪ) ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ جنین ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻭ ﻳﺎ
(ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الدﺍﺧﻞ)،ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮓ ﻭ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ،ﻭ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ(ﻧﻔﺨﻪ)ﻭ
ﺩﻣﻴﺪه  ﺍﻭﻝ،
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﻭ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺧﻴﺮﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﻧﻔخِه ﻳﺎ
ﻧﻔﺤِﻪ
ﻣﻌﻄّﺮ) ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺑﻤﺮﻳﻢ مُقدّس
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﺯﻧﻰ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ،
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻮﻟﺪ و
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻔﺨﻪ
ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻥ،ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺪﻣﻴﺪﻩ ﺩﻭﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺟﺸﻦ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺸﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺯﻯ
تولدی ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺎﻟﺼﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺷِﺒﻪ عَدَم
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ عَدَم سوء  ﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﺎﻟﺼﺘﺮﻳﻦ ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻖ
حقیقت ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻩ،ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻴﻦ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
یک وجود نوعی
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ(ﻓﺮﺩ واحد
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ خود)
ﻳﺎ ﻧﻮﻉ مطلق و
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
الله می
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ او
ﻧیستن. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ کسی
بخواهد
بازگشت بخداوند
ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺍﻟﻠﻪ برود که
عاقبت همه
موجودات این
بازگشت را
خواهند داشت و
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮه ای ﻣﺤﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻗﻄﺮه
اﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ را
ﻣﻰ ﺭﻳﺰﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ،ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ لا
ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ الله
ﻭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺟﻴﺒﻬﺎپس نیز
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ کلّ
وحدت وجود
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐثرﺕ
ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
متفاوت ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺟﻴﺐ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺑﺠﻴﺐ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
خداوند
ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻳﺎ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ. ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻔاه اﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ و
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﺎﺹ و
خالص ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍلأﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺤﺴﻮسﻏﻴﺮﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺷِﺒﻪ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
(ﺷِﺒﻪ عَدَم)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ مورد
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﮐﻪ ماهیّت (
ﺗﺤت ﺃثیرﻯ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺭﺑﺎب ﻨﻮع
ﺮﺍ ﺍﺯ (ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ) ﮔﻔته
اﻧﺪ، که ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻮﺭﻯ باشد،
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
(ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻋﻘﻠﻰ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ برسد.ﻭ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻔﺨﻪ ﻭ
ﻧَﻔَس ﻭﺩﻣﻴﺪﻩ
ﮐﻞّ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻫﺎ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

وﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ،ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺯﺭﺩشت
گفته ﺍﺳﺖ. که
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﻮﺩﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ بودا
ﺧﺪﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
برای ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ بودا ﺍﻭﺭﺍ
(ﺷﻴﻮﺍ) ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻥ
ﺩﻳﺪﻩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
سوّم ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﻌﺪﻯ، ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ (ﻋﺼﺮ
ﺯﻥ ﺷﺎﻫﻰ) ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺑﻮﺩﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻦ،ﺍﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﻮﺩﺍ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس،
ربّ و ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ محمّد
هست ولی هنوز
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ

ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ محمّد
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ محمّد
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎ
ﻭﺭبّ
اﻟﻔﺼﻠﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷند.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ نیز
ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
تجلّیات
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻥ ﺣﻘﺎﻳق
ﺁﻳﻨﺪﻩ که
ﻤﺎﻫﻴّت
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
گاﻫﻰ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ،
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺟﻤﻊ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﮐﻞّ ﻫﺴتی
اﺳﺖ.ﻭﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩی ﻮﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
که ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮔﻮئی
ﺨﺪﺍ ﭼﻮن ﻨﻄفه
أصلی
ﺩﺭﺗﻤﺎﻣﻰ
هستی ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩات)
باشد،ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻨﻔﺼﻞ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺭﺍ
موقّتاً
ﻣﺘﺤّﺪ ﺑﻬﻢ
میکند ،یا
ﻣﻮﻗّﺖ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
خود ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺃﺗﻢ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺣﺎﺿﺮ،که
اﺟﺰﺍﺋﻰ
ﺩﺭﻫﺴته ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺩﻭﻗﺴﻤﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻩ، باید
ﻣﻨﺠﺮ به
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻫﺮﺩﻭ
ﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣثبت،ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻨﻔﻰ، که
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺻﻔﺮﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﻮﻉ ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻪ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﻤﻴشه
ﺒﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ نوعی
موجود که اﻳﻦ
ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﺩﻩ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺧﻨثی
ﻣﻴﮑﻨﺪ.که
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺍﺯﻫم
ﺠﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭلی
هریک ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍمه
ﻤﻴﺪﻫﺪ ، ﻭ
مدام ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
أتم ها ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺑﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺩﺷﻮﻧﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺧﻮﻳﺸتن ﺮﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃثیرﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻯ (ﮐثیر
ﺍﻟﺄﺳﻤاء)
ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻟِﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﻮس
ﻫﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺷﺪﻩ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ (ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ)،ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد،ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺣﺴﻴنی
ﻮﺣﺴنی ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀوی ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮی
ﺁﻣﺪﻩ.ﮐﻪ
ﮔﺮچه نام
اﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺗﺎﺭﻳخی شده
اﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳن اﺳﺎﻣﻰ،
ﺣﺴﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣل ﺪﺭﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ،ﺣﺴﻨﻚ
ﻭﺑﺪﺭجه اﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ از حسن،
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
۳۱۳
ﮔﺎﻧﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ دز
مقام ﺣﺴﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ
یگانه مقام
حسنی ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، که غیبت
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺁﻏﺎﺯﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻧﺎﻡ سوء
ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ(ﻓَﻄﻢ)
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ سالک
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻣﻮﺭﺩ رضایت
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ جدید
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ
الهی ﺍﻧﺴﺎﻥ
کامل است، ﻭ
ﻣﻨﺠﺮبکسب بالاترین
درجه ﻨﺠﺎت اﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﻮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ بهتر
فوق بشری
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
نام هفتم ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﮐﻪ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ بشری
و ربّ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ میباشد
.و ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻮع فوق بشری
فرشته گونه
هستند. واینان
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ(ﺩﻭ ﻗﺮّه
ﻴﺎ همان ﻗﺮﺁﻥ)
و معجزه محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ.که اﻭ
ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭهمچنان
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳت اﺭﺑﺎﺏ
نوع ﻫﺴتند،ﺗﺎ
به الله ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎب ﻮ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ،ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺘﻮﺍن ﺮﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﺳﻤﻰ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
و ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪان ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭند. که
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ (علیّ
ﺭﺿﺎ) ﻳﺎ (محمّد
ﺭﺿﺎ) ﻭﻳﺎ
(ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺭﺿﺎ)
می ﻧﻤﺎﻳﺪ .

ﺩﺭ
ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺿﻤﻦ
(ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ)،ﺍﺯ(
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺻﻔﺎﺕ
و سطوح عقلی )
ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ مراحل
وسطوح ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭتقرّب
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ،
ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﻔﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ می
ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻠّﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﺎلی ﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ آخر ﻭ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ نهائی،
تنها (ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻙ) ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻪ در
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺯﻳﺴﺖ
ﺷﻨﺎس.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺍﺟﻨﺎس
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ انواع
ﻳﻚ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘلّه
هاﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ،ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫﺮ ﺻﻔﺖ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻔﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺸﻖ،ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺸﻖ،ﺑﺠﻨس
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﻣﺎﺩﺭﻯ،ﺗﺎ
ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
نیاز به ﺩﻩ ﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳته اﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺪﺍ ﻋﺎﺷﻖ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﻭﮔﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﻚ
ﺻﻔﺖ ﻭ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭجه اﻯ
الوهیّت
ﻣﻴرسید. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﺍﺑﺪﻳّﺖ
مطلق
،ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺨﺪﺍی الله
ﺒﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫمه
ﭙلّه هاﻯ
ﻣﻌﺮﺍج ﻭﺍﺳﺮاء
ﺭﺍ میباشند ﻭتقرّب
ﻭ ﮐَﺮّﻭﺑﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻰ
ﭼﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺵ
بیشتر
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ولی ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، که
شایستگی
بدیدار ﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﺩﺭاین ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﻧﻮﺑﺖ وظیفه
الهی ﺭﺳﻴﺪﻥ
بخواست
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺻﻞ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺗﻨﻬﺎ
هدف ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
است ،ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ که ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ،ﭘﻨﺞ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎب ﺮﺍ
رؤیا کرده ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺠّﻬﺎﻯ
ﻋُﻤﺮﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻋﻤﺮﻯ
ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﺎپس شهود حجّ
ﺃﮐﺒﺮاست.

ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻔﻠﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺍﺯ
ﻋُﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺍﻭﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺖ ﻭ
ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺩﺭﮔﻮشه اﻯ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ، ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
هستند، که
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺩﻭﻳﺪﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ
ﺧﻮﺩشان
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴیابند.ﻳﮑﻰ
ﺑﻬﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﻳﮑﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻧَﺴﺦ
ﻭﻣَﺴﺦ ﻭ
ﻓَﺴﺦ ﻭ ﺭَﺳﺦ
ﻭ ﻭَﺳﺦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺄﻧﺪﺍﺯﻩ ﻳﻚ
ﺷﺐ ﺭﺍه
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎن
ﺒﺸﺮی ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺒﺎ
ﺍﺭﺍﺩه
ﻮﻋﺸﻖ،ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﻔت ﺴﺎﻝ،ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، (ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ) ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.ولیّﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﺯ
ﺷﺮّﻯ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ، ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻭ ﺩﺭﮐﺎﺕ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ از عاقبت
خود ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
بخطا ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺠﺎﻧﻴﻦ
دیوانه ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸت نیز
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯﮔﺸت
اﺯﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺮ
ﺩﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺷﻬﻮﺩ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﻧﺼﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺗﻤﺪّﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ،ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ. ﻳﮑﻰ
ﺭﻭﺣﺶ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، و
ﻳﮑﻰ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻌﻤﻖ
ﭼﺎﻩ
ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﭼﻮن ﻘﺎﺭﻭن
بیشتر ﻔﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﻭﻇﻴفه
ﺴﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ، ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ، ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳت ﻮ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎفی لاﺯﻡ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺗﻤﻰ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﮕﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺍﺟﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﮑﺮّﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.که
ﺤﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﻤﻪ ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺑﺤث
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ
،ﻣﺒﺎﺣثی ﭼﻮﻥ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﺎﻡ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ ﻭﻣث
بت ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻟِﻢ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ،ﻭﭼﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﭼﻮﻥ ﻏﻀﺐ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺍﻯ نوشتن
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻬﻴّﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث ﺑﻬﺮ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪه اﻯ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻓﻀﻮﻟﻰ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺘﻰ شده و
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻫﺮﮐس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺑﺸﺮﻁ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥ.ﻳﻌﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﻧﻨﻮﻳﺴﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺑﺮ ﺩﻫﺎﻧﻪ
ﭼﺎﻩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻝ ﺗﻨﮕﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍهد
ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﻣﺎ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘﺺ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ.ﭘسر ﻃﺎﻟب
عفو ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﭙﺎس
ﻭﺷﮑﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.

M067

مشیّت
واراده الهی

ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻭﻣﺮﺣله اﻯ
نوعی ،ﻭنیز
جالب تر
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻮﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
سلوکی
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴشه
هست. ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ و
مشیّت
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ و
ﺩﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ اگر
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،
باز ﭘﻴﺮﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻮاﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ،ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺸﻴّت
ﻮﻫﺪف اﻭﻟﻴّﻪ
ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐُن
ﻔﻴﮑﻮﻥ)ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺍی
اﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺒﻮﺩه است. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﺴب
ﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﺗﻘﺮّب
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩی
تجلّی اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ.
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
به ( اﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ)
رسانده ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّت
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺑﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺘﻘﺮّﺏ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﺮﺿﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ، ﻭ
ﻗﻄﺮه اﻯ
ﺩﺭﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ،ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺸﻢ،
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳت ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﮐﺎﺷﻒ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
بوده وﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ،
ﻭﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮔﺬﺭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس،ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮔﻔته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس اﺯ
ﺷﻬﻮﺩﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭت ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
برﺳﺪ، که
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻪ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺍﺯ ناسوتی
ﺃﺗﻤﻰ،ﺗﺎ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ
ﺷِﺒﻪ عَدَم،ﻫﻤﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺟﺐ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﺑﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺰبه
الله ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻫﻴّت
ﻤﺎﺩﻯ ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ،ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺗﻦ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﺩﺭﻳﻎ ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ،ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻳﺎ(ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ)ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ مُقدّس،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻧﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ محمّدﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻚ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ ﻳﻚ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻳﻚ (بِدای
ﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﻭ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻋﮑس ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ را
بنماﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭحجّ
ﻫﺎﻯ ﻋُﻤﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﭘﻨﺞ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺁﺩﻡ
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﮔﺮﺩﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﮑﻤﻚ ﻭ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻋﻬﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺁﺳﻴﺎ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺸﻴّﺖ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ.ﻳﮑﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،
ﻣﺸﻴّﺖ ﻋﻠّﺖ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺐ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﻤﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻴﻔﻴّت
اﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
که ﻤﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎت
ﻮﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ

ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﻣﻮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ
ﮐﻪ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺑﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﻭﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻗﺒﻮﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺤﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻧﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﻚ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
محمّدﻯ ﻧﺎﻡ
ﭘﻨج ﺘﻦ
ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ، ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪهﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧَﻔَس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ،
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎن
ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﺷﮑﺎﺭ،ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻏﺎﻳﺐ
ﻭﻧﺎﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ معرّفی    ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﭘس
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻣﺸﻴّﺖ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍلاّ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ،ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎن
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.که
ﺘﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩی ﻮﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺄﻣﺮ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ،ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮔﺮچه
اﻳﻦ ﺍﺳﺘثناﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ،ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ولیّ
ﺑﺠﺎﻯ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺘﺪﺭﻳﺢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
سوﺧﺖ ﺁﺗﺶ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﻬﻨمی
ﻴﭙﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮپس ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺮﺯ ﻋﺒﻮﺭﻯ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺩﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ولیّ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
مشکلات روان
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻨﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ(ﻫﻮ)
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻠﻪ(ﺍﻟّﺬﻯ
ﻟﺎ ﻫﻮ)ﻳﺎ
ﻣﻌﺮّﺏ ﻓﺎﺭﺳﻰ(ﺃﻫﻮ)ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺍ.ﺑﺎﺯ
ﻳﻌﻨﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺍﻭ ﻭ ﻫﻮ)
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ قُریش
ﻧﻴﺰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ولیّ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺍﻟﻮﻫﻴّت
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺰﺭعه
ﺳﺮﺳﺒﺰ
ﺟﻬﺎﻥﻣﺸﻐﻮﻝ
ﭼﺮﻳﺪﻥ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ،ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﻋﺒث ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺍﻟﺒته
ﻤﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺩﺭ ﻋَﻤّاء
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ناسوتی   ﺗﻰ
ﻭﺑﺎلاﺘﺮ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺪﻭﺭ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻓﺮﻣﺎﻥ( ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭبّ
اﻟﻔﺼﻞ ﺍﺳﺖ. ﻫﺎ
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺪﺭﻳﻚ
ﺷﺄﻥ ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ

ﻓﻴﮑﻮﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪی
ﺒﺪﻫﺪ.ﻭ(ﺍﻟﻠﻪ)
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭج اﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ،ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑﺮ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻈﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻮ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺎﻃﺎﻋﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ .

ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﺮﺡ
ﺭﻭﻯ ﻧﻘﺸﻪ ﮐﺎﻏﺬ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭘس ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻣثلا ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.ﻭﭼﻪ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﺯﻟﻴﻮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎ،ﺩﺭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪه
اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩه
اﻟﻬی
اﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺣﻮﺍس ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭﻣﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ،ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﺎت ﻮ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺠﺎی
ﻤﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ که
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻢ،ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﭼﻨﺎﻥ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،که
ﺤﻴﺎت ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻗﻠﺐ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﻭ ﻃﭙﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺯﺑﺎﻥ
ﺗﮑﻠّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺪﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻋﻀﺎ ﺑﻨﻔس
،ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،که
ﺰﺑﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﻠّﻢ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷتهخ ﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭﻟﻮ
ﺣﻴﺎت غیر
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﻨﺴﺒﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ،ﺑﺮﺍﻯﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮطه ﺮﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻮﺏ ﻟﺎﻯ
ﭼﺮﺥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.که
گوﺋﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭﻫﻢ
ﺩﻝ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻤﻚ ﺩﺭ ﭼﺮﺥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﻏﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﭼﺮﺧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺧﺎﻟﺺ ﺗﺮ،
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺎﺭﺍﺩه اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍهیم ﺮﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍت ﺁﻥ
ﭼﻮﺏ ﻟﺎﻯ ﭼﺮﺥ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻟﺬﻳﺬ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ثوﺍﺏﻣﺸﻴّت
ﺸﺪﻩ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺣﺪ ﺃﮐثر ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷته اﻳﻢ
.

ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍنسته اند،که
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺂﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.که ﺴﺮﺍﺳﺮ(ﻧﻌﻤﺖ)ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ(ﺭﺣﻤﺖ)ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ الهی
اﺯﻗﺒل ﺁﮔﺎه ﻮ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻟﺤظه ﺒﻠﺤﻈﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﻓﺖ، ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺪﺍ
ﻭﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ،ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷته هاﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮچه ﻘﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎ ﻭﺍﺭﺍﺩه
ﻫﺎی اﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺠﺎ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪه اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻨﻮﺍﻧی
ﻮﻟﻔﻈﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺸﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﻮﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺸﻴّت اﺯﻟﻔﻆ
ﺷﻴﺌﻰ ﭼﻴﺰ،ﻭﺍﺯ
ﻟﻔﻆ( ﺷاء)
ﻳﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎ
ﻟﻐﻮﻯ ﻭﺍﺩﺑﻰ
ﺩﺭﺯﺑﺎن عربی
اﺳﺖ. ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺩﺭﺯﺑﺎن
عرﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺧﻠﻂ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺧﻮﺩﻣﺎن اﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻠﻰ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﺪﺭ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﭘﺪﺭ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺿﺒﻂ
ﺻﻮﺕ ﻫﻢ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ،ولیّ
ﺧﻮﺩﺵ ﭼﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺻﺪﺍﻯ ﺿﺒﻂ
ﺻﻮت ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.(ﺷاء)ﺭﺍ
ﻣﺸﻴّت
ﺘﻤﺎﻳلی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
که ﭽﻨﻴن
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ولیّ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(ﻣﺸﻰ)ﺭﺍ
ﺭﺍﻩ ﭘﻴﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺭﻫﺮﻭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ (ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ)ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺑﺎ ﭘﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،
ﻧﻬﺎﻳت ﺘﺎﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ، که
ﺴﺎﻟک ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷته ها
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻣﻨﻈﻮﻣﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﻣﺤﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻨﻈﻮﻣﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﺍ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺨﺖ ﻭﻧﺼﻴﺐ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﻧﺪﺍﺩﻩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ،که
ﺸﺎﻳﺴته اﻭ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠکه
اﻳﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ
ﺑﺪ،ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮپس،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺳﺨتی ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺘﻴجه هماﻥ
ﺗﺄﻣﻴﻦ،ﻳﺎعَدَم
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷته ها
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ثوﺍﺏ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮع
ﺒﻬﺘﺮ ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺰ، ﺍﮔﺮ
ﺫﺧﻴﺮه ثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﮑﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌت ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺪﺭﻓﺼﻮل
ﻨﻮﻋﻰ ﭘﺎﺋﻴن
ﺘﺮ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﻤﺘﺮی
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻧﺤﻮﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴی اﺳﺖ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺁﻧﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺩﺭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻓﻘﻴﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ،ﺑﺨﺖ
ﺧﻮﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﺳﺖ.ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﻣﺎنع کاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺑﺪﺑﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﮐﻪ ﺻﺪ
ﮐﻴﻠﻮ ﻃﻠﺎ ﺑﺮ
ﭘﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺧﻔّﻔﻮﺍ
ﺗﻠﺤﻘﻮﺍ)ﺳﺒﻚ
ﺑﺎﺭ ﺷﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﺑﺠﻠﻮﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻴﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺳﺒﻚ
ﺑﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﻟﺒﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴت ﺒﻌﺮش
ﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪ،سوء  ﺯﻧﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻯ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻭﺻﻠﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻟﺒﺎس
ﻓﻘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﻌﺪﻫﺎ محمّد
ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح االقُدُس
ﮔﻔﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺍﺯﺍﻳﻦ ﭘس ﺑﺎ
ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻳﻢ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺪ ولیّ
ﻋﻘﻞ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻭﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺑﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
، ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭﺗﺠﺴّﻢ ﺭﻭح
االقُدُس ﺩﺭﺟﻬﺎن
ﺪﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﺮﺵ
(ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ)ﺑﺮﻭﺩ.
که هنوﺯ ﺩﺭﺁن
ﻨﻮع ﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻳﺎﺑﺪ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺑﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻨﮕﻴنی ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺷﺖ.ﺟﺰ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭکه ﻮﺳﻴله ای
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺍﮔﺮﻭﺣﺪﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺣﻔﻆ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍی ﺤﻔﻆ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪی هرﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﺣﻔﻆ
ﮔﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺯﻧﺪگی ﺤﻘﻴﺮ
ﭘُﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻍ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺣﻴﺮت
ﺒﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻥ،ﭼﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ،ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ پیر
کامل الهی ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،که
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻌﺎﻑ، ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﺪپس،ﮐﻪ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺮﺍپس
ﭼﻮﻥ ﺍﺯﻟﻴّﺖ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ نقصی
نداشته
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺗﺼﺎﺩﻑ ﮐﻮﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻋﺸﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺩﻟﺰﺩﮔﻰ،ﺑﺎﻋث
ﻃﻠﺐ ﻣﺮﮒ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻳﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺩﺭ
ﻏﺎﻳت ﻮﻧﻬﺎﻳت
هدف خداوند
ﻤﺘﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎت
ﻮﺍﻃﻔﺎﻝ،ﺗﻨﻬﺎ
پس ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺯ سوء  ﺧﺘﻦ
با آتش، ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺂﺗﺶ
ﻧﻤﻰ
ﺯﻧﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮب ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﻯ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩ،ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ،ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺪ ﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.که
اﻳﻦ ﺧﻮﺩ(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ به
(ﻋﻴﻦﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ(حَقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّﻮ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩه اﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍت
ﭙﻴﺸﻴﻦ،ﺳﺎﺑقه
ﺒﺮﺧی اﺯ ﺍﻳﻦ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ، ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺩی
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳت
اﻟﻬی اﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴش اﺯ
محمّد ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ در ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯه
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
ﭙﻴﺸﻴﻦ،ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ (ﺷب
ﻘﺪﺭ)ﺑﺎ ﺍﺭﺯش
هزﺍﺭ ﻣﺎه ﻴﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎل عمر
بشری ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭمحمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻩ گردد
.ﻭﺩﺭﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﻞ ﺑﻌﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺣﺘﻰﺑﻴﻦ
ﭼﻨﺪ ﺃﺗﻢ ﻣﻴﻞ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﺭﺍ
ﻭﻟﻮ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﻨﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ صَمَدیّت
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﺧﻮپس
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺂﻥ ﻟﺤظه اﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﻄﺮه
اﻯ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺍﺳﺖ، که ﻳﻚ (ﮐثرت
ﺪﺭﻭﺣﺪﺕ)
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ،
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ.ﺍﺣﺴﺎس
ﺠﻤﻌﻴّت
ﻔﺮﺍﻭﺍن یعنی همچنان
اﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﺭس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ . ﮐﻪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭﺣتی
اﮔﺮ ﻧﻔﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻧﻔﻊ
ﺟﻤﻌﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺒﻀﺮﺭ
ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ نیز
ﺿﺮﺭ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺟﺎمعه
اﺳﺖ، ﻭﺗﮑﺎﻣل
اﻭ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮنه اﮔﺮ کسی ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺒﺨﺸﺪ،
ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﮑﻞّ ﻋﻘﻞ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ،ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺟﺎمعه اﻯ ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻓﺮﺍﺭ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻨﺴﺒﻰ ﺩﺭ ﺭﻭح
ﻤﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻗﻮﻡ
او ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻮﻣﻰ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺑﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻗﻮﻡ
ﻭﻣﻠّﺘﻰ
ﻏﻠﺒﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻗﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺷﻮﺩ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ
.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻔﻆ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻗﺒﻠﻰ ﻋﻘب
ﻤﺎﻧﺪه
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻏﻠﺒﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﻓﺮﻫﻨﮓ ﻗﻮﻡ
ﻭﺳﺮﺯﻣﻴن ﻤﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻫﻨگ اﻧﺤﺼﺎﺭ
ﻣﻠتی
ﻨﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎت
اﻟﻬﻰ، ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎی
ﻮﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺎمعه
ها ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻌﻤّﺪ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮپس
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪه اﻭ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﮐﻮﺯه ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ، ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﺍﻭﻟﺎﺩی
اﺳﺖ،که کسی ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺍﺷته
اﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﻗﺒل
اﺯ ﺑﻌثت ﺩﺍﺷﺖ
،ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ ﻧﺸﺪﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ
ﺩﻳﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ ﭼﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﭼﻪ ﺳﺘﺎﻳﺸﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﺍﺯﺑﻌﺸت
ﺩﺧﺘﺮ سوء  مش ﻔﺎﻃمه
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ، که
ﺪﺭ ﺷش ﺴﺎﻟﮕﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﭙﺪﺭ
ﺩﺭس ﺪﺍﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻦ ﺑﺮ
ﺩﺧﺘﺮﻯ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺧﺮﻭﺷﻴﺪ.ولیّ
ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺖ،ﻣﮕﺮ ﺗﻮ
ﻧﮕﻔﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩ، ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺻﺒﺮﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻰ؟ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺻﻞ
ﭘﻴﺪﺍپس(ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ)ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
که اﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻧﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻨﺸﺴﺘﻪ،ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه اﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺩﺍﺕ محمّدﻯ
ﻭ ﻋﻠﻮﻯ،ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺟﺪّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﻫﻢ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻧﺘﻴجه ﻤﻌﺎﻳب
گذﺷته هاﻯ
ﻣﺮﺑﻮطه اﺳﺖ،
که ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴش
ﺁﻣﺪﻫﺎ
ﻣﻔﻴﺪﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰکیه
ﺸﻮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺨت
ﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴق
ﺘﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻨﺘﻴجه
ﺒﺨش اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ،تَرسﻫﺎ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮ،ﺑﺮ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨند.ﭘس
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺟﺰاء
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺍﻓﻘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺁﻥ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ،
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ أجزاءﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ،که
ﺒﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺃثر ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺃﺯلی ﻮ ﺃﺑﺪی
دﺭﺁﻳﻨﺪه
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ که
ﺘﺼﺎﺩﻓﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه
اﻧﺪ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺪ ﻭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻣﻮﺫﻯ
ﻭﻭﺣﺸﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ اﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﺗﺮ که
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭼﺮﺍ ؟ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻃﻔﻠﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎنی همه
ﻋﻤﺮ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻭ ﻓﻠَﺞ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﻫﺪﻓﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯﺍﻳﻨکه اﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳب ﻤﺮﺯﻯ
ﺑﺮﺍی ﺴﺮﻧﻮﺷت
ﻤﻨﺎﺳب
ﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺨﺖ
ﻓﻌﻠﻰ، ﻧﺘﻴﺠﻪ،ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ، ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻃﻔﻠﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺪﺭ
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﺪ.ﺑﺮﺧﻰ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﻭﺭ،
ﺟﻬﺎﻥﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺻﺒﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺮﮐّﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﺻﺪﻕ ﻭﮐﺬﺏ ﻭ
ﻇﻠﻢ ﻭﺗﺮﺣّﻢ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺣﻴﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭ
ﺩﺭﺳﻨﮕﻴﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻴش اﺯ ﻃﺎﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺻﺒﻮﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻀﺮ
ﻭﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ،ﺍﺩﺏ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺍﺩﺑﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﺮﺭﺑﺎﺭ
ﻭﻣﻀﺮ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﻚ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ،
ﻭﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ ﻧﻤﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺧﻰ مقیم
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻞﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ،
ﻭﻳﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺥ را
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺷﺮّ ﺭﺍ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻴﺮﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺷﺮّ ﻧﻴﺰ سوﺩﻯ
ﻭﺧﻴﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﻮﺭﻯ،ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﺩﺭ سوء  ﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺮّ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ،ولیّ
ﺑﻴﻨﺎ ﭼﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﻬﻞ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﻋﻮﺍﻗﺐ ﺁﻥ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ولیّ ﺑﺎﺯ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭس
ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻧﻤﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻭﺟﺎﻫﻞ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﺪ.
ﺷﺮّ ﺭﺍ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺟﺎﻫﻠﻰ ﺳﺮ
ﻣﻴﺰﻧﺪ،ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﺭجه اﻯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﺩﺭجه اﻯ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
که اﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.
ﻭﺍلاّ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭ ﭘﺮ
ﺩﺭﺩﺳﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬّنم ﺍﻭﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ .

ﻏﻴﺐ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺁﻥ باید ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ولیّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺠﺮبه ﮐﺮﺩ،ﻭﺁﻣﻮﺯش
گرﻓﺖ. ﺭﻭﺍﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ،
که تجربه های
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ،ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺘﺮﺳﺪ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ
ﻭﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮاﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻟﺬّﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺟﻌت ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻣﻬﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭب ّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﮐﺮﺍﻣﺎت
اﺯﻗﺒﻠﻰ و
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ،ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ولیّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺘﻤﻞ ﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻗﻄﻌﻪ
ﺳﻨﮕﻰ ﺑﻄﻮﻝ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪﻯ
ﺑﮑﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭﺭه
اﻯ ﮐﻤﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺿﺮبه اﻯ
ﺑﮑﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺼﺖ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ،ﮐﻪ
ﺳﻨﮕﻰ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪ.ﺗﺎ
ﮔﺮﺩﻭ ﺧﺎﻙ ﻭ
ﺑﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﻫﻮﺍ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻓﺮﻭ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ.ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎ ﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮓ،ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻋﮑس
ﻭﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺁﻥ،ﻃﺮﺣﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻨﮓ ﺍﺯ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎﺍﺯ
ﻣﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒت ﺒﺰﻣﻴﻦ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻏﻴﺐ ﺩﺍﻧﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻫﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﻏﻴﺐ ﺩﺍﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﻏﻴﺐ ﮔﻮﺋﻰ ﺭﺍ،ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻤﻚ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ
ﻭﻳﺎ ﮐﻤﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍلاّ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻫﺎ
ﻭﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ ﻋﺠﻴﺐ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭﻳﺎ
ﺷﮑﺎﻑ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺧﺸﻚ
ﮐﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﻳﺪﻩ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺷﮑﺎﻓﺪ،ﻭ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﺰﺍﻧﻮ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎ، ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺑﮕﺬﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ ﻧﻮﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﻴﺐ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻈﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺷﻨﺎس
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﮐﺴﻮﻑ ﻳﺎ
ﺧﺴﻮﻑ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﭼﻮﻥ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﻠﻮﻟﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﻫﻢ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﭘس
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍتب اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎن ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻮنه هاﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی
ﺍﺳﺖ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺍﺯﺳﺮﻧﻮﺷت اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪه ﻫﺎ
ﻭﻏﻴﺒﮕﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ،ولیّ
ﻏﺎﻳب اﺯ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩی
ﻮﺍقعی اﺳﺖ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﻏﻴﺐ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﺤﻮﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﻋﺎﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎپس
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍلاّ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩن
ﺒﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﺑﺼﻮﺭﺗﺶ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭت ﻨﻮﻋﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ،ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮی
ﻤﺸﺮﻙ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺭﻓﺘﻪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺮﻙ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ قُرّه     ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻗﺮت
اﻟﻌﻴﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﺳﻢ
ﺍﻋﻈﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻡ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺎﻡ( ﺃعلیّ)
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪدر ( ﺍعلیّ
ﺍﻟﻌﻠّﻴّﻦ)
ﺍﺳﺖ .

ﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﻏﻴﺐ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺑﺘﺤﻘﻖ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎی
الهی ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﻔﺎؤﻝ
ﻭ ﺗﻄﻴّﺮ ﺩﺭ
ﻓﺎﻝ ﮔﻴﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺭﻭﺍﻧی ﻤﻨﮑﺮ
ﻭ ﺑﺪ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺩث ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺟﺰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣثلا ﺍﺯ
ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻴﺐ ﻫﺎﻯ
ﮐﺸﻨﺪه اﻯ
ﺩﺭﮐﺴﻰ ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﻗﻴﺎﻓﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻔﻴﺪﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻧﻘﺶﻣﻬﻤّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺎﺳﺦ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﻏﻴﺐ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮓ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺮ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﮑﺴﻰ
ﺯﻧﮓ ﺧﻄﺮ
ﺑﺰﻧﺪ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺳﺮ
ﻣﻮﻋﺪ،ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺸﺎنه اﻯ
ﺍﺯﺣﻮﺍﺩث
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎﺩ
ﺷﺪﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺒﺸّﺮﺍﺕ
ﻣﮋﺩﻩ
ﺩﻫﻨﺪهﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﺸﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ.ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎؤﻝ ﺭﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﭘﻴﻮﻧﺪ أجزاءﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﻫﻢ ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،
ﺑﺨﺼﻮص
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻋﻴﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻤﻰ ﺩﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺑﺼﻠﺎﺡ ﺁﻧﺎن
ﺒﺮﺍی ﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ثرﻭﺗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮕﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ،ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭﺷﺨص ﺁﻣﺎﺩه
ﻨﺸﺪه اﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻫﺮ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﮔﺎﻫﻰ
ﻓﻮﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﭼﻮﻥ
ثرﻭﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻀﺮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻋث
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪه اﻯ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ،
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻭ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻧﺞ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﺎﻝ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ثرﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻓﻮﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭﺧﺪﺍ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﻗﻴﺐ ﺍﻭ، ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻏﻴﺐ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﻏﻴﺒﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻟﻄﻤﻪ ﺑﻐﻴﺐ
ﺩﺍﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻤﻰ
ﺯﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻗﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺩﻟﻴلی ﺒﺨﺎﻟﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﻔﺖ ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻭ
ﺩﻫﺶ ﻭ
ﻋﻔﻮ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺟﻤﻊ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺨﻮﺩ،ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻧﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﺘﺎﻃﺎﻧﻪ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺷﺮّ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓته
اﺳﺖ،ﺗﺮﺳﻴﺪﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺎﺷﺨﺺ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻗﺎﺩﺭﺑﻔﻬﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺮﺍﺗب
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭلی
اﮔﺮﺗﺤﻤّﻞ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ طی
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ، ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﺑﺘﻘﺼﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎن
اﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻧﻘص
ﺒﺨﺎﻃﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ،ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺣﺪّﻯ ﺩﺭ ﺩﻫﺶ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻌﮑس ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﺩﺭ
ﺗﻈﺎﻫﺮﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻨﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺗﻘیّه
ﻮﺻﻠﺎح
ﺪﺍﻧﻰ،ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.ولیّ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ،ﮐﻰ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﻢ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺟﺰ
ﺑﻠﺎﻍ ﻣﺒﻴﻦ
ﻭﺍﺿﺢ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻭ،ﻣﻴﻠﺶ ﺑﭽﻪ
ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻭ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺭﺍﻩ
ﻟﻘﺎ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

M075

تشبیه
و تنزیل
وتنزیه

ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
است.ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺰﺍﻫﺖ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎت
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎت اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺼﻔﺎت
ﻮلِّی
اﻟﻬﻰ.ﺍﻣﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﺒﺤث
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺭﮔﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ،
ﺗﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺪﺭجه ای اﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺑﻨﺪ ﺗﻮﺳّﻠﺎت
با ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻳﺎت ﻘﺮﺁﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻋﺮﺑﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﻬﻢ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ میتوانست
ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩ، ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
مِلّت  ﺻﺎﺣﺐ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻳﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻨﺰیه اﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰﺍﺳﺖ که
عملا ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻣﺤﻴﻂ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﻏﻀﺐ
ﻣﺘﻌﺼﺒﺎﻥ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﺽ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺳﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﺩه
ﻮﻣﻤﺘﻨﻊ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ
ﺁﻣﺪﻩ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﻤﻴﻊ ﻭ ﺑﺼﻴﺮ
ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻗﺎﺩﺭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺑﺪﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻘﺎم الهی
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّد
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭنه
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎی
اﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍلاّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی
ﺸﺪﻩ، ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺘﺸﺒّﻪ
ﺫﺍﺗﻰ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﻣﺘﮑﻠّﻤﺎﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﻔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﺮﺩﻩ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮپس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.صوفیّه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣثلا
ﺑﺨﺸﺶ ﺻﻔﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺑﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺮﮐﻤﻚ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺩﻫﺸﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﺒﺎس ﭘﺎﺭﻩ
ﻭﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺼﺮﻑ ﺑﺨﺸﺶ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﻫﻨﺪ،ﻭ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﺑﺨﺸﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺵ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻬﺮﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ، ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳت
ﻮﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﺸﻚ
ﺟﺰ ﻣﻘﺪّﺳﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﺩﺳت ﻨﺸﺎﻧﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮕﺸت
ﺸﻤﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ لَوّامه ،ﻭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺠﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻋﺎﺭﻓاﻦ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺳﻄﻮﺭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺸﺒّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭﺍلاّ ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ،ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﺸﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷِﺮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﻓﻊ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒلی ﻮﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺳﺨﺖ
ﻭ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﻔﻮ ﺩﺍﺋم
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷته ها ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺟﻢ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ صَمَدیّت
ﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﮔﺸتی ﺒﺼﻮﺭت
ﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺣﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻭﺻﻒ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺰﻳﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ)ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﻧﻪ ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﺸﺮﻯ .ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻨﺘﻘﻢ
ﺍﺳﺖ ولیّ ﻧﻪ
ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺍلله
که ﺍﺯ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭل ﭙﻴﺪﺍ
ﺷﺪه
اﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺻﻴف
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺍ(ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
که ﺪﺭ ﺍﺻﻞ،
ﺻﺤﺒﺖ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻬﻴﭻ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺫﮐﺮ
ﺻﻔﺘﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺣﺬﻑ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺻﻔﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺸﺒّﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳش
گرﺩﺩ.ﻭﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ،که عمل ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﺩﺑﻰ
ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ،ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ،
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ،ﺑﺎ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،که ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺼﻮﺭﺕ(ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ)ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.که
پیامبر ﺑﺎ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻬﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻳﮕﺮی
ﺎﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪه ﺪﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭ(ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ) ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ،ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮی
اﺑﻠﺎﻍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎه
ﭽﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻭجه ﻮﺻﻮﺭﺕ الهی
ﺒﺮﺍی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ.ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻋﻀﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّت ﺬﺍﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻭﻫم
ﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻫﺴﺖ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺃﻫﻞ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﮔﺮ
ﻧﻔﻰ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ،ﺗﻨﺰﻳﺒﻪ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻗﺸﺮی های
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،ﻧﻔﻰ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺯﺧﺪﺍ،ﺗﺨّﻴل
ﻨﻘﺺ ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺴﻮﮊﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ،ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻰ
ﻋﻴب ﺪﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻨﺰﻳﻪ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩی
هستند،ﺟﻨﮓ
ﺑﻴﻦ
ﮐﻠﺎﻣﻴّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ،
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺷﻨﺎﺧت
ﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم اﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﺭﻭپس
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟهی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺭﻭﺯﻯ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺫﮐﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﻪ

ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻌﻤّﻖ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ثوﺍﺏ،ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻫﻢ ﻋﻘب
ﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺩﺭ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ربّ
ﻣﺸﻬﻮﺩ محمّد
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی
ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮن
کرﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّه
ﻨﻮﻋﻰ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻠﺎش
عقلی
ﻮﺍﺧﻠﺎقی ﺒﻬﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،که ﺒﺎﺯ
ﺁﻥ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴن ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎن ﺘﺎ ﺭبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ ﺣتی ﺪﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﮐﺎﺭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﺷﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻏﻢ ﻧﺎﻙ
ﻭﺩﻭﺩﺁﻟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ.ولیّ محمّد
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻧﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ،ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ محمّد
ﻧﻴﺰ،ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯ
ﺑﻌثت،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣَﻤﺪ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﻭﺳﻴله
ﺤﻤﺪ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺟﻤﻊ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻈﺮﺍ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠکه
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ صَمَدیّت
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﻧﮑﻨید ،ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺸﻤﺎ معرّفی    ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ.ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺸﺎﺭ ﺷﮑﻢ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺸﺮﻁ ﻟﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺪّ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ نه
ﻤﻄﻠﻖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺸﺒّﻪ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻗﻴﺪ ﻭ ﺷﺮﻁ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺺّ ونگین
ﻧﻮﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺭﺍ ﻭﺍﺻﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻴﻦ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻭ
ﺗﻘﻴﻴﺪ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻟﻔﻆ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﻭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻧﻘﺺ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ(
ﻟﺎ ﺑﺸﺮﻁ)
ﮔﻔﺘﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭ ﻋﻤّاء ،
ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺃﻫﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻨﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﮐﺘﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس.ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ محمّدﻯ،ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎن
ﻨﺮﺳﻴﺪه اﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ
ﺗﺎﺭﻳخی
اﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﺮ ﺟﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ

ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ،ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺪﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺃﺻﻞ ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﺩﺑﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻞ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺩﺑﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﮑﻮﺕ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.که
ﻨﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ حقّ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮنه ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ و ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺿﻌﻒ
ﺣﻮﺍس ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ،ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺃﺗﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﺗﺎ
ﮐﻮﺗﺎه ﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻳﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮔﻮﺵ
ﻓﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻣﺘﻔﺮﻋﻨﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺑﻮ ﺟﻬﻞ ﺑﺮﺍﻯ
محمّد ﮐﻪ ﺷﻬﺮت
اﺑﻮ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ، ولیّ
محمّدﺑﺮﺍﻯﺗﺤﻘﻴﺮﺍﻭ،ﻭﻯﺭﺍﺍﺑﻮﺟﻬﻞﺧﻮﺍﻧﺪ.

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺠﺪﺍﺋﻰ
ﺧﺎﻟﻖ ﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻧﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺑﺎﻃﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻣﺸﮑﻞ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎنی
اﺳﺖ که ﺃﺻﻞ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺮﺍ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﺎﺻﻞ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻰ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ.ﮐﻪ

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
آﺳﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺭﺳﻴﺪه اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻝ
ﮐﺎﻣلی ﺮﺍ
ﺩﺭﺍین ﻤﻴﺎنه
ﺨﺎﺭﺝ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺩﺭﺩﺍﺧل اﻧﺪﺭﻭن
عواﻟم اﻟﻬی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ، که
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ صَمَدیّت
ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺃﻫﻞ ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍبن عرﺑﻰ
ﺍﺯﺳﻴّﺪﻯ
ﺩﺭﻣﻌﺎﺭف
ﻮﺍﻣﺎم هستی ،ولیّ
ﻧﻪ ﺳﻴّﺪ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻴّﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺪن اﻭ
ﺩﺭﻣﻌﺎﺭﻑ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺷﺪﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺘﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪﺑﺨﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍﻳﺎﻓنه
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﺎﺩﺍﺕ،ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﺯ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺟﺪّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩ،ﻭ
ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ
ﻧﻮﺡ،ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻧﺴﻞ ﺟﺴﻤﺎنی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،که
ﻤﺎﺩﺭﺍﻥ ﺳﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮊﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﺎﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺟﻬﺶ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
اﻔﺮﺍﺩی
اﺳﺖ.ﭘس ﮊﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻴﻨﺎ
ﺩﺭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻇﺮﻑ ﻗﺮﻭﻥ ﻣﺘﻮﺍلی
ﺒﺮﺳﺪ(ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺳﻴّﺪ)ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ (ﺁﺭﻳﺎ) ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻓﺮّ ﻭﺗﺎﺝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ،ﻭ
ﻓَﺮَﻭَﻫَﺮ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻦ(ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ)ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺸﺒّﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺑﻌﻀﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺷﺒﻴﻪ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ محمّد
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺖ،ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻟﻬﺎپس
ﻣﻴﺴﻮﺧﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﺮﻭﺝ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
محمّد ﺭﻓﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ،ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣؤﻣﻦ ﻭﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﻚ ﻟﻔﻆ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺳﻴّﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻬﺎﺕ
ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺳﻴّﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ولیّ
ﺧﺎص ﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ سوء  ﺩ محمّد
ﺳﻴّﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ولیّ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺪﻑ محمّد
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ محمّدﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻴّﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ.ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺼﺮ،ﮐﻪ ﻧﻮﺩ
ﺩﺭﺻﺪ ﻧﺎﻡ محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ .
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﺮﺍﺗﺒﻐﻴﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤت
کاﻓی
ﺴﺎﻟﻚ،ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩه ﻤﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ

ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻫﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻤﺎﺯ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﮐﻌﺒﻪ ﻋﻴﻦ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺻﻮﺭﺕ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﻝ
ﻭﻓﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﻣﮑّﻪ ﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻳﺎﻫﺮ ﻣﻌﺒﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺟﻤﻊ ﺗﻨﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ

صَمَدﻳّت
اﺳﺖ. که ﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻳﻚ ﺟﻤﻊ
ﺍﺟﻤﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺗﻔﻀﻴﻠﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻤﻊ ﻭ
ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﻔﻀﻴﻞ
ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻔﻀﻴﻞ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪه
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻳﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪه
اﻯ،ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﻰ
ﻣﺮﻏﻰ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺎﻥ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺷﻴﺦ ﻋﻄﺎﺭﺗﻮﺻﻴف
اﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﻰ
ﻣﺮﻍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﭘس ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺎ ﮐﻮ؟ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻧﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺷﻤﺎ ﺳﻰ ﻣﺮﻍ
ﻫﺴﺘﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺭﺍ ﻳﺎﻓته
اﻳﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ،ﻓﺮﺿﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪن ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻧﻘﺼﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺁﻥ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻘﺼﻰ ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳت اﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ،ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺼﺪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪهﺒﻮﺩﻧﺪﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭ،ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻮﮐّﻞ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ،ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس هاﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ولیّ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﻘﻞ

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻗﺪﺭ
ﻭﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺩﻭﻡ
ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪ،ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻩ سوء  ﻡ ﺭﺍ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﺶ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﺪ .
ﻭﺍلاّ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
محمّد، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺄﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻬﺮﻭ
ﺭﻭﺩﺧﺎنه هاﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﺎ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻧﻬﺮ
ﺁﺏ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻬﺮ
ﺷﻴﺮﻏﺬﺍﻯ ﺭﻗﻴﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﻋﺴﻞ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻠﻴﻆ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﻴﺮﻳﻦ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻬﺮ ﺷﺮﺍﺏ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﻬﻴﭻ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩُﺭﺩ
ﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻏﺮ
ﭘﻴﺮ،ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ. ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺳﭙس ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﭘﻨﺒﻪ
ﻭ ﭘﻮﭺ ﻭ ﺧﻨثی
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﻄﺮﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻓﺎﻕ ﻭ ﺃﻧﻔس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﺭ
ﺁﻓﺎﻕ ﻭﺍﻓﻖ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺁﻥ،ﻭ ﺍﻧﻔس
ﺩﺭﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ربّ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ ربّ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ربّ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭ ربّ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﺎ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ،ﮐﻪ محمّد
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺟﺎﻯ
ﺗﻨﮕﻰ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ ﻣﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻡ.
ﺩﻝ ﻳﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﻭﺳﻌت ﺮﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻝ ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ.
ﻣؤﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ اُمّی    ﭼﻮﻥ محمّد
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺴﺖ
ﺷﺮﺍﺏ ﻫﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺸﺮﻙ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭالّا ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍلاّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺎﻧس ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ .

ﻧﻮﺭ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﻳﻚ
ﻧﻮﺭ،ﻳﺎ
ﻭﺍﺣﺪ ﻧﻮﺭﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺃثیرﻯ،ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺃﺗﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ (ناسوﺕ)
ﺟﺎﻯ ﻧﺎس ﻣﺮﺩﻡ،ﻭﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯﺁﻥ ﺩﺭ(
ﻣﺎسوﺕ) ﺩﺭ
ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﮑﻮﻳﻦ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭ ﺃثیرﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ(
ﻣﻠﮑﻮﺕ) ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺃﺗﻤﻰ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
(ﺟﺒﺮﻭت) ها ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻳﮑﻰ

ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻫﺮ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ، به
(لاﻫﻮﺕ)
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ مکان
لا مکان ﺟﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻟّﺬﻯ ﻟﺎ
ﻫﻮ) ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ(ﺍﻭ ﻭ ﻫﻮ)ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ قُریش
ﺩﺭﺍﺻل اﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻤﮑﻪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﺃﻫﻮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭ
ﻳﺎ ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ (ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻋَﻤّاء
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ ﺍﻭ
ﺷﺪ، ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺃﺯﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺃﺯﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ).ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺍﻟﺪﺍﺧﻞ،ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺸﺮﻁ ﻟﺎ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎ سوء  ﺍﻩ،ﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ،ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕﻭ
ﺍﺣﻮﺍلی الهی
تر ﺒﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ،ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺠﻮﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮن
ﺒﺎﺷﺪ، ﭘس
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺁﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻭ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ میسّر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﻫﻔﺖ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ،ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩ ﺭس ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ مُقدّس
ﺷﺪﻥ.ﺭﺍﻫﻰ ﺑس
ﺩﺭﺍﺯ ولیّ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ،ﺑﺎ ﺩﻭ
ﻗﺪﻡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎله ﻤﻴﺮﻭﺩ،
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺳﺒﻘﺖ ﺑﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺳﺒﻘﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

M077

ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻋﺰﻳﺰﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺟﺎﻥ 28/10 /1362

پس ﺍﺯ
ﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺗﺸﮑﺮ.
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﻰ
ﺍﺯ ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﺩﺭﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺎ
ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻫﺎ.ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺃﻟﻒ
ﻗﺎﻣﺖ
ﻳﺎﺭ،ﭼﻮﻥ ﺧَﺮ
ﺩﺭ ﮔِﻞ
ﻭﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﻢ.
ﺧﻮﺵ ﺑﺤﺎﻝ
ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻯ.

۱ - ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻓﻘﻂ 14 ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺖ.ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻦ ﻭ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺼﻤﺖ ﺭﺍ در
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺣﺪّ ﻧﺴﺒﻰ.
ﭘس ﺟﺎﻯ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﭽﻨﺪ ﭘﻠّﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ .

۲ - ﺍﮔﺮ محمّد(ﺹ)
ﻫﻢ ﺑﺸﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩ،ﭘس
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻌﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﻋﻴﺴﻰ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻄﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍلاّ ﺑﺸﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘس ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ ﭘس
ﺍﺯ ﺣﺼﻮﻝ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻦ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ،ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ
ﺩﻭﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺍﻣﺎمان
،ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﻳﺎ ﺧﻴﺮ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﭘس ﺑﺸﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳت که
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ بعد
از ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺳﺖ.

۳ - ولیّ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﻭﺗﺎ
ﺷﺪ، ﻫﻢ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭﺗﺸﮑﻴﻚ،ﻭﻫﻢ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﺍﺩﺭﺍﻙ،ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﻗﺘﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ ﻳﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّف،
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ،ﺑﻤﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻣﻴﺪ
ﻫﺴﺖ،ﻣﺎﻫﻢ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ،  ﻤﺮﺣﻠﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﺑﺮﺳﻴﻢ.

۴ - ﻣﺸﮑﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻭﺍﺻﻞ (
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﻣﺎ )
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺎﺣﮑﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻧﻰ
ﺣﺪﻳث (ﻟﻢ ﻳﺰﻥ
ﺍﻟﻤؤﻣﻦ ﺍﺫﺍ
ﺯﻧﻰ ﻭ ﻫﻮ
ﺯﺍﻧﻰ)؟ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﻊ ﺯﻧﺎ که
ﻤﺎﻧﻊ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﺍﺯ
ﻭﺻﻮﻝ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ
ﭼﻴﺴﺖ؟ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎص
ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،
نه-گفته-ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺣﺘﻰﺍﮔﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺴﺎﻟکی-گفته-باشد.

۵ - ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺍﺯ صوفیّه ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮی ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺷﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ .
ﻭﺣﺘﻰ صوفیّه
ﺍﮐثرﺍ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻥ ﻣﺎﻧﺪه
اﻧﺪ.ﻭ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎملی
ﺠﺪﻳﺪ، ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻃﻠﻮﻉ
ﻓﺠﺮ،ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
(ﺳﻠﺎﻡ ﺣﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻊ ﺍﻟﻔﺠﺮ).
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ،ﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
،ﺑﺎﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﺣﮑﺎم
ﺪﻳﻨﻰ. ۶ - ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻌﺮﻭﺿﻪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺻﻮﻝ ﻫﺴﺖ
ﺍﮔﺮ ﻧﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
(ﺍﺯ ﻫﺮ 12 ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ
ﺟﺪّﻯ ﻓﻘﻂ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺁﻗﺎﻯ
ﻋﻨﻘﺎ)

ﻋﻴﺐ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ۱ - ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﺮﺩ۲ -
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺃﺯﻟﻰ،ﺍﺯ
ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ۳-
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﻘﻰ، ﺟﻬﺶ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ ﻫﻤﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﻴم
آﻧﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ ۴ -
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ(ﻓﺼﻞ
ﺁﺧﺮ).ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻣﻐﺰﻯ ﺍﺯ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﮔﻨﺎه ﺤﺘی ﺒﺎ
ﺗﻮبه نیز
ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس اﺯﺍﻳن
اﻋﺼﺎب
ﻮﺍﻣﮑﺎﻧﺎت
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺩﺳﺘﺪﺍﺩه
اﻳﻢ. ﺭﻭﺯ200 هزﺍﺭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺍﺯ ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ 14 ملیاﺭﺩﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. ﻭﻓﻘﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ را
ﺑﺎﻋث ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻓﻘﻂ ﻳﻚ
ﺳﻠّﻮﻝ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ
ﻣﻠﻴﻮﻥ،ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺎ 50 ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺑﻬﺮﻩ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺼﺮﻑ
ﺍﻟﮑﻞ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻌﮑﻮس ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩ)
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﮑﺮی
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﭘﻮﻙ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ،ﮐﺎﺧﻰ
ﺭﻭﻯ
ﻭﻳﺮﺍﻨﻪﺳﺎﺧﺘﻦﺍﺳﺖ.

۷ - ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺼﻤﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺑﺎ
ﺑﻨﺪ ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﻗﻴﻮﺩ
،ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﺒﻞ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﺑﺴته کنیم
،ﺁﻧﮕﺎه
ﻤﻔﻬﻮﻡ ﻋﺼﻤت
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺣﮑﺎﻡ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺋﻞ، و
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺑﺎ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺗﺎ
ﺍﺑﺪ ﻣﻘﻴّﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺑﺬﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺩﺭﺑﮕﻨﺎﻩ،ﮐﻪ
ﮔﻨﺎه ﻨﮑﺮﺩ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﭼﺎﮐﺮ
ﺟﻠﻴﻞ

ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺟﺎﻥ
ﺳﺌﻮﺍﻟﺎت
ﺸﻤﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻋﻤﻖ ﻓﮑﺮﺷﻤﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻣﻨﮑﻪ
ﺳﻬﻠﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺭﺍﺩﺭﻣﺨﻤﺼﻪ
ﻣﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﮑﺮﺩه اﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﺏ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻳﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻟﺎ
ﺗﻨﺤﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻫﺎﻯ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ؟ ﺍﮔﺮ
ﻫﺴﺖ ﻣﺎﺭﺍ ﻫﻢ
ﺧﺒﺮ ﮐﻦ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺨﻴﻞ ﻧﻴﺴﺘﻢ،
ﺧﻮﺩﻡ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺮﺍﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ، که
ﺒﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣؤﻣﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺷﻤﺎ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺧﻮﺩ
ﻣﻦ ﻓﻘﻴﺮ ﻭﻣﺤﺘﺎﺝ
ﺁن هستم .ﻟﺬﺍ
ﻟﻄﻔﺎ ﺍﻳﻦ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺧﻮﺩﻡ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ
ﻣﺘﺸﮑّﺮﻡ .

ﺑﺮﺍﺩﺭﻋﺰﻳﺰﻡﻣﺼﻄﻔﻰﺻﺎﺣﺐﺍﻟﻨﻔسﺍﻟﻠﻮّﺍﻣﻪﻭﻣﻠﻮﻡﺍﻟﺨﻠﻖﺍﻟﺠﻬّﺎﻟﻪ

ﺳﻠﺎﻡﻭﺳﭙﺎسﺍﺯﺗﺬﮐّﺮ:

۱ - ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﺍﻭﻝ
ﻫﺠﺮﺕ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﻣﻠﺎﻣﺘﻴّﻪ
ﻭﺩﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩﻧﺎﻡصوفیّهﺩﺍﺷﺘﻨﺪ

.۲ - ﻣﮑﺘﺐ
ﻫﻨﺪﻯ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
تصوّف ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺗﮑﻴﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﻭﻯ
ﻏﺮﻭﺭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ،ﻭﺣﺼﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻏﺮﻭﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻦ،ﻭﺗﻤﻴﻴﺰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺑﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻞ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ بحقَّ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ تصوّف ﻏﺮﺏ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺁﻥ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ،ﻭﺩﺭ
ﻣﻠﺎﻣﺘﻴّﻪ
ﺷﺮﻕ،ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﮑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺠﺎﺏ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺻﻞ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﮑس ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﻬﺎﻧﻴﺎن
ﻮﺍﻧﻤﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﻳﻌﺖ،ﻭ

ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻤﺪﻯ.ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻴّﺖ ﻟﺬﺕ
ﮔﻨﺎﻩ.ﻧﻈﺮ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﻟﻨﺎس
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ،ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻠﻮﺹ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ. ولیّ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،ﭼﻨﻴﻦﮐﺎﺭﻯﻧﻤﻰﮐﻨﺪ.

۳ - ﺍﮐثرﺍ
ﭘﻴﺮﻃﺮﻳﻘت
ﺒﺮﺍﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳش
ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﺍﺑﺘﺪﺍ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻨثی
کرﺩن اﻳﻤﺎﻥ
ﮐﻮﺭﮐﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ،ﺗﻌﻤّﺪﺍ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ مُقدّس
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟک که
ﺑﺂﺧﺮ ﺭﺍﻩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﺤﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻓﺮﻭﺭﻳﺨﺘﻪ،ﺗﺎﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻝ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﺤﺪّﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﭘﻴﺮ عَدَم
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ عَدَم
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﻊ
ﺷﺮّﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭسوء  ﺍﻯ ﻋﺎﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

۴- ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻨﺒﻞ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻃﻠب
ﻮﻟﺬّت ﺠﻮ
ﺍﺳﺖ،ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ (ﻧﻔس ﻭﺟﺴﻢ)
ﺍﺳﺖ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺒﮑﻨﺪ ﻭ
ﻧﮑﻮﻫش
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ادامه ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﻠﺦ
ﮐﺮﺩﻥ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺃﺿﻞّ ﺍﺯ
ﺩﻭﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺳﺮﻧﺦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭﻧﺴﻴﺎﻥ ﻭ ﺷﻚ
ﻭﺩﻭ ﺩﻟﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺧﻮپس
ﺷﺪﻩ،ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻗلّا ﺣﺪّ
ﻭﺳﻂ ﻭﺍﻋﺘﺪﺍﻝ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺳﻬﻢ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻧﻔس ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﻓﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺷﺪ،ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﻚ
ﻭﺯﻭﺍل کشش
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﻓﺪﺍﻯ ﻟﺤﻈﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻏﻔﻠﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺘﺮﺩﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﻪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ،ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ
ﻓﺠﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ حقّ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺳﺎﻟﻚﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

۵ - ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ ﻏﻠﺒﻪ
ﻧﻔﻮﺫ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ،
ﻣﻠﺎﻣت کشیدن  ﺩﺭﺩﻧﺎﻙﻭﮐﻔﺮﺁﻣﻴﺰﻭﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘﻰﺍﺳﺖ.

۶ - ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﺮﻡ، ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻬﺎﻥ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺩﻳﺪ. ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻖ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺑﻠﻪ ﻭﺍﺣﻤﻖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ حقّ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍی ﻤﻌﺎﺩ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺗﻨﺎﺳﺨﻰ،ﻋﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻘﻴﺼﻪ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﭘُﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣﺎﻓﻆ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﺶ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻣﻠﺎﻣﺘﻴّﻪ
ﺍﺳﺖ . 28/2/1362

M078

چند
خاطه عرفانی

ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ۸ﻓﻮﺭﻳﻪ
2004 ﺍﺳﺖ.ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺩﺭ1362 ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻬﺮﺍﻥ،ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻡ.ﺗﺎ
ﺧﻠﺎﺻﻬﺎﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺪﻫﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺸﺮﺡ ﺁﻥ ﻧﮑﺎﺕ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻡ.

۱ - ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﮊﻳﻢ
ﺷﺎﻩ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺭﮊﻳﻢ
ﺭﻭﺯ،ﺩﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭمطالب ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻮﺷﺖ . ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﭘﺬﻳﺮش اﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺩﺭطرفداران
سلوک ﻭ ﻋﻮﺍم
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﺑﮑﻠّﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺟﻠﺪ
دوم کتاب بکلّ
ﻓﺮﻕ کرد و
بالعکس گردید
.گوئی خود
عرفانی اظهار
نظر میکند.
ولی غاقل از
اینکه ﻋﺮﻓﺎﻥ
او ﭼﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﻠﻢ
ﻓﺮﺳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﮐﻪ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭ
ﻳﺎ حتی ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫمه
ﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭالهی هستند. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ
ﻋﻠﺎﻗﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
اﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺸﻴن
ﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫند
دنبال کنند. و
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ،ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
نموده
،وﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻳﺎ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺒﻌﻮثاﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

۲ - ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ،
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎق خاص و
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧند.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﻭﺁﺯﺍﺩ شدن ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥمیکوشند.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ
ﺑﻨﺪﺑﺎﺭی ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻗﻴﺪ
ﻭﺑﻨﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺘﻮﺣّﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭ عَدَم
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ ﻭ
ﺑﺎﺭﻯ ﺑﻬﺮ ﺟﻬﺖ.
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﺸﺮﻭﻁ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ،ﺑﺎﭼﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ آزادی
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﻧﻴﻤﻪ ﻭﺣﺸﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻓﻘﻂ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ

ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺸﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ،ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ که ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.تا ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺟﻤﻌﻰ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎ،ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﮑنند.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﮐﻮﺩﮐﺎن
ﺪﺭﻣﺪﺍﺭس از
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ،ﺩﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ،ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. اما ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻧﻘّﺎﺩ لَوّامه
ﻭﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺁﺯﺍﺩﻯ های ﻣﻨﻔﻰ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪو
خود سرانه ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻣثبت
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
(ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻥ
ﺷﺶ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺩﻡ
ﻭﻧﻮﺡ ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
که ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻏﻴﺮﻋﻤﻠﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻣﺪّﻋﻰ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﺬﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ مذهبی
دائم ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺯﻭﺭ
ﻭ ﺯﺭ ﻭﺯﻳﺮﮐﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﻩ
ﻣﻌﮑﻮس ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍن
مقلّدشان ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪه
ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
نوع ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫمه کس ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻫﻤّت ﺴﺎﻟﻚ
ﻭﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﺴﺐ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ، ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ،ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
اﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺭﻭح االقُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ،ﻳﺎ ربّ
ﺍﻠﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎه
ﺨﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﻓﮑﺮ،ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ،ﻭﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ،ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪی اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ،ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
سوء  ﭘﺮ
ﻣﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺑﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻭﺣﺸﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ دیگر
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ،
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﻭ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍند. ﭘس ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻋﻤﺮ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘُﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺩﺭﺩﻧﺎک هستند.
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺃﺑﺪﻯ،ﻳﺎ ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ ﻭ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،ﻭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺮ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻘﺮﺭ
ﻭﻣﮑﺘﻮﺏ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺩﺭﺁﺧﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﻰ دست ﻣﻴﺪﻫﺪ
ولیّ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻬﻤﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ.سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎن ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ که ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠیه هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ الهی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷت ﻮﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّی
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺃﺑﺪﻯ،ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺷﺮﻭﻁ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎهی
اﺯﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﻣﺪﺭﻙ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ،ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ،
ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭلیه ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ،ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ،ﭘﻨﺞ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ محمّد ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ.
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
و ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ،ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد که
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢﺭﺍﻧﻤﻮﺩ.

ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺯ ﻧﮋﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﻭ محمّد
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﮋﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ،ﻣﻬﺎﺟﺮ
زردشتی ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻴﻤﻦ،ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻤﮑّﻪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺟﻮﻳﻨﺪ.ﺑﻘﻴﻪ
ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫب ﻘﺸﺮﻯ،
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺳﺎﺯﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ سوگند ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،که ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ انسانی
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋت اﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮپس،ﻭﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺨﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻣﻨﺠﺮﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ،ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

۳- ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳؤﺍﻝ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻳﻢ
ﻭﭼﺮﺍ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻳﻢ؟
ﻭﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﮐﺠﺎ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﻓﺖ ﻭﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ؟ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺯ ﺟﺎﺋﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺟﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺳﻴّﺎﻟﻬﺎﻯ
وجود
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻭلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ افکار ﺍﻧﺘﺰﺍع
ذهنب ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
جریان وجود ﺑﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺘﻪ، ﻭ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ. ﻭ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺭﺷﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺳﻴﺪه
اﻳﻢ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺎﻧﻴﻢ
ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺎﻝ
ﻋﺮﻭﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ،ﺑﺎ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﺶ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺮﺳﺎﻧﺪه
ﺒﺎﺷﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺭﻭش ﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ولیّ
محمّدﻯ،ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺭﺗﻔﺎﻫﻢ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻌﻠّﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻋﻀﻮ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻋﻀﻮ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﻋﻠﻢ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺑﻤﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺪﻳﻢ،ﻭ ﺁﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻩ شد.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻭبالقوّه
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻳﻚ ﺣﺪّ
ﺃﻗلیﺪﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﺁثاﺭﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﭘس
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮔﺬﺷته
اﺳﺖ،ولیّ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ،ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺎﺧﺖ.
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭس ﻋﺒﺮﺕ گرفتن
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻟﺤظه اﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷته ای
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺣﺎل
ﺒﺪﺍﻧﻢ. ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ.
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺎﻳﻦ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.ولیّ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ،ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻨﺶ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻳﺎ
ﺑﻨﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
باز میگردیم
.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ میرویم
،ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ،ﺁﻥ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺫﺍﺕ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﮔﺮﻓﺖ.ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ .

۴ - ﺑﺤثهاﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻠﻞ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ،ﻭﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻋﻠﻞ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﻠت اﻟﻌﻠﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭه
اﻳﻨﮑﻪ ﻣﻦ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪه
اﻡ ﻳﺎ
ﻣﺠﺒﻮﺭﻡ ؟
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺪﺍﻡ
ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭼﺎﺭه ﻤﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ،ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷِﺒﻪ عَدَم
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺸﺨّﺼﺎ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ ﺗﺎ
ﺁﻥ ﺣﺪّ
ﺭﺍ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﮔﺮﺑﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺗﺎ ﮐﺮﻩ
ﻣﺎﻩ ﻓﺮﺿﺎ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ،ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﭙلّه
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻗﺪﻡ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺍﺯ
ﮐﺮﻩ ﻣﺎﻩ ﺑﮑﺮﻩ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ولیّ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭب ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

۵-
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﺑﺎﺯ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ،ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻧﺸﻮﺩ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴف عوﺍﻟﻢ
ﺁﻳﻨﺪه اﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،
ﻣﮕﺮ ﭘس اﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘن ﺒﺴﻮی
ﺨﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﻧﻪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ،ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺨﺰﻥ
ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺸﻒ ﺷﺪﻩ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺭﺍ،ﺻﺪﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ می ﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻥ،ﺩﺭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻳﺎ ﮐﻴﺎﻣَﺮﺩ،
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ولیّﺍﻭﺝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻳﺪﻥ،ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ششم محمّدﻯ،ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯزنده ﻋﺼﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ محمّدﻯ،ﺗﺎ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ میتوان
رسید. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺍﺳﺖ.ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺎﺷﻨﺪ.ﻣثلا
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ که
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺎﺯﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ومعلّم
الهی ﺯﻧﺪه اﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻣﻠﻤﻮس ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
با وی ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍن
ﻮﻓﺎت ﻴﺎﻓﺘﻪ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻧﻴﺴﺖ .

۶ - ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎ
ﻭﻋﺸﻖ ﻳﺎ
ﻧﻔﺮﺕ،ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻮش ﻭﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻳﻬﺎ ﻭﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ،ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﺻﻠﺢ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺗﻦ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺎﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺎ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ؟ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﻫﻮﺭﻣﻮﻥ ﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺟﺰ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻨﻈّﻢ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮنه
هاﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏُﺪّﻩ ﻋﺼﺒﻰ
ﻋﻘب اﻟﺬﻧﺐ ﻗﺪﻳﻢ،
ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻘﺮﺍﺕ،ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﺼﺒﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮﻯ
ﺭﻭﻯ ﻗﺴﻤﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ به
ﻧﺨﺎﻉ ﻭﻣﺨﭽﻪ
ﻭ ﻣﺦ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻣﻐﺰﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،ﻭﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﮐﻪ ولیّ
ﻋﻬﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻗﺪﺭ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ، ﻫﻴﭻ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ،ﺟﺰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ولیّ

ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺷﺪ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺩﺭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕﺧﻮﺩﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

۷ - ﻣﺎﺭﻙ
ﺗﻮﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ،
ﻭﺍﺭﺿﺎﻯ ﻧﻔس
ﺧﻮپس ﭼﺎﺭه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﻯ ﻭ ﺧﻠﻖ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﮑﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ.ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ولیّ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﺮﺩ؟ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺧﻄﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭘس
ﻨﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ، ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺣﺸﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻨبه هائی ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﮐﻨﺪ،ولیّ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﺎ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﮐﻨﺪ.
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﺤﺖ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭ
ﺳﺎﻟﻢ
ﺭﺍ،ﺑﺤﺪّ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ،ﻭ ﺑﺎﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺷﺒﻬﺎﻯ
ﻗَﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ .

ﺍﻣﺎ
ﺍﺭﺿﺎﻯ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪنﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﻓﺖ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﺟﺤﻴﻢ قُریش،ﻭ
ﻧﺎﺭ ﺿﺪ ﻧﻮﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺁﺗﺶ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻧﻮﺭ،ولیّ سوء  ﺯﺍﻥ.ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻭﻇﻠﻤﺖ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ الهی
هستندﻭﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺁﻥ . ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ
ﺃثرﺵ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺳﻨﺞ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻌﺪﻝ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ،ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﻮﻥ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺷﺪﻫﻮﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺳﻨﺠﺶ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺣی ﻤﺘﻮﻗﻒ
ﺷﺪه ﺒﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻳن ﻤﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﻗت ﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻴﻚ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ،ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﺫﺍﺕ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﺎ ﺑﻌﺪﻡ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻣﻌﺪﻭﻣﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی کمی
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﮐﻤﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘه
ها ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺷﻮﺩ.ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻋُﻤﺮ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﺟﻪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻮﺩﻙ ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﻭﭘﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺫﺭﺍﺕ
ﺟﺴﻢ،ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ،ﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ
ثاﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﭘس
ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺮﺍﺭی
ﺒﻮﺩﻥ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﺭﻭﺣی ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ،ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﻣﻌﻠﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ ﺁﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻨﺎﻩ
ﺟﺴﺘﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻚ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﻝ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻚ
ﻗﻄﻌﻪ ﺟﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺒّث
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﻮﺭﺍ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻮﺏ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺍﻳﻢ.ﭘس ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ،
ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺎﻃﻞ
ﺷﻮﻳﻢ.ﺑﻮﺩﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ،ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻭﺩﺍﺭ
ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ از
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﺍﻗﺼﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭبالقوّه
ﺧﻮﺏ،ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﻠﺞ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﺧﻨثی ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩه اﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ،
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،سوء  ﺧﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
فرشته گونه
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺳﺎﻟﻚ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻫﻤّﺖ ﻭ ﺳﻌﻰ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﺩﺭﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥﺳﻠﻮﻙ
ﻓﻌﻠﻰ،ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺁﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت
ﺮﺍ، ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﭘﻴﺮ
ﺭﺍ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺳﺮﻋﺖ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺭﺍﻩ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎله ﺮﻓﺖ. ولیّ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ،ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﺭﺳﻤﻰ،ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺟﺴﺘﻦ ﺍﺳت ﻮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﻣﺎﺭﮐس
ﻣﺤﺮﻙ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯ.ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻋﻘﺪﻩ
ﺍﺻﻠﻰ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﺯ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
.ﻭﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻳﻚ
ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﻋﻘﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻣّﺎ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺤﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺣﺘﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺞ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﮐﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﺤﺴﻮس ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ،ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺰ ﻋﺸق
ﻮﺭﺯی ﻨﻴﺴﺖ.ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻩ
ﻭﻭﺳﻴله اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ . ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺪﻡ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ولیّ
ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻠﻤﻮس
آبژکیو ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺮ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
گردند .ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭﻓﻬﻢ ﻭﮐﺸﺶ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ،ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻠﻤﻮس ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭ بالقوّه
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ
وﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺤث
ﺗﺎﺭﻳخی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ ﺃثر
ﻋﻘﺪهﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪه
ﻫﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﭘﻮﻝ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻟﺬﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺁﻥ و حال
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ.
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺳﻔﺮﻩ
ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻏﺎﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﮐﻨﻨﺪ ولیّ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮐﺮﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﺮﺝ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ و
ﺳﻨﮕﻴن ﺸﺪﻩ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍن
ﻮﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻟﺎﺯﻡ،ﻣﺎنع
اﺯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺟﺰ
ﺣﺴﺮﺕ

ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻧﺞ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ،ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺮﮒ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺮﺷﺐ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻴﺰﺩ، ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﺩ ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ،ﺩﺭ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻯ،ﮐثرﺗﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﻥ
ﮐثرﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻢ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻢ
ﺻﻠﺎﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎمعه اﻯ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺡ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﺮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻧﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﻫﻤﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ،ﻧﺠﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ

ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺯی ﺨﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ،ﺟﻤﻌﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺣﺪّ
ﺃﮐثر،ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺟﺎمعه هاﻯ
ﺑﺪﻭن اوﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴته ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺟﻤﻌﻰ،
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﺪﺗﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﺪﺗﺮاﻦ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ،ﺍﺯﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺸﮑﻞ ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐثرﺕ،ﻭ
ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺍ
ﺭﺍﻳﺞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻔﻆ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﻘﻮﻁ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﺭﺍ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺎمعه های
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﻭ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺁﺭﻳﺎﻫﺎ
ﮐﻪ ﺑﺠﻨﻮﺏ
ﻫﺠﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺳﻴﺎﻫﺎﻥ ﺑﻮﻣﻰ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ
ﺑﺎﻣﺮﻳﮑﺎ ﮐﻪ
ﺳﺮﺥ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺯﺩﻧﺪ . ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻧﺎمُقدّس
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﮔﺮ ﻭ سوء
ﺯﻧﺪﻩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺷﺘﻪ ﻳﺎ
ﺳﺎﺧته اﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺨﺮﺏ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻣﺤﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ،
ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮒ می
پندارند
.ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎ مُقدّس
ﻋﻘﺪه ﻫﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭ حقّ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺪ ﺧﺼﺎﻝ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻗﻠّﻴتی اﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﮐﺎﺭی
ﺪﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﻴﻞ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨش
ﻨﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻳﮑﺎﻳک اﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎمعه که
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻓﺮﻫﻨگ
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ.
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻓﺼﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﺍﻳﺞ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻣثبت ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
که هرﮔﺰ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻠت ﻮﻫﻴﭻ
اُمّت ،ﻳﺎ
ﺍﻭم کنندﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻧﺪﻫﺪ،
خداوند نیز
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺍﻭﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﺑﺪ.ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ ﺭﺍه
ﺤﻞ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮپس
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺒﺮﺩ ۸ -
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ،
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻚ ﻫﺪﻑ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﻃﺮﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻡ ﻃﺮﺡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺣﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻫﺎیشاﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭ نه ﺤﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﺣﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ هَوَس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻭ
ﭼﻴﺴﺖ. ﮐﻮﺩﻙ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺑﺴﺘﻨﻰ،
ﻭﺑﻌﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻮﭖ
ﻓﻮﺗﺒﺎﻝ،ﻭﺳﭙس
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺟﻨﺶ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭘﻮﻝ،ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘﻴﺮﻯ. ﮐﻪ ﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻢ،ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭﺍﺯ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺞ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺮﮒ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﻧﺪﺍﻣﺖ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﮔﻴﺠﻰ ﻭﺩﺭﺑﺪﺭﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺖ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺍﺣت گرﺩﺩ.ﺩ
ﻭﻟﺬﺍ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳت ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ولیّ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻔﮑﺮ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻋﻔﻮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻔﻮ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ،ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎن ﻮﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
هایﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖ،که ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺁﻥ،ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎ،ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻳﻬﺎ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻳﻬﺎ،ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﺒﻬﺘﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﻮﺍلی
عکس اﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﺧﺎلی
ﻮﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻟﺤظه اﻯ
ﺑﻔﮑﺮ،ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻫﻢ
ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎن ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﻭﻭلیّ
اﻟﻬﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﺟﺎمعه
ﺪﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﻪ
ﺷﺶ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺩﺍﻧﺘﺎ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ محمّدﻯ.ﻭ
ﺑﺤث ﻣﺎ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻬﻴﭻ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻳﺮﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﻤﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﮐﺎﺫب
ﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ،
ﺑﺪﻭن ﺮﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.که
اﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّم ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍت
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻭ
ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺑﻴﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ مُقدّس
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ محمّد
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﻋﺮﺏ و
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﺭﺍﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩ. ولیّ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ولیّ ﺯﻧﺪه
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ،ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻭﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﭘﺮﻧﺴﻴﺐ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﺭﻫﺒﺮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮ ﻳﻚ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻳﻚ
ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﮑﻨﻴﻚ ﺍﺯ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻨﻄﻖ ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ،ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻫﻤﻪ
ﺿﺪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻴﻮﻣﻨﻴﺴﺘﻬﺎ،ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ،ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺳﺒﻘﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮔﺮﻓته
اﺎﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺄﻫﻤﻴﺖ
ﻓﻄﺮﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻭ
ﻳﺎﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺭﺯﺵﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺟﻨﮕﻞ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﺮ
ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻫﻢ ﻋﻤﺮ
ﮐﻨﺪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻩ،
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﺟﻨﮕﻞ،ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ،ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ،ﻳﺎ ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ،ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺎم ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ،ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻧﺰﺩﻳک ﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺪﻑ
،ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ همّت
در ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﺸﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻥ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ،ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺻﺒﺮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩه اﺟﺮﺍی
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍپس ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ،ﻭﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ،ﺟﻤﻌﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﭘس ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﺎﺭ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺘﺤﻠیه
هاﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺻﻔﺎت وﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮن
ﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﻓﺼﻮل
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ،ﺍﻳﻦ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ،ﻭ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺃﺑﺪﻳّﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ ﻭ
ﺣﺪّ
ﻳﻘﻒ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻃﺮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﺴﺒﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻃﺮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻭ ﺧﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ،
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺻﺪ
ﮐﻴﻠﻮ ﻃﻠﺎ ﺩﺭ
ﺟﻴﺒﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﻭﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﻫﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
(ﺧﻔّﻔﻮﺍ
ﺗﻠﺤﻘﻮﺍ)ﺳﺒﻚ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﺮﺳﻴﺪ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻃﻠﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ،ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺭﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺭﻭح االقُدُس
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻦ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻓﻌﻠﺎ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ولیّ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻬﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮعی هست
.ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪّﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺶ
ﺑﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﺟﻬﺶ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﻓﻘﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻟﺠﻦ،ﺑﺎ
ﻫﺮﻗﺪﺭﺁﺑﭙﺎﻙ،ﺑﺎﺯﺳﺎﻟﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﭘس ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺁﻥ،ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﻮﺍﻗﻌﻴت
هاﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ . ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺳﻌﺘﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ،ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻟﺠﻦﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ لَوّامه  ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺳﻂ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻧﻴﮑﻮ
ﺗﺮ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻳﺎ ﮐﺎﺧﻬﺎ
ﺋﻴﺎﺯ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻗﻴﻤﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺭﻧﮕﻬﺎ ﻭ
ﻧﻘﺸﻬﺎ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻠﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ ﺭﺍ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪه.ﻳﺎ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻃﻔﻞ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﻞ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﺐ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺸﺪﺕ ﺳﺨﺘﺘﺮ
ﻭ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺶ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ،ﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺗﺄﻣّﻞ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻬﺮ ﻋﺴﻞ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﻧﻬﺮ
ﺷﺮﺍﺏ،ﮐﻪ
ﻣﮕﻮ
ﻭﻧﭙﺮﺵ،ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩُﺭﺩ
ﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻏﺮ ﺷﺮﺍب
ﻨﻮﺷﻰ
ﭘﻴﺮ،ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﺴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ ﺑﻬﻮﺵ
ﺁﻣﺪ،
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﻧﻬﺮ
ﺷﻴﺮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﺏ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻭﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺼﻴﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻯ ﻧﺼﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔی
ﺴﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺳﻌﺖ
ﺍﻓﻘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺑﺒﺎﻟﺎ،ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﻢ ﺑﻨﺪ
ﻭﺳﺴﺖ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻳﺨﺖ
ﻭﺗﻠﻨﺒﺎﺭ
میشود.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺍﺯﻇﻦ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﺭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺣﮑﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮﻙ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ،که ﻈﻨّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪ.ﻭ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﻃﺮﺡ
ﮐﻠّﻰ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺮﮐس
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺨﺺ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺁﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻭﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺷﺨﺺ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺁﻥ ﺷﺨص اﺳﺖ.ولیّ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ ﻫم
ﻨﺪﺍﺭﺩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ،
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻌﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.که
اﮔﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی ﺮﺳﻴﺪ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ ﮐﻠّی
ﺘﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭘس ﻫﻢ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋُﻘﺪﻩ
های ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﻫﺪ،
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺳﻘﻮﻁ،ﺩﺭ
ﺩﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ.ﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﭼﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺎﻗﺼﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭ
ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ولیّ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ لَوّامه  ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﻭمُلهمه
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻑ،ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺎ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ، ﻭ
ﻳﺎ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﻋﻘﻞ لَوّامه
، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ

ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ محمّد،ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻮﻓﻖ ﺷﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺭبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺍﺷﻴاء ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻧﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻗﻴﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺸﻮﻧﺪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ،ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰ ﻋﺸﻖ
ﻫﻴﭻ ﻋﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﻋﺸﻖ ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰ
ﺩﻧﻴﺎ.ولیّ
ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﺪﺍ،ﺟﺰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
معرّفی
ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪه اﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴله اﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮ ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺭﮐﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩ.

ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﺴﺘﻦ حَقّ ﻮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ، ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻄﺢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮه ﺨﻮپس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﺳﮑﻮﻥ ﻭ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ،ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺗﻢ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ.ﻭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻌﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺒﻞ،ﻭﻭﻗﺖ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﺴﺘﺎ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ،ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺳﻨﺪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻮﺍﺭﻩ ﺁﺏ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴّﺎله اﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻭﺣﻮﺍس ﻭ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺍﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍلاّ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺗﻨﺰﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎن ثاﺑﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﮑﻞ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺷﮑﻞ
ﺗﻦ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس هماﻥ
ﺗﻦ ﺳﺎﺑﻖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﻪ ﺗﺨﻢ ﺍﺯ
ﻣﺮﻍ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺮﻍ ﺍﺯ
ﺗﺨﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺨﻤﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﻍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺨﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﺮﻍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﻬﺶ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻢ
ﻧﻴﺰ ﺗﺨﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﺗﺪﺭﺝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﻥ ﻣﺮﻍ ﻭ
ﺗﺨﻢ ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﻠّﻮﻝ ﺑﺪﻥ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس، ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻨﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﻄﺮﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺑﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘت ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭ ﺁﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﻤﺎﻥ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺃﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺮﻭﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﻢ.ﻣﻄﻠﻖ
ﻓﻄﺮﺕ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻮن ﺒﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت
اﻧﻮﺍع ﻮ ﺍﺯ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻭﻣﻮﺭﺩﺑﺮﺍﻯﻋﻘﻞﺍﻣﺮﻭﺯﻣﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺁﺩﻡ
ﮐُﺸﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﺨﺺ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺮﺍﻡ
ﻳﺎ ﺣﻠﺎﻝ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﺎﺯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻳﺸﻤﻦ ﻧﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺷﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﮔﻔﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﻡ،ﻳﻚ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﻀﺎﺕ ﺭﺍ ﻧﺮﻡ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﻚ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪ ﻭﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ

ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﻳﺎ ﻋﻤﻮﺩﻯ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻠﻮ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺪﻥ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓت که ﺩﺭﻭغ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺁﻳﺸﻤﻦ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﺤﺸﺮ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻳﺎ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺪﻩ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻳﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻭﻳﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻭ ﻳﺎ به
(ﻭﺍﺣﺪ ﻓﺮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ)ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭﺁﻣﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺎم
هاﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻳﮑﻰ
ﻫﻢ ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺳﻰ
ﻣﺮﻏﻰ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﮑﺴﺖ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺏّ
ﺧﻮﺩ ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻤﺎ ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﻫﺴﺘﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﮕﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺪﻫﺮ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺑﺪ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ،ﻭﮐﺴﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻴّﺎله
اﻯ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺘﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ(ﺍﻟّﺬﻯ

ﻟﺎ ﻫﻮ)
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭ ﻭ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺃﻫﻮ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺃﻫﻮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ(
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ ﻭ
ﺍﻭﻧﻴﺴﺖ).ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء ،ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻭ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻭ
ﻟﺎ ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ(عَدَم
ﻟﻤﺎ سوء
ﺍﻩ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﺽ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻬﺎﻫﻮﺕ،ﻭ ﻋﺪﻣﻰ
ﺷﺪﻥ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺧل
ﺸﺪﻩ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﺒﻪ عَدَم،ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻭ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺸﺮﻁ ﻟﺎ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﻭﺍلاّ ﺑﺎ
سوء  ﺯﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺭﻟﺬﺗﻬﺎ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻣثاﻝ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﺷﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺟﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺮ
ﻭﺻﺪﺍﻫﺎﺋﻰ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺷﺮ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﻀﺎﺕ
ﺷﺮﻉ ﮐﻪ ﺣﮑﻢ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻓﺘﻮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﺍﮔﺮ
ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎمعه ای ﻧﻈﺮ ﻗﺎﻃﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺮﺍﻥ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺩﺭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺑﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺩﺍﻭﺭی اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔﺮﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
هم ﭽﻨﺎﻥ ﺩﻝ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻯ ﻭ
ﺭﻭﺷﺪﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺤﺒّﺘﻰ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺑﮑﻤﺮﺵ
ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻫﻢ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭلی
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎی
اﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺮ،ﭼﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺳﻨﮕﻴﻦ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﭙﺎس ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺭﺍﺑﺎﻳﺪﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﺎﻟکتیک
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺩﻳﺎﻟکتیک
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﺎﺭﺳﺎ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﺯ
ﺗﻠﻘّﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮچه
ﻘﺪﺭ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻓﻌﻠﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.ولیّ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ،
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ولیّ
ﺁﻣﺪﻧﺸﺎﻥ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺁﻥ
ﻧﻔﻬﻤﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭﺣﻮﺍس
،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮ
ﻣﺎ،ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ.ﺩﺭ
ﮐﻢ ﻭﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﭘس
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﭼﻮﻧﺎﻋﺼﺎﺏ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ،ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﻴﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﻧﮓ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻰ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺳﻴﺎﻫﻰ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺣﺴّﺎس
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ سوء  ﺭﺍﺥ ﻭ
ﺣﻔﺮﻩ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﺳﻂ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻃﻮﺍﻑ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،ﻋﻠﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻳﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ، ولیّ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﻘﻂ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺩﻝ ﺍﺳﺖ،
ﭘس ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻳﮑﺠﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻗﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮت
ﺮﺍ در ﺘﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺩﺭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﻴﺪDNA ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻳﻚ
ﮊﻥ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﮊﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮊﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭثابت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎﺍﮔﺮ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﺳﻴﺪ ﮐﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻨﻴﻦ
ثباﺗﻰ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍپس،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻣﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻣﺒﺪﺃ
ﺻﻔﺎﺕ،ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻈﻢ
ﺩﺟﻴﺘﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﮊﻥ ﮐﺎﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﻢ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﺗﻔﺎﻕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ولیّ
ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺯﺵ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺩﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺑﺎﺯﻯ ﻭﻟﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺷﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺩﺭﺁﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﺟﺮﻫﺎ،ﻳﻚ
ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺳﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻈﻢ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﻮﺭﺍﻥ
ﺭﻳﺰ،ﺍﻳﻦ
ﺁﺟﺮﻫﺎﻯ ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺭﺍ ﺧﺎﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ولیّ
ﺧﺎنه اﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ،
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﻄﻖ
ﻗﺪﻣﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻭﺣﺸﻰ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس .ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘس ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣؤثّر،
ﻭﻫﺮﻳﻚ(ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻣﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ(ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ)ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎ،ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻴﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ.ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻳﺪ،ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺩ.ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﺮﺯ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍح
اﻟﻠﻪ، ﺃﺻﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻳﮑﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ،ﻳﮑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎن
ﺤﺪّ ﻳﻘﻒ و
میسّر ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ،ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻓﮑﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ (ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ)ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﺎﻧﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ؟ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻌﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺃﺯﻝ ﻭ
ﺃﺑﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻟﺤظهاﻯﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﺴﺒﻴّﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﭘس
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ، ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻮﺷﻴﺪ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺪﺭجه
اﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ

ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﺭﺟﻌت
کنندﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴن کاﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﻭعلیّ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد،ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﺍﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ محمّد
ﻳﺎ محمّد ﺑﺮﺍپس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
درﺳﻴﺼﺪ ﻣﺮﮐﺰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﻮﺭﻭﻯ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ که
، ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺑﺤث
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻮﺟیه علمی
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻴﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺷﻮﺭﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻣﺘﻌﺠﺐ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. که
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﺮﺍﻡ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻮﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻨﻮﺯﺩﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ،ﻗﺼﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ، ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﭙﻮﻝ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻢ،ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ؟
ﮔﻔﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺭﺋﻴﺶ
ﺟﻤﻬﻮﺭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻣﺸﻐﻮﻝ چه
ﻓﮑﺮ ﻭﻧﻘﺸﻪ
ای ﻫﺴﺖ،ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻮﻡ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ،ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺋﻴﺶ ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ،ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﮐﺮﺩ؟
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺸﻮﺧﻰ
ﮔﻔﺖ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﺸﻮﺭﻭﻯ
ﺑﺪﻫﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺿﺪ ﺧﺪﺍ ﻭﺭﻭﺡ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺷﺪﻧﺪ، ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻘب ﻤﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺷﻮﺭﻭﻯ از
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﻳﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﺃﻧﺸﺘﻦ ﮐﻢ
ﻫﻮﺵ ﺩﺭﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭ ﺩﺭس
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺎبغه ای ﺷﺪ،
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﻭﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻧﮑﺮﺩ. ولیّ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ
ﺭﺍﺳﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﭼﻬﺎﺭ
ﺟﻠﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺻﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺖ، ﻭ ﺗﺎ
ﻧﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻋﻤﺮ ﮐﺮﺩ،
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻟﻮﺭﺩ
ﻭﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ،ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ولیّ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺧﺪﺍ،ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮔﻔﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﮔﻔﺖ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺻﺎﺩﻗﺎنه اﻯ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﮑس ﺣﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﻋﻤﺮﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺸّاء
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺨﺎﻃﺮﭘﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻔﻮﺫ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺑﻮﺍﻟﺤﺴﻦ
ﺧﺮﻗﺎﻧﻰ ﺩﺭﻭپس،ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ولیّ
ﺃﻧﺪﻙ،ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ .

ﺩﺭﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﺳﻌﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﻗﻴﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺴﺎﻭﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
(ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻳَﻦ)
ﺭﺍﺳﻞ،ﺟﺰ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﺎقی ﻨﻤﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻧﺎت اﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﮐﻪ ﺃﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺪﻳشه
اﻯ،ﮐﻪ ﺑﻘﻴﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋَﺮَﺿﻰ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮ اصلی
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻝ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ،که ﺸﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺳﻘﻮﻁ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺭﺍﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭعلیّ
ﺭﻏﻢ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺗﺎ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺗﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ
ﺭبّ اﻟﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰﻭﻋﻘﻠﻰﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰﺁﻧﺮﺍﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ .

M091

ایمان
عرفانی و
احساسات غیبی

ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﺗﻔاﻮﺗﻬﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﺰﺩ
ﻋﻮﺍﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ،ﻭﻧﺰﺩ
ﺧﻮﺍﺹ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭی ﺘﻌﺼّﺐ
ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻟﻔﺎﻅ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ولیّ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس (ﺍﻭﻡ)
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺖ
ﻭﻫﻨﺮ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺩﻋﻮﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴله ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺑﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺶ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﮑﻤﺮﺵ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،پس  ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪﺁثاﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪه
ﻫﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪه
ﻫﺎ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻳﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁثاﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﺟﻴﻮه ﺤﺮﺍﺭﺕ
ﺳﻨﺞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺑﺎﻫﺮﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ثاﺑﺖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎ،ﺭﻓﻊ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ولیّ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ،ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﻮﻥ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﻴﺰ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
برﺳﻨﺪ.ﻧﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻋﻤﺪﻯ ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﻘﻞ ﺳﺮﮐﺶ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺳﻘﻮﻁ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﻨﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ،ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ، ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﻭ ﺑﺎ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺳﺒﻘﺖﺑﺎﺯﻣﺎﻥﺑﮕﻴﺮﺩ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺟﻮﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺑﺤث
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ الهی
هستند. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺃﺑﺮ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭﺩﻝ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺎﺳّﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨی ﻮﻋﺎﻟﻢ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ،ﻭﺣﺘّﻰ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺂﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻴﭻ
ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺃﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﻣﺎسوء  ﺕ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩ،ﺩﺭﻫﺮ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﺍﺳت
ﻮﻫﺮﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑﻌّﺐ ﺁﻥ 250 ﺗﻦ ﻭﺯﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺳﭙس
عاﻟﻢ ناسوت
ﺠﻬﺎنی ﻤﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﻤﺎ
ﺍﺳﺖ،که ﻤﻤﻠﻮ
ﻧﺎس ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﮔﺬﺷته
عا.ﻭﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﻧﻴﺰﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺤت أﺷﻴﺮﻯ
ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ، ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺃثیرﻯ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﮐﻪ
ناسوتی ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺗﻤﺎم
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮلی
ﻮﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ ناسوتی
ﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺟﺴﻢ،ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺧﻮپس،
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻭ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﻮئی
ﺒﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻏﻴﺒﻰ،ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭالهی
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺁﻥ،ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.که
ﺘﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺁﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﮕﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
،ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
اﻨﻮﻉ،ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
ﻤﻘﺎﻡ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ،ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺣﺘﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ،ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ،که
اﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ،ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻘﻞ
ﻭ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺗﻤﺎمیذ
اﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺴﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭ ﮔﺬﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ،ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫﻮ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ).
اللع ﺼﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺩﺭ ﻋﻤاء
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺨﺺ
ﻣﻔﺮﺩ ﻏﺎﻳﺐ
ﻳﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻭ،ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺃﻫﻮ
ﻧﻴﺰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻧﻴﺰ
ﻳﻌﻨﻰ،ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻠﻪ،
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ،ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﺃﺗﻤﻰ ناسوتی  ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ، ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﺯ
ﺟﻨﺶ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﻣﺎ،ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑّﺎﻣﻞ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎت
ﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮی اﺯ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻓﺼل ﻨﻮع
فوق ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮﺧﻮﺩ، ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ ﻭ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ، ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.که
ﺪﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴن ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ،
اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ،ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺯ
ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﺩﺍﺭﻧﺪ.که
هرچ اﻳﻦ
ﺫﺧﻴﺮه ﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺷﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺍلاّ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی اﺩﺍمه
ﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮنه که
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ،ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﺮ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻨﻚ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﺴﺐ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ،ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﻳﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ،ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﺑﻨﺪ،ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺎﺑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺵ،ﻋﺒث ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭ ﻫﺪف
ﻮﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ  ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ،
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻫﺮﻳﻚ
ﻧﻤﺎپس ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭘس
ﺑﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍع کاﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭه
ﻴﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎن که ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺖ،ﻭ ﻧﻔس لَوّامه
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎه
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺿﻊ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ، که
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻔس
لوّﺍﻣﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.که اﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ملاﻣﺖ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﮐﻪ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ پس  ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺳﺮﻭ
ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪه
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻌثت ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،که اﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭالاّ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻫﻢ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ نَفس
ﻣﻄﻤﻨّﻪ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﻭ،
ﭘﺮ ﺍﺯﺣﮑﻤت
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺍﺩه
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳب
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻔس مُلهمه
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﺟﻨس
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ مُقدّس
ﻭﭘﺎﻛﻮ ﺳِﻨﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸت هاﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ،ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻤاء الله
،ﻳﺎ ﻧﺎﻣﻬﺎ ﻭ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻦ ﺁﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻫﺮﮐس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
.زﻳﺮﺍ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻰ ﺑﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ. ﻧﻔس
ﻧﺎﻃﻘﻪ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺗﺎ نَفس
مُلهمه  ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﻔس  ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ مُلهمه  ﻧﻄﻖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ربّ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ
ﻭﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮق
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮی ﺘﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.که
ﺒﺎﺯ ﻫﻢ ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭﺳﻠﻮک
ﻤﺮﺣله ﺒﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻬﺪﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻴﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ علیّ ﻭمحمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻴّﺪ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﻭمحمّد
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻌﻔﺮ ﮐﺬﺍب
ﻔﺮﺍﻭﺍن ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻧﺎحقّ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩه ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ محمّد
ﻭعلیّ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻕ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭﺣﻰ
ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ،ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺣسّ ﺷﺸﻢ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﺠﻴب ﻨﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ،ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺷن ﺒﻴﻨﻰ ﻭ
ﺗله ﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻫﻤﮕﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد،
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴته
ﻮﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻧﻤﺎپس
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ ﻭ
ﺳﺤﺮ ﻭ ﻧﻤﺎﻳش
ﻤﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ.ﮐﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
نه اﻳﻤﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺼﺤّﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّت
اﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﺷﮑﺎﻳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﮑﺎﻓﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻮﺩ،ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭمحمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪه اﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺃﻓﻀﻞ
ﻭ أثَرﻑ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺍﻧﻌﮑاس
ﺷﺮﻃﻰ،ﮐﻪ
ﭘﺎﻭﻟﻮﻑ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ولیّ
ﻧﻔس لَوّامه  ﺑﺎ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺃﺳﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺣﻮﺍس ﺍﺳﺖ،که
ﺪﺭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ لَوّامه ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎﻓت
ﻠﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺴﺖ.
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ تَقذُس
ﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ.
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺣﻘﺎﺭت ﻨﺴﺒﺖﺑﺂﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺃﻧﺪکی اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺗﻤثیلی ﻭ
ﻧﻤﺎﻳش عقل
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻟﺄﻣﺮﺭﺍ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺣﻮﺍس
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ،ﭼﻮﻥ
ﺳﮑﻮت ﻮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎی عملی
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺭﻧﺞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺮ ﺳﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﮑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻡ، ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻧﻰ دﺭ
ﺧﺎنه اﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولیّ
ﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺎنه اﺵ ﻫﺴﺖ،
ﭼﻮﻥ ﺻﺪﺍپس
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺷﻨﻴﺪه
اﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﺧﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻩ،ﻓﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻳﺪﻩ،ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺗﻤﺎس
ﺑﺎ ﺍﻭ ﮔﺮﻓته ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﮑﻰ
ﺩﻭﺩﻯ ﺩﻳﺪﻩ
،ﻭ ﻳﮑﻰ ﺷﻌﻠﻪ
ﺁﺗﺶ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ،ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﺁﺗﺶ
ﺭﻓﺘﻪ.ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺎﻳﺎنی
هستند،ﮐﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴت
کرﺩﻧﺪ که
ﻮﺍﺭﺩ ﺧﺎنه
اﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
ﺗﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﭽﺸم ﺒﺪﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ بحقَّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍلاّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻧﺸﺎن
ﺪﺍﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﺠّﺎﺝ
ﮐﻌﺒﻪ.ولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ بحقَّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
حقّ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﻧﻪ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ. ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﺰﺩ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﺁﻣﺪﻩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
قُریش،ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻳﮕﻴﻦ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ، ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ قُریش
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪﻩ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ، ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻴﻨﺎﻧﺎﻥ
ﻭﻋﻮﺍﻡ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﺭﻭﺷن ﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،ﻭﺭﻭﺷﻦ
ﺑﻴﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ،ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ.ﻭ ﺭﺍﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﻃبقه
کلّی اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺳﺖ،ﺑﻴﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ، ﺑﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘل
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻟﻤﻰ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ، ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ
ﺍﺯﺳﻄﺢ ﻋﻘل
علماﻯ ﻗﺒﻠی
ﺒﺮﺗﺮ،ﺍﺯﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﮐﺴب
ﻤﻌﺮﻓت ﺠﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓقی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻋﻤﻮﺩﻯ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻭﺝ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ
ﺍﻓﻘﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﻫﻤّت
ﺴﺎﻟﻚ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ،که
گاﻫﻰ ﺑﺎﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ،ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎی
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪه
ﺎﻧﺪ.ﺑﺴﻴﺎﺭﻳﺎﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮ،
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺶ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘّﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺪس
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺪﺳﻰ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣثلا
ﺑﺎ ﺣﺮﮐت در
ﺮؤﻳﺎی اﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﮔﺮﻭﻩ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﺕ ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺎﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺑﺮﻭﻯ ﻳﻚ
ﮐﺮﻩ،ﻭ ﭘﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮ ﮐﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ ﺑﺎ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﻳﺪﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻩ.ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ، ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﻳﺪ
ﻃﻮﻟﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻫﻴﭻ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻫﺮ ﺫﺭّﻩ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﻧﻬﺎن اﺳﺖ.
ﻭﺍﻯ،ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ﺫﺭّﻩ
ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ
ﺩﻫﺎﻥ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺪس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺃﺗمی ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺍﺯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،ﻳﻚ ﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ
ﻭ ﺳﻴّﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﻝ
ﻫﺮ ﺫﺭﻩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﺎﻓﻰ،ﺁﻓﺘﺎﺑﻴﺶ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ.ﻣﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺃﺗﻢ ﻭ

ﻣﺨﺰﻥ
ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰﺭﺍ ﺣﻞ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪه اﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻯ ﺟﻮﺩ
و کرم ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ
ﻋﺎﺭﻑ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻓﺮﺩﻯ،ﺍﺯ ﻳﻚ
ﮐﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺗﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﺻﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺷﺮﺍﻕ،ﻳﺎ
ﺷﺮﻭﻕ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ ﺷﺮﻕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ
ﻏﺮﺏ ﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ
ﻏﺮﻳﺒﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮔﺬﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ربّب
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺫﺭﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ،ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻘّﻠﺎت
ﺨﻮﻳش
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻭﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﺹ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻤّﻴّﺖ ﺗﺰکیه
هاﻯ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺍﻧﺸﺘﺎﻳﻦ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﺶ
ﻣﺎﮐس ﭘﻠﺎﻧﻚ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ،ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﮐﺸﻒ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺮﻓﻰ ﮐﻪ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ،ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﮐﻠّﻴﺘﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻔﺮﻣﻮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﻓﻨﻮﻥ ﻧﻘﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ولیّ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ الهی
کمیّتها ﻭﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻏﻮﻝ
ﭘﻴﮑﺮ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ

ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ،
ﻭﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩی ﻤﺎ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺃﺗﻤﻰ،ﮐﺎﺭﺵ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﻭﺁﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﺩﻭ ﺭﺷته
ﺮﻳﺎﺿی ﻮ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻓﻀﺎﺋﻰ، ﻧﻘش ﻤﺤﺎﺳﺒﺎت
کاﻣﭙﻴﻮﺗﺮی
اﻋﺠﺎب ﺁﻣﻴﺰﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻠیّه جنبه
هاﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺪﺭﻥ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺩﺭﮔﻮشه اﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻘﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻣﮑﺎن
ﭙﻴﺸﺮﻓت هست
.ﻭلی ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺟﻨبه هاﻯ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﮑﻠّﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧت ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎسی
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺗﺠلّی ﺒﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮﻯ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﮐﻠّﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﻭﻟﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﻭﻣﺘﻔﺎﻭت
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎ
ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴته اﻧﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴنی کشف
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻨﻮﺍﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒت
ﺪﺍﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟف
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻣﺎﺩﺍمی
که ﺒﺰﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﻫﻢ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻨﻈّﻢ
ﺑﺴﺎﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ
ﺣﻴﺮﺕ ﺁﻭﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﭼﻨﺎﻥﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻨﺪ ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﺋی
اﻟﻬی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭﻗﺮﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭﻟﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺃﻧﺪﻙ،ﻭ ﺭﻗﻴق
ﻨﻤﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﻔت
هزﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﻘﻂ ﻟﺬﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﻟﻐﺎﺕ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻣﻨﻌﮑس
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﭼﻮﻥ
ﺃﻧﺸﺘﻦ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻭ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺸﺼﺪ ﭘﺮﺳﺶ
ﻧﻤﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍپس
ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮐثرﭘﺎﺳﺨﻬﺎ
ﻳﺎ ﻋﻠّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﭘﺎﺳﺦ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﺋﻰ،
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺰﺩ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭﺵ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺎ
ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺭﺳﻤﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﻢ
ﻣﺘّﺼﻞ
ﻭﻣﺘﺪﺭﺝ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی اﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻣؤﻣﻦ، ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻳﻮﺳﻒ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺣﻴﺮﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺸﺘﻦ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺂﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻭﺝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ،ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻳﺰ
ﺃﺗﻤﻰ،ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ،
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﺍﺯهﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﺩﺭﺣﺪ
ﻭﺳﻂ،ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﻧﻈﻢ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺩﻗّﺖ
ﺷﻮﺩ، ﻧﻈﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻳﮑﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﺭﻳﺰ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺃثیرﻯ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ،ﺗﺎ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﺷﺒﻪ عَدَم،ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤّﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃنی ﻮ
ﺩﺭﻭﻧﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﮑی ﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎن
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭﺟﻬﺎنی اﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺗﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ،ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺮﻭﻉ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮبّی
اﻟﻬی ﺨﻮپس
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﻳکی اﺯ ﻣﺮﺍﺗب
ﺸﺸﮕﺎنه اﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬی
ﺒﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻟﺤظه
ﺒﻠﺤظه ﺒﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴش ﺒﺮﻭﺩ.چه
ﺒﺴﺎ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺴﺘﺤﻖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﻟﺨﻮﺵ ﺑﻠﺬّﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﻟﺨﻮﺵ ﺑﻠﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ،ﻭ
ﻟﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﺗﻨﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻮﻝ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﻫﻮﺵ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ولیّ ﺳﻴﺮﺗﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﮔﺮﮒ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻣثلا ﺧﻮﺩ
ﻟﺬﺗﻰ ﺩﺍﺋﻤﻰ
ﺗﺮ ﺑﺒﺮﺩ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰﺑﺮﺍﻯﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻘﻖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﺸﻒ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻫﺮ
ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ
ﺃﺑَﺮﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﻭ
ﺍﮔﻮ ﻭ سوء  ﭘﺮ
ﺍﮔﻮﻯ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄی
ﺘﻌﻠﻴﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ،ﭼﻨﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻳﺎ ﺫﻫﻦ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ که
ﻤﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺪﺍﺋﻰ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺁﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺗﺤﻘﻖ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺸﻒ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺍﻣﻮﺭ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ ﺃﻣﺮ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺄﺑﺮ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭسوء  ﭘﺮﻣﻦ
ﺷﺪﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻤﻴﻖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺮﮐﺶ،ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺃﺑﺮ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ سوء  ﭘﺮﺍﮔﻮ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﻧﺴﺖ،
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐثرﺕ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﻳﮑﺠﺎ ﺟﻤﻊ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺟﻢ
ﻭﺟﻤﻊ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎب
ﺮﺳﻴﺪ، ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ که
ﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﻣﻴﺪﻳﺪﻩ
ﻭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﭼﻮن
اﺻﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻣﺪﻧﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻧﻰ،ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮔﺮچه
اﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ که ﺪﺭ
ﺃﺗﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻏﻴﺐ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺠﻠﻮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴش ﺮﻓﺖﺑﺎﺷﺪ،ﻗﺪﻡ ﺻﺪ ﻫﺎﻗﺪﻡ ﺑﻌﻘب ﺴﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺧﻮﺍهیم ﺪﺍﺷﺖ.

ﺭﺍﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻧﺖ،ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ،ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ،
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﻘﻰ،ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺸﺘﻬﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻔﮑﺮین
ﺮﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺪﻥ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ،ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻄﺮﻳﻘت
هندﻭﺍﻥ،ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳت
ﻮﺩﺍﻧﺘﺎی ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.ﻭﺧﻴﺎل
ﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺃﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻋﺮﺵ
ﺣﺴﻨﻰ،ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻘﻠﺎنی
ﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺟﻨبه هاﻯ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﺁﻥ
ﮐﻢ ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﻧﻘﺶ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.که
ﺸﺮﻙ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭسوﮔﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ ربّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﮐﻨﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﮐﺸﺶ،ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ. ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ،ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﺎﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﺠﺎت اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻧﻴﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮐﺸت
ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎهی
الاهی ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮپس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺩﻝ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﺧﻮﺩﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭ ﻭﻯ .
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺒﺎﺩﻩ
ﻣﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﺏ الهی
ﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ،ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻬﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﻬﻢ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭﻳﺎﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ،
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻤﻨﻘﻮﻝ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻮﺟّﻪ
ﻧﺸﺎﻧﺪﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺣﺎﻓﻆ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺃﻧﺪﻯ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ.
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺎ
ﺁﻫﻨﮓ
ﺍﺯﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩه
اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎئی
اﺯﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍ ﻣﺴﺤﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺗﮑﻔﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳن اﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻇﺮﻓﻴت
ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﺁﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﭘﻠّﻪ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﻤﻴق
ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺻﺒﺮﻭﺟﺪﻳّﺖ،ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋت اﺯ
ﭘﻴﺮ،ﭼﻨﺪ
ﭘلِه اﻯ ﺭﺍﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕی ﻮ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺯﻥﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ،
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭنه ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣرء ﻭ ﻣﺮءه
،ﻳﺎ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﻋﺮﺑﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﻣﺮﺩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺰلﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺎﺭﺳﻰﺩﺭﻯ ﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺩﻝ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻗﺎت
ﻮﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ ﻭ مُلهمه
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺳﺮﭼﺸمه ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﻭﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎن اﺯ
ﻣﻠﮑﻮت اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،که
ﭽﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺖ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﭼﺸمه ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻋﻘﻞ ﮐﻞ
ﻓﻠﺴﻔی
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻨﺒﻌﻰ الهی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺒﻊ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﻴﺮ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻃﺒﻌﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدی
ﭙس اﺯ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎف
کاﻣﻞ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
،ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺯ
ﺳﻤت ﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺟﺸﻦ
ﻋﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،که هنوﺯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌت ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ،ﻭﮐﺴﺐ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
اﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓت
اﻣﻮﺭﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭنه
ﺪﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻳﺪﺭﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪﻯ،که
ﺨﻮﺩ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎت
غقلی ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺴﺒت
ﺒﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮم اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺎﺑﻮ ﺫﺭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺎ
ﻭﺩﺯﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﺤﻘﻖ،ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﺴﺮﭼﺸمه
ﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮی
اﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﻌﻤّﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻨﺰﻝ ﻋﻨﻘﺎ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﮐﺘﺐ ﺩﺭ
ﻣﺪﺍﺭس ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻔت
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺼﻌﻮﺩ،ﻭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻨﺰﻭﻝ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺳﺘﺎﺭه ای
هستند. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍ ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻓﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯأولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣی ﺪﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ محمّد
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻋﻴﺴی اﺳﺖ، محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
تصوّف ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ تصوّف
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .ﺁﻧﮕﺎه
ﺁﻏﺎﺯتصوّف
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

تصوّف
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺻﻮﻑ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ
ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ
ﭘﻮﺷﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍی غیرﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﮐﺴﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﻳﺪ
ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳب
ﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻞ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. تصوّف
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠلیه
های ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ،ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎه
ﺴﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭﺗﺼﻔﻴﻪ،ﻭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻋﻀﻮ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ دارد ﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺗﺎ
ﭘﺎﻯ
ﻣﺮﮒ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺤﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﻭ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﻠﺎس
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎم گوﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ تصوّف
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ
ﺻﻔﺎﻯ ﭘﺎﮐﻰ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﺟﺮﺃﺕ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻭﻓﺮﻣﺎن
ﻤﺮﮒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ،ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻦ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ،ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺞ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎت
ﻤﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﺎ
ﻳﺎ محمّد ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺬﮐﻴﻪ ﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
که ﻤﺪﺑّﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
اﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴب
ﺘﺄﻳﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺃﮐثر ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎ
ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺳﺤﻖ
ﻭﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ
ﺣﺘﻰ محمّد ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
آزمایش ﺳﺨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺮﺍی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎﻳﺪﺑﺠﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ علیّ
ﺑﻮﺩ
ﻭﺷﺎﻳﺪﻋﺪه اﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺭﺍ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ولیّ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ ﻭ علیّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭت
ﺤﺠﺎب اﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ،ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺷﺎﻧس
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﻤﮑﺮﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺷﺪه
ﺒﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ،
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﻫﺮﮐس
ﻣﻦ ولیّ
ﺍﻭﺑﻮﺩﻡ.ﻭلی
ﻨﻪ ﻫمه
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ.ﺑﻠکه
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ محمّد،ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس علیّ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻣﺎﻩ ﺗﺎ
ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻋﻤﻠﺎ
علیّ ﻣﺪﻳﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺗﺎ علیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ،ﮐﻪ ﻗﺒلا ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺷﺪﻧﺪ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻳﺎ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎنی ﭙﻴﺸین
که اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ۳۱۳
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻣﻰ
ﮔﺰﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎب ﭙﻴﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﻤﺎمی
اﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ،ﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣت
اﺳﻠﺎمی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻧﻴﺰ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ،ولیّ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻫﺮ
ﮐﺸﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺁﻥ ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻮﺭﻭﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ،ﻭﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ،که
ﺒﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮی
اﻳﻠﻴﺎ ﻭﻋﺮش ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰ،ﺩﺭﻫﺮﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﺋﻰ،
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪه
اﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﮐﺴﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻳﻚ ﭼﻠّﻪ
ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍثر
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ،ولیّ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﺨﺼﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘﻴﺮ
ﻣﺘﻮﻓﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻔﻠﺎﻥ ﭘﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺘﻴﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﻴﻤّﻢ
ﻧﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺎﻙ ﺑﺮ ﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻳﺰﺩ.ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﻋﺎ
ﻫﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴله  ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﮐﻮﺑﻴﺪه
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﺎﺯﺵ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﺑﮑﻤﺮﺵ ﺯﺩﻩ
ﺷﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺮک ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
شانس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﺒﻮﺩ،
ﺑﻌثت ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ،ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻣﻴﺸﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺁﺩﻡ
ﻭﻧﻮﺣﻮﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺭﻭﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻨﺸﻰ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺃﻣﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎت
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸین ﺮﺍ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﻫﻴﭻ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬی ﺪﺭﻳﻚ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭحی
اﺳﺖ.ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪه اﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪه ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺻﻨﻌﺖ
ﺷﻌﺮ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺻﻨﻌت ﻮ ﻫﻨﺮ
ﺷﻌﺮ ﺷﻌﻮﺭﻯ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﻭ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭﻣﻮﻟﺎﻧﺎ،ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺃﻧﺪﻯ ﺷﺎﻋﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﻪ
ﺍﺷﻌﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺷﻌﺎﺭﺷﺎﻥﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺮاءﺖ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﻋِﺒﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ ﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩه
اﻡ ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺣﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﺎﻟله
حاﻓﻆ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺷﻌﺎﺭﺵ،ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ،ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﺷﺮﺑﺖ
ﺗﻘﻮﻳﺘﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻧﻮﺷﻴﺪ،ﻭ
ﺑﻮﺳﻪ ﺳﭙﺎس
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻟﺬﺕ ﻋﻈﻴﻢ ﻭﺑﻰ
ﺳﺎﺑقه ای
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺣﺎﻓﻆ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻨﺠﺎﻧﺐ
ﻫﺴﺖ( WWW.SHAREEF.US)عرفان ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﺎﺷﻒ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ولیّ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎسﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ،
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﺗﻠﺒﻴس
ﺩﺭﭘﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ولیّ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤﻰ،ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺎﺭﺕ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻋﻠﻨﺎ ﻣﺒﻴّﻦ
ﺗﻀﺎﺩ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻤی به
ﻨﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ

ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻏﺎﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮپس
ﺧﺮسوﺍﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻴﻚ ﻭﻟﺎﻳت
اﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ) ﻳﺎﺳﻠﻮﻙ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻤﻰ،ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺎﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ.
ﺣﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻭش ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪه ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﮔﻤﻨﺎﻡ
ﻭ ﺩﺭﻭپس ﺻﻔﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻨﺎﻯ
ﻣﺮﺩم ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ،ﺣﺘﻤﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ

ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴشه ﻮ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻟﺬﺕ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺘﻮﻟّﺪﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺮﮐس ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻧﻬﻢ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺻﺮﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺑﺨﺼﻮص
ﺪﺭ ﺑﻬﺸت ﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ.(ﺑﻬﺸﺖ)ﺑﻪ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﻋﺒﺮﻯ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ
ﺟﺤﻴﻢ ﻋﺮﺑﻰ،ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺻﺤﺮﺍ ﻫﺎ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺸﻨﻪ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎن هستند،ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻢ
ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻭﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﻗﺼّﺎﺑﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ بحقَّ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ حقّ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻠّﻴﺖ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪه
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺤﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻟس ﺳﻤﺎﻉ
ﻭﺭﻭﺿﻪ ﺧﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫب
ﻘﺸﺮﻯ.(ﺃﻫﻞ حقّ)ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﻬﻴﭻ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ بحقَّ
ﻣﻴخوانند. ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﺎحقّ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ بحقَّ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺎحقّ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﻦ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩﺍت
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻭﺳﻴﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻗﺒﺖ،ﻭ
ﻋﻘﺎﺏ ﺩﺭ
ﻋﻘﺒﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ .
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴن
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
چه ﺮﺳﺪ که
ﺴﺎﻟﮑﻰ ﺑﺤقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ
ﺑﻮﻋﺪهﻫﺎی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﺮﻓﺎﻥﻭتصوّف،
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳش
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺘتی
که ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺟﻤﻊ ﻭ
ﺟﻢ)ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺪﺭجه
اﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ صَمَدیّت،ﻭﺩﺭﺍﺣﻮﺍل
ﺨﺎﺹ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎه
ﻤﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،که
ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺷته اﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍلی ﻮﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس،ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻭﺍﻳﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮی
ﺮﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ تصوّف
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺻﻮﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺵ،ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻳﻚ ذِﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎن
ﻮﺷﻨﺎﺧت
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺭﻭﺣی
ﻮﻟﻮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی ﺒﺎ
ﺁﺩﻡ
ﺃﺑﻮﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺒﻮﺩﻩ،که ﭙﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠکه
ﭙﺪﺭالهی
اﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩه ﻭﻫﺴﺖ.ﻭﺃﻧﺒﻴﺎی
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ،
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﻠﺎس
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺩﺭﺗﺼﻮف
اﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
محمّد ﺑﻌﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﺎﻯ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﺎ ﻋﺮش ﺮﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴن هم ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻭش
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ تصوّف
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﺩﺭﻣﺼﺮ
ﻭﻫﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺑﺎﺑﻞ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﭼﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺘﺎب ﻤﻘﺪّس ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺷﺪﻩ،
ﮐﺘﺎﺏ مُقدّس
ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ،ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻟﻔﻈﻰ،ولیّ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮی
ﺁﻥ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺍﺭﺍ ﺷﮑﻮه
ﭙﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل
ﭙﻴش ﻮﻟﻴﻌﻬﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻫﻨﺪ ﭼﻨﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ،ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ مُقدّس
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺍ ﺷﮑﻮﻩ
ﻓﺎﺵ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ ﻣﻰ
ﻧﻮﺷﺖ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺷﺒیه ﻘﺮﺁن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫمه ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﮐﺘب ﻤﻘﺪّس
ﺴﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻫﺪﻑ ﻭ ﻳﻚ
ﻓﻠﺴفه ﺒﻮﺩه
ﻮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪی ﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﮑﻤﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. که ﻤﺎ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﺎ ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ،ﻭﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭ ﺩﻳﮑﺘﻪ ﻭ
ﺗﻠﻔّﻆ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭﻣﺎﻫﻴّت
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭشن
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺮﺩ.ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺣﺘﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮ ﻭ
ﻗﺮﻧﻰ ﻫﺮ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ،ﻳﻚ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭ ﺍﺣﻴﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺪﺭﻳﺠﺎﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺸﺮﻓت عقلی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺩﺭ
ﻣﺪﺍﺭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
، ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻤﻴﻘی ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ
ﺁﻥ،ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻋﻘلی ﺒﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺧﻂ ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻄﻮﻁ
ﺗﺼﻮﻳﺮﻯ
ﻣﺼﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺭﺍ
ﺁﺳﺎﻥ ﮐﺮﺩ،ﭘس
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣؤﺳس ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺑﺨﻂ
ﻳﻮﻧﺎنی
گرﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺧﻄﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ،ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ ﺧﻂ
ﻟﺎﺗﻴﻦ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺨﻄﻰ ﮐﻮﻓﻰ
ایرانی ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻢ
ﺍﻟﺨﻂ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﮐﻮﻓﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻣﻬﻢّ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺒل اﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺳﻴﺪه
اﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ تصوّف
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﺩﺑﻰ
ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮓ قُریش
ﻭمحمّد
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ قُریش
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﺳﻪ
ﻗﺮﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤن ﻮﺳﭙس
ﺒﻤکه ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ. که اﺯ
ﺣﮑﻮﻣت
ﺴﺎﺳﺎﻧﻰ
ﻣﺬﻫﺒی ﻘﺸﺮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺗﺮﻙ
ﻭﻃﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﻣﮑّﻪ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ ﻧﻘﺶ
ﺭﺳﺘﻢ ﺑﻨﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺍﺳﺎس
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ قُریش
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
مُقدّس قُریش
ﺑﻨﺎﻡ(ﺯﺑﻮﺭ
ﻭﻣﺰﺍﻣﻴﺮ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ.ﻭﺑﺨﺼﻮص
که صدﻫﺎ ﻭﺍﮊه
ﻔﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ،ﻭ
ﻧﺰﺩ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻫﺴﺖ،ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﺗﻠﻔﻆ. ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﭘﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﭘﺴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷت ﺒﻮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎنی اﻭ
ﺗﺎﻟﺢ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑُت
ﺘﺮﺍﺵ،ﻳﺎﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ
ﻗﺸﺮﻯ.ﻟﺬﺍ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،
ﻫﻤﮕﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣکمتهاﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ، ﻫﺮ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺳﺒﻚ ﻭ
ﺳﻴﺎﻕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﺮﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻘﻞ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ. ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍﻳﺞ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺩﻡ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍﺷﺪﻩ، ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻗﺮﺁﻥ،ﻭ
ﻧﻴﺰ نه ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ،
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻦ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎن
هرﮔﺰ ﻧﮋﺍﺩ ﻭ
ﻗﻮﻡ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﻫﺮﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﻚ
ﺷﮑﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺣﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ.ﻭ
ﻧﮋﺍﺩ ﻫﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻗﻮﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻧﮋﺍﺩ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓت بهتر
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ،ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﮋﺍﺩ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺒﻌﺪ،ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.(ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ)
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ(ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ)
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ(ﺁﻗﺎﻣﻨﺶ)ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﻭ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳن ﻨﻮﻳﺴﻨﺪه
اﺯ(ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ)،
ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻦ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺗﺮﻙ ﻭ
ﻋﺮﺏ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺧﻴﻠﻰ
ﮐﻤﻚ ﻣؤثّر ﺩﺭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭ ﺟﻠﺐ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺧﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺴﺖ.  ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺷﺮﻕ ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ،ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﺐ ﺩﺭﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﺍ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺴﺘﺮﻥ ﻭ ﺧﺎﻭﺭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻟﻔﻆ(ﺁﺧﺎ ﻳﺎ
ﻫﺨﺎ ﻭﻫﺨﺎﻣﻨﺶ)ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ(ﺁﻗﺎ ﻣﺼﻄﻔﻰ)ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻗﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺨﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻥ ﺭﺍ(
ﺁﻏﺎ) ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻏﺮﺏ ﻭ ﻏﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻏﺮﺑﺖ
ﻏﺮﻳﺒﻰ،ﻭﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺟﺎﺋﻰ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭ ﺧﺎﮐﻰ، ﺷﺎﻡ
ﻏﺮﻳﺒﺎﻥ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ،
ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎن
ﺒﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮ ﻣﺎ
ﺭﺍ،ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺸﺮی
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﮐﻮﭼﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻘف
عرش ﻮﭘﻮﺷﺶ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻮﺭﮐﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪه
اﻯ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭼﺸﻤﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ
ﺑﺸﮑﻞﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺮﺍﻯﺷﻬﻮﺩﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺤث
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ تصوّف
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ،ﻭﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤت ﻴﺎ
ﻋﺮﻓﺎن عملی
ﺑﻘﻮل اﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ،ﺩﻭ ﻗﺪم
اﺳﺖ،که ﺒﺎ ﻗﺪﻡ
ﺩﻭﻡ بگذارده
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.که
ﺸﺨﺺ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
اﻭﺭﺍ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﺳﭙﺸﻬﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ
ﮔﻔﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.که
هر ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮی ﺠﺰ
ﺷﺮﻙ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺰﺗﺨﻠﻴﻪﻭﺗﺤﻠﻴﻪ وﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.

M092

مباحثی
در تصوّف و
سلوک الهی

تصوّف
ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻫﺪﻓﺪﺍﺭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺎ تقرّب
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎقی
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻭﻟﺎﻳت
اﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌت ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﻔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﮐﺎﺷف
ﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ،
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ،ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻳن ﻤﻘﺎم
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ،ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺷﺸﻢ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که هفت
هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍلهی توﻓﻴﻖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻓﻰ،ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍثباﺕ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺍثباﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ،ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﭼﻮﻥ ﻭ ﭼﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻤلی
گرﻓﺘﻪ،ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺍت
ﻮﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮﺳﺎﻟکی
ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ که
ﺘﻤﺎﻡ ﻭﻗت ﻮﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﭘﻴﺮ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪﻫﻢ
ﮐﻤﺘﺮ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،که
همه ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺎﺑﻮس که ﺴﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁثاﺭ
ﻣثبت ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻭﺍﮐثرﺍ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭحی اﺳﺖ. ﺳﭙس
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ،ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻓﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ،
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ(ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ)ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﻮﺩﺭ(ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ)ﭘسﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ،
ﻣﺮﺣﻠﻪ سوء  ﻡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ محمّدﻯ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻳﺎﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻏﻴﺮﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺳﭙس ﺒﺸﻬﻮﺩ
سوء  م
ﻔﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻮﺍ،ﻭ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻧﺎﻫﻴﺪ ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻏﺪﻭ،ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی
ﺪﺭ ﺣﻘﻴﻘت
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ سپس
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻭ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّدﻯ
ﺷﺪﻥ،ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺻﻮﺭت
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮگ ﺴﺎﻟﻚ،
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺳت
ﺒﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
مُقدّس ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺪ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺯش
ﺒﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮخی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،که ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭلی اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﻋﻮﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺎفی اﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍب ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘّﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺻﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻔﺮﺕ،ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺿﺮﺭ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﺩﺭﻳﭽﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺍﻳﻦ ﺣﻀﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫم اﮐﻨﻮن
ﺒﻨﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻭمعرّفی    ﻭ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺳﺎﻧﺪن ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﮐﺮﺩ،ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ محمّدﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠق
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﺮ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ،که
عطّاﺭ ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﮔﻔته اﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺧَﻢ ﻳﻚ
ﮐﻮﭼﻪ
ﺷﻬﺮﻋﺸﻖ ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺮﻙ
ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ، ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻬﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺎﺩﻳﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ)ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺨﺮ
ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻘﺮ ﺑﺎﻋث
ﮐﻔﺮ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺳﺘﻐﻨﺎ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﺗﺮ،ﻭﺩﺭ ﺑﻠﺎنﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮشت که
ﺨﺎﺹ ﺳﺎﻟک
است،ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﺳﺘﻐﻨﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ نفس
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺗﻘﺮﺑﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ.ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺗﺮ
ﺑﭙﻮﻝ ﻭﻣﺰﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ولیّ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺑﺨﺸﺶ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ،ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺳﻴﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺿﺎربّ ﺭﺍﺣﺖ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ،ﻭ
ﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻝ ﺑﻮﺩ،
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺑﺎ ﺻﺤنه هاﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ثرﻭﺗﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ، ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮند ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻦ،
ﮐﻬﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳت
هستند. ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍی ﺁﻧﺎن
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ،ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ،ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮت ﺒﺮﺍی
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻧﺎﺩﺭست اﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ،
ﺑﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻬﻢ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻫﻴﺰﻡ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ
ﻋﺒﺎﺩﺗﮑﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺪﻫﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻤﺎﺯ،ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﻗﺒﻠﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﻓﺖ.ﺗﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺭﺍ آزمایش
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ أکثرا
ﻗﺒﻠﺎ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی
ﺒﺴﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍتی ﺮﺍ
ﻋﻤل کند.ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺮ ﮐﻪ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮ ﻋﺸﻖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻏﺎﻟﺒﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺗﺎﺑﻊ
ﻭ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺂﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺳﻨّﻰ ﻭ
ﺷﻴﻌﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺷﺪﻫﺎﻧﺪ.ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ،ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ،ﮐﻪ
ﭘﻮﺷﺶ ﻧﻴﮑﻮ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،
ﺑﺮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺯﺷﺖ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣس ﻣﻄﻠّﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻃﻠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺎﻟﺐ ﮐﻨﻨﺪ .
ﺩﻝ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺍﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎم ﻠﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
(ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت ﻴﺎ
ﺷﻬﻮﺩ)ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻳﺎ ﺗﻌﻤّﻖ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﮑﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺳﺖ.

ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺭﻡ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻋﻤﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ.ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺯﻝ
ﺍﺯﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺮﻭﺣﻰ ﺍلله ﺪﺭﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭘس ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ،ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫمه
ﺪﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﻘﺮب ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎن
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎنی
ﻮﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ.که
ﺪﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎی
ﻨﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﻳﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻮﻕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ،ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮔﻮ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﻓﻮﺭﺍ،ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ،که
ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ،ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﻳش
ﺪﺭ ﮐﻤﺎل
اﺳﺘﻀﻌﺎف
ﺠﺴﻤﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻳﺎﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺠﻨﮓ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻴﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺟﻨﮕﻰ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺒﻴﻨﺪ،ﺑﺤﺎﻟﺖ
صَمَدیّت ﻳﺎ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎ ﺟمع
گرﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺟَﻢ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎ ﻭ ﺳﻴّﺪ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪن
ﺪﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﺪﺭ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﻠّﻮﻝ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺪﺍﺭﺝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺃثیری
ﺪﺭﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ،ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ أجزاءﺋﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺟﻤﻌﺎ ﺩﺭﻙ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ صَمَدیّت
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
ﭼﻪ ﺃﺗﻤﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮی
هستند،ﮐﻪ ﮐﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻞّ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ .أجزاءﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎن
اﮔﺮ ﻗﻄﻊ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﻭ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭبّ اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺗﺎﺑﻊ ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ،
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺍﺻﻞ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺧﻞ ﺗﻦ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻦ ﻏﺮﻕ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺭﻭﺡ
ﻣؤﻣﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐُﺮه اﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎﻋﺮﺵ
ﻫﻔﺘﻢ، ﺣﺠﻢ
ﻭﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺣﺶ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ،ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭﮐﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻣﺎ
ﺩﺭﻙ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺁﺑﺎﺩﺍنی
ﻮﻣﻮﺑﺪ ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﻗﻴﻖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﻫﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮلی ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻤﺮﺣله ﻤﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﻭ
ﺍﺯﺟﻤله
ﺒﻤﻮﻟﮑﻮل
اﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻣﻴنه DNA ﮊﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﻫﻔت هزاﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺮﻳﻊ ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ،ﺑﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻮﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ، ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ،ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺪﺍﺭک
ﺘﻮﻓﻴﻖ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩی ﺮﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻭﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
محمّد ﻭ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﺃﺷﻚ ﻣﻰ
ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻭﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍح
الله ،ﺭبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎب ﺮﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﻧﻘﺼﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ(ﺑﻪ
ﺷﺪﻧﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﮐﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻟﻠﻪ،ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒثی
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﻟﻤﻴﺪﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻧﻮﺭ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ شیئ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﺴﺎس
برﺍی اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.که ﺨﻮﺩﺵ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ولیّ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺁﻥ،ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻣﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻮﺭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﮔﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻰ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﺄﺗﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺭﻳﺰﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪم
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋَﻤّاء ،ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﺮﻳﻜﺎﺯ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ،ﺍﺯ
ﺑﻰ ﺑﺪﺍﻳﺖ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ،ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃثیرﻯ،ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ،ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺑﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮی
گرﺩﻳﻢ.ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎن ﻨﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳت
ﺃﺭﺑﺎب ﻨﻮﻉ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﺑﻨﻮﺭﺍﻟﻠﻪﺑﺮﺳﻴﻢ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،که هر
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺗﻦ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺒﻴّﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﻋﻠﻢ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ،ﺍﺯ
ﻧﻘﻄﻪ ﺗﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ،ﻧﻮﻉ ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺟﻨس
ﻭﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺩﺭﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺎ
ﺑﺪﻫﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ،
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﺑﻬﺸت
ﺨﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ.ﮔﻮئی
ﻨﻮﻉ ﺑﻬﺸت
ﻤﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺧﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺌﻮﻝ،ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮﺭﺍﺑﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﺒﺒﺎﺷﺪ،ﭘس
ﺒﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.که
ﺨﻮﺩ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﻮعی اﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ،ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس که
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ،ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺎﺋم ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.که
اﻧﺴﺎن ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﺸﻢ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ،
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺗﻦ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺧﻂ ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺸﮑﺎﻓﻴﻢ،
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ ﺭﻳﺰ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻦ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻭ ﮔﻠﺒﻮﻝ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﻣﺮﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻃﺒﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﮐﺮﺩﻥ،ﺗﻦ ﻇﺮﻑ
ﺷﺼﺖ ﺳﺎل عمر ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺑﺪن اﻭ ﻋﻮض
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩه اﻳﻢ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻥ،ﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ،ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،پس  ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﻳﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ،

ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ،ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﻘﺮّﺑﻰ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﭘس
ﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪه
ﻫﺴﺖ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ،ﺷﺎﻣﻞ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺣﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
که ﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،ولیّ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍی
ﺮﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪه
اﻯ،ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺧﺪﻣت اﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺒﺮﺩﮔﻰ
ﻭﺍﺳﺎﺭت ﺮﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺪﺍﻡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎم ﻮ
ﺻﻮﺭت ﻨﻮﻋﻰ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس ﻫﻤﻪ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭت
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
،که ﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎ ﻧﻮﻉ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻥ،
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎ
ﻣﺎﺳﮑﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﭘس
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺟﺰ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﮐﺴﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎ
ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻟﺰﻭﻡ ﻭ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ،
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﺮ شیئ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﻨﺎ ﭘﺬﻳﺮ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﮑﻨﺪ،
ﺣﻘﺎﺭﺗﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﻠﺎﮐت اﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺩﻳﺪن هست. ولیّ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ،
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ،ﺗﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﭘس
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﻫﻴﮑﻞ
ﻋﻈﻴﻢ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺻﺎﺣب ﺮﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭘس اﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋی
ﻮﺟﻮﺩی ﻤﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
که هیچ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯﺧﺪﺍﻧﻴﺰﺯﻣﺎﻧﻰﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ(لاﺯﻣﺎﻥ)ﺍﺳﺖ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻃﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ
ﮐﻨﻴﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻃﻨﻰ
ﻫﺮ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻃﻨﻰ
ﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻈﺮیه عملا
ﺗﺤﻘّﻖ ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻃﻦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻭﻣﺴﮑﻦ ﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻃﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﻭﻃﻦ ﺍﺻﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻃﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﭘس
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻃﻦ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻮﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
(ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﻳﺞ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻬﺎ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﻃﻦ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﻓﺎﻣﻴﻞ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﻭ
ﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،ﻫﺮﮐﺠﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺁﻧﺠﺎﻭﻃن
ﺪﻭﺳﺘﺎن اﻟﻬی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﺸﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻭﻃﻦ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻭﻃﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ،ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻬﻮﺷﻰ ﻭ ﺩﺭ

ﺧﻮﺍﺏ،ﻭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻃﻦ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ
چه عاﻗﻠﺘﺮ
ﻭﻃﻦ ﺷﻨﺎس ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﺤﻞ
ﭘﺮﻭﺭﺵ،ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﻮﺩکی اﻭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﻭﻃﻦ
ﺟﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﺑﻰ
ﻭﻃﻦ،ﺣتی اﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺷﻮﺩ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ ﻭﻃﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺼﺮﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺎ ﺍﺯ ﻭﻃﻦ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺘﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻭﻃﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ.ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺤﻞ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﻭ
ﺍﻣﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ثرﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﭼﻮﻥ ﻭﻃﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻭﻃﻦ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﻃﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩ،ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ

ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺎﻭﺭ ﻭﺣتی
ﺒﺪﺷﻤﻦ ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺻﻒ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻃﻦ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩﻭﻃﻦ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﻄمه
ﻤﻴﺰﻧﻨﺪ،
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﺬﺍﺏ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ. ﺑﺎ
ﮔﺮﺍﻥ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ ﻭ
ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺟﺎسوء  ﺳﺎﻥ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻃﻦ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭﻃﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ،
ﻫﺠﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺭ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻴﻤﻦ ﻧﻴﺰ
ﺭﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﻧﻔﻮﺫ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﭼﻮن
اﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺒﻌﻀﻰ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻳﻤﻦ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺃﻫﻞ
ﺗﺒّﻊ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩه
ﺃﻧﺪ،ﻭﺳﻔﺎﺭش
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺗﺒّﻊ ﻳﻤﻦ،ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﮔﺮچه
ﻮﻗﺘﻰ ﮔﺮﻭﻫﻰ
که ﻔﺰﻭﻧﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻗﻮﻡ قُریش
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﻳﻤﻦ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺮﻫﻮﻡ،ﻳﺎ قُرّه     ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻫﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺁﺏ
ﺯﻣﺰﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍ،ﮐﻌﺒﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻓﺎﺭس
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺣﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﻳﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺟﻨﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺗﺶ
ﻋﻤﺮ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻓﺘﺢ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻴﻪ ﻭﻃﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺷﻤﻦ
ﺳﻨّﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺑﺎﺯ
ﭘس ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭﻃﻦ،ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﻰ ﻭﻃﻦ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.

ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻏﺎﻟﺐ،ﺟﺎسوء  ﺳﺎﻥ
ﻭﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.
ﺑﻠﻨﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻳﺎ ﮐﻮﺗﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻠﻨﺪ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘس ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰی
ﻤﺤﺒّﺖ
ﻭﺗﺮﺣّﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻗﺎﺗﻞ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﮐﻮﺗﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ
ﻣﻠّﻰ ﻭ
ﺷﻮﻓﻴﻨﻰ،ﻳﺎ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺗﻌﺼب
ﺒﻬﻤﺸﻬﺮﻯ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻗﺒﻴﻠﻬﺎﻯ ﻭ
ﻓﺎﻣﻴﻠﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻣﻮس ﺧﻮﺩ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﻧﺎﻣﻮس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺻﻞ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ ﺍﮔﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻣﺬﻫبی ﻮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ،ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺄﻣﻨﻴّﺖ
ﺟﻤﻌﻰ،ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭﻗﻮﻡ ﺭﺍ
ﺗﺤﮑﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ولیّ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭﻗﻮمی ﻮﺣتی اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺍی ﻤﺪﺗﻰ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ،ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﻠّﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺭﻧﮓ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻟﻬجه اﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺒﺪﺃ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻫﻢ ﻧﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
که ﺒﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺿﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﺑﮑﺸﺪ،ﺗﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ.ولیّ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﮐﻨﺘﺮﻝ
نَفس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺻﻮﻝﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺭﻳﺎﺿﺖ ﮐﺸﻰ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﻨﺠﺎت
ﻔﻮﺭی اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺨﻮپس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدی
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻌﺎلی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻟﺠﻦ ﺯﺍﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ،ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﻊ
ﺳﺒﺰﺟﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﭼﺮﻧﺪ، ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺭی ﺒﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﮕﻮنه ﺪﺭﻳﺪﻩ
ﺗﺮ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﻭﮐﺮﻡ ﻫﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻓﻮﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﻭﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ سوء  ﺯﺍﻥ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ،
ﻭﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﭼﻨﮓ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺗﻴﺮ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺸﻨﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺁﺑﻰ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺗﻠﺦ
ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻭ
ﺩﺍﻍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺎﻩ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﭼﻨﮕﺎﻝ ﻳﺎ
ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻭﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺑﺎ
ﺗﺮس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭﺳﭙس
ﺒﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺮﮒ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،که
کاﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﻭ
ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮک اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻣﻬﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘم
ﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﺎﺯ محمّد،ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺎﻧس ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪی ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث،ﻭﻧﻮﺡ
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﺎﺗﺮی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮن
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ، ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺪﺍپس ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻳهستند  . ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ.ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔت هزﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد،ﻭﺳﭙس
محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺭﻫﺎ ﻭ ﺧﺮﻫﺎ
ﻭﺧﺮس ﻫﺎ ﻭ
ﺧﻮﮐﻬﺎ
ﻭﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ،ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻫﺎﻳﻢ. ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﭘﺸت ﺴﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩه اﻳﻢ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩی
ﺪﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘن
ﺪﺍﺭﻯ،ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺣتی اﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ .

ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍﻳش
اﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ،ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﭘس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻫﺒﺎﺷﻴﻢ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻤﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺥ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ،ﻭﺑﺠﺎی
ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺮﻭﻯ ﺍﺳﺎس ﻭ
ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮ ﺑﮑﺮﺍت
ﺪﻳﮕﺮﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩه
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮچه
هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﺎﺧﺖ،ﮐﻪ
ﺑﮑﺮﺍﺕ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﺴﺮﻡ،ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﻓﺖ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻋﻤﺮ ﻫﺎ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﻨﺪ
ﻣﻮﺷﮑﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺿﺮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺳﺎﻝ ﺻﺮﻑ ﻭﻗﺖ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮑﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻳﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﺑﮑﺸﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺗﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺟﺪ
ﺍﻭﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻋﻤﺮﺵ ﺍﺯ
ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺳﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺍﻭ،ﺑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﭼﺮﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺁﺩﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻡ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ،ﻳﻚ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻗﻒ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﺰﻳﻦ ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍتی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﻭﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺑﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻴﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺳﻴﺮ ﻃﻠﺴﻢ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﺪ.
ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻋﻠﻔﺰﺍﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ
، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻭ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﻭ ﻫﺪﺍﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮپس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻥ
ﮐﺮﺩ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،که
ﺒﺎﺯﮔﺸته
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.که اﻭ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍﮐﻨﻨﺪ.ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻘﺪﺭﺗﭽﻨﻴﻦ
ﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ؟ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺒﻮﺩ،ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺯﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺃﺳﻴﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی
ﻨﺒﻮﺩ،ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺖ.ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ
ﻫﻤّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ،ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ،ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﻧﻰ عَدَم
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺭﺍﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻫﻤﻪ ﮐثرﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺩﻫﺮ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺎ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﺷﻴﺌﻰ، ﻣثلا
ﻭ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺟﺰاء
ﺁﻥ ﺷﻴﺌﻰ ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭﻣﺎ
ﺗﺎ ﺍﺯﮐﺮه
ﺰﻣﻴن ﺒﻴﺮﻭن
ﻨﺮﻭﻳﻢ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺸﻮﻳﻢ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻢ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﮐثرﺗﻬﺎ،ﭼﻪ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﺗﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻢ.ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ،ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ،ولیّ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑﻌﺐ ﺧﻮﻥ
ﻣﺎ، ﭘﻨﺞ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺥ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ، ﺯﻣﺎن
ﻴﺘﻮﻟﺪ ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻣﻰ
ﻣﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺑﺪﻥ ﻣﺮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮔﻠﺒﻮﻝ ﺳﺮﺥ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﻴﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ
ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻨﺰﺍﻋﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻳﻢ،ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺧﻮﻝ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﻤّﺖ
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺎﺑﻞ
ﺣﺼﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺗﺎ
ﺑﮕﻨﺞ ﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻳﮕﺎﻥ ﻭ ﺷﺎﻳﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻧﺘﺰﺍﻋﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ؟
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﻗﺎﻳﻊ،ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺭﺯﺵ
آزمایشﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻴﻨﻴﻢ ﻣﺎ
ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﻫﻤّﺖ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻗﻠﺒﻰ را
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺗﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻴﺰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،که
ﺒﺪﺍﻧﻴم اﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه کنیم
،ﺭﻫﺮﻭی ﺪﺭﺳت
کنیم . ولیّ
ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻫﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﮐﻠﺎس
،ﻭﻫﺮﺳﻄﺢ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ،ﻳﻌﻨی
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ،ﺍﺯ
ﻫﻤﺎن ﺴﻄﻮﺣﻰ
ﮐﻪ ﺭﺳﺪه اﻳﻢ.
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺩﻭﻳﺪﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺳﺘﺮﺍحت ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴشه
اﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻭﻧﺪﻩ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺑﺪﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﺍنی که

ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺪﻭﺩ.ﻫﺮﻣﺮﺣله
عقب ﻤﺎﻧﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣل ﻨﻮﻋﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﺼﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ،ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺪﻭﻧﺪ
سوﺩی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻓﺎﺻله
ﺒﻬﺸﺘﻬﺎی اﻟﻬی
هرﻳﻚ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل
ﺴﻮﺍﺭﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻴﻢ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ،ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﻣﻮﺭ،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ،ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺍﺳﺖ،ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺧﻮﺍب ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﻢ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ
ﺁﺏ ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﮔﻠﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻧﺒﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ،ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ
ﻭﮐﺴﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ،ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭ،ﺑﺪﺭﺟﻬﺎﻯ
ﺍﺯﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻧﻮﺑﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣؤﻣﻨﻴﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭﺁن
ﻤﺮﺣله
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﻘل
ﻮﻗﺘﻰ ﺍﺳت که
عقل ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﺸﻖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩی اﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ، ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﻠﺬﺕ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺳﺮﺧﻮﺷﻰ
ﻭﻣﺴﺘﻰ،که
کرﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻳﺎ
ﻃﻔﻞ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻣﮑﺘﺐ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ،ﺑﻌﺪ
ﻫﺎ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻋﻤﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣثلا ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺤﺶ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮی
اﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ،ﻣﻈﻠﻮﻣﺘﺮﻳﻦ ﻟﻔﻈﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﻴن عشق ﺍﺳﺖ.که
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻋﺸﻘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗب غیرﺮالهی
ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎی
عمیق ﺸﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﻘﺎﺭت ﻨﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﻙ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺑﺎﺯﻯ ﺳﮑس
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺰﺍﻳﺪ، ﻭ
ﺑﺎﻋث
ﮔﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺮﻭﺍﺭﻯ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻋﺮﻓﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ،ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻋﻘﻠﻰ
که ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻋﺸﻖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻘﻄﻪ
ﻭ ﻣﺒﺪﺃ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪ
ﻋﺸﻖ،ﺑﭙﻠّﻪ
ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﭙﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﻓﺖ، ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻡ ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁن ﺼﻔﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ،ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺻﻔﺖ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺗﺮﻙ
ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺷﻮﻳﻢ،ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺮﺣﻤﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺸﻖ ﻣﺠﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﺠﺎﺯﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺎ،ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺩﺍنه ﺨﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺭﻧﺞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ،ﻣﺎ
ﺗﺰکیه ﻨﻔس ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻟﺤظه
اﻯ ﻟﺬﺗﻰ ﺑﺘﻦ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻯ ﺁن ﺒﺎﻳﺪ
ﮐﻮﺷﻴﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺯﺧﻢ ﺑﺮ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺁن گاﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﻇﺮﻑ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ،ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻓﺮ ﺗﺮ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ،ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻳﻢﺭﺳﻴﺪهاﻳﻢ.ﻣﻬﻢﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦﻗﺪﻡﺍﻭﻝﺍﺳﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻗﺪﺭ ﺧﻮپس
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﻥ ﺩﻝ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎ،ﺷﺎﻫﮑﺎﺭی
اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻭ
ﭘﺮ ﺧﻄﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴﺶ
ﻋﻘﺮﺏ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺭﻩ ﮐﻴﻨﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﻴﺶ ﻋﻘﺮب
ﺒﺎﺷﻴﻢ، ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻨﻮﺵ
ﻭﻣﺴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﻮﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺧﺎﺻﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻳﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺮﻳﻪ ﺍﻭ.ﭘس ﻋﺎﺷﻖ
ﺧﺪﺍ ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ.
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺮﻙ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺴﮑّﻦ
ﻗﻮﻯ ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ولیّ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻣﺮﮒ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺸﻖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻋﻠﻤﻰ،ﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻣﺎﺩﺭﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻤﮕﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﮑّﻮﻯ
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺎﻩ
ﻋَﺸَﻘّﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻋﺸﻖ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﺷﻚ،ﻳﺎ
ﺭﻳﺰﺵ ﻏﺪﺩ ﭼﺸﻤﻰ،ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺩﺭﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﻮﺳّﻞ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﭘﻴﺸﻴﻨﺪﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﻮس
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﺎﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻋﺒﺎﺩت
کرﺩﻩ،ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ولیّ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
ﺒﻌﺪﻯ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎ ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ،ﺑﻮﺿﻊ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
باید ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﺭﻭح
االقُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺒﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻟﻠﻪ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻋﻈﻴﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻘﻮﻝﺩﺭﻭﻳﺸﻰ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻭ
ﺁﺑﻬﺎ ﻭ ﻫﻮﺍﺭ
ﺗﺎﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭﻯ
، ﭘسﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ،ﻧﻘﺶ ﻳﻚ
ﻓﺮﺵ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻭﺭﻧﮕﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺍﺭﻳﮑﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺭﺣﻤﺎنی اﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﻭ ﮐﻞ
ﺁﻥ ﻓﺮﺵ، ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻧﻮﺭﻯ
ﺭﻭﻯ ﻫﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻘﺶ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺭﻕ
ﺷﻴﺸﻪ،ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﺎ ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩ،
ﺭﻭﻯ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ،ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻄﺒﻘﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺎ ﭼﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳت
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم
ﻤﺤﻤﺪﻯﻣﻴﺘﺎﺑﺪ،که
گوﻳﺎی
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ولیّ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.ﻟﺬﺍﻫﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳگر،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد،ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻧﺒﻮﺕﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد،
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺃﻓﻀﻞ
ﻭأثَرﻑ
ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ إسراء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺄﻳﻞ ﻭﺍﻟﻪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ، چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺂﺩﻡ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاءﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩی ﻮ
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺻﻔﺎت ﻤﺮﺑﻮطه
ﺮﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺭﻭش ﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ أثَرﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺤﺠﻮﺭ ﻭ
ﻣﺤﺠﻮﺯ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺟﻨﮕﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺪﻡ ﺑﺮﻭﻯ
ﻣﺎﻩ ﻭ ﻓﻀﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻝ ﺷﺐ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﮔﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﻣﻌﺠﺰﺍت
ﻮﻧﺎﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺩﻧﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﭼﻪﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺷﺘﻪ.

ﺑﺤثهاﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍتب
اﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺒﺮﺩه
اﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ،که ﺤﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻭﺍقعی
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎنی
ﻮﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺣﻘﻴﻘﻰ،
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته اﻧﺪ
ﺁﻥ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳفه
عرﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﻴﺰ،ﭼﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﭙﻮﺳﺖ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃن عرﻓﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻭﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﮑﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﺎﺩی
که ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻓﻀﺎ
ﮐﻪ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﻣﻠﻤﻮسﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺗﺎ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ، ﻧﻄﻔﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺗﺮ،ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎ ﻋﻤﻴق ﺘﺮﻭ
ﺍﺻﻴل ﺘﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻴش هست.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ، ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیر ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﻧﻬﺎ
ﻏﻮﺹ ﮐﻨﻨﺪ، ﻭ
ﻏﻮﻃﻪ ﻭ ﻏﺮﻗﻪ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳن ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻠﺢﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.که
هیچ گوﻧﻪ
ﺗﺤﻘﻖ
ﭘﺬﻳﺮﻓته
ﻨﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻭﻧﺪﻩ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﺎﺭﺍتون ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﺩﻭﻳﺪﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ،ﻭﺍﺩﺍﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﻟﺴﻮﺯی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎت
ﻮﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﺣّﻢ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻪ  ﺎﻳﺪﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪﻳﮑﻰﺩﻭﻧﻔﺮﺩﻳﮕﺮﺭﺍﺑﻨﺠﺎﺕﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﻭﺣﺪﺕ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﻳﺪﺋﻮﮊﻯ ﻫﺎ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺎﺯﻩ،
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺗﺎﺯه ﻨﻔس
ﺭﺳﺎله اﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ کهﭙس
اﺯ ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍت
ﺒﺸﻮﺩ.که ﺒﺮخی
اﺯ
ﭼﻨﻴنﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﻫﺎ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﻢ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺯﻩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﭘﺮ
ﻣﺪﻋﺎ ﺩﺭ ﺁن
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺍنشقاﻕ
ﻭﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻫﻢ
ﺣﺎﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮپس
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﺯﺭ ﺃﻧﺪﻭﺯﺍﻥ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ، ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ، ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﮐم
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺿﺮﺑﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺳﺮﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ولیّ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺟﺎﻫﻞ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻮﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪ.ﻭ سوء  سوء  ﻟﻮف
ﺮﻭﺳﻰ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﺌﻮﺭﻳﺴﻴﻦ
ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺣﺰﺏ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﻦ
ﮐﻤﻴﺘﻪ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺣﺰﺏ ﻳﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺭﻳﺎﺳت
ﺠﻤﻬﻮﺭی
ﺒﻮﺩﻩ. ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎن
ﺎﻧﺘﺨﺎب
ﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.که
ﺘﺨﺼص ﻤﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭﺭﻳﺎﺳت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻨﺪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻃئه
ﻮﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺳﻴﺎﺳﺖ،ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺟﻬﺎﻥ،ﮐﻪ
ﭘﺸﺖ ﭘﺮﺩﻩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﮐﻤﻴﺘﻪ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﺮﻭﺷﭽﻒ
ﻭ ﮔﻮﺭﺑﺎﭼﻮﻑ.
ﻭﻳﺎﻟﺘﺴﻴﻦ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﺘﺎپس
ﻧﺨﺴﺖ ﻭﺯﻳﺮ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺷﻤﺎﺭﻩ 10 ﺩﺍﻭﻧﻴﻨﮓ
ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ،ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺃﺑﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻭﻳﺴﺖ
ﻭﭼﻨﺪ
ﮐﺸﻮﺭﻯ، ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﻤﻚ
ﻣﺎﻟﻰ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ،ﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺎسوء  نی
اﻧﮕﻠﻴﺴی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳن
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﺠلّی
کاﺭ ﺍﺣﺰﺍﺑﻮ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻧﺸﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺩﺭﺻﺪﻯ
ﺍﺯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺭﻳﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎﺩﺭ
ﺳﺎﺣﻞ ﻧﻴس
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ ولیّ
ﭘﺮ ﻏﻢ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﻟﺨﻮﺷﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﺷﺪه
اﻧﺪ.ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﻣﺴﺄﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺯﻧﮕﺸته
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺻﺤّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻓﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻘﻌﺮ
ﻓﻘﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻤﻖ
ﻓﻘﺮﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭحی ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭی ﻴﺎ سوء  ﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ،ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﮊﻳﻢ ﻣﻠّﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﮊﻳﻢ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺣﻰ ﭼﻨﺪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ،ﺍﺳﮑﻠﺖ
ﺭﮊﻳﻤﻰ ﺭﺍ
ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﻮﺍﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺮﭘﺎ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺮﻭﻯ
ﮔﻮﻫﺮ ﻭ ثرﻭﺕ
ﺯﻳﺮﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ
ﺍﻧﺸﻘﺎﻕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻫﺮ
آخوند
وﮐﺸﻴﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺗﻴﮑﺎنی
ﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍن
ﻔﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺟﻨﺴﻰ ﮐﺸﻴﺸﺎن
ﻨﺴﺒت
ﺒﺎﻃﻔﺎﻝ،
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﭘﺎپ
ﺮﺍ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ،
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻰ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺩﻭﻟﺎﺭ،ﭘﻮﻝ
ﺟﺮﻳﻤﻪ ﺷﺪﻥ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭسوء  ﺍ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻣﺨﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻫﺎی
ﻨﺨﺴﺖ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻭﻣﺬﺍﻫب
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺑﻤﺨﺎﻓﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺣﺪﻳث
ﻭﺭﻭﺿﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻰ،
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺟﻨﺴﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺻیغه ﺒﺎﺯی
اﻧﺴﺎﻥ ﺁﺭﺍﻡ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺟﻨﮓ ﺁﻭﺭﻯ،
ﻭ ﺩﺭﻭﻏﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻴﻬﺎﻯﺍﺑﻠﻴسﺭﺍﺗﻌﻠﻴﻢﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﮑﺘبی اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﻢ
ﺩﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺩﺳته
ﺠﻤﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ . ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺷﺮک ﺁﻣﻴﺰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﮕﺮﺍن اﺯ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻳﻬﺎی
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﻧﻴﮑﻮ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی هستند.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓت کنند.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ مُقدّس
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎی
زﻧﺪه ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺁثاﺭ ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻴﻬﺎ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
که ﻤﻌﺎﻣله
اﺳﺖ. ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻭ ﻳﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮐﺰ ﻧﺠﺎت ﺒﺪﻫﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﺎﺩت
ﺪﺭﺟبهه ﺠﻨﮓ
ﺑﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
که ﻨﺠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭﺭﻭﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ رﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘس ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺁﻧﺎﻥ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺸق الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﺤﻠﻰ،ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ،ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻯ، ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻌﺎﺭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎنه اﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
که ﺤﺘی
ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻗﺒلی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺣﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺄﺑﻮﺫﺭ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ،ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ علیّ،ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮑﺸﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺧﻮﺩ علیّ ﻳﺎ
ﻫﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ .

ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﮔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ
ﺩﺭﺩ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻟﺎ
ﻋﻠﺎﺝ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺎﺩﺭی
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﮐﻮﺩﻙ ﺧﻮپس،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﺏ ﻭ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﭼﻮن
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﻋﻤﺪﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻧﮑﺮﺩﻥ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ
ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﻔﺮﺷته
ﻤﺮگ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ
ﺷﺪﻩ، لفظ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺧﺎﺹ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺨﺼﻮص
ﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮑﺸﺪ، ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﻭ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.که
ﺒﺴﻴﺎﺭی اﺯ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻭﺡ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﻓﺮسوء  ﺩﻩ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫمه
ﺸﺐ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﻧﺞ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ

ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ،ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺮس ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺮﮒ
ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻭﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺭﺯﻭ،ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ،ﺑﻬﻤﺮﺍه
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﻬم ﺪﺭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﺳﺮاء
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺮاء ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﺑنی هاﺷم
ﺪﺭﻣﻘﺎﻡ،که
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﺸﻢ
ﻭ ﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻠّﺘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮپس،ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎت ﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺄﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮع
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻢ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪه
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮔﻰ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺮﺩﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻠﻤﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ،ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ که
ﺪﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺗﻮﺭﺍت عبرﻯ
گوهانوم
،ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎن
ﻔﺎﺭسی ﺎﺳﺖ،
که ﺪﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍنی
ﻴﺎ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﮕﻰ ﮔﺬﺭﻯ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ولیّ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺟﺰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ،ﻭﺗﺠﺮبه
ﺸﺨﺼﻰ ﻭﻋﻤﻠﻰ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ،ﻭ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺧﺎﺹ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎن ﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، که
ﻤﺪﺍﻡ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎت
وامکانات
حیاتی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧچه
اﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻭﺭﻭﺵ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺑﺪ ﺁﺑﺎﺩ
ﻭﭘﺎﻙ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ .

ﺟَﻨّﺖ
ﻭ
ﺟِﻨﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻫﻨﺪﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﮔﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺰﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ،ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎنه
ﻮﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮنه
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ، ﻳﺎ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸت
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭﻡ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺰﭘس
اﺯﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺑﻬﺸت ﺴﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔت
هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
بجهان
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﻤﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻌﺮﺵ ﺁﻥ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪﮔﻔﺖ.

ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ ﻭ
ﺃﺭﮒ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﺑﺮ ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﺮﺏ،ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺩﺭﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭﺍﻭﺳﺘﺎ که
اﺳﺖ.ﻗﺮﻳش اﺯ
ﺍﻳﺮﺍن ﺒﻴﻤﻦ
ﻭ سپس ﺑﻤﮑﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺑﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩه
اﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺸﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﻨﺒﻊ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ.که
ﻘﺮﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺎﺳب ﺴﻄﺢ ﻋﻘلی
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ.ﻭﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮن
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه  ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭی اﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸته
اﻧﺪ ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺑﺮﺍی
ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯه کسی
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﺯﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻬﺮه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﻫﻨﮕﻴﻦ با
تجوید ﻗﺮاءت
کنند.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﻡ ﮐﻠثوم
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺧﻠﻖ
ﻭﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍلاّ ﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ .
ﺗﺎ ﺑﺎﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺎﺳب
ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻧﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪی ﻮﺣﺘﻰ نه
ﺒﺮﺍی
غیرﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ،ﻳﺎ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﻠﺒﻴس
ﮐﺎﺫﺏ،ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻟﺬﺍ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ، ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ تصوّف
ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.که
اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس
عرﻓﺎﻥ ﺭﻭﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍن
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﭙﺰﺷﮑﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎ،ﻭﺣتی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ
ﺟﺮﺍﺣی
ﻤﺮﺍجعه
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﺼﻮﻝ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ تصوّف ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯی اﺯ
ﺭﺍﻩ تصوّف
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻋﺸﻖ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻠﺨﻰ ﺻﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﺩﻯ ﻣثلا
ﻭ هوم وﻫﻤّﺖ
ﻋﺎﻟﻰ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ که
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﻔﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺧﻮپس
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﺑﺂثاﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻧﻴﺰﻣثاﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﮔﻔته
اﻡ. ولیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺳﺘﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.ﻣﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﺪن ﺸﺨص اﺳﺖ
ﻭﭘس اﺯ ﺗﻠﺎﺵ
ﺟﺪّﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﮑﺴﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﭼﺎﺭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ، ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻠﺎﺝ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪ
ﻫﺴﺘﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ أثَرﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ،ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺷﺨﺺ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍلله
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻌﻠﻢ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ ﺗﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺘﺮﻯ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩﺵ، ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭک ﻤﺎ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
که ﺒﺎﺯ ﻫﺮﮐس
ﺑﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﮐﺸﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭ صَمَدیّت
ﺧﻮﻳش ﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ولیّ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ
ﻋﺎﺩﻯ ﻳﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺑﺂﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺁﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺦ ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ،
ﮐﻪ 223 ﺁﻳﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺁیه ﺴﻴﻒ
ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻫمه
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺴﺦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺖ؟ﻭ
ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺭﺍﻭﻯﺷﻨﻴﺪ
ﻭﺁﻧچه ﺮﺍ
ﺩﺭﺳت ﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ،ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد،
ﭘس اﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒل اﺯ محمّد.که
اﮔﺮ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ بنوﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻳﻌﻨﻰ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻠﺎﻭت
ﻴﻌﻨﻰ
ﺗﻠﻮﺍﻟﺄﺧﺮﻯ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫم
ﻮﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍتب
ﻘﺮّهﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﺯﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺗﺤﻤﻞ
ﺁﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘنه
هاﻯ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟک
ﺮﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻋﻤﻖ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻨﺘﺨﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ ﻭ
ﭼﻠّﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁثاﺭ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪه
ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﻮﻗّﺖ
ﭘﻴﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﻗﺖ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﺪﺕ،ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻘﺪ ﻭﺻﻴﻐﻪ
ﻣﺘﻌﻪ ﻭﺗﻤﺘّﻊ،ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻮﻗﺖ
ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻠّﻪ ﭼﻬﻞ
ﺭﻭﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻘﺪﺭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎی اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺍﻭﺳﻨﮕﻴﻨﺘﺮ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻈﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺄﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻳﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻیغه
ﺘﻤﺘّﻊ ﻳﺎﻋﻘﺪ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ
ﻣﻮﻗّﺖ،ﺗﺎ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﺍﺋﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻳﺎﻓت
ﺘﺄﻳﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ،ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺯﻥ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻭﺝ جُفت ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﻫﻢ
ﺳﻔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻳﭙﻴﺮ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟهی ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻳﺎ شَفع
ﻭجُفت،ﻭﻫﻢ
ﺳﻔﺮﻯ ﻭﻫﻢ
ﭘﺎﻟﮑﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺷﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠلّی
اﻟﻬی ﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎت اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی هست ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﻣﺸﻬﻮﺩ محمّدﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪی
اﺯﺧﻮﺍب ﻤﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭ
ﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪه اﺯ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻌﻬﺪﺍت
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮالهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻟﺤظه
ﺒﻠﺤﻈﻪ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻫﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺻﻴﻐﻪ
ﺗﻤﺘّﻊ ﻣﻮﻗت
ﺴﻠﻮک اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﺑﺖ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺁثاﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
رؤﻳﺎﺋﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﭼلّه هاﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ،
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ،
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ آزمایش
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ
ﺗﻤﺘّﻊ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭﻃﻠﺎﻕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍلاّ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ پس  ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ، ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺨﺘﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﺎﻭ،ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴق
ﻠﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺤﺼّﻞ
ﻣﺪﺭﺳﻪ، ﮐﻠﺎس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﻠّﻢ
ﺳﺮﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺏ ﻏﺼّﻪ
ﻭ ﺑﻬﺮﺣﺎﻝ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﮕﺮﺍن اﺳﺖ،
ﺑﻨﻮﺭ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﭘﻨﻬﺎن
ﺸﻬﻮﺩی ﻤﻮﻓﻖ
ﻧﺸﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭه ﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺮﮐﻮب
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻓﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ،ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ

ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎن
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﺪ.ﺑﺮﺍی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﺟﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻬﺎﺩت
ﺎﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺍﻳن
ﺴﻤﺒﻮﻝ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﻥ ﺗﻦ
ﻳﺎ ﺧﻮﻥ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺁﻣﻴﺰﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺷﻬﺮ ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺳﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭﻗﺎﻫﺮه
ﻤﺪﻓﻮﻥ
ﻭﺑﺎﺭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺒﺮ
ﺍﻭ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪﻩ،که ﻔﺮﺻﺖ
ﺫﺧﻴﺮه ﺁﺧﺮت
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘلی ﻮ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ

ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﺻﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺘﺘﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺠﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣله اﻯ،ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺩﺳت
ﺪﺍﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺮﻳﻘت ﺴﻠﻮکی
ﺒﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭘﻨﺞ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ،ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻳﺎ
ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﭘﻨج
ﻮﻋﺪه ﻨﻤﺎﺯ محمّد،ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮی که ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.که
اﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳته
ﭙﻴﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ،ﺑﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎی
اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎب
ﻮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ الهی
اﺳﺖ، که ﺮﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﻭﺩ.پس  ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺩﻭﻳﺪﻥ ﺑﻴﻦ
ﺻﻔﺎ ﻭمُروِه،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.که اﻳﺎﻡ
الهی ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭﺍﺳﺖ.ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﻧﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺣﺴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺗﺎﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ولیّ
ﻏﻴﺮﻣؤﻣﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠی
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎن
اﻟﻬﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻮﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩه اﻡ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ،
ﻣﺠﺎﻫﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕﻰ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺒﻤﺎﻧﺪﻧﺪ
ﺃﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ،ﻭﺩﻋﺎﻯ
ﺷﻬﺎﺩت ﺒﺮﺍﻯ
ﺣﻤﻠﻪ ﺟﻨﮕﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ، ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺮ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺍﻧﺰﻭﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻯ ﻣﺮﺩﻥ، ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺎﻟﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩی
ﺒﺤﺎﻓﻆ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﻮ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
اﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎل
ﻮ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺵ محمّد،ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ محمّد
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ،ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎن که ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐُﺮﻩ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺁﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩه
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ محمّد
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﭼﻮﻥ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋث
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣؤﻣنی ﻔﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺩﺭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ،ﻭﮐﺴب
ﺼﻔﺎت
اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺤﻠیه
ﻠﺎﺯﻡ
ﺭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭘﺎ ﺩﺭ
ﮔِﻞ،ﻟﻨﮓ
ﻧﻤﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﻔﺎﻕ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺳﻴﺎﺳت
ﻤﺪﺍﺭﺍﻥ ﻭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩه
اﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻩ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺻﻔﻮﻯ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﻮﻓﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺳﻠﺎﻃﻴﻦ
ﻋثماﻧﻰ ﺷﺐ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺟﻨﮕﻰ،
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺳﻤﺎﻉ
ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺭﮊﻳﻢ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺍﺳﺐ ﺳﻔﻴﺪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺣﻤﻠﺎت ﺠﻨﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻩ
ﻣﻰﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ﮐﻪﺟﻨگ
ﺠﻮﻳﺎﻥ ﭼﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﻯ
ﻣﻴﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ،
ﭼﻮﻥ ﮐﻠﻴﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ
ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﻄﻌﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻳﻚ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻮﺷﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻳﺎ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺎ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺮ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻴﺘﻠﺮ ﺩﺭ
ﺣﺰﺏ
ﻧﺎﺯﻯ،ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﻴﺴﺘﻴﮑﻰ
ﺑﺘﻮﺻﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺌﻮﺭﻳﺴﻴﻦ
ﺣﺰﺏ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻟﻔﺮﺩ
ﺭﻭﺯﻧﺒﺮﮒ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ تصوّف
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻐﻮﻝ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺝ
ﺗﺼﻮف
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ که
ﭽﻨﮕﻴﺰﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻰ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺃثر ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﻄﺮت ﺮﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﻞ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ(ﻫﺎﺭﺍﮐﻴﺮﻯ)
ﮊﺍﭘﻨﻴﻬﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ
ﺟﻨﮕﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﺪ.ولیّ
ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻳﮋﻩ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺟﻌت ﺒﺎﺯ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴم
ﻠﺎﺯﻡ ﺑﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ولیّ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت
ﺸﺸﻢ محمّدﻯ،ﻭﺗﺼﻮف
اﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻟﻄﻴﻔﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻐﺰﻟﺎﺕ
ﺷﻌﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ
ﻭ ﺳﻌﺪﻯ،ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﭼﻮن
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻮ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﻓﻠﺴفه
هاﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻋﻤﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻴﺮ
ﮐﻨﺪ. ولیّ
ﺍﮔﺮﺑﭙﻴﺮ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺭﺯﺩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﮐﺴﻰ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺻﺪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍن
اﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﮐﺴﻰ، ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ،ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺴﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﺎﺕ الهی
ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.

ﭼﻠّﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻫﻨﺪﻭﻯ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﮑﺘﺐ ﺁﺩﻡ،ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻔﺎ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﻠﻄﻴﻒ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻃﺮﺯ
ﻋﻤﻞ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ ﻟﻄﻴﻒ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ،ﻭ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﻭش
عقلانی ﺘﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥ،ﺩﻧﺒﺎله
ﺮﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷت
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ محمّد
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎن
ﻮﻋﻘﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺁﻧﻬم
اﺯ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﺣﺸﻴﺎنه
اﻋﺮﺍب ﻌﺸﻖ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭپس،ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺰ ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﻳﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻗﻄﻌﺎ
ﺭﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻌﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻮﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎن ﺮﻭﺷنی
که ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﮐﺴب
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ .
ﺍﮔﺮﻓﻬﻤﻴﺪﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻭﻳﺎ
ﻋﻔﻮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ،ﺍﻋﺰﺍﻡ
ﺑﻌﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻭ ﮐﻤﺮ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﻭ
ﺟﻨﮕﻞ،ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﺟﻠﺴﺎﺕ
ﺳﻤﺎﻉ ﻭ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﻄﻮﺭ
که ﺨﺪﺍﻯ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﺭﺍﮐﺮﺩه
اﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺳﺎﻟﻰ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﻣﻴﺸﺪ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺭﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﻮﺩ،
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻋﮑس
ﺍﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ
ﺍﻳﻨﺘﺮﻧﺖ
ﻓﻌﻠﻰ،ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﺪﻩ، ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.
ﻣﺪﺕ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﻴک ﺴﺎﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻮﺗﺎﻫﺘﺮ
ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺑﺎ
ﺻﺪﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺳﺐ
سوء  ﺍﺭﻯ
ﻭ سوء  ﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺑﮑﻌﺒﻪ ﺩﻝ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎ ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ
ﻭﻣﻮﺷﻚ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭ
ﺳﺎﺋﻞ ﺑﺮﺍﻯ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋی ﺒﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ شانس
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻬﺎﻯ،ﻭ
ﻓﺴﻮﻥ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ،ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻳﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﺗﺎﭼﻘﺪﺭﻋﻘﻞﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪﺭﺍﺑﮑﺎﺭﺑﺒﺮﻳﻢ.

M093

جبروت
ها وعالَم
مِثال وشهود

ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ناسوﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺒﻠﻰ، ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ، ﺍﺯ
مراتب ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ.ﻳﺎﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟم
ﺮﺍ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻄﻮﺭ که
ﻤﻰﻓﻬﻤﻴﺪه
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﻬﻢ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻭﺯﻥ ﻭ ﺟﻬﺖ
ﻭﻣﺒﺪﺃ ﻳﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺑﺪﻯ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺸﻮﺩ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻤﻖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﺎﻧﺎت
ﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﭼﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻩﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ،ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.که
ﺴﺎﻟﮑﺎن
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﻄﻮﺭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ،ﻳﺎ
ﺧﺪﺍ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻟﺰﺍﻡ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ.
ولیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﻴﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.  ﺍﻣﺎ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩه
ﺃﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻫﺮﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬی
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍی ﻨﻮﺡ،
ﺗﺎ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد.ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﺤﻠﻰ،ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻘﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ،ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺴﻴﻨﻪ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔُﻢ ﮔﺸﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺗﺒﻴﻴﻦ
ﻣﺠﺪﺩ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﻓﻠﺴفه هاﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻭﻇﺎﻳف الهی
ﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺤث
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻬﺎی
ﻘﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩی
اﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻣﺸﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺮﻙ،
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
محمّد
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺖ،ﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ،ﺑﺎﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣت
ﻘﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻳﻬﻮﺩ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺵ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﻳﻨﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻗﻠّﻴﺘﻰ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ،ﺍﻭ
ﺳﺮ ﮐﺮﺩه
اﻯ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻳﮑﺒﺎﺭﻩ
ﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻠﻞ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭘﻨﺞ ﻗﺮﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍنی اﺯ
ﺩﺷﻤنی ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺭﺍ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺞ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻙ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﭼﺸﻢ
ﺑﻮﺩ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺎﺯه اﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻳﻚ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘی عملی
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻳﮑﻰ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺎﻗﺖ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﮑﺎﻣﻞ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍلاّ
ﺩﺳت اﺯ ﺟﺎن
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻋﻠﺎﺋﻖ
ﻣﺮﺑﻮطه
کشیدﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪﻯ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨت
اﺳﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺟﻤﻌﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎن
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎنی
هستند ﮐﻪ
ﺍﻫﺘﺪﺍ ﻭﺭﺍﻩ
جوئی ﺑﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎﻫﻔت
هزﺍﺭ ﺳﺎل
ﺪﻳﮕﺮ که رﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﮑﻨﺎﺭﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯ،
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﺮﺵ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ

ﮔﻠﻬﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴش
ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣُثل ﺑﻀﻢ ﻣﻴﻢ،ﺟﻤﻊ
ﻣثاﻝ ﻭ
ﺗﻤثیل،ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ ﻧﻤﺎپس،
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻭ ﻣثاﻟﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳت ﻮ
ﻣﻨﺎﺳب ﻔﻬﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، که
این نویسنده نیزﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﮔﻔته های
گذشته آن ﺘﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷته ﻮﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎنه
ﺨﻮﺩﻡ ﺁﻣﺪه
اﺳﺖ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺗﻮﺭﺍت ﻮﻗﺮﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻬﺎﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺷﺶ
ﺭﻭﺯﺁﻓﺮﻳﺪ،که
ﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨش
ﻮﮐﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ،ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨی
اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎن
هستند. ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻐﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻳﺐ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﺳﭙس ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺴﺎنی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻮﺳﻤﺒﻮلی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷش ﺴﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺎ ﻭ
ﺃﻧﺎﻫﻴﺪ ﻭ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﺩﻏﺪﻭ
ﻭﻏﻴﺮه گذﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﺍﻳﻞ
ﻭﺍﻳﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ علیّ،ﺑﺮﺣﺴب
ﻮﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﻓﻮﺭﻯ
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﺪ ﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﺎ ﻳﮑﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ولیّ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﻧﺸﺴﺖ،ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ،ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻐﺒﻴﺮﺍﺕ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒته
ﻤﻨﻄﻘﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻇﺮﻑ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﭘس
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻦ،
ﻃﺒﻴﻌت ﻤﺎﺩی
ﺠﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺒﻴﻌت ﻮﻓﻄﺮت
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﺗﻦ،ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﮐﺴﻰ،ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺮ،
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﻴﺎﺭﻩ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﭘس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﮑﺎن ﻠﺎ
ﻣﮑﺎﻥ الهی
هستند. ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ثوﺍﺑﺖ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ثاﺑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻟم ﺮﺍ
ﺟﻤﻌﺎ ناسوﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻭ
ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺎسوﺕ
ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ،ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،که ﻤﻨﺒﻊ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ ناسوﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭناسوﺕ
ﺟﺎﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻰ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ، که
ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ.ﻭﺳﭙسﻣﻠﮑﻮﺕ
که ﻤﺎﻫﻴّﺖ ﺃثیرﻯ
ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺟﻬﻨﻢ سوء  ﻡ ﻭسوء  ﺯﺍﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺮﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﭙس ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻳﻚ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.که دﺭ
ﻭﺍﻗﻊ،ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّت
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺍﺯ
ﻣﺎﺩه ﺒﺎ
ﺭﻗّﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺤت أثیر
ﻯ میگوﺋﻴﻢ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮی ﺘﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻬﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻓﺮﺿﻰ ﻋﺎﻟم
ﻠﺎﻫﻮت الله ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩ
ﺷِﺒﻪ عَدَم
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻤﻔﻬﻮم ﻮﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
که هاﻫﻮت
ﻤﻴﮕﻮﺋیم. که
اﮔﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍیش ﻘﺎﺋﻞ
ﺷﻮﻳﻢ،ﻧﺎﻡ( عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻫﻮت ﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻌﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻤّاء
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻋﺪﻣﻰ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻓﻬﻴﻢ ﻭ
ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻭﻭﺭﻭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﻦ ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺃﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺭﺍﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻫﺮ ﻗﺪﺭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﻣﮑﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺠﺮﺕ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻟﻴﻪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ
ﻭﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻗﻮﻝ
ﻣﻠّﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﺃﻣﺮ ثاﺑﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭ ﻳﺎ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ )
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻟّﺬﻯ
ﻟﺎ ﻫﻮ)ﻭ(ﺃﻫﻮ)
ﺯﻳﺮﺍ (ﺃ)
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﻔﻰ ﻭ ( ﻫﻮ)
ﻳﺎ (ﺍﻭ) ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮ،
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍپس محمّد،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ، ﺩﺭ
ﺩﺍﺧﻞ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮﺟﻤﻪ قُریش
ﺁﻫﻮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭGOD ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﻬﻢ ﺃﺻﻞ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻧﻪ ﺟﻨﮓ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﻣﺤﻠّﻰ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻫﺴﺘی ﭽﻴﺰ
ثاﺑﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﺎﻣﻬﺎ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻳﺎﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﭼﻪ
ﺃﺗﻢ ﻳﺎﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ،ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺷﻨﺎﺧته
ﻮﺩﻳﺪه
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
که هیوﻟﺎﻫﺎی
ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺑﺼﻮﺭت
ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴﺘﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ (ﺻﻮﺭﺕ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺎ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮعی
ﺒﺠﻬﺎﻥ،ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ،ﻭ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ،ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﻩ،که
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮی کنوﻧﻰ
ﻣﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.که
ﺪﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭ،ﻭ محمّد
ﻧﻮﺭ ﺍﻭ،ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻭ ﺩﺭﺟﻬﺎﻧﻮﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدی
ﻨﻴﺰ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻳﺎ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺻﺪ ﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎب ﺪﺭﻭن
هسته ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺪﮔﺮﮔﻨﻰ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ ﮐﻞ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻪ
ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ ﺟﻬﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻣﺪﺍﺭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺃﺗﻢ ﺃﺳﻴﺮ
ﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﺗﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺎﻡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻬﻠﻴﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ
ﺑﻨﺘﺮﻭﮊﻥ ﻭ
ﮐﺮﺑﻦ ﻭﺩﻳﮕﺮﻋﻨﺎﺻﺮﺻﺪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﺩﻫﮕﺎﻧﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎه ﺁﻣﺎﺩه
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺪﺭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﻳﮕﺮﻯﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮊﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎی
ﭽﻬﺎﺭﺍﺳﻴﺪ
ﺍﻣﻴﻨﻪ DNA ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،ﺍﺯﮐﺮﻭﻣﻮسوء  ﻣﻬﺎی
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺑت ﺒﭙﻴﺪﺍپس
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘل
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺍﺯ،ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺁﺭﺍﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒیعی هستند
.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺨﺘﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺮﻳﻊ
ﺗﺮ،
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ،ﻳﺎ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﻮﺳﺨﻬﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎی
ﻨﻮﻋﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
که ﺒﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺭبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳته
اﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻭﺝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻭ
ﺭﻭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺟﺴﻢ ﻣﺘﻐﻴﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﺎ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻘﺎﻡ
الهی
ﺪﺍﺭﻳﻢ.ﭼﻮﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺣّش رﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﭘس ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ،ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯی ﺪﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻟﺬﺍ
ﺣﻴﻒ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻌﻘﺐ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺎﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ.ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺭبّ اﻟﻔﺮﺩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌت ﺪﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪی
ﺒﺮﺳﻴﻢ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ،ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.چه
ﺪﺭ ﮐﺮﻫﺰﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﻣﺒﻌﻮث
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ محمّدﻯ،ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت ﺴﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪﻥ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺧﻄﺮ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎل هست.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﭽﮕﻮنه ﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ،ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ،ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﺎ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎی
ﻤﺨﺘﻠف
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،که
هماﻥ(ﺍُمّ
اﻟﮑﺘﺎﺏ)ﺗﺎ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺩﺍﻧﺸﻬﺎی
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،که
ﺒﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﮐﺘﺎﺏ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻇﻴفه ﻤﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ(ﭘﻴﻤﺎﻥ)ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ(ﺍﻭﻡ
ﻳﺎﺍﻳﻤﺎﻥ)ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ،ﺑﻤﻘﺎﻡ(اُمّی   )ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺍمّ
اﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺯﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ ،
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻳﺎ علیّ
ﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء
،ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺮﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ،ﺍﻳﻞ
ﻭﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺎﻓﺖ.
ﮐﻪ محمّد ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ.ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻯ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﺠﺎت ﺒﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻰ
ﮔﻔﺖ،ﺩﺭﻫﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺷﻰ که
ﻤﻴﺮﻓﺘﻢ،ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﺠﺎ ﻋلیّ ﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ علیّ
ﮐﻮﺩﻙ
ﺧﻮﺭﺩﺳﺎﻝ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ علیّ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ علیّ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ و
تشبیه
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺧﻮﺩش ﺘﺠﺴّم
اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ علیّ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ محمّد
ﻭعلیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺃﺷﻚ ﻣﻰ
ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّد
ﻭ علیّ، ﮐﻪ
ﻋﺠﻠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺷته ﻮﻣﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭘس
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ محمّد
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭح االقُدُس
ﺑﻘﺎئم ﺁﻝ محمّد
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮچه
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اُﻣّﻰ،ﻗﺎﺋم
ﺰﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ.ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ(ﻟﻮﺡﻣﺤﻔﻮﻅ)
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ

ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻫﺮﮔﺰﻣﻔﻬﻮﻡﻣﺮﺍﺗﺐﭘﺎﺋﻴﻦﺗﺮﻧﻴﺴﺖ.

ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ،ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺩثی ﭘُﺮ
ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻯ ﺗﺮ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم
ﻮﺍﻃﺎﻋت
ﻮﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐثرﺕ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ،ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺳﺨﺘﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻌﺎﻳب
ﻮﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮع
فوﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﻤّﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ.ﻭ ﻳﺎ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﻧﺪ،ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻳﺪﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺠﺮﺩﺍت عاﺭی
اﺯﻣﺎﺩﻳﺎت
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.که
ﺒﺮ ﺳﺒﻴﻞ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎئی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎلم
هاﻫﻮﺕ
ﻋَﻤّاء ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺠﺮّﺩ ﻣﺤﺾ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ که
ﻤﺎ(عَدَم ﻣﺎ سوﺍ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
(ﺷِﺒﻪ عَدَم)
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ(ﻫﻮ)،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ،ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ، به
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮐﺮﺩ.
ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ،ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘُﺨﺘﻪ
ﻭ ﮐﺎﻣل به
(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
اﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎه ﺘﺎﺯﻩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّت
ﺠﺪﻳﺪﻯ،ﺍﺯﺧﺪﺍﻯ
ﻫﻮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ

ﺍﻟﻮﻫﻴّت
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎﻧﻬﺎﻳت
این
ﻤﺄﻣﻮﺭﻳّت
الله
ﺒﻮﺩﻥ،ﻭﺍﻟﻠﻪ
و الوهیّت ـﺷﺪﻥ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ،چه
ﻮﻇﺎﻳف ﺒﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻌﺪی
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺻﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﭘس
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪه هاﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻣﺮﻭﺯﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
قاﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﻳﻠﻴﺎ ﺭﻭح االقُدُس،ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺣﺪّ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
اﺳﺖ.ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎن کاﻣﻞ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﺮﺩه عرﺵ ﻳﺎ
(ﺳﺘﺮت
اﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)
ﻭﺳﺘﺎﺭ ﭘﺎﻳﺎنی
اﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﺴﻄﻮح
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖﭼﻪﺭﺳﺪﺑ
ﻤﺮﺍﺗﺐﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ.

ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ،ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎی
ﻤﺎﺩی ﻤﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺪّ ﺃﻗل
ﻨﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﻞ
ﺣﺪ ﺃﮐثر ﻭﺟﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺣﺎﻟﺖ،ﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺳﻂ ﻭسوﻣﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ. ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺟﻬﺎﻥﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺟﻬﺎن
اﻟﻬﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳت
عاﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻫم هنوﺯ ﺗﺤﻘق
ﻤﺎﻫﻮﻯ ﻭ
ﻣﺠﺴّم
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻓته اﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺣﺎﺿﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻌﺎﻟﻢ الله ﺪﺭ
ﻟﺎﻫﻮت
ﺒﺮﺳﻴﻢ. که
هنوﺯ ﻫﻢ ﻣﺎ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﻋﻤّاء
،ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﻮ ﻳﺎ
ﺍﻭ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻳﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺯﺥ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪه
ﻘﺮﻳش اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺩﻭﺯﺥ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎن ﺒﻮﺩه که ﺑﺮﺯﺥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮔﻮئی
ﻤﻨﻄقه اﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺗﺎ ﺳﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ، ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐُﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ،
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﮓ
ﺑﻨﮓ
ﺃﺧﻴﺮ،ﺍﮔﺮ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ،ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺒﺎﺗﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺭﺍﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻫﻤﻪ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩه اﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪه اﻳﻢ.
ﺣﻴﻒ
ﺍﺳﺖ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻌﻘﺐ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﻢ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻳﻢ ﺧﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺭﻭﻯ
ﺍﻳﻦ ﺧﺮﺍﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ

ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ناسوﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭت هاﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎله اﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩی
عدمی
اﺳﺖ.ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫن ﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺟﺰ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺡ، ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﺪﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺠﺮﺩ ﻣﻘﻴﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳت ﻤﺎﺩﻯ،ﺩﺭﻋﻮﺍلم
غیبی ﻧﺪﻳﺪه ﻮالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺑﺮﺯﺥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻭﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ بالقوّه
ﺑﺮﺗﺮ ﻣثبت،ﻭ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻨﻔﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ
ﺩﻭﺯﺥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت
ﺮﻭﺡ ﺩﺭ ﺍﻳن
ﺠﻬﺎن
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻭﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻓﺎﺻﻞ
ﺑﻴﻦ ﻫﺴﺘﻰﻭﻏﻴب
ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ،
ﻳﺎﺣﺎﻝ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﻤﺘﻮﻗّﻒ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎب ﺁﺯﺍﺩ
مسؤلانه
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻋث گرﺩﺩ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺳﺎﻟﻢ
ﺍﺯ ﺑﺮﺯﺥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ، ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح االقُدُس
ﺮﺳﻴﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎﻓﺮﺿﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺍﻳن اﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ،ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺑﻴﻦ
ﻫﺮﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻳﻚ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺮﺯﺥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺷﺮﻁ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ،ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺷﮑﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳت
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺃﺯﻟﻰ،ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ،ﺑﺎﭼﻪ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭﺧﻮﻥ
ﺟﮕﺮ ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺯﺧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﻴﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻧﻮﻋﻰ
،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻫﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺯﺧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ ﻭﮐﺴﺐ
ﺁﻥ. ﺳﭙس ﺗﺮک
ﺒﺸﺮﻳّت
ﺪﺭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺮﺯﺥ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌلی
ﻨﻤﻮﺩ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺮﺯﺧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺴﺨﻪ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ ﺁﻳﺖ
ﻭ ﺁﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻧﺴﺦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍلاّ ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣل ﺨﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﺴﺦ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ قُرّه ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺴﺦ ﺁﻳﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ قُرّه ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻳﻚ قُرّه
ﻭﺯﻣﺎن ﺪﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﺴﺦ ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻣﻨﺴﻮخ
ﻤﻴگردد.ﺗﺎﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻏﺎﺯ شود ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻗﻠّﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺘﺼﻞ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﮔﻮﺵ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ،ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘت
ﻮﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﺍﺳت
ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻠّﻪ
ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺂﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﺯﻳﺮ ﭘﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺳت ﺒﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺴتی ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻬﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺯﺥ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﮐﻠّﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺃﻫﻮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻨﻮﺯ،ﺍﻭ ﻭ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﺧﻮﺩ، ﺧﺎﻟﻖ
ﻭﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﮔﺮﻯ،
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻳﮑﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻃﺒﻌﺎ ﺑﺎ
ﺫﻭﺏ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ،ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺫﻭﺏ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﮑﻞ
ﻗﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﻗﺎﻟﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺮﺯﺥ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺭﻭﺡ،ﭼﻮﻥ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻣﺎ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮنه
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ،ولیّ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺯﺧﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ الهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﻳﻚ
ﻓﻴﻠﻢ
ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻣﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺗﺨﻴلی اﺳﺖ،
که ﺴﺎﻋﺘﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺮﺯﺧﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺯﺥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﮐﺮﺩ   ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﮐﺠﺎﻯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﺩﻝ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ،ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳت ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ. ولیّ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺒﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺑﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻟﺎﺯﻡ،ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﺪ،
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯﺟُﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺭﻧﺞ
ﺁﻭﺭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻮﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ،ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳت های
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدی
ﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻧﺠﺎت اﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ . ﻟﺬﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ علیّ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ محمّد
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. که
علیّ ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻫﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻫﻢ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ولیّ محمّدﻯ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ،
ﺩﺭﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻳﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺮﺩﻧﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻣﻴﻞ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎی
ﺼﻮفی ﻮ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺁﻥ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﻠﻞ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻳﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯﻣﺮﺍتب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻧﺎﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ سوء  ﻡ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺁﻧﺎﻫﻴﺘﺎﻯ
ﻳﻮﻳﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ سوء  ﻡ،ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺐ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺯﻧّﻮﺑﻴﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﺷﻌﻠﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺸﻌﻞ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﮑﻴﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ،ﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺯﻳﻨﺐ
ﺩﺧﺘﺮﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺩﺧﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ محمّدی
ﺪﺍﺷته ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺷﻴﻮﺍ، ﺿﻤﻦ
ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﺣﻢ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﻄﺮح ﻨﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻤثیل
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ( ﺷِبیه ﺳﺎﺯﻯ)
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ،ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﭘﺪﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﻋﻤﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﻫﺎ
ﺑﻤﺎﺩﺭ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﺑﻞ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ،ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻓﺮﺿﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣثاﻝ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﻣﻮﺭ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻭﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺣﻘﻴﻘت هم ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮچه
ﻨﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ،ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺘﺮﻟﻴﻨﮓ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮف که ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺮﺍ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ 72ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺸﻌﺸﻊ
ﺧﻮﺩ،ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺩﻭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺁﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺑﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﻓﺖ،ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺩﻭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺴﺎﮐﻨﺎﻥ ﺁﻥ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳت ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﺩثه ﺮﺍ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺩﻭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺍﻓﺘﺎﺩن ﺪﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﺩثه ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﻣثلا
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ،ﻭﻳﺎ
ﮔﺰﺍﺭش کلاﻣﻰ
ﻭﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻧﻰ،ﻳﺎ
ﺣﺎﺩثه اﻯ
ﻣثلا ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﮐﺒﻴﺮ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ،ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺩﻭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺁﻥ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭﻓﺎﺻله
هفتاﺩ
ﻭﺩﻭﺳﺎﻝ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻴﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ،ﺣﺎﺩثه
اﻯ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭﻳﮑﺼﺪ ﻭ ﭼﻬل
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻗﺒﻠﺎ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻣﻴﺮﺍ
ﺩﻳﺪه ﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎ،ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻧﻮﺭ
ﻳﺎ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻳﻚ
ﺳﺘﺎﺭﻩ،ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺳﺘﺎﺭهﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﺣﻮﺍﺩث ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻭﻫﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺁﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺣﺎﺩثه ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻭﺍﻗﻌﻪ، ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ.ﻣثلاﺎ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣثاﻝ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻮﻳﻢ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺍپس
ﺃﺯﻝ ﻭ
ﺃﺑﺪ،ﺩﺭﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﮕﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﺮ ﻭﺍقعه
ای
ﺭﺍﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺭﺍﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺎﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ الهی-غیبی

ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺯ ﺣﺘﻰ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﮑﺎﻥ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ،ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﮐﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻳﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻋﻘﻞ،ﺩﻫﻢ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﺪﺩ
ﺩﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘلی
اﻟﻬﻰ،ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻋﻘﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺷﮑﻞ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻋﻘﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻮﺻﻔﺎت ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ علیّ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ، ﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮسﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮت
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ (ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺭﺍ،ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻁ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﻧﻮﻉ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣثلا ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﺖ،ولیّ ﻧﻪ
ﻫﻤﺎن علم ﻭﻋﻘل
ﺘﺼﻮﺭﻯ
ﻣﺎ،ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﺭﺟّﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺁﻥ. ولیّ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻫﻴﭻ ﺷﺮﻁ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻥ،ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﻭ ﺭﻭﺣﻴﻪ
ﺗﻤثیلی ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﺤبت
ﺍﺯﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎت اﻭﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻴﭻ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.که ﺨﻮﺩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﺣﻘﺎﻳﻖﺍﻭ
ﻳکی اﺳﺖ.

ﮐﺎﺭ
ﺗﻤثیل
ﻣﻴﺘﺮﻟﻴﻨﮓ،ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻣثلا ﻧﻮﺭ
ﺣﺎﺩثه اﻯ
ﺩﺭﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﮑﺮﻩ ﻣﻴﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ پس  ﺍﺯ72 ﺳﺎﻝ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻳﻨﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﮐﺮﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، که ﻨﻮﺭ
ﺣﺎﺩثه ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺴﻮی ﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺩﻭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣثال
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻄّلع
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ.ﻭﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﮐﻮﺭﺵ ﮐﻪ
ﺑﺎﺑﻞ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺟﻨﮓ
ﺩﻭﻡ ﺩﺭ
ﮊﺍﭘﻦ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﻪ ﮐﺮﻩ
ﻣﻴﺮﺍ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ

ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘی
اﺳﺖ،ﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻳﺎ ﻭﻫﻤﻰ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻨﮕﻔته هم
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭘس ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣثلا
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﻳﺎ محمّد
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ ﺣﺎﺩثه
ﺳﺎﺯﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﻮﺍﺩث
کاﺭتن
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﻥ.ﻭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻭﻝ.ﻭﻧﻮﻉ
ﺣﺎﺩثه ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﺩثه
ها،چه اﺯ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﻢ ﺁﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﺩ،ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ
ﻗﺮاءت ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ،ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﻭﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﻭﻧﻪ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ
ﺧﻴﺎﻟﻰ.ﺍﻳن
ﺃﻣﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺗﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻦ ﻭﺳﻴله
اﺷﻐﺎﻝ ﺁثاﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ،
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍپس ﺃﺯﻝ
ﺑﺄﺑﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﺠﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺃﻣﺮﻯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ،ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻬﺎ عاﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ،ﻭﻳﺎﺑﺨﺎﻃﺮﺗﺠﺴّﻢ
ﺁﻧﺮﻭﺡ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم
ﻮﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺑﺎﺷﺪ.ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻳﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺁﺯﺍﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺪﺍﻫﺎ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻭ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻣﻮﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎنع
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻦ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ،ﭼﻪ
ﻣثبت ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﺭﺍﺩه کرﺩه
اﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭﭘﺮﺍﺗﻮﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍن
اﻧﺴﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻳﻚ ﺳﺮﮐﺶ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺳﺎﻟک
اﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺼﻤﻴﻢ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩه
ﺴﺎﻟﻚ.
ﻭﺍﮔﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺭﺍ
ﻃﻮﺭﻯ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
که ﻤﻮﺟﻮﺩی ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻮﺍﺩث
ﻫﺴﺘﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﻣﺎ،
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻣﺮ
ﻭﻧﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ ﻃﻮﺭﻯ
ﮐﻨﺪ، ﭼﻪ ﺷﺮ
ﺍﻳﻂ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﻴﻄﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣثلا
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳت ﺒﮑﺎﺭی
ﺒﺰﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎه
ﺪﺭﻟﺤظه
اﻧﺠﺎﻡ، ﮐﺴﻰ
ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣثلا
ﺳﻘﻒ
ﻓﺮﻭﻣﻴﺮﻳﺰﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴجه ﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟب ﺎﻧﺠﺎﻡ
ﻳﻚ ﮔﻨﺎه اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺻﺪﻭﺭ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ،
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭنه
ﺨﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎن
ﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎه
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻨﺎه
ﻨﻴﺰ،ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ،ﺗﻐﻴﻴﺮکه
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻮﺍﺩث
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺴﺎﻋﺪ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺑﺪﺳت
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺷﺮّ
ﻭﮔﻨﺎﻩ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺮ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﺒﺪﻯ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ولیّ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓظه ﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﻓﻀﺎ
ﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎن ﺒﺎﻳﺪ
ﮔﻔت ﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﻳﮑﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﻓﮑﺮ
ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺣﻮﺍﺩث ﻣﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺩﻭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺖ،
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺣﻮﺍﺩث
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ولیّ ﻣﺎ
ﺩﻳرﺘﺮ ﺷﻨﻴﺪه
اﻳﻢ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﺮﺗﺮ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺩﻳﺪﻩ
ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺳﮑﺎﻳﻠﺎﭖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﻀﺎ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺣﺮﺍﺭﺗﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻋﮑس
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺁﻥ
ﺣﺮﺍﺭﺕ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻞ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﻀﺎﺋﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺸﮑﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺃثیرﻯ،
ﻭﻳﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ.ﻭﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭﺷﮑﻞ
ﺃثیرﻯ ﻭناسوتی
ﺗﻰ ﻳﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ. که
ﻨﺎسوء  ﺗﻴﻬﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣثاﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻥ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺁثاﺭ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻭ ﺁثاﺭ
ﺣﺮﺍﺭﺗﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺁثاﺭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍعی
هستند.ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮ ﻭﺫﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ،ﻣﺎ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﺳﻴﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ،که
ﻤﺰﺍﺣﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻋث ﺘﺮﻙ
ﺗﻮﮐّﻞ،ﺑﺮﺍی
ﻨﺠﺎت ﻨﻮﻋﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘلی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍلاّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ
ﺗﻮﺳّﻞ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻞّ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻋﻤﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ
ﺷﺎﻳﺴته ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺎﻓظه
ﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻳﻮم
ﺮﺍﻣﻴکند،ولیّ
ﻣﺤﺪﻭﺩﺍﺳﺖ که
ﺒﺮﺧﻰ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻪ.ولیّ ﻧﻪ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ سوﮊﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﻳﻚ ﻭ
ﺗثبیت ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪﺩﺭﺣﮑﻢﭘﺎﻳﺎﻥﺧﻄﺮﻓﺮﺍﻣﻮﺵﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻗﺒﻠﻰﺍﺳﺖ.

ﺯﻣﺎﻥ
بحقَّ ﮐﻪ
ﮔﻔته اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺣﻮﺍﺩث
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘس
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺬﮐّﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻥ ﻭﺍﺿﺢ ﭼﻮﻥ
ﺣﻮﺍﺩث ناسوتی
ﻭﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﺣﻮﺍﺩث ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﻴﺎس
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺑﻘﺪﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ،
ﺣﻮﺍﺩث ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎه اﺣﺴﺎ س
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس
ﺰﻣﺎن ﻤﻄلق اﺯ
ﺃﺯﻝ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪ
ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻳﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻄﻠﻖ ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺎﻝ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﻭﺍﮊﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﻫﺮﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺤﺪﻳث
ﻨﻔس ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭﻧﻮعی
اﺯ ﺗﻮﻗف ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، که ﺨﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ،ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﻤﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﭼﻴﺰ
ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻗف کنیم .
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻟﻔﻈﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﻢ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻬﺁﻥ
ﺷﻨﻴﺪهﻫﺎﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﭘس
(ﺍﺣﻮﺍﻝ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،ﺣﺎﻝ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺍﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺻﻴف ﺪﻗﻴق
ﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﺮﺳﻰ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺴّﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻭ
ﻏﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﻭﺭﺍﻯ ﺁثاﺭ
ﻏﻢﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺣﺎﻝ ﺁﺭﺍم
ﻮ ﺭﺍﺿﻰ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﺪﺭ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ.
ﺍﮔﺮﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻭ
ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ،ﻳﺎ حقّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻣا
ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﺑﺎﺯﺩﺭﺳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺸﺶ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻋث
ﻧﻔﺮت
ﺗﻮﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭﮐﻔﺮ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻣﺠﺪﺩ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺳﺘﻤﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﺪ،
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ،ﻭﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺽ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪی اﺯ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮکی
اﻳﻤﺎن ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.که ﺨﻮﺩ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﮑﺮﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺻﻔﺎت اﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﮐﺘﺒﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث محمّد
ﻫﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺖ ﻭﺩﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ،ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎ،
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ.ﻳﺎ
ﺣتی ﻘﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻗﺼﻪ ﮔﻮﺋﻰ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﭽﻴﺰﻯ ﺩﺭﺳت
ﺒﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪه
گرﺩﺩﻭﻟﻴﺒﺎﺯ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺩﺭﻙ ﻧﺴﺒﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺻﺎﺩﻕ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺻﺤﺒﺖ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﺁﺏ
ﻭﻫﻮﺍ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭناسوتی   ﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ ﻭ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻧﻔﻮﺫ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻯ،ﺑﺎﺯ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧته
ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ،ﺍﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ،ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻳﮑس ﻣﺎﻧﻨﺪی
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎﻓﻌﻠﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّت
ﻮﻗﻄﻌﻴّﺖ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮلیک
اﻟﻬﻰ،ﻭﺧﺎﺻﺘﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎن ﺸﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺩﻯ،
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻫﺴﺖ.ﭘس ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺫﻫنی
اﺳﺖ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻭﺿﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺖ
ﺗﺤﺮﻳﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﻬﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻫﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ
ﮐﻠﺎﻣﺸﺎﻥ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧیاﺯ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ بحقَّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺁﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻔﻮﺫﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺮ،ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﺴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮپس،ﺑﭽﻨﺪ
ﺷﮑﻞ
ﺻﺎﺩﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻴﺎﺩﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﻤﻊ ﺁﻭﺭی
هیزﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﻫﻢ،ﺑﺎﻋث
اﺧﻠﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﺴﺎﻭﻯ،ولیّ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺭ
ﺟﻬﺖ،ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺧﻨثی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﻢﺟﻬﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﻴﻚ
ﻧﻴﺮﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺟﻮﻳﺒﺎﺭ ﮐﻪ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻨﺤﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ.ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻨثی ﺷﺪﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ،ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯه ﻴﺎ
ﺗﻌﺎﻭﻥ ﻭﻳﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺁﺷﮑﺎﺭی اﺯ
ﺩﺍﺧﻞ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﺁﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺿﻊ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﻘﺪهﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ،ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻴﭻ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﻳﺎ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺑﻘﺎﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺣﻢ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻓﺮﺿﻰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﻟﺎ
ﻳﻨﺤﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی کرﺩ،
که ﻤﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴن
ﻤﺮﺍﺣﻞ ﻟﻨﮓ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺒﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻥ خداوند ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻭ
ﻫﺎﻫﻮت
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺃﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﻤﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ
ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺮﺍﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺟﺰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ، ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻳﺪﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﻭ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻭ ﺧﻨﺸﻰ ﺷﺪﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻋﻮﺍﻣﻞ،ﻣﻄﺮح
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭﺍت ﺁب
ﺪﺭ ﻳﻚ
ﺟﺮﻳﺎﻥﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ،ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﺪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺧﻨثی ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭت ﻮﻧﻴﺰ بحقَّ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺫﻫﻨﻰ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺫﺭﺍﺕ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﻦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺪﻑ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺪ.ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ سوﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹﺳﺮﻧﻮﺷت
هاﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻘﻴﻪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ

ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ
ﺃثیری ﻳﺎ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی اﺯ ﻳﮑﻄﺮﻑ،
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻮﻥ (ربّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ)،ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺎﺭ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ناسوتی   ﺗﻰ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩهﻫﺎﻯ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺿﺪﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮔﻨﺎه ﭙﺮﻭﺭی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﺍﻋﺘﺮﺍف
ﺒﻨﺎﻓﻬﻤﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺄﺻﻞ ﺗﻮﮐّﻞ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،ﻭ
ﻧﻈﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﭘس
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﻭﻣﻠﺤﻮﻇﺎﺕ.ﻭﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .ﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﺍﻭﻟﺎ ﺑﻰ
ﺃثر ﻭ ﺧﻨثی ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺭﻯ ﺑﺮ
ﺗﺨﺘﻪ ﭼﻮﺑﻰ
ﺑﺴﺮﻋت ﺒﺴﻮﻯ
ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻣﻮﺭچه
ﻨﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩﺍنه
اﻳﻦ ﺳﻤت ﻮ ﺁﻥ
ﺳﻤﺖ ﺧﻮد
ﻤﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻓﻌﻠﺎ ﺭﻭﻯ
ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ،ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻣﺪﺍﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮرﺷﻴﺪ
ﻭﺗﻮﺍﺑﻊ ﺁﻥ
ﺑﺪﻭﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺷﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ مربوطه
،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺷﻪ
ﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﭼﻨﺪ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ،ﻳﻚ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﮐﻢ سوء   ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺪﻭﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﻭﺍﺻﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﭼﺸﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻮﺭچه
ﺘﻘﻠّﺎ
ﺑﮑﻨﺪ،ﻭﻳﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﻳﻘﻄﻌﻪ
ﺳﻨﮓ ﮐﺮه
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺬﻫﻦ ﻭ
ﺟﺴﻢ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺁﻥ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺃﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺷﺮﻁ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷته
ها ﺩﺭﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ سوء  ﺩ
وﺯیاﻥ ﺍﺑﺪﻯ
ﺑﻬﻴﭻ ﻧﺤﻮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ قیاس،ﺑﺴﻮﺩ
ﻭ ﺯیاﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺴﻰ
ﺧﻮﻥ ﺩﻝ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺒﻠﻐﻰ
ﻣﺰﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺃثر ﺧﻮﻥ ﺩﻝ
ﺭﻳﺨﺘﻦ،ﻭ
ﻓﺮﺳﺎپس ﮐﺒﺪ
ﻭﺗﻦ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺭﺑﺮﻯ ﻭ
ﻋﻤﻠﮕﻰ ﺍﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻔﮑﺮ
ﺃﻧﺪﻙ ﻣﺰﺩ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻟذﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ مُخَدّر
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻇﺮﻑ ﺩﻭﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳش ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. که
ﺒﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﻤﻴﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮن ﺒﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﻮﺍﺩ
ﺳﻤّﻰ ﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﮑﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻮﺍﺩ
ﻧﻴﺮﻭﺑﺨﺶ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺨﺶ
ﺭﺍ ﺑﺠﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻫﺎی ﺪﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻋﻘﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻭ
ﺧﺠﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻣﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻣﺎﺭﺍ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺩﻭﺍﺭ ﭼﻮﻥ
ﮐﺮﻡ ﻭ سوء  ﺳﻚ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ،ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻭﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻮﺭ ﻭ
ﮐﺮﻡ ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﻮﺩﻙ
بنمائم ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻫﻢ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ حقّ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍی ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭح
ﺒﻮﺩه ﺳﺖ. که
ﺒﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ ﭘس
ﺩﺭعَدَم
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﻣﻠﺤﻖ ﻧﺸﺪﻥ
ﺑﮑﺎﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺩﺷﻤنی ﻮ ﺣﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻭه
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﻤﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻄﺮ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺄﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎ،ﻭ ﺷﮑﺴﺘﻦ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻠﺮﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮسﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺷﺪّﺕ ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ
ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴش اﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻣﺎﻟﻨﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺎﺭﻯ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺵ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ ﺑﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺁﺭﻣﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﮐﻤﻚ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ،ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺁﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭی
ﻮﺯﺍیندﻩ ﻭ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺑﺨﺶ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺑﮑﻤﻚ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻭﻣﺸیّت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺎﺭﻯ
ﻣﺎﺭﺍ ﻫﻠﺎﻙ
ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺑﺸﻮﻳﻢ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺭ نجاﺕﺑﺪﻫﻢ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻳﺎﺩﺭﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻫﻤﮕﻰ ﻟﻨﮓ
ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ
ﺭﻭﺷﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻳﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺸﺘﺎﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل،ﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑﻌﺪﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺣﻴﺎت ﻴﺎ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ(ﺑُﻌﺪﻯ)ﺩﻭﻣﻰ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ، ﺑﻌﺪ سوء  ﻣﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻧﻄﻖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺮﻳﻊ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﺎﺭ
ﻳﻚ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ(ﺑُﻌﺪ)ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻥ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﻭﺍﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ،که
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍی
اﺑﻌﺎﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻭﺩﻫﻢ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﻡ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﻣﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻓﻮﻕ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ که
ﺠﺮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺣﺮﮐت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ
ﻣﻮﺷﻚ ﺭﺍ
ﺳﺮﻋﺖ ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﺮﻡ،ﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋل ﺠِﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻫﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﻭﻗﻮﻉ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﻴﻢ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﮐﻮﺭﺍﻥ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ،ﻭ
ﺳﻴﻞ ﻭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ أجزاءﻯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻗﺮﺍﺭ
ﻳﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﻟﺎ
ﺃﻗﻞ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎئی
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪ،ﻫم
اﻳﻨﻚ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎت
ﺒﺎﻃﻨﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺎ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻋﻀﺎ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻥ،ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ، ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﺴﻴﺮﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﺎ،ﺑﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﺩﺭﺩﻣﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷته ها
اﺳﺖ.ﺍﻣﮑﺎن
ﺘﺤﻤلﺰﻧﺪﮔﻰ ﻫم
تاﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫم ﻨﺒﻮﺩ.

ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻟﺤظه اﻯ
ﻭﻣﻮﺋﻰ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻄﻌﺎت ﻴﻚ
ﻣﺎﺷﻴﻦﻋﻈﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﭼﺮﺥ ﻭ ﺩﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ،ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺮﮐت
هستند. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺮ
ﻳﻚ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻫَﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺫﺭﻩ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﮑﺸﻢ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺫﺭه اﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﺪ،
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺍ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻋﺮش ﻴﺎ
ﭘﺸﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻪ،ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻟﮕﻮ ﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣله هائ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺼﻌﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﻠﺎت ﺁﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﮔﻮﺋﻰﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ محمّد،ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﻌﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ
ﺑﻌثت
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ،
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎن
اﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﮐﺎﺷﻒ ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮکی ﻴﺎﻳﻦ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ، ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺠﺴﻢ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻳﺎ ﺍﻳﻠﻰ ﻳﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ علیّ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ محمّد
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵ، ﮐﻪ علیّ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ علیّ
ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭمحمّد
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﻭﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺠﻬﺎن اﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯﻣﻴشود. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎ
ﺁﺩﻡ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ 400 ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
بعدﺍ، ﺑﺎﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ، ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ،ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻳﻔﺎﻯ ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎن
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ،ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﻠﻪ،ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺒﺎﺗﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺍلاّ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭ ﻭﺳﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﺎ، ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ ﺑﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺑﺎﻳﺪﮐﺮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﮕﻮی کماﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﻭ محمّد ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ،ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻪ سوء  ﺷﻴﺎﻧﺶ
ﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﭼﻪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﺷﻴﻮﺍ،ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ،ﻭﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻮﻋﻮﺩ سوء  ﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩ.ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺯﻳﻨﺐ،ﻧﺎﻡ
ﻋﺮﺑﻰ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻳﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.که
هر ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ،ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪه
اﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮ ﺑﻨﻮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،
ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ،
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ،ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺎ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ،ﺑﻌﺮﺵ
ﺭبّ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ،
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ،
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ،ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍتی ﺒﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
،ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﻮﺩ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ تقرّب
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ،علیّ
ﺭﻏﻢ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺟﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺩﺭﻭپس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻯ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ولیّ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ.

ﺟﻬﻨّﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ
ﺑﻠﻔﻆ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ،
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، و
همان ﺑﻬﺸت
ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻬﺸﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺪﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ.ﻭ
ﺟﻨّﺖ ﻭﺟﻨﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎنی ﺪﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻫﻨﺪﻭ . ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ تصوّف
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﮔﻔﺘﻢ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺧﻮیش ﺒﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻫﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺭﺗﻀﺎﻳی
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﺑﺎﻋث
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﮐﻪﺩﺍﺷتهﺒﺎﺷﻨﺪ.

M094

اشراق و
شهود

ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻃﻠﻮﻉ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﺷﺮﻕ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺷﺮﻭﻉ ﻭ ﻃﻠﻮﻉ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻃﻠﻮﻉ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﺐ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭ
ﺳﻴﺎﻩ،ﺩﺭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺷﺐ
ﻭﺭﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺏ،ﺭﺳﻴﺪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ، ﭘﻨﺞ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻧﻮﺡ ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭﺭﺍﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ولیّ
محمّد ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ
که ﺒﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ،ولیّ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺮﻓﺖ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﮐﺸﻒ ﻣﻮﻓّﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﭘس
ﺍﺯﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ عمّاء
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻳﻢ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻳﻚ ﻟﺤظه اﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺂﻥ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ،ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﮑﻨﺪ،ﺑﺎ
ﻋﻈﻤﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
محمّد ﺧﺪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﮐﺮﺳﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎ،ﻣﺪﺍﻡ
ﻳﺎ ﻗﺪِﻭس ﻳﺎ
ﺳﺒّﻮﺡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻋﺎی ﺮﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
مُقدّسی
ﺗﺮﺍﺯ تَقذُس
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳت .

ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ولیّ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻩ پس  ﺍﺯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ.ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد،
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻌﮑﻮس هفت
ﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺩﺭﻗﻮسﻨﺰﻭﻝ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﭙس
ﺩﻳﺪﻥ ﻋﺮش رﺏّ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻭﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ولیّ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
ﻘﺒﻠﻰ، ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍنﻧﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺸﻴن
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺨﻮﺩ، ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸته اﻧﺪ.
ﺑﺎ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺎمحمّد
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺴﺖ.ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﻡ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺁﻥ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺑﻌﺪ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳت
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﭼﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻠّﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ،
ﻋﺸق ﻮﺻﻔﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ، ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ،ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺳﺖ.(ﺃﻫﻮ)
ﻴﻌﻨﻰ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻥ)
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺁﻥ(ﺍﻟﻠﻪ)ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺍلله
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻳﺎ (ﺍﻟّﺬﻯ
ﻟﺎ ﻫﻮ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ،ﻭ ﺑﻴﺮﻭن
اﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.که
ﺒﺎﺯ
ﻫﺎﻫﻮﺕ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻭ
ﺿﻤﻴﺮ
ﺣﺎﺿﺮ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﺩﺍﺋﻤﺎ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺳﺖ. ﻭ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭ ﻣﮑّﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ محمّد
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﻨﻴﻒ،ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻤﻰ،ﻫﺸﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،
ﻫﻤﮕﻰﺗﻤثیلی
ﻭﻣُﺒﻴﻦ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻬﻮﺩ و
بی نائی ﺑﭽﺸﻢ
ﺩل
ﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺴﻢ. ﻭﻧﻮﺭ
ﺭﻗﻴﻘﺘﺮﻳﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻘﻞ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻌﻘﻮﻝ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻞ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎن
کاﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻌﻘﻞ
ﺭﺣﻤﺎنی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺫﺭﺍﺕﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺃثیرﻯ ﻓﻮﺗﻮﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﮐﻪ ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﺩﺭﺷﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺏ،
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺩﻭ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﺃثیرﻯ
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻧﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺳﺎس
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ،ﻭﺳﭙس
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭﺃﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ

ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻞ،ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩه اﻯ ﺷِﺒﻪ
ﻋﺪﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺭﻗّﺖ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّت ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍلاّ
(عَدَم) ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﭘس
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻧﺎﻡ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻫﺎﻫﻮﺕ،
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ،ﻧﺎﻡ(
عَدَم ﻣﺎسوﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻋﺪﻣﻰ
ﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩ

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻓﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﮐﺴﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎ
ﮐثرﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
ﺼﻔﺎﺗﻰ،ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺭﻭﺣی
اﻟﻬی
ﺪﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
اﺳﺖ.که ﺮﻭﺡ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰئی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮ
ﺭﺍ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﻧﺎﻇﺮ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ ﻳﻚ
ﺻﻔﺖ ﻭ ﻳﻚ ﻧﺤﻮ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭﺩﺭﺟﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ(ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ که
اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ،ﻭ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎت ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ولیّ
ﻧﻪ ﺁﻧﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ،ولیّ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺍ(ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺷﺮﻁ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻭﻳﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺗﻦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎنه ﻮﻃﺒﻴﻌت
ﺮﺍ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﺮﺍ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺳﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍحل
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ

ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﻭ
ﺭﻭﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤثیل ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺭؤﻳﺖ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ،ﻭﭘس
ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎن ﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺭﺑﺎﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
اﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح االقُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺷﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ،ﺟزء
ﻏﺮﺑﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻞ ﻋﺮﺵ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺷﺮﻕ ﻭﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻭﻡ
ﻧﻘﺶ
ﮐﺮﺳﻰ،ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﻧﺸﺴﺘﻦ
ﻣﺴﺘﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺳﻂ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻞ ﻭ ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح االقُدُس
ﺒﻮﺩ.ﺎﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺒﺎﺗﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﮔﻠﺒﺮﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﻦ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﻠﻬﺎ، ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻡ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ،ﺑﮑﻞ ﺁﻥ
ﮔﻞ ﻋﻈﻴﻢ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﺪ
ﺩﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺻﻔﺤﻪ
ﺷﻴﺸﻬﺎﻯ،ﻭ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﻧﻘﺸﻰ ﺑﺮﺧﻮﺩ،ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻭﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﻘﺸﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻋﺮﻓﺎ
ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﻓﻠﻚ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﭼﻮن
اﻓﻠﺎﻙ
ﻭﺳﻴّﺎﺭﺍت
ﺨﻮﺭﺷﻴﺪ که
ﺘﺼﻮﺭﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺪﻭﺭ
ﺯﻣﻴن
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺎﻩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣثاﻝ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳته
اﻧﺪ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﺭﺍ
ﺑﻬﻢﺑﺮﻳﺰﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺨﺺ
ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﺎﻝ،ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭﻟﻮﺍﺯﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺪﺍﺭ
ﻓﻠﮑﻰ،ﺑﻤﺪﺍﺭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭﻫﺎئی
ﺪﻭﺭ ﻣﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﺮﺩﺵ،ﻭ
ﻗﺼﺪ تقرّب
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﮐﺮّﻭﺑﻰ ﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺳﭙﻬﺒﺪ ﻫﺎی
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻧﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻮﺭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻫﺎ
ﻭﺗﻘﺮﺑﺎت ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺪﺍﺭ ﻭﻧﻮﻉ
ﻭ تقرّب
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻫﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻓﺮﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﺍﻭ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ،
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ
ﻧﻮﺭی
اﻟﻬﻰ،ﻭﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯه ای
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ محمّد ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻴﻮﺍﻯ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ،ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎت هم
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ،ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد(ﻣﻮﺗﻮﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﻥ ﺗﻤﻮﺗﻮﺍ)ﻭﻓﻌﻠﺎ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
،ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻭﺗﻦ،ﮐﻪ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺣله اﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺰ سوء  ﺧﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩه اﻳﻢ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ، ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺟﺒﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ ﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ،ﻭ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺸﻮﻳﻢ.ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭ ﺯﻫﺮﺍ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭ(ﻧﺰلة
اُﺧﺮﻯ)ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌصت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﺒﻌﻮث ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻧﻪ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺟﺪﻯ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩ.

ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠّﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ،ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻠّت اﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.که
ﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ،ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﻭ ﺃﺻﻞ
ﺍﻟﺎﺻﻮﻝ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﻫﺮﻣﺒﺪﺃﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﻄﺢ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ،ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻉ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎ
ﺩﺭﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ،ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﻬّﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺧﺎﻟﻖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺟﺴﺖ، ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪ، ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﺮّ ﻭﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ ﺩﻝ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗّﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺎﺑﺪ، ﻗﻄﻊ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻗﻄﻌﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ،ﺗﻤﺎﻣﺎﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ

ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ محمّدﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻓﺮﺿﻰ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻗﺒﻀﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻗﺮﻳﻦ ﻭﻫﻢ
ﺯﺍﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺗﻦ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭه
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺎﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ،ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺳﺎل ﺘﻤﺎﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤک
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﺮ
ﺫﺭّه اﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ، ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﺗﮑﻠّﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﻨﺘﻬﻰ
هر کس   ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﮐﺴﻰ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺴﻤﺖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺘﻦ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻟﺬت ﺒﺨش
ﺘﻮجّه
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻀﺮﺏ ﻭﺯﻭﺭ
ﭼﻤﺎﻕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﻭﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪﮐﻪﺑﺮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﮐﻮﺑﻴﺪﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﮐثرﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻭﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺮ ﻭعَدَم
ﻳﺎ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ،ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﺮﺟﻰ ﻭ
ﻓﺮّﻫﻪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﻗﺪﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻳﻢ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯه
اﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ . ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻄﻮﺡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ
ﮐﺮﺍﺗﻰ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﻢ، ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﭘﻴﺎﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺟﺰ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ
ﻭﺁﺧﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻭﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ بالقوّه
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ،ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻟﻠﻪﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﺩﺭﭘﻴﺶﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻧﻤﺎپس
ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﻮﺭ،ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ،ﮐﻪ
نَفس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﺸﻢ
ﻭﺧﻮﺭﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻧﻔس لَوّامه  ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺳﺎﻟﻚ،
نَفس ﻧﺎﻃﻘﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻔس مُلهمه
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻨﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭ،ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺠﺎﺕ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﻌﺪﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭﺭﺟﻌت
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺗﺼﺮﻓﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻗﺎﺑﻞ ﻫﻀﻢ
ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ،
ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ
ﺩُﺭﺩ ﺗﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺳﺎﻏﺮ
ﻣﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻣﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻘﻄﺮﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﺳﺎﻏﺮ
ﻣﻰ ﻧﺎﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳت ﭙﻴﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻨﺎﻡ
ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ ﺑﻨﻮﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺤﻤﻞ ﺩﺍﺩه
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه،
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ . ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
،ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪه ﻮ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﺎﻣت ﻤﺸﺒﺖ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ،
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنّی
اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﻨﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎ
ﺃثرﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺩﻝ
ﻭﮔﻮﺵ ﺩﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳت
ﺘﺮﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.که
ﺒﺎﺯ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻴﻨﻚ ﺫﺭﻩ
ﺑﻴﻦ ﺑﺮﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻭ
ﺩﻗﻴﻘﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺍﺷﺘﻪ ولیّ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،ﻳﺎ
ﺍﺷﺮﺍﻗﺎﺕ ﮐﻪ
ﻣُثُل(ﺑﺎ ﺿﻢ
ﻣﻴﻢ) ﻭﺍﻳﺪﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮﺑﺮﺍﻯﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ،ﻗﺎﺑﻞﻓﻬﻢﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻧﻴﺴﺖ.

ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺨﺖ ﻭﺗﺨﺼﺺ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﻳﮋه
اﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻫﺎﺳﺖ
، ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﻫﻨﺮ ﻭ ﻓﻨّﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺗﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
که ﺒﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺷﺨﺼﺎ
ﻭﺑﺎ
ﺯﺣﻤﺖ،ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﺰﻧﺪ،ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮﺩ . ﺍﮔﺮ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻥ، ﺭﺍﺑطه اﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، که
ﺒﺎﻫﻢ
ﺭﻭﺍﺑﻄﻰ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍی ﺠﻤﻊ
ﻭﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐثرﺕ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻣﺨﺘﻠﻒ،ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭ
ﻋﻘﻞﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﺪﻣﻰ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﻠﻮ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ،ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺩﺭ

ﺗﻮﺳّﻠﺎت
ﻄﻮﻟﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺁﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺭﺍ،ﺩﺳﺘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ،ﺩﺭ ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺄﺻﻞ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﻤﺒﺪﺃ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺁﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺷﺎﻣﻞ
ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻭﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ،ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻬﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﭼﻮﻥ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﻳﺎ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺮﺿﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﻮﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺎﺏ
ﺩﺭ ﭼَﻨﺘﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ، هماﻥ
ﻧﻬﺮ ﺷﺮﺍﺏ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺍﺯ
ﺍﻧﻬﺎﺭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﻧﻘﻞ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﻔته
اﻧﺪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻰ ﺑﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ. ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻫﺴﺘﻰ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ،ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎ ﺭﺍ سوء  ﻕ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺎﺭﺍﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮐِﺸﻨﺪ ﻭ
ﺍِﺟﺘﺒﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎﻫﻴﮕﻴﺮ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻗﻠّﺎب ﺨﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴته ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮص
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ
ﻭﭘﻴﺸﺘﺎﺯ
ﻭﺻﺎﺩﻕ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺟﺪّﻯ،که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭل
اﺟﺘﺒﺎ ﻭﺟﺬﺏ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺭﺗﻀﺎی
اﻟﻬی ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﻳﺎﺗﺼقیه
کاﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ،ﭘس اﺯ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣﻠﻪ که
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎت
ﻤﻴﺮﺳﺪ،که
همه ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ۳۱۳ ﺧﻴّﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎن
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺯﻧﺪه ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎن همگی
ﺤﺴﻴﻦ ﻳﺎ
ﺣﺴﻨﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁن ﻴﮑﻰ ﺣﺴﻦ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﮑﻤّﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻴّﺮ ﺗﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺷﺎﻋﺮ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺭﺍئه کند،
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺣﺮﮐا ﻨﺰولیّ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭﻳﺎ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻮﺭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﻨﺪ،ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺑﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ.

ﺷﺮﺡ
ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴله اﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺗﻌﺎلی
ﺴﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﻓﻬﻢ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭت
ﻨﮕﻴﺮﺩ،ﺁﻏﺎﺯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺩﻭﺭﻩ ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ.ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ، ولیّ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻩﺷﺎﻧسﺑﻴﺸﺘﺮﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﭼﻮﻥ ﺣﺪس علمی ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﺮچه
ﻄﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺩﺭﻫﻤﻪ هست ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺪسﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻉ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺗﺨﺼﺼﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺍثر
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻋث ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺎﻧس ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺴﺨﺘﻰ
ﻭﮐﻨﺪﻯ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎت ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ،ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس،ﺍﻳﻦ
ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍلاّ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺎﺩﻯ،ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﻫﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﻮﺩ،ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺗﺰکیه
ﻨﻔس ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷته اﻯ
ﺧﻮﺩ،چه ﺮﺳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎمعه
که ﺑﺎﻋث
ﻫﻤﮑﺎﺭی
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮی های
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺑﺎ
ﮐثرﺕ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺳﺎﺧته اﻧﺪ. ﺍﺷﺮﺍﻗﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،
ﺍﺯﺩﺍﺩه ﻫﺎی
اﻟﻬی
هستند.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎت اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺯﻳﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻫﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍپس
ﺳﺨﺖ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺫﮐﺮ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭ

ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎم
عظیم ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪه
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺣتی
ﻮﻗﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻳن اﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪی ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺒﺰﺭﮒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﺍﻟﻪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻳﮑﺴﺎن
اﺳﺖ،ﭼﻮﻧﺪﺭﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺴﺎن ﻘﺪﺭت
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮔﺬﺍﺭﺩن ﻮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻈﻤﺖ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺭﻭی
ﺮﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.که
عکس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺗﻮﻗف ﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﮔﺮ که
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩه
ﻫﺎﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﭘس
اﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭ ﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤلیه ﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻫﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺒﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺩﻫﻬﺎﻳﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺑﺠﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺷﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﻫﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻧﺪﻫﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻧﺸﺴﺘﻦ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺒﺎﺩت اﺳﺖ.ﻭﺑﻨﺠﺎت
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎت ﺪﻫﻨﺪه
عباﺩت
ﻨﻴﺴﺖ.که
عباﺩت ﻮﺳﻴﻠﻪ
و روش ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎه
اﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸش اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﻣﺤﺒّت
هاﻯ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺭؤﻳﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻭﭼﻪ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺟﺮﻗّﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺷﺮﺍﻕ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘلی ﺪﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻳﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓی
ﻮﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ حقّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻫﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻳﺎ
ﺁﺧﺮﺗﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ سوء  ﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ،ولیّ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﺁﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
بالقوّه ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺠﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ،
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﺠﻠﻪ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ، ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ،ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺍﺯﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﻣﺤﺒّﺘﺒﺪﻭﻥ
ﺩﺭﻳﻎ، ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺸش
ﻮﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻄّﻠﻊ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺧﺪﺍ
ﺟﺰ ﻋﺸﻖ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﮐس
ﺩﻳﮕﺮ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺻﻠﺎﺕ،ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝﺩﻳﮕﺮﺟﻬﺎﻥﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺗﺠﺎربّ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻳﺎ ﺗﻌﻤّﻖ
ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺨﺴﺘﮕﻰ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﭙﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻴﺮﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺧﻨثی ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻤّﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ، ﻭﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﺭﺳﻴﺪن اﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﺁﻥ ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﮐﻨﺪﻯ
ﻭﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻥ ﺑﺪﻫﺪ.ﻧﻪ
ﺁﻧچه ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﮔﻔته
اﻧﺪ ﻭﺑﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻧﺼﺎﻳﺢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ها
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ حقّ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬﻢ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺸﮑﻞ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻫﻴﺰﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮔﺪﺍﺋﻰ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺪﺕ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ حجّ
ﺃﺻﻐﺮ
ﻋﻤﺮﻩ،ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ   ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﻭﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ، ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ،ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ولیّ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﺃثرﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺟﺪ
ﻭﺍﻧﺒﺴﺎﻁ
ﻭﻳﺎﻓﺖ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.که
ﺨﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮﺭﻫﻤﻨﺪﻯ
ﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. که ﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻧﺸﻮﺩ ﻋﺠﻴب
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﺑﺪﻭن
ﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬودهای
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
عبوﺭ
ﺍﺯﻣﺮﺣله ﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍﻣﻴﮑﺮﺩﻡ،که
اﺣﻮﺍﻝ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓته
ﺒﺎﺍﺣﺴﺎس
ﺮﻧﺠﻰ ﺑﻮﺩ، ولیّ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻡ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻜﻮﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻴﻦ ﺣﺪسﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻳﺎ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻠﻂ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴکی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺧﺘﺮﺍﻉ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.که
ﺒﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭﺗﺎ
ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﺪ
چه ﺮﺳﺪ که
ﻤﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺸﺶ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻠﺎﻳﺎی
ﺠﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ

ﻭ
ﺭﺳﻴﺪهﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍلی
ﺠﺪﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﮐﻤﺘﺮﻭﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯﺍﺣﻮﺍﻟﻰﻭﻋﻘﻠﻰﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﻤﻦ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﮐثرﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﻨﻴکی هست
ﻭﺍلاّ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎ،
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،

ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻨﺎ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺩﻝ ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺒﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺭﻭﺣﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺮﻭن
ﻤﻴﺂﻭﺭﺩ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺑﻌثت
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟک که
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎن
ﻨﻤﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ صَمَدیّت
ﺻﻔﺖ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰکه
ﺤﺎﻟﺘﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ،ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻢ.ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮؤﻳﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻬﺖ ﺯﺩﮔﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧی ﺼﻔﺖ
ﻭ ﭘﺮﮔﻨﺎﻩ،
ﺍﻳﻨﻚ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﮑﺮﺭ ولیّ
ﺍﻟﻬﻴﺰﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ

ﻫﺴﺖ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳت ﻔﻘﻴﻪ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻋﺮش
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺁﻧﻬﺎ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺟﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﺠﺎ مُقدّس
ﺗﺮﻳﻦ ﺟﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺍﮔﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻥ
ﺟﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺷﺨﺺ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
که ﺒﻤﺠﻠس ﮐﻠﺎم
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ ﺧﻔﻪ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻪ

ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺣتی
گناﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺗﻮجّه
ﻮ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﻃﺎس ﻭ
ﮐﺎﻏﺬ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎﻯ علیّ
ﻭ ﺍلاّ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺭﺍ،ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺣﻮﺭ ﻳﺎ ﻫﻮﺭ ﻭ
ﺧﻮﺭﻩ ﻭﻓﺮﺷته
اﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ثبتشان ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻣﻴﺪ ثبنت
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷته ها
ﻭﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻭ. ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ثبت ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ، ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣل ﺸﻮﺩ.
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﺒﺨﻠﻖ،ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻭ ﻫﻢ
ﻭﺿﻮﺡ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
هرچه غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣُﺘِﻔﻠﺴِﻒ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻭ ﺣتی
اﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﻫﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺸﺘﻦ ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ

ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷند.ﺣﺪس
ﻭﻇﻦّ ﻭﺣﺪﻳث
ﻧﻔسﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻇﻦ
ﻭﺧﻴﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍلاّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس
ﺁﻧﺎﻥ،
ﺣﺪﻳثیﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺳﺖ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺖ،ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺻﻞ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺘﻦ
ﻭﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ نکند.
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺧﻄﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻗﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎی اﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻔﻮﺫ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ
ﺗﻤﺴﺨﺮ، ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻔﺘﻮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﺗﺎ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ
ﺩﻭﺭ
ﻧﺸﻮﻧﺪ،ﻭ خُمس
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻧﺮﻭﺩ.ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ،
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﻧﺘﻘﺎل
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،
ﻣﻴﻞ ﺑﺬﮐﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﻮﺽ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﻭ
ﻏﺮﺏ
ﺯﺩﮔﻰ،ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻳﺎﺑﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻏﺮﺏ
ﺯﺩﮔﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﻠّﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎن اﻟﻬی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﻴﻮﻧﺪﻧﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻞ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﺻﺒﺮ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻙ

ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﺭﺟﻌت
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺭﻭیه اﺯ ﺣﺎﻝ
ﻓﻨﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﻮﮐّﻞ ﺍﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻓﻨﺎ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﺎﻧس
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣله اﻯ ﺗﺎ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺿﻌﻒ ﻭ
ﻋﺮﻕ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺭﻧﮓ ﻭﺭﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﺪﺍﺩﻥ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﻟﻴﻬﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻌﻤّﻖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻕ ﺭﻳﺰﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻰ ﺣﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ أمثال  ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺁﻣﺪه اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪﻯ ﺩﺭﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ،ﮐﻪ
ﭘﺴﺮ ﺑﮕﻤﺎﻧش
اوﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺳﮕﻰ ﻭﺩﺭﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺩﻭﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻰ
ﭘﺪﺭ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ولیّ
ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺪﻧﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻣﻮﻓق
ﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﻙ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﮑﺎﺷﻔﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﻭ
ﻳﺎﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﮑﻞ ﻟﺎ
ﻳﻨﺤﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپس
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﮔﺸﺎﺋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺧﻮپس. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺗﻠﻨﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻩ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ،ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ، ﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﻙ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻋث
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ثوﺍﺏ
ﮔﺮﺩﺩ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺫﺍﺗﻰ، ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻠﺮﺯﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻔﮑﺮ
ﭼﺎﺭﻩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﺷﻌﺮ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮچه ﺼﻨﻌﺖ
ﺷﻌﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﺎﻋﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺿﻌﻒ
ﺷﻌﺮ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻭ
ﺭﺩﻳﻒ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻟﻔﻈﻰ،ﺃﻧﺪﻙ أثَرﻯ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﺧﻮپس،ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻫﻨﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺯﺧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﻪ
ﺑﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﻠﻪ ﭘﺎﺗﻰ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺩﻭﺭ، ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺩﺭﺗﻠﻘﻴﻦ ﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﮐﺎﻓﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
ﻠﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﻴﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ،ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺬﺑﻪ
ﻭﺷﻮﻕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﺑﺨﺼﻮص
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﺷﻌﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻫﺪﻓﻰ ﺍﺭﺍءه
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺑﺎ
ﺭﻧﮕﻬﺎ،ﻭ
ﺷﺎﻋﺮ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
ﻮﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺳﻴﺪه ﺨﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺷﺎﻋﺮ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ،ﻭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﻧﮕﻬﺎ،ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﺑﻴﺎﻧﻰ،ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ،
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻠﻰ،ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺪس
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻤﻴﻖ،ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﺮﻕ ﺭﻳﺰی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﻳﻦ
ﻓﺸﺎﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﺳﺖ،که
ﺒﺎﻟﻬﺎﻣﺎت
ﺒﺮﺳﺪ. ولیّ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮﻳﻊ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻌﺪﻩ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﻏﺬﺍ،ﻭ
ﺗﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺧﻮﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺟﻤﻊ
ﮔﺮﺩﺩ ﺳﮑس ﻭﺍﺳﺘﺤﻤﺎﻡ
ﻭ ﻏﺬﺍ ﻭ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺪﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺧﻮﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻐﺰﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮ
ﻭﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ
ﺁﺭﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺩﺍﺋﻢ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﺎﺭف
ﻘﻠﻢ ﺑﺪﺳﺖ،ﺁﻧﮕﺎه
اﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻭ ﮐُﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ثبت ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻧﻮﻳﺴی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺷﺎﻋﺮ،ﻭﺷﺎﻋﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻧﻈﺎﻣﺎﺗﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ، ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺣﺪس
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻌﺪی ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺮﺩﺑﺎنی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.
ﻫﻴﺠﺎن های
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
ﺷﺎﻋﺮﺑﺎﻋث
ﻋﺮﻕ ﺭﻳﺰﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ولیّ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺧﻠﺴﻪ ﺧﻮﺩ،ﺭﻧﮓ
ﺭﻭ ﺯﺭﺩ ﮐﻢ
ﺧﻮﻥ ﻭ ﻋﺮﻕ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺷﺪﻳﺪ،ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻋﺖ ﻳﺎﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﺩﺍﺷته
اﺳﺖ.ﻭلی هرﮐس ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪﻯ
ﻭﻣﺮﺯﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ بالقوّه
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺰﺍپس
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩ،ﻭﻗﺪﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻣﻐﺰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ،ﻭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﻤﻦ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻡ،ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣس
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻳن ﺠﺮﺍﺣی اﺑﺘﺪﺍ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﻳﺮﻯ،ﻭ ﺳﭙس
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺯﻳﮓ
ﺯﺍﮒ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ،ﻭ
ﺣﺠﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﻤﺸﻴﺮﺫﻭﺍﻟﻔﻘﺎﺭعلیّ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻢ.ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍرم که ﻘُﻄﺮ
ﻣُﭻ ﺩﺳت اﻭ که
ﺪﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻢ
ﺑﻮﺩ، ﺑﻄﻮﻝ
ﻳﻚ ﺧﻂ ﮐﺸﻰ ﺑﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﻮﻓﻴقی اﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﺪّﻯ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻋﻠّﺖ
ﺍﺳﺖ.

تَقذُس
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ تَقذُس
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ،ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺴﻮﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﮐﻪ ﻗﺪﺭﻫﻢ
ﺟﺪﻳّﺖ ﺷﻮﺩ،
ﺑﻘﻮﻝﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻌﺪﺍ ﺟﺎﻯ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻫﺴﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﻘﻰ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ، ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺟﻬﺶ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺖ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺤث ﺘﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ،ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴل ﺪﺭ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎ ﮐﺮﺩ
ﻭﺭﻓﻊ ﺳﺴﺘﻰ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻟﻔﻈﻰ
ﺷﺎﻋﺮ ﺍﺯ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮپس،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺟﺎﻧﮑﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﮐﻤﺘﺮ،ﺍﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﺻﻮﻝ
ﮐﻠّﻰ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺣﺪس ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺯﻣﺎنی
ﻄﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ،
ﺗﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺗﺸﺮﻳﺢ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻀﻢ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺎﺭﻑ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻴﺮ
ﻭﺭﺍﺿﻰ
ﻧﺸﺪﻩ،ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺮﻩ ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﺁﻥ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺠﺪﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣثلا ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵ،ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻭ
ﮔﺮﺩﺵ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﻤﺎﻉ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪه ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳش
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﻌﺮﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺪﻑ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﺍ،ﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺃﻭﺯﺍﻥ ﺷﻌﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮص
ﺪﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﺣﺴﺎﺏ
ﻧﺒﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗثبیت ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﺯ
ﺷﻌﺮﻭﺩﺭ ﺍﻭﺯﺍﻥ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺷﺎﻋﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ،
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ،ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭمُقدّس
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺎﺭﻑ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺒﻘﺎﻯﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺮﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻤﺘﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩمحمّدﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﺠﺎربّ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺻﻮﻝﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣثلا ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ثبت
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻳﺎﺣﻠّﺎﺟﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻄح
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺍﻓﻘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﻬﺶ ﻭ ﻋﺮﻭﺝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺟﺪﻳّﺖ
ﻋﺎﺭﻑ،ﺩﺭ
ﺗثبیت ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺳﺮﻋت
ﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻭﺑﻬﺮﻫﮕﻴﺮﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﺍﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺷﺎﻧس
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﮑﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﻭﺧﻮﺩﺩﻟﻴﻠﻰﺑﺮﺍﻯﺗﻮﻗّﻒﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺣﻰﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻓﺮﺿﻴّﻪ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺣﺎﻝ ﺣﺪس ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎنی ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣﻰ
ﺟﺴﺖ. ﺗﺎ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﻋث ﺷﺪ
در 1955 ﮐﻪ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﻴﺮ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﺮﻓﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻮﺩ،ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﺮﻋﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﭼﻨﺪﻯ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﺑﺴﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﺪ،ﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.

ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺒﺼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺒﺼّﺮ ﺑﺪﻝ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺟﻨﺒﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺃﻣﺮ
ﻧﺎﺩﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﺩﻯ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮﮐس ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﮐﻬﻬﺮ
ﻳﻚ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﺭﺯﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﺮﻃﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍنی ﺒﺒﻬﺸﺖ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺷﺨﺺ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ولیّ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺳﻌﻰ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﻌﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻌﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮکی هماﻥ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺘﺎﻳج
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭﻫﺮﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻮﺷﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺰﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﻤﺰﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﻄیّه اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻨّت
ﻮﻣﻮﻫﺒﺖ ﺍﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻪ
ﻣﺰﺩ که
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﺮﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭﮔﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻋﻄﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭن
ﺒﺮﺍﺑﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ،ﺳﻄﺢ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﭘﺎﺩﺍش
ﺪﺭﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺭجه اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﻗﻴﺎس
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ
ﺣَﻴَﻮﺍﻥ(ﺑﻔﺘﺢ
ﺣاء ﻭﻳاء )
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺟﻤﻊ
ﺣﻴﺎﺕ ﻫﺎ،ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﺮﺁﻧﺮﺍﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻴﻢ،ﭼﻮﻥ
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ، ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﻠﺨﻰ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﻯ ﭘَﺮ
ﻗﻮ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺯ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻫﺴﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ، ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺒﺼﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺼﺮ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﺭﺍ ﺑﺤﻮﺍﺩث
ﻣﻴﺪﻭﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺑﻬﺖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ،ﻣﻨﺠﺮﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنّی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺒﺼﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻟﺤظه اﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺩﻫﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺮﻩ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺳﺖ ﮔﻴﺮﻡ
ﻧﻤﻴﺸﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻔته
اﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻧﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯﻣﻮﻟﺎ
علیّ
ﺩﺭﮐﻮﻓﻪ، ﮐﻪ
ﺩﮐّﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺑﻔﺮﻭﺷﻰ
ﺩﻭ ﻧﺒﺶ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﮔﻔت ﻤﺎ ﻫﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﮐﺎﻥ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻭﺵ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﮐﺮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻳﺪﻡ ﻭ ﺩﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ
ﻧﮑﺮﺩﻡ،ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺨﺖ
ﺣﺴﺮﺗﻤﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﺑﮕﻴﺮﻡ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﻢ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻢ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍی ﺘﺤﻘﻴﻖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻡ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﻋﺮﺏ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ.ﺑﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺮﺁﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻬﺎﻯ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻴﻴﺎﻓﺘﻢ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﺭﺑﺎﺭه ﻘﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ،ﮐﻪ
ﺗﺠﺎربّ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﮑﻨﻢ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻧﺸﺴﺘﻢ، ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻥ
ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺩ،ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻢ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫل اﻟﺒﻴت
ﺒﻮﺩن ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳم ﺒﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﻤﻦ ﺭﺳﻴﺪ،که
اﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺗﻨﺰﻳلی اﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻢ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋثماﻥ
ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ
ﻧﺸﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮﺡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻋﻤﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﺭه ﺤﮑﻮﻣت
ﻮﺧﻠﺎﻓت ﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤت
ﻮﺳﻴﻌﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺁﻳﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ ﻭ ﺑﺮﻳﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻴﻞ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺬﻭﻓﺎﺕ ﺭﺍ
ﭘﺮ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ولیّ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﻦ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﮐﺠﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺩﻭﻣﺎﻩ ﻫﻴﭻ
ﺁیه اﻯ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻳﺎﺕ ﺑﻬﻢ
ﺭﺑﻄﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻤﻚ ﺑﻤﻴﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻄﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﻩ
ﺳﺎل ﻮ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ نه ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴش اﺯ ﻳﻚ ﻋﻤﺮﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
عقلی ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺃﻏﺬﻳﻪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻳﻚ ﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺮﻧﺞ ﺍﺯ
ﻇﺮﻓﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ
ﻭ ﺑﺪﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻡ.ولیّ
ﺑﻌﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﮐﻨﺎﺭﺵ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﺎﺑﻠﻮﺋﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻌﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪم
ﻴﺎ (ﺍﻟﺤﻤﺪ
لله اﻟّﺬﻯ
ﻫﺪﺍﻧﺎ
ﻟﻬﺬﺍ،ﻭﻣﺎ
ﮐﻨّﺎ
ﻟﻨﻬﺘﺪﻯ ﻟﻮ
ﻟﺎ أﻥ ﻫﺪﺍﻧﺎ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺩﺍﻧﻪ
ﺑﺮﻧﺞ ﻳﺎﻓته اﻡ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ
ﺃﻏﺬﻳﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺧﻮﺭﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻡ،
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻦ،ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺣﻞ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮﻭ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﻴﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.  ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯﻧﺰﻭﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﻮﻧﺪ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ،ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ،که هرﻳﻚ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺰﻭﻝ،ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺷﺒﻘﺪﺭ ﺑﺪﻝ
ﻭﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﻳﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳک ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝﻋﺒﺎ ﺭﺍ،ﻫﺮ
ﻳﻚ با ﻳﻚ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺸﻒ
شده ﺑﻮﺩﻩ ولیّ
ﺩﺭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﺩﺭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ سوّم
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﻳﻢ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﻫﻴﺪ و أناهیتای
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﺷﻴﻮﺍﻯ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﺯﻳﻨﺐ
ﻳﺎ ﺯﻧﻮﺑﻴﺎ ،
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻏﻨﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ،ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﻨﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ
سوّم ﭼﻮﻥ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺮﺩﻳﻮﺍﺭ،ﻧﺎﻇﺮﺑﺮ
ﻣﻦ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺄثیر
ﺭؤﻴﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻢ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻕ
ﺯﺩﮔﻰ ﻭﺍﺯ ﻃﺒﻘﻪ
ﺩﻭﻡ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳن ﺘﮑﺮﺍﺭ آن
تأثیر ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺁﻣﺪ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻦ ﮔﺬﺍﺭﺩ،
ﻭﮔﻔﺖ ﺧﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻦ ولیّ ﻣﻘﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺖ ﺑﺎ
ﻟﺒﺨﻨﺪﻯ ﺑﻤﻦ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﻭﻣﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺯﻳﻨﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﭘﻴش ﺒﻴﻨﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ،ﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺴﺘﻮﻥ ﻭ
ﻣﺸﻌﻠﻰ ﺑﺪست
ﻭﺑﻰ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭی ﺪﺭ
ﺫﮐﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠﺒی
ﻨﻤﻴﮕﻮﻳﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺗﺠﺎربّ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭﺩﺭجه
اﻯ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺕ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻳﺎﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻤﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
رﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻨکه
ﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ،ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓت که ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺴتی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍح
ﻤﺮﺩه
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎت ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻄﻔﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ .
ﺩﺭ( ﺷﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ)
ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭﻭﺿﻮﺡ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻩ

ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻭ ﺯﺣﻤﺘﻰ،ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺭﺍﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻦ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﺳﻌﺖ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺼﺮ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﺎﺭﻑ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓّﻘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﭼﻮﻥ ﺍﮐﺴﻴﺮ
ﺑﺮ ﺫﻫﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺮﺩه ﺠﺎﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﺫﻫﻦ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠّﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺃﺳﻴﺮ ﻭ ﺑﺮﺩه
اﻯ ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮن
اﺳﻴﺮ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ،ﻋﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺳﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ،ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺗﺮی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺑﺮﺍﻯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺣﮑﻤﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺣﮑﻤﺘﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻓﻬﻢ
ﻭﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻴﻞ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍف
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﺭﺍﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﺩﻧﺒﺎﻝﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺩﺭﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺧﻮﺩ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺷﻮﺭ
ﺩﻟﻰ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ،ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ  ﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺄﺻﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ
ﺋﻴﺎﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ،ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺗﺮﻙ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧی ﺪﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘﻠﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩی
عاﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ . ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺣسّ ﻣﺤﺴﻮس
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﭼﻮﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻐﺰ
ﺷﻮﻧﺪ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺣسِ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﺸﺘﺮک
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣسِّ ﺷﺸﻢ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻘﻞ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ از
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺃﻧﺪﻙ ﺃﻧﺪﻙ
ﮐﻢ

ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻮ
ﻣﺴﺦ، ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺨﺼﺺ
ﺳﺎﺯ ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺣﺠﺎﺏ
ﺍﻋﻈﻢ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﻮﺍس
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁثاﺭ ﺣﻮﺍس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴت هستند.
ﻭﻧﻴﺰ ﻧﻄﻔﻪ
ﺣﻮﺍس ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮثدا
ﺧﻮﺍﻫﺪ
شد.ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎی
اﺣﺴﺎس ﻤﺘﻨﻮع
ﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺎ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻭﻟﺎﻳت ﺁﺧﺮ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻨﻮﺯ
ﻃﺎﻗﺖ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪن ﺒﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻭ ﺷﻤﺎﺭهﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ،
ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺧﺪﺍﮔﻮنه
اﺯﻣﺮﺍﺗب
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﺩﺭﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺩﻝ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻯ ﺩﻳﺪﻩ
میشود ﭼﻬﺮﺳﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُسﺑﺎﻳﺪﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﺩﻩﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺍﮔﺮ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺟﺎﺋﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ولیّ
ﻣثل ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻧﺠﺎﺭﺍﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﻮنه
ﺠﺎﻟﺒی
ﺎﺳﺖ،که
ﭙﺰﺷﮑﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭﺭﻭﺍﻧﺸﺎﺳﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻋﺼﺎب
ﺒﺎﻫﻢ،ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺗﺸﺨﻴصﻤﻐﺰ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻠﻴﺎت
ﺬﻫﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ که
ﺤﺘﻰ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺃثری اﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎل
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻣﻐﺰﺵﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولیّ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﻧﺎﺩﺭ،ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﻳﺪﻩ،ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺮﺍ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﺤﺴﻮس ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻴّت
ﭽﻴﺰی ﺮﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺍﺭﺩ،که
ﺒﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻤﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺩﻳﺪﻧﻬﺎ
ﻭﺁﺷﻨﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ عَدَم
ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﻳﺎ
ﺣتی ﺎﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭﻓﮑﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﺍﻧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﺠﺴّﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭﮐلّی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،که
اﮐﻨﻮن ﺒﻴﻚ ﻗﺴﻤﺖ
ﺟﺰﺋﻰ ﺁﻥ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ که
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺗﺮس هنگام
ﺧﻄﺮ،ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺗﺸﻮﻳﻖ ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ،ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﮋﺩﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ . ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺩﻳﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻗﻮﻉ
ﻗﻄﻌﻰ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎ،ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﻦ،ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻋﻀﺎ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺗﻦ ﻣﺎ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﺎ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩثیﮐﻪ
ﺣﺪﻳثاﻭﺟﺪﻳﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮپس،ﺍﺳﻴﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ می ﺒﺎﺷﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺭﻭﺵ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻬﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ بهتر ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪّﻯ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﺍﻳﻤﺎن
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭّﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﻭﺣﻰ،ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺫﺭّﻩ
ﺫﺭّﻩ ﺁﻥ،ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺁﻥ،ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﻣﻮﺭﺩ ﺍﺯ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ،ﻭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻭﺳﻚ
ﺧﻴﻤﻪ ﺷﺐ
ﺑﺎﺯﻯ،ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺨﺘﺎﺭ
ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺮﮐﺸﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﭘس
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎﺑ
ﺎﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ،که
اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
عملا ﺩﺭﻓﻀﺎ
ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺳﻄﺢ ﺁﺏ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻯ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹﺳﺎﻟﮑﺎنﻤﻮﻓﻖﺧﻮﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩن
ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺠﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺭﻗﺒﻀﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺗﻮﮐّﻞ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻭﻋﺪﻫﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ،ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺠﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺬﺷته هاﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻏﻔﻠﺖ ﻧﮑﻨﺪ .
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ ﺩﻝ
ﺷﻮﺭﻯ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘی ﺘﺮﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺩﺭﺩ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻘب
ﻤﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻬﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎپس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﻴﭻ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘس ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺧﺪﻣﺎت اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺟﺰ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻧﺰﻉ
ﻭﻣﺮﮒ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ صَمَدیّت
ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻓت هاﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣله اﻯﻭ
ﻃﻠﺴﻤﻰ ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺗﻰ ﻭﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺳﭙﺎس ﮔﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ.ﻭﻳﺎ
ﻫﺮکس ﺪﺍﻧﺴته
ﻮﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﭙﺎس
ﺧﻠﻖ ﺳﭙﺎس
ﺧﺎﻟﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎت
عشق ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.چه ﺮﺳﺪ ﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﻴﺶ
ﻗﺮﺍﻭﻟﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ علیّ
ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اُمّی    ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮔﺬﺭﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺸﻖ ﺭﺟﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﺸﻖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻟﻌﻨﺘﻮﺧﻠﻮﺩﺃﺑﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻠﻖ ﻫﻢ علیّ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﺁﻳﺎ ﮐﻤکی
ﺒﭽﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ که علیّ
ﺮﺍ ﺩﻭﺳت ﺪﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ که
ﺮﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﺭﺩﺷت
ﻮﻣﺴﻴﺢ،ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﻤﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﻭﺩﺭ ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻧﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺭﺟﺎﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﻗﺮﺍﻭﻟﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻧﺎﻡ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻧَﻔَس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ،ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ محمّد.ﺯﻳﺮﺍ
محمّد ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ،ﻭ علیّ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻈﻬﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺴﺢ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﺮ
ﺳﺮﻣﺮﺩه
ﻮﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎن
ﺪﺍﺭﺩ.که
ﺰﻧﺪﻩ ﻭﺑﻴﻨﺎ
ﻭﺩﺍﻧﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﻫﻤﻪ محمّدﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ،ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕﺗﺼﻮﺭﻧﻮﻉﻭﺟﻮﺩﻭﺍﺣﻮﺍﻝﺁﻧﻬﺎﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ
ﮐﻪ ﺩﻏﻠﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺷﺨﺼﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣسّ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻭﻗﻮﻉ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗخلیه ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺍﺩﺑﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣثبت ﻧﻴﺴﺖ،ولیّ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺒﺎﻗی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﻚ ﺑﮑﺴﻰ، که
ﺒﺎ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﮐس
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺪﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺰﺭﮔی ﺪﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻠّﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ،
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎ،

ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ،ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﺪﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺠﻮﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﻋﺪﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺷﻪﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﻟﺎ
ﻳﺘﻨﺎﻫﻰ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻭﺩ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻭﺭ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷته
اﻳﻢ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﻨﮕﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺯﺵ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ﺣﺘﻰ
ﻓﻴﻠﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎن
ﺰﻧﺪگی
اﺳﺖ،که اﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﻭﺣﺶ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺷته
اﻳﻢ.ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﻓﻴﻠﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﺮ ﻃﻤﻄﺮﺍﻕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﺁﻭﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩه اﻳﻢ
ﺯﻳﺮﺍ.ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺍﺩﺍمه
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﻳﺰ ﻭ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﺎﺯه ای ﺪﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮﻯ ﻧﻪ
ﺩﺭﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ،
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻭ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ
ﻣﺴﻴﺮﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. پس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القدُس
ﮔﺬﺷﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺁﺩﻡ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻭﺩﺍﺩ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ،ﭼﻮن
ﺮﻭﺡ ﺁﺩﻡ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺁﺩﻡ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳت
ﺒﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﺍ،ﺗﻮﺍﻧﺴت
ﺒﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨی ﻮ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﻧﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﺍ
ﺷﺪ.ﻭ ﺳﭙس ﺭﻭح
آﺩﻡ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﻏﺪﻭ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺍﺳﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﻮﺭﻭﺵ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ ﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ پس  ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻰ ﻭ
ﺁﻗﺎ ﻣﻨﺸﻰ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ، ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻗﺎ
ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﮔﺎن
ﻤﺴﻴﺢ،ﺩﺭﺑﻌثت
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،که ﺪﺭ
ﺳﻦّ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺑﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﻧﻪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭ.ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﻭ
ﻳﺤﻴﻰ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺤﻴﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠﻖ،ﮐﻬﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻣﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ محمّدﻯ،ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ محمّد
ﺯﻧﺪه اﻯ، ﮐﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻫﺮﮐس ،ﺑﺎﻳﺪ آزمایش
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﺎ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻢ.ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺟﻌﺖ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮی
ﻮﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ . ولیّ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ محمّدﻯ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺗﻮ ﺑﻨﻔﻊ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺷﺎﻧس
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ،ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭمحمّد ﻭعلیّ،
ﻫﻤﻴشه ﺒﺎ
ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ،ﺍﺷﻚ
ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺍﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻴﺰ،
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍی ﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.چه
ﺪﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،
ﮐﻠﻴﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ،ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﭘﻴﺮ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﻌبه
ﻭﺑﻴﺖ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺖ،ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭼﺮﺍﻏﺶ
ﺧﺎﻣﻮﺵ،ﻭ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ معرّفی    ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ربّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ.ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻴﭻ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻮﺩه تﻧﺪ. ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ محمّدﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭﺣﺸﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺳﻴﻤﺮﻍ ﻫﺎ
ﺑﺴﻴﻤﺮﻍ ربّ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻔﺎﻭت
هر ﻧﻮﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻓﺎﺻﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﻴﺎس
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺪﺍﺭﻧﺪ
که اﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸﻖ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺤﺪ
ﺯﻳﺎﺩﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎﻫﻢ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺮبّ اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺣﺘﻴﻮﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺩﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺷﺮﻁ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻟﻴﺎﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﭘﻴﺮ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟک
ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺨﻠیه ﻮ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺎ
ﺗجلیه ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ،ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﺸﻖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ،ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ،ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘُﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺮﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺻﺒﺮﺗﻠﺨﻰﺩﺍﺭﺩ،ولیّ
ﺑﺮ ﻭﻣﻴﻮﻩ ﺷﻴﺮﻳﻦ  ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺟﺴﺘﻦ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﺍﻳﻨﮕﻮنه
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک ﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﮐﻠّﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ،ولیّ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﺪﻩ.ﮔﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .
ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍلله ﺒﻮﺩه اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻟﻰ، ﺍﺯﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤت ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیری
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت
ﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻃﻰ ﮐﻨﺪ . ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﻭﺡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ،ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
نَفس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﺎﺭ،ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ،ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻢ،ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻫﺴﺖ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،ﭼﻮن
ﻠﺤظه ای
کوﺗﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﺯﻝ ﻭ ﺃﺑﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ولیّ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺗﺮس
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺭﺍﺯﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺧﻮﺷﻰ
ﻣﺎ،ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ، ولیّ
ﺩﺭﺩ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍﻩ
ﮐﺮﺩﻡ،ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻢ.ﭘس
ﺳﺮﻋﺖ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻦ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﺮﻋﺖ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺎ،ﻧﺘﻴجه
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴن ﻨﻴﺰ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮنی
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺒﻴش
اﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی که
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳن
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺎ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ، ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻨﺎﺳب ﺒﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. پس  ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺷﺪﺕ ﻭﻣﺪﺕ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﺘﻨﺎﺳب ﺒﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ ﻧﻘﺪﻋﻘﻞ
ﻧﻘّﺎﺩ ﻭ لَوّامه
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﮔﻮﺵ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﺷﺎﻧس
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﻠﺐ
ﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻳﺎﻓﺖ ﺷﻮﺩ،
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ نَفس مُلهمه
ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ .

ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ
ﻭﺩﻣﻴﺪﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﻭ ﻧﻔﺨﻪ ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻭﻝ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻧﻔﺨﻪ ﺩﻭﻡ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔﺨﻪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔخه اﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﻭﻡ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل ﺒﺎﻫﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭمحمّد
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﻨﺠﺎت
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﻋﻤﻠﻴّﺎت
ﺘله ﭙﺎﺗﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﻐﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ثاﻧﻮﻳﻪ،ﺍﺣﺴﺎس
اﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺑﻌﺪﻯ، ﻭﺑﺎ
ﻋﻤﻠﻴﺎت
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ،ﭘس
ﺍﺯﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ،ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﻐﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﻣﻐﺰ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻴﻦ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺣﻮﺍس ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ،ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗل ﺒﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺪن
اﻧﺴﺎن
ﻨﻴﺴﺖ.ﭼﻮن ﻤﺎﻫﻴّت
ﺎﻟﻬﻰ ﻭ ﺃثیرﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺩﺭﻙ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍس
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ،ﺗﺎﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﺷِﺒه
عدﻡ
ﻟﺎﻫﻮﺕ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺷِﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺘﻰﺷِﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺪﻣﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰﻣﻄﻠقﻨﻴﺴﺖ.

ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻳﻚ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ،ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍنی
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻟﻮ
ﺃثیرﻯ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ.ﭘس ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ ﻣﺤﺴﻮس
ﺣﻮﺍس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻣﺤﺴﻮس ﺃثیرﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ،ﻭﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ(عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻩ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻮ
ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ سوﺍﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭ،ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺪﻣﻰ ﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ  ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺪﻣﻰ،ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﺣﺴﺎسﻋﻈﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣثلا ﭼﻴﺰﻯ
ﺗﺮﺷّﺢ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺒﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺎ
ﺃﻣﺮﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻧﺸﺴﺘﻦ
ﺩﺭ ﺧﻠﺄ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻋﺒث ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭﻟﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻓﮑﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﮕﻨﺠﻴﻨﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺟﻮﺭ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ
ﺑﻠﺰﻭﻡ ﻗﺒﻮﻝ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﻔﮑﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺷﮑﻞ
ﻣﺎﺩﻳّﺎت ﺒﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺩﺭﺑﺮﺯﺥ
ﻭﻣﻨﻄقه
ﻤﺸﺘﺮﻙ ﻣﺎﺩه
ﻮ ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ناسوتی   ﺕ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺯﺡ
ﻫﺎ،ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺯﺧﻬﺎ،
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻭ ﻗﺎﺑﻞ قیاس
ﺑﺎ ﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺫﻫﻦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺭﻳﺰﺗﺮ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻔﺮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﺎﺏ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺪﺍن ﺒﺮﺳﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻨﮑﻬﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻤﻨﺒﻊ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺤث
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.

ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺗﺎ ربّ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺟﻤﻠﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﺏ ﻭ ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ ﮐﺴﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﻧﺎﺏ ﻭ ﺧﺎﻟﺺ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ

ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﻗﻴﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺗله ﭙﺎﺗﻰ
ﺩﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻫﺎﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﺍﻣﻮﺍﺟﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺗله
ﭙﺎﺗﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﻤﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺃثیرﻯ،ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﺎﻡ
ثاﺑﺖ ﻧﺸﺪﻩ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ(ﻣﺮﺯﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ)ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ(ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻭﺟﻮﺩﻯ)
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻳﻚ
ﮐﻬﮑﺸﺎن ﻮﻳک
ﺴﺘﺎﺭﻩ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻭ
ﻟﺮﺯﺵ،ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻮﺭی ﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﻭﺿﻊ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﻭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻳﻚ
ﻃﻴﻒ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ،ﺿﻤﻦ
ﻟﺮﺯﺵ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻓﺮﮐﺎنس ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻝ،ﻭ
ﻫﺮ ﻋﻀﻮ ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺩﺭ ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭼﻮن ﺘﺮﮐﻴب
ﻮﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،که
مثلا ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ،ﻫﺮﻳﻚ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺷﻮﺩ،ﻟﺮﺯﺵ ﻭﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﻟﺮﺯﺷﻰ،ﻳﺎ
ﻃﻮﻝ ﻣﻮﺝ ﻭ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻫﺮﻳﻚ
ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﺁﺏ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﺁﺏ
ﻧﻴﺰ ﻟﺮﺯﺵ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺑﻠﺮﺯﺵ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﭘس
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،ﺑﻔﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ،ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻞ ﻳﻚ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻃﻴﻒ
ﻧﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺶ ثاﺑت
ﺪﺍﻧﺴت ﻮ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﺟﻬت
ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪه ﻔﺮﮐﺎﻧس
ﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﻭﻃﺒقه ﻨﻮﺭﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍع ﻤﺎﺩهﻫﺎ
ﻭﺷِﺒﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷِﺒﻪ عَدَم
ﺩﺭ ﮐثرﺕ
ﻫﺎ،ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺟﺰ
ﺣﻴﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻤﺎ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻃﺎﻗﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻳﻢ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺣﺪﺃﻗﻞ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺣسّ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ولیّ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭﺟﺤﻴﻢ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻓﺮﺿﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ عَدَم
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻥ،ﺗﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ
ﻧﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻓﺮﺽ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ،ﭼﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻳﺎ ﺿﺪ
ﺧﺪﺍئی ﻮﻋﻠﻤﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻤﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﻳﺪ
سوء  ﺩﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭘس
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﭘﺮ ﺿﺮﺭ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﺎ
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺎ،ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻠﺰﻭﻡ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ،
ﻭﻗﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺗﺮﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺎﻯ ﺿﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ(ﮐﻠﻴﺮ
ﻭﺍﻳﺎﻧس ﻳﺎ
ﻭﺿﻮﺡ ﻭﺭﻭﺷﻦ
ﺑﻴﻨﻰ،ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﻭﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻬﺎﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﻢ  ﻣﺎﻧﻰ ولیّﻏﻴﺮ
ﻫﻢ ﻣﮑﺎﻧﻰ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻮﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻫﻢ
ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﻗﻮﻉ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻧﻮﺑﺖ ﺣﻮﺍﺩث
ﻏﻴﺒب باﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻢ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. که
ﻘﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻟﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺑﮕﻮﭘﻴﻢ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻝ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﮔﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭﻳﺎ
ﻏﺮﻕ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﺏ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ناسوتی   ﺗﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻮﻗّﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﺣﻮﺭﻳّﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ، ﻭﻏﻴﺮﺗﻰ
ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ،
ﺟﻨﺴﻴّﺖ ﻣﺮﺩ
ﻭﺯﻥ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻫﻮﺳﻬﺎ،ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎنه اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
پس  ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺭﺟﻌت
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮش
کرده گذﺷﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻬﻮﺵ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺏ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎن ﺮﺍ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺟﻰ ﻭﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ،ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻫﻤﮕﻰ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺄﺻﻞ ﺧﺪﺍ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﺽ عَدَم
ﻗﺒﻠﻰ،ﻳﺎ
ﻋﺪﻣﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺸﮑﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻴﻤﺎ ﺣﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺴﺨﺮﻫﺎﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ،ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﮕﺎه
ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺟﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻨﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴت
ﻤﮕﺮ ﺑﺰﺭگی
الله .

ﺍﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ،ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴم
ﺒﻌﺪﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻋﺪﻣﻰ ﺑﺪﺍﻧﻢ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺃﺻﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩی
ﻮﺃﺗﻤﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺃﺻﻞ
ﻭﻣﺒﺪﺃ،ﻳﺎ ﭘﺮﻧﺴﻴپ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺟﺰ ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ ﻭ
ﭘﻮﭼﻰ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻴﻮ
ﺣﻴﺮﺕ،ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ ﭘس
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﻫﻴﭻ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺪﻫﻴﻢ.ﺗﻠﺎﺵ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻫَﭙَﺮﻭﺕ
ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻟﺎ
ﻋﻠﺎﺝ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.که
ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻌﺘﺎﺩﺍن ﺮﺍ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻫﺮﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻰ
ﻭﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻐﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻟس
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺟﺰ ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﮑﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻮﺽ ﺷﻮﺩ.ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎس ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
کرﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ. ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻃﺮﻑ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮیم که ﺟﻨﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻭﺷﻴم
ﻴﺎ ﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﮐﻨﻴﻢ ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم
اﺳﺮﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﻫﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻐﺰﻯ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻰ
ﺭﻳﺰﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺧﺎﺹ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺴﺄﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮپس
ﺗﺰکیه ﻨﻔس ﮐﻨﺪ.ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻫﻔﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ  ﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺠﺎﺗﺒﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻓﺮﺿیه
اﻯ ﭘس اﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﻌﻠﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﺸﺪ،
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻬﻤﺘﺮین ﺃﻣﺮ
ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪ،که
ﺨﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤت
ﺘﮑﺮﺍﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ.

M095

نکاتی
در باره قرآن

ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺠﻴﺪ،ﻭ
ﻣﺠﻴﺪ ﻣﺠﺪ
ﻭﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﻗﺮاءت
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثمانی ﻭ ﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺮاءت
هاﺋﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮاءت ها
ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ،ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﻣﺎ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻳﻌﻨﻰ(
ﺩﻭ قُرّه    ) ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
محمّد،ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺨﻠﻖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺮاءﺖ قُرّه     ﻫﺎﻯ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺮاءﺖ ﻭ ﻗﺮّه
گیرﻯ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻟﺬﺍ ( ﺁﺧﻮﻧﺪ)
ﻳﺎ ( ﺃﺧﻮﻧﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ)،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻭﻧﺎﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ،ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭﻓﻬﻢ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋُﻤﻘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﮐﺎﻏﺬ ﻣﺠﻠّﺪ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ محمّد ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮن
ﭙﻴش
ﻨﺒﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ(
ﮐﺘﺎﺏ،ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ).ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺭﺍ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻫﻤﺎﻥ( ﺍﻣﺮﻳﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ) ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ، ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮپس ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺘﺎ ﺍلله
ﺮبّ اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ بی اﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍمه ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺩﻭقُرّه     ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ محمّد،ﭘﻨﺞ
قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ محمّد
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮه
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺗﺰکیه
هاﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻧﺮﺍ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ (ﺗﻠﺎﻭﺕ
ﻗﺮﺁﻥ)،ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثمانی ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻋُﻤﺮ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺤﺎﺕ
ﻋثماﻥ،ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ،ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺬﻑ ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻭﺩﺧﻞ
ﻭﺗﺼﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺰﻭﺭ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻃﻮﻝ ﻗﺮﻭﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭﺍﻭﺳﺘﺎ،ﻧﻴﺰ
ﺑﺰﻭﺭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﺋﻰ که ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺷﺪﻧﺪ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ،ولیّ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻣﺪﻋﻰ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎس ،ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩه اﻡ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺘﺐ مُقدّس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻡ .

ﺗﻠﺎﻭﺕ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺄﺧﺮﻯ
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻢ.ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺩﺭﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺗﻠﻮ
ﺍﻟﺄﺧﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻪ قُرّه
ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ،ﮐﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺟﺮﻫﻮﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻠﺎت
عباﺩﻯ،ﻭﺣﻨﻴف
عمل ﮐﺮﺩﻥ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺩﺍﺷتن اﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﺷﺸﺎﻭﻟﻴﺎﻟﻌﺰﻣﺎﺳﺖ،
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ،ﮐﻪ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ محمّد
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
محمّد، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ سوء  ﺷﻴﺎﻧس
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ. ﮐﻪ محمّد
ﻭ ﺳﭙس ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد سوء  ﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺯﻳﻨﺐ ﻳﺎ
ﺯﻧّﻮﺑﻴﺎ،ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﺑﻨﺎﻡ
(ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ)
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭا ﺑﻮﺩﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻮﺍ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺩﻭﻣﻰ
ﺭﺍ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺸﻒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ . ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸت اولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﻔﺘﻢ
ﮐﻨﺪ.ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﻭ
ﺍﻭﻟﻴن
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺃﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ .

ﺑﺴﻴﺎﺭﻳﺎﺯ
ﻧﮑﺎﺕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
محمّد،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ نه
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﻗﺮﺁﻧﻰ
محمّد ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻡ.ﺗﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭقُرّه
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ،ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﮔﻔته هاﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺩﻳﺮ ﻧﺸﺪﻩ
ﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺭﺍﻩ

ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻴﺎﺑﺪ.

( ﻣﺠﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ) ﺩﺭ
ﻣﺠﺪ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ،ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺗﻘﺮﺑﻬﺎﻯ
ﺻﻔﺎتی ﻮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﭘﺎﮐﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺪ ﺩﺭ قراءت
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺻﺪﻫﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﺏ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
که ﺨﻮﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﻴﺰ
ﻓﻬﻤﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﭼﻬﺎﺭﺩه ﻘﺮﻥ
ﭘﻴﺶ ﺭﺍ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴم
اﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧچه
که ﺩﻝ ﺗﻨﮓ ﻭ
ﭘﺮﻋﻘﺪه
ﻮﺟﺎﻫل ﺨﻮﺩ
ﺩﻭﺳت ﺪﺍﺭﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﺮﺍﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺩﻭ ﻣﻠﺖ که
ﺴﻬﻞ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺻﺎﺤﺐ
ﺭﺳﺎﻟﻪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﺮﺕ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭘﻴﺪﺍپس
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺗﺮﻙ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﮐﻨﺪ،
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﻣﺠﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺠﻴﺪ
می ﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ
ﻭﻗﺮاءﺖ
ﻣﻴﺸﺪ.ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ قُرّه ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.

ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ، ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﺪﻋﻰ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ،ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ، ﺣﻘﻴﻘت
ﺮﺳﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭسوء  ﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ ﻓﻌلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.که
ﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﮔﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫب
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﺯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺟﺰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ،ﻭﭘﻮﺷﺶ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﺑﺮ
ﺫﺍﺕ ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ،
ﻭﺭﻭﺡ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﻳﺎ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎی
کاﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮعی
ﻤﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭح هر
ﺃﺗﻢ ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﺍ ﺣﺘﻤﺎ ﻭﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭتقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﻟﻠﻪ،ﻭﻋﺪه
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ عَدَم
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ،ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّت
ﻮﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎﺭﻭﺵ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﻳﺎﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎی
ﻨﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪه
اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺗثبیت
ﺷﺪ.ﻭ ﺩﻭﺯﺥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﺮﺯﺥ ﻋﺮﺑﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﻧﺰﻭﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،چه
ﻨﺰﻭﻝ
ﻳﻜﺒﺎﺭه اﺯ
ﺁﺳﻤﺎن ﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻝ
ﻭﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﺳﺖ
.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺬﻫﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮپس،ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺣﮑّﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ،ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻭﺩﻟﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ،ﻭﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺷﺮﻋﻰ
ﻭﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻠّﻴﺎت
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭثوﺍب ﻮﻳﺎ
حلال ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ
ﺧﺎص ﺴﺎﻟﮑﺎن
اﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻋُﻤﺮ

ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺗﺒﺎﻥ ﻭﺣﻰ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﻳﻬﺎﻯ ﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺗﺮس توطئه
ﺟﻌﻞ ﻭﺍﺭﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺟﻌﻞ
ﺑﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﮐﺎﺗﺐ
ﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﻳﺎﺕ
ﺧﻮﻥ ﻭ ﺟﻨﮓ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺭﺍ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﺣﺪّ ﻭﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺳﻴﺎﺳت
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻧﺰﻭﻝ ﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ ولیّ
ﮔﻴﺮﻧﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺿﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ محمّد
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺭﺍﺌﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ،
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ محمّد
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺬﻫﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻧﺰولیّ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺷﺄﻥ
ﻧﺰﻭﻝ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻧﺰﻭﻝ
ﺁیه اﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺄﻥ
ﻧﺰﻭﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﻚ
ﭘﺮﺳﺶ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻣﺸﮑﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺄﻥ
ﻧﺰولیّ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻧﺰﻭﻝ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﭘﺎﺋﻴن
ﻨﻴﺴﺖ. ﻋﺮﻭﺡ
ﺭﻭﺡ ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺰﻭﻝ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻝ ﻭﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﻤﺒﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻭﺟﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺧﺮﻭﺝ ﻧﺴﺒﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ صَمَدیّت
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ،ﻳﻚ
ﺗﺠﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺪﺭﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺳﺖ.

ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻧﺴﺦ ﺁﻳﺎﺗﺪﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ223 ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻨﺴﻮﺥ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩ،ﻳﺎ
ﺑﺨﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘی
ﭘُﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺁﻳﺎﻟﺖ ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻭﺑﺎﻃﻞ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺷﺨﺺ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﻋثماﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺁﻳﺎﺕ ﺳﻴﻒ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﮔﻔﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ سوء  ﮊﻩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.که
ﺸﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻫﻤﻴﻦ مقام
ﺣﺴﻴﻦ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻳﺖ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪه
اﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮی هرﻳﻚ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ،ﻭ
ﮐﻞّ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻏﻴﺒت
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺩﺭﻣﺮﮒ
ﺍﻭ،ﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒت ﺼﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ معرّفی    ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺸﮕﺎنه
ﻮﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﻟﻮ
معرّفی
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ.
ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﻭﺍﮊﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺩه اﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺴﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﺴﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ، ﭼﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ محمّد
ﻭﻣﺴﻴﺢ،ﺟﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯمُقدّسﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﻔﻆ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺷﺸﺼﺪ ﻭ
أﻧﺪﻯ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
که ﮔﺎﻫﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﻔﻆ ﺷﺪﻩ،
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻭ ﻗﺮّه
ﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺖ،ﺣﺎﻓﻆ
ﺍﻳﻦ قُرّه

ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺃﻧﺪﻯ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ
ﻋﺎﺭف
اﻳﺮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﻌﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﺎﭖ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻭﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎﻥ
ﻋﺮش ﺨﺪﺍ ﺭﻭی ﺰﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤثیل ﺳمبوﻟﻴﻚ
ﭘﻴامبر،ﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﺸﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ.ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﻓﺮﺵ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮔﺴﺘﺮﺩه
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﻧﻮﺍﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻓﺮﺵ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ
ﺍﻭﺭﻧﮕﻰ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﻃﺮﻧﺞ ﺑﻐﻠﻂ
ﺭﺍﻳﺞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﻭﺭﻃﻪ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺭﻧﮓ
ﺟﺎﻳﮕﺎه ﺮبّ
رﺣﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ،ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺵ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺳﻰ ربّ
رﺣﻤﺎﻥ،ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﺤﺎﻓﻆ،ﮐﺮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻃﺮﻑ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮ
ﺩﻭﺵ ﺁﻥ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺣﺎﻣﻞ ﻋﺮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺟﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻋﺮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻓﺮﺵ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻓﻖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺩﺍﺷﺖ،ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻧﻘﻮﺵ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ،ﺑﻴﻦ
ﻧﻮﺍﺭ ﻓﺮﺵ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﮐﺮﺳﻰ ﺍﻭﺭﻧﮓ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﮔﻠﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻰ
ﺣﺪّ ﻭ ﺣﺴﺎﺏ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﺩ
که گلبرگی ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡ، ﺗﺎ
ﻋﻤﻖ ﺍﻓﻖ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﻓﺮﺵ ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﻣﻤﺘﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺮﮐﺰ ﺁﻥ
ﮔﻞ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﺪ،که
ﺪﻳﮕﺮ ﮔﻠﺒﺮگهاﻯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻞ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪه ﻨﻤﻴﺸﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺷﺎﻫﺪ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ،ﮐﺮﺳﻰ الهی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ الله
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺭﻗﻪ
ﺷﻴﺸﻬﺎﻯ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎ ﻧﻘﺶ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺭﻭﻯ ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﺒﻊ
ﻧﻮﺭﻯ،ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴشه ها
ﻣﻴتاﺑﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻴﺸﻪ
ﻫﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ
ﻧﻘﻮﺵ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻮﭼﻚ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﺍﺿﺢ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺿﺢ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻘﻮش اﻭﺭﻧﮓ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮐﺰ
ﻓﺮﺵ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺍﺻﻠﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ.ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺷﻰ ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﻨﺶ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺷﻰ ﺭﺍ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻘلهاﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ قُرّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ ﻭ
ﺧﻮﺭﻫﻤﻨﺪﻯ،ﻭ
ﻳﺎﻓﺖ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪی
ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ)
ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﻭﺳﻴّﺪ
ﻭﺁﺭﻳﺎ
ﻭﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺿﻤﻦ
ﺣﺎﻓﻈﺎن
ﻘﺮﺁﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺣﻔﻆ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻋﻘﺪﻫﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻤﺎ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋُﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ، ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺸﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻤﺮﻯ ﺣﻔﻆ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻤﺮﻯ قراءت
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ سوء  ﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻓﻬﻤﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ محمّد
اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﺮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺍُﻡّ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻡ ﺳﻠﻤﻪ ﺯﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﻳﺎ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻩ ﭘﺎﺭﺳﺎ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺍﺳﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺩﺭﻳﺎﻓﺖﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻗﺮﺍٴﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ و ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﻘﻮﻝ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺪﻳص ﻗﺪﺳﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻩ،
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻋﻴﻨﺎ ﺑﻌﺮﺑﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﺵ ﺩﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﺮﺑﻰ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮﺟﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﻔﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻋﺮﺑﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻣﻬﻢ
ﺭﺍ،ﺍﮔﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻨﺪ،
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎت
ﻮﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍی
اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﻭﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟب
عرﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻨبه هاﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺍﺳﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻗﺪﺳﻰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ،ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻗﺪﺳﻰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺸﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻤﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻋﻴﻨﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺮﺑﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺪﺍﻡ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻟﻔﻈﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣﺬﻑ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ که
اﮔﺮﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍی ﺁﻥ ﺟﺰ
ﮐﻠﺎم ﻤﻮﻟﺎ
ﻋلیّ
ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ،ﺩﻟﻴلی
هم ﺑﺮﺍی
اﺻﺎﻟت ﻘطعی
اﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺪﺍﻳﻢ.ﮔﻔته
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﺘﺎب
علی ّ ﻳﺎﻗﺮﺁن
او،ﺑﻨﻘل اﺯ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎی
ﺸﺨﺼی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭﮐﺎﻏﺬ
ﺯﺭﺩ ﺯﻳﺮ
ﺑﺎﻟﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﻤﺪﺕ
ﺷﺶ ﻣﺎﻩ ﺑﺤﺠم
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺩﺭﺁﻣﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺷﺘﺮﻯ
ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺰﺩ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺩ.ولیّ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﭼﻪ ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ،ﺍﮐثرﺍ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎب علی ّ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯﮐﺘﺎب
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. که
ﻘﺮﺁﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻤﺮﺍه
ﺘﻮﺿﻴﺤﺎت ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ علیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﻨﻘل
اﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ علیّ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺮﺁﻥ علیّ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺣﻴﺎﺩث ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻤﻖ
ﺑﻴﺖ
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد،ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ،ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺷﻤﻦ محمّد،ﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺮﻳﻚ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.و
ﺍﮔﺮ علیّ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ،ﻋثماﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﺩﺍﻣﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪ.ﭘس
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﺪﺭﺵ،ﻣﻦ که
ﺴﺎﻟﻤﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﻫﺴﺘﻢ
ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺍ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ. ولیّ
ﻋﺎﻳشه ﺪﺧﺘﺮ
ﺃﺑﻮ ﺑﮑﺮ ﺯﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩ،
ﻭﻧﻴﺰﻋﻤﺮ که
ﺪﺧﺘﺮﺵ ﺣﻔﺼﻪ
ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺪﻳث ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﺪﻩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺸﻮﺧﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ولیّ
ﺍﻳﻨﻚ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮکی ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺪ نُه
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩه اﻡ
ﻭﺑﺎ ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺪﻳث ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ باید
مطابق ( ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺳُﻨّﺖ)
باشد.ﺳُﻨّﺖ
ﻧﻴﺰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
الهی گفته
باشند،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ گوئی
ﻣﻦ ﮔﻔته اﻡ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﻦ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺣﺪﻳثی ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑمن ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮔﻔته
اﻡ،ﮐﻪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻭ ﺳﻨّت ﻴﺎ ﺩﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ(ثقلین)ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻭﻣﻬﻢ ﻮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺭﺩ،
ﺁﻧﺮﺍﺑسینهﺪﻳﻮﺍﺭﺑﮑﻮﺑﻴﺪ،ﺣﺘﻰﺍﮔﺮﻣﻦﺑﺎﻟﻔﻌﻞﮔﻔﺘﻪﺑﺎﺷﻢ.

ﭼﻬﺎﺭ
ﺩﻩ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻗﺮﺁﻥ،ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﭼﻮﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﺩﻩ ﻧﻔﺮ
ﮐﺎﺗﺒﺎﻥ ﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ، ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻄﻠﻊ،ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭﮔﻔﺘﻦ ﻣﻄﻠﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭﺍﺑﻦ ﻣﺴﻌﻮﺩ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻋﻤﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺗﺒﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪ ﻭ
ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ.ﻭ
ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻘﻞ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻢ.ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭﻭﻍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭ
ﺗﻘﻠّﺐ ﻭﺟﻌﻞ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
علیّ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ
ﻋُﻤﺮ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﮑﺮﺩ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻣﺴﻌﻮﺩ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ علیّ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺤﻀﻮﺭ ﻧﺰﺩ
ﻋﻤﺮ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮ
ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺸﻤﺸﻴﺮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ.
ﻭﮔﺮﻭه کاﺗﺒﺎﻥ
ﻭﺣﻰ ﺿﻤﻦ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻋﻤﺮﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻈﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺮﺧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ
ﻣﺴﻌﻮﺩ ﻭﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺑﺎ
ﻗﻴﺪ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻧﻔﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ قراءت
ﺷﺪﻩ ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻗﺮاءﺖ ﻫﺴﺖ.  ﮔﻮﻧﻪ سوء  ﻡ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺪﻳث
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻫﻴﭻ
ﺑﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ ﺣﻔﻆ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻴﺐ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ چهل ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺑﺎﺯﻭ
ﺑﺴﺘﻦ ﻫﻴﭻ
ﺃثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻭﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
اﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺩ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮ ﺑﺎﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺟﺎﻫﻞ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩﺿﺮﺭﻣﻴﺰﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰﻧﻈﺮﻗﺮﺑﺎﻧﻰﺑﺒﺎﺯﻭﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﭼﻬﺎﺭﻡ،ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮ ﺳﺒﻴﻞ
ﺷﻮﺧﻰ ﻳﺎ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻃﺒّﻰ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﺳﻠﻴقه اﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘﻴﺪه
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻨﻊ
ﮔَﺮﺩه
ﻨَﺮﺍﻧﻪ ﺯﺩﻥ
ﺑﺮ ﮔﻠﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺷﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﺮﻣﺎ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻳﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺴﺎﻝ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺧﺮﻣﺎ ﻭ ﺑﺎﺭﻯ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺳﭙس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺩ،ﻭﮔﻔت ﻤﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺴﺘﻢ،ولیّ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯ
ﺧﻮﺑﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻢ. ﺣﺎﻝ
ﮐﺘﺐ ﺣﺪﻳث
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮔﺮﻭﻩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﺷﻮﺩ.ﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﻮﺧﻰ ﻣﻄلب ﺮﺍ
ﻣﻌﮑﻮس عقیدﻩ
ﺭﺍﻳﺞ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺷﻮﺧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺯﻥ
ﻭ ﮔﻞ ﻭ ﻋﻄﺮ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
ﺁﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻥ
ﺑﺎﺯﻯ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻥ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﭼﻪ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺯﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺩﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭﻫﺸﺖ ﺍﻣﺮ
ﺣﺮﺍﻡ ﺩﻭﺭﻩ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ حجّ
ﻋﻤﺮﻩ ﻭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺗﻤثیلی
ﺍﺯ حجّ ﺃﮐﺒﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

سوﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ سوء  ﺭﻩ (ﺳﺒﻊ
ﺍﻟﻄﻮﺍﻝ) ﻫﻔﺖ سوء  ﺭﻩ
ﺑﻠﻨﺪ،سوء  ﺭهﻫﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺣﺠﻢ سوء
ﺭه ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ولیّ
ﺳﺒﻊ ﺍﻟﻄﻮﺍﻝ
ﻭﻫﻔﺖ
ﺑﻠﻨﺪﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻠﻨﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ محمّد،ﻭ
ﻧﺼﻴﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻭ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫب
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ.ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺳﭙس ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ سوء  ﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺍﺏ،ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻨﻔّﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ،ﭘﺎﻙ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﺃﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻣﺮﺟﻊ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﻗﻄﺮﺍت ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺫﻭﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. (
ﺳﺒﻊ
ﺍﻟﻤثاﻧﻰ)
ﻧﻴﺰ سوء
ﺭﻩ ﻓﺎﺗﺤﻪ
ﺍﻭﻝ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ثنا
ﻭ ﺳَﻨﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻄﻮﺭ
ﺣﻨﻴﻒ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻨﺪ.ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻯ محمّد
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
.ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻭﭘﺪﺭ
ﻭﺟﺪّ
ﺁﻧﻬﺎ.ﺑﺎﻳﺪ
ثنا ﻭ ﺳﻨﺎ ﻭ
ﺳﺘﺎپس
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺷﻮﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺸﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺘﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺎﺯ
ﻫﻔﺖﺷﻬﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯﺑﺎﺭﺩﻭﻡﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻣّﺎ
ﻣﮑّﻰ ﻭﻣﺪﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻳﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﻣﮑّﻪ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺒل اﺯ ﻫﺠﺮﺕ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭﺍﺿﺢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﺁﻳﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﻔﻮﺫ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﻄﺮ،
ﻭﭼﻨﺎن
ﺘﻌﻠﻴمی که
اﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻫﺠﺮﺕ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﺿﺢ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﺸﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﮑّﻰ ﻭ ﻣﺪﻧﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﮑّﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺒﺘﺪﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣُﻎ
ﻫﺎ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻣﮑّﻪ
ﺭﺍ ﺟﺎﻯ ﻣﻎ ﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺑﻤﻌﻨﻰﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺩﺍﺧﻞ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﻭ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻣﻰ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ أشک ﻣﻰ
ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭﮔﺮﻳﻪ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻭﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺷﻚ
ﺍﺯ ﻏﺪﺩ ﺃﺷﮑﻰ
ﭼﺸﻢ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﭘﻠﻚ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﺑﺰﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺸﻚ ﻧﺸﺪﻥ ﻭ
ﮐﻮﺭ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻥ،ﻏﺪﺩ
ﺍﺷﮑی ﺠﺮﻳﺎن
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
کعبه مکّه
دقیقا شبیه ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﺎﻯ
ﻃﻮﺍﻑ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ حجّ ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺒﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ
ﮔﺬﺍﺭﺩه
بودند ﺗﺎ
ﺿﺎﻣﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ
حرام ﺟﻨﮓ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺑﻤﮑّﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻣﮑّﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺧﺮﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﻗﺮﺁﻥ( ﺑﮑّﻪ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ( ﺑَﻎ )ﻫﺎ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﻮﻡ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺸﮑﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟکاﻥ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺠﺎربّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭی
که صلاج
میدانند
ﺒﺪﻫﻨﺪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﻧﻤﺎﺯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﺩﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﻤﺎﺯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﻭ حجّ ﻭ
ﻏﻴﺮه ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

(ﻓُﺮﻗﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻓﺮّﮔﺎﻥ)
ﺯﺭﺩﺷتی قُریش
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﮑّﻪ،ﻭﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﻳﻤﻦ ﺑﻤﮑﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺗﺎﺝ
ﮔﺬﺍﺭی اﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎﺯه
ﻨَﻔَس
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮّ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﻴﻚ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺖ،ﻧﺎﻣﻬﺎﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﻣﻨﺼﻮب ﺑودند
که ﺑﻬﻢ ﻧﺎﻥ
ﻗﺮﺽ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
که بهم ﺍﻟﻘﺎﺏ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺧﻮﺩ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﺻﺮ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺷﺎﻩ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ،
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭﺑﺎﺭی
ﺨﻮﻳش اجارﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺿﺤّﺎﻙ
ﻭﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻠّﺎ ﻭﮐﻮﺭ
ﺩﻝ،ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫمه ﺮﻧﮓ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺄﺳﻴس
کرﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻳب هزﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎن را
ﺪﺭﻃﻮﻝ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ (مَلاء)
یاﺎ ﻣُﻠّﺎﻫﺎ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ،ﻭﺩﺭ
ﺗﻠﺒﻴس ﮐﺎﺫﺏ
ﻧﻤﺎﺋﻰ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺏ ﻃﻠﺎ ﺑﺮﻭﻯ
ﻣِس ﺑﮕﺬﺍﺭند
ﻭ ﻃﻠﺎ ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻭﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮔﻨﺠﺸﻚ ﺭﺍ
ﺭﻧﮓ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻨﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﻨﺪ.
ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
انسان را
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﺟﺘﺒﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ولیّ
ﺍﺑﻠﻴس ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻣﺮﮐﺰ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نفس
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻔﻮ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺪﮐﺎﺭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺍﺯﺍﻧﻮﺍﻉﮔﻴﺎﻫﻰﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺑﺸﺮﻯﻭﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ.

(ﺑﻄﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ) ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺳﺎﺩﻩ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻓﻬﻢ،ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ. ولیّ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎن
ﺪﺭﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
که ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ مطلق
پاکی ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻔﺖ
ﺑﻄﻦ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ ﻫﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ
به ﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ کتاب
قرآن ﺑﻄﻮنی ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮقرآن
ﺩﺭ مفهوم
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩی
ﻴﺎ ﻗﺮﺁﻥ دو
قرّه .
ﻣﻨﻈﻮﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻔﺖ ﺑﻄﻦ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ،ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ، ﻫﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻄﻦ ﻭ
ﺩﺭﻭن
أﻧﺪﺭﻭﻧﻰ در
نوع ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﻄﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗب اﻧﻮﺍع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻓﺮﺍﻭﺍن
اﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑُرﺩ.
ﺭﻗﻢ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺻﺪ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨیم.ﻭ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺑﻄﻮﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻳﻦ ﺑﻄﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺑﻄﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.که ﺸﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦ محمّدﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻔﺖ ﺣﺮﻑ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺮﻭﻑ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ
حرف ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺮاءت هاﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺮﺍﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
(ﺣﺮﻑ) ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪﺣﺮﻑ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻑ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﺮﻭﻑ ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ،ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺣﺮﻑ ﺑاء
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻒ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺣﺮﻑ ﺍﻟﻒ
ﻣﻴﺎﻥ ﮐﻠﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻧﻤﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ،ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﭼﺎﭖ
ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﻳﮑﺘﻪ ﻭ
ﺣﺮﻭﻑ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ ﺁﻥ
ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﭽﺎﭖ
ﺩﻣﺸﻖ ﻳﺎ
ﻗﺎﻫﺮﻩ ﻳﺎ
ﺟﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﺑﻬﺮه و ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ را
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺸﻮﺩﻭ
ﺑﺎ (ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ) کاملان
الهی . ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﻌﺠﺰﻩ محمّد
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺸﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺴﻴﺎﺭمعجزات
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ

ﭘﺬﻳﺮﺍﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺮ ﻣﻮﺳﻰ
ﻳﺎ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﺪﻥ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧﺶ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﮐﺮﺩ.ﺍﻣﺎ
محمّد ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ،ولیّ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻨﮓ ﻫﺎ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﺠﺰﻩ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻘﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻃﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺍﻋﺠﺎﺯ ﺁﻣﻴﺰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﮑﻨﺪ، ﻫﻤﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻣﺴﻴﺢ،ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎن ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﻋﺒﻮﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎچه هاﻯ
ﺗﻤﺴﺎﺡ،ﮐﻪ
ﺑﺼﺤﺮﺍﻯ
ﺳﻴﻨﺎ ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎﭼﻪ
ﻫﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻣَﺪّ ﺩﺭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻋﺒﻮﺭ،ﻭ ﺩﺭ
ﺟَﺰﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺎﻧﺎﻝ
سوء  ﺋﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪ،ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺩﺭﻳﺎﭼﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺸﺘﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﮑﺸﺘﻰ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻓﺮﺻﺖ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﺸﺘﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﺎﺣﻞ
ﺟﻨﻮﺑﻰ ﺧﻠﻴﺞ
ﻓﺎﺭس ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﻴﺦ
ﻧﺸﻴﻦ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻓﻘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﺩه اﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. می
ﺒﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ
ﺳﺎﺣﻞ ﺧﻠﻴﺞ
ﻓﺎﺭس
گذﺷﺖ.ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺪّ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻥ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺁﺏ
ﺧﻠﻴﺞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﺑﻴﻦ ﺩﺭﻳﺎ ﻭ
ﺗﭙّﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ
ﻭ ﺭﻳﺴﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺣﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻴﻢ. ولیّ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻔﺎﻟﺘﻪ
ﻭﺳﻴﻊ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺮﺩﻳﻢ
ﺑﺮﺳﺮ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ، ﮐﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ. ﭘس
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺳﺮﺥ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻋﺒﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﻥ ﺩﻝ
ﺳﺮﺥ ﺭﻧﮓ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ولیّ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣُﺘﻔﺮﻋِﻦ ﻭﻣﺘﮑﺒّﺮ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﮐﻒ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﮔّﻞ ﮐﻒ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ ﺑﺎﺩ
ﺷﺪﻳﺪ ﺭﺍﻫﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ، ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﺠﺰﻫﺎﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.  ﻳﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻧﺪ،ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺂﻧﻬﺎ،ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻋث ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻨﺎ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﭘس
ﻣﻌﺠﺰﻩ محمّد
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻯ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪه
ﺒﻮﺩ،ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻌﺠﺰﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻌﺠﻮﻩ
ﻣﺎﺩﻯ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﺑﻬﺮ ﻗﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﺍﺩﻩ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺑﺖ ﺳﻨﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻔﺎﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍلاّ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﻭﻟﻴﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺃثر
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺭﺍ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﻧﺶ ﻋﻠﻮﻡ
ﺷﻴﻤﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
(ﺑﻨﻴﺮﻧﺠﺎﺕ)ﻳﺎﻫﻤﺎﻥﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻌﺠﺰﻩ محمّد،
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ.
ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺃثیرﻯ
ﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ،ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ،
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﻪ ﻭ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
باشد.ﻭ ﭼﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔﺴﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،که
ﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻌﺠﺰﻩ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه
ﺒﺨﻮﺑﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﺎم ﺼﺎﺣب
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. تا
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ،ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺬﮐﻴﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻰ ﺃثر
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﻣﻴﺮﺳﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ (ﺷﻬﻴﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ) ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻰ
ﮔﺸﺘﻨﺪﺃﺷﻚ
ﺭﻳﺰﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﻋﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﺟﻨﮓ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﺨﺺ محمّد،ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣله اﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﺟﻨﮕﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ،ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺎ علیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ محمّد،ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ جای
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮﻯ ﺣﻔﺮ ﺷﺪه،
ﺒﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
اگر ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﻓﻮن گرﺩﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ،
که ﺪﺭﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ثابت کند که
ﭙﺎی ﻤﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ، ﺩﺭ
ﺷُﺮف ﻤﺮﮒ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
، ﮐﻪ ﺷﺮﺍﺏ
ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﻭﺗﻘﻮﻳت
ﺒﺴﺎﻟک ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻐﻞ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭﻧﻮﺍﺯﺵ
ﻭﺑﻮﺳﻪ مبزند
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﭘﺎپس ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ علیّ
ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺪﻋﺎ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺧﺮﻭج ﺮﻭﺡ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻣﻌﺮﻓی
وﺁﻣﺎﺩه
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ،ﮐﺴﺐ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻭﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬی ﺸﻬﻮﺩ
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻣﻌﺠﺰﻩ
محمّد ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت
نوع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪه
اﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﺍﻣﺪﻓﻮﻥﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.

ﺍﺳﻠﻮب
ﺠﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺑﻠﺎﻏﺖ ﺯﺑﺎن
عرﺑﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻮن
ﻘﺮﺁﻥ، ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﻠﻤﻪ
ﮐﺬﺍﺏ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ولیّ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺗﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ محمّد
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﻮﺷته هاﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﻴﺎﻓﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ،ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻫﺪﻑ محمّد،
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺒﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻬج اﻟﺒﻠﺎغه که
ﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩ،ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﻫﺎ ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻏﻨﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﺳﺒﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓته اﺳﺖ.ﭘس
ﻣﻌﺠﺰﻩ محمّد
ﺩﻭ قُرّه  ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎی ﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺣﮑﻤﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﮐﻪ قُریش
ﻧﻴﺰﻣﻬﺎﺠﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺧﻮﺭّه
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭ(ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﺧﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺭﺳﻴﺪ.که
ﺴﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ القُدُس،
ﻮﻟﻰ ﻧﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ محمّد
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎی
هر اولی
اﻟﻌﺰﻣﻰ چون
کاﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺮﺯﻣﺎن ﻨﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ .ﮐﻪ محمّد
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﺑﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.

ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻠّﺖ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺩﻭ مِلّت
ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﺎ
ﺭﺳﺎﻟﻬﺎﻯ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺮﺍﺷﻴﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ.ﺍﻣﺎ
ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺧﺘﻢ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺃﻫﻞ
ﺗﺴﻨﻦ ﮐﺮﺩ ولیّ
ﺑﺎﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺐ
ﻫﺴﺘﺘﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺬﻫﺐ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﺍﻩ ﺫﻫﺎﺏ ﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ
ﻣﺘﺪﻟﻮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻭﺗﺠﺰﻳﻬﺎﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺭﺍﻩ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ نَفس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﻧﻴﺰ(
ﻭﺍﮐﺮ Walker ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺎﻡ
ﺟﻮﺭﺝ ﺩﺑﻠﻴﻮ
ﺑﻮﺵ،ﻳﺎ
(ﻭﺍﮐﺮ ﺑﻮﺵ) ﮐﻪ
ﻋﺎﺩﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺍﮐﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺳﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃثر
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎن
ﺪﺭ ﺍﺳﻢ ﺑﺎ
ﻣﺴﻤّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ محمّد،ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺼﺎﺣب اﺳﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ.ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ،ﺷﻬﺮﺕ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ولیّ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺩﺍﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻤﻴﻨﻰ
و قذّافی ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻗﺮﻥ
ﺑﻴﺴﺘﻢ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺣﺬﻑ ﮔﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،
ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ.که
ﺪﺍﺋﻢ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺑﺪﺳت ﺒﻮﺩﻩ، ولیّ
ﻣﺬﺍﻫب
ﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺷﻤﻦ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ
ﻣﺪﻋﻰ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺩﺭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩ،ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﻧﻘﺺ
ﻭ ﺟﻬﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺁﻳﺎﺕ
ﭼﺴﺒﻴﺪه
اﻧﺪ.ﭘس
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی و
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﭘس ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ،ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺗﻴﻠﻴﻐﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﻣﺮﺩﻡ،
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺩﻡ ﺗﺎ محمّد
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺰﺗﺎﺑﻊ
ﻭﻋﻀﻮﻳّﺖ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ معرّفی    ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺷﻴﻌﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس معرّفی    ﮐﻨﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺁﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
بر زبان
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎ ﭼﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ،ﻭﭼﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ها ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﮐﻴﺴﺖ ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ ولیّ
ﻃﺮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺳﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ . ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ،ﻣﺬﻫﺐ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﻧﻈﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ أهل
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺮﻭﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺟﺪﺍﺷﺪﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺍﻋﺘﺰﺍﻝ
ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﻟﻨﮓ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐت اﺳﺖ.
ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﺎﺭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳش هستی
،ﮐﺘﺎب ﻘﺮﺁﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮت ﺒﻮﺩ. ولیّ
ﺩﺭ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻳﺎﺕ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻋﻤﺮ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ ﺣﺪﻑ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻋثماﻥ ﺧﻠﻴﻔﻪ سوّم،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﮐﺎﺭ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖ،ﭘس ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺃﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻏﺬ
ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺟﻠﺪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺖ.ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻭﺳﺖ
ﻭ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻫﺮﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎت ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﺷﮑﻞ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺁﻥ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎﺯ
ﻗﺪﻳم ﺒﻮﺩﻥ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺩﺭ ﺩﻭ قُرّه  ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴق
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺷﺨص
ﻤﺤﻤﺪ ﺗﺎﺭﻳخی
که ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح االقُدُس
ﻭﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. ﻭ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﭙﻴﻞ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻒ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎن
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﺘﻨﺪ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩه ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ.ﭘس ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﻳﻦ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺴﻰ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ الهی
ﻴﻌﻨﻰ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﭘس
ﻗﺪﻳﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺪﻳث ﻭﺣﺎﺩث
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺣﺎﺩثه
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺤث ﻗﺪﻳﻢ
ﻳﮑﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺪﻣﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺃﺯﻝ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻣﺎ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻫﻢ
ﺗﻨﻬﺎﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪﻭﺭ
ﺍﻟﻠﻪ،سوﮊﻩ
ﻫﺎ ﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻟﻠﻪ. ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮی
ﺼﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻬﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩی
ﺒﻠﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺗﺎ ناسوﺕ
ﻣﺎ ﻭ ﻣﺎسوﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍلی ﻮ
ﻋﺎﻟﻢ ﻓﮑﺮ
ﻭﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ.ﻭ ﺣﺘﻤﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻫﻤﮕﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭن اﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ، ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ.ﻭﻫﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻫﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕ،ﺑﻤﻌﻨﻰ(
ﺍﻟﺬﻯ ﻟﺎ
ﻫﻮ)،ﻳﺎ (ﺃﻫﻮ)
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺍﺷﺎﺭﻩ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻭ)
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺎﻫﻮت ﺪﺭﻋﺎﻟم
ﺒﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ (عَدَم
ﻣﺎ سوء  ﺍﻩ)ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﻫﻮ
ﻋﺪﻣﻰ،ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺪﻣی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻳﻪ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﺪﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺖ ولیّ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﻰ. ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ،
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ .ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺗﺶ ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺁﻳﺎ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺣﺪﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻳﺎ ﺑﺸﮑﻞ ﻧﺴﺒﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﺁﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﺍﻭ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ،ﭘس
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍلاّ
ﮔﻨﺎه ﻮ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺴﺒﻰ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺻﻔﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻠب
کرﺩه ﺃﻳﻢ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ.ولیّ
ﺳﺎﻟک
ﺪﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﺎ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﻮ
ﺍﻟﮕﻮﻯﮐﻤﺎﻝﻧﻬﺎﺋﻰﻫﺴﺖ.

ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺣث
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻤک ﺒﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎن
ﻤﺘﻮﺟﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺠﺎت اﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﻨﺪ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻧﻬﺞ
ﺍﻟﻔﺼﺎﺣﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻧﻬﺞ
ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ علیّ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﺭﺳﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﻣﻨﻄﻘی
ﺒﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺳﻔﻴﺪ ولیّ
ﺩﻝ، ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠمه ﺩﺭ
ﺁﻥ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻟﺶ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺑﺪ
ﻭﺁﺷﻨﺎ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﻫﻴّت ﺮﻭح کسی
ﻫﻤﻴﻦ ﺫﺍت
ﺸﻬﻮﺩی اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ،ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻰ ﺿﺮﺭ ﺍﺳﺖ، ولیّ
ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﻣﻀﺮ
ﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﺠﺪﺩ،
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳت اﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﻟﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ،ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﻣثبت ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ، ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻃﺮﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻢ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭﺣﺪّ ﻧﻮﻉ
ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎا اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ معرّفی    ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺻﻒ ﺍﻭ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺘﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت اﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩی
ﺮﺍ،ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻟﻪ

ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﺍﻟﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻫﺴﺖ،
ولیّ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺎﻳﺪﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎت
ﺒﺄﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭼﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪت
ﻮﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺍﻭ
ﺁﻧﮕﺎه هنوز
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻳﻢ. ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻫﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻋﻤاء
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻝ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻤّاء
ﺷﺪ. ﻭﺭﻭﺩ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻗﺪﻳﻢ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺁﺏ ﻭﺁﺗﺶ ﻭ
ﻫﻮﺍ ﻭ ﺧﺎﻙ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭﺗﺎ
ﻧﻴﺰ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺃﺯﻟﻰ،که بی
ﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗب ﺘﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻏﻠﻴﻆ ﺗﺮﺍﺯ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺃثیرﻯ،ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺃﺯﻟﻰ،ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭﻟﺤظه
ﻔﺮﻣﺎن هماﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺪﻩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ ﺷﺪه
اﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍپس ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻦ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ،ﻭ ﭼﻪ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﮐﻮﻧﻴّﺖ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳج ﻮﺗﺎ
ﺃﺑﺪ که بکماﻝ
ﺑﺮﺳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻔﺎﺕ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ، ﺩﺭﻫﺮ
ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﺮﺍ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔی
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔته
اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ مُقدّس
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّت
ﺘﺮﺑﻴت
ﺪﻳﮕﺮﺍن
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ.ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻠﻪ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ،ولیّ
ﺻﻮﺭت ﻮﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖﺗﻮﻟﺪﺍﺕﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪﺟﺴﺖ
.

ﺍﻣﺎ
(ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺮﺁﻥ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﮐﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﻩ،ﭘس
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ولیّ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭقُرّه  ﺷﻬﻮﺩی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎن اﺳﺖ. که
ﺪﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﻳﺎﺧﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّی اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺑﺎ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ،
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ سوء  ﺍﺑﻖ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻳﺎ
ﺁﻧﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ،ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘت هستند.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪگی اﺯ
ﺃﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺸﻒ
ﻭﻣﮑﺎﺷﻔﻪ قُرّه
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺑّﻰ الهی
ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺎربّ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻣﺮﺣله ﺗﺠﻠّﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﮑﻢ
ﻭﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷد
ﻫﻤﻪ ﻣﺤﮑﻢ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺍﮔﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺃﻣﺮ
ﻭﻧﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑلی ﺪﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﻭﻧﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻄ
ﻮﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟک
ﻮﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣثلا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳثی
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻋﻤﻠﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳب
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﺮﺟﺎمعه ای
ﺪﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﭽﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻫﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻥ
ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ثانویه گفته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺸﺪه اﺳﺖ. ﭘس
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎن
هستند. که اﻭلی
اﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻧﮕﻔﺘﻦ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﺮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﭘﻴﺮ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻋﻠﻢ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ،ﻭ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ . ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﺬﺍﻫب ﻨﻴﺰ
ﻣﺨﺘﻠف هستند.

ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﻭﺃﻫﻞ ﺣﺪﻳث
ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠﻨﺎ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺼﺮﻳﺢ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻓﻠﺴفی
اﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫب ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ

ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،ﻗﺎﺑل
اجرﺍ ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎت
کوﺭ، ﻭﺗﺤﺮﻳﮑﺎت
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫل ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃنی
ﻘﺮﺁﻥ ﻳﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺁﻧﻬم
ﺒﺎ ﮐﻤک
آﮔﺎﻫﺎن اﺯ
ﻣﻌﺎﻧی
ﺒﺎﻃﻨﻰ ﻗﺮﺁن
اﺳﺖ.که ﺒﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁن اﮔﺮ ﻋﻠم
ﻮﺁﮔﺎهی از
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ. ولیّ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﺒﺎﺣث
ﻧﺎﺳﺦ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮخی
ﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ223 ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺑﺎ
ﺁﻳﻪ ﺳﻴﻒ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻭ ﭼﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ولیّ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣل
هستند ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻫﻤﻴشه
ﺘﺎ ﺭﺳﻴﺪن
ﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪی
اﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴت
ﺸﻬﻮﺩﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،ﻭﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ،که
ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،

ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎ
ﺻﻮﺭت ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎی ﺒﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯﺍﻟﻬﻰﺻﻮﺭﺕﮔﻴﺮﺩ.

ﻋﻠﻮﻡ
ﻗﺮﺁﻧﻰ،ﭼﻮﻥ
(ﻋﻠﻢ ﺃﺳﺒﺎﺏ
ﻧﺰﻭﻝ)
ﺁﻳﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻳﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺷﺄﻥ
ﻧﺰﻭﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍی ﺁﻳﺎت
ﻘﺮﺁنی هرﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺒﺐ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟک
هستند.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﺳﭙس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ محمّدﻯ.ﻋﻠﻢ
ﻗﺮاءﺖ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻠﻞ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ قراءت
ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻠﻔّﻆ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭ،ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻴﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺑﺤث
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ ﻳﺎ حتی
ﻧﻘﻄﻪ ﮔﺬﺍﺭی
ﺁن ﺼﻮﺭت گرﻓﺖ.ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ ﻣﻠﻞ
ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﺏ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ .
ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎس ﻮ
ﻗﺮﺁن ﺨﻮﺍﻧﺪن
نه عباﺩﺕ
ﻭﺍﺟﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻪ
ثوﺍﺑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ ﺑﺮ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ(
ﺗﻌﻮﻳﺬ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ)
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ ﻳﺎ
ﺣﻤﻞ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺟﻴب ﻮﻳﺎ
ﺑﺮﺑﺎﺯو،
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺃثر
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺃثر
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﻋﻠﻢ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ)،ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺪﺍﻡ ﮐﻠﻤﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﺠﺎﺯﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻳﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻏﻠﻂ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
(ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺄﻣثاﻝ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﻔته اﻧﺪ. که کدﺍﻡ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣثاﻟﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻪ
ﻋﻴﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.(ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﻮﻳﺪ)،ﺯﻳﺒﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺩﺭﺳﺮﺩﺍب ﺁب
ﺰﻣﺰﻡ ﺯﻳﺮ
ﮐﻌبه ﺰﻣﺰمه
هاﻯ ﻗﺮاءﺖ
ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻳﺎ ﺯﺑﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
قُریش ﺁﻧﺮﺍ
ﺯﺑﻮﺭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺯﺑﻮﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. بلکه
ﮔﺎﺗﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻌﺮﻳب ﺁﻥ
(ﺗﺠﻮﻳﺪ) ﮔﺸﺖ.ﻭ(
ﺟﻴّﺪ) ﻧﻴﮑﻮ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺪﻭﻥ
ﻏﻨﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﻗﺮاءﺖ،ﻭ(
ﺗﺪﻭﻳﺮ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ) ﺑﺮﺧﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ،ﻭﮐﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧَﻔَس
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺗﺮﺟمه هاﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺁثاﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﺮﺟﻢ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺮﺟمه
باﺷد ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﺮﺟﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﺟﺪﻳﺪﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺼﺮ ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺁﻥ،ﺑﻬﻢ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ

ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺁثاﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ،ﺯﺑﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ،ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻋﻮﺽ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﺎﺭﺵ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺩﻳنی ﻮﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت
اﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺍ
ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻋﻮﺽ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻣﻌنی ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺩﻳﮑته
اﻟﻔﺎﻅ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺘﺮﺟﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﻟﻔﻆ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﮐﻠﻤﻪ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺒﺎﺣث
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘت ﻮﻧﻈﺮ
ﻣؤﻟف اﺻﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣثلا
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﭼﻨﺪ برﮒ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﻠﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﺘﺎب
ﺒﻤﻌﻨﻰ پیماﻥ
ﻭسوء  ﮔﻨﺪ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺮﺁﻥ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺘﺎب ﻘﺮﺁنی
ﻨﺒﻮﺩﻩ.
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺁیه اﻯ ﺭﺍ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺩﻭ قُرّه ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻫﻮ
ﮐﺘﺎﺏﭘﻴﻤﺎﻥﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺯﻣﺎن
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺍﻭﻡ)ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﮔﻔته ﻣﺸﺨّص
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺁﻧچه
ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻮﺩه
ها اﻟﻬﺎﻡ
بوده است ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳت
اﺳﺖ،ﻭﻫﻴﭻ ﻣﺼﺮف
ﻮ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩﻯ
خاﺭج اﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺯش ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭﺑﺮﺭﺳی
ﺘﺤﻮﻟﺎت
اﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
معرّفی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ علیّ،
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕوﻴﻨﺪ .ﭘس
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻪ ﻭﺍﺟب اﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﻫﺪﺍﻳت ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ،
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.  ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭ
ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣجموعه ای اﺯ
ﻣﻄﺎﻟب ﺒﺎﻃﻞ
ﻗﺒلی اﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﻰ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺯﺑﺎﻧﺪﻳﮕﺮﺩﺭﺗﺮﺟمه
ﻔﺎﺭﺳی ﺁﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻴﻔﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺎﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻣﺒﺪﺃ ﻭ ﻣﻘﺼﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ . ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩه اﻡ، ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻡ
ﺑﺎﻃﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻠﺎصه ای ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻈﺮﻳﺎت
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ

ﺑﺨﻠﻖ،
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧس ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﻮﺩ،
ﻭﺟﻤﻌﻴّﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺘﺎﺏ مُقدّس
ﺪﺭﻣﻴﺂﻳﺪ،ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺐ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻮﺷته اﻧﺪ ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺃﺻﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯ ﻗﺮﺁن ﭙﺮﺳﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺑت
ﭙﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه
اﻡ،ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮﻃﺎلب ﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻳﺎ
ﻗﺮاءﺖ ﻭﻗﺮّه
گیری ﻮ ﺗﻠﺎﻭت
ﺪﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.

M096

نیرنگ
رهبران مذهبی
فاسد

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻧﻴﺮﻧﮓ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻥ،ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻨﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺍﺯ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ، ﻭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ مُقدّس
ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩی
اﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫب ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭﻳﮋﻩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫمه اﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫب همین
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻭﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.حَقّه
ﺒﺎﺯﻯ ﺩﺍﺭﺍی
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭ ﻓﻮﺕ
ﻭ ﻓﻦ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥﻤﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻯ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻴﮑشد. ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ ﻫﻢ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯﻯ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻭﻏﻰ ﺭﺍ
ﺭﺍﺳﺖ ﺟﻠﻮﻩ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺠﻬﻮﻝ،ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺠﻬﻮﻝ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺭﺍ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻭ
ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﻨﺪ،ﭘس ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪه ﻮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﻭﺣﺘﻰ
الهی ﻄﺮف
اﺳﺖ.چه ﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺮﻯ ﻭ
ﻣﺠﻬﻮﻝ ﻭ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ، ﮐﺸﻒ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﺎﺭﺵ
ﻭﻫﺪفش ﻔﺮیب
ﺪﺍﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻫﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳتی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﻄﻔﻞ ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻥ ﻃﻔﻞ
ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ که
ﻤﻘﺼﺪ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺣﺰب ﺴﺎﺯﻯ
ﻭﻣﺬﻫب ﺒﺎﺯﻯ
ﻭﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺧﻨﺪﻳﺪﻥ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ.
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻔﻮﺫ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﺯ
ﻓﻨﻮﻥ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻣﺬﺍﻫب
ﺪﻳﻨﻰ
ﺩﺭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺗﺤا کنترل ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﺑﻮﺩﻩ ﻭﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺸﺖ ﺟبهه
ها ﺟﺎﻯ ﺍﻣّﻨﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ،ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻓﺮﺍﺭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﮑﺴﺖ.ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﺎﺣب اﻣﻮﺍﻝ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ.
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ،ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺮﺍﺣلی
اﺯ ﺷِﺒﻪ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﻌﻠﻢ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺤﺼّﻞ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ،که
ﺁﺯﺍﺩﺍنه
ﺒﺎﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﻬم همیشه
ﺑﺎحَقّ
اﻇﻬﺎﺭﻧﻈﺮﺩﺭﻳک
عقیده ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎن
هستند،که ﺤﻖّ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﭘﻴﺮ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭی
اﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰکیه
ﻨﻔس ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳت
اﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳت ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﺎ ملاء
ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳت اﺳﺖ.ﺣﺘی
ﺪﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺃﺻل اﻃﺎﻋت اﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ .

ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣؤثّرﺩﺭ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﺳوء ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻗﺼﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﻙ ﻓﻬﻢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ،ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﻘﺼﺪ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻟﺬﺕ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳت ﻮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻮﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎت
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻘﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ ﻭ
ﻧﺎ
ﺭﺳﺎﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻭﺩﺭﺑﻴﺎﻥ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﻋﺒﺎﺩی
ﺒﻨﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳت
اﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﺎﻋت ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻬم اﺳﺖ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﻮﺍﻣل
ﺘﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯﻳﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻫﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﺪﺍﻥ،ﻭﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺻﺤﻨﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،ﭼﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻘﺎﻁ
ﺿﻌﻒ ﺟﻤﻌﻰ،
ﻳﺎ ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ
ﺷﺨﺺ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.که
ﺒﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﻴﺮ حَقّه
ﺒﺎﺯی
ﻮﺍﺟﺮﺍﻯ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﺩ.ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﻢ ﺗﺠﺮﺑﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ.ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺩﺭﻭﻍ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺭسوء  ﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺟﻬﻞ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺟﺪﺍﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺍثباﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺧﻮﺩ،ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻃﻮﺭﻯ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﻭ
ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﻬﻤﺎﻥ ﻣﻨﺎفع
ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ ﮐﻨﺪ
ﺷﻬﺮﺕ ﻗﺒﻠﻰ حَقّه
ﺒﺎﺯ،ﻭﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻗﺒلی اﻭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺤﻞ،ﮐﻤﻚ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﭙﻴﺸﺒﺮﺩ
ﻫﺪﻑ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺘﺎپس
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯ،ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭسوﺍ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭﺳﺖ،
ﻫﺪف ها
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﻭﻗت
ﻨﻤﺎﻳش ﻴﺎ
ﻣﺠﻠس ﻭﮐﻠﺎﻡ،
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﺣﻘﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﺍﮔﺮ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺵ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ،ﺩﺭﮐﺎﺭ
حَقّه ﺒﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﺎحقّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺗثبیت
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺸﻒ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌف
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻧﻨﮓ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳت ﻮﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﻣﮑﺮﺭ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎ
ﻗﺪﺭت
ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ ﺫﻫن
اﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻦ  ﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺗﺴﻠّﻂ ﻋﻘﻠﻰ حَقّه
ﺒﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺩ
ﮔﺎﻫﻰ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺷﻮﺩ.ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻨﺶ ﺁﺭﺍﻡ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺁﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻔﻊ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻣﺒﻬﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ولیّ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻤﺎﺕ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﺩ.ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﭘﺎﺳخ
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺳؤﺍﻟﺎﺕ
ﺳﺎﺩﻩ،ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺳﺶ ﻧﺎﻡ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺷﺨﺺ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮن
ﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘلی
ﻴﺎ ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﺷﺨﺺ،ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻟﺬﺍ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺷﺨﺺ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺷﻬﺮﺕ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻣثبت ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣثلا ﺁﺩﻡ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ ﻳﺎ
ﭘﻴﺸﮕﻮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨش
ﺒﺮﮐت
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻘﺶ
ﮐﺮﺍﻣت
اﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣُﺴﻦ
ﺷﻬﺮﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺗﺮس
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﭘﺮﻭﺭش ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎﺷﻨﻮﻧﺪه
اﻭﺭﺍﺳﻤﺒﻮل ﺮﺍﻩ
ﺣﻞ ﺑﺮﺍی
ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ آزمایش
ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﺎﺳﺖ،ﻭﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﭼﻘﺪﺭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ،ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩه
اﺭﺩ، ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﭼﺸمه
هنرش ﻤؤثّر
ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻤﺮﻳﻨﺎت
اﻣﮑﺎﻥ ﺧﻮﺍب
کرﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﭽﺸﻤﺎﻥ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺻﺤﻴﺢ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ.ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﭘس
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﺮﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻔﺎﺕ ﻭ
ﻓﻨﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯﺍﻥ،ﻣﺤﻴﻂ
ﮐﺎﺭ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﻭﻓﺎﻟﮕﻴﺮﺍﻥ.
ﻣﮑﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺷﻴاء
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪ، که
ﺪﺭﻋﻘل اﻧﺴﺎن
ﻤؤثّر ﺍﺳت اﮔﺮ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺎهی کاﺭ حَقّه
ﺒﺎﺯﺍﻥ ﻋﻠﻤی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.که
ﻨﺎﻇﺮ ﺟﺎﻫﻞ
ﻋﻤل اﻭﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺧﺎﺭق اﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﻗّﺖ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻓﻨﻮﻥ
ﺣﻘّﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻳﻦ ﻓﻨﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﻘﺼﺪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻔﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﻠﻢ
ﺑﺎﻣﺤﺼّﻞ،ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ
ﺑﺎﺑﻴﻤﺎﺭ.ﻳﺎﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳش
ﻮﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫمه
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ که
ﺒﺎﻫم ﺮﺍﺑﻄﻪ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻴّت
اﻓﺮﺍﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ.ﺣﺘی
اﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻗّﺖ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖﺁﮔﺎﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﺍﻥ ﻭ
ﺭﻣّﺎﻟﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺤﺮﻙ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺒﻬﻢ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﻳﺐ ﺷﺨﺺ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ حَقّه
ﺒﺎﺯ ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﻮﺩﻣﺒﻴﺎﺷﺪ.ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺃثرﺍﺕ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﭼﺸﻢ ﻭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ ﻣﺴﺤﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ(
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺧﻮپس)،ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻤﺘﺮ ﻋﻘﺪﻩ،
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎی
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺍﻳﻨکه ﺒﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﻓﺸﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻤﻮل
ﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﮐﻤﺘﺮ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺭﻓﻊ

ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﮑﻞ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻔﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ،
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺧﻮﺩﻡ
ﺭﻓﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺤﺪّﻯ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﺍﮔﺮ
ﺩﻋﺎ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻡ
ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻢ.ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺼﺮﻑ
ﺩﺍﺭﻭ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺍ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ،ﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﺴﺒّﺐ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭﻭﺿﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﻳﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ،
ﺧﻴﻠﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺑﺂثاﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ،ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ،که
بهمه
ﺘﻮﻓﻴﻘﺎت
ﺮﺳﻴﺪه اﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻨﺪ، ﺁﻧﮕﺎﻫﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﻮﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﻦ ﺍﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎﻓته
اﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺰﻣﻦ ﺍﻭ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪه
اﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻟﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺭﻭﻯ
ﺁﺏ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻧﺸﺎنه
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻧس
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّم
ﻮﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍت ﻮﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍب
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺭﻧﺞ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴن ﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎل اﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳت
ﺰﻧﺪه ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﭘس
اﺯ ﭘﻨج ﺒﺎﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ،ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ حَجّ هاﻯ
ﻋُﻤﺮﻩ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﻋُﻤﺮﻯ
بشری ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.که
اﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎن ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮه ﺰﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎن
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸت ﺴﻮﻡ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻰ
ﺯﻣﺎنی
ﻤﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪن ﺒﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠق
ﺒﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ.
ﺗﺎﻋﺎﻗبت
ﺒﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
الله ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮن
ﺒﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺗﺤﻘق
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪی کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍلاّ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺑﺎﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ، ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیری ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.وﺑﻔﺮﺽ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻣؤثّر ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﮐﺴﻰ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﻤﺎن
ﻮﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺍی اﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ،ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺤﻤّﻞ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻮ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻃﺮﺡ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺣﻘّﻪ
ﺑﺎﺯﻯ
ﺭﻣّﺎﻟﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻫﻨﺎﻥ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﺯﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺻﺤﺒت
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎت
علمی ﻭ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺟﻬﻞ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻴﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺣﺘﻤﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﻯ ﻭ
ﺳﺤﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ،
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻧﻴﺮﻧﮓ ﻫﺎ ﻭ
ﻓﻨﻮﻥ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻠّﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻧﺒﻮﻍ
ﻭ ﺟﻨﻮﻥ،ﺟﺰ
ﻧﺦ ﺑﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻴﻦ
حَقّه ﺒﺎﺯﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻣّﺎﻟﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻣﻌﺠﺰه گرﻯ ﻭﻧﻤﺎﻳش
ﻮ ﺍﺭﺍئه کرﺍﻣﺎت
اﻟﻬﻰ،ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻁ ﻓﺮق
ﺰﻳﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﻋث ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺍﺯﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻥ،ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﭘﺸت کرﺩن اﺯ
ﺣﻘﻴﻘت ﺪﺭ ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ بی
ﺴﺨﻦ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.که
اﮔﺮﺧﻮﺍﻧﻨﺪه
عاﻗﻞ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻓﻬﻢ،ﻭﮐﺴب
ﻔﻬﻤﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎربّ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺑﻬﺮهﻫﺎﺋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﻘﻴّﻪ ﺍﻳﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺫﺧﻴﺮه
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ،
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻫﺎﻯﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺩﺁﻣﺎﺩﻩﮐﺮﺩﻩﮐﻨﻨﺪ.

M098

چند خاطره
پراکنده
فلسفی

ﺩﺍﻧﺶ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣی ﻮﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ انسن
متفکّر ﺗﺎ به
ﻋﻠت اﻟﻌﻠﻞ
برسد. ﮐﻪ ضمنا ﺑﺎﻋث
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﻄﺢ
ﮐﻠّﻰ تکامل
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺟﻤﻌﻰ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﺭﺍﻳﺞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺸﮑﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭند. ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ
ﺗﺎﺑﻌﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺷﺎﻣﻞ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﺗﻤﺪﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﻓﻴﺰﻳﻚ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻴﺰﻳﻚ و علوم
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻓﻨﻮﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﮐﻢ
ﺑﻮﺩ،ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻓﻘﻴﺮ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻧﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴن هستند.
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﻗﺒﺎﻳﻞ دیگر را
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠمی
میباشند.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭﻓﺮﺩ،ﻭﺩﺭ
ﮐﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻄﻮﺭ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻣﺪﺍﺭس ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎه
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﺥ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺤﻠّﻰ. ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺑﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ، ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮی ﺒﺮﺍی
ﺠﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ،ﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺻﻔﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﻠمی
هستند. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺗﻌﻤّﺪ
ﺳﻴﺎﻫﭙﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺶ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺳﻴﺎﻫﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺘﺎن
ﺃﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍن
ﺘﻈﺎﻫﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ،ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ
ﺩﻭﺭﺑﻴﻨﻬﺎ
ﺳﻴﺎﻫﭙﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮند.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻧﺪﺍﺭﻯ
ﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﺮﺩﺍﺭﻯ ﻫﺎ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺁﺭﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎبی
ﺁناﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺯﺍﺭﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺍﺩﺍﺭﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻣﻌﺎﻭﻧﻴﻦ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ،
ﺍﮐثرﺍ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻮﺭﻫﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎﻯ
ﺷﺮﻗﻰ.ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺄﻣﻴن ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ثاﺑﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ،ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﺭﻳﺎئی
ﻨﮋﺍﺩ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻮم
ﻘﺪﺭﺕ بیشتر
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺎمعه
های ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
نژاد ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺭﻭﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻠل
اﺭﻭﭘﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺧﻴﺮﺍ
ﻣﻠل
زﺭﺩﭘﻮﺳﺖ،
ﻣﻮﻓﻘﻴت ها
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﮊﺍﭘﻦ ﻭﭼﻴﻦ.ولیّ
ﺍﻳﺪه ﻫﺎﻯ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﺯ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘوﺴﺘﺎن اﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ
ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻣﻴﻞ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺻﺮفه ﺠﻮﺋی
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻴﺎن
گرﺩﺩ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻳﺨت ﻮﭘﺎﺵ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﻠﻞ ﺧﺎﻭﺭ
ﺩﻭﺭ،ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻋﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻰ ﺭﺑﻂ ﺑﺎ سوء  ﺍﺑﻖ
ﮊﻧﺘﻴکی
ﻨﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺮﺍف کارﺗﺮ
ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓته ﺪﺭ
ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮئی
اﺳﺖ،ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓته
ﺘﺮ،ﻓﺪﺍﮐﺎﺭی
ﺨﺪﻣت ﺒﻤﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺍﺳﺖ.

ﻋﻠﻮم
ﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّی ﻮﻧﻈﺮﻯ،
ﻭ تصوّف
ﻭﻋﺮﻓﺎن ﺪﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤلی
ﻮﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﮐﻨﻨﺪه
ﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺟﺎمعه
اﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﻣﺒﺘﮑﺮ
ﻭﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺭﺍئه
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ.ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎن
اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎن
اﻟﻬﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﭘﻮﻝ ﻭﻟﺬت
ﻮﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. که
ﺪﺭﻫمه
کارﮔﺮﺍن ﻮﻣﺘﺨﺼﺼﻴن
ﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺠﺮی ﺨﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺒﺘﮑﺮﺍن
هستند.ﻭﺍلاّ
ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﮐﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس ﺷﺎﻧس
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮعی
ﺒﺸﺮ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ، ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻤﻰ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍن
هستند.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻫﻠﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪی
ﺮﺍ ﻧﻤی ﭙﺮﺩﺍﺧته
اﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﭘس اﺯ ﮐﺴب
کماﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺑﻬﺮ
ﻟﺬﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺼﺮف کنند.ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍن
ﺁﻧﻬﺎ،ﺻﺮﻑ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ،ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
اﺯ ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮپس
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻨﺎﻡ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﻨﻰ، ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺷﺮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺒﻤﺼﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻣﮕﺮﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺻﺮف ﺘﺄﻣﻴﻦ
ﺁﻳﻨﺪه ﺒﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدی
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺿﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺑﺼﻔﺎت
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﮐﻪ
ﺳﭙﺎس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﻮﺯﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ : ﺩﺭ
ﺳﺎﺑﻖ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﺗﻌﻬﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﺠﻮﻡ ﻭ ﻃﺐ ﻭ
ﺷﻴﻤﻰ، ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ ﻳﮑﻰ
ﺩﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﮐﻠﺎسﺩﺭس
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻏﺮﺏ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻘﻪ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﻋﻠﻮﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ،ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺑﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻘﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺩﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻢ ﺑﻮﺩﻥ،
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺤﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﺑﺼﻠﺎﺡ ﮐﻞ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻓﻘﻴﻪ ﮐﻪ ﻓﻘﻪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺳﻔیه
اﺳﺖ.ﻣثلا ﻓﻘیه
ﻴﻚ ﻣﺬﻫب
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ،ﺑﻨﻈﺮ
ﻫمه ﺒﺎ ﻓﻘﻬﺎ
ﺳﺖ . ﻭلی
ﺪﺭﻋﻠﻢ ﻗﻤﺎﺭ
ﻭحَقّه ﺒﺎﺯﻯ
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﺎﻡ
ﻓﻘیه ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
حتی ﻧﺎﻡﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺺ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. کلمه
(ﻓﻘﻴﻪ)،ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ (ﭘﮕﻴﻪ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ،ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺰﺩﮐﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻗﻠﺐ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺗﺎ ﻗﻠﺐ ﭼﻴﻦ ﻭ
ﺟﺰﺍﻳﺮ
ﺍﻧﺪﻭﻧﺰﻯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﺮﮐﺶ،ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻭ ثرﻭﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻄﻨﺘﻰ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺩﻭﻳﺴت ﺴﺎله
ﮋﺍپن اﺯ
ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍنی ﺒﻮﺩه
ﻭﻳﺎ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍن ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻰ که
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳِﻨﺖ ﻭمُقدّس
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ،ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺳﺤﺮ ﺷﺐ ﺩﺭﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﭘﮕﻴﻪ ﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻳﺎ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻭﻫﺮولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ علیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
کنند.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎمعه ها
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ .ﻫﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ولیّ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩﻩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺍﺭﺍی
اﺧﺘﻴﺎﺭ الهی
ﻮﺗﻔﻮﻳض
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻫﺮﮔﻮنه که
ﺒﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻔﺮﺽ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﭽﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ که
کسی ﻗﺎﺩﺭﺑﮑﺴب
ﻮﻓﻬﻢ ﻳﮑﺠﺎی
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻳﻚ
ﺫﻫن ﻮﺣﺎﻓظه
ﻨﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎب
ﺤﺪﻳث ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﺨﺺﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳت
اﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻏﻠﻂ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴتی
ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘل ﻤﻴﮑﻨﺪ.که
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ ﻭچه
ﺘﻮﺻﻴف ﺬﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ولیّ
ﻓﻘﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺎﺻﻰ ﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺰﺷﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﻚ
ﻧﺴﺨﻪ ﺩﺍﺭﻭ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺑﺮﺍی
هر ﺩﺭﺩﻯ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺭﻓﻊ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ،ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ)ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻪ سوء  ﺩ
ﻓﻨﻮﻥ قراءت
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻏﻴﺮ الهی
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺣﺴب
عقل ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶ ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻃﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ
ﺩﻳﮑﺘﻪ ﻭ
ﺍﻣﻠﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻕ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﺘﺎب
ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻳﺎ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺩﻭ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎن اﺳﺖ،
که ﻤﺤﻤﺪ ﮐﺸف
کرﺩ ﻭﻣﻌﺮف
اﻭﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ،ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺪﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ ﺣﺬﻑ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺄﻥ
ﻧﺰﻭﻝ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ،ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻥ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭﮐﺪﺍم
ﺰﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﺭﺟﺎﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻠّﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ محمّد
ﻭ علیّ،ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺭﺟﺎﻝ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث اﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻧﺤﻮﻩ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩه اﻧﺪ،ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴشه ﻤﺨﺎﻟف
ﺁﻥ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﭼﻮن
کشیشان
ﻮﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺃﻫﻢّ
ﺩﺭﻭس ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪ.ﻭﻏﺰﺍﻟﻰ
ﺿﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪ،
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﮑﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ الهی
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ،ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻣثاﻝ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍﻯ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﮐﻔﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺗﺒﻌﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﮑﺸﻨﺪ.ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﺳﻔﺎﺭ
ﺃﺭﺑﻌﻪ ﺍﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭس ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺟﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺷﺮﻋﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﭼﻨﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺒﻠﻰ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺷﺪﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣثاﻝ
ﺷﺎﻓﻌﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﺑﻦ
ﺑﺎﺑﻮﻳﻪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺭﺍﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺷﻴﺦ
ﺍﻟﻄﺎﺋﻔﻪ
ﻃﻮﺳﻰ،ﺩﺭ
ﺣﻮﺯﻩ ﺃﻫﻞ
ﺗﺴﻨﻦ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻣﻴﻪ
ﺑﻐﺪﺍﺩ، ﺩﺭ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻧﻈﺎﻣﻰﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﻭﺩﺭﭘﻨﺎه
گرﻭه ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻨﻔﺬ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﮐﺸﻒ
ﻋﻠّﺖ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺸﺪﻳﺪ ﺟﻨﮓ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺑﻴن
ﻤﺬﺍﻫب
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
تصوّف ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ،چه
ﺪﺭﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ،ﻭلی
ﺒﻬﺮ ﺩﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎت
عباﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭ
ﺍﺍﺩﺍمه
ﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻧﮕﺸت
ﺸﻤﺎﺭﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐﺸﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺗﺠﺰیه ﻤﺬﺍﻫب
ﺎﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎن
ﻘﺮّهﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺳﻤﺎﻋﻴلی
ﺸش اﻣﺎﻣﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻣﻴﻪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﻴﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﺨﻴﻪ ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭﻳﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﻋﻠﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،
ﻭﻗﺎﻫﺮﻩ ﻭ
ﺩﻣﺸﻖ ﻭﺷﻬﺮ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﻋﻠﻤی ﺴﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺮﮐﺰ ﺗﺸﻴﻴﻊ
ﺣﻮﺯهﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ، ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻨﺠﻒ ﻭ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺻﻔﻮﻳﻪ ﻭ
ﻗﺎﺟﺎﺭیه
ﻤﻨﺘﻘل ﺸﺪ،
ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪ ولیّ
ﺭﺿﺎ ﺷﺎﻩ ﻭمحمّد
ﺭﺿﺎ
ﺷﺎﻩ،ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻨﺠﻒ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺧﻤﻴنی
ﻘﻢ ﻭﻣﺸﻬﺪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺻﺪﺍﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻨﺠﻒ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﮊﻳﻢ ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻣﻮﺍﺩ ﺩﺭﺳﻰ
ﺣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ،ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
،ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ

ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺎه ﻫﺎ
ﻭﺗﺄﺳﻴس
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
که هرﮐس ﺮﺍ
ﺑﻨﻈﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻴﺪه اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻳﻚ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻈﺮﻣﻮﺍفق ﻴک
ﻤﺠﺘﻬﺪ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺤث
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻃﻠﺒﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺳﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺤثهاﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺟﻨﮓ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻓﺮقه
ای ﻮﺣﺘﻰ ﺟﻨﮓ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺷﺨﺺﻃﻠﺒﻪ ﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻦ
ﺟﺎﻫﻞ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،ﻣﺸﮑﻞ
ﺣﻮﺯﻩ ﻫﺎ ﺣُﺐّ
ﻭ ﺑﻐﺾ ﻭﺟﺎه
ﻄﻠﺒﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍهی
ﻮﺭﻳﺎﺳت
ﻄﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻧﻬﻢ ﻣﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻫﻢ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻌﺼّﺒﺎت
ﻤﺤﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.که
هر ﺷﻬﺮﻯ ﺑﻴﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻠﻮم اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﻰ
ﻭﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺎﻡ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍن
ﺪﺍﻳﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺎﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯﺑﺎﻳﻦ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﻴﺎت
ﺁن ﺨﺎﻧﻘﺎه
اﺩﺍمه
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮﻳﻚ
ﻣﮑﺘب ﺘﺼﻮف
هیچ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ الهیﭽﻨﺎن
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ مُقدّس
ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻥ،ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺟﺎﻗﺶ
ﻭﭼﺮﺍﻏﺶ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ حقّﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻣﺮﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺃﻫﻞ
ﺗﺴﻨﻦ ﻳﺎ
ﺗﺸﻴّﻊ،ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ،ﻭﺷﺮﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺰ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺣﻔﺎﻇﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻗﺸﺮی هماﻥ  ﺣﮑﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺷﻴﻌﻴﺎن
همه ﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﻋﻤﺮ،که
ﺒﺮﺧﻠﺎف
ﻮﺻﻴّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ،ﻣﺪﻋﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ
ﺭﺍ ﻋثماﻥ
ﻭﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻭﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻓﻘﺮ
ﻣﺰﻣﻦ،ﺗﺎﺑﻊ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍم
گرﺩﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺭﺍ
ﻗﻄﻊ ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﺍﻣﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﻣﺬﻫبی
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ،ﺑﻠکه
ﻴﻚ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻠﻔﺎ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺿﻤﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴن ﺒﻮﺩﻧﺪ.که
ﭽﻮﻥ علیّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮل ﺒﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ علیّ.ولیّ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺧﻠﺎﻓﺖ علیّ
ﺩﺭﮐﻮﻓﻪ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺁﺭﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﻬﺪ
ﺻﻔﻮﻳﻪ
ﺑﺒﻌﺪ،ﺗﺸﻴّﻊ
ﺣﺰﺑﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺗﺸﮑّﻠﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺬﻫﺒﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﻧﻘﺸﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﻔﻮﻳﻪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﺩﺭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﺳﺎس
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺸیّع
ﺮﺍ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷته
اﻡ ﭘس ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺧﻤﻴﻨﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻭﺭﺍﻩ علیّ،
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﻮﺩ. ولیّ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﺵ محمّد
ﻭ علیّ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳت ﻤﺤﻤﺪ
ﻭعلیّ
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.که
ﺴﺎﺑقه ﺰﻳﺎﺩی اﺯ
ﺃﻫل کتاب هست
.ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﭼﻬل
ﻨﻔﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺃﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩ.که ﻬﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﻭﻫﻨﺪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﻴﻦ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﺬﻫﺒی
هست ﻮنه هدف
ﻤﺤﻤﺪ،ﻭ یکدﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﻦ ﺟﺮﻡ ﮐﻪ
ﻏﻠﻮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻣثلا
علیّ ﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ علیّ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ علیّ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،که
ﺨﻮﺩ ﻳﻚ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ،
که ﻨﺎﻡ علیّ
ﻳﺎ ﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻘﺎمی
اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﻧﻪ علیّ
ﻭﻓات ﻴﺎﻓته
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ.ﻭﺍﺯ
ﻏﻠﺎﺕ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﺼﻴﺮﻳﻪ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﻪ ﻭ سوء  ﺭﻳﻪ ﻭ
ﻟﺒﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻌﻠﻮﻳﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﺍﻟﻠﻬﻰ ﻳﺎ
ﺃﻫﻞ حقّ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،که
ﺪﺭﻫﺮ ﺟﺎمعه
اﻯ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬی
اﺧﻠﺎﻕ ﺟﺎمعه
ﻤﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮ
ﭼﻪ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪ .

ﻓﻠﺴفه
ها ﻭ ﻗﺮﺁﻥ :
ﺁﺷﺘﻴﺎﻧﻰ
ﻓﺎﺿﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺯﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ؟ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻗﺮﺁنی
ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺁﺭﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺣﺘﻰ ﻣﺘﻀﺎﺩ،
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺁیه
اﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻥ ﺁﻳﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﻤﺎت ﻘﺮﺁﻥ
ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳت ﺪﺍﺩﻩ،
ولیّ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ثاﺑﺖ
ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ.
ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ
ﻣﻘﺮﺭ ﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻧﮕﻔﺖ.
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ،ﮐﻪ ﻗﻠﻢ
ﻭ ﮐﺎﻏﺬ
ﺧﻮﺍﺳﺖ،ﻭلی
اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ پیامبر
ﻫُﺬﻳﺎﻥ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁن ﻨﻴﺰ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺘﺮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻢ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺻﺤﺮﺍ
ﺑﻮﺩﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﻠّﺎﻝ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﭽﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺩﻳﻦ محمّد
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺗﻤﺎم
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﺣﺪﻳثهاﻯ
ﺍﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ،ﻳﺎﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ الهی
هفت گاﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﺑﻨﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻭ
ﻫﻤﺎن اﺳﺎﻣی
ﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﭘﻨﺞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد،ﺁﺩﻡ
کیوﻣﺮث ﻭ ﻧﻮﺡ
ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷت
ﻮﻣﺴﻴح هستند.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ.ولیّ
ﺍﻭ ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ بود .ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺘﺮﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ محمّد
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺳﻴﺎﺩﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﻠّﻢ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﺠﺮﻩ
ﻧﺎمه های
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣل
هستند.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩهاﻯ ﭼﻮن
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
را ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ محمّد
ﻭعلیّ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴنی
بمعرﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
به ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ را
ﺑﻌﻤﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺎمل ﺮﻭﺣﻰ
ﻣﺮﺑﻮطه ﺮﺍ
ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎمحمّد
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻗﻴﺎﻣت ﻮ ﺑﺮ
ﭘﺎ ﺷﺪﻥ ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﺟﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﻮﺭت
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻫﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻋﺘﺮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﺮﺍی ﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻗﻴﺎﻣت
ﺨﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻧﺰﻭﻝ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻳﻚ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
چونبدان
ﺭﺳﻴﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
حجّ ﻋُﻤﺮه ای
اﺳﺖ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺳﻢ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭﺧﻠﺎﻝ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ محمّد ﺩﻭ
ﻗﺮّه ﺒﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﭘس ﻳﻚ محمّد
ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.محمّد
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ،
ﺑﺮﺍی سالک ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ،ﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍن شوید.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺎﻧﻄﺒﺎﻕ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﻳﺎ ﻋﺘﺮﺕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺘﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪه ﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُسﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩ. ولیّ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺟﺎﻫﻞ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻄﺎﻣﻊ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭثرﻭﺕ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴنی
ﺷﺪ ،ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮن
اﺩﺍمه ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺎﻧﻘﺎه ﻫﺎﻯ صوفیّه
ﺑﻌﻀﻰ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ
ﻋﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ،ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ صوفیّه
ﺭﺍ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺴﺘﺎپس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯند.
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪﻧﺪ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﮔﻮنه ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻘﻴّﻪ، ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎمعه
اﺯ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

صوفیّه
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺷﺮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻌﺘﺰله
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺴفه
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ، ﻭﻋﺰﻟت
اﺯ ﺑﻘﻴﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.که
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻌﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻓﺘﻨﺪ. ولیّ
ﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻬﺮﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻈﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻨﮓ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺟﻨﮓ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﺷﺎﻋﺮﻩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ
ﺑﭙﺎﺳﺦ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮکی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮچه
ﻔﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮی
ﻠﺎﺯﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻋُﺮفهای ﺟﺎﺭﻯ
ﺟﺪﻳﺪ.ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﻣﺠﺴّﻢ
ﺗﺼﻮﺭﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﮑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣثلا
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﻧﻪ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ،ﭘسﺍﺯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎب ﻨﻮﻉ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﮐﻪ
مهدویان
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. که
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻋﺮﻓﺎنی
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ را
کشف
میکند.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺸتم
به عرش ﺭبّ
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺸﺘﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
درنوع
بشری،ﻫﻔت
هزﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
بنوع فوق بشری
تولد مییابند
، ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓّﻖ انسان
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ولایت مهدوی
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸت ﺴﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ عرشی
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺭﻭﺯ ربّ
ﺷﻤﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟل یعنی
ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ ﺭﻭﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ یا ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰ میباشد.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑن
اﺳﺖ.ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،که
ﻨﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ،
ﻣثلا ﻧُﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺮ ﻧﻮع
برتر ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
ﻨﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘل ﺒﺸﺮی که
هزﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘل ﻨﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺒﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺧﺮس ،ﻭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻳم که
ﻋﻘﻠﻬﺎی کوﭼﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
بوده و ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﮑﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻋُﻤﺮﻫﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ،ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺘﻌﻘﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭘس
ﻣﺎ أکنون
ﻗﺪﺭمقام
نوعی والهی
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯی هاﻯ
ﺗﮑﺎﻣلات ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،سوء  ﺧﺖ ﻟﺬﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰﺩﺭ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺭﺳﺦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ به
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﺴﻠﺴﻞ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ،ﺑﺎﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺭﻭﺯﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ،ﺍﺯﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ
ﺟﺤﻴﻢ قُریش،
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺗﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﮐثر ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﺟﻬﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ولیّ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ از ( ﺑﻰ
ﺩﻳنان) می
ﺑﺎﺷﻨﺪ ولیّ(
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ)
ﻗﺸﺮﻯ،ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺯﺭﺣﻤی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﭘﺎ ﺷﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺪﻭﻧﺪ، ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭﺣﺴﺮﺕ
ﻭ
ﺍﻓﺴﻮسﺑﺨﻮﺭﻧﺪ،ﺍﮔﺮﺑﻴﺎﺩﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪﭼﻪﺑﻮﺩﻧﺪﻭﭼﻪﺷﺪﻧﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻫّﺎﺑﻰ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮﻣﺠﺴّﻢ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧت ﺒﭽﺸﻢ
ﺩﻝ.ﺷﻨﺎﺧت
ﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ یک
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
اﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻨﺎﺧت
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗب غیبی
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻧﻮﺭﻯ،ﺗﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ که
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺠﺴّﻢ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻴﺎت
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺗﺃثیرﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﮐﻮﭼﻚ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻪ
بوده ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺟزءﮐﻮﭼﻚ ﺃﺗﻢ
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻭﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
درتوالی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ،ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃثیرﻯ،ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ
ﺃثیرﻯ،ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،
ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎن ﺃﺭﺑﺎب
اﻧﻮﺍع
هستند، که
ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻴﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺎﺩه ﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
که ﺁﻧﺮﺍﺍﺯ
ﻣﺎﺩه ﺸِبه عدﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.که
ﺤﺘﻤﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت
ﺠﻬﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﻭ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭ ﻣﺎ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻋﻤّاء،ﻭ
ﺑﻬﺎﻫﻮﺕﻧﺮﺳﻴﺪهاﻳﻢ.ﮐﻪﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻮﺩﺭﻋﻤّاءﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻧﻴﺰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺃﺯل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺭﺍﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎ سوء  ﺍﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ
ﻋﺪﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺪﻣﻰ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎ
ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺴﻮﮊﻩ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺷﺎﺭﻩ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻮ ﺑﺎ ﺿﻤﻴﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐ،ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﺎﺩﺭﻫﺎﻯ ﺍولیّ
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻀﺎﻫﺎ، ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻠﻪ،
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
میدهند.
فضاﻫﺎﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﻓﻀﺎﻫﺎﻯ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻀﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، که
ﺪﺍﺭﺍی
ﻤﺎﻫﻴّﺖ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣثاﻝ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺍﻟﻠﻪ،
ﮔﻮﻧﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺃﺗﻢ ناسوتی   ﺗﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨی
ﻴﻮ ﺷﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻄﻖ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﻤﺎم
اﺳﺘﻨﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻭمحمّد،ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻫﻤﮕﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﻠﻴﻢ
ﺍلله ﺒﻮﺩﻩ،

ﻭ
ﻣﺘﮑﻠّﻢ
ﺑﺎﻟﻮﺣﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺣﮑّﺎﻡ
ﻣﻤﻠﮑﺘﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴّﺖ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﺑﺎﻃﻞ،ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍن ﺮﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﺷﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮس اﺯﻣﺸﺮکان
ﻗﺸﺮﻯ ﻟﺰﻭﻡ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪوسمبولیکﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺍﺯ
ﻇﻮﺍﻫﺮ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻨﺼﻮﺹ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣثلا
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،
اگر ﻧﺼﻮﺹ
ﻭﻣﺘﻮﻥ ﮐﺘﺒﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷته ها
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺎﻯ
بحث اﺳﺖ
ﺻﺪﺍﻗت
ﻤﻨﻘﻮﻟﺎت ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ،
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه اﻳﻦ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻗﺮﺁنی
ﻮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. که
ﻤﺪﺭﻙ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎمی ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺳﺎﺑق
اﺳﻠﺎﻣﻰ، ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ،ﻭ
ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺘﺰﻟﻪ،ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺣﺪّ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳت ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻘﺼﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﭘس
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻥ
ﻗﺪﻳﻤﻪ،
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.ﻭچه
ﺘﻌﺼّب ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻳﺎﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺭﺑﻂ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎت
اﺭﺍﺋﻪ ﺷﺪﻩ
ﻓﻠﺴفه ها ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮﻧﻴز
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ،ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﻇﻮﺍﻫﺮ ﻣﺘﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺼﻮﺹ
ﭼﻴﺰﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﻣﺘﻮﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻥ ﻳﺎ ﻣﺘﻦ
ﻭ ﺑﺎﻃﻦ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻣﺘﻮﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺣﺮﻓﻰ ﻧﻤﻰ
ﺯﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺼﻮﺹ ﭼﻴﺰﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻇﻮﺍﻫﺮ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻇﻮﺍﻫﺮ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺟﺰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﺼﻮﺹ
ﻭﻣﺘﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ آنها
ﺧﺎﺹ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮکی
بوده ﻭﻣﻨﺎﺳب
ﺰﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ. ﭘس آنها
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ برای
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴتند،ﮐﻪ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴن
ﺴﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.بلکه
ﻣﺘﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥﻭﺍﺣﺎﺩﻳثﻫﻤﻪﺃﻧﺒﻴﺎﺗﻤﺎﻣﺎﻣﻘﺼﻮﺩﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ، که ما
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁن کنیم ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩه
اﻧﺪ ﺑﻌﺪ
ﻗﺮﺁن ﺮﺍ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻭﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﻌﻘﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺍلاّ
ﻋﻘل اﻓﺮﺍﺩ
ﺣﺘی ﻤﺪّﻋﻰ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﺟﺰ
ﻧﻈﺮﺷﺨص
ﻮﺁﻟﻮﺩه
ﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺰکیه
ﺸﻮﺩ.ﻋﻘﺪه ﻫﺎ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﻨﺎفع ﻤﺎﺩی
همیشه
اﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺘﻬﺪین
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺳوء

ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭ
ﻓﺘﻮﺍ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪه اﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﺷﻨﻴﺪه اﻧﺪ.ﭘس
اﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﻘﻂ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺑﻬﻴﭻ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺗﺠﻤّﻌﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺎﻧﻴﻔﺴﺖ
ﻣﺸﺨّﺺ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺷﺮﻳﻌﺖ،
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺼﻒ ﻭ
ﻣﺘﺨﺼﺺ،ﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻓﺘﻮﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﮐﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،ﺍﻣﮑﺎن
اﻧﻄﺒﺎﻕ ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ، ﺁیه ای
را ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐِﺶ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮ ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩ،ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺩ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭ ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ. ﻭ
ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺿﻤﻨﺎ
ﺷﺮﻉ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﺁﻥ،ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺑﺤق
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰﺍﮔﺮﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬی اُﻣّﻰ
ﺷﺪﻩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍی ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺗﺸﺮیع
ﺸﺮﻳﻌﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭنه
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ
ﺷﺮﻉ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﻗﺮﺁﻥ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰه ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻳﻚ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣؤثّر ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺪﻭن ﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪهﻫﺎﻯﺭﻭﺍنﺴﺎﻟﮑﻰﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺃﻣﺮﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐس
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ ﺷﺮﻉ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺭﺃﻯ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻋُﺮفها ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﻘﺮﺁﻥ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺒﻄﻮﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻗﺮﺁﻥ،ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺮﻋﺎﻳﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻢ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻃﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،که
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻫﻔت ﺒﻄﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌنی
(ﻤﻌﺎﻧی ﺪﺭﻭﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ) ﻭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﻄﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺮّه ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ،ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩث ﺭﺍ
ﮐﺎﻓﻰ،ﻭ
ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻮﻯ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻨﻴﺴﺖ،ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.که ﺪﺭ
ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ،ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﻣکّه ﻮ
ﻣﺪﻳﻨﻪ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ،ﻭﻳﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻧﻔﻊ ﻭ
ﺿﺮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺮﮐس ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ،که
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﻭﺑﺎ
چه کساﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﻌﺎﺷﺮﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،ﺑﻌﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻋﻘﻞ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮﺭﻭﺯ ﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ
ﺍﺳﺖ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺩﻋﻮﺍﺕ ﺍﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻧﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ.ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻫﺮ ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﺸﻮﺩ،ﺑﺒﻄﻠﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻘﺎم
عقلی ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺤث
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
،ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ، ﻫﺮ
ﻣﻄﺎلعه اﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺪﺭﻳس
ﻔﻨﻮﻧﻰ ﭼﻮن
ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﻭﻫﻨﺮ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻄﺒﻴق ﺒﺎ
ﻗﺮﺁن
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳّﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻄﻠﺐ
ﺍﺯ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻣﺎ ﻭﺭاء
ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ولیّ
ﺍﺯ عرفان
ﭽﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﭼﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻪ ﻧﮕﻔته
اﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮔﻔﺖ.ولیّ ﭼﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﺳﺮ ﻭ ﺗﻪ،ﺍﺯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺵ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘس گفتنی ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی
اﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ،ﺯﻳﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺩﻳﻦ
ﻧﮕﻔﺘﻨﺪ.ﺧﻮﺩ
ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺒﺎﺣث ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺃﺳﻔﺎﺭ
ﺃﺭﺑﻌﻪ ﺍﻭ
ﮔﻮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺎﺭﻑ،
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮔﻔته
ﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴم ﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓت اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ولیّ
ﻧﮕﻔﺘﻪ.ﭼﻮن
ﺪﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺑﻮﺩﻩ.ولیّ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺧﻴﻠﻰ
ﻫﺎ ﺑﺎ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ،ﺑﺪﻭن
کسب ﺪﺳﺘﻮﺭی
اﺯ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍی
ﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
ﻠﺪﻧّﻰ ﺩﺭﺣﺪّ
ﺑﺎﻟﺎﻯ،ﭘس اﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺎﺭﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺩﺍﺷتن
ﺘﺠﻠّﻴﺎت اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢﻭﻋﺮشﺮﺣﻤﺎﻥ.

ﺍﻭﻟﻴﺎی
الهی ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺐ ﻋﺮﻓﻪ
خود ﻭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﺕ ﺩﺭ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭحَجّ
أﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس اﺯ
ﺗﻌﻠﻴم ﺪﺍﺩﻥ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،
ﻣﻘﺼﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﺭﻑ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺳﻠﻮکی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣثلا
ﺍﮔﺮ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ،
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺠﺰه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ محمّد،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎن غاﻳﺐ،
ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻌﺠﺰﺍت
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻏﻴﺒﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ،
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭهر
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ،ﺣﺘﻰ
ﺃثرﻯ ﺍﺯﮔﻔته
ها ﺑﺪﻭن
ﻤﻌﺎﺭف
ﻮﻋﺮﻓﺎن
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯﻳﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺻﻮﻓﻰ
ﻧﺎﺻﺎﻓﻰ،
ﮐﺎﺭ ﺣﺮﻑ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎن ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺳُﻨّﺖ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
. ویا ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸت ﭙس اﺯ
ﻣﺮگ اﺯ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ که
ﭽﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﺨﺺ
ﻭﺗﻤثیلی
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ولیّ ﻣﻌﺎﺩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﭽﻨﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻣﻌﺎﺩ
ﻭ ﻋﻮﺩﺕ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ولیّ ﺑﺎﺯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺪﺍﺭﻧﺪ
که اﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻋﻮﺩﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
دﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﺪﺭﺍﻧﻮﺍع ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.که ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ،ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺳﻴﺮت ﻮﺻﻮﺭت
نوعی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺎﺋﻢ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭﺷﮑﻞ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻣﺎﻩ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺁﻧﻬﻢ
ﻭﻗﺘﻰ که
ﺴﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋم
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭ ﻣﻌﺎﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺎﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ، ﺩﺭ
ﺻﻮﺭت هاﻯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺮﺳﻴﺪ.ولیّ
محمّد ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪی
ﻮﺷﺎﻫﺪ محمّد،ﭘسﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﻌﺎﺩ،
ﻭﺭﺟﻌت ﺪﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺋم ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻟﺬﺍ ﻧﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩی ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍلاّ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
ﺒﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﻮﺍﻉ،ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻧﻴمه
اﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ،ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﺑﺎ ﻣﻬﺪی
ﻮﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
(ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ علیّ)
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ محمّدﻯ
ﻭ ﻗﺒﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ

ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎی
ﺒﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺟﺪّیﺘﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎنه
ﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺰکیه
ﻮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﻨﺒﻮﺩ،ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺰکیه
هستند. که
ﺘﺎﺯﻩ ﻣﻌﺎﻳب
ﺠﺪﻳﺪی اﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ولیّ
ﺁثاﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌﺎﺩ
ﺯﻳﺎﺩ ﮔﻔته اﻧﺪ،ولیّ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺟﺰ
ﺗﻤثیلاﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﮕﻔته
اﻧﺪ. ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
اﺎﺧﺒﺎﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻤثیلی
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺎﻡ ﺫﺧﻴﺮه
ﺁﺧﺮﺕ،ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎﭼﻘﺪﺭﺧﺪﻣﺎت
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ،ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺤﺸﺮ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴّﺖ ﺩﺭﻗﺒر
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻞ
ﺻﺮﺍﻁ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺯﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮔﻮﺩﺍلی
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻗﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭ ﺳﺮ
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﺑﻬﺸﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻭﻟﻔﻈﻰ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﻨّﺖ
ﻭﺟﻨﺎﻥ،
ﻟﻔﻈﻰ ﻫﻨﺪﻯ ﻭ
ﮐﺴب عقل الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺁﻧﺎن
ﻮﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ.ﻭﺑﻬﺸت
ﺴﻮﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ،ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ

ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺎ ﺑﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻤﺮ ﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻟﻪ.ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﺧﺮﺕ،ﺑﻴﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻴﭻ ﮐس
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻭﺿﻊ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ،ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻡ اُمّی   ، ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﭼﻮﻥ اُمّی    ﺷﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
محمّد اُمّی   ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺗﺠﺎﺭﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻢ ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻦ
ﻣﺴﻠﻢ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻳﻨﺎﻥ
ملاء ﻠﺄ ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ،ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ،
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺑﻠﻴس
.ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻫﻴﭻ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه
اﻯ،ﺍﺯ ﮐﺘﺐ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﺨﺼﻮص
ﺸﻴﻌﻴﺎن
ﻤﺴﻠﻤﺎﻥ، که
ﺒﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﻠﺎم اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻓﻠﺴفه ﺒﺎﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﻴﭻ
ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﮐﻪ
ﻣﺪّﻋﻰ ﻋﻘﻞ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﺴﺘﺪﻝ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔته اﻧﺪ،ﺳﻠﻮکی
ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎن که ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻭنه ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻤﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﻴﻌﻪ،ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺧﻠﻔﺎ،ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣﮑﺎﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ.ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺴﺘﻘل ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻢ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ،
ﺟﺰ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﻤﮕﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺷﺎﻣﻞ
ﻋﺸﻖ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭحی ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. که
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪه
ﺸﻮﻧﺪ.ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴخ ﻮ
ﻣﺴﺦحقیرﺗﺮﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﺯ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﭘﺪﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ،
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ،
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﮐﻪ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺑﻮﺩ،
ﻭﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺒﻠّﻎ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ ﺷﺪ،
ﺩﺭﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺧﻴﻠﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ محمّد،
ﭼﻮﻥﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩه
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎنی
ﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ.ﻳﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺎ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮﻯ
ﺯﻣﺎﻥ محمّد
ﻧﻴﺰ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﺭﺳﻄﻮ ﺩﺭ
ﺭﮐﺎﺏ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﺼﺮ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﺷﺮﻕ ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺠﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﺑﻐﺎﺭﺕ
ﺑﺮﺩ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺖ سوء  ﺯﺍﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻧﺴﮑﻠﻮﭘﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺃﻧﺪک
ﻤﻄﻠﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻳﻚ ذِﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺃﺭﺟﻤﻨﺪﻯ
ﻋﺎﺭﻓﺎن ﺷﺮﻕ
ﭼﻪ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺼﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩ،ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ محمّد
ﻧﻴﺰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ قُریش
ﻭﻋﺮﺏ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺃﺑﻮ
ﺟﻬﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩ.
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﮐﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺁثاﺭ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ
ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺎﻫﻰ
ﮔﻴﺮ ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﻤﺴﻴﺢ، ﻭﻳﺎ
ﻓﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻُﻔﻪ ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ می
ﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء،
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﺼﻮﻓﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻮﺵ ﻓﺮﺍ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻓﻘﻴﺮ ﻭﺟﺎﻫﻠﻰ
ﺑﺘﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩه
اﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ محمّد
ﺧﻴﺎﻝ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ محمّد،ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﻋﻠﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﻏﺎﺭﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺰﻭﺭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺮﺯﻣﺒﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻭﻗﺮﻥ
ﺑﻮﺩ،ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﻌثت محمّد،ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﻫﺮ
ﺩﮔﺮ ﺃﻧﺪپس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﺯﻧﺪﻳﻖ
ﻭﻣﺰﺩﮐﻰ. ﮐﻪ قُریش
ﺍﺯ ﺍﻳﻦهجرت کنندگان
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﻤﻦ،ﻭﺳﭙس ﺑﻤکّه
ﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺍحه
اﻯ ﺩﺭﺻﺤﺮﺍ
ﺑﺎﭼﺸﻤﻪ ﺁﺑﻬﺎﻯﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ، که
کعبه ﺪﺭ
گوﺩﺍﻟﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣثال ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺤﮑﻢ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺷﺮﻕ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ،ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺃﺑﻮ
ﺟﻬﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻨﻈﺮ
ﻋﺮﻓﺎ ﻋﻠﻢ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺰکیه
ﻧﻔس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﺑﺸﺮﻳّت
ﺮﺍ ﺑﻐﺮﻭﺭﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐثرﺕ ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮﮐس
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ،
ﻭﺑﺎﻋث ﺟﻮﺵ
ﻭﺧﺮﻭﺵ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﺭ،ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﺂﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻳﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺑﺮخی ﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺟﻨبه هاﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻓﻮﺍﺋﺪ ﺑﺸﺮی
ﺁﻥ ﺑﺮﺣﺴب عقل
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی ﻴﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳند.
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭقُرّه     ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ،که
ﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﻟﻔﻆ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭنه
گتاﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪ محمّدﻯ
ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﭘﻨﺞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴح کسب
کرﺩﻧﺪ ﻭﺑﻘیه
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻗﺮﺁﻥ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺣث
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻳﺎ
ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ.
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ،ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷته
ﻮﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ،ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺃﻧﺒﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﻟﺰﻭﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ، ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻌثت
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﺑﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻌﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺑﺎﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﺯ ثوﺍﺑﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮﻯ،ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ،ﻭﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،
ﺑﻌﻨﻮﺍن
ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ رﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎت
ﭽﻮن
ﺸﻬﻮﺗﺮﺍنی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺳﻨﮓ
ﺩﻟﻰ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﻬﺘﺮ،ﭘس
ﺍﺯﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻣﻮﻓﻖﺑﺸﻬﻮﺩﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ،ﺑﻌﻠﺖ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻟﺎﺟﺮم کسب ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺿﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻄﻠق اﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ .
ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه
اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ، ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ،ﺑﻨﺠﺎت
ﺨﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﻋﺼﺮﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ علیّ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ،
ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﮐﺸﻴﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .
ﭘس ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻋﻠّﺖ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﭘس
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
که ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺮﻙ ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ،ﺯﻳﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺏ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻮﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﺘﮑﻠّﻤﻴﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﻬﺮﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﻨﺎﻡ
ﻳﺎ ﺑﺸﮑﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ،ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻫﺪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ،
ﻭ ﺑﺎ سوء
ﺍﺑﻖ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﻮﺭﺩﻝ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻫﻢ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺭﺳت
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺷﺮﻋﻰ،ﻳﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻇﺮﻑ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.چه ﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﮔﺮ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺴﻨّﺖ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻨّﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺎﺩﺍﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻨّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﻕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻃﻤﻊ خُمس
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺎﺩت ﺒﻤﻔﺖ
ﺧﻮﺭﻯ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺎ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﻣﺮﺩم کرﺩﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺴﺮ
ﻭﮐﻮﻝ
ﻳﺒﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺯﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻘﺎﺏ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻓﻬﻢ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺑﺄﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭﺷﻴﻤﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪﻳث ﻭقراءت
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ،ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ،ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ،
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍی
ﺨﻮﺩﻣﻨﺤﺼﺮ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ عَدَم
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺩﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﻫﻢ،ﺩﻟﻴل
ﺒﻬﺘﺮﻳﻦ عَدَم
ﻋﻠﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻟم
ﻮﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎنه
هستند، ﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
واقعی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻴّﺪ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﻴّﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻧﻪ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ،ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭ ﻣﻴﺮﺍث
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ سیات
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣؤثّر ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻘﺶ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﭘﺪﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺳﺎﺯﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﭘﺪﺭﻯ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﮑﺮ
ﺯﺍﺋﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﺯ عَدَم
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻯ
ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪه
اﻧﺪ.ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬی
ﻮﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍجعه کند ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻓﻬﻢ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.ﻭ
ﺣﻠّﺎﺝ
ﻭﺍﺭ،ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺣﻠّﺎﺟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍی
ﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﮐﻠﻴﻢ
ﺍلله
هستند.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺯﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺣﺘﻰ
ﺯﺭﺩﺷت
ﻮﻣﺴﻴﺢ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻫﺮﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ که ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ،ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ محمّد ﻭ علیّ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ اُمّی    ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺒﻨﺪﺩ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭبالقوّه
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺻﺎﺩﻗﺎنه
ﻮﻣﺼﺮﺍﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺮ ﺑﺸﮑﺎﻓﺪ ﻭ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺰﻧﺪ
ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﺟﺪّﻯ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ،ﻭ ﺳﺨﺖ
ﻋﺎﺷﻖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﻘﻞ لَوّامه
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ،ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ محمّدﻯ،ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺍﻳن
ﺪﺭﺟﺎت عقلی
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﭘس
اﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭﺗﻘﺮّﺑﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ، ﭘس
ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣله
اﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻴﻚ
ﺗﺮﻗﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺵ،(ﺣﺘّﻰ
ﺍﻋﻠﻢ ﺍﻭ)ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻏﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘثنا
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﻭ
ﺩﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮﻯ،ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻴﺐ
ﻭﺩﻟﻴﻞ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﻭﺗﺮس ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻮﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪه
اﻧﺪ.ﭘس ﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّهﻫﺎﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ، ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ،ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮی
ﺪﻳﮕﺮی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ . ﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ،ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺼﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻳﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺑﻮﺩه
ﻮﺩﺭ ﻏﻔﻠت ﻮ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺷﮑﻤﻰ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻮﺩ،ﺟﺰ
ﺣﺴﺮﺕ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﺭﺍ
ﺭﺍ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﺠﺴّﻢ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﻣﻘﺎﻡ ﺣَﺴَﻨی
ﻴﺎ اﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎن ﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﺠﺴّﻤﻰ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺩﻭ
ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ،که ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋم ﺮبّ
اﻟﻨﻮع ﭙﺎﻳﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮی هستند،
ﺁﻧﮕﺎه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ ﺑﺮﻋﺮش
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ،ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﻭ ﺳﮓ ﻭ ﮔﺮﺑﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل ﺪﻳﮕﺮ.
ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،که
ﺨﺪﺍ ﻣثل
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﺟﻨﺎﻳﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺸﺒّﻬﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺠﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﻭﻣﺸﺒّﻪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺘﻨﺎﻗض اﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ،
ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭ ﺍﻣﺮ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻄﻠﺐ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺤث ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه
اﻡ.ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﺗﺎ
ﺑﺮﺳﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎسوء  ﺕ ﻭناسوتی
ﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻟﺎﻫﻮت الله
ﺗﺎ ﻫﺎﻫﻮت عمّاء
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎنه
ﻤﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه
اﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﮑﻞ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ،ﻳﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺸﮑّﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ(ﺷﺒﻪ عَدَم)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ،
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺎﻫﻮﺕ، ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ(عَدَم
ﻣﺎ سوء  ﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻭﻣﺸﺒّﻬﻪ ﻳﻚ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ
ﺷﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭالهی ﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻓﻬﻢ ﻏﻠﻂ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ،ﻭ
ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍﻩ
ﺯﻧﺪﮔی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻭﺑﺨﺼﻮص
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦﻭﻣﺴﺦﻭﻓﺴﺦﻭﺭﺳﺦﻭﻭﺳﺦ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤت عملی
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ،ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭﻣﮑﺮﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ،
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻴﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺫ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻬﺰﺍﺭ
ﺻﻔﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺻﻒ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺗﺎﺯه ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻭﺻﺎف ﻤﻨﻔﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﮑﺎﻳﻚ، ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﺒﺮﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ،ﻭﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻭﺍﺣﻮﺍﻝﻭﻋﺎﺩﺍﺕﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺸﺒّﻬﻪ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺗﻤثیلی
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺷﺒﻴﻪ
ﻭﺃﻧﮕﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻋﺮﺵ.ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺗﻤثیلی ﻭﻣثاﻟﻰ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺩﺭﺑﺪﺭﻙ
ﭼﻴﺰﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ناسوتی
،ﮐﻪ ﻧﺎس ﻭ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻧﺴﻴﺎﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﺯﮔﺬﺷته ها
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎسوﺕ
ﺩﺭﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.که ﺤﺘﻰ
ﻧﻮﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﻔﺮه ﺴﻴﺎه
ﺮﺍ ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻧﺠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ،ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎن
هستند.ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺖ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻭﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺯﺣﻮﺍس ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ.ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎﻯ ناسوتی
ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﺫﺭﺍﺕ
ﺭﻳﺰ ﺃثیرﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ
ﻋﻨﺼﺮ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ناسوتی
ﺕ
ﻣﺎ،ﮐﻪ ﻳﮑﺼﺪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻋﻨﺼﺮ
ﻣﺘﻔﺎﻭت
ﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻳﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺸﮑّﻠﻪ ﻣﺘﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮊﻥ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻝ ﻭ ﻋﻀﻮﻭﺗﻦﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻣﺎ، ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّت
ﻠﺎﺯﻡ ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)که هماﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﭘﺎﮐﻰ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّت ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ

ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭﺻﻴﺮﻭﺕ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻳﺪﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺣله ها
برﺳﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺮﺣله اﻯ
ﻭ(ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ)ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ،ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ، ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭتقرّب
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ.ولیّ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺎﻡ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ أثیر ﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ أجزاءﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ
ﺃﮐﺒﺮ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺃﻫﻮ،ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺷِﺒﻪ عَدَم
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭘس
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﻫﻢ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻋﺪﻣﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭﻫﺎﻫﻮت
عمّاء ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ،ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ (ﻭﺣﺪﺕ ﺫﺍﺕ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭ ﻋﺪم
اﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ عَدَم
ﺷﻮﻧﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺒﻪ عَدَم ﺑﻌﺎﻟﻢ
عَدَم ﻣﺎ سوء  ﺍﻩ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.که
ﺤﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﺮﺽ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻫﻮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻋﺪﻣﻰ
ﺷﺪ ﻭ
ﺭﻓﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻧﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﭘس
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻤﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎ،ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﺳﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻮﺭﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻰ
ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﻋﺮﺵ)ﺳﭙس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺴﻞ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ(ﺻﻮﺭﺕ)ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻓﻬﻢ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ،ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ولیّ ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺍتب ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻭﺗﻤثیلی
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺟﺴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺷﺒﻴﻪ
ﻳﻚ ﺟﺴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،که ﻤﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺷﻨﺎﺧته
اﻴﻢ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻭﺻﻮﺭت ﻮ
ﻋﺮﺵ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺴﻢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﻫﻮﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﮑﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﺮﺵ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻧﻮﺭ،ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻏﻴﺒﻰ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، که
هرﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﺑﺪﺍن
ﺠﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﺭﺍ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ،ولیّ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺸﮑلی ﺪﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﻣﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗب
ﻨﺎﺩﻳﺪه
ﺪﺭﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ.
که علم ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻮن
اﻣﻮﺍﺝ
ﻭﺭﺍﺩﻳﻮﺃﮐﺘﻴﻮ،ﻭ
ﻧﻮﺭﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴص
ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﺮﺩ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺸﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺮ
ﺩﻭ،ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺷﺒﻪ ﺟﺴﻢ، ﻭ
ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻢ
ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻫﻢ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﺎﻫّﻴّﺘﻰ ناسوتی
ﺗﻰ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﭘس ﺟﻤﻊ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻋﻘﻴﺪه ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺟﺴّﻢ ﺿﺪّﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،که
ﺠﻤﻊ ﺁﻧﻬﺎﻣﺤﺎل
ﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠکه
ﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﺮﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﺪﺗﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺴن
که ﺟﻤﻊ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻴم ﺸﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻬﻢ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﺗﺸﺒﻴﻪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ،ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ،ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ، ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﮕﺎه
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻪ
ﺩﺭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ،ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﮐﺎﻣل
تﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﭼﻮﻥ
محمّد ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻳﺪﻡ،ﺳﭙس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺩﺭﺳت است ﻮ
ﺟﻤﻊ ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭسپس
ﺑﻌﺮش که
ﻤﻴﺮﺳﺪ،ﻣﻴﺪﺍﻧﺴت
که ﺮﺏّ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﭘﺮﺳﺘش ﺮﺏّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﺎ
ﻗﺪﻭس ﻳﺎ
ﺳﺒّﻮﺡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﭘس
ﺧﺪﺍﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻤﺸﻬﻮﺩ ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﺑﺎﺯﺧﺪﺍی الله
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﺭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍلله ﺃﮐﺒﺮ.که
الله اﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻰ، ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ربّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻮﺭﺵ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺭﺍ
ﻣﺪﺍم ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺨلق ﺒﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.که اﮔﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ که
ﻤﻦ ﺧﺪﺍﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﺪﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﺪﻳﺪﻩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻭﺧﻴﻠﻴﻬﺎ
ﺗﺎﻋﺮش ﺮﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳم
ﺮبّ ﺃعلیّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻣﻬﺪی
ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺤﻤﺪ،ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻭ،
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺁﻥ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺗﻨﺰﻳﻪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍ ﺑَﺮﻯّ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﺍﺯ
ﺍﻭﺻﺎﻑ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮی
اﺳﺖ. ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺧﺪﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻫﺰﺍﺭ
ﺻﻔﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ محمّد
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ،که
ﻤﺪﺍﻡ ﺩﺭﻫﺮﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﺎم عقلی
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺍ،ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺠﺴﻢ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻔﺖ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣثلا ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ،ﺑﺎﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،ثاﺑﺖ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﺃﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ
ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ
ﺣﺮﺍﺭت ﺴﻨﺞ،
که هرﻟﺤظه
ﺮﻭﺡ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻴﺮﺩ،
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ ﺑﺎقی
ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﻮﺭﺍ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﻧﮕﺎه
ﺒﻤﻌﺪﻝ ﻧﻤﺮﺍت
ﺪﺭﺳﻰ. ﻟﺬﺍ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﻤﺴﺦ
ﻭﻧﺴﺦ ﻳک
ﺤﻴﻮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ،
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ، ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴته
که ﺮﻭﺣﻰ
ﺑﮑﻤﺎل الهی
ﺨﻮﺩﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﭼﻮن
ﺪﺍﻧﺴت ﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.که
ﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺡ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭمحمّد
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺸﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﻭﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻗﺸﺮﻳﮕﺮﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺖ ﺣﺸﺮ
ﻭﻧﺸﺮ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﻭح
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭﻳﻚ
ﻧﻄﻔﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، که ﻤﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻦ ﮔﻠّﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻭ ﻧﺸﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎن ﺴﻠﻮکی
است .

ﺩﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮ .
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻳﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺴﺒﮑﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ.ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻗﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎن
ﺘﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺮﺍﺩﻫﺎ
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ولیّ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮپس،ﺑﺎﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺴﻴﺎﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺍﻳﻦ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭﻣﻬﺪی
ﻤﻮﻋﻮﺩﺧﻮﺩش
که ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸته گرﺩﺩ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﺴﺦ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﻭ ﺑﺨﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍلاّ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭ

ﺣﺘﻰ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ ﺟﻤﺎﺩ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ، ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ

ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺎﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑد
ﺪﻳﻨﺎﻥﻣﺸﺮﻙ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫب
ﻮﺩﺭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﺭﺳﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﭘس
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻤثل
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻳﺎ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺟﺮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺟُﺮﻡ
ﺷﺪ، ﻭ ﺣﺘﻤﺎ
ﻭﺑﻬﺮﻗﻴﻤﺘﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻓﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐَﭙَﺮﻯ ﻭ ﮐﺎﻭﺭ
Cover
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻳش ﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس گناﻫﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ،ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺳﺘﻢ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﻭ ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﻫﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭﻋﻘﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎس
ﻭﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﮑﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻣﺪﺭﻙ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺖ.ﺑﻘﻴﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍت
گیاهی ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ . ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ

ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ،ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ،ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻘﻴﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ . ﺍﻣﺎ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺑِﻪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎن ﺠﺎﻫﻞ
ﻭﻏﺎﻓل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎن کساﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﺗﻠﺒیس ﻭ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ، ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺳﺘﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨم های
ﺒﺪﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ گفته
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،
ﻭﻳﺎﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﻗﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺨﻮﺩ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻦ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺍﺑﻠﻴس
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ . ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺷﺮﻉ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﻉ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻨﺒﻊ
ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪ،ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ.ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ به
ﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻋﻠم
ﻮﺩﺍنش ﺁﻧﻬﺎﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠکه
علم ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺑﺎﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻞ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ،ﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ.ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘثنا ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻭ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺮﻉ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ها
ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺮﻉ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺟﺴﺘﻦ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺶ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺤثها
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﻧﻤﻮﺩه
تﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪه ﻫﺎ ﻭ
ﻣُثل ﻳﺎ
ﻣثاﻟﻬﺎ،ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی
کنوﻧﻰ،ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻫﻤﺎن
ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
محمّد ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺮﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻮﺗﺠﻠّﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻯ، ﺑﺎﺯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮔﻮﺷﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﻭﺍﻣثاﻟﺶ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ .
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭘس ﺷﺮﻉ ﻭﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺭﻯ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﻄﺮت ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺭﺍ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮐﻪ(ﻟﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦ) ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﺰ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ .

ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﺮﺩن
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﺤﻴﻄﻰ،ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺃﺑﺪﻳﺖ،ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﻴﺮﻯ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﻴﺮﻯ،ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﻟﺎﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ،ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍدهﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﮐﻦ ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﺃثرﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳب
هرﺷﺨﺺ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻟﻘﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﻣن ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ را
داشتم ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ پس علیّ
ﺠﺎﻧﺸﻴن من
است . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ خودش ﺭﺍ
توصیه کرده .ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻨﮕﺎﻡ معرّفی    علیّ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺑﻬﺮﮐس ﺗﻌﻬﺪ
ﻭﺑﺪﻫﻰ ﺩﺍﺭﻡ علیّ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻫﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﻬﺪ
ﺍﻭ،ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ،ﻭﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﺪ علیّ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻬﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﭘس

ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻋلیّ
ﻴﻬﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻬﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻠﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،
ﮐﺎﻣﻞ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﮐﻪ محمّد
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻣﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ علیّ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺑﺪﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺧﻠﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﺭﺍﺑطه اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻣﻮﻟﻰ ﻳﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩه اﻡ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس علیّ
ﻣﻮﻟﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﭼﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻭﮐﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺖ بعلیّ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎی
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.که
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻭﻇﻴفه اﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﺶ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ پنجم
ﺭﺍ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،ﻭحتی درﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
گرﺩﻧﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ،ﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭند ولی ﻧﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺻﺪﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺪّﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺪﻭﺩ ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺳﻠﻮﮐﺶ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ،ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﻔﺘﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ،ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺮ ﮔﺮﺩﺩ.

ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩَﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش،ﻭﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻤﮑّﻪ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩِﮔﺮ ﺃﻧﺪپس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺰﺩﮐﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻣﻰ
ﮐﺸﺘﻨﺪ. ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﺣﻨﻴﻒ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺟﺪّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺭﮔﺶ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ،
ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ ﮐﻪ
ﻣؤﺳس ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﮑﻪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﮐﻮﺭﻭﺵ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ قُریش
ﺗﻌﺮﻳﺐ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺭﻯ،ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ قُریش
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
خوﺩ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩه اﻡ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻭﺍﻟﻪ
ﺷﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻢ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻭلیّﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
سوﮊﻩ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ولیّ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ.
وخداوند نیر
ولیّ میباشد
ﺯﻳﺮﺍ سالک ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ سوﮊه
های اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴله
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ
ﻭﻧﺴﺦ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮگ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻋﺎﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﻓﺮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻗﺸﺮﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ،ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳتی
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻰ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻰ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ای که
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ.ﭘس
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ولیّ
ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﻇﺎﻫﺮا
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭی
ﻮﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩن
اﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ولیّ
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻘﻞ ﻭ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑسالک ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
معرّفی
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ،ﻭﺗﺤﻤﻞ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ،ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮص ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﺘﻤﻰ ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻓﺖ
ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﻣﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﺗﻮﺳّﻠﻰ،
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻣﻄﻴﻊ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ . ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ محمّد،ﮐﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪه
ﺒﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﻭ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻋﺒﺎدی
ﺪﺭﺳت اﻭ.ﻭﻧﻪ
ﺑﮑس ﺪﻳﮕﺮی که
ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘی
اﮔﺮ ﺁﻧﺎن
اﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎی
راستین اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺳﭙس
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔت
اﺟﺎﺯﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ علیّ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ محمّد.ولیّ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ، ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ ولیّ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺣﺰﺏ
ﺩﻳﻨﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺬﻫﺒی
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ
ﺣﻀﺮﺕ علیّ ﺭﺍ
ﺭﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺵ،
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻴﺮﺍث
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
پیامبر را ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﻭﻓﺎت
کرده اﻧﺪ.ﭘس
ﺤﺎﻟﺎ ﺃﻫل علم ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
محمّد ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻦ
ﺳﻨﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺳﺮ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﺮﺳﺮ
ﻭ ﮐﻠّﻪ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ،ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻫمه ﻫﺴﺖ که
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻳﺎ
ﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻦ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﺭﻭﺳﻰ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻧﻔﻮﺫﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺴﺴﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﮐﺎﺳﻪ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ ﺣﺰﺏ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺮﮐﺰ ﭼﻪ ﭼﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ ﻣﺴﮑﻮ،
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭﺣﺎﻝ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ،
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻔﺘﻰ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺍﻏﻔﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺠﺎسوء
سی ﻭ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ.ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ،ﺗﻮﺑﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺭﮊﻳﻢ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ (ﺩﻭﻡ
ﺧﺮﺩﺍﺩﻯ) ﻫﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎ
ﺭﮊﻳﻢ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺯﺍﺭﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺟﻮﺍﻥ ﻭﮐﻮﺩﻙ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻳﻚ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﻤﻘﺎم
ﺮﻫﺒﺮﻯ،ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
فوراﺍﻋﺪﺍﻡﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻡ،ﻋﻠﻢ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻤﻞ،ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ،ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭﻓﺘنه
ها ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺗﺮﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺻﺮﻑ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﻭﺑﺪﺭجه اﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻫﺎﻯ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ علیّ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭبّ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﺎ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ، ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ،
ﺑﺎﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺭﺑﻄﻰ
ﻫﻢ ﺑﻬﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ،ﻭ
ﺑﻬﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﻣﺸﺮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻴﭻ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻌﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺷﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﺰﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﺟﺎمعه اﻯ
ﺑﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫب ﺨﻮﺩ
ﺷﺨص ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﻳﺎ
ﻣﺸﻬﻮﺭﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺳﺠﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ.که
ﻮلی اﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺳﻤﻰ،ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻣﺠﺘﻬﺪﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻔﺘﺨﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻓﺮﻕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﻭﻣﺸﺒّﻬﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻣﺎ ﺭﺍﻩ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻋﻠﻢ
ﻭﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻋﻠﻢ ﭼﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﭼﻪ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﻘش عقل ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳن
ﻤﺠﺘﻬﺪ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﮐﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ؟ ﻭ
ﺑﺎﻋﻠﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺑﻰ
ﻋﻠﻢ ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺘثبیت
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﺪهﻫﺎی
ﺮﻭﺍﻧی اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺗﺮ
ﺑﻌﻘﻞ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻭﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﺗﻨﻔّﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺰﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﻣﺰﺩ
ﺩﺍﺩﻥ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩت
ﺒﺪﻫﺪ، ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺮﻙ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻫﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺪﺍﻳت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ، ﺩﺭ
ﻧﺰﻟﺖ ﺍﺧﺮﻯ
ﻳﺎ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ،ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﮐﻮﭼﻚ،ولیّ
ﺑﺄﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﺑﺰﺭﮒ،ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩ. ولیّ حقّ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﺮﺩن
ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ ولیّ
ﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺋی
ﻮ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭ ﻓﻮﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ،ﺑﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد،ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﺻله
ای،ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻢ
ﭘﺸﺖﮔﺮﺩﻥﺑﺘﺮﺗﻴﺐﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﻠﺎﺳفه
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻣﻌﺮﻭف
ﺒﺄﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭنه ﺃﻫل الله
ﻮﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ،
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻤﻞ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﻤﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﻘﻞ لَوّامه
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺟﻮﺋﻰ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﭙس
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘل های
الهی ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻘﻞ ﻫﻔﺘﻢ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﮑﺘﺐ محمّدﻯ،ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻣﺎن های ﺣﺰﺑﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫب
ﻘﺸﺮی اﺳﻠﺎمی ﻨﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﻮﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﭼﻨﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﮔﻢ
ﻧﺎم اﺳﺖ. که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳکی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻘﻀﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﻏﻴﺮﻗﻄﻌﻰ
ﻣﺘّﮑﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳفه
ﻨﻈﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ،ﺑﻐﻴﺮ
ﺭﺍﻩ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨند. ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﻭﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﺗﺎ ﺳﻪ
ﻳﺎﭼﻬﺎﺭ ﻗﺮﻥ
ﭘس ﺯ ﻣﻴﻠﺎﺩ
ﻣﺴﻴح اﺭﺳﻄﻮ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻄﺎ ﺭﻓته اﻧﺪ
ﻭﻫﻢ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺑﻬﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻮﺭﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻋﺼﺎﮐﺶ ﮐﻮﺭ
ﺩﮔﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﺎ
ﮐﺒﻮﺗﺮ ﺑﺎ
ﮐﺒﻮﺗﺮ
ﮐﺸﻴﺸﻬﺎﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺷﺪﻩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭ
ﺭﻡ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺭﺗﻮﺩﻭﮐس
ﺷﺮﻕ ﻭﻣﺼﺮ
ﻭﺭﻭﺳﻴﻪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺭﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸّاء ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺸّاء ﻫﻢﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻢ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺁﻥ ﻫﻢ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻋﻮﺍﻡ ﻓﺮﻳﺐ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻨﮓ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،
ﺑﻨﺎﻡ ﺟﺪﺍﻝ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻳﺎ ﺩﻭ
ﻗﻄﺐ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻫﻞ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﺮ ﺩﻭ، ﺑﺎ
ﺩﻳﺪ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺗﻌﺠّب ﻨﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ولیّ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﻳﻚ ﻃﺮﻑ
ﺩﺭ ﺟﺪﺍﻝ
ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﻟﻔﻆ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻮﺍﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ،که
ﺒﺮﺍﻯ ﺩﺷﻤﻦ
ﻣﺨﺎﻃب
ﻮﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﻫﺪ. ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺭﺍ
ﺧﺎﻟﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻭﺑﺎﻫﺮ
ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻭ
ﻋﺼﺒﺎﻧﻴّﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺘﻤﻊ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻋﻮﺍﻡ،ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ بحقَّ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﻗﻄﻌﺎ بحقَّ،ﻳﺎ
حجّ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻳﮑﻰ
ﻗﻮﻳﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻫﻢ ﺯﻭﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺎﺍﺳﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،که کسی
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.ﻭﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻃﺮﻑ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺑﺎن
ﺒﻴﺎﻭﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺟﻨﮓ
ﻳﺎ ﺟﻨگ ﺠﻮﺋﻰ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ
ﺑﺤث ﻭ ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﻣﺪﻋﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﮐﺸﻴﺸﺎن
هر ﺩﻭ ﺭﻭﺵ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ.ﺭﻭﺵ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ،ﻭﺭﻭش
اﺭﺳﻄﻮئی ﺒﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺧﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭘس ﺍﺯ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺃﻧﺪﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺟﺎﻝ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭﺻﺤﻨﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ،ﮐﻪ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ مُقَدَس
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺑﺎ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺻﺎﺋﺒﻰ ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ، ﻳﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻭﻣﺸّﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺭﺯ
ﻏﺰّﺍﻟﻰ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻌﻠﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻮﺩ،ﭼﻮﻥ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺪ،ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ.
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻣثاﻝ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ
ﻭﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺰ،ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﻔﻴﺮﻫﺎ
ﺯﺩﻩ ﺷﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ

ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ،ﻭﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ، ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﮐﻪ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴفه
کرﺩﻧﺪ، ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ،ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺄثیرﻯ
ﻨﺪﺍﺷﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﻄق
اﺭﺳﻄﻮ،ﺁﻧﻘﺪﺭبی
اساس ﻮﺿﻌﻴف
اﺳﺖ، که ﺘﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍی
ﻧﺴﺎﻧﻬﺎی اﻭﻟﻴﻪ،
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻣﺪﺍﺭس ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﮐﺘﺎب ﺎﻧﺴﮑﻠﻮﭘﻴﺪﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺧﻮپس،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﺷﺎﻳﻊ،
ﻭﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﻭﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟمع ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻨکه ﺒﺎﺻﻄﻠﺎﺡ،ﺍﻫﻢ
ﻣﻄﺎﻟب ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺣﺘی ﻴﻚ ﮐﻠمه
اﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻳﺮة
اﻟﻤﻌﺎﺭف
ﺎﺭﺳﻄﻮ،ﻗﺎﺑﻞ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻭ

ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﺮﮒ ، ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺍﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺮﻳﻚ ﻣﻈﺎﻟﻢ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﻓﺼﻠﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻮﺷﺖ،که
کمیّت
ﺃﻧﺪﻙ،ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺩﻳن
اﺳﺖ. ﻭﻫﻴﭽﻴﻚ
ﺍﺯﺣﻘﺎﻳق
ﺴﻠﻮکی ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳک
اﻭ ﻧﻴﺴﺖ.که
ﺪﺭ ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻭ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ، ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻔﻮﺫ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭﻋﺒّﺎﺳﻰ،ﻭﻟﻮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﺷﻐﺎﻟﻰ ﻋﺮﺏ
ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ،ﻫﻤﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺯ علیّ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ علیّ
ﻫﺴﺘﻴم . ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻢ،ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺍﻣﺎﻡ،ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺖ،ﭼﻮﻥ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ معرّفی    ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺯﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ .ﮐﻪ
ﮐﻨﻴﺰ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ تنها
ﺑﺮﺍی ﺰﺍﻳش
اﻭﻟﺎﺩ،ﻭ
یاﮐﻨﻴﺰﺍﻥ
ﺳﻴﺎه
ﭙﻮﺳﺖ،ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻐﻞ ﮐﻠﻔﺘی
عادی ﺒﻮﺩ،ﮐﻪ
ﮐﺴی ﺒﮕﻮﻳﺪ،ﻣﻦ
ﭘﺴﺮ ﻓﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻢ.ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭ ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﺪ،ﻣﺬﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻭﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ سوء  م
اﻭ،ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﺪﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮐثر ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﻠﻔﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ،ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻳﺎﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻳﻤﻦ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮ،ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ،ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺎﻳﺐ
ﺣﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺣﺴﻦ،که ﺤﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺷش ﺴﺎﻟﮕﻰ
ﻏیبت افسانه
اﻯ ﺷﺪ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﺘﻮﮐّﻞ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻤﺖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ،ﻫﻤﺴﺮ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴنی
اﻣﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ.ﻭﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﻫﺮ ﺯﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍف
اﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪ،ﮐﺸﺘﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﻋﺴﮑﺮﻯ،
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻣﺮﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻬﺮ ﺳﺎﻣﺮﻩ،
ﺍﺭﺩﻭﮔﺎﻩ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺧﻠﻴفه ﺒﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻭﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺗﺮﮐﻬﺎ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺿﻌف
ﺸﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴفه
ﺨﻮﺩ
ﻭﺍﺳﺘﺎﺩﺵ
ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ، ﻭ
ﺍﺳﻔﺎﺭ
ﺍﺭﺑﻌﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭصوفیّه
ﻧﻮﺷﺖ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ولیّ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ،
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺷﻴﺮﺍﺯ،ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺍﺯ ﻓﻀﻮﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ،ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﺭﺍ ﺗﺒﻌﻴﺪ
ﺑﻘﺮﻳﻪ ﮔﺮﻡ ﻭ
ﺧﺸﻚ
ﻭﮐﻮﭼﻚ،ﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﻬﺮ
ﻗﻢ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ولیّ
ﻣﺪﺕ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻝ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ،ﺍﺯ ﮐﺘﺐ
ﺿﺎﻟﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ
ﺑﻌﺪﺍ،ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﺯﮐﺘﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭمُقدّس
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﺭﮊﻳﻢ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺭﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﺧﻤﻴﻨﻴﺴﻢ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻣﺬﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ،ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻧﻮﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺻﻔﻮﻳﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺟﻴﺐ
ﺧﻠﻴﻔﻪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺗﺤﺖ
ﻧﻔﻮﺫ
ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺎﺻﺮ
ﺍﻟﺪﻳﻨﺸﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺟﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻄﻨﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ حَقّ اﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻬﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ
ﮐﻪ ﺭﮊﻳﻢ ﭘﻬﻠﻮﻯ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻔﻮﺫ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﻘﺪﺭت
ﺘﮑﻔﻴﺮﻭﺻﺪﻭﺭ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺟﻬﺎﺩ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻧﺠﻒ،ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻮﺵ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺠﻒ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﮔﺮچه
ﺎﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫب
ﺃﻫﻞ ﺗﺴﻨﻦ ﻭ
ﺣﺘﻰ صوفیّه،ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻔﻮﺫ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻌﺼﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻋﺮﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺳﻨی ﻴﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻭﻳﺎﺩﺭﺭﺟﻌﺖﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ.

ﺟﻤﻠﻪ
(ﺃﻓﻠﺎ تبصرﻭﻥ
ﻓﻰ
ﺃﻧﻔﺴﮑﻢ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪه
اﻯ، ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﮐﻴﻔﻰ،ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﺠﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺁﻣﻴﺰ
ﺟﻨﮓ ﺭﻓﺘﻦ.ﻭ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺪس ﻭﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻓﺘﺢ ﻧﺸﻮﺩ
ﺟﻬﻨﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺪس ﻭ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﺖ محمّد ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
محمّد،ﻭﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
معرّفی
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﭘﺮ ثوﺍﺏ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﻔﺮﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﺪه
ﻮﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻮﻋﺪه ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻫﺮﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﺮ ﺑﻠﺎ
ﻭﮐﺮﺏ ﻭ ﻏﺼّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺭﻫﻤﻨﺪ،
ﺑﺎ ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭘس ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻠﻚ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺣﺴﻴﻨﻰﺯﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩﺷﻮﺩ.

M099

بازهم
فلسفه اسلامی

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻭ
ﻣﻴﺮﺩﺍﻣﺎﺩ ﻭ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﭘس ﺍﺯﺯﻣﺎن
ﺪﺭﺍﺯﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸّاء
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ ﻭﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺗﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﺮب
اندلس
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺃﻣﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸاء
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎن
اﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ ﺭُﻡ.ولیّ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ، ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﻮﺩ،ﻭﮔﻮﻳﺎ
ﻣُﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﮐﺘﺐ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮمیشد ،
ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﻥ این
نهضت فرهنگی
عصر اسلامی را
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺖ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒّﻰ
ﻭﻧﺠﻮﻡ،ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺷﺮﻕ ﺭﻭﺍﺝ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﻣﺘﺮﺟﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺩﻣﺸﻖ ﻭ
ﺷﺮﻕ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺁﺳﻴﺎﻯ ﺻﻐﻴﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﮐﺴب علاقه
ﻤﺮﺩﻡ.ﻫﻤﺎن
کاﺭﻯ که کشیشاﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ
ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺍﺣﻴﺎی
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻏﺰّﺍﻟﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯه
ﻮﺟﻨﮓ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﺎﺡ ﺩﺳﺖ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.

ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﺷﺎﺧﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺣﮑﻤت ﻤﺸّاء ،
ﺷﮑﻞ ﻓﮑﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺩ
گرﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧی
ﻮ ﺷﻌﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺟﻠﺒﮑﺮﺩه
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ سنّیان
ﺣﺎﮐﻢ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، که
ﺒﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮی
ﻮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺩﺍﻧﺶ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻴﺎ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
الهی ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ،ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﻌﺮﺵ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭘس
ﺍﺯﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺑﮑﻨﺎﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻥ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘل ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌل ﻮبالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺩﺭﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ، ﭼﻬﺎﺭﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺣتی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ،
ﻗﻄﻌﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎن ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺻﻮﺭت
ﻨﻮعی ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺷﺪه
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭند ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
آنها ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﮑﺘب
اﺻﻔﻬﺎﻥ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﮑﺘب ﻔﻠﺴﻔﻰ
ﺷﺮق اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﺳﺒﺰﻭﺍﺭﻯ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
ﺗﺪﺭﻳس
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﺭﮊﻳﻢ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﺍﻧﮕﻠﻴس
ﻭثروت
ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪ، ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭ ﺳﻨّﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﺮﺏ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ،ﻭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﻳﺎ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ولیّ
ﺑﺴﻮﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏﺮﺏ ﭘﻴﺸن
ﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺯ ﺳﮑّﻪ
ﻣﻌﺘﺒﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺟﻨبه اﻯ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺗﻠﺎﺵ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭﺷﺨﺼﻰﻭﮔﻤﻨﺎﻡ،
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴّﻪ ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ،ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻡ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﻇﻴفه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺁثاﺭ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﺩﺑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻋﺎﺭﻓﺎنی
ﭼﻮﻥ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ
ﺳﻌﺪﻯ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﺃﻧﺪﻯ ﺷﺎﻋﺮ
ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﭼﺎﭖ ﻭ ﺗﮑثیر
ﺁثاﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭﺯﺍﻥ
ﺷﻌﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺤﺎﺭ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﻭﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ
ﺟﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻭﺯﻧﻰ ﺷﻌﺮﻯ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯﻣﺸﺨّﺼﻰﻣﻴﺸﻮﺩ.

امﺮﻭﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ،ﺑﺮﺧﻠﺎف
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﻠﺴفه ﺒﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﺷﺨﺼﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎنی
ﺼﻮﻓﻴّﻪ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺯﻳﺪﻳّﻪ
ﻳﻤﻦ، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴلیه
هندﻭﺳﺘﺎﻥ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻣﻴّﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ. ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺬﺍﻫﺒﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻬﺎﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ،ﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺮﺑﻴت اﺧﻠﺎق
ﻮﺩﻭﺭی اﺯ ﮔﻨﺎﻫ
ﻮ ﻓﺴﺎﺩ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ ﺳﮑس
،ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧُﺮﺍﻓﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﻄﺮﺡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎت ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋﺸﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﻣﺨﺎﻟﻔین
اﺯﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن
ﻤﻘﺎﻭﻣﺖ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁن ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﻧﺮﻳﺰﻯ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺃﻣﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺳﻰ ﺟﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻭﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.که ﺒﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺮﻳﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻫﺮﻋﺼﺮ،ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺪﺍم ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.که
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﻭﺍﻳﺎت ﻤﻬﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﺎ
ﺩﻫﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪﺣﺪﻳث
ﻭﻳﮋﻩ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎت هست،
ﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ
ﺣﺪﻳث ﺪﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷت اﺯ ﺍﻳن
اﺣﺎﺩﻳی
ﺩﺭﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ،ﻭﻳﮋﻩ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺳﻴﺎﺳﻰ.  ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﺟﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﮐﺎﺭﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻭﻋﺎﺭﻓﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮔﻔته
ها ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻋﺼﻮﺭ
ﺍﻣﻮﻯ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﻭ ﻋثمانی
،ﭼﻮﻥ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ ﮐس
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻧﻘﻞ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﻨﻢ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻋﺮﻓﺎﻥ،
ﻳﻚ ﺃﻣﺮﻯ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﭼﻮﻥ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺎﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ(ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ولیّ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ

ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺵ،ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ. ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩ،ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺳﻔﻴﺪ،ﻭ
ﺑﻴﻨﺎ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ،ﻭﻳﺎ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎ ﻫﻮﺵ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ، ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻭﭼﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺭﻭﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺪﻫﺮ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﻫﺮ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺟﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴفه
ﻮﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﭘﺮﻣﺸﻘّﺖ
ﻭﺳﺨﺖ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﻞ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺰﺣﻤﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻟﺬﺕ ﻣﺴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘﺮ ﺷﻬﻮﺕ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ
ﺳﻴﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﻧﻘﻞ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻧﺼﺎﻑ،ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺨﺺ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻣﺎﻣﺖ،ﺑﻴﺴﺖ
ﻭ ﭘﻨﺞ ﺣﺪﻳث
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﺤﺎﺡ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﻧﻘﻞ ﺷﺪ. ولیّ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺻﺤﺎﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ،
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭح االقُدُس
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺣﺪﻳث
ثقلین (ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺳﻨّﺖ) و ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳت
ﻮﻋﺘﺮت.
ﺪﺭﻗﺮﺁﻥ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ محمّد
ﭘس ﺍﺣﺎﺩﻳص
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭست اﺳﺖ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺨﺼﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ. ثقلین
ﻳﺎ ﺩﻭ
ﺃﻣﺮﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭ
ﻣﻬﻢ ﻭ ﺍﺳﺎسی
اﺳﺖ. ﻗﺮﺁﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺳُﻨّﺖ
ﻳﻌﻨﻰ تَقذُس
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.

ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بطاﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﻋﺘﺮﺕ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴتند،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻣﺪﻋﻰ
ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺑﻠکه
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
الهی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستند.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠکه
اﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﻬﺪﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻗﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺣﺪﻳث
ﺭﺍ ﺑﮕﻔته ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﮐﻮﺑﻴﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮔﻔاه
ﺒﺎﺷم .ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﺷﻮﺧﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻳﺘﻰ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪﻳثی ﻗﺪﺳﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍی
ﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺪﻳث ﻏﺪﻳﺮ
ﺧُﻢ،ﻭ
ﺍﻧﺘﺼﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ،
ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺃﻧﺪﻯ
ﺭﺍﻭﻯ،ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ولیّ ﭼﻮﻥ
ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ،ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﻣﻬﻢ
ﭘﺮﺩﺍﺧته اﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻴش اﺯ ﻳﮑﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻔﺮ حجّ
ﺁﺧﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻮﺩه
اﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻰ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺒﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺧﻠﻔﺎ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﻳﻚ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
ﻭﺍﻣﻮﻯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻤﺬﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﻳﻚ ﺣﺰﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺷﻴﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻚ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻏﻴﺮ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺐ ﻫﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨﻢ،ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﭘس اﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ،ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭح االقُدُس
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺷﻴﻌﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺼﻒ ﺑﻮﺩﻩ ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺮ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥ ﻗﺎﺑل
ﺠﻌﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺣﺬﻑ ﻭ ﻃﺮﺩ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ولیّ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ،
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻴﺴﺖ،ولیّ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪﻩ
.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺃﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ولیّ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺭﺯﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩیث ﺟﻌﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ، ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺟﻌﻠﻰ،ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﻨﻔﻊ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮا ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﺟﻌﻠﻴّﺎﺕ
ﺁﻥ،ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﺄﻳﻴﺪ حَقّ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺳُﻨّﺖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳِﻨﺖ(ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ)ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰﺁﺋﻴﻦﻓﺮّﻭﺷﻬﻮﺩﻭﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮﻋﺎﻟﻢ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﭙﺴﺮﺵ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺮه ای
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻯ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ
ﻭﻣﺸّاء ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣکتب ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻘﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ.ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩیث
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ، ولیّ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ حجّ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
بحجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺤﺠّﺎﺝ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ،ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻓﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺴّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺮﺍجعه
ﺒﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻢ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻤﻨﺎﻡ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻮﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ،ﮐﺎﻣﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ،ﺍﻧﺘﺨﺎب
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ، که ﺨﻮبی
وکمال
ﺒﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮچه
همه ﺨﻮﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ،که اﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭؤﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﺎﺭﺩ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻋﺒﺎ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻬﺎن
ﻮﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ

ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﺭﻭﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ .

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭼﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺁﻳﺎ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻝ، ﮐﻪ
ﺍثباﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
اﺻﻞ ﺍﻭﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺫﺍﺕ،ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﭼﺮﺍ ﺍﺻﻞ ﺍﻭﻝ
ﻓﻠﺴفه ﺒﺎﺷﺪ؟
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺄﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎت
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺻﻞ ﺍﻭﻝ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻞ ﻓﻠﺴفه
ﻤﺎﺩﻯ،
(ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺟﻮﺩ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﻫمه
هستی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣله
اﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟت
ﺪﺍﺷﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺍﺻﺎﻟت
ﻮﺟﻮﺩ، ﺍﺻﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺻﺎﻟﺖ،ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﻭﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ شیئ ﻳﺎ
ﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺷﺒﻪ عَدَم
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ،ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﺣﻘﻴفة
ﺍﻟﺸﻴﺌﻴّﻪ)ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .
ﺣﻘﻴﻘﺖ شیئ
ﺃﻣﺮﻯ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ ﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﭘس ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ،
ﻫﻤﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، باز
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
مگر ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺃکیثر
ﻓﻬﻢ ﻭﺩﺭﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻣﮑﺎﻥﻓﻬﻢﺑﻴﺸﺘﺮﻯﻣﻌﺮﺍﺝﺍﺳﺖ.

ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺃﻧﺪکی ﺒﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻃﺒﻴﻌت ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎت
رسید.
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭﻓﻬﻢ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﭘس
ﻋﻠﻮم ﺒﺪﺳت
ﻤﻴﺂﻳﺪ،ﻭﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻨﮑﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﺻﺎﻟت
عقل ﺑﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﮐﺴﺐ ﻧﻔﻊ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﺭ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺕ، ﻭﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪه اﻧﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤت عملی ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓته
اﻧﺪ.ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﮕﺮﻑ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺐّ ﻭ ﻧﺠﻮﻡ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﻮﺩ.
که
ﺑﮑﻤﺎﻝﻋﻠﻢﻓﻴﺰﻳﻚﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥﺭﺳﻴﺪ.

ولیّ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﮑﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﭽﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮعی
عظیم ﺒﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻘﺮّب ﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺪﻩ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ، ﻫم
ﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪﻩ،
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
ﻮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﺯﻣﺎﻥ
خود ،ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﺤﺒت ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭ ﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،ﻭﮐﺸﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﻮﻧﺪ.که
اﻣﻮﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺖ،ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺩﺭﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ.
ولیّ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺍﺯ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺎﺑﺪ.ولیّ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﺪﻑ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺖ
ﻭسوء  ی
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﺮ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎت
ﻔﻠﺴﻔﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﺗﺼﺎﺩف
کوﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﻨﺮﻯ
ﮐَﺮﺑِﻦ،ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺪﻳﻢ،ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺁﺭﻳﺎﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﻳﺞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﮐثرﻋﺮﻓﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﻭﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﭘﺎﺭﺳﻰ
ﺧﺎﺹ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﻰ
ﻭﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺳﻬﻴﻞ
و ثریّا
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺁﺭﻳﺎﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍند. ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭند. ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻓﺎﺭس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،که
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﻤّﻖ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺤث
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ،ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﻣﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺩﻭﺭﺗﺮ،ﺷﺎﻧس
ﭘﻴش ﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﻫﺮﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﺤﻘﻖ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮی
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﻳﻚ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
خواهد بود،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﻚ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭﭘﻨﺞ ﻗﺮﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﺎﺭﺍﺗﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺑﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ، ﻭ ﻏﻀﺐ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐ ﺩﺭ
ﺳﺮﺩﺍﺏ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶ،ﻳﻚ
ﻭﻫﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﻞ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭ،ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ محمّد
اُمّی    ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﻫﻮﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻘﺸﻰ
ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮐﻨﻨﺪ،ولیّ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻟﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺒﺮی
ﻮﺍﮐﺮﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺪ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ حجّ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ،
ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋُﻤﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﻋُﻤﺮی ﻮﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ محمّد،
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ،ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺠّﺖ ﺑن
اﻟﺤﺴﻦ، ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ، ﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﻳﺎ
ﺣَﺴَﻨﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻳﺎﻓﺘﻪﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ.

ﮐﺎﺭ
ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ،ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻭﻟﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭی اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﻳﺐ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﮐثرﻳّﺖ
باید باشد ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﺪﺍﻭﻡ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎﻗﻀﺎﻭت
ﺒﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩه
اﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ با خود
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺪﻭّﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺪﻭﻥ،ﺍﺯﺍﺻﻮﻝ
ﻗﺪﻳﻤﻪ ﻣﺤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺪﻝ ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﻭﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍﻉ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺪﻋﻰ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍﻉ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ،ﺑﺮ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻫﺮﺩﻭ ﻃﺮﻑ،
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣتی
ﺪﺭ ﻫﻴﭻ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺧﻠﻴﻔﻪ، ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﮑﺎﻳت
غلیه ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ،
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻋُﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ،
ﻭ ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﻧﺰﺍﻉ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺩﺍﻭﺭ،ﻭﻟﻮ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.بلکه
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺼﻒ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ. ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﺮ ﺣﮑﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻮﺩ.

ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺣﻘﻮﻗﻰ ﻭ
ﺟﻨﺎﺋﻰ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﺑﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘّﻰ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺿﺎﻳﻊ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧﺎﺣﻘّﻰ ﻫﻢ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺨﻮﺩ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻗﺒﻮﻟﻰ،ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﻋﺎﻯ
ﭘﻴﺮ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ولیّ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ آزمایش
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺪﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩی ﻮﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ،ﻭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭﺳﻄﺢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻗﻀﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻫﺮﮔﺰ
ﺣُﺠّﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﺪﻭّﻥاست.
ﺣﺠّﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺷﺮﻋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ،ﻭﻳﺎ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷند.ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺗﻌﻘل
ﻮﻋﺪﺍﻟﺖ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺒﺎﻃل اﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻘﺸﻰ ،
ﻭ ﻣﺨﻤصه اﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺟﺎﻧﻴﺎﻥ
ولیّ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭحقّ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭﭼﺸﻢ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻭ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺠﺎمعه
ﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻥ.ﺣُﺠّﻴّﺖ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺷﺮﻉ،ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎسﺍﺳﺖ،ﮐﻪﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻳﻚ ﺣﺪﻳث ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺣﺠّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮن
اﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺯﻣﺘﻮﻥ ﺩﻳنی
اﺳﺖ، ﻧﻪ
ﻣﺘﻮﻧﻰ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻮﻥ
ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎن
نمیﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ
.ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻀﺎﺋﻰ،ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺧﺎﺻﻰ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎن ﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻋﻠﻞ ﻣُﺨﻔّﻔﻪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺍﺟﺒﺎﺭ،ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ
ﻣﺠﺮﻡ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻮﻉ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻭ
ﻋﻤﻘﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺃثر
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍثرﺍﺕ
ﻫﺮ ﺟﺮﻣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،که
ﺤﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ(ﺣُﺠّﻴّﺖ
ﺍِﺟﻤﺎﻉ)ﻳﻚ
ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺟﻤﺎﻉ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﻠﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻋﻠﻤﺎ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻳﻚ
ﻣﺸﮑلی ﺮﺍ
ﺩﻋﻮت ﺸﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭼﻨﺪ
ﺩﺭﺻﺪ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺟﻤﺎﻉ
نمی ﺪﻫﺪ. ﺻﺪ
ﺩﺭﺻﺪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻓﻘﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺟﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺩﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺟﻤﺎﻉ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﻈﺮ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻭﻏﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﻨﮕﺎﻥ
ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﻈﺮ
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻧﻈﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺯﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﻄﺎﻣﻊ
ﻭﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﻳﺪﻥ ﺩﺯﺩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، برای
ﭼﻪ ﻣﺒﻠﻐﻰ
ﺩﺯﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ.ﻣثلا
ﺳﺮﻗﺖ ﻃﻠﺎ ﻳﺎ
ﺳﺮﻗﺖ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺷﺨﺼﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺯﺩﻯ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺩﺯﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺪﻳﻪ
ﺭﺷﻮﻩ ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ
ﮐﺴﻰ،ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ ﺩﺯﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻗﻀﺎﺋﻰ ﺩﺯﺩﻯ
ﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺿﻰ
ﺭﺷﻮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﻟﻮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺭﺷﻮﻩ
ﭘﻮﻟﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺭﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻄﻤﻊ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻋﻠﻢ
ﻓﻘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،که
ﻔﻘﻴﻪ ﻭﭘﮕﻴﻪ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻫﺮﺳﻄﺢ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ،ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﻭﺩﻭﮐس ﻭﺩﻭ ﺣﺎﻝ
ﺭﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻓﻘﻬﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﺤﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮﻭهی
ﻮﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
علیه حقّ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﺩﻓﺎﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺷﺪﻳﺪﻯ،
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﻤﻌنی
عرﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﮕﻴﻪ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮنه
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌثت ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋت
ﻮﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻰﺷﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ،ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻓﻘﻪ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺍﺳﻴﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﺣﻘﻴﺮ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺷﺪﻧﺪ.
که ﺒﺎﺯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻤﺪﻩ
ﺩﺭﻭس ﺩﻳﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻧﺎﻡ
ﺍﺻﻮﻝ ﺑﺂﻥ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ.که
این اﺻﻮﻝ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺻﻮﻝ
ﺩﻳﻨﻰ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ثاﺑﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ سوء  ﺍﺑﻖ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﻀﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﺣﻤﻮﺭﺍﺑﻰ
ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺩﺭ
ﺑﺎﺑﻞ،ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ،ﻭﭼﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺣﻘﻮﻗﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺗﻮﺭﺍت
ﺪﺭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴم
ﻮﻳﺎ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﻣﺼﺮﻯ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺍﺻﻮﻝ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻗﻀﺎﺋﻰ،
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻀﺎﺕ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﻗﺎﺿﻰ
ﺷﺮﻉ، ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺳﺘم
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ. ﻭ
ﻳﺎ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﺻﻮﻝ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺷﺮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻧﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺎﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ، حقّ
ﻗﻀﺎﻭت
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭﺑﺎ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻦﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﻋﻔﻮ ﮐﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻭﺗﺮﻙ ﺧﻄﺎ،
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﺪﺍﻟﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺪﻑ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ثاﺑﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻀﺎﺕ ﺷﺮﻉ،ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺪﺍﻟﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻗﻀﺎﺋﻰ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺷﺮﻋﻰ
ﻧﻴﺰ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺣﺘﻰ ﺍﺻﻮﻝ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ،
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﺯ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻓﻘﻴﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻴﺴتند . ﺍﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻓﻘﻬﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ،ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻊ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد،ﺿﻤﻦ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﺪﺍﺭﻯ،ﺑﻬﻴﭻ
ﻭجه هیچ ﻓﻘﻪ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ،ثاﺑت
ﺒﻮﺩﻥ ﻭﺟﺰﻣﻰ
ﺩﺭﺳت ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻭﻣﺴﺎﺋﻞﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﺸﺮﻣﺪﺍﻡﺗﺤﻮﻝﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻓقه اﺳﻠﺎمی
ﺮﺍ ﺩﺭ۲
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﻮﺍﺻﻮﻟﻰ ثاﺑت
اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺮ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻴﭻ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻓﻘﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ،ﭼﻨﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻓﻴّﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻴﻌﻪ،ﻳﺎﺣﮑﻮﻣت
ﺁن هنگاﻡ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺷﻴﺦ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻔﺘﻢ،ﻭ ﺷﻴﺦ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ سوء  ﻡ،ﻭ
ﺍﺑﻦ ﺟﻨﻴﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ،ﻭ ﺷﻴﺦ
ﺷﻬﻴﺪ ﻳﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺸﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﺷﻨﺎﺳﺎﻥ،ﺍﮔﺮﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻨﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ،جزﻳﻚﺍﺗﻔﺎﻕﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﺯﻣﺎنی عاﺩت
کرﺩه
اﻧﺪ.ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺰﻭﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﺸﺎﻥ
ﺭﻳﺸﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎنﻤﻴﺪﺍﻧﺴته
اﻧﺪ. ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﺑﻌﺪ ﺑﮑﻮﻓﻪ ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻘﻢ ﻭ ﺭﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺒﻐﺪﺍﺩ ﻭ
ﻧﺠﻒ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳت
اﻣﺎﻣﺎن
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ
ﺁن ﺪﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﮐﻮفه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻳﺎ
ﺣﮑّﺎﻡﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺳﻨّﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﻔﻮﻳﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋثماﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮﻃﺮﻑ ﺍﺯ
ﺳﻨّﻰ ﻫﺎ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﺑﻮﺩ،ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺸﻴّﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ که
ﻮﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
کنند.ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ،ﺷﻤﺎ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺪّﺃﻗﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﮐﺎﺭﻋﻠﻢ ﺍﺻﻮﻝ
ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﮐﺸﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﻳﺎ
ﮐﺘﺎب ﻮ ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﺳﺖ.که اﺻﻮﻝ ﺍﺭﺑﻌﻤﺎﺋﻪ،ﻳﺎ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﮔﺎنه
ﺮﺍ ﺩﺍﺷته
اﺳﺖ. ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻗﺪﻳﻤﻪ
ﺍﺭﺯﺵﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻨﺎﺑﻊ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺷﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.که
ﻨﺎﻡ ﻋﺪﺍﻟﺖ محمّد
ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ علیّ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ ﻋﻤﺮ،ﺑﺎ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺑﻌﺪﻯ علیّ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠّﻂ
ﺑﺮﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺭﺑﻄﻰ ﺑﻬﺪﻑ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ   ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ،ﻣﺘﺪﻫﺎﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺵﻣﺨﺘﺼّﺎﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺵ ﮔِﺮﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻭﺗﺠﻤﻴﻊ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴّﺒﺐ ﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻴﭻ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻓﻘﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﺍﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ،ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯﺍﺻﻞ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻠﻘﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺫﻫﻦ،ﺩﺭﺧﻠﻂ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻣﻌﺎﻧﻰ،ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻭ ﻣﻐﻠﻄﻪ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻴّﺖ ﺳوء ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺧﻴّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﺭﻫﺒﺮی
ﻮﺗﺤﮑّﻢ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺨﻄﺮ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ ﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻟﺒته
ﺪﺭﻋﻠم اﺻﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺒﺎﺣثی ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ کیفیّت
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺑﻄﻮﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎن ﻮﺩﺭ
ﻫﺮ ﺟﺎمعه اﻯ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨند،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻭ
ﺑﮕﺬﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ خُمس
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﻧﻴﺮﻧﮕﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﺎﻃﺎﻋﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻥ ﻭ
ﻣﻨﺎﺑﻊ

ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻨﺸﺄ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﺸﺄ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ولیّ
ﻣﻨﺸﺄ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻤﻌﺮفی اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﮔﻔته
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﻧﻴﮑﻮﻋﻘﻞﻭﺧﺼﺎﻝ.

ﻭ
ﻣﻨﺸﺄ ﺩﻭﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺭﺍ،ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
کاﺭی کرﺩه
اﻧﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﺭﻳﺎﺳت ﻮ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻓﻀﻞ ﻭ
ﻋﻠﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻠﺴفه اﺳﻠﺎم
ﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﻠﺎمی
ﻮﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ولیّ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ثاﺑﺖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻓﺎﻉ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺎﺳﻢ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﻬﺪ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻴﻚ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﺮﻭﺡ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺷﺮﻳﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﺁﻧﻬﺎ، ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﭽﻬﮕﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺫﮐﺮ ﮐس
ﺮﺍ ﻣﻴﺒﺨﺸﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﺪ
ﻭﺿﻮ
ﮔﺮﻓﺘﻦ،ﺗﻤﺎﻡ
سوء  ﺍﺑﻖ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﻣﻨﺸﺄ
ﺗﻤثیلاﺕ
ﻋﺮﻓﺎ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻠﺄ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺮﺍ
ﺍﺑﻠﺴﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺷﻴﻄﺎن ﺒﺎﺷﺪ،
ولیّ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮن
اﺭﺳﻄﻮ ﺗﺎ ﻣﺎﺭﮐس
ﻭﻏﻴﺮه
ﺒﻮﺩهﺒﺎﺷﻨﺪﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻫﺮ
ﺑﺤثی
ﻏﻴﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس،ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻔﺮﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺟﻬﻞ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﺮﮐس رﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻰ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه اﻯ
ﻳﺎ ﮐﻔﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺑﺖ
ﺳﻨﮕﻰ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺷﺮﻙ ﻋﻤﺪﻯ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﻔﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺎﻳﺰ
ﺑﻬﺮ ﺧﻄﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﺎﺏ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﻓﻠﺴفه ای
ﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫمه ﺍُﻣّﻴﻬﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﻨﻴﻒ ﺷﺪﻩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق هستند،
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺃﻧﺪﻙ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺼﻮم
اﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻫﻰ
که ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺷﺮﻋﻰ ﺑﺂثاﺭ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺗﻮﺳﻂ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻌﻨﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﺸﺪﻩ،ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻭ ﻫﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ،ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎمعه
ﻨﺎﭼﺎﺭﺍﺣﮑﺎﻡ
ثاﻧﻮﻳﻪ ﺭﺍ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭضع
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺭﺑﻄﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﺿﻊ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ولیّ
ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺍﻭﺩ ﻭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ،
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩه اﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻣﻌﺒﺪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﺮولیّﺍﻟﻬﻰﺗﺎﺯﻧﺪﻩﻫﺴﺖ.

ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﺮﻋﻰ،ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺎﻡ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺪﺍﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤث
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺩﺍﺷت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ،ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺑﻤﺬﻫﺐ
ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﻄﺒﻖ

ﻧﺸﺪ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﺪﻳثی ﺟﻌﻠﻰ
ﻭﻣﻮﺿﻮعه
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺁﻳﺎت ﻘﺮﺁنی ﺮﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
223ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺁﻳﻪ
ﺳﻴﻒ ﻳﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ،ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻫﻤﻴﻦ
ﭼﻨﺪ ﺁﻳﻪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ،ﻣﻮﺿﻮﻋﻪ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ،
ﻧﻴﺎﺯﺑﭙﻠﻴس
ﻭﺍﺭﺗﺶ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺸﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ ﻧﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻣﺮﺩﻡ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﭼﻮﻥ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ،ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺴﺠﺪ
ﻭﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩه اﻯ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮ، ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻘﻠّﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻘﺴﻴمات
ﭙﻴﭽﻴﺪه
ﻮﺯﻳﺎﺩ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﺁﻳﺎت
ﻤﺤﮑم ﻮ ﻣﺘﺸﺎبه
ﻮﻳﺎ ﻧﺎﺳﺦ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ،ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁن ﻤﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺳﺘﺸﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ،ﻳﻌﻨی ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻧﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩی اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺮﻙ ﻣﻌﺒﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ. ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺤﮑﻢ ﻭﻣﻬﻢ
ﻭﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﺴﺘﺤﺒّﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ
ﺻﻮﺭت
گیرﺩ.ﻭﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﮑﺮﻭﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳت
اﻧﺠﺎﻡ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﺍﺟب
که ﺣﺘﻤﻰ
ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ،ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻠﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﺎﺯ ﻭﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻤﻨﻮﻉ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻠﻴﻪ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﺣﻠﺎﻝ ﻫﺎ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﻌﻴّﻦ ﺷﺪﻩ
ﭘﻴﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺁﻧچه
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺪﻭﺭ
ﺍﻭﺍﻣﺮﻯ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ،ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﻊ ﻫﺮ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﻫﺮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴح
ﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍﻳﺞ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﺐ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩت
ﺪﻳﺪﻧﺪ.
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ

ﺗﮑﻔﻴﺮکنند.
ولیّ ﺭﺍﺯ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯﻫﺎ
ﻭﺩﻋﺎ
ﻫﺎ،ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺶ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﮑﻤﺮﺵ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ. ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﻳﺎ قُریش
ﺟﺤﻴﻢ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﻳﺮ ﺍﻓﺘﺎﺏ سوء  ﺯﺍﻥ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺪﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭ
ﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻗﺼّﺎﺑﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣُﺠﻤُﻞ
ﻭ(ﻣُﺒﻴّﻦ
ﺍﻟﺸﺮﻭﺡ)
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﻳﻪ
ﻳﺎ ﺣﺪﻳث
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﻯ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻮﺟﺰ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﻭﭼﺎﺭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
که ﺒﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻌﻠﻢ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻔﺴّﺮ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺮﻋﻘﺪﻩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺁﻳﻪ،ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺣﺪﻳثی ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻔﻬﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﺐ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎ ﻭ ﺷﮑﻮﻙ،
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﻐﺮﻧﺞ
ﻋﻘﻠﻰ، ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻗﺮﺁﻧﻰ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻭ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺭﻓﻊ
ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺷﺮﻙ
ﻭﻧﻔﺎﻕ
ﻭﺟهنّم هاﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﻙ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.  ﺍﻣﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ (ﻧﺺّ) ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺭﺕ،ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺍﺳﺖ .ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺂﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﻌﮑس ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺼﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻄﻮﻥ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺗﺮ،
ﺩﺭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪی هر ﻟﺤﻈﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺯ
ﺑﻄﻮﻥ ﻭ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭ ﺁﻳﻪ
ﻭﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﺑﭙﻮﺳته
هستند، ﭘس
ﺑﻬﺮه اﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺗﻘﺮّﺑﺎت ﻤﻌﻨﻮﻯ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍی ﻤﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﺎت
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺍﺯﻗﺮﺁن
ﺒﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﺮﻗﺮﻧﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
(ﮐﺘﺎﺏ)
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺤﺎﺗﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭﺟﻠﺪ ولیّ
ﺩﺭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻳﺎ
ﻣﺪﺭﻙ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺳَﻨَﺪ
ﻧﻮﻳﺴﻰ. ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋثماﻥ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ محمّد،
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ. ﻭقُریش
ﻧﻴﺰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ،ﻭﺳﭙس
ﺑﻤﮑّﻪ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ . ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺮﺁﻥ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﻴﺶ
نه ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ قُریش
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻭ محمّد
ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩه اﻡ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘﻞ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ولیّ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮐﻠﺎس ﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.  ﺩﺭ ﺑﺤث
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻭﻣﻴﻦ ﻣﺪﺭﻙ
ﻭﻣﺘﻦ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻳﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ
ﻭﻭﻟﻮﻯ،ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ،ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻴﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺍﺯ
ﻃﺮفی که ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻫﺴﺖ،ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻫﺰﺍﺭﮔﺎنه اﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ.ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺍﻧﺴته اﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺭﻓﻊ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻤﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﻣﺮﺣله اﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ

ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺼﺪ
ﺩﺭﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻟّﺪی
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﺪﻳثی
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻣﻨﺒﻊ
ﺭﻭﺍﻳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺪﻳث
ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻏﻠﻂ
ﺍﺳﺖ . ﺗﺒﺎﻧﻰ
ﭼﻨﺪ ﺭﺍﻭﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻌﻞ ﻳﻚ ﺧﺒﺮ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮ ﺣﺪﻳثی
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺑﺪ،ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺳﻨّﺖ،
ﻳﺎ ﻋﺘﺮﺕ
ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﺟﺰ
ﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭ
ﻋﺘﺮﺕ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺑﺨﺮﺩﺍﻥ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ

ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ.
ﻋﺘﺮﺕ ﻭﺃثرﻯ
ﻭﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺳُﻨّﺖ،ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﮐﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺷﻚ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮکس ﺒﺮﺍی
ﺨﻮﺩ ﺻﺤﻴحی
ﻔﺮﺍﻫم کرﺩه
اﺳﺖ،ﺍﻳن
ﺴُﻨّت همان
ﺴِﻨت ﻤﻘﺪّس ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻨﺖ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،
ﻳﻌﻨﻰ مُقدّس
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍﮊه اﻯ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﻝ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﮑﻨﺪ.ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﮔﻔته
اﺳﺖ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺠﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﮑﻨﻢ،ﻫﺮ
ﺁﻳﻬﺎﻯ که ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﻣﻰ
ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﺁﻧﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺩﺍﻨﺴﺘﻪ ﻭﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻢ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﺒﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﺻﻞ ﻣﻄﻠﺐ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﻧﻴﺴﺰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁنی
ﺮﺍ، ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺩﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ،ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺭﺍﻭﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻮﺷته
اﻧﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،
ﻫﻤﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺟﺎمعه
ﺴﺎﺧﺘﻦ. ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺟﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻰ سوء  ﺍﺩ،ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ،ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﻋﺮﺏ ﺩﻳﺪه
اﻡ،ﮐﻪ ﻓﻬﻤﻰ
ﺍﺯ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺭﻭﺍن ﻤﻨﺤﺮف
ﺒﺨﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ،
ﻫﻤﺎﻥﺭﺍﺑﺎﺗﻌﺼّﺐﺩﻧﺒﺎلﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ.ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﻮ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻌﻠﻢ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ .
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﻧﮑاه اﻯ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎ ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻳﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭ
ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ
ﺷﺶ ﻣﺎﻩ علیّ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺳﻪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑَﺮ
ﺷُﺘﺮﻯ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺰﺩ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻣﻌﺎﻭﻧﺶ ﻋﻤﺮ
ﺑﺮﺩ. ولیّ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ علیّ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺸﺪ
ﭼﻪ ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ علیّ
ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻗﺮﺁﻥ علیّ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻤﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﮐﻪ علیّ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﮐﺘﺎﺏ علیّ ﭙﺮ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﺑﻮﺩ،
ﻣﻦ ﺻﻠﺎﻟﺢ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻢ ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ ﻋﻬﺪ
ﺷﮑﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻋﻬﺪ
ﺷﮑﻨﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﺬﻫﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺭﺩّ
ﮐﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﻧﮑﺎﺕ
ﺁﻥ ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﺷﻮﺩ
ﭘس ﻫﻤﻪ
ﺁﺨﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰﺩﻳﻨﻰﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.
ﺑﺎﺯ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻮﺭﺩ حجّ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ثِقت
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻭ( ثقة )
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﻚ سوء
ﮊﻩ ﻳﺎ ﺷﺨﺺ،
ﻏﻴﺮ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐﻟﻘﺎﻯﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺳﺮاءﻭﻣﻌﺮﺍﺝﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎﺷﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺤث ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﻓﻘﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻫﻴﭻ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﺤﻮﻝ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی گرﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭﺳت
اﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳت اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨکه
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺳﺘﻮﺭ.ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ

ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻧﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﺳﻌﻰ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺑﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺪﻋﻰ
ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﺩﻳﻦ
ﻭﺳﻴﺎﺳﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﻦ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭﻋﻠﻢ
ﺍﻗﺪﺍم ﻨﻤﻮﺩه
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘﺎﻯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﺭﺍ
ﺑﻤﻴﺎﻥ ﮐﺸﻴﺪه
اﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻌﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﺗﻘﺮﻳﺐ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺄﺩﻳﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻘﺮﻳﺐ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﻔﺮﺗﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻘﺮﻳﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺎ،ﺟﺰﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻧﺎمُقدّس
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﺳﺮﮐﻮب کنند.
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻥ ﺩﺭﻭپس،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮﻃﺮﻑ ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻡ
ﺩﻧﻴﺎ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﺑﻰ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﺎ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨت
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ،ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻝ
ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﺟﻨﮓ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ،ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻳﺪ،
ﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﮕﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ،که
ﺒﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ
ﺷِﺒﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍب ﺒﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.که
اﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ،ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻭ،ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺮﻡ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﻳﺎﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﻭپس ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻬﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻧﻪ ﺑﻴﻴﻚ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺯ
ﭼﺎﻩ ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ ﻭ
ﺑﭽﺎﻟﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﭼﺎﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪ،ﻭ
ﺑﻘﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﺍﻟﺒﺮﺯﻭﺍﻭﺭﺳﺖﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ.

M104

امام
زمان وتحریف
گفته ها

ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺒﺪ ﻫﺎﻯ مُقدّس
ﺭﺍ ﻭﻳﺮﺍن
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺗﻤﺎما
(ﻣﺴﺠﺪهای
ﺿﺮﺍﺭ) و ضرر
ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰهستند که
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍی ﻳﭙﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ فریب خوردگان
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﻌﺒﻪ ﻣکّه ﻮ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ویران میشوند.
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ، ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ، ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ قشری
شرک آمیز
وﺑﺪﻭﻥ یک
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ

ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ،ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺧﺎﺹ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺧﻮﺩﺷﺎن
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﮔﺮ
ﻭﺳﻴله اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ومورد
ﺧﻄﺎب ﺩﺭﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺷته
باﺷﺪ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ،
ﺻﻮﺭﺗﺶ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺑﺎ
ﺗﺤﻘﻴﺮ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺧﻄﺮﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎی
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻤﺎﺯﺷﺎن
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﮑﻤﺮﺷﺎﻥ
ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺘﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮﮐﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻰ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻰ،
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه
اﻯ.ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺷﺮﻙ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺨﺸﺪ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ توبه
نصوح ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺍﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩی
ﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺮچه
اﻭﺑﮕﻮﻳﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﺠﺪ ﺿﺮﺍﺭ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﻳﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻤﻴﻞ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩت
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨی
اﺯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻗﺒﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﺒﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳنی اﺳﻤﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭﺳت
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﺘﺐ مُقدّس
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﭘﻴش
ﺒﻴﻨﻰﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ.ﻭﻓﺮﺽ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻫﻢ،ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
با ﻣﺎﻡ ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎن اﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ.
که ﺴﺮﭘﺮﺳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
ﺑﻌﻬﺪه ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ،ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺴﻰ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﺮﺩﺍﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺯﻥ
ﻭﺑﭽﻪ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷت
ﻮﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد،
ﻓﻌﺎﻟﻴّت ﻮ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺎﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﻴﺰ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺩ.
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺮﻭﺡ
القُدُس
ﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
محمّد ﻭعلیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﻌثت ﺧﻮپس،ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫند
ﺑﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ محمّد
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﺄﮐﺘﺸﺎﻑ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ،ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻧﻔﺮﻯ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺭﺍﺳﻄﺒﻞ
ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻟﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺳﻰ ﺳﺎﻟﻪ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻭ
ﺳﭙس ﺭﻭﺡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺑﺎﻣﺴﻴﺢ
ﻫﻤﺮﺍه ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻫﻤﺎﻥﺻﻮﺭﺕﺑﺸﺮﻯﺍﻣﺎﻡﺳﺠّﺎﺩﺑﻮﺩ.

ﻧﺎﻡ
ﻣﻬﺪﻯ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﻫُﺪﺍ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭربّ
ﻣﺮﺑّﻰ،
ﻭﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ محمّد ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻣﺴﻴح این
همانی ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ
ﺯﺭﺩﺷت این
هماﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻨﺒﺪﻫﺎﻯ مُقدّس
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺪﻯ و حقّ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮔﻨﺒﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷته که
علامت
ﺨﺎﻧﻘﺎه ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ.که
ﺒﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﮔﺎن
اﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬی ﻨﻴﺰﺍﻳﻦ
ﮔﻨﺒﺪ
ﻫﺎ،ﺟﺎﻯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﮔﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻫﻴﭻ
سوء  ﺩﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺷﺮﻙ ﻭﻗﺒﺮ
ﻭ ﻣﺮﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﮑﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺒﺪﻯ ﻣﻰ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻭﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﮐﺰ مُقدّس
ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻓﻦ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻓﻦ
ﻧﺸﺪﻩ،ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ ﻭﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻨﺒﺪ
ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
کنند.ﻭﺍﺯ ﺗﺮس
ﺘﻘدّس آﻧﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺁﻥ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺗﺨﺮﻳبﻨﻤﻰﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻳﻚ
ﺭﻫﺮﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺯ ﺳﻪ سوء  ﺷﻴﺎﻧت ﻳﺎ
ﮐﺎﺷﻒ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺸﺖ،ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ.ﻭمحمّد
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭمحمّد
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ، ﻭﻋﺪﻩ
ﻇﻬﻮﺭﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ را
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ با
ﺧﻮﺩﺷﺎن
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ.
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺩﻯ،ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
حقّ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻫﺮ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻬﺮ
ﻣﻌﻨﻰ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻣﺒﺎﺣث
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻤﻨﺎﻡ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻫﺮ
ﺟﺎمعه ای ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﺎﺭه ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻤﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻫﺘﺪﺍ ﺷﻮﺩ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺮﺳﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ
ﺑﺎﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭ ﮔﻨﺒﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ،ﺍﮔﺮ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻨﺒﺪ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﭘﺮﭼﻤﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺍﻳﺮ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺑﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻫﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺷﺮﺡ
ﺣﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ و
کاملان
ﮔﻤﻨﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮی
ﺒﻨﺎﻡ مُروِه،ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺻَﻔﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﻫﺮﻭﻟﻪ
ﮐﻨﺎﻥ،ﺧﺒﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ،ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺳﻢ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ، ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ بحجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻭﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻨﺒﺪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻬﻴﭻ
ﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺨﺎﻝ
ﺯﻧﺨﻨﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻳﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭقُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻭﻧﻘﻄﻪ
ﺑاء ﺑﺴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻗﺮﺁﻥ.ولیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺎﻯ
ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭعلیّ
ﺷﺪﻩ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ الهی
ﺸﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﺎﻣﻞ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ،
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺃثبرﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣله ﻨﻮع
ﺒﺸﺮی اﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺗﺤﺖ ﺃﺗﻢ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ الهی اﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺮﺍی همیشه
ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ،ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭبّ رﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯلی
ﺃﺑﺪﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺗﺎ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻟﻠﻪ، ﭼﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭی
ﺒﭽﻨﻴﻦ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪه اﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﺒث ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺸﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻧﻰ
که اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺼﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳته
ﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺮﻙ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﺮﻉ ﻭ ﺷﺮﻳﻌﺘﻰ،ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ
ﮔﻨﺒﺪ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ مُقدّس
ﺍﺳﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺍﮐﺰ مُقدّس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻳﺮ
ﮔﻨﺒﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻘﺪّﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ،
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮقی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭلیّ
اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻘﺎم اﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺋﻢ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ تَقذُس
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
سالک ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ که
ﺒﺪﺭﺳﺘﻰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ، ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد،ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎن اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﻭ ﻓﺮ و
فروهر ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻨﺒﺪ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ،ﻗﺒّﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﮑﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ،ﮔﻮﺋﻰﺧﺎﻧﻪﻭﺍﺭﮒﺷﺎﻫﻰﻭلیّ-اﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺷﻴﻌﻪ،ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭعلیّ ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﻌثا
ﻮﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،
ﻧﺨﺴﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻠﺒﻴس
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺑﻴﭽﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ

ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻣﺮﮒ
ﻭﮐﺸﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻋﺸﻖ
ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺮﻁ
ﺍﻭﻝ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ولیّ
الهی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣثلا ﻧﻘﻞ ﻗﻮﻝ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﻤﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.  ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺭﺍ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﮐﻨﻢ
.ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ خود
هست ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻳﻌﻨﻰ اُمّی    ﺷﺪﻩ
ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻭﻡ
ﻭﻫﻮﻡ، ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣؤﻣﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻨﺪ . ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻪ ﺟﻠﻮ
ﺭﻭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺴﺘﻪ،ﭼﻪ
ﺣﻀﻮﺭﺍ،ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺗﻌﻬﺪ ﻭسوء  ﮔﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ با
ﺍﻭﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﻭﻗﺖ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح االقُدُس
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺳﺎﻟﻚ.ﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣب اﻟﺰﻣﺎن
ﺴﺎﻟﮑﺎن اﺳﺖ.

ﻭﻣﺼﺎﺣﺐ
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ.ﭘس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻭ محمّد
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩ. ﻭعلیّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد،
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ،که ﺒﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺯﻥ ﻭ
ﺑﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ولیّ
ﺩﺭ ﭼﺎﻫﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.که اﻳﻦ
ﻳﻚ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﻌﺒﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺸﻨﻬﺎ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺷﻚ
ﺑﺮﻳﺰﺩ ﻭ ﺧﺎﻙ
ﺑﺮﺳﺮ
ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ،ﻭﺳﻴﻨﻪ
ﺯﻧﻰ ﻭﺷﮑﺎﻑ
ﺳﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺷﻬﻴﺪ ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺮﻧﻰ
ﺭﺍ،ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ
ﮐﺮﺩه اﻡ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻤﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ،ﺯﻥ
ﺍﻭ ﺁﺑﺴﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺸﺐ ﺑﺰﺍﻳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ
ﺯﻧﺶ ﺯﺍﺋﻴﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﺷﻴﺮ
ﺑﻨﻮﺷﺪ. ﻭﭼﻬﻞ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﭼﻮﻥ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻧﻮﺭبود.
ﻭﺗﻨﻬﺎ سه
ﻨﻔﺮﺑﺸﮑل کوﺩکی
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﻪ ﺻﻮﺭﺗﺶ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﺭ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ.ﻭاز
ﭼﻬﺎﺭ ﻭﮐﻴل او
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ،ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ،ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ
۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ، ﻭﻣﺮﮒ
ﻭﻭﻓﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ.ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ. ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﻥ ﻭ ﺑﭽﻪ ﻫﻢ

ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ محمّدﻯ،
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺟﺪﻳﺪ محمّدﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺣﺴﻦ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻰ،که
اﻳﻨﻬﺎ ﺿﻤﻨﺎ
ﻧﺎم ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭنه ﺁﻥ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﮐﻪﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﺮﺍ
ﺣﻴﺪﺭﻩ
ﻧﺎﻣﻴﺪ،ﻭمحمّد
اورا علیّ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭ محمّد
ﻧﻴﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻰ ﻋﻠﺎﻣت
ﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
محمّدﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎب
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳت
اﺳﺖ،که هم
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻓﻄﻢ ﻭﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
کرده ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺣﺴﻨﻚ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻬﺎﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ باشد
.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺷﺮﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺧﻮﺩ،ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﭘس
ﺷﺮﻙ ﻧﻤﻮﺩه
اﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻴﭻ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻋﺎ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ حجّ
ﻋﻤﺮﻩ،
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
ﻤﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس حجّ
ﺃﮐﺒﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ،ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧد ﺑحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ حجّ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ حجّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﻌﺒﻪ ﻓﺮﻣﻮﺭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻮﺑﺖ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻳﺪ.ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺎ ﻳﺎ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎ،ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺪﻳث ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﻮﻥ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﻋﺘﺮﺕ ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺳﻠﻮکی
اﻟﻬﻰ ﻭﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺍﻓق
ﻨﺒﺎﺷﺪ، ﮔﺮچه ﻧﻴﺰ
پیامبر گفته
ﺑﺎﺷد که
میگوید ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﮑﻮﺑﻴﺪ، ﻭ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ولیّ
اگر ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻋﺘﺮﺕ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
پیامبر ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ.
ﺁﻧﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ
پیامبرﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﺎﺕ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺟﺰ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
دانست،ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺭﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎﺩﺭﻫﻤﻴﻦﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺳﺖ.

M108

ترشّح
مغز یا الهام
الهی

ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺰﺭﮒ ﻓﮑﺮﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺸﻒ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺮﺯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭼﻴﺴﺖ،
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.عَدَم
ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﻳشه
هرﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭ،ﺟﻨﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮی ﻣﻮﻗّﺖ
که ﺍﺭﺯﺵ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺩﺍﻧﺶ،ﻭﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻨﻮﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﻳﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﺪﻩ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ و ﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ بدهد. ولیّ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺍﻗﻠّﻴّﺘﻰ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ،ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭘﻴﺮ
ﻭﺳﻴله اﻯ ﺑﻴﻦ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﺑﻰ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﺰ ﺃﻣﺮﻯ
ﺯﺍﺋﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ

ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻭ ﺷﺮﻁ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﻴﺰ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺑﻰ ﻭﺧﻮﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﮐﻰ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻴﺒﻰ،ﺩﺭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘس
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻬﻢ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺫﻫﻦ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻐﺰ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﺤث
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻮﻧﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﺤث ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺷﺪﻩ،ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ
ﻭﻣﺨﺰﻧﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﺑﻴﺎن
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﻯ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻇﻬﻮﺭﻯ ﻧﻴﮑﻮ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﻠﻤﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ
ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، ﺟﺎﻯ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺒﻮﺩ،ﺣﺎﻟﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻡ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺭﺍ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺎﺯ ﺍﻭﮐﺴﮋﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻭﭼﻪ
ﺑﺤﺸﻬﺎ ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﮐﺴﮋﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﮐﺴیژﻥ ﻳﻚ
ﻋﻨﺼﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺃﻧﺸﺘﻦ
ﻣﻐﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻠﻢ
ﮔﺬﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮔﺶ
ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺷﻮﺩ،ﺗﺎ ﻓﺮﻕ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻐﺰ
ﻧﺎﺑﻐﻪ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺯﺍﺩﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺑﺎ ﻣﻐﺰ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ چه
ﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺮﻳﺤﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪ .

ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻧﺪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻣﺎ
ﺃﮐثر
ﻣﺪّﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻓﻀﻞ ﻭ
ﻣﻴﻞ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪهﻫﺴﺘﻨﺪ.
که عباﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻓﻀﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻴﻚ
ﻣﻨﺒﻊ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ .ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎی
ﺒﺨﺎﻃﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺩﻭﮐس
ﻳﺎ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﻮﺍس
ﻭﻋﻘﻞﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮐﻨﺪ.ﭘس
ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
اﺯ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﭘس همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺻﻔّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻦ ﭼﻮﻥ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺣﺠﻢ
ﻭﻏﻴﺮﻩ.ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.ﻟﺬﺍ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﻟﻮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻓﺮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎﺻﻔﺎت ﺨﺎﺹ الهی
ﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ، ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣن ﻮﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ،ﭘس
ﺍﺯﻃﻰ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻝ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻰ
ﺷﻤﺎﺭ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻧﺒﻮﺩﻩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺩﻩ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻮﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل اﺯ
ﮔﺬﺷته هاﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺎ
ﺑﺸﻮﻧﺪ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﺼﺮف کنیم
.ﻭﻧﻪ ﻟﺬﺕ
ﻭﻋﻠف ﭽﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎن کنیم .ﻭ
ﺍلاّ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺻﺮﻑ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ.ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻗﻤﺎﺭ
ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ،ﻭ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺍﺻﻠﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻗﻤﺎﺭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑُﺮﺩ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺑﺎﺧﺘﻦ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ،ﻭﺑﺎﺩﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﺪ،ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﭘس ﻣﺎ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭﻧﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.

ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﻳﺎ ﻋﺮﺷﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ
ﺑﻬﺎنه اﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺟﺰ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓته اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻮﻝ ﻭﺣﻮﺵ
ﺁﻥ
ﺑﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺟﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺟﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪه
ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.ﭘس
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻓﻌﻠﺎ
ﺳﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ،ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ
.ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺟﺴﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﺫﻫﻦ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻘﻮﻣﺎت
اﻭلیه ﺬﻫﻦ
ﻭﻋﻘل ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ،ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺻﺎﺩﻕﻧﻴﺴﺖکهﺃﺻﻞﻣﺎﺩﻳّﺖﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯﻣﻄﺮﺡﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﻐﺰ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪه اﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ،ﭼﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻳﺎ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻳک ﻮﺍﺣﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ که ﺪﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺣﺪﺕ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠف
ﻈﺎﻫﺮﺍ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺃﺭﺑﺎب ﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭیک ﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻭﺣﺪﺗﻬﺎی
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻫﺴتی
کسی ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ولیّ
ﻧﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺯ ﻟﺐ ﻭ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ ﻃﺮﺯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻐﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺰﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻣﻐﺰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻤﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻐﺰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﻃﺮﺯ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻥ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺪﻳّﺮ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻐﺰ ﻳک
عضو ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻨﻈّﻢ،ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺭﺳﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﭘﻴﺎﻡ ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ،ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﺄﻣﻮﺭ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،
ﻫﻤﻪ ﻭﺳﺎﺋﻞ

ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﭘس
ﻣﻐﺰ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ،ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺖ ولیّ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻐﺰ
ﺳﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ1400 ﮔﺮﻡ ﻭﺯﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﭘﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺩﺭﺟﻤﺠﻤﻪ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻪ.ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺨﭽﻪ ﻏﺪﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺦ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺨﭽﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻃﺒﻘﻪ ﻣﺨﭽﻪ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰﺩﺍﺧﻞ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻘﺮﺍﺕ،ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺩﻡ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه
اﻧﺪ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻫﺮ
ﻋﻀﻮ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﺎﻧﻘﺶ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻋﻀﺎ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﺮﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺟﻨﻴﻦ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻋﻀﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﻨﻴﻦ
ﺟﺰ ﭼﻨﺪ ﺻﻔﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻣﻤﮑن
گرﺩﺩ.ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷته ها
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻋﻀﺎ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﺼﺒﻰ
ﺗﺎ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،
ﻫﺮ
ﺑﺎﺭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺤﻔﻮﻅ،ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟاﺘﺮ ﺑﺎﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣی
گرﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﻗﺴﻤﺖ ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ، ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ ﺳﺎﻗﻪ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻣﻞ ﭘﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻐﺰی ﻮ
ﺑﺮﺁﻣﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺣﻠﻘﻮﻯ،ﺟﻤﻌﺎ
(ﺑﺼل
اﻟﻨﺨﺎﻉ،)
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻴﺎﺯچه
اﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﺎﻉ
ﺷﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻘﺮﺍﺕ
ﺍﻫﻤﻴت
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻫﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺁﻥ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻐﺰ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻧﻴﻢ ﮐﺮﻩ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺷﮑﺎﻓﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺼﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.چه ﺪﺭ
ﺳﻄﺢ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺯﻳﺮﻳﻦ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﻭﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺮﻭﻣﻮسوء  ﻣﻬﺎ
ﺭﻭﻧﻮﺷﺖ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ

ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻀﻮﻯ
ﻣﻐﺰ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺟﻨﻴﻨﻰ ﻣﻐﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻳﻚ ﻟﻮﻟﻪ
ﻋﺼﺒﻰ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﮐﻪ سوء  ﺭﺍﺥ
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺟﺪﺍﺭﻩ ﺁﻥ ﺑﭽﻨﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﭘﻨﺞ ﻣﻐﺰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ،ﮐﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ، ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺸﺮﺩﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻭﺯﻥ ﻣﻐﺰ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﭘﻨﺠﻢ
ﺑﺼﻞ ﺍﻟﻨﺨﺎﻉ،ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺩﻭﻡ
ﺟﻨﻴﻦ،ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻠﻘﻮﻯ ﻭ
ﻣﺨﭽﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﺐ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ سوء
ﻡ ﺟﻨﻴﻦ
ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﺩﺭ ﺟﻠﻮ
ﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﺐ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺩﻭﻡ
ﺟﻨﻴﻦ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﻭ
ﻫﺎﻳﭙﻮ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس
ﻭﺗﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﻫﺎﻳﭙﻮﻓﻴﺰ ﻭ
ﺍﻭﭘﻰ ﻓﻴﺰ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﭘﺴﺘﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺍﻭﻝ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻧﻴﻢ ﮐﺮﻩ ﻣﺦ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﻭ
ﭘﻴﺎﺯ
ﺑﻮﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻣﺨﻄﻂ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻣﻐﺰﻯ
ﺭﻭی هم ﺪﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻭﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻮﺭﺗﮑی
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﺑﺪﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻤﺠﻤﻪ ﻭﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺑﻌﺎﺩ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪی
اﻧﻮﺍﻉ، پﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ ﺁثاﺭ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺳﺨﺖ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﺪﺑﻴری
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،ﻭﻳﺎ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴن ﺘﮑﺎﻣل
ﺤﻴﺎﺗی ﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﻭﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮﻧﻮﻉ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺣﻴﻒ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﮔﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ
ﺗﺮ ﻧﺮﻭﺩ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﺎ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻋﺠﺎﺯ ﺁﻣﻴﺰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﺶ،ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺮﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ نتیجه
ﻋﻤﻞ ﻣﻐﺰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺘﻔﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺃﻋﻈﻢ ﺟﺴﻤﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺤﮑﻢ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮ
ﻃﺒﻘﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﮑّﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴﭻ ﺳﻄﺤﻰ
ﻋﺼﺒﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻬﺮ ﻋﻀﻮی
ﻤﺴﺘﻘﻞ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻤﻰ
کند.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺁﻥ،ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻭ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،که
ﺴﺮﭘﻴﭽی اﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻃﺮﺡ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻋﻀﻮ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ،
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻋﻀﺎﻯﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﻭﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺼﻮﺭت
ﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﺯﺣﻤﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
.

ﺗﺨﺼﺼﺎﺕ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﺼﺒﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺭﻯﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻬﻴﻪ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ،
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺗثبیت ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻌﻠﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﻣﺘّﻔﻖ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﻣﻐﺰ، ﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﭘﺎﺭﺍ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺧﺎﺹ
ﻣﻐﺰ،ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻯ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺭﻭﻯ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،که ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﻠﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻘﻪ ﺁﺧﺮ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﻀﻮﻯ ﻭ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻤﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﺪﻫﺪ. ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ

ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻐﺰ
ﻋﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺮﺍﻍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻋﻤﻠﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻧﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑﺮ ﻳﺎ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺗﻠﻒ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣُﺮﺩه
اﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ هَوَس
ﮐﻨﺪ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﺳﮑﻨﺎﺕ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻔﻆ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻓﮑﺮﻯ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭ ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﮑﻰ
ﻓﻌّﺎﻟﻰ
أکتیو ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ،ﻭ ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺭّﺍﻙ ﻭ
ﮐﺎﺷﻒ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﻧﻘﺶ ﺗﺄثیر
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﻋﻤﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺠﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺑﻄﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭼﻪ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻐﺰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭن اﻭ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.که
هم ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ.ولیّ
ﻧﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗن. ﭙس
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﺗﺮ ﻭ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺩﺭ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻫﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻢ،ﻭ ﻫﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ.ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ.ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ،ﻭﻫﻢ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺑﻴﺮﻭﻥ،ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻭلیه
هستی .ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭ ﻳﺎ
ﻋﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺎ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭﻙ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺮﻳﻦ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﻫﺮﮐس
ﻭ ﻣﺒﺪﺃ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ.ﭘس ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻭ،
ﻫﺮﺩﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺟﻨس ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺮﺩﻭ
ﺍﺻﻴﻞ،ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺪﻑ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ.ﻧﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻳﺎ ﺫﻫﻦ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻭﻳﺎﺗﻦﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪﺗﻨﻬﺎﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻌّﺎﻝ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺍث ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ،
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ

قبلی ،ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻋﻀﺎ ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﻫﻢ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺎ،ﺗﻤﺎﻡ أجزاءﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﻞّ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮﻣﻮﺭﺩﻯ ﻧﺎﻗﺺ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ،ﻧﺘﻴﺠﻪﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ،ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﮑﺮﺩه اﺵ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺘﺪﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺎ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺎ ﻣﻌﻴﻮﺏ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺸﻮﺩ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻔﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﺎﻡ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺁﻥ
ﻗﺴﻤﺖ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺟﺴﻤﻰ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ،ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻥ،ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺗﺮ ﻭﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺻﻔﺎت غرﻳﺰﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﺟﺴﻢ
ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣثبت
ﻭﻭﻳﮋه اﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺭﺯﺵ،ﻭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ثباﺕ ﻭ ﺗﻮﺭّﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ثاﺑﺖ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺤﺎﻝ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺗﺎ
ﭘﻴﺮﻯ،ﺟﺰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻠﮑﺎﺕ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭ ﺿﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﻭﻳﮋه اﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﮐﻠﺎس ﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﻠﺎس ﺍﻭﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺧﻮﺩ
ﻏﻨﻴﻤﺘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭه
ﺰﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠی
اﻧﺴﺎن ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺄﮐثر ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ  ﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺎﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ سوء  ﻡ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺧﻮﺩ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺤﻴﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻳﺎ
ﺿﻌﻒ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤل ﻤﻌﻠﻮﻡ
ﺷﻮﺩ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺑﺎﻫﻤﺪﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﮐثرﺍ
ﺍﻳﻦ ﺗثبیت ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻭ عَدَم
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ

بالقوّه
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﺎﺷﺪ،ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﭘﺮ ﺿﺮﺭ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺄﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮﺍﺕ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺣﺮﮐﻰ ﺗﻦ،
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻋﻤﻠﻰ،ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻞ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ،ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﮐﻢ
ﮐﻢ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ،ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺣﺪّ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘس ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺩﺍﻍ ﻭ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻧﻌﻤﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ، ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻬﻤّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ ﻭ
ﻗﺪﺭت هاﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﺮﺩ،ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ولیّ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،پس  ﺩﻭﭼﺎﺭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،ﺧﺎﺹ
ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ،ﻭﺣﻔﻆ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻓﺎﻣﻴﻞ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻭﺣﻔﻆ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪّ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ،ﻣﻔﻴﺪ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻐﺰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻟﺰﻭﻡ ﻃﺮﺩ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ولیّ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻣﻬﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻳﻢ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ .
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ،
ﻭﺗﻮﺍﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ،ﻭ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺑﺤﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺍﻳﻢ.ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﮐﻨﻮﻧﻰﻣﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪه ﺒﻤﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺁﻥ ﺃﻣﺮ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺴﺒﻰ ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺖ،چه ﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻭﺭﺍثت ﻮﻣﻴﺮﺍث
ﺃﺯﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻧﻪ ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺮﺍثی ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺣﺎﻣﻞ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ.ﮐﻪ حقّ
ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣّﺪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.پس  ﺗﻮﺍﻥ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ معرّفی    ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺩﻭﻡ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺍﺵ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻨﻔﻰ، ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺭﻙ ﻗﺒﻮﻝ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ،ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺤﻴﻂ،ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﻮﻫﺮ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻭ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺣﺮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺎﺩﻝ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻠﻮ
ﺑﻴﻔﺘﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ،
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺿﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺖ،ﻭ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻡ ﻭ
ﭘﻠّﻬﺎﻯ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
،ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻔس ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻣثبت ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺤﻴﻂ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩی اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳت
ﻮﻣﺤﻴﻂ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﺤﻴﻂ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻄﺮﺍﺕ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﻧﻮ ﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﻫﺎﻧﺪ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﻭﭘﻮﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺣﻠّﺎج ﻮﺍﺭ
ﺣﻠّﺎﺟی کرﺩه
اﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﮑی ﺪﻭ ﻗﺮن
ﺒﻌﺪ،ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ،ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻰ ﮔﺸته
اند.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﮑﻰ ﻳﺎ ﺩﻭ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ،ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﺣﺮﮐﻰ ﺑﺎﻋث
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻣﺤﻴﻂ ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ
،ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ . ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭ،ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻭﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚ
ﻭ
ﺟﺒﺮﻯ،ﭘﺎﺳﺦ
ﺃثرﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺍهﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ
ﻭﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ اﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺭﻳﺴﮑﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ معرّفی    ﺧﻮﺩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﻞ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣثلا
ﺗﺮﺷﺢ ﻣﻐﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
که اﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﮐﻨﺪ.
ﺳﭙسﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺟﻬﺶ ﻓﻮﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ،ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ،ﻭﻃﺮﺡ
ﻧﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺖ
ﺗﺎ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻫﻮ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻣﺮﻣﺤﻘﻖ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ،ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻗﻠﻢ
ﺭﻭﻋﻠﻢ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺻﻔﺖ ﺣﺮﮐﻰ
ﻭ ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﮐﺎﺭ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺎ
ﮐﻮﺷﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ ﻣﻐﺰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ، ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ.
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺗﻦ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻗﺎﻃﻊ ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻋﻠﻢ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ.ﺗﺎﺯﻩ
ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭﻧﻮ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮپس
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺮﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻰ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﻣﻐﺰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﺮﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﻐﺰ ﮐﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺟﺴﻴﻤﻰ
ﺩﺍﺋﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪه اﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﺧﺎﺻﻰ ﺑﺮ
ﻣﻐﺰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ .ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺳﺮﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺯﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺭﻳﺎ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺎ ﺳﺎﻕ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﺭﻳﺎ ﺷﻮﻳﻢ،
ﻭ ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻔﺮ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻮﺡ ﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﮐﺠﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﭼﺮﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋی
کنند. ﻭﻳﺎﻗﺸﺮی
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺍﺳﻤﻰ،ﺑﺎﺻﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،ولیّ
ﻗﺼﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻐﺰ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﮕﻮنه
ﺪﺭﮐﻨﺘﺮل
ﻤﺎﺩﻯ ﺑﺪﻥ
ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺳﭙﺮﻡ ﭘﺪﺭ
ﻳﺎ ﺍﻭﻭﻝ
ﻣﺎﺩﺭ،ﺩﺭ سوﺍﺑﻖﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﻳﻚﺭﻭﺡﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.

ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ
ﺁﻥ،ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﻣﺎﺷﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮسوء  ﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺳﭙس
ﺩﺍﻧﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻴﻮﺗﻴﻚ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺍﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻨّﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻣﻴﺎﻧﻴﻚ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺎﺭﮐشی
کنند. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ،ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺸﺮﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﻏﺮﻭﺭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻦ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﻮﺗﻴﻚ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﮑﺴﺘﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﺭﺍﺩﺍﺭ
ﻭﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺍﮐثر
ﺩﺳﺘﮕﺎهﻫﺎﻯ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ،
ﻓﻴﻠﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﮐﺒﻮﺗﺮ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻐﺰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ(ﻫﻤﻪ
ﻳﺎ ﻫﻴﭻ) ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎت ﻔﻴﺰﻳﻚ
ﺑﮑﺎﺭگرفته
ﺷﺪﻩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺎﻓظه ﻮ ﺿﺒﻂ
ﺃثر
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﻭﻳﺎ ﺍﺑﺪﺍﻉ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﻋﻠﻢ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻐﺰ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻐﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
بینا کند .ﻭ
ﻳﺎﺟﺎﻫﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎﻫﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻭﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺖ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻣثلا
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺟﻬﺶ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ، ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﮐﻪ ﭘﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻋﺎﻟﻰ
ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ،ﻳﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺧﺘﺮﺍﻉ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﺠﻴﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻣﻐﺰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺩﻭﺍﻣﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺩﻭﺍﻡ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ولیّ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ، ﻭﻳﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺑﻘﺎﻯ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﺧﻄﻰ
ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻐﺰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺻﺤﻴﺢ ﺭﻳﺨﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻮﺭﻓﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ

ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺑﺎﻟﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺁﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺻﻮﻓﻴﺰﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻣﻐﺰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺗﻮﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺳﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻨﺶ
ﻭﻋﻤﻞ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻧﻮس (ﻭﺍﺣﺪ
ﻃﺒّﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺳﭙس
ﻭﺍﺣﺪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ،ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ ﮐُﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺿﺒﻂ
ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻭﺍﺣﺪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
سوء  ﻡ
ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﻨﺪﻯ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ با
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻳﻴﻬﺎ
ﺃﺻﻞ ﻣﻬﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻐﺰﻯ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺠﺮﻯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﺮﺿﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ،ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ

ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻏﻮﻝ
ﭘﻴﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮی
هست،ﮐﻪ ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﻭالاّ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺂﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻳﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ ﻟﺬّﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﻧﻴﻢ .

ﻭﺍﺣﺪ
ﺗﻮﻧﻮس ﻗﺸﺮ
ﻣﺦ ﻭﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻞ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺫﻫﻦ،
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻥ
ﺑﺎ(ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻮﻧﻮس ﻳﺎ
ﺩﺭجه اﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻴﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺄﻭﺝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ،
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﺸﻢ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻮﻧﻮس
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺪّ ﻓﺎﺻﻞ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺳﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴﭽﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﻫﺴﺖ.ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻮﻧﻮس ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻫﺮ
ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ ﺍﺳﺖ
ﻭ سوء  ﻡ
ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺦ
ﻧﻴﺰ ﺳﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺎﻟﺖ
عَدَم
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ،
ﻭﺣﺎﻟﺖ
ﺗﻮﻧﻮس ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ سوّم
ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻌﻤّﻖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ ﺑﻴﻚ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻧﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭﺿﻊ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻭ ﺟﻨبه
هاﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮی
ﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮچه
اﺳﺎس ﻗﺒﻠﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺿﺤﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻬﻨﻪ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺒﻬﻢ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻓﻬﻢ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ اﺯ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰﻭ ﻤﻞ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻮﻧﻮس
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻨﻘﺒﺾ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ
ﺷﺪﻳﺪ.ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺗﻮﻧﻮس ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﮔﺮﺩﻥ.ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﮐﻢ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﭘس
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺭﺧﻮﺕ ﻭ ﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﻘﺒﺎﺽ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻀﺎ ﻧﻮﺭﺩ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻮﻧﻮس
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺷﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﭽﺮﺕ ﺯﺩﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﻮﻧﻮس
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻓﻌّﺎﻝ،ولیّ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺗﻮﻧﻮس
ﺑﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎ،ﺑﺎ ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﺑﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،
ﮐﻤﻰ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺭؤﻳﺎ ﮐﺮﺩ.ﻳﺎ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭﺭؤﻳﺎ،ﺑﮑﻠﺎﻡ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺷﺘﺎﺭ.ﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﮐﺮﺩﻥ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺑﻬﻢ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭ
ﻭﻫﺪﻓﺪﺍﺭ
ﻣﺦ، ﺗﺮﺍﺯ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻧﻮس ﺍﺯ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻧﻮس
ﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻫﺪﻑ
ﻭﺭﻭﺵ ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﻨﻄقی
ﻮﺗﻮﻧﻮس
ﻗﺒﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺨﺸﻰ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻧﻮس ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻗﻪ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﻣﺦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ بین ﻗﺸﺮ
ﻣﺦ ﻭ ﺑﺨﺶ
ﻣﺴؤﻝ ﺣﻔﻆ
ﺗﻮﻧﻮس ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻗﺸﺮ
ﻣﺦ ﺁﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺨﺶ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ثالثی ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻭ ﻋﻀﻮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﻋﺼﺎ
ﮐﺶ ﮐﻮﺭ ﺩﮔﺮ
ﺷﻮﺩ . ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ
ﭼﺮت ﺰﺩﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻤﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
توﻧﻮس ﺧﻮﺩ
ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺮ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺶ
ﻣﺴؤﻝ ﺗﻮﻧﻮس
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ،ﺁﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ؟ ﺍﻳﻦ
ﺑﺨﺶ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﻣﻌﺠﺰﻩ،ﭼﻮﻥ
ﺟﺴﺘﻦ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ.ﭘس ﻣﺮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣُﺮﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﺪ،ﻣﮕﺮﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﺎ
ﻗﺮﻳﻦ ﻭ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻣﺒﺮﺩ. ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﺎ ﺯﺷﺖ
ﻭﺗﺮس ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ .

ﺩﺭ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ
ﻭﻋﺼﺐ ﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ،ﻭ
ﺍﮐﺴﻮﻥ ﻫﺎ
ﻭﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻋﺼﺒﻰ
ﺷﮑﻞ ﻫﺮﻣﻰ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻡ ﻋﺼﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﺮﻙ
ﻭﻣؤثّر،ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﮐثرﻯ ﺍﺯ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻣﺤﺮﻙ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﭘﻴﺎﻡ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺃﺻل کیفیّت
دﺭﮐﺎﺭ ﺍﺳت ﻮ
ﻧﻪ ﮐﻤﻴّﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺻﻔﺘﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ،ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺃثرﺵ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺍﻋﻀﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﺎ ﻫﻴﭻ ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻳﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻤﮑﻦ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺻﺪ ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺣﺪّ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺧﻮﺩ،
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺯﺵ ﮐﻤﻴّﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻌﻴﻦ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻏﺬﺍﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﺪ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻳﺘﺎﻣﻴﻦ
ﻧﻘﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﺣﻴﺎﺕ ﺗﻦ
ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻣﺎﺯﺍﺩ
ﻭﻳﺘﺎﻣﻴﻦ
ﺩﻓﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﺳﺎﻝ 1994 بخشی ﺩﺭﺳﺎﻗﻪ
ﻣﻐﺰ ﮐﺸﻒ
ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺗﻮنوس ﻭﺣﻔﻆ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺑﺨﺶ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻪ ﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺠﻤﻮعه های ﻧﺮﻭﻥ
ﻭﺷﺎﺧﻚ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ،ﺑﺎ
ﺯﺍﺋﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺑﺴﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﺮﺍﺯ ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ،ﺭﻓﺘﻪ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﮐﻠّﻰ ﻳﻚ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺷﻮﻕ
ﻭﻃﻠﺐ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺷﺒﮑﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺑﻘﻴﻪ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺷﺒﮑﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭ ﺑﻤﺮﺍﮐﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻣﻐﺰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﻭ
ﺗﺎ ﻗﺸﺮ ﻣﺦ،
ﻧﻘﺶ ﻗﺎﻃﻊ ﺩﺭ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺦ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻣﻐﺰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﻓﺸﺎﺭ ﺑﺎﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻟﻮﻟﻪ ﻧﻰ
ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻭ ﺷﻞ
ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻢ
ﻭﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻋﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻬﺎﻯ،ﺍﺯ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﻭ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻣﻐﺰ،ﺑﺴﻤﺖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻐﺰ
ﺗﺎ ﻫﻴﭙﻮﺗﺎﻟﺎﻣﻮﺵ
ﻭ ﺳﺎﻗﻪ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺒﮑﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﻭ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺷﺒﮑﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺷﺒﮑﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﻭ،ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺸﺮ ﻣﺦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻧﻮس ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻧﻮس
ﻣﺘﻌﺎﺩﻝ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ،ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ
ﺗﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻪ ﺍﻯ،ﻳﺎ
ﺑﺎﺩ ﺷﺪﻥ
ﻭﺗﻮﻧﻮس ﺩﺍﺩﻥ،ﻭ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺴﻢ
ﻭﻣﻐﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺒﺘﮑﺮ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﺪﻓﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ،ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻳﺎ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻘﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ،ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻐﺰﻯ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻧﻮس
ﺷﺪﻥ،ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭ ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ،ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻔﻆ
ﺍﺟﺰاء ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺭچه اﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ،ﻭﺷﮑﻞ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺘﺤﺮﻙ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺑﻠﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺭچه ای
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﮐﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻣﻄﻠﺐ ﺟﺎﻟﺐ
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻏﺎﺋﻰ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ،ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺤﺮﻙ ﻗﺸﺮ ﻣﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺮﻙ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻡ ﺃثرﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﮐﻤﻴّﺖ،ﺑﺤﺪّ
ﺃﮐﺸﺮ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ،ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣثاﻝ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺤﺼّﻞ ﮐﻠﺎس
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺎﺩ،ﺩﻭﺣﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﻭ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ
ﻋﺎﺩﻯ ﺗﻮﻧﻮس
ﺒﻔﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﺶ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺄثیر ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻭﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟّﻪ ﺟﻠﺐ
ﺷﺪ،ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﻭﻧﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﮑﻞ ﻋﺎﻣﻞ
ﻓﻌّﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪه
ﺁﻥ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻌّﺎﻝ،ﻭﻃﺒﻘﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻨﻔﻌﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺎﻟﺖ ﺩﻭﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻙ
ﻧﮑﻨﺪ، ﻗﺸﺮ
ﻣﺦ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﺧﺒﺮ
ﺑﻰ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺸﺒﮑﻴﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻫﺶ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺤﺪّﻯ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻧﻮس ﻟﺎﺯﻡ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ.ﭘس خوﺍب
ﺴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺻﺤﺒﺖ بی
ﺎﺭﺯش
ﻨﺒﻮﺩ،ﻗﺸﺮ
ﻣﺦ ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ،ﻋﺬﺍب
ﺪﺭﻙ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩ.ﺑﺪﺭﮐﺎﺕ
ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﻏﻠﻂ،ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻨﺒﻞ ﺗﺮ
ﻭﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس ﻫﺮ ﻣﺤﺮﻙ
ﻣثبت
ﻭﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺗﻮﻧﻮس
ﻣﻐﺰ،ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻘﺶ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﺎ
ﻗﺮﻳﻦ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﺭ ﻋﻠّﺖ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ نَفس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ،ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻭﺗﺄثیر ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ولیّ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ، ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ.ولیّ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺗﻠﺨﻰ
ﻋﻠﻴﻪ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺘﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﻮﻣﻮس ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺵ
ﻣﻐﺰ،ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺑﻴﻦ ﻗﺸﺮ ﻣﻐﺰ
ﻭ ﺷﺒﮑﻴﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس ﺩﺭ
ﺭﮐﻮﻥ ﻭ ﺭﮐﻮﺩ
ﻣﻐﺰ،ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻫﺮﺩﻡ ﺿﻌﻒ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻗّﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ،ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺗﻮﻧﻮس
ﻗﺸﺮﻣﻐﺰ ﻭﻣﺦ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ .

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻘﺶ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻤﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺗﻮﻧﻮس ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻣﺒﻴﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻳﺎ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻫﺎ
ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ

ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﻭ ﺧﻂ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺸﻒ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ،ﺃﺻﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺒﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﺍﺻﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ، ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺫﻭﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﺻﻞ ﺷﺒﮑﻴّﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮ ﻣﻐﺰ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻮﺩ، ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭﺵ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ،
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ،ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ،ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻣﺘّﺼﻞ ﺑﻬﻢ
ﻭﻳﮑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. وﻫﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ولیّ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻐﺰ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ
ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻬﻤّﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ ﻣﻐﺰ،
ﺩﺭ ﻧﺎﺣیه هاﻯ
ﻣﻴﺎﻥ ﻣﻐﺰ
ﺑﺨﺶ
ﭘﺸﺘﻫﻴﭙﻮﺗﺎﻟﺎﻣﻮس
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭﺗﺮس ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﻄﻪ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻳﺎﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭ ﺃﺻﻞ ﻣﺮﮒ،
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻧﺎﻑ
ﻧﻘﺮه اﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻦ آزمایش
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺣﻮﺍس
ﺭﺍ ﺗﻴﺰ
ﺗﺮﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭجه ای ﺍﺯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺮﻙﺑﺎﻋث
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺑﺎﻋث ﺧﻮﺍﺏ
ﻳﺎ ﻣﺮﮒ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ثاﺑﺖ ﻭﻣﺤﺮﻙ
ﭼﺸﻢ ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺑﺎﻋث
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺄثیر
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ، ﺑﺎﻋث
ﺧﻮﺍﺏ،ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺍﻏﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﮐﻨﺶ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺍﻟﮑﻞ،ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭک های ﮐﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻐﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻐﺰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ،ﺑﺎﻋث
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻳﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ.ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﺍﻳﻦ
سوء  ﮊﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻦ،ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﺠﺎ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﺠﺮﺍﺣﻰ ﻣﻐﺰ
ﻣﻦ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺷﺖ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﭻ ﺩﺳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻌﺮﺽ
ﻳﻚ ﺧﻂ ﮐﺶ ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ،ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﮓ ﺯﺍﮒ ﺑﺮ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮﻡ ﻣﻰ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﺪﻡ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ،
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻣﻐﺰ
ﺑﻨﻈﺮﻡ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻡ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻓﻮﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻡ،ﺁﻳﺎ
ﺳﺮﺩﺭﺩﻯ، ﻳﺎ
ﻋﻠّﺘﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻢ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ.
ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻳﺎ ﺭﻓﻊ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻐﺰﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ،
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ،ﺑﻌﻠّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩه اﺳﺖ.که
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﻤﻦ
ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ،ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ،ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮔﻬﺎی شب
ﻘﺪﺭ اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﭘلّه
های ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﻔﻆ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻧﻮس
ﻣﻐﺰ،ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻮﻧﻮس
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻧﻴﺰ
ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺰﺍپس ﻳﺎﺑﺪ
ﻭﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺷﺤﺼﻴّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﺎﺯ،ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺳﻪ ﻧﻮﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﮑﻰ ﻣﺘﺎﺑﻮﻟﻴﺴﻢ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ سوء  ﺧﺖ
ﻭﺳﺎﺯ ﻣﻮﺍﺩ
ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ. ولیّ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﺎﻭﻟﻴﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﻮﺍﺯﻧﻪ
ﻭﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻣﺤﻴﻂ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻨﻔس ﻭﮔﻮﺍﺭﺵ
ﻭ سوء  ﺧﺖ
ﻗﻨﺪ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺗﺌﻴﻦ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺤﺮﻳک ﺘﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻏﺪﺩ
ﺩﺍﺧﻠﻰ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺎﻳﭙﻮﺗﺎﻟﻮﻣﻮس
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺎ
ﻫﺎﻳﭙﻮﺗﺎﻟﻮﻣﻮس
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﻨﺒﻊ
ﺩﻭﻡ ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺤﺮﻙ
ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﺯ ﺑﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﺮﻙ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺟﻬﺖ ﻭﻫﺪﻑ،
ﻭﺑﺎﻋث ﻧﻔﻊ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺪﻑ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺮﻙ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻭﺗﺮس ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻣﺎﻧﻊ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻟﺬﺍ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺣﻮﺍس ﻭﻫﺪﻑ
ﺟﻬﺖ ﺩﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭ ﺑﺎﻋث ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺰﻧﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﺎﺯ
ﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻣﺤﺮﻙ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺭﺍ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﺎﻧﺪﻥ،ﻣﺤﺮﻙ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺩﺭﺩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺿﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺗﻦ
ﻭﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻳﻮﮔﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺩﺭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺣﺴّﻰ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺳﺎﺯی
ﻤﻐﺰﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ ﺭﺍ ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺑﺎﺷﺪ
مطاﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘس
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮔﺎﻫﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻓﺰﺍپس
ﻫﺸﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ
ﺭﺧﻮﺕ ﺑﺴﻴﺞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺟﻬﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﭘﮋﻭﻫش گرﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺨﺒﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺷﺒﮑﻴّﻪ
ﻣﻐﺰﻯ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻄﺮ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻃﻠﺐ.ﻭ ﺩﺭ ﻓﻨﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺴﺐ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

سوء  ﻡ ﻣﻨﺒﻊ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺳﺎﺯ
ﮐﻪ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﻨﺶ ﻣﻐﺰﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺩﺭ
ﻃﺮﺡ ﻭ ﻗﺼﺪ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﺵ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺪﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﺶ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻧﺸﻮﺩ،ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻫﺪﻑ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺂﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻋﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻗﺸﺮ ﻣﺦ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑیّه
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻫﺴﺖ.ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺤﺮﻙ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺪﻑ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﮔﻔﺘﻦ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ،ﺟﻤﻌﺎ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ
ﻫﺎ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ،ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﺒﮑیّه
هاﻯ،ﻭ
ﺗﺎﻟﺎﻣﻮس ﻭ
ﺳﺎﻗﻪ ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻫﺸﻴﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺗﺄثیر ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﻳﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﻰ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﺼﻮﻝ ﻓﻨﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻨﺶ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺗﻮﻧﻮس ﻭ سوّم
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ.ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺿﺒﻂ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻭﻝ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﺩﺭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺗﻮﻧﻮس ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣُﺤﺪّﺏ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻫﺎﻯ ﻣﺦ
ﺟﺎﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﺎﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻠﻔﻰ ﻭ
ﮔﻴﺞ ﮔﺎﻩ ﻭ
ﺁﻫﻴﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ
ﺷﺒکیه ای ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺍﺯ ﻧﺮﻭﻥ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻡ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ سپس
ﺑﮕﺮﻭﻫﻬﺎ ﻭ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ ﻳﻚ
ﻧﺴﺨﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍس ﺑﻤﻐﺰ،ﺑﺄﺟﺰﺍﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﮐﻨﺸﻰ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
.ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﺯ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭﺷﻨﻮﺍﺋﻰ،ﻭﺍﺯ
ﭘﻮﺳت ﺘﻦ ﻭﻣﻔﺎﺻﻞ
ﻭﻣﺎﻫﻴﭽﻪ
ﻫﺎ،ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ ﻣﻐﺰ،ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﺗﺸﺮﻳﺢ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻓﺮﺍﻓﮑﻨﻰﻭ
ﻃﺮﺍﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺴﻢ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﺤﺮﮐﻬﺎ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺭﻧﮓ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻄﻮﻁ ﻭ
ﺟﻬﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﻭ
ﺗﺨﺼﺺ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮ،ولیّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﮐﺴﻮﻥ
ﻭﺷﺎﺧﮑﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﻣﺮﮐّﺐ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻨﺸﻰ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻟﮕﻮ
ﺳﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﻓﮑّﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ،ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈﻢ ﺩﻫﻨﺪه
اﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﻭ ﺣسّ
ﺣﺮﮐﺘﻰ،ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ سوء  ﻣﺎﺗﻴﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ،ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺿﺒﻂ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﻚ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻣﻨﻔﺮﺩ،ﻭ
ﻣﺠﺰﺍ ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﻋﻤﻞ ﺁﻥ ﺣﺎﺻﻞ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻮﭼﻚ ﻣﻐﺰﻯ
ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻦ،ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﮔﺴﺘﺮﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻣﻐﺰ
ﺗﻮﺃﻣﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻭ
ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻳﻚ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﻳﻚ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻀﻮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﻤﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻤﺘﺮ. سوء  ﻣﻴﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ ﻣﻐﺰ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﻣﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮ ﭘس ﺳﺮ ﻭ
ﮔﻴﺠﮕﺎﻩ ﻭ
ﺁﻫﻴﺎﻧﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮔﻴﺠﮕﺎﻫﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺷﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﭘﺴﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻋﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻫﻤﻪ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻧﻮﻉ
ﺁﺩﻣی اﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ سوء  ﻡ،ﻳﻚ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﻭﺣﻮﺍس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺶ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ ﻣﺠﺰﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺭ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻘﻪ سوء  ﻡ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻳﻚ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺧﺒﺮﻫﺎ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ،ﺑﺘﺮﺍﺯﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺩﻯ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭﺳﺎﺧﺖ
ﮔﺮﺍﻣﺮﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻣﺠﺮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻏﻴﺮ ﺍﺯ سوء  ﻣﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﻭﻡ
ﻣﻐﺰﻯ،ﻧﻘﺶ
ﻋﻤﺪﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻪﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﭙﺮﺩﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ
ﻭﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪ سوء  ﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﮐﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﺒﺮﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺿﺒﻂ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺧﺎﻟﺖﺩﺍﺭﺩ.

ﺳﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ أجزاءﻯ
ﺩﻭﻣﻴﻦ ﻭﺍﺣﺪ
کار و ﮐﻨﺶ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ،ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ
ﻗﺎﻧﻮﻥﺍﻭﻝ
ﺳﺎﺧﺖ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﻴﻦ ﺳﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺭﺷﺪ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ،ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺷﺪ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﻤﻪ
ﺗﺴﺘﻬﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻧﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺍﻓﺰﺍپس
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺩﺭﻣﻐﺰ ﻗﺴﻤﺖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﺸﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭﺭﺷﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ،ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻘﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﻧﺨﺴﺖ ﮐﻮﺩﻙ
ﺭﺷﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻋﻘﻞ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ،ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ سوّم
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺑﺴﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ ﺣﺎﮐﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺭﺷﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﻴّﺖ ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺩﻭﻡ ﮐﺎﻫﺶ
ﺗﺨﺼﺺ ﮐﻨﺶ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪ،
ﺑﺮﭘﺎﻳﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭﻝ
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ، ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺨﺼصی  ﺪﺍﺭﻧﺪ.  ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻭﻡ،ﻧﺮﻭﻧﻬﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﺨﺼﺺ
ﮐﻤﺘﺮ،ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ سوّم
ﺍﻳﻦ ﺗﺨﺼﺺ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﮐﻠّﻴّﺖ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﺼﺺ ﺟﻨﺒﻪ
ﮐﻤّﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺿﻐﻌﻒ ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ ﮐﻴﻔﻰ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻠّﻰ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑثرﺕ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺗﺨﺼﺺ.ﺍﻣﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ سوّم
ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ،ﻃﺮﻑ
ﺷﺪﻥ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﮐﻨﺸﻬﺎ
،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﺑﺴﻮﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻰ ﻫﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻫﺎ،ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﮐﻠّﻰ،ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ ﮐﻨﺸﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻭﻝ،ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻧﻴﻢ ﮐﺮﻩ
ﻗﺮﻳﻨﻪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﻇﻬﻮﺭ ﺑﺸﺮ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺳﺨﻦ
ﮔﻔﺘﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻩ ﭼﭗ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺎﻟﻰ،ﻭﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺷﮑﻠﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻧﻴﻢ ﮐﺮﻩ ﭼﭗ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻩ ﺭﺍﺳﺖ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺸﻌﺎﻉ
ﻧﻴﻢ ﮐﺮﻩ ﭼﭗ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻘﺶ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﭼﭗ
ﻣﻐﺰ،ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍپس
ﻋﺼﺮ ﻋﺼﺒﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﺣسّ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺁﻥ،ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ .

ﺍﺻﻞ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ ﺷﺪﻥ
ﮐﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﻗﺸﺮ
ﻣﻐﺰ،ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻭﻣﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻗﺸﺮ
ﻣﻐﺰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ سوﻣﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪ،ﮐﻪ
ﻋﻤدﺗﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎ ﺑﻘﺸﺮﻣﺦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﺨﻦ
ﮔﻔﺘﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ
.ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺗﻘﺎﺭﻥ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺩﻭﻡ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻘﻪ سوّم
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺮﻳﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻏﻠﺒﻪ
ﺑﻘﺴﻤﺖ ﭼﭗ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﻋث
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﺍﮐثر
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﺮﺿﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻐﺰﻯ
ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻭﻣﻴﻦ ﻭسوء  ﻣﻴﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﭼی ﻤﻐﺰ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮچه اﻳﻦ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺎﻋث جدﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺴﻤﺖ
ﭼﭗ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﻭﻃﺮﻑ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﺧﻨثی ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ   ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻗﺴﻤﺖ ﭼﭗ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﻭﺝ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎﺑﻊ
ﻗﺴﻤﺖ ﭼﭗ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮاﻦ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮین ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻋﺼﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻏﻠﺒﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﭼﭗ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﭗ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﺼﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻏﻠﺒﻪ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﭼﭗ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﻚ
ﺩﻫﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻏﻠﺒﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﻗّﻒ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻭمثبت   ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻀﻮﻯ ﻫﻢ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﻣﻐﺰ
ﺗﻘﻮﻳت ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺄﻭﺝ
ﻏﻠﺒﻪ ﭼﭗ ﺑﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ،ﻭﺍﻭﺝ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﭼﭗ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﻭﭘﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ،ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﻭﻡ
ﻣﻐﺰ،ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭ ﮐُﺪ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺿﺒﻂ
ﺍﺧﺒﺎﺭ،ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺳﻪ ﺟزء
ﺁﻥ،ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﺑﺄﺟﺰﺍﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺁﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﻨﻄﻘﻪ
سوء  ﻡ
ﻣﺴؤﻝ ﮐﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﺣسّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ،ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﻓﻴﺰﻳکی ﻮ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭا ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪمه
اﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻋﺼﺎﺏ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺮﻭﻣﻮسوﻣﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ،ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﻬﺘﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.که
باﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ،ﻭ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺁﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ،ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ.عَدَم
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﺎس ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮاﻋﻀﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﻭﺗﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁثاﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﻭﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ.ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺩﻫﺎ
ﻳﺎ ﺯﻧﻬﺎ.ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﻣﺮﺩ ﻭ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺯﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ. ﻭ
ﺩﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺠﻠﻮ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺯﻣﻴنه هاﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺣﻴﺎﺕ
ﺯﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺟﻨس ﻣﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﻥ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻧﺎﻧﻪ،ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻠّﺎﻗﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﻭ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎ سوء  ﺍﻳﻖ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ،ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺷﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭ ﻣﺮﻳﻢ مُقدّس
ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺯﻫﺮﺍ
ﻭﺯﻫﺮه ﻴﺎ ﮔﻞ
ﻭ ﺟﻮﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﮐﺎﺷﻒ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺷﻴﻮﺍ
ﻧﺎﻣﻴﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻏﺪﻭ
ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ،ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ،ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻔﻄﻢ ﻭ
ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻳﻬﺎ ﻭ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﻏﺬﺍئی
ﺮﺳﻴﺪﻩ.ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻭﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻳﮋﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﮐﺮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﺯﺩﮔﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺭﻡ.ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﺄثیر
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻡ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ،ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻦ،ﻭ
ﺗﮑﻴﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺴﺘﻮﻧﻰ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺃﺑﺮﻭﺋﻰ
ﻭﻋﺪﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎدرس
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺑﻤﻦ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺮﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﻨﺐ ﻳﺎ
ﺯﻧّﻮﺑﻴﺎ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ،ﻭﺑﻬﺮﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮ ﺩﻭ
هماﻥ ﺩﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ (ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ)
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﮐﺸﺘﻦ ﮔﺎﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻪ
ﻣﻘﺎﻡ سوء  ﺷﻴﺎﻧﺶ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ ﻭﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﺁﻥ
ﻭﻋﺪهﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮋﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﺎﻥﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎ
ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺳﭙس ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮش ﺮبّ
ﺮﺣﻤﺎﻧﻰ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﮑﻢ ﻫﻤﺎﻥ سوء  ﺭﺍخ
هاﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭽﺸم ﺳﺮ
ﻭﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ،ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺩﺭسوﺭﺍﺧﻬﺎﻯﺍﻳﻦﺧﺎﻧﻪﺯﻧﺪﮔﻰﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻋﻠّﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﭘﻴﺪﺍپس ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ،ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺘﻰ
ﺁﻥ،ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﻭ ﺍﺻﻞ ﻣﻬﻢ
ﮐﺎﻫﺶ ﺗﺨﺼﺺ ﻭ
ﺍﻓﺰﺍپس ﮐﻨﺶ و
عمل ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﻙ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﮑﻠّﻴﺎﺕ،ﻭﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻋﻤل علمی
ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﺑﻘﺼﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺿﻌﻴﻒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ، ﻟﺬﺍ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻣﮕﺮ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﻭﺍﺟب
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺰ ﻳﻚ
ﻭﻋﺪﻩ سوﺷﻴﺎﻧس
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪ،ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
محمّد ﺭﺳﻴﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
گرﺩﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺩﺭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻳﻠﻰ
ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ،ﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ محمّد
وعلیّ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﺴﺎنی
هستند.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ مُقدّس
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺃﺻﻞ ﮐﺎﻫﺶ ﺗﺨﺼﺺ
ﻭﺟﺰﺋﻴّﺖ،ﻭ
ﺍﻓﺰﺍپس ﮐﺸﺶ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻭ
ﮐﻠّﻴّﺖ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺂﺩﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ،ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺨﻦ
ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﮑﺮ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻋﻀﺎ
ﻮﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻋﺼﺒﻰ،ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ،ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻝﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺟﻬﺎﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻭلی
ﺪﺭﻋﻮض
ﺠﻮﺍﻧﺐ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﻳﮕﺮی ﺒﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣثلا
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺯﺷﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻧﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻤﺎﻝ ﺷﺨﺺ
ﺟﺎﻣﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺳﺨﻦ
ﮔﻔﺘﻦ ﺳﻠﻴس ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪﮐﻠﺎﻡ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭ،
ﭼﻮﻥ ﺷﻌﺮﺍﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮔﻮﻯ
ﺍﻣثاﻝ ﺣﺎﻓﻆ
ﻭ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ.
ﺣﺎﻝ ﺑﻮﺍﺣﺪ سوم
ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻭﺍﺣﺪ
سوء  ﻡ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ،
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴفه اﺵ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻭ ﺿﺒﻂ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯﻭﺍﺣﺪ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ناسوتی
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭنه
اﺯﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ
ﺧﻮﺩ.ﺑﻠکه ﺴﻤت
ﺪﺍﺧﻞ ﻳﺎ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ.ﻭلی
اﻳﻨﻚ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺸﻴﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺟﻨبه
ﻤﻨﻔی ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻔﻊ ﺁﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺿﺮﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻤﺎﺭ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺩ ﺁﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺷﮑﻢ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ،ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﺳﺮﻳﻊ ولیّ ﺩﻝ
ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻧﻪ
ﮐﺸﺶ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ،ﺩﺷﻤﻦ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﮐﺎﺭ ﻭﺍﺣﺪ سوّم
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺴﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﺗﻮﮐّﻞ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻧﻔﻊ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻴﻠﻰ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺁﻥ،ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ،ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ

ﺧﻮﺩ،
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺄثر
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗل اﺯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻬﺎﻯ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻣﻐﺰ،ﻭ
ﺑﻬﻤﺮﺍه
ﻨﻈﺎﺭا ﺒﺮ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻪ ﻣﻀﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃثرﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺃثرﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻓﻄﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻧﺪﻫﺪ، ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻴﻚ ﻭﺑﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻗﺼﺪ
ﻭﻧﻴّﺖ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺭﻳﺰﻯ ﻋﻤﻞ

ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﻴﺴﺘم
ﻤﻐﺰﻯﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ثبت
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍی ﺪﻳﺪﻧﺶ
ﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺳﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺣﻞﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺣﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﺸﻴﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻃﺮﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭﮐﻤﻚ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺑﻔﮑﺮﻡ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻭﺿﻊ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﺎﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭﺩﻝ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻳﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍپس ﺑﺮﺳﺪ
ﮔﻮﺵ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،که ﺠﺰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺁﻥ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺿﺮﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻭﻏﻔﻠﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ،ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑقه اﻯ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻧﺮﺳﺪ،ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺍﻫﺪﺭﻓﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﭘﻰ ﺁﻣﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮﻣﺤﻨت اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ
ﻭﺳﺨﺖ ﻭﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﻮﺭی ﻮﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ سوء  م ما ﺭﺍ
ﺋﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺁﻥ
ﻧﻴﺰﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻯﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،که
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﺁﻣﻮﺯﺩ
.ﺣﺘﻰ ﺟﻬﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﺮﮐّب
ﻮﺷﺎیسته ﺘﺮ ﻭ
ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺗﺮ،ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﻴّﺎت
ﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ولیّ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻐﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻐﺰﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ،ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺩهﻫﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎت ﻤﻤﮑن
ﻨﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺍﻓﺰﺍپس ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺁﻳﻨﺪه
کاﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ،که
ﺘﻌﻤﻴﻖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻨﺪه ﺤﻘﺎﺭت
ﻤﻄﻠﻮﺏ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺑﺴﻮﻯ عَدَم
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺳﻢ
ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ سوّم
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰ
ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﺟﻠﻮﻯ
ﻧﻴﻢ ﮐﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺦ ﻭﺟﻠﻮ
ﺷﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺮﻭﺝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ،ﻗﺸﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻣﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺸﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﻴﻢ ﮐﺮﻩ
ﭼﭗ ﺑﺮ ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﻢ
ﮐﺮﻩ، ﺗﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺁﻧﺘﻦ
ﻧﻴﻤﻪ ﭼﭗ ﻣﻐﺰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻭﺳﻌﺖ ﻣﻨﺎﻃﻖ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ،ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺃثر
ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎن
کف ﺩﺳﺘﻬﺎ
ﻭﻗﺴﻤﺖ ﺩﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻨﺠﺮﻩ ﻧﻘﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻫﻮﺵ
ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮ ﻣﻐﺰ ﻣﻌﻴّﻦ
ﻭﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻐﺰ
ﺷﺮﮐﺖﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺃﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺫﻫﻦ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎﮔﻴﺮ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﻐﺰ
ﻭﺗﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﺎ ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺪﻩ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،
ﻫﻤﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ،ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭﻗﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺷﺪﻩ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺷﺪه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟبّه
ﺮﺍ،ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﻬﺪه ﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﻇﺮﻑ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺎﻟﻚﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﻗﺸﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺑﻤﻐﺰ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﻗﺸﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ،ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﺎﺰﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩه
ﺒﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮپس،ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﺳﻴﺪه ﺒﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.که
ﺒﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺮﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻗﺸﺮﺣﺮﮐﺘﻰ،ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎﻋث
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻫﺪﻓﺪﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻏﺮﻳﺰﻯﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺷﺪﻩﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺷﺪﻩ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻣﺮﺣله
اﻯ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ،ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ سوء  ﻡ
ﺣﺮﮐﺘﻰ،ﻣﻐﺰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻪ سوّم
ﺑﺮﺗﺮ،ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻫﺪﻓﺪﺍﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎﺯﻯ،ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ
.ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮی
اﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺳﻠﺎﺡ ﺗﻴﺰ
ﺩﻭﻟﺒﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺩﺷﻤﻦ ﻭﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ، ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻦ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ سوّم،ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺗﻦ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﺎ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﻳﻦ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ الهی
ذﺨﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻨﻬﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩی ﺸﺨص
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ربّ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﺧﺮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ربّ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﺻﻞ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺽ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠق
اﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺩﻳﺪﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻭﻝ
ﻣﻐﺰ،ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﭘﻴﺎﻣﻬﺎ،ﻭ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻭﻡ،ﻧﻘﺶ
ﻗﺎﻃﻊ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ،
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ سوّم
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ سوء  ﻡ ﻗﻄﻌﻰ
ﺗﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﻭ ﺃﺻﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ،ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻃﺒﻘﻪ ﻭ
ﻣﺮﺣله
اﻯﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍنه عمل
ﮐﻨﺪ، ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻫﺶ ﺗﺨﺼص
ﻮﻓﺰﻭﻧﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺣﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ،ولیّ ﺩﺭ
ﺟﻬﺖ ﻋﮑس
.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪ سوّم
ﺟﺮﻳﺎن اﺣﺎﻃﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﺧﺮ ﺑﺄﻭﻝ ﻣﻰ
ﺭﺳﺪ.ﻳﺎ ﻗﻮس
ﻧﺰولیّ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺮ ﺃثر
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﻮس  ﺻﻌﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣؤثّر ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺮﺫﻫﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻐﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺬﻫﻦ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺯﻳﺮﺍﺧﻮﺩﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ سوّم ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪ سوّم
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺻﺤنه ای
اﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻗﺴﻤﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ سوء  ﻡ
ﺑﺸﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
هستند. ﻭلی
ﭽﻮﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗشرﻳﺢ
ﻣﻐﺰ ﻣﺎﺩﻯ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺎ ﻋﻀﻮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻢ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
سوّم ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺗﻮﺍن ﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎن
ﺁﻥ ﺗﮑﻤﻴل
ﻨﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،که
ﺒﻌﺪﺍ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻋﻀﺎ،ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍپس
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍن اﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬی
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳن اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴشه
ﺒﻬﺘﺮﻳن های
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﻫﻤﭽﻨﺎن
ﺮﺍه ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ،ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨده ها ﻭﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻋﻘﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ،ولیّ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩﻩ
ﻋﻤﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬی
ﺨﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﮐﻨﺪ،ﻭﻫﻤﺮﺍه
ﺒﺎﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﺎﻥ ﻭﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻭ،ﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﻪ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺸﺮﻳﻬﺎﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺣﺠّت
اﻟﺄﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.که
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺁﻳﺖ
ﮐﻔﺮﻭﺷﺮک-هستند.

ﺑﺎ
حجّ ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﮑّﻪ ﻫﺮﮔﺰ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ.ولیّ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ،ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺷﺪه
ﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻐﺰﻯ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻨﺰﻭﻝ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ،ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻋﮑس ﺻﻌﻮﺩ،ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺯ
ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﻌﻀﻠﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺨﺺ،ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻗﺸﺮ سوء
ﻡ ﮐﻪ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩ،ﻭ ﻗﺸﺮ
ﺩﻭﻡ که
ﺤﺮﮐﺘﻰ ﺭﺳﺎﻧﻨﺪه
عکس اﻟﻌﻤل
اﺳﺖ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺳﺦ
ﻫﺎ،ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﻤﻌﻰ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭘس
اﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻭﺭﺗﺮ بالقوّه
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮعی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻫﺮچه
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻓﻌﻠﺎ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّت
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳش ﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﺬﺷته
ها ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻘﺎﻯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺿﺮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺮﮒ ﺭﻭﻳﻪ
ﺩﻭﻡ ﺳﮑّﻪ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻫﻤﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭﺑﺮﻧﺎمه
ها ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻭ
ﻣﻌﮑﻮس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻫﺮ ﻭﻋﻴﺪ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ،ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻳﺎ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺿﻊ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺸﻮﺩ . ﻣﺤﻞ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ سوء  ﻡ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪ سوء  ﻡ،ﺩﺭ
ﻟﭗ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﻣﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺁﻥ،ﻧﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺮﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ،ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺻﻮﺭﺕ
گیرﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻋﺎﻟﻰ
ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺻﺤﻴﺢ،ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻋﺎﻗﻠﺎنه ﻮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪپس، ﻭ
ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ لَوّامه
ﻭ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠب
ﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﻫﻤﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ،ﺍﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﮐﻢ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻢ
ﺩﺍﻧﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﺍﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ،ولیّ
ﮐﻢ ﺩﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﻳﺴﻚ
ﻭ ﻗﻤﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻳﻚ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﻤﻮﻓﻘﻴّﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ،چه ﺮﺳﺪ
ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺧﺴﺎﺭﺍﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺻﻠﻰ ﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺣله اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻬﺘﺮﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻏﻀﺐ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺪﺍم ﺮﻭﺡ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﻘﻮﻁ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺪ ﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭهﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻭﻧﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﺮﻡ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. که اﮔﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﻴﻢ
ﺁﺳﻴﺒﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺍﺯ
ﺧﺼﻮﺻﻴّﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺶ سوء  ﻡ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪ سوء  ﻡ،ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ،ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺒﻰ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺒکه
اﻯ ﺑﺎ ﭘﺎﺋﻴن
ﺘﺮﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﺩ.که اﺯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠی ﻤﻐﺰ
ﺑﺂﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﺯ
ﺭﺍﺑطه هاﻯ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤت ﺠﻠﻮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺟﻤﺠﻤﻪ
ﮐﺮﻭﻯ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﻤﺠﻤﻪ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﺠﻠﻮ،ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﻭﮐﻠّﻪ،ﻳﺎ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺑﻠﻨﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺭﻳﺨﺘﻦ
ﻣﻮﻯ ﺳﺮ ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ ﺧﻮﻥ
ﺑﭙﻴﺎﺯ ﻣﻮ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﻥ ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﻣﻐﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺎﻝ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ،ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻮﻫﺎﻯ
ﻧﺮﻳﺨﺘﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻋﺮﻕ
ﮐﺮﺩﻥ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.
ﺳﺮﻣﺎﺧﻮﺭﺩﮔﻰ
ﺯﻳﺎﺩ،
ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺳﻴﻨﻮس ﺯﻳﺮ
ﺩﻣﺎﻍ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪ ﺩﻣﺎﻏﻰ ﻭ
ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﺗﻮﻧﻮس ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﻣﻐﺰﻯ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.

ﺭﺷﺪ
ﻗﺴﻤﺖ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ۴ﺗﺎ۷
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﺧﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻀﻮﻯ
ﻃﻔﻞ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺷﮑﻞ
ﺟﻤﺠﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻘﺶ
ﻣﻮﺍﺩ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﮐﻮﺩﻙ ﻭ
ﺟﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺨﺶ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ،ﻳﻚ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﺩﻩ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮﻯ
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺧﺮﺍﺑﻰ
ﻗﺴﻤﺖ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ،ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮن
عدﻡ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﺮﻳﻊ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﻤﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﺸﺮﻳﺤﻰ ﻣﻐﺰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭلی
ﺠﺎﻟب اﻳﻨﮑﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس  ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺮﻭﻯ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻭﻥ ﺟﻤﺠﻤﻪ
ﻣﺮﺍ، ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻭﺗﺮﻣﻴﻤﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺠﻢ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺟﻨﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭ
ﺗﺮس ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﺗﺸﺘﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻓﮑﺮ،ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﺤﺮﻙ ﺳﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ، ﻫمه
اﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻐﺰﻯ،ﻳﺎ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳت
ها ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻣثبت
،ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﻤﻰ
ﺩﺭﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴﺎس ﻣﻐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻭﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ،ﻭ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻠﻮﻝ
ﮐﻮﺭﺍﮐﺶ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،که
ﺴﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﺦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ،ﻭ
ﻫﺴﺘﻪ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ،
ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ،
ﭼﻮﻥ
ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ،ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﻠّﻮﻝ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ،ﻭﺟﺒﺮﺍن
ﺒﻌﺪی ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﻤﻤﮑﻦ است
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ .
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ،
ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﻫﻢ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﻫﻢ
ﺳﺮﻋﺖ
ﻧﺠﺎﺕ،ﻭ ﻫﻢ
ﺳﻄﺢ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣت ﺪﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺪﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ سوم
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﺡ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺮس ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ عَدَم
ﺗﻮﻓﻴق همیشه
ﺪﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎن ﻮﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ که
ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺷﺪﻩ ،
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺣﺘﻤﻰ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺷﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺭﻭﺯﻯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺑﮑﺮ،
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻌﺪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻓﮑﺮ
ﺑﮑﺮ،ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﺁﺳﺎﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻳﻊ
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺗﻨﺪ ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺩﺭﻫﻴﭻ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻮﺍﻥ
ثبت ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﻃﺎس ﻭﮐﺎﻏﺬ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺁﻥ
ﻗﺪﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴرسد ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻥ
ﺍﻣﮑﺎﺕ
ثبتشاﻥ ﺑﺮ ﻗﺮﻃﺎس
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺂﻥ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻨﺎ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩی ﺨﻮﺩ
ﺳﻴﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﻳﻦﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺮﻋﻘﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺨﺶ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻧﻴﮑﻮ،ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻃﺮﺣﻬﺎ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺮ،ﻭ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﮐﻠﺎﻣﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿلهﻔﮑﺮﻯﻭﻋﻤﻠﻰﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻋﻤﻞ
ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎ
ﻃﺮﺡ ﺩﺭﺳﺖ،ﻭ
ﻳﺎ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ،ولیّ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻗﻴﻘﻪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻐﺰ،ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺻﺒﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻣﻴﺪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﻃﻔﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺭﺍ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﺠﻠﻪ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻧﻔس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭ
ﺭﻧﺞ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺼﻞ ﺑﺎ
ﻣﻌﺪﻝ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻘﻠّﺐ
ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﮐﻠس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﮑﻠّﻰ
ﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﺩﺭ ﺗﺤﺼﻴﻞ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ
ﺗﺤﺼﻴﻞ،ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺑﺪﺑﺨﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺯ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ که اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ ولیّ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺷﺎﻧس ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ دﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.که
ﺸﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺷﺸم
ﺒﺮﺳﺪ،
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ،ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻓﻌّﺎﻝ،ﻳﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻬم ﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻏﻴﺮﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻰ
ﺑﺮﻧﺎﻣﮕﻰ.ﻟﺬﺍ
ﻟﭙﻬﺎﻯ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﻣﻐﺰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻬﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﺁثاﺭﺵ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻭﻟﻮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ،ﺩﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻠﺎﻗﻰﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻧﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﻓﺴﺎﺩ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﻣﻮﺍﺩ مُخَدّر
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺑﺎ
ﺑﺪﮐﺎﺭﺍﻥ،ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺩﺭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋث
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺁثاﺭ
ﺑﻬﺘﺮ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﮐﻤﻴّﺖ،ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّت ﻨﻮﻉ
ﺍﺣﻴﺎ ﺷﺪﻥ،ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻐﺰ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ الهی ﺘﺮ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ،ﺍﺣﺴﺎس
ﻤﺴؤﻟﻴّت
ﺎﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﭽﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ، ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺪﻙ
ﺍﻧﺪﻙ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻳﻚ ﻧﺎﺟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺮ ﺳﺒﻴﻞ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﻤﻚ
ﺑﺸﺨﺺ ﺩﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻭ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﺣﻞ ﺍﻣﺎﻥ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﺩﻟﺨﻮﺷﻰ ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺎﺟﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺧﻨﺠﺮ
ﻧﺰﻧﻨﺪ ﻭ
ﻧﺎﺷﮑﺮﻯ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺸﻴﺶ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺁﻥ
ﻗﻮﻡ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ ﺩﻧﺪﺍن هاﻯ
ﻳﻚ ﺗﻤﺴﺎﺡ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩ، ولیّ
ﺁﻥ ﻣﺮﺩ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﮐﺸﻴﺶ ﺭﺍ ﮐﺸﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺸﻴﺶ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻭﻯ
ﺑﻨﺰﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺴﺎﺡ
ﺩﺭﺁﻣﺪه اﺳﺖ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭربّ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ .ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﻭﻯ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻭ
ﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻏﻀﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﭘس ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻟﭗ ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺳﻴﻊ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻭﺳﻌﺖ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺮﮒ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ ﺷﺮﻭﻉ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺣﺘی اﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ

ثرﻭت
ﻮﺍﻭﻟﺎﺩ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺸﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ سوء  ﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺖ.که
ﺨﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻧﮑﺮﺩه گرﭼﻪ ﻭﻟﺎﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭثرﻭﺗﻬﺎ
ﺃﻧﺪﻭﺧته اﺳﺖ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﻴﻦ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻳﺎ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍﺑطه اﻯ ﺑﻴﻦ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺳﺨﻦ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﻧﻈﻢ ﺳﺎﻟﻢ
ﺣﺮﮐﺖ/ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺳﺮﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ
ﻭﺭﺯﺷﻰ ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﺷﻄﺮﻧﺞ ﻭﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ .

ﺗﺄثیر
ﺟﺎﻟﺐ ﺳﻪ
ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻐﺰﻯ،ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻳﮑّﺪﻳﮕﺮ ﺗﻘﺎﺑﻞ
ﻭﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻈﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮔﺎﻥ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﺭﺍ ﻳﮑﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺗﻦ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺫﻫﻦ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻞ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻘﺶ ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺴﺄله
ﻤﺒﻬﻢ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﻘﻄﻪ ﻭ ﻣﺤﻞ
ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ،ﻳﺎ
ﺑﺎﻫمه اﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.که ﺪﺭ
ﮐﺠﺎ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎﭼﻪ
ﻣﺤﺮﮐﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭﻫﻢ ﺯﺍﺩ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﻓﻨﺎﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻴﻚ
ﻧﻮعﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻣثلا
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﻣﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺣﺸﺮﻩ ﺯﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ
ﺗﻮﻟﺪ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻧﻴﺴﺖ .

ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﻗﻮس
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺣﺴّﻰ،ﺑﻨﻘﻄﻪ
ﺧﺎﺻﻰ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﺟﻮﺍﺑﺶ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﺍﻧﻪ،ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ، ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ،ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻐﺰ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ، ﺳﭙس ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ،ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻭﻣﻴل
ﺒﻘﺒﻮﻝ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ،ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ( ﺣﻠﻘﻪ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﻈم
،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﻢ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﻢ
ﺑﺮﻧﺪﻩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻬﺎﻯ،ﻧﻈﻢ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ثبت
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺣﺮﮐت
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻧﺤﺮﺍف
ﺮﺍﭼﻮﻥ
ﺩﮐﺘﺮﻳن
ﺒﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻣﻬﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻫﻢ ﺑﺎﻋث
ﻓﺴﺎﺩ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﺼﻮﺭ،ﺑﺨﺼﻮص
دﺭﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﻭﺫﻫﻦ،ﺑﺎﺯ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ ﺩﺍﺋم
ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﺻﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺟﺰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻐﺰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﻫﻦ ﻓﺴﺎﺩی ﻨﻴﺴت
ﺰﻳﺮﺍ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻨﺎﺑﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺫﻫﻨﻰ،ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﭘﺎﺳﺦ ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﺎ ﺟﺴﻤﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ احساس
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﺎﺭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﻋﻤﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ،ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ،ﺍﺯ
ﻫم ﺠﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﻭﻣﺘﺪﺍﺧﻞ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﺴّﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺸﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ.
ﻭﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﻐﺰ،ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ،ﻭ
ﭼﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺎﺳﺦﺑﺎﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺩﺭﺍﻙ،ﻓﺮﺁﻳﻨﺪ
ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻭﻓﻌّﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺤﺮﮐﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﻨﻔﻌﻠﻪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﻧﺪﻩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺣﺴّﻰ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺍﻧﻌﮑﺎﺵ
ﺷﺮﻃﻰ،ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﺑﺬﻫﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭ ﺑﭽﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺑﭽﻪ
ﺷﮑﻠﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎﻟﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻋﻤﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺰاء ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.مثلا
ﺩﺭ ﺷﺒﮑﻴّﻪ
ﭼﺸﻢ،ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠّﻮل هاﻯ
ﻣﺨﺮﻭﻃﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﻗﺴﻤت اﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﻤﻊ ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﺑﻤﻐﺰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﻩ
ﭼﺸﻢ ﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤّﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﻧﺒﻮﺩ،
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺷﻴاء
ﭘﻴﭽﺪﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻤﻊ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﺮﻩ
ﭼﺸﻢ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ
ﺧﻮﺩ،ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﮔﺮ ﺭﮔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺩﻳﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻫﺮﺳﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻨﺶ
ﻣﻐﺰﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻭﻝ
ﺗﻮﻧﻮس
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻭ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺧﺒﺮ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ،ﻭ سوء  ﻡ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﮐﻨﺶ ﻭ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﺎﺳﺢ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺑﺎﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ،ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴﻤﻰ
ﻫﺴﺖ.ولیّ ﭘس
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ،
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ،ﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﻓﻨﮑﺮ ﻭ ﮔﻔﺘﻦ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﮐﻞّ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﻔﻌﻞ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺤﻮﺍس ﻫم
کاﺎﺭﻯ أجزاء
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻦ ﻭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻮﺭی ﺒﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﻢ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭﺣﺎﺻﻞ
ﺿﺮﺑﻬﺎﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﮑﻞ 8 ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﺷﻴاء ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﻭﻝ
ﺗﻮﻧﻮس
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴﭽﻪ
ﻫﺎ،ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻘﻄﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﻟﻴﺒﺎﻟﻴﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺗﻮﭖ
ﺍﺯ ﺣﺮﻳﻒ
ﻫﺴﺖ، ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺿﺮﺑﺖ ﻭ
ﺟﻬﺖ ﻭ ﺷﺪّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ،
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺴﻢ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻣﻠﮑﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻭﻡ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﭼﻮﺏ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻤﺎﻫﻴﭽﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻃﺒﻖ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ
ﺧﺎص ﻮﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻫﺎ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪ سوم  ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺎ
ﭘﺎﺳﺦ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﻄﺮﺡ
ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ،ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﮔﺸﺖ،ﻭ
ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧﻨثی ﺷﺪﻥ
ﻭﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴﺎت
اﺳﺖ. ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻰ
ﮐﻨﻢ، ﺗﻮﺳﻂ
ﻗﺴﻤﺖ سوّم
ﻗﺸﺮ ﻣﻐﺰﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻭﻡ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﻴﻮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻭﻡ
ﺑﻔﮑﺮ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻜﻮ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘی
ﻮ ﺳﺘﺎپس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ولیّ
ﻗﺴﻤﺖ سوّم
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻭﺭ
ﺃﺑﺪﻯ ﻳﺎ
ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻮﺭﻯ،ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺻﻮﺗﻰ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ.ﻭﻟﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺪ
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ،که
ﻨﻴﺎﺯﺑﺘﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.که ﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭت
ﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺤﺮﮐﺎت
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺴﻤﺖ سوء  ﻡ ﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎت
عمیق،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑی ﺘﺤﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺘﺄﻣّﻞ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻓﮑﺮﻯ،ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﺳﺦ
ﻫﺎ
ﻭﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎ،ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ،ﺑﺎﺯﺣﺮﮐﺘی
اﺯ ﺑﺪﻥ ﻫﺴﺖ .ﻟﺬﺍ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ،ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭﻝ
ﺗﻮﻧﻮس
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴﻖ
ﻋﻤﻞ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
،ﻭﺗﻌﻬّﺪی که ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻧﻮس
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻭﻡ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍولیّ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻧﻈﺮﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮه
ﻘﺴﻤت ﺴﻮﻡ
ﺣﺮﮐﻰ ﺍﺳﺖ،که
ﺒﺪﺍﻥ ﺗﻮجّه
ﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﻭﻝ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﺗﻮﻧﻮس ﺩﺭ سوﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺗﻮﺳّﻞ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻔﺼﻴﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻮﺍﺵ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺎﺭﺝ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻬﻢ، ﺑﺎﻋث  ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺭﺷﺪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻧﻪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ سوء  ﻡ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺟﺎمعه اﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﺩﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺳﻄﺢ
ﺭﺍﻳﺞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻯ
ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ ﻣثبت ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﺯﻭﺍﻝ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺭﺍﻳﺞ ﻋﻘﻞ،
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﭼﻴﻨﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻁ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻣﺼﺮﻯ
ﮐﻪ ﺟﺎمعه ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ
ﻋﺮﺏ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ،ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻮﺽ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻧﻤﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮ ﻭﻋﺼﺮ
ﻓﺮﻋﻮﻧﻰ
ﻣﻮﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺼﺮ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ ﭼﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﮑﺮﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺣﻞ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺳﻘﻮﻁ ﻳﻚ ﺳﻨﮓ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﺪ، ﺁﻥ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻏﺮﻕ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ ﭼﻨﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻰ ﻧﻮﺡ.
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺷﻮﺩ،ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺸﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
که ﺒﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ،ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺍﻳﻨﻮسوء  ﺭﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.ولیّ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺪﻭﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗب ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻥ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
.ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺮﮒ
ﮐﺴﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﮒ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ،ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻃﺒّﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻏﺮﻳﻖ
ﺍﺳﺖ،ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ثوﺍﺏ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺤث
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻐﺰ،ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺎ ﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻢ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻘﺼﺪ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﻮﺩﻡ ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩه اﻡ.ﮔﺮﭼﻪ

ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﺤث
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ
ﻭ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻳﻮﮔﺎﺋﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻋﻠﻴﻪ
ﻗﺴﻤﺖ سوء  ﻡ ﻃﺮﺍﺡ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺮﮐﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﺻﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺮﻙ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻭﻝ ﺗﻮﻧﻮس
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ،ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ،ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻔﺎ
ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻬﺮ
ﭼﻴﺰﻯ،ﺣﺘی
ﺒﻌﺰﻳﺰﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺭﻳﺴﻚ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،
ﺩﺭﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﭼﻨﺪ ﻣﻨﺒﻊ
ﺟﺎﻟﺐ ﺩﺭ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻡ،ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،ﻭ
ﻫﻢ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﻘﻖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻤﻰ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ولیّ ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻣﮑﺎﻧﻴﺒﺰﻡ
ﻣﻐﺰ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ
ﻭﺟﻬﺶ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺭﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ
ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ ﻋﻠمی
ﻮ ﺳﭙس ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻥ
ﮐﻠﺎس ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎس ﺷﺸﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ ﺁثاﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺠﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻳﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪ، ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭش
ﺍﺩه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻂ ﺍﺳﺘﻮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ،ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭﺝ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮ
ﺩﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍﺭ ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﻳﺪﻡ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﻣﻨﻈﻮﺭﻡ
ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺧﺎﻙ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،ﻳﺎ
ﺁﻗﺎ ﻣﻨﺸﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﺒﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺄﻣﻴﺪﻋﺸﻖﻭﻃﻠﺐﺩﺭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ.

M112

عبادت و
نیایش

ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻋﺮﺍﺏ قُریش،ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩَﺭﻯ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮﻡ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ،ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﺯﺑﺎﻥ قُریش
ﻣﺤﻠّﻰ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮهنگ
ﺩﻳﻨﻰ خود
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﺎﻧﺪ.ﻭﺩﺭﺯﺑﺎﻥ
محمّد ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺯﺭﺩﺷﻰ ﺑﻮﺩﻥ قُریش
ﺭﺍ ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﻮﺷﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻋﺮﺑﻴّﺖ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
نمودﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﺷﺪﻩ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﮑّﺎﻡ ﻋﺮﺏ،ﺯﺑﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ،که
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺗﻠﻔﻆ ﻭ
ﺍﻣبلء ٴ
ﮐﻠﻤﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺻﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.قُریش
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑنی
هاﺷﻢ تنها
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ، که به (ﻫَشم) ﻭ ﮐﺸﺘﻦ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،ﻭﻧﺎﻡ
ﺷﺎﺧﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭ بقیّه ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ محمّد،
اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯ ﻭ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺼﺮﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻗﺮﻳش ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ و
برتری ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ،
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ،ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ،
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩه ﻮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﻤﻨﺎﻡ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ، ﻭ
ثرﻭﺕ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺑﺪ ﻭمُقدّس
ﺷﺪﻥ،ﻭ ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻥ،ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﻭﺵ
ﻭﺩّ ﻭ ﻭِﺩﺍﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ،ﻭ ﺳﭙس
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﻬﺮ
ﻭﻋﺸﻖ،ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻋﺸﻖ، ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺎﻣﺤﺒّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯی غیر
ازﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻥ،ﺑﺎ ﻫَﺸﻢ
ﻭﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻭﮐﺸﺘﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت
اﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ
انسان ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺶ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ، ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻙ
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﺳﻠﻮﻙ)
ﻳﺎ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻟﻔﻈﻰ ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﮐِﺮ ﻓﺮﻧﮕﻰ،ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻭﺯﺣﻤﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
وﻣﻘﺼﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺭﻩ ﺭﻭﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﺫﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ.ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ،ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ،ﺑﻴﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﻈﻬﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﭼﺸﻢ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺑﻨﻮﺭﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴشه
ﺨﻠﺎﺻﻰ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻌﺮش
رﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،
ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺎس
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ،ﻭ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.که
ﻔﻬﻢ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻴﺎپس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﻭﺿﻌﻰ ﺧﻮﺏ ﺑﺨﻮﺑﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎﻟﻮﻫﻴﺒّﺘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮپس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍلاّ
ﺟﺰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﺸﺪﻩ،ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﺪه ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ،ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺳﭙس
ﻋﻘﻠﻰ،ﺟﺬﺏ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺡ،ﺑﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺪّ اﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍت ﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮی
ﺒﺠﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ إسراء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺴﻘﻒ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺷﺸﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ،ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﺩﺍﺩ
ﻭﻣﻬﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﮐﻢ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺎ ﻣﮑﺮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ،ﺑﺎﻫﻢ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻘﺮﺍﺕ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻘﻞ
ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷته گونه
که ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺑﺘﺮﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺁﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ إبابیل
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ،
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻭﻓﮑﺮ.
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺸﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺘﮑﻪ ﺑﺎﻋث
ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻭتَقذُس
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﻳﮑﻰ ﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
معرّفی
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻭ ﻫﺮ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻟﺼﻠﺎﺣﻰ
ﺭﺍ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﻋﺒﺎﺩت
ﺁﻥ ﻧﻴﺴت که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎی
ﭙﻴﺸﻴن گفته ﺒﺎﺷند،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﻭمحمّد ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﻋﻤﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﭘس
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ،ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﻴﺸﺪ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩ.ولیّ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ،
ﻋﻤﻠﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺸﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻭﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭻ

ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺴخه اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺗﺠﻮﻳﺰﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﺘﺨﺼص
ﻮ ﺯﻧﺪه اﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ولیّ
الهی ﺒﺪﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺭﺍ، ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ ﮐس
ﻣﺎﻳﻞ ﺍﺳﺖ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ که
علامت ﺮﺿﺎﻳت
الهی است
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮﺷﺨﺼﺎ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺒﻨﺪﺩ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
محمّد، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋمﻤﺒﺎﺷﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫب
ﺪﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥﺑﺎﺧﻮﺩ.
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﺩﺭ ﻫﺮﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
سوء  ﮊه
اﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻝ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﺯﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻰ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ
ﻧﻤﺎﺋﻰ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه اﻯ.
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ.ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﺒﻴﺸﺘﺮی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻮن ﻴﻚ
ﺷبه ﺮﻩ ﺻﺪ ﺳﺎله
ﻤﺒﺮﻭﺩ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ،ﭘﺎﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ،ﻭ
صفت ﻣﻠﮑﻪ
دائم ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺑﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺤﺒّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ

ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺼﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺵ محمّد
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
،ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻭﻝ ﺑﻨﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮند،ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻠﻰ به
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭﺡ

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ محمّدﻯ،ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻮﻟﻰ
علیّ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﭼﻮﻥ محمّد
ﻭعلیّ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢﻭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
تجلّیات الهی
بالاتر
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺪ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﻋﺒﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭت
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺩﺍﻭﺭی
ﺼﺪﺍﻗﺖ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﮐثر
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳفه ﻨﻴﺰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴاﻦ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ صوفیّه
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.که
اﻭﮔﻔﺖ ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻦ
ﻳﻚ ذﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻏﺮب که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺼﺮﻯ ﻣﻦ ﺑﻤﻦ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ،ﻫﻨﻮﺯ
ﮐﻮﺩﻙ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻣُﺮﺩﻧﺪ ولیّ
ﺁثاﺭ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.صوفیّه،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ مسجد
ﻣﺪﻳﻨﻪ
(ﺻُﻔﻪ)ﻳﺎ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻧﻔﺮ
ﺩﺭﺁﻥ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻣﮑﺘﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ،ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﻧﺴل هاﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺃﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺁﺧﺮﻳﻦ آزمایش
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ،ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻭﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﻭﺭش ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ محمّد ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ،ولیّ
ﻧﻪ
ﺩﺭﻧﺎﻡ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ محمّد
ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍُﻡّ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ،ﻳﺎ
ﻣَﺮﺩ ﮐﻪ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.
صوفیّه
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ،ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺻﻮﻑ  ﻭ ﭘﺸﻢ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،ﻭﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﭘﺸﻢ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ ﺍﺑﺮﻳﺸﻢ
ﻭ ﭘﻨﺒﻪ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻓﺎﻩ
ﮐﻤﺘﺮ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ صوفیّه
ﺻﻔﺎ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ حَجّ
کعبه ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺠّﺎﺝ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻦ ﺻﻔﺎ
ﻭمُروِه
ﺑﻨﺰﺩ،ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﻭّﺕ
ﻭﻣﺮﻭٴﺖ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ.ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﻃﻮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.صوفیّه
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻇﺮﻑ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺩﺭ
ﮐﻮﺷﺶ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ صَمَدیّت،ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭتقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺩﺭ
ﻋﻤّﺎء
ﻨﻴﺴﺖ.که اﻭ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟق
الله ﺩﺭ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻭﻟﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻠﻪ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻓﺮّ
ﻭ ﺷﮑﻮﻩ
ﺷﻬﻮﺩی
ﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﻔﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﻪ است ،ولیّ
ﻫﻨﻮﺯهمان
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
نیزﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﺍﻟﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ،ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩی
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳت ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ محمّد،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.پس ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ  ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺻﺪ
ﺩﺭﺻﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﺎﻙ ﺩﺍﺭﺩ،ﭘس
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.که
ﺪﺭ ﻓﺼﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯﺻﻮﺭت
هاﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺍﺳﺘﻐﺮﺍﻕ
صوفیّه،ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺘﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﮐﺴﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻌﺸﻖ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺩﺭ تصوّف
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻧﺰﻭﻉ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﺰﻉ
ﻭﻋﺮﻳﺎﻥ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ صوفیّه
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﻮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺯ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻠﺒّس ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.که
ﺘﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺫﺍت
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠّق
ﺒﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی    ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺖ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮﻙ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺭﺍ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ.

ﻗُﺸﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﻴﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺩﺭﻭﻥ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺳﺖ.ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺻﻮﻓﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻨﺎ ﮐﻨﺪ،ﻭﺍﺯ
ﻣﺎ سوء  ﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﺻﻮﻓﻰ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ،ﺟﺰ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ،ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺃﺻﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻧﻪ ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﺤﺒﻮﺏ.ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﮐﻮﺷﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻳﻦ،ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺮﺑّﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺎ
ﺷﮑﺴﺖ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ .
ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﻴﺮ ﺃعلیّ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻠﺎقه ﺠزء
ﺑﮑﻞّ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮیا من و

ﺗﻮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﺮﺿﻰ ﺧﻴﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ،ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭﮔﻔﺘﻦ ﻧﻴﺴت
ﺒﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺣسّ
ﮐﺮﺩﻥ که اﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺿﻰ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻴﻦ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺺ،ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻠّﻰ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﺣُﺐّ
ﺫﺍﺕ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﻠﺒﻰ ﺑﺎ
ﺣُﺐّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.

ﺣُﺐّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻓﻌﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺧﻴﺮ ﻣﺸﺘﺮک که
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﺮﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣُﺐّ ﺫﺍﺕ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣُﺐّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺕ، ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭ.ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺮﻙ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻤﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻨﺪ.نه
ﻔﻘﻂ ﮐﻤی اﺯ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ.ﺍﻳﻦ
ﻓﻄﺮﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
(ﺧﻴﺮ ﺃعلیّ)
ﺭﺍﻣﻴﺠﻮﻳﺪ ﻭ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻣﺤﺒّﺖ ﺧﻮﺩ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﮐﻨﺖ
ﮐﻨﺰﺍ
ﻣﺨﻔﻴّﺎ ﻭ
ﺍﺣﺒﺒﺖ ﺃﻥ
ﺍُﻋﺮﻑ)ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ . ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋث ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺷﺪ،ﻭﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺰﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺎﻟﻖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺸﻖ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺑﺴته اﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ،ﻭ سپس
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻧﺰﻭﻝ ﻫﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻓﺮﻕ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﻧﺰﺩ
ﺗﻮﻣﺎس
ﺍﮐﻮﻳﻨﻰ،ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﺎﻟﻖ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ، ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟزء ﺑﮑﻞّ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻰ.ولیّ
ﻧﺴﺒﻰ ﮐﻪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠق
ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ.ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘب عرﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺣُﺐّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﺪﺍ،ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮپس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ولیّ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ. ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺷﺨﺼﻰ،ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻳﺎ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﮐﻤﺎﻝ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﻭﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ( لا
ﺷﺨﺼﻴّﺖ) ﮐﻠّﻰ
ﺫﻭﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮐثرﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰاء
ثاﻧﻮﻯ،ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺍﺯ ﺫﻭﺏ ﺫﻭﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻮﻥ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻳﺎ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻧﻔﺮﺍﺩ
ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻄﻠﻖ. ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺩﺭ
ﻭﺻﻮﻝ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ.ولیّ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﻨﻮن کاملی
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﻮﮔﻮس
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ،ﻭ
ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻨﺘﺨب
ﻮﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺮﻳﺤﺎ

ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﻏﻴﺒﺖ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻭﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣُﺐّ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﺩﺭ ﻏﻴﺒت
ﻮﻧﺪﻳﺪﻩ، ﺳﭙس
ﺩﺭ ﻧﺠﺎت ﻮﺩﻳﺪن
ﺸﻬﻮﺩ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﺑﻨﻈﺮ ﺗﻮﻣﺎس
ﺍﮐﻮﻳﻨﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺩﺭ
ﻏﻴﺒﺖ
ﻣﻌﺸﻮﻕ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻫﺪﻑ مُقدّس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻃﻠﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺁﻥ،ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺧﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻋﺸﻖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﻏﺒﺖ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﻭ
ﺧﻴﺮ ﺃﺳﻤﻰ ﻭ ﺍعلیّ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﺭﺍ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻭ
ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻃﻠﺐ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﺣُﺐّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺼﻮﻝ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺣُﺐّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻗﺪ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّت
ﻮﻋﻔﻮﻳّت
ﻮﺗﺼﺎﺩﻓﻰ.ﻭ
الاّ ﺑﻴﻤﻌنی
ﻮ ﺑﻰ ﻫﺪﻑ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺭﻧﮓ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﻏﺮﺽ
ﺷﺨﺼﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻧﻔﻊ
ﮐﻤﺘﺮ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻔﻨﺎ
ﺑﮑﺸﺪ،ﮐﻪ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ .

صوفیّه
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺣﻔﻆ ﺭﻧﮓ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣُﺐّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺰﻭﻡ( ﻣِﻦ
ﺣﻴث ﻟﺎ
ﺗَﺤﺘﺴﺐ)ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺭﺍ ﺣﺬﻑ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻃﻠﺐ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻃﻠﺐ ﺑﻬﺸﺖ،ﻳﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
. ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻌﺎﺩت
آﺑﺪﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ،
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩی ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺪﻩ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ علیّ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳت الهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺭﺍﺑﻌﻪ
ﻋﺪﻭﻳﻪ ﺯﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺁب ﻮ
ﺁﺗﺶ ﺑﺪﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺖ،ﻭﮔﻔﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻢ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﻣﻮش
کنم .که اﻳﻦ
ﺩﻭﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﮕﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺤﺒﻮﺏ،ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺘﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺧﻄﺮ،که ﺒﺪﻭﻥ
ﺗﺮس ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻔﻊ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺗﺮس ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺤﺮﻙ ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﺑﺎ
ﻣﺒﺎلغه ﻨﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺿﻌﻒ ﺩﺭﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻃﻔﻞ
ﻣﺤﺼّﻞ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﺑﻌﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ،
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﻦ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺗﻮ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ، ﭘس
ﻣﺮﺍ ﺑﺴﻮﺯﺍﻥ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻢ،ﻣﺮﺍ
ﺟﻤﺎﻝ ﺍﺯﻟﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻣﮑن
ﻴﺎ همان ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس.
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﺑﻌﻪ
ﺻﻮﻓﻰ ﺯﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﺟﻤﺎﻝ ﺃﺯﻟﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺑﺪﻯ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﻌﻴّﻦ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻰ
ﻳﺎ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ.ﺗﺎ
ﺳﭙس ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒت
ﺒﻌﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮﺩﺭﺟﻬﺎﻯ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭻ ﺻﻔﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ.ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﺎﺟﻬﺎﻥ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﻴﺰ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺁﺗﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ.ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭمُقدّس ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻥ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﺩﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻭﻝ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ

ﻋﺒﺮﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﻌﺎﺷﺮ
ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﺤﻴﻢ ﮔﻔﺘﻦ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.

ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻋﺎﻯ ﺭﺍﺑﻌﻪ
ﺭﺍ ﺫﻭ ﺍﻟﻨﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﻮﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧی
ﻮﺃﻳّﻮﺏ،ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺭﺍ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺣﺴﻴﻦ ﺣﻠّﺎﺝ
ﻭ ﻣﻮﻟﻰ علیّ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺟﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻭﺟﻤﺎﻝ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﮐﺴﺐ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ.ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻬیّه کند،
ﺗﺎ ﻣﺘﻨﺎﺳب
ﺁﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺒﻬﺘﺮﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺩﻝ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﺫﺍﺕ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻁ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺳﺎﻟﻚ
می ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﺪ ﺃﮐثر
ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﮑﺎﺭﮔﻴﺮﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌل
کند،ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ
ﻋﺎﻟﻰ،ﻭﺗﺮﻙ
ﻫﺮچه
ﺒﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮل
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.

ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد،ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ،
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﻦ
ﺑﻨﺪه اﻯ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ محمّد
ﻫﺴﺘﻢ،ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺗﺮ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ علیّ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺗﻠﺎﺵ
ﮐﺴﺐ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ،ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻣﻨﺰﻩ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﺑﻰ ﻏﺮﺽ
ﻭﻧﻔﻊ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.که
اﮐﻨﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ، که
ﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺏّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭﻧﻌﻤﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،
که اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺴﺒت
ﺒﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺟﺎﻯ ﻟﻤﻴﺪﻥ ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺣﻮﺭﻳﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻓﻌﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﻭﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻢ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺧﻴﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ
ﺳﻌﻴﺪ ﭘﺎﻳﺎﻥ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺠّﺎﺝ
ﻣﮑّﻪ ﻭ ﭘﻨﺞ
حَجّ
عُمرﻩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
حَجّ کعبه ﻓﺮﻣﻮﺩ،ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﻭﻳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ،
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻋﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ،ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻫﻤﻨﺪﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﻯ
ﺁﺏ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﺳﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻝ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻏﻔﻠﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ،
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﻧﻴﺎپس
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ،ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﺑﻴﻔﺘﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭘس
ﻋﺠﻠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍ ﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺣﺴﻴﻦ ﺣﻠّﺎﺝ
ﻋﺬﻭﺑﺖ
ﻭﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻭﮔﻮﺍﺭﺍﺋﻰ
ﻋﺸق اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺩﺭ
ﺻﺒﻮﺭی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﻚ،ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ ﺍﻭ،
ﺩﺭﺩﻝ ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﭙﺎس
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘی ﺮﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺣﻠّﺎﺝ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺬﺏ ﻭﮔﻮﺍﺭﺍﺋﻰ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. صوفیّه
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳت هاﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘﺮﺧﻄﺎﻯ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺑﺪﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺳﺪ.

ﻭﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺟﻠﺎل
ﻮﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭ محمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
،ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺗﻠﺦ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺴﺎس ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺗﺮ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻋﺠله اﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ

ﺍﻳﻦ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﻨﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺶ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﮔﺮﻣﺎﻯ سوء  ﺯﺍﻥ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺩﻥ ﻋﺬﺍﺏ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﺬﻭﺑﺖ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻭﮔﻮﺍﺭﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻋﺬﺍب ﻤﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﻫﻴﭻ ﺭﻧﺠﻰ ﺭﺍ
ﺣس ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ.  ﮐﻴﺮﻙ
ﮔﺎﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺭﻧﺞ
ﻭﺩﺭﺩ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺟﻮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺸﺮﻯ.ولیّ
ﻧﺰﺩ ﺑﺮﺧﻰ صوفیّه
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﻟﺬﺕ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺼﻮﻣﻨﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻋﺬﺍب ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺍﻓﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﻭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ، ﻫﺮﮔﺰ ﻏﻢ
ﻭ ﺩﺭﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﻠﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍمه
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﻬﺸت
ﭽﻬﺎﺭﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮔﺮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻧﻄﻮﺭ
که ﺒﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺧُﻨﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺑﻨﻈﺮ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻳﻚ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺫﻟّﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺞ ﮐﺸﻴﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺃﺳﻴﺮ ﻃﻠﺴﻢ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻣؤﻣﻦ ﻧﺒﺎﻳﺪ،ﺑﻔﮑﺮ
ﻋﻈﻤﺖ ﻭ ﻣﺠﺪ
ﺟﺴمی ﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺠﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻈﻤﺖ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻌﻈﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ،که
ﺼﺤﻴح ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﻈﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺠﺪﻯ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﺑﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﺗﺎﺣﺼﻮﻝ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ،ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ثوﺍﺏ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ . ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ،ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻟﺤظه
اﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻠﺎﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ،ﻫﻔت
هزﺍﺭ ﺳﺎل ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ی ﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ،ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﻟﺤظه اﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﺩﻩ
ﺩﻟﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺗﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﺳﺖ، ﮔﺮچه
اﺭﺗﺒﺎطی
ﺪﺭﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺪﺭﮐﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ندﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﺑﻌثت
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﻳﻦ ﻋﺎﺷﻖ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ،ﻭ
ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺗﻮﻣﺎسی
ﺍﻮﻳﻨﻰ
ﺗﺠﺎﻧس ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺭﻭﺵ محمّد
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ،ولیّ
ﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻋﺮﻓﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﮐﺒﻴﺮ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻐﻴﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺷﺒﻴﻪ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳم اﻋﻈم
قائم ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭼﻮﻥ

ﺑﺤﺪ
ﺃﮐثر ﻣﻴﺴّﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎه
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺠاﺖ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ الاّ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﻌثت محمّد،ﻭﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟفعل
ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮐﻮﻳﻨﻰ ﺩﻟﻴﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﺰٴ
ﺑﮑﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻪ أجزاءﻯ
ﮐﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭﮐﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﺃﺻﻞ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺰاء ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﮐﻞّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﺎء ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ  ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻠّﻰ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺠﺎﻧﺴﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺟﺴﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺳﻬﻞ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺷِﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﮐﻨﺪ،ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﻭﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮت
ﻤﺎﻫﻴّت
ﺃثیرﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍن اﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺋل
ﻤﻴﺸﻮﻳﻢ ﻭ
ﺩﺭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭت
ها،ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ، ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ،
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ(ﺷﺒﻪ
عَدَم)ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺎﺩﻳّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ،
ﻣﺎﻫﻴّﺖ (عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻩ)
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ، ﻫﻤﻪ عَدَم
ﻣﺤﺾ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺖ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺻﻔﺎﺗﺶ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﺶ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ،ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ،
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻴﺘﻬﺎ،ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺷﻮﺩ.ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﺠﺎﻧس
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ ﺟزء
آﻥ ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ

ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﮕﺬﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺎ ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ،ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﻫﺮﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮐﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﭼﺎﺭه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭘس ﺍﺯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻋﻈﻤﺖ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻭ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ .

ﺟﺎﻟﺐ
ﻧﻈﺮ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺗﻮﻣﺎس
ﺍﮐﻮﻳﻨﻰ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺳﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺎﺗﻞ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭ
ﺗﻮﻣﺎس ﺍﮐﻮﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎ،ﻣﺮﮒ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ
ﺳﻌﻴﺪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺧﺼﻢ
ﻟﺪﻭﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮی همرﺍه
اﻭ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺑﻘﺼﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﺩﺭ ﻋﻮﺽ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭح القُدُس
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﺎﻧﺎنی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .  ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺼﻢ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺎ
ﻫﺴﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻭﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻑ
ﺍﮐﻮﻳﻨﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ،ﺑﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
، ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﻭﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻥ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭘس همیشه
اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯه ﻫﻮ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺗﻠﺎﺵ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﻣؤﻣﻦ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰﻣُﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﮒ
ﻧﺰﺩﻳک تر
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﺽ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻤﻴﺮﺩ.ﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺁﻥ،ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺒﺎﺭﺯه
ﺒﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻴﺎﻝ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،
ﻫﺮ ﺷﺶ ﮐﻠﺎس
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ  ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻫﻤﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﻦﭘﻠّﻪﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺩﺭﻧﻮﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ.

ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺮس ﻭ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّت
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭﻟﺒﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩﻯ
ﻭﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ
ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻞ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺃﮐﺸﺮﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮی گرﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭﻏﺮﻭﺭ
ﻭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ،ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ،ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺗﻀﻤﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻭپس ﻋﺎﺭﻑ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻯ، ﻭ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻡ،
ولیّ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﻡ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺪﻫﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ

ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻢ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺮﮐﺸﻰ عَدَم
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺂﺩﻡ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺳﺠﺪﻩ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،که
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
(ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺗﺎ
ﺑﻮﻯ ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪن
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد،ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺟﺴﻢ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺷﺪ، ﻭﺭﻭﺡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ  ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺠﺴّﻢ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ، ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻭﻯ
ﺳﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺑﺮﻟﺰﻭﻡ
ﻳﺄس ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯ
ﻳﮑﺸﻨبه
ﺒﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺢ، ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺒﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪه ﺪﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺎﺯ ﻏﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻏﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﻮﻋﺪهﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻫﺎﻧﺪ.ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻏﻢ
ﻭ ﻏﺼّﻪ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐَﺮﺏ ﻭ
ﺑﻠﺎ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ(ﻣﻦ ﺣﻴث ﻟﺎ
ﻳﺤﺘُﺴَﺐ)ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻗﻌﺮ
ﻫﺎﻭﻳﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻭﻳﻢ ﺍﻳﻦ
ﻫﺎﻭﻳﻪ
ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻫﻮﺍﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩ ﺭس
ﺭﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﺮﻁ ﺗﺮﻙ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ محمّد،
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺮﺳﺪ،ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ .
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻨﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮیّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺸﺮﻳّﺖﺷﻬﻮﺩی-ﺑﺮﺗﺮﺍﺯﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺣﺴّﻰ
ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ،ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎ ﺟﺴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ،ﺑﻨﻈﺮ
ﻭﺭؤﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺟﮑﻪ
ﭼﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﭼﻪ

ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭناسوتی
ﺗﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﺎن ﻘﺪﺭت
عقلی ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺠلّی اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
عستند که
ﺒﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ
ﻋﺮﺷﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍثباﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍثباﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻥ ﻋﺎﺑﺪ ﻣﺴﻴﺤﻰ،
ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻳﻌنی
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﮐﻨﺪ.ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
حقّ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ،ﻭﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﻭﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺳﭙس ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ صَمَدیّت
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪه
ﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺍﺭﺍﺩه
اﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ  ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺪ،بحقَّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺧﻮپس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺫﺍﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﺫﺍت
ﻮﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ثفاتی الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ،ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺫﺍﺗﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ

ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻴﺐ
ﻭﻧﻘﺺ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﻟﺖ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺼﻮﻝ ﺁﻧﺮﺍ،
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩی
ﻤﻴﻔﻬﻤﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺮچه
ﺒﻴﺸﺘﺮﺳﻠﻮکی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﮔﻮﺵ
ﻭﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺯ برﺗﺮ
ﻭﺷﻨﻮﺍ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻟﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻭﻧﮕﺮﺍﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻓﺮﻕ
ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﮑﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺎ ﺗﻔﮑﺮ
ﻳﻚ ﻧﺎﺑﻐﻪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻦ ﻧﺒﻮﻍ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﺑﮕﻔته
ﻘﺪﻣﺎ ﺑﻴﺸﺎﺯ
ﻳﻚ ﻧﺦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺁﻥ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺠﻨﻮﻥ،ﻭ
ﻧﺎﺑﻐﻪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﻐﺎﻳﺮ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﻭربّ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻭربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ،
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺠﺰ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ،
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﻦ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
معقوﻟﺎﺕ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻤﮑﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣله اﻯ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻟﻨﮓ ﺑﻤﺎﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻋﻰ، ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭﻧﺠﻮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ولیّ
ﻣﻬﻤﺘﺮ،ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺩﺭﺳﺖ،ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(سوﺭﺍﺥ ﺩﻋﺎ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﻋﺎ
ﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬﻯ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
سوﺭﺍﺧﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺩﻋﻮﺍﺕ ﻭ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍ ﻧمی
ﺮﺳﺪ، ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ
ﻭلی
کاﻣﻞ،ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺩﻋﺎ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺧﻂ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ.ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻫﺮ ولیّ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎپس
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﮑﻤﺮ
ﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭ
ﺯﺩه ﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﺑﺼﻮﺭﺗﺶ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
محمّد،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺭﻧﺞ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﻳﻚ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭنه
ﺒﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪﺗﺮ ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ ﮔﻔته
اﻧﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔته اﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻣﺬﺍﻫب که عمه
ﻧﻘل
اﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎن
ﻨﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳت
ﻠﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ قُرّه     ﻭ ﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺟﺎﻳﺰ ﻭﺗﺠﻮﻳﺰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭ،ﻧﺴخه اﻯ
ﺭﺍ ﺗﺠﻮﻳﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻳﻚ
ﺍﻫﺘﺪﺍ ﺷﻮﺩ،ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫﺪﺍ
ﻭﺧﺪﺍ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ،
ﻧﺰﻭﻉ ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ
ﺑﻠﺎ ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺰﻭﻉ،
ﻧﺰﻉ ﻭﻋﺎﺭﻯ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯﺟﺴﻢ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺪﻝ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺎﻣﺘﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭﻋﺮﻭﺝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ،ﻣﺮﮒ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﺳﺘﺮﺕ ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺎ
ﻣﺘﻨﺎﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﺮس ﻭﻫﺮﺍس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻋﻴﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻮﺷﺶ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺗﺸﻮﻳق
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺑﺎﻋث
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺮس
ﻭﻫﻤّﺖ ﻭﻫﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺍﻭﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺟﺪﻯ
ﺗﺮ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭﻣﺤﺮﻙ
ﻣﻬﻤّﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺃﻧﺪﻭﻩ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭﺟﺪﺍﻥ،ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ثوﺍﺏ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ،پس  ﺍﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ، ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ،ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﻣﺸﮑﻮﻙ  ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﻠﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺭﻭﺯﻯ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻄﻠﺒﻢ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﻗﺒل
اﺯ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻗﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﺎﻙ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ  ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻭ،ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺮس ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻤﺎﻧﺪ،ﻭﻏﺮﻭﺭﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﺪ،ﺑﻴﺎﺩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮس ﻭ
ﻏﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻬﻴﻞ
ﻭ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻓﻨﺎ
ﻭ ﻓﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺗﺎﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻃﺮﺣﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻓﻨﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺴﺖ.ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻔﻨﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻨﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﻤﺘﺮ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
که ﺴﺮ ﺍﺯ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻮ
ﺍﻟﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ،ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻰ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻰ،ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻰ . ﻣﻌﻨﻰ(ﺍﻟﻠﻪ)ﻋﺮﺑﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻪ(ﺍﻟﺬﻯ
ﻟﺎ ﻫﻮ)ﻳﺎ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﻟﻔﻆ (ﺃﻫﻮ) ﺩﺭ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﺍﮐثرﺍ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ (ﺃ) ﺍﻭﻝ
ﮐﻠﻤﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﻔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺃﻫﻮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺫﮐﺮ(ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻮ)
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻌﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻮ
ﺷﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﻫﻮ ﻳﺎ
ﺍﻭ ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﺩﺭﺁﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺎﻫﻮﺕ عمّاء،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻋﺪﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻋﺪﻣﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﭼﻪ
ﮐﻨﺪ ؟ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﻠﻞ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﺍﻭ،
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺑﻮﺩ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺮ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﻳﺎ
ﺩﻏﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮔﺮﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻡ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ ﻧﺰﺩ
ﻓﻠﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺳﻠﻤﺎﻥ،ﺑﻬﺮﻭﺯ
ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻭ ﺑﺮﻭﻡ
ﺩﺭ ﺍﺳﻴﺎﻯ
ﺻﻐﻴﺮ
ﺭﻓﺖ،ﻭﺑﺎ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩ ﺑﻤﮑّﻪ ﺑﺮﻭﺩ،که
ﺒﺘﺎﺯﮔﻰ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺧﺒﺎﺭﺵ
ﺑﺮﻭﻡ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩ،ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ  ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّد ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻋﻤﺮﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﮐﻨﻴﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﻳﺎ
ﺯﺍﻫﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮ
ﺻﻔﺖ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮاست
،ﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺁﻧبیاء ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣثلا ﺑﻴﻦ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ کند. ولیّ
ﺍﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ، ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻪ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﺍﺭ
ﺁﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ،ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺪﺭﻭﻍ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ،ﻗﺎﺗﻞ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻳﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺧﺎﻟﺺ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ،
ﺑﻴﻦ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺸﻖ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ،ﺍﺗّﺤﺎﺩﻭﺻﺒﻮﺭی
هست . ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﻴﻦ
ﻋﺬﺍﺏ ﻋﺒﺎﺩی
ﻮ ﻋﺬﺍﺏ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻰ،ﻭ
ﻏﺒﻄﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳن عباﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺑﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﺪﻥ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎ، ﻳﺎ
ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭﻯ ﺷﻬﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ، ﭼﻮﻥ
ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺻﺒﻮﺭی ﻮ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻏﺒﻄﻪ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ (ﻧﺸﻮﻩ
ﻭﻧﺸﺌﻪ
)ﻭﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺧﺎﻟص ﺮﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻏﻠﺒﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺸﻨﻬﺎ
ﻭﻋﺰﺍﺩﺍﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥﺭﺳﻤﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺧﻨﺪﺍﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺮﮒ
ﺭﻓﺖ،ﻭﺟﺎﻡ
ﺯﻫﺮ ﺷﻮﮐﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﻴﺪ،که
ﻨﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﺮﻙ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ می
ﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
،ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﮐﻔﺮﺁﻣﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ . ولیّ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺃﺳﻴﺮ ﻳﺰﻳﺪ
ﺷﻮﺩ،ﻭﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎﺭﺍﻧﺶ
ﻧﻤﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺣﺎﻝ ﻣﺴﺘﺎنه
اﻯ ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﻠّﺎﺝ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻨﺪ،ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻭﻋﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﻮی ﺁﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺭﻳﺸﻪ
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﻋﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﻗﺎﺗﻞ علیّ
ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﻧﻴﺰ،ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﺮس ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺎ ﻏﺒﻄﻪ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ

ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﺠﮑﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺮﻧﺞ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﻧﺞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴی
ﺪﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﺸﻨﺪه
ﻮﻏﻔﻮﺭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺎﺩﺍم که
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻓﺮﺽ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺭﻧﺞ ﻣﻰﮐﺸﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺰﻳﺰﺍﻧﺶ
ﺭﻧﺞ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﻗﺼﺪ ﺷﻔﺎ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﮔﻨﺠﻰ ﺷﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥﺭﻧﺞ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺿﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮگونه
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﻧﺠﺎﺕﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﻋﺎﺷقی
هستم ، ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻮﺟی هستم
ﻢ،ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﻫﺎﻭﻳﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻳﺄس
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺻﺪﺩ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖ،که ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ رﺍ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ. ﻫﺎﻭﻳﻪ
ﻭ ﺩﺭﻩ ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﻭﺡ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﻧﺞ ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻟﻮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﮔﺮﺩﺩ.ولیّ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﻪ ﺭﻓﺖ ﻟﻨﮓ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ،ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ می
ﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭی
اﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻇﺮﻑ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﻭﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﻧﻪ
ﻓﻬﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻋﺸﻖ
ﻣﺴﮑّﻨﻰ ﻭ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ،ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻟﺬﺕ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺑﺎ ﺍﺭﺟﺎﻉ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭعَدَم
ﺗﺠﺎﻧس ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ،عَدَم
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ عَدَم
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ أثَرﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺷﻤﺮﺩ، ولیّ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ،ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻴﺮﻭﺩ ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻭﻣﻈﻠﻮﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﮐﻪ
ﻣثلا ﺷﺎﻩ ﺯﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ ﺳﻴّﺪ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﺍﺩه
اﺳﺖ.  ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﮐﻮﺷﺶ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳت ﻮ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ، ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺣﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸتی ﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳن ﺒﻬﺸﺖ،ﻳﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﺰﻳنه
ﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎن ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻃﻔﻞ ﻳﻚ
ﭼﻴﺰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍپس
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻀﺮ، ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ ﻳﻚ
ﭼﻴﺰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺑﻄﻔﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻣثلا
ﭼﺎﻗﻮ ﺭﺍ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺗﻘﺪﻳﻢ
ﺑﺴﺘﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻳﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ،ﺗﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﮔﻴﺎهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻋﻠّﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺷﺪﻫﺎﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﭙﻴﺸﻴن اﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﻘل ﺴﻠﺎﺡ
ﺩﻭﻟبه
اﺳﺖ،ﻫﻢ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﻫﻢ ﺧﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻄﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ولیّ(ﻋﻘﻞ
لَوّامه )ﺍﻳﺪﺍﻝ
ﻃﻠﺐ ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﻭﻟﻮ ﺑﺎ ﺭﻧﺞ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺩ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻮﻗت
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺳﺎﻟﻢ،ﭼﺸﻢ
ﻃﻤﻊ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ، ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﻮﺩ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭی
ﻨﮑﻨﺪ،ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻧﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎﻋث
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﻭﺩ ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻢ ﺧﻴﺎﻝ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﮔﺘﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﮐﺴب
تقدِّس
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺴﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ،
ﭼﺮﺍ ﺑﻠﻤﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻫﻤﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ.
ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬت اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﻣﮕﺮﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
باشد، ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻬﺎ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﻚ
ﺍﻗﺪﺍﻣﻰﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ،ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎت
ﺪﺭﺗﮑﺎﻣل
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺭﻓﺘﺎﺭﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺟﻨبه هاﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ،
ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّﺑﺎﻓﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻣﻄﻠّﻊ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ، ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎن ﺠﺎﻫﻞ
ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﭼﻴﺰﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻃﻔﻞ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺤث
ﺩﺭﺍﺯ ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه
اﻡ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ ﮐﻮﺷش
ها ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﭘس
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ
ﺧﻮﺩﺁﺯﺍﺭﻯ ﻭ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺴتی ﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻃﺒﻴﻌت اﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺒﺮﻯ ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻯ
ﺩﺭ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻧﮕﺬﺍﺭ عَدَم
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻨﻢ،ﺗﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺭﻙ
ﻣﻮﻫﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮ ﺑﺮﺳﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ

ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩی
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﻴﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻘﺮﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺷﺎﻳﺪ ﻭﻯ
ﺍﺯ عَدَم ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ،ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻥ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺭﻓﻊ
ﺭﻧﺞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﺍ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺭﻧﺞ ﺩﻭﺭه ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﻰ ﺗﺎﺑﻰ
ﻧﮑﻨﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺻﺒﻮﺭﻳﻬﺎ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺍه ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺩﺭ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﭘس ﺮﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻀﻮﻉ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺮﻙ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
اﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺪﻳﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺭﻧﺞ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﻓﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺭﺑﺮﻯ ﻭ
ﻣﺰﺩﻭﻯ،ﻭﺍﻃﺎﻋﺖﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎﻫﺎﻯﺳﺨﺖﮔﻴﺮﺑﺎﺷﺪ.

ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺄﺻﻞ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺤثهاﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﻌﺪﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻢ،
ﺗﺎ ﺑﻌﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﮔﺮﺩﻡ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ،
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻌﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻭﺻﻮﻝ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻫﻢ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭﻯ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻏﻴﺮﺕ
ﻭﺣﺴﺎﺩت
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎ
ﺋﻴﺎﺯ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻦ
ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺤﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺟﻬﻨﻢ ﺭﺍ
ﻧﻌﻤﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
الهی اﺳﺖ، که
ﻤﺰﺍﺣﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻭﺭﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳت ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ. ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس اﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﻴّﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻫﺮﭼﻴﺰﻫﺴﺘﻰﺭﺍﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺭﺩﻭﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﻣﺴﻴﺢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻴﻦ
ﻣﺤﺒّﺖ،ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺭﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ، ﺭﺍﻩ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺄﺩﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﻌﻨﻰ
ﺍﺩﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳت ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺁﻧﺎﻥ.ﮐﻤﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺫﺍﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺩﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﺩﺑﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮت ﺨﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎن ﺮﺍ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ پس  ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻭﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ وﺧﻴّﺮ ﻭ
ﺭﺣﻴﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭﺗﻨﺎﻗﺾ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﺷﻮﺭﻳﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭؤﻳﺖ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺗﺎ ﺻﻔﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻦ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﺸﻮﺩ.ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺷﻮﺭﻳﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁرﺍﻣﺶ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻮﻗف
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻨﺒﻠﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺍﻣثاﻝ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ محمّدﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞﺍﺯ محمّد،ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦﺳﮑﻴﻨﻪ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ،ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﺩﺭﺭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺴﻴﺤﻰ،ﺩﺭ
ﮐﻴﺮﻛﮕﺎﺭﺩ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ،ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮالهیﺮﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
اوﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺣﺼﺎﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟﻖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،ﻭﭼﻪ
ﺭﻭﺡ ﮐﻠّﻰ.ولیّ
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ
ﻓﺮﺽ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ ﻣﺒﻬﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﻭﺍﺻﻞ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ،ﺩﺭ
ﻋﻤاءٴ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ عَدَم
ﻣﺎ سوء  ﺍﻩ،ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻟﺎ ﺑﺸﺮﻁ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎه
الله ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻭﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻠﻤﻮس
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﻑ
ﺧﻄﺎﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ،ﭼﻮﻥ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ ﻭ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻦ،ﺍﻟﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻟّﻪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻃﺮف
اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻝ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ، ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺫﻫﻨﻰ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻤﺪﻩ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ناسوتی   ﺗﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻭﮐﻮﻩ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺮﺵ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺼﻮﺭﺍﺕ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺑﻮﺣﺪﺕ

ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ صَمَدیّت
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ .
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎ،ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﮔﺴﻴﺴﺘﺎنسیاﻟﻴﺰﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ،ﺩﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ، ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎن ﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﺒﺮﻳﻞ
ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ،ﻭ
ﻳﺴﭙﺮﺯ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ،ﻭﻣﺎﺭﺗﻦ
ﻟﻮتر ﻭ ﻏﻴﺮﻩ .

ﺍﻣﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﮔﺒﺮﻳﻞ
ﻣﺎﺭﺳﻞ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍثباﺕ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻋﺪﻣﻰ ﻭ
ﻭﻫﻤﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻳﻢ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﻔﺎﺗﺶ
ﻭﻣﺸﺤّﺼﺎﺕ،ﻭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﺭﻳﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻳﻢ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺿﻤﻴﺮ ﺗﻮ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺰ ﻏﺎﺋﺐ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎ، ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ،ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺩﺭﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﮔﺬﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ .
ﻭﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭﻋﻤّاء
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﻔﺮﺩ ﻫﻮ ﻳﺎ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺒﻮﺭ
ﺩﺭ ﻓﺮض
ﻮﺗﺨﻴّﻞ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺣﺴّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ

ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑاﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﻋﺼﻮﺭ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺠﺮّﺩﻏﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ،که
هر ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﻗﻄﻌﻰ
ﺷﻮﺩ،ﮐﺎﺭﻯ ﻋﺒث
ﻭ ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﭘس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭؤﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﻭ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐس ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﻭ ﺑﻴﻨﺎ ﻭ ﺷﻨﻮﺍ
ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﮐﻤﮑﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﭘس
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺩﺭﻭﻥ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثبات ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ .

ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮ
ﻣﻄﻠﻘﻰ،ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﻌﺮﻳﻒ،ﺍﺯ
ﺻﻔﺖ ﺍﻃﻠﺎﻕ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺑﺤث
هاﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩ.ولیّ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍثبات
ﺑﺮﻫﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺳﻤﺎﭘﺘﻰ ﺧﻮپس
ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﺪﻳﻖ،ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ سوء  ﮊﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﻤﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﻬم
ﺒﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻏﻴﺮ ﻣﻠﻤﻮس
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ،ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺣﻤﺎﻥسمبولﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏﻧﻮﻉ ﺗﺎﺍﻟﻠﻪ.
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺯﻣﻴﻦ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺖ،ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ، ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻭ ﭘﺮﻭﺳﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺁثاﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ عَدَم
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭﻫﺮﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮجّه ﻮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﺳﻴله
اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐس
،ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ.ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ،
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ،
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺳﺮّ ﻭ ﺍﺳﻢ ﻭ
ﺭﺍﺯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻣﺴﺦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﻙ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﺸﺪه اﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪه اﻧﺪ.
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﺍﻥ ﺍﺯﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺟﻨﮕﻞ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﺃﻣﻦ
ﻭﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﻭ
ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻮﺍﺝ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﺳﻤﺖ ﻭسوء  ﻯ
ﻣﺸﺨّﺼﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺷﻨﺎﮔﺮ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻫﻢ
ﺍﺯﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺩﺭﺳتی
ﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻰﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺰﻳﺮﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳن ﺪﺭﻳﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﮔﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭﺁﻥ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ،ﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺠﺪﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺰﻳﺮﻩ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﺎﻧﻊ ﺭؤﻳﺎ،ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﻢ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻇﺮﻑ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﭘس اﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ، ﻳﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺷﮑﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺭﻯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺻﻒ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.  ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻮﺍﺻﻞ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺣﻠﻮﻝ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ
ﻭ ﺩﺧﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻣﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﻰ،ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻗﻠﺒﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍﻩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥﺑﻪﺷﺪﻥﻫﺎﻯﺭﻭﺍﻥﻭﺭﻭﺡﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩ،ﻳﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
باشد.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻚ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺧﺘﻦ،
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ سوﮊﻩ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻘﺸﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﺍﻩ،ﺩﺭﺳﺖ
ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺖ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺎﺧته
اﻳﻢ، ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻃﺮﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﻙ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﻮﻭﻫﻤﻰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻋﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪه اﻯ
ﻧﻤﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺳت
ﺒﺪﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﭘس ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺩﺳﺖ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺒﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺭﺍﻩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،سوء  ﮊﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻏﻴﺮﻓﺮﺿﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻭﻫﻤﻰ ﺍﺳﺖ
. ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻫﻤﺎﻥﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻳﺄس ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ
ﺻﺤﻨﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﺭﺳﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻧقش ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺭؤﻳﺖ
ﺩﻗﻴﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻧﮑﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺻﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺤﺪّ
ﺍﻋﻠﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﭘس
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ولیّ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
.

ﻧﮑﺘﻪ
ﻣﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺄﺷﻴاء
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻳﻘﻴﻦ ﻣﺤﺴﻮس
ﮔﺮﺩﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ،ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ، ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻠﻤﻮس ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ سوء  ﮊﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﻠﻤﻮس ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻟﺰﻭﻡ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒث
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﭘﺮ
ﮔﻨﺎﻩ،ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ سوﮊﻩ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺂﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻌﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبت
،ﻭ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺖ
ﺳﻨﮕﻰ ﻳﺎ ﺷﺨﺼﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺑﻌﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﭘس
ﮐﺎﺭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻋﺒص ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺭﻭﺷﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺻﻨﻢ ﻭ ﺑﺖ ﻭﻭﺷﻦ
ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺮﻙ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ.ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﻤﻮﺟب
ﺮﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭﻭﻍ،ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ،ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻮﻣﻠّﺎ ﮐﻪ
ﻣﻠﺄ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺮ
ﺭﻭﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ،ﻳﺮ
ﺳﺮ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺮﺿﺎﻧﻪ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﻮﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭنهخ
اﺳﻠﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻤﻰ، ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ و
ﻣﺬﻫﺒﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﻫﻤﺎﻥﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠب
ﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻭﺳﺖ،ﻭﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﺮسوء  ﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭﻣﺎﻝ
ﻭﻧﺎﻣﻮس ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺸﮑﻢ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ سوء  ﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻓﺮﺿﻰ ﻭﻣﻦ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﺠّﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺧﻮﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ، ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺗﻮ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪﻡ،ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ،ﺟﺰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﻗّﻒ
ﮐﻨﺪ.

ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﺪﻩ
ﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺠﺮم ﻮ
ﮔﺎﺭﻣﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﻘﺪﺭ سوء  ﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ مُقدّس
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻫﺮ سوء  ﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﭘﺴﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ علیّ ﺭﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ علیّ
ﺍﻟﻠﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﺪﺕ ﻋﺸﻖ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭعلیّ ﻭ
ﻫﺮ مُقدّس
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﻔﮑﺮ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ
ﻣﺘﺤﻴّﺮﻡ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ. ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺘﮑﻪ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻣﺎﺭﺳﻞ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻨﮑﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍن
اﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﻘﺎﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺩﺷﻤﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺤث ﺩﺭﺍﺯ
ﺍثباﺕ ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ سوء  ﺩﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺣﻴﺮﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻓﺰﺍپس
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﺸﺶ ﺫﺍﺗﻰ،ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻌﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻞ ﻭﺩﺭﻙ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻣﮕﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺪﺭﻙ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻭﻟﻮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍلله
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ بالقوّه
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻧﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺁثاﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﻗﺺ
ﻭﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﭘس ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮐﺸﻒ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺫﺍت کنوﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎم ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮐﺴﺐ
ﺗﺸﺒّﻪ ﻭ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﻓﻌﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻫﺮ ﺷخصی
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻧﻈﺮ مارسل
گبریال ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻟﺎ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻧﺎﻗﺺ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﻘﺎﻁ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ ﺑﻮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺣﺘﻤﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻳﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﻯ
معرّفی
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺿﻤﻦ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﭘﻨﺞ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎت
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻔﻆ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺂﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﻠﺒﺎ
ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺍﮔﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﻗﻮﻡ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪ،ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ ﺍﻭ
ﺑﭽﻨﺎﻥ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ،ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎ ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺗﻌﻠﻴم
ﺒﺪﻫﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻔﮑﺮ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧت
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ
فیلسوﻓﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺁﻥ
ﻳﮑﻰ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻋﻘلی ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻮﻡ
ﻭﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺧﺪﺍپس
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺭﺳﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻴﺪه
ﻤﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺴﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ های
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﭼﻮﻥ ﻭﭼﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻴﺪه اﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺧﻰ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻭﺣﻰ هر
کس   ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻋﻤﻞ ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﺰ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻳﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭﻣﺤﺎﻭﺭﻩ ﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّﻞ،ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩ،ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﻳﺎ ﻗﺪّﻭس ﻳﺎ
ﺳُﺒّﻮﺡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺎپس
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ربّ
ﺧﻄﺎﺏ
ﮔﺮﺩﻳﺪ،ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫنی اﻭ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺭﺑﻮﺑﻰﺩﺍﺭﺩ،ولیّﺑﺎﺯﺍﻭﻧﻴﺰﺧﺪﺍﺋﻰﺩﺍﺭﺩ.

ﺣُﺐّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎﺭﺳﻞ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎﻝ، ﺑﺸﺮﻁ
ﺑﺬﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺶ ﺷﺮﻃﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺫﺍﺕ ﻭﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻨﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻮﺽ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺟﺎﻥ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ،ﻭ ﺑﺸﻴﺮﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘس اﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،
ﮐﻪ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ، ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮل ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺯﺭﺩﺷﺖﻭﻣﺴﻴﺢﻭمحمّدﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭ
ﺭﺍ لازم ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﺎﺯعمومی
تعلیم ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﮔﻔﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃصری ﺟﺰ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ثوﺍب ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ،ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﻗﺴﻤﺖ ﻣﻬﻢ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﺪه اﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ثاﺑﺖ
ﮐﻨﻴﻢ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ،ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻯ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺗﻌﻠﻴﻢ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ حجّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺩﻳﺪ،
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ بحجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻳﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﺧﻮﺍﻫﺪﮐﺮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ حَجّ
ﺃﺻﻐﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺳﻢ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﮑﻮﺕ
ﺍﻭ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭثلث سوّم
ﺷﺒﻬﺎ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﺑﻨﺪ
ﻭﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭ
ﺑﻬﻴﭻ ﺷﺨﺺ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ مُقدّس
ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﭽﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻬﻢ
ﺍﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ،ﮐﻪﭘﻴﺮﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.

M118

مذاهب
(قشری و طبیعی
ومیکانیکی) در
فلسفه

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ، ﻫمه ﺑُﻦ
ﺑﺴﺘﻬﺎ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺳﺮﺩﺭﮔﻤﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﻭﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺣﺮﻑ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻊ،ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺪﻥ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ،ﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺫﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺫﺭﺍﺕ
ﺭﻳﺰﻧﺮ ﺩﻭﺭ
ﺭﻭﺡ ﺁﻥ ﺫﺭّﻩ
ﻫﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻫﺎﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻓﺮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ .
ﭘس ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩی
هم ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻀﺎی ﺨﺎﻟﻰ ﻭ
ﻋﺪﻣﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭﺃﺗﻢ
ﻭﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺫﺭّﺍﺕ ﺭﻳﺰ
ﺗﺮ ﺗﻦ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻣﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻠﻤﻮس
ﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ،ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ،ﻭ ﻫﺮ
ﺃثیرﻯ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮعه های
اﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤت
ﺃثیرﻯ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳت
ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ عَدَم
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺁﻧﻬﻢ
ﺟﺰﺋﻰ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ،ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻋﻤّاء ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺭﺍ
عَدَم ﻣﺎ سوﺍﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻫﺴﺖ،ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ عَدَم
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻡ
ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺘﺮ
ﺷﺪﻩ، ﺳﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﺳﻴﺪ(دی إن أ) ﻭ
ﮊﻧﻬﺎ،ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣا
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣثل
ﮐﻨﻨﺪ.ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثلی ﻰ ﻧﻴﺴﺖ، ولیّ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ نوعی
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻓﺼﻮﻝﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺒﻌﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ، ﺩﺭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩی
اﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑّﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﻤّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡﮔﺮﻓﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﻮﺭﺗﮕﺮﻓﺖ
،ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺃﺑﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه اﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓته
ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻰ ﺭﻭﺩ. ولیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻔﮑّﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ(ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ)ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ.ﻭﺳﭙس
ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﺟﺰ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺩﺭﺁﺧﺮ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻫﻴﭻ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧمی ﺪﻫﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺘﻮﺣّﺶ
ﺑﻨﺎﻡ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ حقّ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺩﺳﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮپس
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻮﺭ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻧﻮﻋﻰﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﺸﺪﻧﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﮐﻤﺎﻟﺎت
ﺒﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻘﺺ ﻭ ﻋﻴﺐ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻋﻈﻴﻢ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ ﻧﻮﺡ،ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ.ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﻭ سوﺷﻴﺎﻧس
ﻣﻮﻋﻮﺩ سوّم
ﺯﺭﺩشت ﺑﺮﺳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺷﻮﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻣﺘﺪﺭﺝ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺪﺭﺝ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰ ﺗﺪﺭﺝ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﭘﻴﻠﻢ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُس
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥﺑﺨﻠﻖﺑﺮﻭﺵمحمّدﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حقّ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ،که
ﻔﻠﺴفه اﻧﺴﺎن
ﺮﺍ ﺑﺄﺭﺯﺷﻤﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﺑﻰ
ﺩﺭﺩ ﺳﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻧﺎ
ﺁﺭﺍﻣﻴﻬﺎ
ﺑﺎﻋث عمق
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻤّﺖ
ﻭﻋﺸﻖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺳﺘم کاﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ،ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺳﭙس
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻫﻴﭻ
ﮐس ﺟﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ،ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ ﻣﺒﻌﻮث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺸﻮﺩ
ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒت
ﺸﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﻨﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻔﮑّﺮ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺟﺴﺖ.ﻭ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭﺑُﻌﺪﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ،
ﻫﺮﮐس
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟّﺪ ﭘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴش
ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻭ
ﻓﻠﺞ ﻭ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻏﻴﺮﻩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﺎﻗﺺ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ،ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ،ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ، ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺎ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭ ﻭﺳﺦ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳت ﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ

ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺒﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘس اﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﮐﻪ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
. ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺭﺯش ﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ القدُس
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺗﺎﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻫﺮﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ ﺩﺭﻭپس،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣُﺮﺩ
ﻭ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻀﺎﻯ ﺧﺎﻟﻰ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺷﺒﻨﻢ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﺪﺍﮔﻮﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺼﺮﻑ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﺬﺍﺋﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ، ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ثبت
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺘﺤﻘﻖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﺭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻘﻞ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻣﺪﺍﺭس
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻋﻠﻢ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋث
ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﻯ ﺧﺎﻙ
ﺑﺎﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ولیّ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺴﺐ ﮔﺮﺩﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻋث ﺗﻮﺭﻡ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺡ،ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺭﻭﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﻟﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ

ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺩﺭﻙ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻓﮑﺮ
ﻧﮑﻨﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮی کنوﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰ ﺗﻀﺎﺩ
ﻭ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻟﻰ ﻭسوء  ﺯﺍﻧﺪﻥ
ﺗﺮ ﻭﺧﺸﻚ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ سوء  ﺯﺍﻥ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ،
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻠﻔﺰﺍﺭ
ﺑﭽﺮﻧﺪ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻋﻠﻒ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺩﺭﺷﺄﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴت
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ولی
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.

ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ،ﻭ سپس
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺭﻧﺴﺎﻧس ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻐﺮب ﺰﻣﻴﻦ،
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺑﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﺑﻴﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺐ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻦ، ﺟﺰ
ﻏﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﻭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻓﺎﺿﻠﻪ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ،ﻭ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺑﺎ
ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺗﻤﺪﻧﻰ که
ﻤﺪﻧﻴّﺖ وﺍﻗﻌﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺑﺮﺩﺍﺷته
اﻧﺪ،ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﻣﺘﺤﺪ ﺷﺪه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺘﺤﺪ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭحقّ
ﻫﻢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ سوﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ.ولیّ
ﺻﻔﺖ ﻣﺸﺨﺺ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣثلا
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ ﻭ
ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺖ،ﻳﺎ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻭ
ﻭﺣﺸﻰ،ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ،ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭهﻫﺎ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ
ﺟﻬﺎن ﺒﻴﻨی
دارند.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ،ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﻣﻰ ﻭ ﺃﻋﻤﻰ
ﻭ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ،ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭼﺸﻢ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻃﺒﻘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﻫﺮﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ،ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺧﺎﺻﻰ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﺯﺑﺎن
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﺼﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺿﻊ
ﺣﺎﻝ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ،
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺄﻧﺒﻮهی
اﺯ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻫﺮﮔﺰ

ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺠﺰ ﺃﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ،ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻄﺎلعه
کرده اند. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺮﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍنکاﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻈﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭ
ﺍﮐثرﻳّﺘﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺟﻬﻨم او
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪه
اﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎر ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺣﺎﺿﺮ،ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭ ﺧﺎﻟﻰ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﻳﻚ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻩ ﺩﻳﻨﻰ
لیبرال ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ ولیّ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻠﻢ
ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ولیّ ﺍﮔﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﺎﻯ
ﭼﻮﺑﻴﻦ ﮔﻔتع
اﻧﺪ،ﭼﻮﻥﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭی تن ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﮐﻤﻚ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
که ﻤﻴﮑﻨﺪ، ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻯﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﺎﺭ
ﺍﻭ،ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ
ﺿﺪّ
ﮐﺎﺭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﻯ
ﭼﻮﺑﻴﻦ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﻠﺞ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﮕﺮﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻋث
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻋث
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺯ ﺟﺎﻫﻞ ﺁﻥ
ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺤﻘﻖ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘّﻔﻘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺘّﻔﻖ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺨﺺ،ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪه
اﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﻮﺭﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺘب
ﻨﺮﻓﺘﻪ،ﻭلی
ﺪﺍﻧﺎ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍن
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍلهام
ﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ،ﻭﻧﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﻌﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍٴ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻤﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺷﺨﺺ
ﻣﺤﻘﻖ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﺹ ﻣﺎﻝ ﻭ ﻳﺎ
ﺣُﺐّ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﺎ،ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﭘس
اﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ،ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳکی
ﻨﺪﺍﺭﺩ ﻣثلا
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﺩﺭ
ﺃﺗﻢ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﺣﻤﺖ
ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ،ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺧﺮﺍﺑﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﺮﺕ
ﺃﻧﮕﻴﺰ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺃثیرﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺭﻳﺰﺗﺮ،ﺑﻌﻈﻤﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﮔﺎﺭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﻳﺪﮔﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻌﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﮕﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻨﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﮔﺎﺭ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺴﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎن
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
که ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻳﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ،ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ،
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ
ﻳﺎﺍﺟﺎﺯﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺮﻭﺭﻯﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺮﻥ 19 ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻢ ﺗﺎﺯﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﮔﺮﻭه ﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﺭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳنی
هستند، ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫب
ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴشوﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﺎﺭﻳﮑﻪ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍن ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﻘﺸﺮی ﻤﺬﻫﺒی
ﻮﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺁﻥ،ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﻤﻞ ﺑﺎﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭﻫﺪﻑ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺷﺪﻳﻢ،ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺣﻠﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭﺍﺣﺮﺍﻡ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﻭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ حجّ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ
ﻣﮑّﻪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﺮ
ﻭﻫﺮﺟﺎﻯ مُقدّس
ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﻭﺯﻳﺎﺭﺗﮕﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ.ﺍﮔﺮ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍش
ﻮﺍﺟب ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺴﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺰﻧﺪﻩ ﻭمعرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻨﺶ،ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺣﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ،ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪ
ﻭﻟﻤس ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻔﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ،ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﻧﻤﺎپس
ﺳﻤﻴﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻥ،ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺑﺴﻮﻯ مُروِه
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﻭٴﺖ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺻﻔﺎ
ﻭﻣﺤﻞ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺍﺳت
ﺒﺪﻳﺪﻥ ﭘﻴﺮ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﭘس ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭ ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔته
ﺒﻮﺩﻩ،ﺑﻠکه
هرﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍت
ﻨﻈﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ،ﻭلی
غیرﻋﻤﻠﻰ
ﮐﺎﻓﻰ،ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺳﻬﻞ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﺮﺵ
ﺁﻥ ﻭمحمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﺁﻥ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭼﻮﻥ محمّد،ﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﺎﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺷﺪﻥ،ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺠﺴّﺪ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺠﺴّﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
،ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ
ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ناسوتی
ﺕ،
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﮔﺎﺭﻯ
ﻭ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ. ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ عقل ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻓﻴﻠﺴﻮف
اﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺍﻳﺪه ﺁﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻴﻪ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔته اﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺗﺮﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.که
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺘﺠﻠّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍن
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺪ
ﻧﻈﺮ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﺑﻮﺩ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺎﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺺ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻌﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ

ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ،ﺟﺰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺷن ﻔﮑﺮﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺭﻭﺷﻦ
ﺑﻴﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﮒ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﺭ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ، ﺩﺭ
ﻟﺒﺎسﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺤﻘﻖ ﻣﻨﺼﻒ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﻔﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻥ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪنی
اﺳﺖ ولیّ
ﺑﺮﺧی اﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺑﺪﻥ،ﻭﻓﻴﺰﻳﻚﺟﺪﻳﺪ
ﺃﺗﻤﻰ ﻔﮑﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺁثار ﻣثبتی
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﻣثبت ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﻒ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺍﺯ ﻓﺮﻣﻮﻝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺃﺗﻢ،ﮐﻪ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪ ﻭ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺃﺗﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻠﺢ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺖ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﻧﻮاﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺪﻑ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺁﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺎﺗﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺩﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺧﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﮐﻪﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻠﻞ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﺍﺋﻰﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻬﻢ ﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﻨﮓ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﻩ ﻫﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻫﻮﺵ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﺎﻗﻮ ﺭﺍ ﺗﻴﺰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪﺑﺎﺯﻣﺎﻥﮔﺬﺍﺭﺩﻥ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺮﻥ19 ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺃﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ
ﺑﺄﺻﻞ ﻫﻨﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺩﻳﻦ ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﺷﺪﻧﺪ،ولیّ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻏﺎﻓﻞ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﺍﮔﺮ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ

ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔﻌﻰ ﻭ
ﻣﺪﻧﻰ ﻭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﻤﻠﻰ،ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﮕﻞ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺳﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻬﻢ
ﻗﺮﻥ19 ﺍﮔﺴﺖ
ﮐﻨﺖ، ﻭ ﻫﺮﺑﺮﺕ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﻭﻣﺎﺭﮐس
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﻧﺎمه ای اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺪﻳﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺴﺖ ﮐﻮﻧﺖ
ﺍﺯ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﺻﺎﻟﺢ،ﻭ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎ،ﻭ
ﻣﺎﺭﮐس
ﺍﺯﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ،ﻳﺎ سوء  ﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺸﺪﺕ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻬﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﻳﻦ ﺣﻤﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻫﻢ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺘﮑﺎﻣل
ﻨﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺣﻤﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺠﺰ
ﻣﺎﺭﮐس ﮐﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﻫﻢ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺎﺻﻮﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻞّ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺷته اﻧﺪ. ولیّ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺪ.ﻗﺒﻠﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻘﺪ
ﻭﺣﻤﻠﻪ
ﺑﺴﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺷﺪ.ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﺎﺩ
وﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁن
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧت
اﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺷﺪ ﺫﻫﻨﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺣﻞّ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﻧﻘﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴفه
ها ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻣﺎﺗﻴﺴﻢ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس و
ﻟﺬﺍ ﺻﻨﻌﺖ ﺑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺨﺖ
ﺃثر ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺮﻥ 19
ﺑﺒﻌﺪ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪ.ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻧﻪ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺩﻳﻨﻰ ﭘﺎﻳﻪ
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،که
عملا ﺑﻤﺴﺎﺋل
اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی
گرﺩﻳﺪ.ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ،
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺟﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﻦ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻳﮑﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭتطوّر،ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺑﺎ
ﻓﮑﺮ،ﻏﻴﺮ
ﺣﺘﻤﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺰﻡ،ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﮔﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺣﻴﺮﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ،ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻔیه اﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ
ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪه
ﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ. ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻔﻆ ﺍﻧﺮﮊﻯ،ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺣﺮﮐﺖ،ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﺩﻳﺪ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺤﻴﺎﺕ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ .ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺒﺮﻳّﺖ
ﻗﺎﻃﻊ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻠﻢ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺳﻨّﺘی
ﻨﻴﻮﺗﻮﻧﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺳﺴﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﺳﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻧﻪ
قوﺍﻧﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻰ. ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺸﺘﻦ،ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻳﺰ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺷﺖ
ﻓﻀﺎﺋﻰ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﭽﻪ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ
ﻣﻠﺎﺣظه کنند.
ﻭﻧﻬﺎﺯ ﺩﺭﻳچه
هاﻯ ﻋﻘﻠﻰ.ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻗﺮﻥ 19
ﺟﻤﻠﻪ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﭘﺪﺭاﻥ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ،ﻓﻠﺴفه
ﺰﻣﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ مُقدّس
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﺎن
عبمی ،ﻫﻤﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺷﮑّﺎﻙ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭ،ﻟﻮﺭﺩ
ﺑﻠﻔﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻏﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ،ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻳﻚ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻋﺮﺿﻰ ﻭ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﮑﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ
ﺻﻔﺘﻰ ﻋﺮﺿﻰ
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋَﺮَﺿﻰ
ﻭﺟﻨﺒﻰ ﻭ
ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ.ﻣﻐﺰﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣُﺮﺩﻩ،ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ.ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﭘﺮﺳﺶ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻰ
ﺟﻮﺍﺗﺐ
ﻣﺎﻧﺪ.ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ ﺍﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺭﻭحی اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﻬﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ آزمایش
ﺩﻗﻴﻖ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ، ﻫﻴﭻ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﺼﺒﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻐﺰﻫﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺩ.ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ،ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻭ ﺍﮔﻮ ﻭسوء  ﭘﺮ
ﺍﮔﻮ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺮس ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ،ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺳﺮﺩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺂﺭﺍﻣﺶ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﻧﻬﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻗﻄﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻥ
ﺯﻣﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺩﻯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺻﺤﺎﺭﻯ
ﺳﻴﺒﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺳﺮﺩﻯ ﻭ ﻳﺦ
ﺑﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺠﻨﻮﺏ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻧﺪ.

ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺤﺒﻄﻰ ﻫﻠﺎﻙ
ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺍﺯ
ﺳﺮﺩﻯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻭ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﺁﺑﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺧﺎﮐﻰ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﻧﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻓﺮﺩﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻫﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻨﺎﺳب ﺁن
ﻤﺤﻴﻂ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ،ﻓﻀﺎ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﮔﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺧﻔﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﺑﻨﺴﺒﺖ 21 درﺻﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ،ولیّ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻥ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ30
ﺩﺭﺻﺪ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﮐﻨﺪ،ﻓﻀﺎ سوء  ﺯﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ولیّ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨد
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺗﻮﻟﺪ
ﻳﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎ،ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻣﺎﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ.ولیّ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ، ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺁﻳﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻗﺎﻃﺮ ﺍﺯ
ﺧﺮ ﻭ ﺍﺳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺩﻭﻧﻮﻉ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﻧﺎﻗص
ﭙﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺟﻨﻴﻦ
ﻫﺎ ﺳﻘﻂ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺣﻴﺎﺕ ﺟﻨﻴنی
ﺪﺭ ﺭﺣﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ،ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻳﺎ
ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺮﺍﺣﻰ أجزاءﻯ
ﺯﺍﺋﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ ﺁثاﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻫﻢ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﺴﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻗﻄﻊ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻭﺍﻝ
ﺩﺍﻳﻨﻮسوء  ﺭﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﺑﺪﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺿﺮﻭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕوﺌﻴﻢ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺯﻭﺍﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ولیّ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ،ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﺌﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ،ﺑﺎﻋث
ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻬﺮ
ﮐﺠﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺁﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻟﺤظه اﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ
ﺭﺍ،ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘل
ﺒﺸﺮی
ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎن
ﺠﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺑِﻌﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
عَدَم ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺗﮑﻠّﻢ
ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻰ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺗﻠﻔﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﺠﻴﺘﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻘﺎل ﺼﺪﺍ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺑﻄﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ،ﻳﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﺕ
ﻭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺳکّه اﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻴﻦ
ﺗﻠﻔﻦ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻭ،ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ،ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻢ
ﻭ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﻔﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺎﺑﻴﻦ ﺗﻠﻔﻦ
ﮐﺸﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻴﻢ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺑﮑﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩ،ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﻘﺐ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎس
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ دﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﺭﻭﺯ سوء
م ﺘﻮﻟﺪ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ،ﻭﺩﺭ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺴﺖ ﮐﻠﺎﺳﻪ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﻋﻈﻤﺖ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ،ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ،ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺗﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺑﻴﻦ ﺳﻔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻣﮕﺮ ﺧﻠﺒﺎﻥ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺮﻋﺖ ﺻﻮﺕ،ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻩ ﻣﺎﺥ، ﺁﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ،ﻭ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،
ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.مثلا
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻳﻚ ﻧﻬﻨﮓ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻰ
ﺷﮑﻞ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﺑﻬﺎﻯ
ﺟﻮﺷﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺬﺍﺏ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺁﺏ
ﺟﻮﺵ ﻣﻴﮑﺮﺏ
بنحوﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺷﮑﻠﻰ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺩ.ﻣﺎ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﻔﮑﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ،
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺑﻨﻮﺭ
ربّب ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻈﻴﻢﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺷﻮﻳﻢ.

ﺁﻧﮑس
که ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ،ﻓﮑﺮ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﺪﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺒﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ
که اﺯ ﺗﺮﮐش
ﺤﺒﺎﺏ ﺟﺰ ﺗﻦ
ﻣُﺮﺩﻩ ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻢ
ﻭﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﻏﺮﻭﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻦ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ (ﮐﺄن ﻠﻢ
ﻳﮑن) ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺎ ﺑﻘﺒل اﺯ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ولیّ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم
که ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ ﺳﺮﺩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻭﺭ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﺮﺩﻯ ﻫﺎﻯ ﮔﻮﺭ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺎ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻐﻮﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺮﺩ ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ،ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮐﺮﻣﻰ ﮐﻪ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺧﻴﻠﻰ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺷته
اﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍف ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻮﺩﺗﺮ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ ﺃﺗﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺘﺮﻯ ﻓﻀﺎ ﺩﺭ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ
ﮐﻮﻩ ﻭﺩﺭﻳﺎ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺷﺪ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ،ﻋﻈﻤﺖ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﺼﻮﻝ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺤﺼﻮﻝ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ،ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﭘﻨﺞ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﻢ
ﻣﻠﻴﺎﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍپس
ﮊﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻳﻢ ﻭ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ،ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻧﻪ،ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺷﺮﻭﻉ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺁﻳﺎ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻧﺪ.ولیّ
ﺣﺎﻟﺎ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮﺑﺮﺍﻯﺧﻮﺩﺑﮑﻨﻴﻢ.

ﺑﻠﻔﻮﺭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﺯ
ﺑﻠﻔﻮﺭ ﺑﺪ
ﺑﻴﻦ ﺗﺮ
ﺭﺍﺳﻞ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻏﺎﻳت ﻮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ولیّ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺼﻮﻝﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. که
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ولیّ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩه ،ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯﻣﺤﻞ ﺩﻟﺴﻮﺯی
ﻮ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺤﺎل اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﺍﺳﺖ . ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺭﺍﺳﻞ ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋَﺮَﺿﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺁﺗش که ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺮﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩ.ولیّ
ﻭﻯ آزمایش
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺭﻭﺣﺶ ﺳﻔﺮ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﺗﺶ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍت
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ ولیّ
ﺩﺭﺳﻦ ۹۹
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺭﺍﺳﻞ
ﻭ ﺑﺎ ﻋﻤﺮﻯ
ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴجه ای ﺟﺰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺭﺍﺳﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺧﺎﻣﻮﺷﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪ.ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﮑﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﮑﺮﺍﺕ

ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﻭﺩ، ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺁﻥ
ﻧﻄﻔﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺎﻥ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﺍﺳﻞ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺎ ﺧﺎﻣﻮﺷﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻥ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪ،ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﺎﻣﻮﺷﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺘﻮﺭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻠﻌﻴﺪ.ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺳﺮﺩ
ﺷﺪﻩ
ﻧﺴﺒﻰ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
سوﺯﺍﻥ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﮕﺎﺯ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ
ﻳﻮﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﺩ.ولیّ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺷﺪ،ﺍﺯ
ﺧﺎﻣﻮﺷﻰ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭند.ﻭ
ﺭﺍﺳﻞ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻳﺎ ﺧﺎﻣﻮﺷﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺟﺪﻝ ﻭ ﺑﺤث
ﺑﺎﻃﻞ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺩه ﻮﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻧﺸﺪ، ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺠﺐ ﻇﺎﻟﻢ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﺩﺭ ﻇﻠﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺘﻢ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻧﺎحقّ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻠﻔﻮﺭ ﻭ
ﺭﺍﺳﻞ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺰﺍﺝ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻓﮑﺮ ﺗﺮﺷّﺢ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺺ،ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎ.ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﻭﻡ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣثبت ﺁﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺩﺍﻏﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎ،ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺃثیرﻯ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﻍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺯﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺼﺮﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎلا
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﻓﺘﻦ ﻳﻚ
ﻭﺯﻧﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪﺍ،ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺂﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ولیّ
ﮐﺸﻒ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺃﺗﻤﻰ،ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﻨﺼﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻡﻧﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.

ﻫﻴﻮﺝ
ﺍﻟﻴﻮﺕ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺷﻨﺎس ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻮﻥ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﭼﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﻀﺎ،ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺴﻤﺖﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﺣﺘی
ﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻳﮋه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ،ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ هستند
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺫﺭّه اﻯ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ،ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﻭ ﻭﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد،ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ،ﻭﻳﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍلله ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﭘس
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﻣﻄﻠﻖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮی
ﺮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ولیّﺑﻴﺮﻭﻥﺍﺯﺗﻤﺎﻡﻣﺤﺪﻭﺩﻩﻫﺎﻯﻋﻮﺍﻟﻢﻭﺟﻮﺩﻯﺍﻟﻠﻪ.

ﻫﻴﻮﺝ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺟﺎﻯ ﻋﻤﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺣﺼﻮﻝ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻧﻈﺮ
ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﺎﻧس ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻓﻬﻢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻕﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﺭﺍﺳﻞ
ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺁﻳﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺠﺮبه
اﻯ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺑﻬﻔﺘﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻡ. ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﻫﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺨﻮﺍﺏ ﻭ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ
ﺩﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻦ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻧﺴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺻﺪ
ﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻓﺖ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺝ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺷﺮﺍﻗﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻖ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺒﻴﺎﺑﻴﻢ،ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦﻭﻣﺴﺦﻭﺑﺪﺗﺮﻧﺠﺎﺕﻳﺎﺑﻴﻢ.

ﻫﻴﻮﺝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﻖ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭﻯ
ﺑﺨﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮعی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ولیّ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
أنبیا و
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭلاﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
که اﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ،
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻋﻘﻞ
ﭼﻨﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻤﻰ
ﺷﻤﺮﻡ ، ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻦ ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻔﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻋﻠﻢ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﺎﻋث
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﻃﻤﻊ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻔﺎﺧﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﮐﻮﺩﺗﺎﭼﻰ
ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮ،ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻈﺮ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ،ﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻫﻮﺍﭘﻴﻤﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻳﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻳﺰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﻴﮑﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎلی
که ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﺤﺠﻢ ﻳﻚ ﻣﻴﮑﺮﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺷﻪ
ﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻪ ﻓﻀﺎ
ﭼﻮﻥ ﻣﻴﮑﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳت
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ربّ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﻪ
ﻧﺘﻴجه اﻯ ﮐﻪ
ﻫﻴﻮﺝ ﺍﻟﻴﻮﺕ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎس
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﺳﻴﻊ
هستی ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺣﮑﻢ
ﻓﺮﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻴﻢ،ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻧﻈﺮ
ﻫﻴﻮﺝ ﺩﺭ
ﻭﺳﻌت اﻓﻘﻰ
ﻳﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻀﺎ ﺁﺧﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻭﺳﻌﺖ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ، ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬی ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑُﻌﺪ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ،ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺭﻳﺰ ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺩﺭﺷﺖ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻣﺎ، ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻢ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻟﺘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺗﻢ ﻭﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
را ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭ آزمایش
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ،
ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺍﺯﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻄﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺎﺫﺑﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺳﺮﻋﺖ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺮﻕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺣﺴﺎس ﻳﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺳﺮﻋﺖ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺫﺭﺍﺕ ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺒﺎﻋﺪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﺸﺮﺩﮔﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ثاﻧﻴﻪ،ﻳﺎ
ﻓﺸﺮﺩﮔﻰ
ﺣﺠﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﺣﺠﻢ
ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻤﺘﺮﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻫﺴﺖ.
ﭘس ﺁﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻓﺸﺮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺣﺠﻢ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺳﻴﻊ ﺃثیرﻯ
ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﺸﺮﺩﮔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻊ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻳﻦ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﺑﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭت ﻔﺸﺮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺫﺭّﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ( ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺠﺮﺩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ،ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻭ ﺣﻔﺮﻩ
ﺳﻴﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻫﺎ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺁﻥ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻃﺮﻑ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﺻﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﺃثیرﻯ
ﻭﺗﺤت أثیرﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
.ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑﻌّﺐ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ250 ﺗﻦ ﻭﺯن
ﺰﻣﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺷﻴاء ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﮐﺸﺶ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﻫﻴﻮﺝ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻠﺴﮑﻮﺑﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﻫﺪﻓﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ،ﻭﻣﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ولیّ
ﺁﻳﺎ ﺗﻔﮑّﺮﺍت
اﻳﻦ ﻣﻨﺠّﻢ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺎﺩه
ﻤﻐﺰ او ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺟﻮﺍﺑﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﺁﻳﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ،ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻏﻴﺮ ناسوتی
ﺗﻰ
ﺃﺗﻤﻰ ﮐﺮﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻳﮑﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﭘس
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻓﮑﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻴﺴﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺑﻌﺎﺩ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻏﺎﺋﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﻴﺮ ﻭﺳﻴﺎﺣت
کند.که ﺘﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻯﺁﻥﺑﺎﺷﺪﻧﺪﺍﺭﺩ.

سوﻣﻴﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻴﻮﺝ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ
ﺍﺑﻌﺎﺩ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻃﺒﻖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ
ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺑﺮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻭ ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺑﺎﻳﺪ
ﺿﻤﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ.ﻭﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻋﻠﻢ
ﻣﺎ،ﺗﺎﺑﻊ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮔﺬﺍﺭ ﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻴﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﺎﺹ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺧﺎﻟﻖ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻫﺎ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺪ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ مییاشد
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻠﮑﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠّﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ولیّ ﺁﻳﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺁﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺳﻴﺮ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻑ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﺑﺮﻳﺰﻳﻢ ﻭ
ﻃﺮﺣﻰ ﻧﻮ ﺑﺮ
ﺍﻓﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ را
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﺎﺋﻴم ﻮﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻓﻠﻚ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻫﺮ
ﻳﻚ از تماﻡ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﮐﺎﺕ،ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺠّﻢ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﺶ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ را
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ
ﮐﺴﺐ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ

ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ،ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺴﺐ
ﭘﺎﮐﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ، ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺳﻴﺮﻭﺳﻴﺎﺣﺖ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ،ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﮐﻪ
ﺑﭙﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺳﺘﺮﺕ ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ،
ﻭﺳﺘﺎﺭ
ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪه
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﺳﻴﻢ.ﭘس
ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻘﺸﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺳﻴﺮ
ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎﺕ ﻭ
ﺭﺨﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﺟﻬﻞﺧﻮﺩﺑﻴﺎﺯﻣﺎﺋﻴﻢ.

ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻃﻠﺐ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺪﻣﻰﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﻞ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ. ولیّ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸگی ﭙﻴﺪﺍپس
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣثبتی ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﻬﻢ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ.ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ
برای سلوک
الهی ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
و یا ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻏﺎﻳﺖ و
آینده
،ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ

ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻌﻠﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻧﻰﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﻫﻴﺰﻳﻢ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﺸﻮﻳﻢ .

ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺑﺎ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻟﺰﺝ
ﭘﺮﻭﺗﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺷﻮﻕ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻭ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻋﻠﺎﺕ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﭼﺮﺍ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻥ،ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﻫﻴﻢ.ﻭﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺿﻌﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺠﺮﺑﻰﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯﺟﻬﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﺎ
ﺁﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﮐُﻨﺪ،ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﺒﺨﺸﻴﻢ،ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺷﻬﻮﺩی که
معادل ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﺍﻟﺒته
هم ﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺪﺑّﺮﺍن
اﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ولیّ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﭘس ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺫﻫﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩ،
ﺑﺘﺄثیرﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺍﻇﻬﺎﺭ ﺟﻬﻞ
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺍﺭﺩﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺴﺘﻦ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺸﺮ،ﻗﺪﻣﻰ
ﭘﻴﺶ ﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺫﺍﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.  ﻫﻴﻮﺝ
ﺍﻟﻴﻮﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻏﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ،ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻴﻂ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻃﺮﺩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺑﺎ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻟﺎ ﻳﺘﻐﻴّﺮ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣثاﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻝ، ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺍﺭﻏﺎﻳﺘﻰ
ﻭ ﻫﺪﻓﻰ،ﺩﻭﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ.ولیّ
ﭘﺮﺳﺶ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﭘس عَدَم
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ
ﺷﺪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻴﻠﻰﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﺪﻳﺪ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻏﺎﻳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ می
گرﺩﻧﺪ،ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﮔﻴﺮ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﺤﺼّﻞ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻧﻬﻔﺘﻪ
ﻫﺴﺖ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻣﻐﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ،
ﻭﻫﺮ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.  ﺍﻟﻴﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻗﺪﻡ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻓﻨﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻏﺎﻳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﺍﮔﺮ ﻫﺪﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﺸﻢ
ﻗﺎﺻﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻗﺎﺻﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ
ﺣﺮﻑ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻗﺎﻃﻊ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻭ،ﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻪ ﮐﺘﺐ مُقدّس
ﻫﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﺩﻝ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻏﺎﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻳﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻥ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﺼﺪ ﻭﻣﻘﺼﺪﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺟﺰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﻔﺮﺩی ﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ.بویژه
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻬﻴﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﮔﺮﺩﻳﻢ.ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺎ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﮐﻨﻮن
ﺪﺍﺭﻳﻢ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻮﻳﻢ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﺗﻚ
ﺗﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ.ﻭﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻣﮕﺮ
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﭘس ﻣﻬﻢ
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻋﺖ
ﻭﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ،
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ولیّ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﻭ ﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻤﺮﮒ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ، ﺑﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺎﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻧﻴﺮﻭ،
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺟﺎﻯﺁﻧﻬﺎﺩﺭﻣﺎﺩﻩﺳﺖ.
ﻭناسوتی   ﺕ ﺑﺎ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻬﺪ
ﻭﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ ناسوتی
ﺗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺮﻭ
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ،ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ
ﺭﻭﺡﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ
ﺳﺎﺯ ﺁﻥ،ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺭﻭﺡ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﭼﻮﻥ ﮐﻔﺶ ﻭ
ﮐﻠﺎﻫﺶ،ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺭﻭﺡ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻟﺬﺍ ﮔﺮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﻧﺠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ

ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻰ ﻫﺮﮐس ﻟﺬﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺒﺮﺩ،ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﭘﺸﺖ
ﺟﻨس ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺪ.
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺭﺻﺪ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺟﺰ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺍﺯ
ﺩﻭﺭ ﺩﻳﺪﻥ،ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﮐﺮﺩﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
نگاه ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺫﺭّهاﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺫﺭﻩ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻡ،ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻢ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺷﻮﺭﻭﻯ،ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ پس  ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
سوﺳﮑﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﮕﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻨﺪﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻘﻖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﺭﺽ
ﺟَﻨﺒﻰ
ﻭﻋَﺮَﺿﻰ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺴﻠّﺢ
ﻭﻏﻴﺮﻣﺴﻠّﺢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺡ،
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻔﺮﺽ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﭼﺸﻤﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮی ﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﭼﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﺟﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎی
ﺴﻴﺎﻩ
ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺭﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺤﺪّ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ، ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻢ،ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺖ،ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺠﺮبه
علمی ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﺮﺍ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎلﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻢ
ﺃﻧصرﻭﭘﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻨﺸاءﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠکه اﻳﻦ ﺷﻮﻕ
ﻭﮐﺸﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ،ﻭ سپس
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ، ﻭﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺍﻳﻦﻋﻠﻢ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﺴﻠّﻂ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮﻧﺪﺍﺭﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺫﻥ
ﺑﺮﺗﻦ ﺗﺴﻠّﻂ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﺩﺭ
ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﺤﺒت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺡ،ﻭ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺧﺎﺹ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ تقرّب
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺐ
ﻓﻴﺰﻳﻚ،ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍی ﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭﻙ
ﺷﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺃﻧثرﻭﭘﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫﺮﮐس
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑسﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻯ
ﺭﺍﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺤﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻰ،ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ،ﻫﻤﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺨﺼﻰ،ﻭ
ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺵ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮپس ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭند ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺁثاﺭ ﻣثبتی
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺁثاﺭ
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﻭ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺍﺫﻫﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺣﺘی ﺒﺤﺬﻑ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪ ﻧﻈﺮی
ﺪﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎی ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﻭﻣﻨﺠﺮ ﺷﺪﻥ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺷﺎﻧس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺎ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ.ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.

ﻭﻳﻠﻴﺎﻣﺰ
ﺟﻤس ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﺩﺭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺮﮔﻮنه
ﻔﻠﺴﻔه ﻤﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ،ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐُﻨﻪ ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﭘﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰﻳﺎ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻣﻮﺷﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﻮﺭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻠﻌﺪ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﺴته اﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ناسوتی
ﺗﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﭼﺮﺍ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎ،
ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺿﻐﺎث
ﺍﺣﻠﺎﻡ ﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺎ ﺷﮑﻢ ﭘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﮐﺎﺧﻬﺎ
ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺟﻮﺍﻫﺮﺍﺕ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﻤّﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ ﻗﻴﻤﺘﻰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻧﺴﺎن
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻠﮑﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺁﻥ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺎﻳﻦ
ﺁﺳﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ،ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ  ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻗﻮﻯ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻣﺪﺭﻙ
ﺿﻌﻴﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻯ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﺩ.ولیّ ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻇﻴفه
اﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻢ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎی
ﺤﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺘﺐ مُقدّس
ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﻭ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺃﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪه
اﻧﺪ.ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﭘﺮ هَوَس
ﻭ ﻋُﻘﺪﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺘﺐ مُقدّس
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ.ﻭﻧﻴﺰﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪه
ﺒﻴﻨﻰ ﻫﺎ .ﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﻋﻮﺍﻡ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺴﺎنه
ﻮﺍﺭ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.که
ﻤﺮﺩﻡ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،که
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻫﻴﭻ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﻧﻈﻢ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺳﺮﺵ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣثبتی
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺳﺎﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﻳﻚ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺻﺤّﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﮑﻢ،ﻧﻪ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺍﺋﻢ.ولیّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﺴﺖ.ﻣثلا ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ. ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ثاﻧﻴﺎ
ﺁثاﺭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮐﻤﻚ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺻﺤّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁثاﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺁﺯﺭﺩﮔﻰ ﻭ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺧﻮﺍﻧﺪﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺨﺺ،ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻥ،ﻭ ﺑﺎﻋث
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍثباﺕ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ.ﺷﮑﺎﻑ
ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺩﻳﮕﺮی عملا ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺤﺎﺭ
ﻭﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺳﺮﺥ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺩﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻮﺳﻰ،
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﭼﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺳﻴﻨﺎ،ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺎﻧﺎﻝ سوﺋﺰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺣﻔﺮﮐﺮﺩه اﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺪّ ﻭ ﺟﺰر
ﺩﺭﻳﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻟﺸﮑﺮ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺑﮕﻞ ﻭﺁﺏ
ﻣﺪ ﺩﺭﻳﺎ

ﻓﺮﻭﺭﻓﺖ
ﺟﺰﺭ ﻭﻣﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺯ
ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻮﺭ ﻧﻤی
ﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺎمه
اﻯ،ﻳﺎ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ، ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ، ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺯ ﭼﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻭ
ﺃﻣﺮﻯ ﻭ
ﺍﺻﻠﻰ،أجزاء
ﻭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﮐﻞّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭ
ﻫﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ،ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺫﺭّﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪ،
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﺫﺭّﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ،ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ أجزاءﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺃثیرﻯ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ ولیّ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻞ ﺑﺴﻴﻂ
ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺪﺗﻰ
ﻫﻢ ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ،ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻋﻘﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺩ.ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺟﺎ
ﺧﺎﻟﻰ ﺩﺍﺩ.ولیّ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍی ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﺮﻭﻧﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ تصوّف،ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻣﻮﻓﻘت
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻋﺮﻓﺎن ﻘﺸﺮﻯ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺑﺎ
ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ ﺟﺎﻧﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺷاه
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
سوﺭﺍﺥ ﺩﻋﺎ
ﺭﺍ ﮔﻢ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﭘس
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴفه
ها ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ،
ﻭﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻣﺎت اﻟﻬی
ﺒﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺮاء ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻓﺘﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸته
اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻤﻖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎت
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﺗﺄﻣّﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ .

ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﻩ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﻨﺪ، ﭘس
ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﺸﻴﺪ،ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑرسند ﻭ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺯبان
ﭘﺮﺳﺖ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻭ
ﺷﻌﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ ﺑﺎ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺳﻔﻴﻪ
ﻭﻓﺎﺳﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ.ﭘس
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯﻋﻠﻢ ﻫﻢ ﺩﻭﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺑﺎ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻦ،ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻢ
ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺿﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺳﻔﺮ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ،ﭼﻮﻥ
ﻃﻔﻞ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭﭘﺎﻙ ﻭ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﺎپس ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻳﻚ ﻫﺪﻑ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺯﺍﺩﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ.ﻭﻭﺿﻊ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺷﺎﻧس ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭﺑﺎ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ سوّم ﺁﻧﮑﻪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻈﺎﻫﺮﻣﺎﺩﻯ
ﺯﻧﺪگی
اﺳﺘﻔﺎﺩه
کرﺩﻩ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭﺯﻭﺭﻣﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻥ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻓﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻤﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺪﻓﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭه کوﺩﮐﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻫﺎﻯ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ.
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ ﻫﺎ
ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻭﻫﺮ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻤّﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺤﻘﻖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﭼﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﺋﻰﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻫﻢ
ﻟﺬﺕ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺬﻳﺬ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﺕ ﺭﺟﻌﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﭘﺮ ﺩﺭﺩ
ﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺷﺪﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﻮﻟّﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﺟﺰ
ﺣﻴﺮﺕ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻧﺘﻴجه اﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋث ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺎﻝ
ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﺘﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺨﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺤث
ﺩﺭﺍﺯ ﻭ ﭘﺮ ﭼﺎﻧﮕﻰ ﻧﻮیسندﻩ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪه
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻓﺮﺩﺍﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻧﺮﺳﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺗﻌﻬﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ،ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻢ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺎﺑﻊ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺟﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ
ﺃﻧﺪﮐﻰ،ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺪﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺗﭙﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯﻭ
ﺁثاﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻟﺬﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﻠﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﮑﻮ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻔت هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺟﻌﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﺗﺎﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

M122

تطوّر
خلّاق یا
تکامل روح

ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣثبت ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺤﻮّﻝ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺍلاّ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍئی
ﺪﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت ولیّ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻠّﺎﻕ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﻠﻤﻪ تطوّر
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ،ﻭ
ﻃﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣثبت ﻭﻫﻢ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭ تطوّر
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﻠّﺎﻕ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺎ ﻓﺮّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻠﻖ ﻭ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎﻓته اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻳﺎ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ که همه
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولیّ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭼّﻴﺰ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻃﺮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺗﻘﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪه ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﻧﻴﺴﺖ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
بالقوّه
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺘﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﮔﻰ
ﮐﺎﺭ مثبت   ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ تطوّر
ﻭ ﺗﺤﻮّﻟﻰ
ﻣثبت ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻣثبت ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
آفریده و
ﺑﺮﮔﺮﺩﺩ.ﻭ

ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ،ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺍﺭﺗﺪﺍﺩ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻡ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻮﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮپس، ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻳﺎﺑﺪ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ نَبیّ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﻭﻧﺒﺄ ﻭﺧﺒﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﭼﻮﻥ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ ﻳﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﻮی
اﺣﻮﺍل ﺠﻨﻮنی
ﺒﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻳﻌﻨﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺯﻧﺒﻮﺭﻫﺎ
ﻭﺣﻰ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎسهای
ﻣﺎ،ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ الهی
ﺨﻮﺩﻣﺎن
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺗﻮﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺗﺎﺯه اﻯ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎن ﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪﻣﺎﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰﺍﻟﻬﻰﺗﺼﻮﺭﺁﻧﻬﺎﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﺧﻠّﺎﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺄﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ می
ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻫﺮﮔﺰﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻭ ﻃﺮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
اﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻮ ﻧﻘﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ، ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰﺷﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ، ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯه
اﻯ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺤﺒت
ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺘﻤﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﺩﺭﺍﺧﻠﺎق
ﺴﺎﻟﻚ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.چه
ﺮﺳﺪ ﺑﻬﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎنه
ﺪﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻓﺎﺭغ
اﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭﻧﻔﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺧﻠﺎق
اﻟﻬﻰ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻧﺴﻞ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﭘس اﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺎﻓﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻴﺐ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ، ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس  ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ
ﻣﻌﻠّﻤﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﻴش ﺘﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻨﺞ ﺭﺍ ﺣﺘﻤﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻧﺪ،ﻭﺑﺎﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﺗﻮﺍﻥ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺩ،ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﻰ
ﻳﺎﺑﺪ.ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺤﻮﻝ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ تطوّرﺭ
ﻭ ﻃﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻭﻳﺎ
ﻭﺭﺯﺵ ﺗﻦ،ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﻮﻯ
ﺧﻮﺭﺍﻧﺪه اﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ.

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪه اﺳﺖ که
اﻧﺴﺎن
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﻚ ﺩﺭجه اﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺳﻴﺪه اﺳﺖ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺧﻠّﺎﻕ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺧﻠّﺎﻕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ،تطوّر
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.که
ﺘﻄﻮﺭ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ولیّ
ﻣﻤﮑن اﺳت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻧﻴﺰ

ﮔﻴﺎﻫﺎن
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣثبت
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻨﺤﺮﻑ،ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
عاﻣﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﻭﺡ ﺩﺭ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ تطوّر
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﻭ
ﺧﻠّﺎﻕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ،ﺩﻟﻴﻞ
ﻫﻮش ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴم ﺒﺮﻭﺵ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ که
ﺴﺮﻋﺖ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ،ﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻢ ﻫﻤّﺘﺎﻥ
ﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮپس،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ولیّ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺑﮑﻮﺷﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻴﺘﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻠّﺎﻕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭتطوّرﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻫﻢ
ﮔﺎﻡ ﺑﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺻﺎﻟت
ﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺻﻨﻌﺖ
ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﻬﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺘﺎﻳش اﺻﺎﻟﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻋﻠﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﺘﺎپس
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻣﺸﺮﻙ،ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﮑﺮﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻮﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻓﻠﺴفه هاﻯ
ﻣﺮﺩم ﻮﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺼﺎﻳﺞ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺸﺶ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺸﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻭ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﻬﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻭﺟﺪﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭ،ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺘﺼﺪﻳﻦ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺍﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺁثاﺭﻯ
ﻭﻟﻮ ﺃﻧﺪﻙ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻏﺮﺏ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻭﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﺳﻠﻄﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺩه گرﺍ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻧﻴﺰ ﻏﺮﻕ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍن
ﺸﺪﻫﺎﻧﺪ.ﻏﺮﺑﻴﺎن
اﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ،ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺯ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﺩﺍﺷته
ﻮﺩﺍﺭﻧﺪ،ﭼﻮﻥﺩﻋﺎﻭﻯﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴمﺮﺍﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﻣﺎ
ﺭﺷﺪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺪﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﻡ ﺍﻓﻘﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﺤﻮﻝ ﻳﺎ
ﺭﺷﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ ﺍﻭﻳﻠﻴﻮﺷﻦ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺪﻓﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ

ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻏﺎﻳﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
که همیشه
ﻫﻤﺎن هدف
ثابت اﺳﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺍﻩ
ﺩﺍﺋﻢ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺩﺯﺩﺍﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣثاﻝ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻭﻥ ﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺭﺷﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﻣﻰﮐﺸﺎﻧﺪ.

ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺎﻓﺘس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭﻫﺪﻑ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺍﻓﻘی
ﻮﻏﻴﺮﻋﻤﻮﺩﻯ.که
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ،ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّت ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ،ﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺣﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ولیّ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﺁﻣﻮﺯﻯ ﻫﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻭﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺷﻴﺎٴ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ولیّ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃلی
اﺯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﻣثل ﺃعلیّ
ﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ تطوّر
ﺧﻠّﺎﻕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭﻧﻪ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣثبت
ﻭﻣﻔﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎ ﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﻀﺮﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻫﻴﭻ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺑﺎ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭ
ﺭﺍﺑﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ربّ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭼﻴﺰﺩﻳﮕﺮﻯﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻳﺎ ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﺧﻠّﺎﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﻭ
ﺧﻠّﺎﻕ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻫﻤﺎن
علم ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ.
ﻭﻯ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺍﻳﻦ تطوّر
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح ﻮﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴز ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻫﺴﺖ،
ولیّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻪ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻧﮕﺎه
ﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧچه که ﺤﺮﻓﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭی هر کس
ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻨکه
اﻳﻦ ﺭﺷﺪ
ﺭﻭﺣﻰ تطوّر
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
اﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺑﻮطه
اﺳﺖ.

ﻭﻳﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪه ﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ،که ﻤﺪﺍم
ﻤﺎﺭﺍ ﺑﺨﻴﺮ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.نه
ﺧﻴﺮﺑﻤﻌﻨﻰ
ثرﻭﺕ ﻭﻋﻠﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ بلکه ﺧﻴﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎﭼﻪ
ﺣﺪّ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎت اﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ،(ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪ تطوّرﻯ)
ﭘﻴﺪﺍ می
ﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻳﺎ
ﻋﺮﻑجاﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺒﻮﺩ

ﻳﺎﺑﺪ
،ﻭﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ،ﻭ ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺍﻥ،
ﻣؤﺩﺏ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣؤﺩﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮ
ﺗﻘﺪﻳس برای
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻘﺪﻳس ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻭ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺑﻨﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻮﺗﻪ
ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ تطوّر
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﮑﺮﺩ.
ﻭﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺖ، ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮔﻔﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﻠمه اﻯ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﮕﻔﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷت
ﻤﻴﺘﻮﺍن
ﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻯ
ﮔﻔﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻧﻤﻮ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﻮﺩ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸتن ﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺭﺍه
ﺨﻴﺮ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻴﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻮﻝ ﻳﺎ
ﻣﻠﻴّﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻠّﻴّﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﮔﻮﺗﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺍﮔﺮ تطوّر
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺷﺨﺺ،ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎی
ﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺩ.ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩه
ﭙس ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.که ﺒﺎ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﺰﺩ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺭﺍ،ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تقرّب
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻳﺎﻓته
اﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋی عمیق
ﺘﺮ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻧﻘﺪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺯرﺪﺷﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﻦ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد،
ﻫﺮﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪالهی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﮔﺮچه اﺳﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ،ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﻓﺎﻃمی
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ محمّد.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﺑت ﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﺳﺎﻧﺪ.

ﻫﻮﺵ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺳﻨّﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻧﻴﺰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ تطوّر
ﻭ ﺗﺤﻮلّ
ﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌنی
اﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍت
ﻤﺴﻴﺢ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳت
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖ،که
همﻴشه ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﻬم
ﺒﺮﺍی ﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ دستور
اخلاقی ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻏﻴﺮ اُلی
العَزم
ﻧﺒﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎن اﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ محمّد
ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺭسوء  ﻟﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ ولیّ
ﻭ ﺭسوء  ﻝ
ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻭمعرّفی    ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎمعه درﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻌﺮﻭف
ﻮ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد،ﺑﺎﺯ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮی
ﻮﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟکان ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻨﮑﺎﻑ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ محمّد،ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟّﺪ ﻫﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻫﻢ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﻫﻢ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞﮐﺮﺩ.

ﻧﻴﭽﻪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺟﻨس ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻢ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﻨﺪ، ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻥ،ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻨس ﻭ ﺫﺍت اﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻮض ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ،ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ.ﺗﺎ ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ

ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.که
ﺴﺎﻟک نیز
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ می
ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻕ،ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺿﻌﻒ
ﮔﺸﺘﻪ ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻌﮑس ﺧﻀﻮﻉ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﮔﺮﺩﻳﻢ.ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻀﻮﻉ
ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.ﺑﻠکه
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺟﺴﺖ.
ﻭ ﺧﻀﻮﻉ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻭ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﮐﺮﺩهﺒﺎﺷﺪ.

ﻧﻴﭽﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺪّﻯ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺩﻝ ﺑﻮﺩ،ﺗﺎ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺸﺪ.ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻏﺮﺍﻳﺰﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ
ﺁﻫﻨﻴﻦ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺫﺍﺗﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺩﺍﻭﻃﻠب
ﻮﻋﺎﺷﻖ
ﺑﻤﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻯ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻮﺭﭼﻪ
ﻭﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻣﺒﺪﻝ
ﺷﻮﻳﻢ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﺦ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺃﺷﺪ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
. ﻧﻴﭽﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺵ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣتی
هستی ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ،ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎل ﺮﺍﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻄﻴﻊ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮑﻠﻴﺴﺎ ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،که
ﺮﺑﻄﻰ ﺑﺴﻨّﻰ
ﻭﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ سوء  ﺩ ﺁﻥ
ﺑﻨﻔﻊ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻰ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺸﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭘﻮﭺ ﮔﻮﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻧﻴﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺭﻭﺵ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﺑﻮﺩ،ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ،ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ سوء  ﭘﺮﻣﻦ
ﻫﺎ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯی ﺒﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠﻖ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻙ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻫﺮﮔﺰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺳﻠﻴقه
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﺎﺋﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.سوء  ﭘﺮﻣﻦ
ﻫﺎ ﺟﻨﮓ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺟﺪﻳّﺖ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺟﻨﮕﻨﺪ،ﺳﭙس ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻭﺷﻮﻕ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﻥ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭ
ﺧﺸﻮﻧﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﻭ ﻧﻴﭽﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺑﺴت ﻮ
ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺪﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ
ﮔﺮﻳﺰﺍن ﻨﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﭙﺎس گذﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺨﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ.که ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﺧﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻯ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﻦ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﺑﺸﻤﺎ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﻭ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ سوء  ﭘﺮﻣﻦ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ سوء  ﭘﺮﻣﻦ
ﺷﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻫﺪف اﻟﻬی که ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﭘس
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻏﺎﻟﺐ ﺁﻣﺪ،ﻭ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭﺣﺘﻰ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ سوﭘﺮ
ﻣﻦ ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺪف گیرﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﮑﻨﺪ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.که ﭽﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻭﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ، ﻣﺤﺒﻮس
ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ﻭﺣﺶ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ ﺑﺎﻍ
ﻭﺣﺶ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻭ
ﺁﻫﺴﺘﮕﻰ ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺮﻡ،ﻣﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺴته ایم
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻘﻮﻝ
ﻧﻴﭽﻪ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﺍﺭﺽ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭘس اﺯ
ﻫﻔت هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﻣﺎ،ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺭث
ﻭ ﻣﻴﺮﺍث ﻭ
ﺍﺭﺽ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺟﺴﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ چه ﺪﺭ
ﮐﺮه ﺰﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻣﻴﺮﺍث
ﻧﺒﻮّﺕ،ﺩﻧﺒﺎله
کاﺭﺃﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ. ﺗﺎ
ﺃﺭض ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮت
ﻤﺬﮐﻮﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ،ﮐﻪ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻰ،ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﭼﻪ ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ سوّم
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ،ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻭﺗﮑﻠّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
تکلّم ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ سوّم
تولد او ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺴﺖ ﮐﻠﺎﺳﻪ
ﻓﺎﺭغ
اﻟﺘحصیل
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺒﻬﺸت
ﻨﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭﺟﻨﮕﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩ، ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ که
ﭽﻪ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺑﻬﺸت اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺠﻨس ﺑﺮﺗﺮ سوﭘﺮ
ﻣﻦ،ﮐﻪ ﻓﺮﺷته
ﻮ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻭ ﺷﻔﻘﺖ ﺑﺘﻦ
ﻭﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﺑﮑﺸﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ
، ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻮیزای تولد
در ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﻧﻴﭽﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﻮﺭﺩ ﺷﺪﻩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻢ، ولی ﺪﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎنه ها
ﻭﻟﻮﺍﻳﺤﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﭽﻪ ﻳﺎ
ﺯﺭﺷﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺼﻒ ﺭﺍﻩ ﻃﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ محمّد
سوشیانت
ﺑﺮﺳﻨﺪ.که
ﺒﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺰﻡ
ﺭﺍﺳﺦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻘﺪﻣﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻠﻮ ﺗﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺻﺎﺣب عصر
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
محمّد ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ اُمّت
ﻣﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ محمّدﻯ(
اُمّت  ﻭﺳﻂ
)ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺑﻴﻦ
ﮔﺬﺷته هاﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻫﻤﻴشه
ﺪﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣله
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺎنه ﺮﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻴﭽﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻨس
ﺑﺮﺗﺮﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭼﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.که
ﺤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻗﺮﻧﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺿﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﻟﻔﻆ ﺧﻴﺮ
ﻭﺷﺮ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍی
ﺨﻮﺩ ﻣﺎ، ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﻤﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺿﻌﻴﻒ ﭘﺎﻳﻤﺎل
اﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻳﻬﺎ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮچه
اﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
حقّ ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺎﻣﻌﺘﻘﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

ﻧﻴﭽﻪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺧﻴﻠﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭﻙ
ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺣﺮﻑ
ﻣﺎ ﺣﺮﺹ ﻣﺎﻝ
ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻳﺴﻢ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﺟﻨﮕﺠﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﭽﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺣﺮﺹ ﻣﺎﻝ
ﻭﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺭﺷﺪ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻪ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻗﺪﺭﺕ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ، ﻭﻧﻪ
ﺑﻌﻘب ﺮﻭی کاﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺮﻭﻳم ﻮﻟﻰ
ﻣﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠف
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ، که
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎﻝ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﻨﺎﻡ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓوق ﺒﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻧﻴﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋی
ﻤﺘﻤﺪﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺰﺝ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻁ ﻣﻠﻞ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻁ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻋث ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻳﺎﻋث ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﻣﻠﻞ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﺎمعه
ها ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴم
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻧﻘﺎﻁ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﮐﻤﻚﺑﺘﮑﺎﻣﻞﻃﺒﻴﻌﻰﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ
ﻭ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻋﺎﺭﻑ،ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﭽﺮخه
ﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﭼﺴﺒﻴﺪه اﻳﻢ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﭼﺮﺥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻴﭽﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﭼﺮﺥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻳﺎ
ﺳﻴﺮﮐﻮﻟﺎﺳﻴﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻩ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺗﺎﻗﻮﻯ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ولیّ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ.ﺟﻨﮓ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻯ که
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ
،
ﻭﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺧﻮﺩﻣﻰآﻣﻮﺯﻧﺪ.

ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ تطوّر
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﭽﻪ،ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ،ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺴّﺮ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭘس
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻮﺩ که
ﻧﻴﻤﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ؟
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻟﺎﺯمه اش
ﺪﺍﺷﺘﻦ ﻫﺪف
اﺳﺖ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺪﻑ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ، ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﮐﻪ ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﻋﻘﺪه
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪه
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ .ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻘﺎﻁ ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺩﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣثل
ﻭ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳت
هستند.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ.

ﻧﻴﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻃﻔﻞ ﻟﻮس
ﻣؤثّر ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻃﺮﺩ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺣﻮﺍ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ،ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺳﺮﻣﻨﺸﺄ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ،ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﺩﻡ ﺃﻭﻟﻴﻦ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺒﻮب ﻭ ﻧﺎﺯ
ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﻮس
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠکه ﻤﻌﺼﻮم
ﻮﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪه
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻮﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،حقّ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻃﺮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺁﺩﻡ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ، ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ،ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺩﺭﮔﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻰ،
ﺑﺸﺮﻁ ﺗﺮﻙ
ﺧﻠﺎﻓﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ، ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﻔﻮ ﭘﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻔﻮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ
ﻃﻠﺎﻕ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﻃﺮﺩ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻭﺍﺯ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﻭ سوﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﺎﻕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﻭﺩﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻣُﺤﻠﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺁثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺖ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﻃﻠﺐ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﺑﻖ،ﻭ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﺩﻭﻡ،ﺍﺩﺍﻣﻪ سوﮔﻨﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ محمّد
ﻭﺣﺘﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،
ولیّ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ،ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖﮐﻨﻨﺪ.

ولیّ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻧﻴﭽﻪ،ﺑﻤﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﺍیدﺁﻟﻬﺎ ﻭ
ﺁﻣﺎلها ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺁﻣﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﺭﻫﺮﻓﺘﻪ ﺭﺍه
ﺸﻨﺎس ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟب ﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻴﭽﻪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺪ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻨﺶ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ
ﻫﻤﺎن ﭙﻴﺪﺍﻳش
ﻔﻠﺴفه هاﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎسﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﻨﺶ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻏﻴﺮﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻗﺮﻥ 19 ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌی ﻤﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻣثاﻝﻧﻴﭽﻪ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻠﻢ
ﺫﺍﺗﺎ ﺑﺮﻧﺎمه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻃﺒﻴﻌت اﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ.ولیّ
ﻣﺸﮑﻞ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻓﻠﺴفه اﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻓﻠﺴﻔﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻧﻘﺪﻭﺍﺻﻠﺎﻥﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﻭﭼﺎﺭﺗﻀﺎﺩﺷﺪﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﺯ ﻗﺮﻥ 19 ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ،ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻗﺎﺩﺭﺑﺪﻭﺍﻡ
ﻭ ثباﺕ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ،ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪی ﺒﺪﻫﺪ.ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺍﺯﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ،ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺍﺳﺎس
کاﺭﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺸﺪﻩ. ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪ،ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺭﻳﺎﺿﻰ،
ﺑﺂﻥ ﺩﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﻫﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﻢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻧﺪﻳشه
هاﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻣﻮضوﻉ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍدﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻨﻴﺎﺩ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﻮﺿﻊ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ که
هماﻥ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
(ﺯَﻣَﮑﺎﻥ)
ﺍﻧﺸﺘﻦ، ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻔﺎﻋﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاءﻭ
ﺟﻮﺍﻫﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩ
.ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺣﺎﺻﻞ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺑﺮ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻧﻈﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻋﻀﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﻂ ﺗﺮﻳﻦ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻝ
ﺭﻭﺡ،ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ،ﻭ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ سوم که
ﺘﺄﮐﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺗﺎ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﺎﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ،که
ﺮﺳﻴﺪه ای اﺯ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻴﺎﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﻴﺎس
ﻴﺎ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎن
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻗﻴﺎس
ﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮی
اﺳﺖ،ﺯﻳﺮﺍﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻗﻴﺎس ﻣﻊ
ﺍﻟﻔﺎﺭﻕ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ.
ﻗﻴﺎس ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺯﺵ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣؤﻳّﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﻠﻢ
ﺷﺪ. ﻫﺮ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺭﻭﺵ
ﻋﻤﻠﻰ،ﺩﺭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻭ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻨﻄﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕﺭﻳﺎﺿﻰﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯﺑﻬﻤﻴﻦﻧﺘﻴﺠﻪﺭﺳﻴﺪهاﻧﺪ.

ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻠﺴفه های
اﺋﻴﺒﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ،ﮐﻪ
ﻣﻴﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻋﻠﻤﻰ ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ.که
اﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﻟﺬﺍ
ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﻞ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻞ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻋﻠﻤﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻭ ﺻﻮﻓیّه
ﻮ ﺣﺘﻰ ﺭﺍﺳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ صوفیّه
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﺿﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﺑﺠﺎﻯ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻞ،ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺸﮑﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﮑﻢ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺣﮑﻢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰ.

ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﻫﮕﻞ،ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ ﻧﻘﺪ
ﻭﻗﻴﺎس ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻣﺴﺄﻟﻪﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺤﻴﻂ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻤﺘّﻊ
ﻭﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩ. ولیّ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻨﻈّﻢ
ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ،ﺑﻘﺼﺪ
ﮐﻨﺘﺮل ﺘﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﺗﺮس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، که
کنترﻝ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻔس ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
نکرﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﻈّﻢ
ﺑﻬﺮﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺩﻥ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻓﻊ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺭﻳﻢ ﻭ
ﻏﺎﺭﺕ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺩﻋﻮﺍ ﻭﺟﻨﮓ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺮﺹ
ﻭﻃﻤﻊ،ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ سوﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.

ﺑﻴﮑﻮﻥ
ﺩﺭ ﻓﺠﺮ ﻭ ﺻﺒﺢ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ ﺷﻌﻠﻪ
مُقدّس
ﺗﻤﺘّﻊ ﺑﺮﺩﻥ
ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﺳﺘثماﺭ، ﻭ
ﻣﻄﻴﻊ ﮐﺮﺩﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻣﺤﻴﻂ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺍﺳﺘثمار
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﮐﺮﺩﻥ
ﻳﮑﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﻫﺴﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺷﻌﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻠﻢ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺟﻮﺋﻰ، ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺎﺭ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ،
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،
ﺁﺭﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﺖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ،ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻥ.ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ،ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﭘﻨﺎه گاﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻃﻮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻏﻢ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺁﺭﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻓﻌّﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻚ ﭼﻴﺰﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻪ
ﻟﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ .ﻫﺪﻑ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﮑﻤّﻞ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻣﻠﺄ ﺍعلیّ
ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻃﻮﺑﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺫﺍﺕ
ﺍﺷﻴاء ﺭﺍ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ ﻧﺨﺴﺖ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺸﺒّﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻠﻤﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﻫداﻳﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻪ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺧﻮﻳش ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺍث
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺭ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺁﻳﺎ
ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺭﺍ
ﺷﮑﺴﺖ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺮﺍث ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺯ
ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺠﺎمعه
ها،ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠکه
ﺪﺭ ﺷﮑﻞ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺮ ﺯﻭﺭ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻏﺎﻟﺐ
ﮔﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺡ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺷﺮﻗﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﺮﺑﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎن
ﻮﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎن اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎن اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﻔع ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻋث
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒت ﺒﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ثرﻭﺕ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻠﻔﻆ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ ﺟﺤﻴﻢ
ﺍﻋﺮﺍب ﺠﺎﻯ
ﻋﺬﺍﺏزندگی
ﺍﺳﺖ. ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﻴﺴﻴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ، ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
همه ﺪﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ، ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤّﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﺎﺑﻊ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻢ ﻣﻀﺮ.ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺴﻴﺎﺳت
ﺒﺎﻋﻠﻢ ﻳﺎ
ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ،ﻳﺎﺑﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎت ﻮ
ﻳﺎ ﺑﺮ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﻣﺘﺄثّر ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺪﻩ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ
ﮔﺎﻡ ﺭﺷﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰﺩ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺻﻮﻝ ﺗﻤﺪﻥ
ﺭﻭﺳﺘﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﻫﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺳﺎﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺳﺘﺎﺋﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺗﻮجه
ﻴﺎﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ.ﮔﺮچه
گرﻭﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺷﺮﮐﺘﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺧﺮ ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ سوء  ﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻨﻔﻊ
ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭمِلّت  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭنه ﺪﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ محمّد،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ،ﺭﺍﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺮﺳﻴﺪ،ﻭ
الاّ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺮﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻣﻬﻢ ﺭﺍ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،
ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻓته
اﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣؤﺳﺴﺎﺕ ﺁﻥ
ﻫﺪﻓﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺁﻥ
ﺑﺴﻴﺞ ﮔﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺮﺣﻬﺎ،ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎب ﻮ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﺭﺍ
ﻃﺮﺡ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡﺭﺍﺑﺴﻮﻯﻫﺪﻓﻬﺎﻯﺍﻟﻬﻰسوﻕﺩﻫﻨﺪ.

ﺩﺭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻳﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ،ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ
ﻫﺎ ﺧﺎﻙ
ﺑﺨﻮﺭﺩ،ﻳﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺩﺭﺩ ﺳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ نه
ﺒﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ.ﻭﺑﺪﻧﻴﺎ
ﭘﻨﺎﻫﺒﺮﺩﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺟﻨﮕﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻤﻪ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻠﻌﻴﺪ.ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮔﻔاه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﭼﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ ﭼﻪ
ﺿﺮﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺴﺒﻴﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻓﻌﻠﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﻬﺎﻥ سوء  ﺳﻴﺎﻟﻴﺴتی
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻮﻝ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﻊ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺤﻘﻖ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﺍﺻﻞ ﻣﺴﺄله
ﺍﺳﺖ.ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪﻫﺪف ﺮﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﺮﺩ،
ﺑﻌﺪ ﻃﺮﺡ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺴﻴﺞ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻟﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺁﻳﺎ ﺻﻨﻌﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ؟ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻫﮑﺪﻩ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺷﺮﮐﺘﻬﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻣﻘﺪﻣﻪﻣﺮﮒ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺷﺪه
اﻧﺪ.ﭼﻨﺪ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﺑﻤﺮﻭﺭ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﺟﻨﮓ
ﻧﻴﺰ ﻓﻮﺭﻯ ﻭ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ولیّ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺼﻔﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻫﻢ
ﺟﻨس ﻫﺎ ﻭ
ﻏﻠﺒﻪ ﺁﺳﺎﻥ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺭﺃﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺗﻰ،
ﻧﻤﻮﻧﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎمعه ها
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺩﺭ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻫﺴﺖ،ﺗﺎﻣﻌﻨﻰﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰﭼﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺩﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻳﮑﻰ ﻧﻮ
ﻃﻮﺑﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﺍﺗﻮﭘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ، ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﻳﮕﺮی اﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﮐﻪ
ﻋﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺩﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﺎﺭ،ﻳﺎﺭﺍﺑﻄﻪ
ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﻭﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎ،که
ﺪﺍﺭﺍﻯ ﻫﻴﭻ
ﻭﺟﻪ
ﺍﺷﺘﺮﺍﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
.ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﮐثرﻳّت ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﻏﻨﻰ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺁﻧﻬﺎ،
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺃﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴل ﻮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ.ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺻﻮلی
ﺘﻨﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩ.
ﺑﺸﺮطی که
هماﺎﻥ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ،ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻗﺎﻧﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺎﺳی
ﺪﺭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ،که
ﺪﺭﺁﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺩ، ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی عملا
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻋﻤﻞ ﺩﻳﻦ
ﻣﻠﺘﻬﺐ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺁﻥ . ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺑﺮ ﮔﺬشته
ﻴﺎ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻭﺿﻊ، ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻮﺭﺍﻝ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎب
ﺒﺪﻭﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
، ﺑﺎﻋث
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ،ﻃﺮﺍﺣﺎﻥ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺷﻮﺭﺵ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻘﺎﺏ ﺩﺍﺭ
ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺷﻮﺭﺷﻰ،ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺳﺘﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺭﻫﺒﺮ
ﺣﺰﺏ
ﺍﺯﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺰﻧﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺳﭙس
ﺑﮑﺎﺥ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭﻣﻠّﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﺒﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺷﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﺳﭙس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺎﺝ
ﻭﺗﺨﺖ
ﺑﭙﺎﻳﺘﺨﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺭﺍ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ. ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ .

ﺍﺯ
ﺳﺎﻝ1848
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﻣﺘﻮﺳّﻂ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﭼﻨﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻭ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ،ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ
ﺭﺍﺣﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻑ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﮐﺎﻫﻨﺎﻥ ﻭ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺿﻊ
ﺩﺍﺩﻩ،ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻴﻮﻧﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻃﺒﻘﻪ
ﻣﺘﻮﺳّﻂ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ.ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ
ﺩﺭﺑﺴﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺷﻬﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﺑﮑﺎﺭﮔﺮ
ﻭ ﮐﺎﺳﺐ
ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺎﺕ
ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﮑﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ
ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ
ﺑﺸﻬﺮﻫﺎ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﺮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺩﻭﻡ ﻭ سوء  ﻡ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻩ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺪﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻠﻴس
ﻫﺴﺖ.ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭ ﻣﺮﺧﺼﻰ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻄﺒﻘﻪ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﮐﺎﺳﺐ
ﻭ ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺩﻫﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﺳﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﻃﺒﻘﻪ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﮐﻪ
ﺑﻮﺭﮊﻭﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺩﺍﻧﺎﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺷﻐﻠﻰ،ﻭ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﮐﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯ
ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻔﺮ
ﻭﺟﺮﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻳﻪ
ﺳُﻨّﺘﻬﺎ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ،
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺫﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺮﻙ
ﻧﮑﻨﺪ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻮﺽ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍمرﻳﮑﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻴﻠﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﺩﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒﺑﺎﺷﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ،ﻭﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺨﺪﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻨﻚ
ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻫﺪﻑ ﺍﺳﺖ.
ﺁثاﺭ ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺩﺭﻳﻴﻠﺎﻕ
ﮐﺎﺭ ﻭﺯﺣﻤﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﻳﻴﻠﺎﻕ ﮐﻢ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﺳﺮﻣﺴﺖ،ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﮒ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﺧﺮﺕ،ﻭﻳﺎ
ﺑﭙﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺒﺮﺩ،ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺗﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧته
اند.ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺧﻮﻙ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺳﮕﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎن
ﻤﺪﺍﻡ ﻧﺎله ای
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺧﻮﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻣﻀﺮﻭﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺁﺭﻣﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﻠّﻴﻪ
ﻣﺠﻤﻮعه هاﻯ
ﺍﺯ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺩﻭﻟﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺎﻩ ﻳﺎ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﺮﻧﮓ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺩﺭ
ﻳﻚ سوﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺩﻭﻟﺘﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
سوء  ﻳس
ﻭ
ﺍﺳﮑﺎﻧﺪﻳﻨﺎﻭﻯ
ﻭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ سوﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ سوﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺖ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ،ﻭ سوﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻤﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎ.ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﺮﺯﺩ
ﺁﺩﻡ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﻮﺩ ولیّ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎمعه ها
ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪه اﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻰ
ﺁﻳﻨﺪ.ﺁﻧﺎن
اﺩﻳﺎن ﺮﺍ ﻫﻢ
ﻧﺴﺎﺧﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻳﺎ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻫﻢ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺎه ﻄﻠﺒﺎﻥ ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ثرﻭت
اﺩﻳﺎن
ﺮﺍﺳﺎﺯﻣﺎن
ﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﻌﻮث
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻌثت ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭ
ﺷﺮﻁ،ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺷﺮﻁ ﺩﻭﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻘیه ﺪﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ محمّد
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

سوء  ﺳﻴﺎﻟﻴﺴﻢ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺷﻮﺭﺷﻰ ﻫﺎ
ﺟﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺴﻤﺎﺭﻙ ﺳﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺷﺪﻥ
ﮐﺸﻮﺭ
ﮐﺮﺩ،ﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﮕﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺧﻄﺮﺍﺕ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻓﺎﻩ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺟﺎﻫل گفتند.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ سوء  ﺩ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ مِلّت  ﻭ ﺩﻭﻟﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ. ﻭﮔﺮﻭهﻫﺎ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺳوء

ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
اﺯ
ﺣﻤﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻤﺮﮔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻬﺪﺍﺭﻯ
ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﺷﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺳﺘﻢ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭼﻮﺏ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻮﺭﻭﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺷﮑﺴﺖ
ﻣﻔﺘﻀﺤﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﮐﺸﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ
ﺧﺒﺮﻧﮕﺎﺭﺍﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺩﺭﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻘﺮ ﺑﻮﺩﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﻈﻴﻢ ﺣﺰﺑﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻰ ﺷﺶ
ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩ ﺩﻭﻟﺎﺭ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﮑﻮﺑﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻮﻯ ﺩﻣﺎﻍ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭی ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭ ﭘﺎﭖ ﻭ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﮐﺸﻴﺶ،
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻯ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻫﮕﻞ ﺑﻮﺩ، ولیّ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻭﻟﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺴؤﻝ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭﻟﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﺯﺍﺩی ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻧﻴﺰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺩﻭﻟﺘﻬﺎ
ﺑﮑﻤﻚ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ،ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ .ﻭلی
ﺪﺭﺟﻨﮕﻞ
ﻭﺟﻬﻨﻢ.ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻴﺞ ﻧﻈﺎﻣی
ﭙﺎ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.

M125

دین
سلوکی تنها
راه تکامل روح

تطوّرﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺩﺭﮐﻠﻴّﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻫﻤﮕﺎن
اﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭﻳﭽﻪ
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺧﻮﻝ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻳﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﻭلیه هاﻯ می
ﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻓﺮﺽ ﻭﻫﻤﻰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻫﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺑﺎﺍﺻﻞ
ثاﺑﺖ ﺷﺪﻩ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺎ
ﻫﺮﺩﻳﻦ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﻤﻮﻓﻖ
ﺷﻮﻳﻢ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﭼﻮن
ﻔﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺟﺰ سوﺩ
ﻭ ﻧﻔﻊ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﺩﺭﻫﺮﺑﺤث
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻧﺰﺍﻉ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎﺷﻮﻕ
ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺤثهاﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢ . ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺴته اﻳﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻬﻢ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﺟﺎﻟﺐ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﻭﻳﺎ
ﺭﺍﻩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﻄﺮﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺁﻥ،ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.

ﺩﻳﻨﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻤﻰ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻫﺮﺩﻳﻨﻰ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،که
هرﺟﺎ ﺑﺮﻧﮕﻰ
ﻭ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ،ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﮔﻴﺞ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻋﻘﻴﺪه
اﻯ،ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ
ﻗﻮﻣﻰ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﺸﻴﺶ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺟﺎمعه
ها ﻣﺴﻠّﻂ
ﮐﺮﺩه اﺎﻧﺪ.
ﻭﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯﺣﻮﺯﻩ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮﻣﻤﮑﻦ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻊ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺳﺮﺳﺨت
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
ﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮐﺎﺷﻒ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ،ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺒلی
ﻨﮕﺮﺍﻧی
ﺪﺍﺷته اند.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
محمّد ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،ﺩﻳﻦ ﺍﻭ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﻭﺳﻪ
ﻓﺮﻗﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺰ ﻳﮑﻰ ﮐﻪ معرّفی    ﻧﺸﺪﻩ،ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﺎحقّ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
قشریﻭﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩهﺎﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺶ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺑﻠﻴس ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﺗﻠﺒﻴس ﻭﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻣﺪﻋﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﺶ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺽ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮﻯ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ
ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎمُقدّس
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘی
اﺗّﺤﺎﺩ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺍﺑﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ .
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺮﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻪ

ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴم ﻴﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﻭ
ﺍﻓﺴﺪﺍﻥ،ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﻃﺮﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺁﻳﻪ ﻟﻮﻟﺎ
ﺩﻓﻊ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻨﺎس
ﺑﻌﻀﻬﻢ ﺑﺒﻌﺾ
ﺩﺭ سوﺭﻩ
ﺑﻘﺮﻩ . ولیّ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻣﻮﺭ،ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺁﻥ، ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ می
ﺮﻭﻧﺪ،ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه اﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﻣﺘﺤﻘﻖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺍﺻﻞ تطوّر ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﺪﻫﻴﻢ، ﻫﻴﭻ
ﺩﻳﻨﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺰﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.  ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ،ولیّ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﺑﺒﻌﺪ ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻥ ﺑﺎﻋث
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺩﻳﻦ
ﺩﺭﺍﺭﻭﭘﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ18 ﺳﺨﺖ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺣﻤﻠﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻀﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺬﺍﻫب ﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺭﻭﭘﺎ،ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﻳﻦ
ﭼﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺿﺮﺭ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ،ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻓﻬﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ ﻇﺮﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ
ﺗﺎﺭﻳخی هرﻓﺼﻞ
ﻧﻮع بشری
ﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻓﺮﺩ،ﺩﺭﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﺮﺍثهاﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻗﻮﻡ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻭ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ، ﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﮑس
ﭼﻨﺪ ﻗﺪّﻳس
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻝ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﻧﻮﺍﺯﺵ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭﺍﺯ
ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺣﻮﺍﺭﻯ ﺑﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻋت ﻧﻤﺎپس
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻧﺎﻥ
ﻭﺧﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻫﻔﺘته اﻯ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﻫﻤﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﭘﺎﻙ
ﺩﺍﺳﺘﻦ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭼﻨﺪ
ﺫﮐﺮ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ حَجّ کعبه
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﺩﻳﺎنﻔﺮﺍﻣﻮش
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ،
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺎﺭﻳﮑﺎﺗﻮﺭﻗﺪّﻳﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﮐﺎفی
ﺸﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ،
ﭘﺎﻙ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭمحمّد
ﻭ ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳت
ﺒﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎت
اﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺪّﺳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ
ﻳﺎﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ،
ﻳﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻗﻰ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻋﺮﺑﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ،ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻤﻘﺎﺑﺮ ﻭ ﻋﮑﺴﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻗﺴﺎﻭﺕ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ،
ﻫﻤﮕﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺻﻮﻓﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺟﺰ صوفیّه
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﻭﻧﺸﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﮐﻢ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﮐﺞ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻰﺩﻳﻨﺎﻥ،ﺑﺎﺯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺪﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺧﻴﺮﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻟﻔﻆ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﺩﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﺣﻔﻆ
ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻗﻮﻡ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ،ﻭﺳﭙس
ﺑﻤﮑّﻪ،ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭﺟﺤﻴﻢ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺷﺪ.ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻗﻮﻡ قُریش،ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﭼﻨﺪ ده ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
قُریش ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻡ.
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﻠﺎﺯﻡ ﮐﺎﻓﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎﻓﻬﻢ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ،
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ،
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ پس  ﺍﺯ
ﺑﻬﺸت ﺴﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮعی ﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺰﺩ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﻭﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﻦ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺍﮔﺮﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣلی ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻧﻪ
ﻧﻔﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻥ.ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﻠﺎﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ ﮔﺬﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺿﻤﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﻭﺩﻭﻡ ﻭسوء  ﻡ ﺗّﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﮐﺸف
کرﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﻭﺡ
القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ محمّد
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ
ﻣﺴﻴﺢ، ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺟﺪﻳﺪ محمّدﻯ،ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍپس ﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺭﻭﺵ
ﺩﻳﻨﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺎحقّ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻢ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ،
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ولیّﻏﻴﺮﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪس ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠق هست،ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻘﻞ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻊ
ﺫﻟﻚ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻟﻮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﻭﺡ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ،ﻭﺭﻧﺴﺎﻧس
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻣثاﻝ
ﺩﺍﺭﻭﻧﻴﺴﻢ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻮﺿﻌﻰ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻬﺎ
ﺷﺪ، ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻭﻣت
های ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﮐﻠﻴﺴﺎ،
ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺁتش
ﺃﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﺳﺘﻢ
ﻳﺎ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺒﺨﺸﻴﺪ ﺧﻄﺎ
ﺑﻮﺩﻩ،ﺁﺭﻯ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺪﻭﺭﺯﻣﻴﻦ.

ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺯﺍﻫﺪﺍﻧﻪ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻰ ﻭتَقذُس
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﻳﺎ
ﺷﻌﺮ
ﺭﻭﻣﺎﺗﻴﮑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺸﺖ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺪﻡ
ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ،ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﺳﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻭلی
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪ، ﻭ ﻋﻤﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺑﻠﺬﺕ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﮐس
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻧﺴﺦ ﻭ
ﻣﺴﺨﺎﻯﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ،که
ﺒﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﻋﻘﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ سوء  ﺧﺖ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻳﻚ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
پیر ﺑﻨﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
که ﺭﺳﻴﺪ،ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺗﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ

ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎ
ﻗﺸﺮﻯ می گرﺩﻧﺪ
ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﻓﺮﻗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻬﻀﺘﻬﺎ
ﻗﺼﺪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﮐﺞ ﺭﻭﻯ
ﻫﺎﻯ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته
اﻧﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩه
گرﺍﻳﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺍﻳﺌﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ،ﻭ سوء  ﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻫﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ، ﺟﺰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ ﺩﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺨﻴﻞ

ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯﺟﻬﻨﻤﻰﺟﻬﺎﻥﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻓﺖ.

ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ
ﮐﺎثوﻟﻴﮑﻬﺎﻯ
ﭘﺎﭖ ﺩﺭ ﺟﻨﻮﺏ،ﻭ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺷﻤﺎﻝ
ﺍﺭﻭﭘﺎ،ﮐﺎﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻓﻴﺼﻠﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎثوﻟﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ولیّ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎﻝ ﺑﺠﺰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ،ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻫﺎﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻧﻴﺮﻭ
ﻣﺘﻌﺎﺩﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻯ
ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻣﻌﺘﺮﺽ
ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻧﮕﺴﺘﺎﻥ
ﻧﻬﻀﺖ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺍﮐﺴﻔﻮﺭﺩ،
ﺳﻌﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﺘﺤﺪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﮐﺎثوﻟﻴﮑﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺑﮑﺸﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﺎثوﻟﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﻳﺮﻟﻨﺪ ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﺣﻞ ﺷﻮﺩ،که ﺘﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ،ﺑﻔﮑﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺑﻔﮑﺮ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﺮ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﻴﻚ
ﮐﺸﻴﺶ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻨﺪ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺍﻭ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺍث ﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﺁﻗﺎﺯﺍﺩه
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﺴﺠﺪ ﻭﮐِﻨﺸﺖ
ﻭﮐﻨﻴﺴﻪ
ﻭﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ که
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺁﻥ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺁﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ بحقَّ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ولیّ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻮن
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎمُقدّس
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﻭ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺫﻭﻗﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﻧﻴﻮﻣﻦ ﺍﺯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ
ﻓﮑﺮ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﮐﺸﻴﺪ،ﻭ
ﺑﮑﺎثوﻟﻴﻚ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍ،ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ ﺩﻭ

ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺑﺒﺘﻬﺎی
ﺪﻭﮔﺎﻧﻪ قُریش
ﻭﺩﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ محمّد
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺑﺘﻬﺎ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﺍﻳﻦ ﺟﺰ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.
ﻧﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻥ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻧﺒﻮﺩﻥ، ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﺑﺮﻭﺵ ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺴﻠّﻢ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﺷﺮک
اﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍن
ﻨﺒﻮﺩه
اﺳﺖ.ﺣﻔﻆ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻌﻠﻢ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺁﺧﺮﺕ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ تطوّر ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ،ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﮑلّی
ﺪﻳﻦ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺍﮐثر
ﻣﺘﺪﻳّﻨﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻰ، ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻣﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭﻫﻤﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎن گفتند،ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭ ﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﺎﺯﻩ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺣﻔﻆ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻢ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺪﻭﺭ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﻬﻴﭻ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺭﻭش کناﺭ
ﺁﻣﺪﻥ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺰﺩ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴن
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﺟﻨﮓ
ﻭﮐﺸﺘﻦ،حقّ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﻚ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﻨﻰ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺭﻧﮓ ﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﮔﺴﺘﻴﻦ
ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﻫﻠﻴﻨﺴﺘﻰ، ﻭ
ﺗﻮﻣﺎس
ﺍﮐﻮﻳﻨﻰ
ﺩﺭﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻳﻚ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺴﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻋﻠﻢ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻨﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎ ﻨﺎﻡ محمّد،ﻳﺎ
ﺗﺸﻴّﻊ بی ﻨﺎﻡ
علیّ هیچ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎی ﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻨﮑﺮ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻋﻠﻢ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺤﻘﻖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ که کاﺭﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺳت
ﻮﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻧﺮﺍ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻋﻘﻞ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺮﺩمﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
که ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ حقّ
ﺑﺎﺯ حقّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ

ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﮔﻢ ﻧﺎﻡ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺸﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺩﺭ
ﻃﻠﺐﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰﺍﺻﺮﺍﺭﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﺍﺧﻴﺮﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪه
اﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭﺣﺪﺕ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺍﺯ
ﭼﭙﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺷﻌﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﺩﻳﻨﻰ،ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﺪﻑ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﺻﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ،ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺧﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻤﻞ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻋﺮﻑ ﺁﻥ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻫﺮ
ﻫﺪف اﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮطه
ﻨﺒﻮﺩه اﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩﻯ.
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻣﻴﺮﺍث ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﺩﻭ
ﺭﺍﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺑﭽﺴﺒﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﻴﻦ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﻏﻠﻂ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﻳﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ،ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ

ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﺒﻬﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻫﺮچه
اﻓﺮﺍﺩ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﺮ ﻭﮐﻠّﻪ
ﻫﻢ ﺑﺰﻧﻨﺪ،ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﻧﻪ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭﻧﻪ ﻏﺮﺑﻰ.ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺣﻔﻆ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﻭﻣﺨﻔﻴﮑﺎﺭﻯ
ﻳﺎ ﺗﻘﻴّﻪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ،
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺬﮐّﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺠﺒﻮﺭﮐﻨﻨﺪ،
ﻳﺎﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺍﻣﮑﺎﻥ
سوء  ﻡ
ﻧﻴﺰ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﺧﻞ
ﺟﻬﺎﻥ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺩﻳﻦ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﮑﺸﻴﺶ
ﻭﻣﻠّﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺮﻙ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﺍﺳﻤﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺘﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎه اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻘﻖﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﻋﺼﺮ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺣﺎﺿﺮ،ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺪﻳﻦ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﭘﺸﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ،ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻗﻠﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺪﻳﻦ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺩﻳﻦ ﺭﺍ
ﺍﻓﻴﻮﻥ ﺧﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ
ﺑﻄﻤﻊ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ،
ﺑﮑﻠّﻰ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻃﺒﻘﺎت علمی ﻭ
ﺣﺮفه ای
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﺠﺰ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﻠّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﻌﺪﻡ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﻟﺎﺃﺩﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺍﻟﺤﺎﺩ
ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﭼﻮن
ﺒﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍن
ﺪﺭﺧﻄﺮ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩه
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﻠﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ می ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻭپس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻢ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ،ﻭ
ﻫﻢ ﺑﻰ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻗﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﻫﻢ
ﭘﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻢ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ،
ﺷﮑﻢ ﻭﺯﻳﺮ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ ﺭﺍ ﺁﺑﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺍﺟﺎﺭﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺩﺭﻭپس
ﺑﻰ ﭼﺎﺭﻩ
ﻣﻘﻴﻢ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻃﺎﻗﻚ ﺯﻳﺮ
ﺷﻴﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ
ﺑﺎﻡ،ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﻋﺼﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺷﺪﻫﺎﻧﺪ.ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺪﻳﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩ،ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺩﻳﻦ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻧﻨﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯﮐﻠﻴﺴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺷﻮﻕ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﺭﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
سوﺳﻴﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻧﺎﺳﻴﺒﻮﻧﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻠّﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻩ، ﻫﻤﻪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﻳﺎﻧﺘﻰ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻘﺺ ﻓﻌﻠﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﻳﻦ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻓﮑﺮ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺭﺍﻡ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﻭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻳﮑﻰ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ ﻳﺎ
ﺣﺰﺏ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺠﻠﻴﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﮑﺎثوﻟﻴﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﺴﻴﺢ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎثوﻟﻴﮑﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﻳﮕﺮی گرﻭﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺭثوﺩﻭﮐﺶ ﻳﺎ
ﺳَﻠﻔﻰﻫﺎ،ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﺷﺨﺺ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ. که
اﻳﻨﺎﻥ

ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ
ﻫﺎ، ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻧﺎﻡ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻰ ﻳﺎ
ﻓﺮﻗﻪ
(ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ) ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴن
اﻧﮕﻠﻴﮑﺎﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻬﻀﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻨﻴﺎﺩ
ﮔﺮﺍﻫﺎﻯ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﻮﺭ،ﻭﻧﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﺟﺪﻳﺪی ﺪﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻳﻦ ﺭﻭﺯ سوّم
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻩ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻭﻣﺠﺪﺩﺍﻥ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ
ﻳﺎ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻊ (ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ) ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺠﻠﻴﮑﺎﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻟﺎ ﺃﻗﻞ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﻨﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻄﺮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﺷﺪ. ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ(
ﺭﺍﺩﻳﮑﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ)
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﮐﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻃﻠﺒﻰ
ﺭﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻭ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻭﺍﺭﺩ
(ﻧﻬﻀﺖ ﺗﻮﺣﻴﺪ) ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺮﻥ 18 ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﺪ.ﻭﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭ
ﻟﺎ ﺃﺩﺭﻯ ﮔﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺿﻌﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻧﻴﺰ
ﻭﺣﺪﺕ ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺟﻤﻌﻴت هاﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﻋﺠﻴﺐ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺑﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﮔﺮﻭﻩ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﻭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ،ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﻳﺎﻥ
ﻭﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﺑﺄﺻﻞ ﺩﻳﻦ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ.ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﻬﺎی
ﻴﻬﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺪﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻭ
ﻣﺘﺠﺪﺩ
ﺩﺭﺁﻣﺪه
اﻧﺪ.ﺍﺯ ﻣﺘﺠﺪﺩﻳﻦ
ﺩﻳﻦ ﻳﻬﻮﺩ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻮﺳﻒ
ﻭ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪه
اﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ،ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐثرت ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﭘس
ﻫﻤﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ،ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻣﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ،ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد
ﮐﻨﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﻠﺎس
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی اولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻌثت ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ، ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﭘس
ﺟﻨﮓ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺩﻭمِلّت  ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯﺭﻭﻣﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﺠﺴﺘﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﺭﻩ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳﮕﺮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻉ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣی
ﻮﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﻴﺮ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﻴﺮ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺑﺪﺭﮐﺎﺕ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺠﺸﻢ ﻫﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻓﺴﺎﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺤﺪﻭﺩﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ،ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﺷﻤﺮﺩه
اﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺳﻤﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺟﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺪﻑ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣؤﺳﺴﺎﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه،ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮐﺮﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻫﺎﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩه
اﻳﻢ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪه
اﻳﻢ.ﭘس ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺗﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ،ﻭﺑﻬﺸﺖ
سوء  ﻡ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻍ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮑﻨﺪ .
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﻣﻘﺎﻣﻰ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ که
ﺤﮑﻮﻣﺘﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭمحمّد
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ۳۱۳ ﻭلی
اﻟﻬی همیشه
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻫﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ، ﺟز
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﺮﺩﻡ،ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎی
ﭙﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ولیّ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ﺟﻨﮓ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻋﻠﻢ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ تَرس
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺳﺎﮐت
ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.  ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎ ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩ ولیّ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﺴﻤﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ،ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻧﺴﻞ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﭼﻮﻥ ﻳﻮﻧﮓ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﺑﺎﻋﻠﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺟﺰ ﺗﺮﻙ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻡ ﺑﺪﺗﺮ
ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ . ﻭ
ﺍﮐثر
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﻧﺴﻞ
ﺍﻭﻝ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺎﺭﺍﺑﻰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻋﻈﻴﻤﻰﺍﺯﭘﺰﺷﮑﺎﻥﻋﺎﺭﻑﻭﻣﻨﺠّﻢﻭﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﻭﻏﻴﺮﻩ.

ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺭﺷﺪ ﻭتطوّر
ﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻳﮑﻰ
ﺭﺷﺪ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﺑﺴﺒﻚ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ تطوّر
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ،ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻖ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﻋﻠﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎﺩﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺷﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﺑﺸﻔﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﻭﺩﺭﮐﻤﻚ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺗﻨﺎﻗﻀﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﻨﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﻋﻠﻢ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻣﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻋﻠﻢ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ،
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.ﻭﮔﺎﻫﻰﻋﻠﻢ
ﮐﻠﺎﻡ،ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻧﺘﻴﺠﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﻢ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺸﻨﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮕﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
هستی ﻋﺸﻖﻣﻴﻮﺭﺯﺩ.

ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
که ﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﮔﻤﻨﺎﻡ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰخوانده
ﻣیشوند،ﮐﻪ
ﻣﺎ لاهوت را
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،تا
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺴﺖ.ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻭﻝ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﻣﺎ
است،ﻭﺩﻳﮕﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
مقدماتی ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ناسوتی   ﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻋﻠﻢ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭﮔﻴﺮﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ،که ﺒﻘﺼﺪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
گرفته اند
ﻭﺣﺎﻟﺎ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺍﺯﻋﻠﻮﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﻨﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ نیز
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﻤﻨﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻴﺤﻰ رایج ﻭلی
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ توسّل
عبادی و سلوکی
دارند، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
سالکان واولیای
الهی آنان مانند
دیگر مسیحیان
میباشند و
تنها
دارندگان
مراتی شهود
ششگانه ولایت
مسیح را دارند.و
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰﻣﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯﺁﻥﺍﺯﺟﺪﻳﺪﻭﻗﺪﻳﻢﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻬﻢ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ غیر
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
هست،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
آنان
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﺤﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻧﻘﺶ ﺁﻥ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ میخواهند
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﻦ
مسیح،ﺑﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ولیّﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎولیّﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﺣتی( اﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ) ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ راه
ﻋﻠم مادی را
ﺩﻧﺒﺎﻝ
میکنند.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ نمی
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻳﺮزمانی ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ،
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎ با
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩات
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺩﺭﺩﻳن خو می
افتند. ﺗﺎ
شاید ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﻳﻦ قشری ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻋﻠﻢ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻘﺸﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ مدام
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،
مانند همه ادیان
رسمی وقشری
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁثاﺭﻣﻨﻔﻰﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭند.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺻﻠﺎح
ﺨﻮپس
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
بطور
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﻓﻠﺴفه هاﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.چه
ﺮﺳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺮﮔﺰ
در صدد ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ نیستند.
زیرا عرفا
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ هر دین
و مذهب قشری
ﺑﺎﻴﺪ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻨﻔﺮﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ از آنها
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴک
هاﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،که ﺪﺭ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
ﺩﻳﻨﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﺣﻰ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ و یا
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﺭﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
تطوّر ﺧﻠّﺎﻕ
ﻭﺍﻳﺘﻬﺪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ (ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﺁﻟﻴﺴﻢ ﻭ تطوّر
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﻠّﺎﻕ) و
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻬﺘﺮ، ﻧﻈﺮ
ﺍﮐثر
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ یک
ﻧﻤﻮﻧﻪ از
ﺗﻔﮑﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﺘﻬﺪ
ﮐﻮﺷﺶ ﺩﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
واصلاح ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
(ﺩﻳن ﺳﻠﻮﮐﻰ)
خود
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍلاّ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﺠﺮبه اﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩه ﺃﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺠﺎربّ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻣﻮﺭﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻣﺪﺍﺭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦﺩﻳﻦﻭﻋﻠﻢبودندکهﻣﻮﻓﻖﻧﺸﺪﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺟﻨﺒﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﺯ
ﻭﺣﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺷﺪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺃثر ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺁﻧﺎﻥ
خود ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﻫﻢ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺍﻩ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻭﻫﻢ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ
اﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﺑﺂﻧﺠﺎﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ، ﻃﻮﺭﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺪﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ انسان
کهﺪﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ الهی
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺪﻓﺸﺎﻥ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍستند
ﺧﺎﻟﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﺍﮐثرﻳّﺖ ﺟﺎﻫﻞ،
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﺎﻟﻰ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻘﺸﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻭ
ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.زیرا
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ
میکنند.ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍه علم ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻢ
ﻧﺮﻭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﺑﺎﺯﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ.

ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯتوفیق
یافتند، که
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﻟﺬﺕ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺗﮑﺒﺮ ﻣﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﺩﻭﻡ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺭ داده ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﺎﻧﺪه اﺳﺖ
زیرا ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ
ﻫﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻗﺪﻳﻢ
ﮐﺎثوﻟﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ
ﻭﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺸﻴﺶ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻮﺭ
ﺍﺯ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﭙﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻥیک ﻣﮑﺘﺐ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ های
سلوکی ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻮﭼﻚ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ همه ﺟﺎﻣﻌﻪ
مگر بنصیحت
کردن .ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮّﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﺑﺮﭘﺎ داشته
ودارند.ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
نیزﻫﻨﻮﺯ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺑﺮﭘﺎﺋﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ .
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻴﭻ
ﺳﺎﺯﺷﻰ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺳﺎﻝﻗﺒﻞﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺗﻀﺎﺩ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺩﺭﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﻯ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﻗﻴﻖ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﻟﺎﻫﻮت
اﺧﻠﺎﻗﻰ،
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺘﻄﻬﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮکی
ﺒﻮﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺻﻮﺭت نمی
گیرﺩ.ﺩﺭ ﻧﻴمه
اﻭﻝ ﻗﺮن 19 ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺗّﮑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣؤثّر
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎه
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺩﻋﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.که
ﺒﺪﺍﺩﮔﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻨﻰ ﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ (ﻧﻬﻀﺖ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻰ
ﻭﺗﻘﻮﺍﺋﻰ)،با
ﻏﻴﺮ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻠﮑﻪ
با ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﭘﺎ
شد ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻓﺮﺩ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ،ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ. که
ﺍﻧﺠﻴلی ﺪﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ مُقدّس
ﺷﺪﻥ ﻭﺍﻧﺠﻞ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺗﻰ،
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯتَقدُس
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺮﺯﻣﺎﻥ ممکن
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺩﻭﮔﺎهﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺸﻬﺎﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺍﺭﺗﺶ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭ ﺻﻠﺢ
ﻭﺳﻠﺎﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺩﺭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﻤﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ
ﺣﺰﺑﻰ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭلیﮐﻤﺘﺮﺗﺒﻠﻴﻎﺁﻥﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺭﺷﺪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻘﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ وﻫﺮﺩﻭ
ﻋﻬﺪ ﺁﻥ،ﻭ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻤﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭتطوّر
ﺑﻴﻦ ﺳﻨّﺖ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ،ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ بیشتر
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺪﺍﺭﻭﻳﻨﻴﺴﻢ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻢ
ﺩﺍﺭﻭﻧﻴﺴﻢ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﮐﺎﻓﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻠﻨﺎ ﻭ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻟﻴﺒﺮﺍﻟﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﻨّﺖ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﺘﻬﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺭﺍﺑﺮﺕ
ﺍﻧﮕﺮسوء  ﻝ
اﻃﺮﺍﻑ ﮐﺸﻮﺭ
ﻣﻰ
ﮔﺸﺘﻨﺪ،ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﺧﺼﻢ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺧﻠﺎف
علوﻮﻡ
ﺗﺠﺮﺑﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﺑﻌﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪ،
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮔﻔته
هاﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩ، ﺑﻌﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،ﺗﺎ
ﺁﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍن
اﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩن
ﻨیست. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﺎت اﻭﻝ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻦ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺒﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎن ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﭘﻴﺶﺁﻣﺪﻩﺗﻘﻮﻳﺖﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﭼﻨﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺑﺄﻣﺮ ﻭﺃﺻﻞ تطوّرﺍﺕ
ﻭﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﮔﻔﺖ.ﻣﻬﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮک
الهی ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﻃﻞ ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪه
اﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﺭﻧﺪ، ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﺘﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﺑﻬﻴچ
کس ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺣﻰ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻧﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻭلی
ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺺ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﺨﺼﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﺼﻮﻥ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، که هفت
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﻬﺖ ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻠﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎعَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالفعل و امانتهای
الهی خواهد
شد.

M127

سلوک
الهی یا جهان
روان شناسی
حقیقی

ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻓﻠﺴفی ﻘﺒﻠﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ
ﺩﺭﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭتصوّف
ﻧﻈﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﺑﺎﺯ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻭﻋﻠﻤﺎ
ﺩﺭﺭﻭش
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ،ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌت کاﺭ ﺧﻮﺩش
ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺵ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭتطوّر ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ، ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺭﻭﺩ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺃﺗﻢ ﺁﺳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺷﺮﻗﻰ،ﺑﺨﺼﻮص
عرﻓﺎﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﺧﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍتب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺴﻴﺎﺭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه
ﻮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺭﺑﻄی
ﺒﺘﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ غرب
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ ثاﺑﺖ
ﻧﺸﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ دیدن
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎمدﻩ،ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد،ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻩ،ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﺑﺖ ﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺭﺳﻴﺪ.که
ﺮﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
محمّد
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩه
اﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ،ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ سوّم،ﻭﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻰ،ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯنه اﻯ
ﺫﺭّﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ربّﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﭼﺸﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ الهی
ﺁﻧﺎﻥ، ﻃﺎﻗﺖ
ﻧﻈﺮ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ،ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ هر
ﺃﺗﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﺒﺮﺗﺮ الهی
کنوﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
نوع بشری
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭبالقوّه
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺑﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻳﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﭘﺮ
ﺍﺯﺟﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ را
ﺩﺍﺭند.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺮﮐﺶ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘثنا
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩی
ﺪﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺨﺪﺍ بازگشت
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪداشت.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻔﺮﺽ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺧلاء ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ و خواهد
بود ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺧﺪﺍﺩﺍﺧﻞ)
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻩ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ می آﻭﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیری ﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیری
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺳﻠّﻮﻟﻰ،ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﺟﺴﻢ
ﻭﺗﻦ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺃثیرﻫﺎ
ﺃﺗﻢ ﺷﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﮊﻥ ﻭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻋﻀﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﺗﺎ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻭالهی
ﺘﺮ ﻭ ﻓﺮﺷته
گوﻧﻪ ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭت هاﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﭘس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ محمّدﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭمُقدّس
گرﻳﺪه
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺮش ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﻓﺘﻪ که
ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮﻋﺮﺵ،ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ،ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ مُقدّس
ﻗﺒﻠﻰ،ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭتطوّر
ﺧﻠّﺎﻕ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺩﻝ ﻭﺭؤﻳﺎ
ﻭﻓﮑﺮ،ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻫﺎ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓته
هنوﺯ ﺑﺪﺍن
ﻨﺮﺳﻴﺪه
اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺧﺎص
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ در
ﺯﻳﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
هستند.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﻠﻢ
ﺑﺎ ﭘﺎﻯ
ﭼﻮﺑﻴﻦ ﻟﻨﮓ
ﻟﻨﮕﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﻭﻧﻴﺮﻧﮕﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﺧﻨﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،ﻭﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺷﺎﻳﺪ.
ﻫﻢ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻣﻠﮑﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻫﻪ،ﻭحجّ
ﻋﻤﺮه اﻯ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ
ﻋﻤﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ،ﻳﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ،
ﺁثاﺭﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﮑّﺎﮐﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻮﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺘﻮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﺴﻴﻮﻟﻮﮊﻯ.ﻭﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺁﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺁن
ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻘﻖ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺑﺎﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩ .

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻧﻘﺶ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎت ﻮ تطوّر
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت اﻳﻦ
ﺩﺍنش ﻈﺮﻳف
ﻨﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻣﻬﻢ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﮐﻤﻴّﺖ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه اﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
بشری ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻢ
ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪه ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪه ﻫﺎ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻭﮐﺘﺎﺑﺨﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎ ﻣﻴدهد
.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه اﻯ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﺪﻫﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍلاّ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ،ﻧﻤﻮنه
های اﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻘﻖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﻗﺎﻑ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ بالقوّه
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ آینده
،ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭﭼﺎﺭه
اﻯ ﺟﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺍلاّ

ﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻥ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﻢ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺟﺰ
ﺩﺭﺩ ﻭﺣﺴﺮﺕ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ
ﮔﻔﺘﮕﻮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻋﻠﻤﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ولیّ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﺎﺻﻰﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﻋﻠﻢ ﻭﻋﻘﻞ ﺗﺎ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
که ﺪﺍﺷﺖ،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﺮﺩ.ولیّ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻄﻠﻊ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﺶ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺎبغه ای ﺮﺍ
ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ،ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺿﻌﻒ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ سوﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻳﺪ
،ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﻋﺎﻃفی کاﻓﻰ،
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ،
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ .

ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﺠﺮﺑﻰ،ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻭﺗﺠﺎربّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ تطوّرﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ.ﻭﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﻭ
ﻓﻴﺴﻴﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻋﻠﻢ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺍﻟﺄﻋﻀاء،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺒﺪﺃ ﻫﻤﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍت
ﺒﻮﺩ ﮐﻪ به
ﺍﺻل ﻮﺍﺣﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻈﺎﻡ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭘس
اﺯﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ مُقدّس
ﻮﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﻳش
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺘﻮﺭﻡ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﺪه
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪهﻫﺎﻯ
ﭘﻮﭺ ﻭﺣﻴﺮت
ﺰﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺟﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته هاﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺣﺘﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﻭﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﻴﻢ، که
ﺤﺘﻤﺎ ﻫﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺩ،ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤت
ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻋﺬﺍب
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻳﻚ( ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻟﺎﻋﻘﻠﻰ)
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺴﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﺻﻔﺖ
ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺟﻮ،ﻭ
ﺗﻠﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍع
ﭙﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی
ﺪﺭﺳﺎﺧﺘﻤﺎن
ﺁﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻘﺪهﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻴﭽﮑس
ﭘﺎﻙ ﻭ مُقدّس
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ.ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ مُقَدَس
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗب اﻧﻮﺍع
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎهی ﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ،
ﺍﻳﻦ سوﺍﺑﻖ
ﺍﮔﺮ ﻧﻴﮑﻮ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﮑﺎﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ.ﻭ
ﭘﺮﻭﻧﺪه
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﻭﺣی
ﻤﺎ، ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺁثاﺭی
اﺯسوء  ﺍﺑﻖ
ﻣثبت ﻮﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﻃﺮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭ عَدَم
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ. ولیّ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺮ ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ،ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢﮐﻨﻴﻢ.  ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺭث ﺑوﺩﻩ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺍﻥ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ
ﻭﮐﻮﺭﻋﻘﻞ،ﺑﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﻓﮑﺮ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺎ
ﺣﮑﻮﻣت
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺳﮑس
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺳﺎﺩﻩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﮑﺘﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻉ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺠﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.و
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ما گه در
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻓﺮﻭ
ﺑﺮﻭﻳﻢ،ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﻭﭼﺎﺭه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻥ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ،ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺻﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﻳﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍﺳﺎﻟﻢ،که
هنوﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻔته
اﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻌﺎﻟﺞ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺁﺭﺍﻡ
ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎنه ﭽﻮﻥ
ﻫﺮﮐﺎﺭ ﻋﻠم
اﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭ
ﺑﺎﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﺠله ها ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻋﻠﺎﺝ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﺠﺮﺑﻰ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺮﻥ 19
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺸﻒ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪ،ﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻏﻮﺭ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﺟﺎﺭﻯ ﻇﺮﻑ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ،
ﺟﺰ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻃﺮﺡ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ،ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺧﻮﺩ آزمایش
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ آزمایش
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺰکیه
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺻﺮﻓﻪ
ﺟﻮﺋﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍﻋﻤﺮ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ،ﻭﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ، ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺎ معرّفی    ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺷﺘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ولیّ
ﺍﺯ (ﺩﺭﻭﻥ
أندرون ) ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪه چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺄﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺩﺭﻭن اﻟﻬی روح
و روان ﺨﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻴﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻘﻖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭﭼﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﺭﺁن ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺷﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .ولیّ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﻤﺮی
ﺒﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ،ﻳﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﻫﺴﺖ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ولیّ
ﺍﻭﻟﺒﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، می
ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﺩﻭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻣﻔﻴﺪﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﺑﻤﺎ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﻭ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﭙﺮﺗﮕﺎﻩ عَدَم
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﮑﻨﻴﻢ، ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺷﺪﻥ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس
ﻨﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻫﺎ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻓﺰﺍﻳش
اﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳت
ﻨﺒﺎﺷﺪ.

بازﻫﺮﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻭﻧﻈﺮیه
ای، ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻳﻚ ﻫﺴﺘﻪ ﺍﻭلیه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﻳﻚ، (ﻟﻪ ﻳﺎ
ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ)
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﻴﺮﺕ
ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻠﻮﻡ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ، ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺣﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎت
عبرت ﻤﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺑﺮﻭﻯ
ﻳﻚ ﮐﻮﻩ ﻭﻳﻚ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﭘﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﻭﺑﻌﻤﻖ ﻓﻀﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻓﻀﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺴﻴﺮ
ﻭﺳﻴﺎﺣﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻧﻴﺰﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﻣﻨﺼﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺮﺩﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ،ﻳﺎ
ﻧﻬﺞ ﻭﺑﺮﻧﺎمه
اﻯ که ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺟﻠﻮتر
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس
ﻭﺭﻭﺡ،ﺍﺳﺎس
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﻕ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮑﻮﻩ ﻗﺎﻑ
ﻭﺣﺪّ ﻳﻘﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﻭﺯﻣﻴنه
ﺴﺎﺯ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭی اﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐم ﺒﻮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه،
ﺑﺎﻋث
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺩﺭﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ،ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍلی
ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺳﺎﻝ 1853 ﺭﻭﻯ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ،ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﺯ
ﺻﻔﺮ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﺑﻮﺩ.
ﻭﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻳسه
ﺁﻣﺎﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺻﻮلی
ﺒﺮﺳﻨﺪ ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺭﺍ
ﺍﺯ(ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺮﺩﻯ)ﻭﺣتی
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ به
(ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﭘاک
ﺴﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ،
ﻭ هر ﻋﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺁﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎﭼﺸﻢ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺒﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺳﭙس
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻭﻣﺮﺩﻩ
ﻭﺟﺎﻫﻠﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺁﮔﺎه کنند،
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻨﺎ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﺮﺩﻩ
ﻫﺎ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺘﺸﺮﻳﺢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﻣﺮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺃﻧﺎﺗﻮﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻨﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺩﺭعلم ﺮﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍﻩ
ﻭﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺩﻯ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺎ
ﻧﻤﻮﺩ .

ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺮ ﻋﻠﻢ ﺍﺯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻨﺠﺮ ﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﺑﺎ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﺷﺎﺧﻪ ﺁﻥ ﺭﻧﮓ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴزم
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،
ﭘﻴﺶ ﺑﺎ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﮐﺎﺷﻒ
ﮐﻠﺎس ﺍﻭﻝ
ﻣﮑﺘﺐ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎﺳﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺭﺍ،ﺗﺎ ﮐﻠاس ﺷﺸﻢ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ربّ
ﺍﻟﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪه
ﺒﻮﺩ، ﻭلی محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎن
ﻤﺤﻤﺪﻳی ﺑﻌﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.که
همیشه
ﻮﺃﮐثرﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ،ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﻣﺎﻧﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ.ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺭﺟﺎﻝ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺬﻫﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍه
ﺨﺪﺍ ﻭﺭﺍه علم ﮔﺮﺩﻳﺪه
اﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ﻭﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﻝ ﺑﺴته اﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﺗﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﺁﻥ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ و
توان های
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺩﺭ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ و
بالفعل
مینماید، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﻴﻨﺎ ﺗﺮ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.  ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳم ﻭﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 18
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﺪ ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎت ﺨﺎﺹ
ﺧﻮپس ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻔﻌﻰ،ﮐﻢ ﮐﻢ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻴﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﻠﻴﺴﻰ
ﭼﻮﻥ
(ﻫﺎﺭﺗﻠﻰ، ﻭ
ﻣﻴﻞ) ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻘﻠﻰﻭﺗﻌﻘّﻞ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎسی ﺍﻟﻤﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ،
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺧﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﻘﻠﻴﻞ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎن ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ.ولیّ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎل کرﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺤﺪس
ﻭ ﻓﺮﺽ
ﻭﺗﺼﻮﺭ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،ولیّ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺤﻘﻖ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﮒ
ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺑﻴﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻮﺳﺘﻰ ﻧﻮ
ﺑﺮﺗﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﻯ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﮔﻨﺞ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺠﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻈﺮﻯ،
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳُﻨّﺘﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺗﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻧﻔس ﻭﺟﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪﺭﻭﺷﻦﮐﻨﻨﺪ.

ﺍﮔﺴﺖ
ﮐﻮﻧﺖ ﻗﺎﻧﻊ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﺎ ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺏ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺟﺴﻢ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ،ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻔس که ﺮﻭح
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺘﻴجه
ای برﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻫﺎﻯ مُقدّس
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺮ،ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺻﺤﻴﺢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ،ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎهی ها
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﺸت هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ، ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻞ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻗﻠﺒﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﭘس ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﺮﻯ ﻫﻢ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ،(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻮﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺷﺶﮐﻠﺎسﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺸﻮﻧﺪ.

ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ1855
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺍﺳﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺸﺪ،ولیّ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﺎﺩﺭ
ﻓﻨﺎﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ،ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺎﻣﺮﮒ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻣﻦ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺻﺪﻫﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﻭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﻭﺿﻊ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻭﻃﺮﺩ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺨﻮﺩ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ بشری
ﺧﻮﺩ برﺳﺎنند.
ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻳﻚ
ﻋﻤﺮ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﺎس ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺧﻴﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮﺁﻥ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﻭﺵ محمّدﺩﺭ
ﮐﻠﺎس
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﻢ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻘﻰ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﭘﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺎ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳانند ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﻣﺮﺍﺽ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺄﻋﻀﺎ ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻢ ﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ،ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﻭﺑﻰ
ﻫﻮﺵ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺍﺧﻠﻰﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪ،ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﻗﻞ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ،ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ،ﻭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻨﺎس
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻨﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻮﺍﺩ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺑﺨﻮﺭﺩ،ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍن ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﺰﺋّﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﺤﻴﻂ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﺨﺺ،ﻭسوﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺑﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻨﻴﻦ ﻳﺎ
ﺩﺭﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ،ﺑﺴﻴﺎﺭﻳﺎﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺭﺷﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺳﭙس ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑت
ﺘﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﻋث
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻣﮑﺘﺐ ﻟﺬﺕ
ﻭﻧﻔﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﻏﻔﻠﺖ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻒ
ﺯﺍﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﭼﺮﻧﺪ ﻭﺧﻮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭﭘﺮﻭﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻋﮑس
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﻙ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
باشند.ﻭ ﺑﺎ
ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺗﮑﻴﻴﻒ ﻭﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻓﺎﺳﺪ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﻭ
ﺩﺭ ﺩﺩﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ نه
عباﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ.ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎن
ﺴﺎﻟﻚ نه ﻔﻘﻂ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮض
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻭﺳﻂ
ﺟﻬّﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮپس
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳت ﺴﻠﻮﻙ. ﻭ
ﻟﻮ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨند ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻣﺤﻴﻂ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺗثبیت
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ

ﻣﻘﺎﻡﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺷﻮﻧﺪﺑﺨﺼﻮﺹﺑﺮﺍﻯﺗﻮﻟﺪﺑﻌﺪﻯﺧﻮﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎﺣﻔﻆ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺎ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﺮﺗﺠﻌﻴﻦ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺭﻭﺡ،
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻰ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻧﺪه
اﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻣﻨﺠﺮﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻤﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻨﻘﺶ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺗﻦ، ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺗﺎﺑﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.

ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﻨﻔﻌﻞ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﻓﺎعلیّ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻦ ﺑﺮ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﺮﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺗﺄثیر
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺑﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﻡ،ﻭ ﺑﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﺎﺹ.
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺗﻦ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠیه
هاﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ . ﻧﻈﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ،
ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺫﻫﻦ،
ﻭلی ﻨﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ بالقوّه.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺁﻥ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺤﮑﻢ،ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ
ﻫﺴﺖ.ولیّ ﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺳﺒﺒﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﺍ ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻠّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺨﻮپس،ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩ ﻫﺮسه ﺮﺍ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩ،
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﺯﻣﻘﺎﻳسه
این سه ﺒُﻌﺪ
ﺷﺨﺼﻴّت ﺒﺸﺮی
ﺒﻤﻘﺎﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺠﺰﻫﺎﻯ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺣﻔﻆ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ.ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻧﺒﺮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﺮﮒ و
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻦ
ﻭﻓﻌّﺎﻝ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﻣﻨﺘﻘﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک هست ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﺴﺒﻴﺪه
اﻧﺪ.ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻧﻮﻋﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻧﻄﻖ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﺩﻩ، ثباﺗﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﻮﺷﻴﻤﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓته
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﮑﺮﺗﺼﻮﺭ ﺗﺮﺷّﺢ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻋﻘﻠیﻮﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺍﻧﺶ
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﭘﺎﺭﺍ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ،ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻓﮑﺮ
ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ،ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻄﻦ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻄﻦ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎﺫﻫﻦ
ﺑﺎﺟﺴﻢ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﺴﺖ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻣﺮﮒ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺟﺴﻢ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ،
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ،ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻓﻌﻠﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ،ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯﭼﻨﺪ
ﻋﺎﺭﺿﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺩﺭﺟﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭﻫﺒﻮﻁ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻣﺘﺘﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ( ﺩﻳﭙﺮﻳﺸﻦ)
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺰﺍﺭﻯ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﻤﺠﺪﺩ ﺑﺤﺎﻝ
ﺍﻭلیه ﺪﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻫﺴﺖ
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﮔﺮ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘته ﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺘﺮف ﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗل ﭙﺰﺷک
که ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻮﺯﻭﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺰﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺟﻠﺐ
ﮔﺮﺩﺩ،ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻫﻢ
ﺳﻄﺢ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﻳﻚ
ﺑﺪﻭ ﻭﺳﭙس
ﺑﺴﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﺮﺿﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣؤثّر ﺑﻴﻔﺘﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ،ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺳﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﺮﺿﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣثلا ﺍﻭﻝ
ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻌﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺳﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺩﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻔﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﻭﺍﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ،ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﻚ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﭼﻪ
ﺩﺭﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻓﺼل ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﺰﺍپس
ﻭﺗﺮﺍﮐﻢ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺑﺮﺧﻰ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ
ﻭﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺗﺼﻮّﺭ
ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺍﮔﺮﭼﻨﺎﻥ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩهاﻧﺪ.  ﺍﻣﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ بشری
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ
شده ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺷﻔﺎﻯﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﮑﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻧﺴﺨﻪ ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻌﺪ
ﻫﻢ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﻳﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﺍﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻨﺎﺳب
ﻤﺸﮑﻠﺎت ﺮﻭﺍن
ﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍ که
عاﻗﻞ ﻭ ظاهرا
ﺳﺎﻟﻢ ﺍﺳت
ﻤﻴدهد.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟب
ﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ
ﺑﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﺟﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺍن
ﺪﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
پزشک به
ﺯﻭﺭﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
مُخَدّر
ﻭﺣﺘﻰﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙﻣﻐﺰﻯ،ﺍﻳﺠﺎﺩﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰﺩﺭﺑﻴﻤﺎﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ،ﭼﻪ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻳﺎ
که ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻭﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷند.ﻭﭼﻮﻥ
سالک ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺑﺎ
ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺒّﻴﻚ حجّاکبررا
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺑﻴﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻦ
ﺩﻝ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﺴﺘﻪ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﭙﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
بهشت تولد
بهتر ﺗﻌﻬﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺖﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻬﺪﺧﻮﺩﺭﺍﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﭘس
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭنه
ﺪﺭﻭﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻭﺻﻒ ﺁﻧﭽﻪ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺭﺷﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ،ﻳﺎ
ﺳﺎﻳﮑﻮﺗﺮﺍﭘﻰ
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﺯ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺭﺑﻂ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﺴﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ
ﻭﺟﺴﺘﻦ ﻋﻠﻞ
ﺳﺴﺘﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ،
باطنی ﻭﻋﻠّﺖ
ﻧﺰﻭﻝ ﻭ ﻫﺒﻮﻁ
ﻭ ﺍُﻓت
ﺮﻭﺍﻧﻰ بیمار
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ، ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻨﻔّﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﺻﻔﺖ
ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ،ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
به وﻟﻰّ الهی
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ،ﺷﺨﺼﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ

ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮپس
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﻤﻚ ﮐﻠّﻰ
ﭘﻴﺮﺳﺎﻟﻚ،ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺯﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﮔﻮﺵ
ﺯﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﻋﮑس ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺗثبیت ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﮕﻮﺩﺍﻝ
.جهنّم ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.  ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺼﻌﻴﺪ ﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺎ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺒﺎﻧﻰ ﺫﻫﻨﻰ
سالک ،ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺷﻌﻮﺭ
ﺑﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺁثاﺭ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ.

ﭘس
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺗﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ، ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎی
اﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺻﺪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻞ ﻣﮑﺘﺐ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻣﻠّﺎ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺷﺸﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻳﺎ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮی، ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩ،ﻭﺍﺭﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
شاهد ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ،
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻰ ﺩﻫﺪ. ولیّ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﻧﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻳﺎﻏﻔﻠﺖ ﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘوﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ثوﺍﺏ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻤﺘﻰﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺄﺑﻮﺫﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﺠّﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﻣﻮﺩ
علیّ ﺭﻏﻢ ﺃﻧﻒ
ﺗﻮ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻣﺎﻋﺖ ﺑﺨﺎﻙ
ﻣﺎﻟﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﻭ
( إﻥ ﺯﻧﻰ ﻭ إﻦ
ﺳﺮﻕ) ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺩﺯﺩﻯ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺨﺖ ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ثوﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺻﻮﺍﺏ
ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ثوﺍﺏ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ،ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺷﻮﻧﺪ

ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻫﻤّﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﺑﺤث ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻳﻢ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ1879 ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻟﺎﻳﺒﺰﻳﻚ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺍﻳﺮ ﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﭘس ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻗﺮﻥ ﻭ
ﺃﻧﺪﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻃﺒّﻰ ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺰﻭﺭ ﻣﻮﺍﺩ
مُخَدّر ﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ تکرار
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺑﮕﻮﺵ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺯ
نگرﺩﺪ.ﻭﻳﻠﻴﺎﻡ
ﺟﻤس ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ را ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ1890 ﮐﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﺮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ثاﺑﺖ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ

ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺟﺴﻢ
ﻭﺭﻭﺍﻥﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ،ﺗﮑﻴﻴﻒ
ﻭﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﻭﻇﻴفه اﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳانند. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺗﺎﺣﺪّ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮپس
ﻭﻋﻰ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﺟﺴﻢ
ﻭﻧﻔس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺣﻴﻒ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎﺑﻊ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
گرﺩﺩ ﻭ ﻧﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺻﺎﻟﺢ ﺑﺮآن
ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ولی
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎﺯﻩ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺧﻠﺎف
ﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭﻧﻔس لَوّامه
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺮ،ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮپس ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻴﻦ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭﺷﺮﻁ
ﮐّﺎﻓﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ که
ﺒﻘﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ بالاتر
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
روح فردی ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
برسد.ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻬﺮﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺳﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻢ ﺧﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﺸﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﭼﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
سوﻕ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭسوﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﺍﻭ
ﺩﻭﺭﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻳﺎ
ﺗﻦ ﺑﻤﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﮑﺮ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﺣﺮﻓﻰ
ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ،ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ ﻣﺎ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ثوﺍﺏ
ﺳﺎﺯ می گرﺩﺩ،
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ(
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
)ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻳﻢ.ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺗﻠﺎﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ سوء  ﻡ ﺭﻭﺡ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ،ﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،که
ثوﺍب ﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ سوء  ﻡ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﭼﻮﻥ ﻟﺤظه اﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺟَﻨﻴﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟَﻨﻴﻦ
ﺩﻭﻗﻠﻮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ که
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ میباشد.
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻞ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ در

ﺩﺭﺁﺳﺘﻴﻦﺩﺍﺭﺩ.

ﻭﻳﻠﻴﺎﻡ
ﺟﻤس ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﻭ ﺑﺎﻧﻔﻌﺎﻝ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺫﺍﺗﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰﻭﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭﺟزء
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﻟﮑّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﻩ ﺩﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ولیّ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﻘﻞ لَوّامه
، ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺻﺪ ﻭﺍﺻﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ،ﻳﮑﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎﻭﺳﻴله
ای ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮّ
ﻭﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ .

ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻭﻳﻠﻴﺎﻡ ﺟﻤس
ﺳﺘﺎﻧﻠﻰ ﻫﺎﻝ ﺭﻭﺵ
ﻭﺭﺍثی
ﻭﻣﻴﺮﺍث
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭﻳﻠﻴﺎﻡ
ﺟﻤس ﺭﺳﻴﺪ
.زﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ،ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭﺭﺍثی
ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪ،ﻭﺍﺯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ولیّﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﺤﻘﻖ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ،ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭی
ﮐﻨﺪ. ﭘﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ثوﺭﺍﻧﺪﻳﻚ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﮑﻠّﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻨﺘﺎﺞ ﺁزﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮﺧﻮﺩﺍﮐﺘﻔﺎﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻬﺎﻭﺭﻯ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺑﺴﻴﻂ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺭﻓﺘﺎﺭﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ
ﺍﻋﻀﺎ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺟﺴﻢ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺭﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﺗﺴﻮﻥ
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻃﻔﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻮﻟﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺎ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﻞ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﺎﺭ
ﺃﻃﺒّﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺟﺴﺘﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
صادق ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﻋﻠﺎﺝ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻳﮑﺠﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،که
ﺤﺘﻤﺎ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ
ﭘﺎﻭﻟﻮف
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ، که هماﻥﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
است ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯﻋﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻋﻠّﺖ
ﺳﺮﻋﺖ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ،ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻋَﺸﻮﺍﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻈﻢ ﻭ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺷﺪ،ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯﻣﮑﺘﺐﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ،ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ
ﺑﻄﻮﺭ ﺷﺮﻃﻰ
ﺃثر
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ ﻃﻔﻞ
ﺷﺒﻴﻪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺗﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﮕﻰﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻣﺘﻔّﻖ ﺑﺮ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻏﺎﻣﺾ ﻭﻣﺒﻬﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺑﺮﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺭثی ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺻﻠﻰ ﺑﺸﺮ
ثاﺑﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ،ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻧﺮﻣﺶ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺗﮑﻴﻴﻒ
ﻭﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ
ﻭﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻌﻮﺭ ﻃﻔﻞ
ﻣﺒﻬﻢ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﺻﻔﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺤﺴﻮب
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭﺑﺰﺭگ
ﺴﺎﻟﺎﻥ ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎ ﻣﺤﻴﻂ ﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺿﺢ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻭﻝ ﻭﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺎﺷﻰﺍﺯ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ شخص
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،
ﺑﺎﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺗﺮﻙ
ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻤﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮپس،ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥﺍﻟﻬﻰﺭﻭﺡالقُدُسﻭﺍﺣﻮﺍﻝﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺑﺮﺳﺪ.

ثوﺭﺃﻧﺪﻳﻚ
ﻭ ﻣﺎﮐﺪﻭناﻝ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻧﻈﺮﺍﻭﻝ،ﻭﺍﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﺍﺯ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﻮﺭﻭثی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺴﺐ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺴﺐ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ،ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﻭﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺭﻫﺎ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺁثاﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﻃﻔﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺹ ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺤﻴﻄﻰ،ﺧﺎﺹ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻧﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.که
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳت از ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﮐﻰ ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ولیّ
ﻧﻪ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﮐﺴﺐ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮتﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

ثوﺭﺃﻧﺪﻳﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺍث ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺭﻭﺍﺑﻄﻰ
ﺑﻨﻔﻊﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبت
ﺩﺍﺩﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺸﺶ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻋﻠت ﺁﻥ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺍﻭﻝ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﻳﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﻳﺎ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻃﻔﻞ،ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺩﺧﻮﻝ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺃثر
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯﮐﺮﻭﻣﻮسوء  ﻣﻬﺎﻯ
ﺟَﻨﻴﻦ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﻭﻣﻮسوء  ﻣﻬﺎ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺣﻴﺎت ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻗﺒل
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻨﻬﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺃﺧﻴﺮ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺷﻦ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ 95 ﺩﺭ ﺻﺪ
ﮊﻧﻬﺎ
ﻭﮐﺮﻭﻣﻮسوء  ﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻃﻔﻞ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺤﻘﻖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺗﺼﺮﻓﺎﺕ
ﻭﻳﮋه اﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﺣﺎﻣﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ندارند، ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﻭﻤﻮسوء  ﻣﻬﺎ ﺁﻥ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﺮﻓﺎﺕ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﮐﺮﻣﻮسوء  ﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻪ x ﻭ y ﺧﺎﺹ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺑﺪﻧﻰ ﭘﺴﺮ ﻭﺩﺧﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﻨﺴﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺧﺎﺹ ﺑﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺟﻨس
ﮐﻪ ﺭﺑﻂ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺃثر ﻣﻨﻔﻰ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﺮﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﺮﻭﻣﻮسوء  ﻣﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﻮﺗﺎه
کرﺩﻥ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳته
هاﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺒﻄﻠﺎﻥ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﮑس
ﺑﺎﻋث ﺿﻌﻒ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻣﻐﺰ
ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻐﺰﭼﻮﻥ
ﭘﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻡ ﻭ
ﻓﺴﻔﻮﺭ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻟﺬﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﮐﻢ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺳته هاﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺣﺪّ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻐﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺿﻌﻒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﻢ ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﺯﻧﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻘﺼﺪ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﺭﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺯﻧﺎﻥ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻧﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻟﺬﺕ
ﺧﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺣﺘﻰ ﻟﺬﺗﻰ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩ،ﺑﺎﻋث ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺠﺴﻢ ﻭﺟﻨس
ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻢ ﺷﻮﺩ.ولیّ
ﺁﻧﭽﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻫﺴﺖ،ﻭﺿﻊ
ﻗﻮﻯ ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ
ﺟﺴﻢ ﻭﻣﻐﺰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﭘﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ مثبت   ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺿﻌﻒ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻣثلا
ﺍﮔﺮ هَوَس
ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﺯﻧﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻞ
ﺳﮑس ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺯﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ هَوَس
ﺳﮑس ﻣﺮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﺭپس
ﻭﺳﺒﻴﻞ،ﮐﻪ
ﺯﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ،ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ ﻫﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺨﺺ، ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨسی
ﺪﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺻﺒﻮﺭ،ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ،ﮐﻪ(
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ) ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ(،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ،ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻮﻕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﺍﻭ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎت اﻳﻦ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺩﺭﻃﻔﻞ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺃﻡ ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﭼﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻩ،ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ، ﻣثلا
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﻳﺎ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺠﻬﺎﻯ

ﻋﻤﺮﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ،ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻏﺪﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭ
ﻫﺮﺳﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻴﻮﺍﻯ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ولیّ
ﭘﺨته ﺘﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ .

ﻣﮑﺪﻭﮐﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ،ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ولیّ
ﻣﺤﻴﻂ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺑﺎﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﺧﻨثی ﻳﺎ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭﺗﮑﻤﻴل
گرﺩﻧﺪ.
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ،ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ،ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ،
ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺤﻴﻂ
ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ،ﺑﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻣﮑﺪﻭﮐﺎﻝﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﻴﻞ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﺼﺎﺣﺒﺶ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺭﻭﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻤﻰ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻓﻮﺭﻯ ﻳﻚ
ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﻣﻄﻠﺐ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫم ﺒﺴﺨﺘﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﮐﺪﻭکاﻝ ﺍﺯ
ﻳﺎﺯﺩﻩ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺑﺰﺭﮒ
ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻓﺮﺍﺭ
ﻭﺣﻔﻆ ﺫﺍﺕ،ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻧﻔﺮﺕ
ﻳﺎ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﻓﻀﻮﻟﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﻣﻴﻞ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻦ،
ﻳﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺫﺍﺕ. ﺍﻳﻦ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻏﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻮﻉ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﺟﺪﺍﺳﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ
ﺍنقلاﺑﻰﺗﺮ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﻭﻳﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ،ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ،
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﺭﺽ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺴﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﻭ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻧﺎﺗﻮﺍنی
هاﻯ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﭘﺰﺷﻚ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ، ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭ ﻣثبتی ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ، که
ﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﭘس
ﺟﺴﺘﻦ ﻋﻠّﺖ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻄﻪ ﻃﻠﺒﻰ
ﺑﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ،ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺃﺗﻤﻴﺴﻢ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺯ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﺴﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻫﺮ
ﻃﺮﺣﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﺘﺨﺼﺺ،ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ،
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻭ ﺃﺗﻤﻴﺴﻢ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺎﺭﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺮ،ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﮐﻠﺎس ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩﻧﻬﺎﺋﻰﻭﻭﺍﺟﺐﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢﺭﻭﺡالقُدُسﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻮﻝ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﺒﻬﻢ ﺑﺎﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﻣﺤﮑﻢ،ﺑﺘﺄﮐﻴﺪ
ﺃثر ﻣﺤﻴﻄﻰ،ﺻﻔﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﮑﺪﻭﮔﺎﻝ ﺷﺪ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺿﻊ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﺮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻝ ﺑﺎ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﮑﻮﻓﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻭ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﺑﺴﻴﻂ ﻭ ثاﺑﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ،ﻭ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﺼﻞ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺳت اﺳﺖ. ولیّ(
ﺟﻮن ﺪﻯ ﻭﻯ)
ﻣﺨﺎﻟف ﺁﻥ
ﻓﮑﺮ ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺟﺎمعه
ﺮﺍ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﺑﻴت
ﻮﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ولیّ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ،ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﺼﻠﺤﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ.( ﺩﻯ ﻭﻯ)
ﺑﺎ ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺑﺎ
ﺯﺣﻤﺖ،ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﺻﻞ ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ
ﺑﻴﻦ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﺪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪه اﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩ.ﻭ ثاﺑﺖ
ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻫﺮ
ﻃﻔﻞ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻳﺎ ﺑﻘﺪﺭ
ﺫﺍﺕ ﻃﻔﻞ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻳﻦ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺖ
ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس،ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ، ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺮﻓﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺘﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻣﺤﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻣﺎﻧﺘﻴﻚ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ
ﻧﻔﻌﻴّﻮﻥ
ﺣﺮﻳﺺ ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻧﺪ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳن هدﻓﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻮﺩ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺣﺘﻰ ﺑﺎ سوء  ﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﮔﺸﺘﻦ
ﻭﺧﺴﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻔﻊ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻧﻔﻊ ﻃﻠﺒﺎن
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺎﻋث
ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻭﺍﺭثاﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺴﺎﺭﺗﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺩﻭﻡ
ﻣﺤﻴﻂ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺟﺒﺮ
ﺣﺘﻤﻰ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،ﻭ
ﺟﺒﺮ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺩﺭﺍﻧثرﻭﭘﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻭ
ﺗﺎرﻳﺦ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﺟﻨﺎس
ﻭﻧﮋﺍﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻦ ﻣﻮﺭﻭﺋﻰ
ﻭ ﻣﮑﺘﺴﺐ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﺠﺎربّ
ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﺤﻴﻂ،ولیّ
ﻧﻪ ﺗﺠﺎربّ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻳﺎ
ﺗﺠﺎربّ
ﺁﻣﺎﺭﻯ .ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺠﺎربّ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺵ،ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺵ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻌﻠﻢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻧﺠﺎت
اﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺳت
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻣﻨﺠﻰ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻨﮓ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﮐﻢ ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎﺍﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ .ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭﺟﻤﻌﻰ،ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻮﺿﻮع های
ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ.
ﻭﺑﺎﻣﻴﺪ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍثباﺕ ﻟﺰﻭﻡ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﺃﺑﺪﻯ
ضرورت ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﺩﺭﻯ ﺍﺯ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺍﺑﻮﺍﺏ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﻳﻢ،ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠیه هاﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎنه
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.که اﺯ
ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺳﺮﺍﺯ
ﺭﻡ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ.ﻭﺑﻘﺼﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺮﺳﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ بی
اﻋﺘﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻳﺎ
ﺍﮐثر ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ، که
اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺴب
کرﺩﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ،
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍﺗﺤﻘﻖ
ﺩﻫﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﻯ،ﺍﺳﻴﺮ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺮ

ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺭﻭﺡ
ﻫﺮﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎ
ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎن
اﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺻﻔﺎﺕ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍع
ﺒﺎﻟﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﻫﻤﻴن ﻮﻇﻴفه
ﺴﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﻳﺎﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺍﺷﺘﻪﻭﭼﻪﻣﻘﺎﻡﺟﺪﻳﺪﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﻴﺎﺑﺪ.

M136

اصالت
سادات اولاد
پیامبر

ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﻴّﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺰﺍﻳﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ خُمس
ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺯﻧﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻭﺻﻠﺖ ﺑﺎ
ﺧﺎﻧﺩﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﻟﺄﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻟﻄﻤﻪ
ﺑﺎﺣﺘﺮﺍﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﭘس
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺤثی
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ با
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺷﻦ
ﮔﺮﺩﺩ . ﺍﺯ
ﻓﺮﻣﻮﻟﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﻤﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁثاﺭﻣﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻰﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭُﺳﻨّﺖ
ﻭﻋﺘﺮﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ها ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻡ، ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻄﺮﺡ
کردم . ﻫﺪﻑ ﻣﻦ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ با
سادات
ﻧﻴﺴﺖ.بلکه ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻯ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺑﺤث ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ او
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﮐﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺑﻨﺎﻡ ﺷﻴﻌﻪ علیّ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺭﮊﻳﻴﻢ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭلی ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ خواست
ﺍﻟﻬﻰ پیامبر
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗظاهر
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻐﻮﻝﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺩﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ
و عبّاسی
نداشتند. بلکه
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﻴﻌﻪ علیّ
بوده و ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
مولاعلیّ
وﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ
طرفداران
علیّ که ﻧﺎﻡ
ﺷﻴﻌﻪ علیّ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻤﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.
وﺑﺴﻴﺎﺭی ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﻠﻔﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳلوﮐﻰعلیّ ﻭمحمّدﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﻠﻔﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ نیز
مورد ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺑﺒﻐﺪﺍﺩ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ، ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺰﺩوذان
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺷﻤﺎ
خودﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ محمّد
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ،
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺴﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ . ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍﻘﻊ
بمعنی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ و
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﻰ محمّد ﻭعلیّ
ﻭﻫﺮﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
سیّد شده ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻧﻴﺰ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩ؟ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﮔﻔﺖ ﭘﺪﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ محمّد
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
میگوید
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﺳﺘﻴﻦ
ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺎﮐﺮﻩ
ﺩﻣﻴﺪ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﻧﻴﺰ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ولیّ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ مسیح
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
تجلّی جدید
ﭘﺪﺭﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﻣﻴﺪه
اﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﺍﺯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻳﺠﻴﻰ ﺑﻦ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ و شاخه
یهودیﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
فرزند الهی
زردشت بود که
عیسی بن مریم ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ غُسل
ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﻏﺴﻞ ﺗﻌﻤﻴﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ سلوکی
ﻳﺤﻴﻰوﻋﻤﻠﺎ
وی ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ عیسی
ﺑﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺪﺳتان ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ آدم ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ تجلّی
ﺭﺳﺎﻧﺪ
.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺩﻡ ﻗﺒﻠﺎ
ﭘﺪﺭﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. و
ﺁﺩﻡ کیومرث
بگفته
زردشتیان
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ بود
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ کرد.
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻨﻤﻮﺩ، ﮐﻪ ﻳﺤﻴﻰ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭپنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ و
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴد،
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯﻣﺤقّقین
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﭙﺪﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ از
اینکه ﻣﺴﻴﺢ
قبلا
(ﭘﺪﺭﺍﻟﻬﻰ)
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻧﮋﺍﺩ ﻫﺮﮐس
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس
ﻧﮋﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻳﻚ
ﻧﮋﺍﺩ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ثاﺑﺖ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
انسانهای
فرصت طلب ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﻴّﺪ واولاد
پیامبران
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ این
مدّعیان کاذب
نیز ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻍ پدر
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺑﺤث
ﻭﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻴّﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
و ﻧﻄﻔﻪ خود
ندارد که
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ داسته
باشد. زیرا
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ از
ﻳﻚ
ﭘﺪﺭﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و
ﻫﺮﺭﻭﺣﻰ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
روحی
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ خاص
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ واحد
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ در
تن ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩه اﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍشته اند
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺎﻟﺢ ﻋﮑس
ﺻﺎﻟﺢ ﺑﻮﺩ ولیّ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
زردشت آزر
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻫﺮ(
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟکان
خود( پیر و ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
دیگری ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
(ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ)
ﻳﻌﻨﻰ( ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ) ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﮑﻰ
ﻣﺮﺩ ﻭﻳﮑﻰ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭ برخی
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
نسبت داد که
در وی ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺘﻘﻞﺑﺴﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﭘس
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ تأثیر
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﭼﻪ سوء  ﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ حتی
برای دین ﺍﺳﻤﻰ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ ،ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﻴّﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ از
ﻧﮋﺍﺩ او
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ آدم
ﺳﻴّﺪ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷند ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ خداوند
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ. ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﺑﻘﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
محمّد ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ محمّد
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘرﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻧﺪﺍﺷتند.
و ﺭﻭﺡ محمّد
ﺳﺎﺧﺘﻪ سلوکی ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟّﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رسیده
اند ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪ که
محمدی زنده
دیگری
هستند.ﭘس
ﺳﻴّﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺮﻳﻒ ﻭ ﺁﺭﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣلان ﺑﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ،
ﺳﻴّﺪ و
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭلو
ﻧﻪ ﺑدرجه
ﻤﻘﺎﻡ ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد.
ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻴﺎﺩﺕ
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

(ﺫُﺭﻳّﻪ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
میباشد. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺫﺭﻳّﻪ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ( ذَر
ﻳﺎ ﻣﻮﺭﭼﻪ) ﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴته اﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎهﻫﺎﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻠﺎس ﺁﺧﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدی
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﻠهاﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ محمّد
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﻓﺎﻃمه اﻯ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ( ﻓﻄﻢ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ) ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
را ﻳﺎﻓﺖ، ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﻳّﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺸﻬﻭﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﭙﺎس ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻄﻤﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﻭﺣﺴﻦ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺎﻣﻰﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ولایت محمدی ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﺴﻨﻚ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ .
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ،(
ﻭﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻤﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
)ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺣﺴﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ و
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ علیّ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ،
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺻوﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺸﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. علیّ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﻋﻠﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨﺠﻢ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
برای ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﭘس
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﻳﻚ
ﺩﻓﺎﻉ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
و ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺍثبات ﻧﺎحقّ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بوده
، ﭼﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﺪه اﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﺍ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻋﻠﻴه ﺧﻠﻔﺎ
ﺭﺍ ﺒﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺭوﺣﺎﻧﻰ که
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﻧﺪ ﭼوﻦ ﭘﺴﺮ
ﻧﻮﺡ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺎﺳﺪ،
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ ﻭﺑﻘﻮﻝ
خداوند ﺑﻨﻮﺡ
ﮐﻪ ﭘﺴﺮﺕ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺗﻮ ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ الهی
تو نیست
وفرزند
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻳﮑﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ های
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
برای هارون
الرشید ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩ، که ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺑﺘﻬﺎﻝ ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
پیامبر ﺑﺠﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ اهل خود بود.
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ پیامبری
محمّد ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ محمّد
ﭘﻴﺸنهاد ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ،
ﺣﺎﻀﺮ ﺑﻘﺮﺑﺎﻧﻰ
نمودن ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ولیّ محمّد
علیّ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻨﻴﻦ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻤی
گوید ﻫﻤﮕﻰ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻫﻴﭻ حقّ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﻭﻟﺎﺩ
وﺧﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﮐﺴﻰ ﭼﻮﻥ محمّد
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮﮐس ﻣﺴؤﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻣﺎﻡ کاظم
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺫَﺭّه ﻭ
ﺁﺩَﻣَﮑﻰ
ﺩﺭﮐﻤﺮ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺭﺷﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮊﻧﺘیک ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ هر دو
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻧﻄﻔﻪ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ است که
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭼﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺫﺭ ﻭنطفه
روح ﺍﻟﻬﻰ محمّد،
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ علیّ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ،
ﭼﻮﻥ
علیّﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ رسید ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺮﻭﺡ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﻤﺴﺮ بعدی علیّ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺴﻞ ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍدرس
ﻫارﻭﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺳﻰ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺖ
ﭼﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ الهی
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
را ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
الهی هستند
ﻭﻳﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗاﺮﻳﺨﻰ ﺁﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﻭ
ﮔﻞ ﻭ ﺭﻳﺤﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ حسنی
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ که
گل بهشتی
میباشند.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺗﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻗﺒﻠﻰ
بر می گزیند،
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ ﺑﺎﻧتخاب
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺪ. ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ امام
ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
شایسته ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
حسین یا ﺣَﺴَﻨﻚ،
ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ، ﻭنه ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺣﺴﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ و ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
بخاطر (ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﺮﺧﻴﺮﻯ) ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪ
ﺍﻭﻧﺪ ﺣﺴﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺰﻧند
ﻭ ﺳﺮ ﺑﺸﮑﺎﻓﺪ
ﻭ ﺧﺎﻙ ﺑﺮﺳﺮ
ﮐﻨند ﻭبا ﭘﺎی
برﻫﻨﻪ دور
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﮕﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﺣﺴﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ که ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻯ
حسین مربوطه
را ﺑﺎﻳﻦ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ سلوکی
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﺎ
ﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
میباشند، ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻫﻤﻴّت ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ تا
ﺑﺤﺪّ ﺭُﺷﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ را
ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍلاّ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻳﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫند
ﺩﺍﺷﺖ،
ﺗﺎﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺘﻢ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃبدﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ ربّﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔته است که ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣت هر
ﻧَﺴُﺐ ﻭ
ﺣَﺴَﺒﻰ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺣﺴﺐ ﻭﻧﺴﺐ ﻣﻦ.
ﭘس ﻧﺴﺒﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩﺧﺘﺮﺵ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﺎﺩﺵ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﺴﺐ ﻭﻧﺴﺒﺐ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭ ﻗﺒﻴله اﻯ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﺗﺮﻙ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻬﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻭ علیّ در ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭﻧﻪ با

ﺟﺴﻢ ﺍﻭ.
ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
محمد ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ محمّد
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ(
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ ﺟﺎﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
شاهد ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺷﺪﻥ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ
هرﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ در هر
زمان ﺍﺳﺖ چوﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻤﺎﻡ کاﻣﻠﺎﻥ
ﺁنبیای
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻧﻴﺰﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺴﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ولیّ ﺑﺎﺰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ بعدی ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ محمّد
وﺮﻭﺡ القُدُس
قائم ﺑﺮﺳﻨﺪ. پس
ﻗطع ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻭﻧﺴﺒﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳت هاﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ ﭘس ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﺪﺭﺵ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
امام صادق ﻭ علیّ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
امام کاظم
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪاسرار
وﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﺒﺪ
ﺩﺷﻤﻦ ﺳﺮﺳﺨﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ .

ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺴﺐ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ، ﻭﺣَﺴَﺐ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎت ﺑﺎﻟﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﮐﻪ ﺩﺧﺘﺮ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﮐﺮﺩﻩ باشد.
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﻄﻊ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎ ﺟﺰ
ﻧﺴﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﻄﻊ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴگوید
چون همان روز
مرگ قبل از
مرگ برای شهود
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ قیامت
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ. زیرا ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﺑﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴﺐ ﻭﻧﺴﺐ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎﻓﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺪﺍﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷُﺮُﻑ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻭﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺗﻦ ﻗﻄﻊ

ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﮔﻠّﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺸﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻗﻄﻊ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮی را ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ ﺩوﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺯﻭﺍﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭ
ﺗّﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ، ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺄﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮگ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﺮﻳﻚ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻴﭻ سوﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘس ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ خُمس
ﻭﺯکاﺕ ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ موجب
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺪﺍﺭﻧﺪ. مگر
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺟﺪّ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ محمّد،
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
اﻟﻬﻰ محمّد
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻪ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ چه ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﻭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ. درحالیکه
ﺯﻧﺎﻥ ﻧﺎﻡ محمّد
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ، ولیّ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻧﺪ فرزند محمّدﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴشوند .ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ را یحیی
معمدای
بعنوان ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺪﻳﺪی ﺗﻌﻤﻴﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﻏﺴﻞ
ﺗﻌﻤﻴﺪ در
واقع همان ﻣﺮﺍﺳﻢ
آغاز سلوک
ونیز پس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺨﻠﻖ برای
کامل محمدی میباشد.

M137

امام
علیّ درویش
ونه خلیفه و
آخوند

ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ محمّدﺑﻮﺩ
ﮐﻪﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﻋﺪﻩ محمّد
دﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﻭ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ محمّد
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻯ ﮐﻪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺼﺮﻯ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺴﻴﺢ رسیده
بودند ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد تا شهود
نور قائم روح
القدس پیش
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ در
عهد الست خود
ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩند ﺑﺠﻬﺎﻥ
که ﺑﺎﺯﮔﺸتند ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
تجسّم انسانی
نور مرتضوی
مسیح در تسلیم
سلوکی باشند.
وﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ علیّ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
تسلیم وﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ علیّ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ محمّد
ﻭﺧﺪﻳﺠﻪ ﺭﺷﺪ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ محمّد
ﮐﻮﺩﻙ
ﻳﺘﻴﻢﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪﺭعلیّ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ محمّد
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺭﺷﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
محمّد علیّ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﺣﻤﺎﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ علیّ
ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ محمّد
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. که ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻭ علیّ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺟﺪﻳﺪ محمّد
ﺷﺪﻧﺪﻭلی ﻨﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎم
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ محمّد،
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺷﻬﻮﺩ
جدید ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ محمّد ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ،
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎم ﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
شاهدان نور
قائم ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﺩﻋﺎﻯ محمّد
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﻳجه ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺖ ولیّ
علیّ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ محمّد ﺧﺪﻣﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺰﺩ.ﭘس علیّ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ
او ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ محمّد
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ. ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
چهارم
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ در هر
زمان بعدی
ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺴﻴﺢ
تجسّم انسانی
مرتضوی بود.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘس اﺯ
ﻭﻓﺎﺕ علیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
دﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
هست.ﮐﻪﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
سالکی
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ چه ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ در
ولایت محمدی
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ نیز
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ میباشد
.و اینان ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮبشری
وﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻓﺼﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
مسیح ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ شوند
تا با سلوک ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
علیّ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺢﻭیا در
ولایت محمدی
ﺑﺎ ﺷﻬﻮد
چهارم ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ نوﺭ
مرتضوی برﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
محمّدﻯﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷند ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ رسیدن
به ﻣﻘﺎﻡ شهود علیّ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ محمّد
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺳﺘﺎپس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ هم
اکنونی
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ از
نظر داوری
الهی ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻘﺎﻡ روح
مصطفوی
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ، که
ﻗﺒﻠﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ(ﻧﺰلة ﺍﺧﺮﻯ)
ﻣﻴﮕﺬﺭﺪ.

ﭘس علیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ محمّدﻯ
ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯهاﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
در ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ همه
موجودات ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
چهارم ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭپنجم
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُسﺑﺮﺳﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭعلیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺰﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺣﺘﻰ(
این همانی) محمّد
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﺯ علیّ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ بوده
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺮﺵ
مرﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ برای
بودا ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ
ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ هیچ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ما نیز ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ چیزی
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
که مقام مولا
چه ﻧﻘﺸﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺳﺎمی
اﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭﮐﻴﻔﻴﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻴﻮﺍ و
ﺷﻬﻮﺩﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻓﺎﻃﻤﻰﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻳﻨﺐ
کبرا شهود سوم
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟّﺪﻭﻫﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺖﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﮔﺮﺩﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩهای ﻗﺒﻠی
ﻤﻴﺸﻮﺩﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮش ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ حجّ
ﻋﻤﺮﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺭﺯﺵ ﻳﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد و
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻘﺎﺋﻢ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺍین مقاله
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﻌﺼﺒّﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻨّﻦ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋلیّ ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺎﺯ علیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯﭼﻮﻥ محمّد
ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭیشی ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦﻧﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻫﻢ ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ. ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺮﺳﻴﺪ.ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﺻﻠﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ علیّ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻭ
ﺳﭙس ﻋلیّ هاﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ محمّد ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟکان خود
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. محمّد
علیّ ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﭼﻮﻥﺠﺎﻧﺸﻴﻦ
محمّد ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ (
ﺗﺒﻮﻙ )ﺑﺎ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺯﻧﺎﻥ
محمّد ﺑﺎﺷﺪ.
در واقع اداره
سالکان با
محمد
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﺗﻮﺳّﻞ
بعلیّ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﭘس علیّ
ﻫﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﺒﻮﺩ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍلاّ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ علیّ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ محمّد
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴتند. ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ محمّدﻯ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺍ یکجا برای
سالکان خود
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ محمّد
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ.ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔوی شهوﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ علیّ
ﮔﺮﭼﻪﺑ ﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺷﺮﻁ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭﻝ
ﻭﺩﻭﻡ ﻭ سوّم
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺿﺮوﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ علیّ
چون ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﻮﺳﻒ
ﻭﻳﻌﻘﻮﺏﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪان الهی
ﺁﺯﺭ یا
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﻋﺮﺵ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ علیّ
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ محمّد
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﻨﻈﻮﺭعلیّ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ محمّد
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ علیّ
ﻧﺒیّ ﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩث ﻓﺮﻕ
ﺑﻴﻦ نَبیّ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ محمّد
ﻧﻘﺶ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ محمّد
ﻧﻘﺶ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ
ﻳﺎﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭﻟﻴّﻪ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮعلیّ
ﻧﻘﺶﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
است.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ محمّدﻯﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﺃﺑﻮ
ﺫﺭ ﻭ ﻏﻴﺮﻩﻫﺮ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ولیّ
ﺯﻧﺪﻩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺍلاّ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗّﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺯﻣﺎﻳشی
ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ
ﺧﻠﺎﻓﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭ
ﺧَﻠﻒ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳَﻠﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻗﻮم
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ . ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻟﮑﻨﺖ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ علیّ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﺸﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ محمّد
ﻟﮑﻨﺖ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺷته
باشدﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻫﻢ
ﻟﮑﻨﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍثباﺕ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .ﮐﻪمحمّد
ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒل اﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ بعلیّ ﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
زنده ﺩﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ
ﮔﺸﺘﻨﺪﻭﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ محمّد
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪعلیّ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﮐﺘاﺐ
ها ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭﻳﺎ ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ محمّد
ﻗﺎﻧﻊ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ولیّ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻮﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ معرّفی    ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻘﻞ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺵﮐﻪ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﻨﺴﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس علیّ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻮﺿﻴح
ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺍثباﺕ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎثباﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﺴﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﺨﺼﺼﻰ
ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻠﻢ ﺃﺗﻢ
ﺩﺭ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢﻭ
ﻋﻠم ﺮﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺎﺗﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺍﻣّﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪعلیّ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺧﺼﺎﻝ محمّدﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ یعنی
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.و
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ محمّد
ﺩﺍﺷﺖ علیّ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺄثیرﺮﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻪ محمّد
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻧﻪ علیّ
یا ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻌثت ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.مهدی
موعود محمد و سوشیانت
سوم زردشت ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ خواهد
بود.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺍﻭ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ محمّد
ﻭمحمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻯﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﻤﻬﺪﻯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. (اُمّی   )ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻫﻮﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻮﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﺃﺻﻞ ﻭ
ﻧﺴﺐﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺷﺒﻴﻪ محمّدﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
علیّ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ محمّد
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺴﺒﺖ ﺁﻧﻬﺎﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﺩﺍﺕﺑﻔﺮﺽ
ﺻﺤّﺖ
ﻧﺴﺒﺖﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﻟﻴﻞ
ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺡﮐﻪ ﻭﻯ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺗﻮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺣتی اﮔﺮ
ﭘﺴﺮ جسمانی
ﻧﻮﺡ ﺑﺎﺷﺪولیّ
ﺃﻫﻞ ﺷﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ.ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺡ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
علیّ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺃﺑﻮ
ﻟﻬﺐ ﻋﻤﻮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻮﺭﺩ
ﻟﻌﻨﺖ ﻫﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺩﺷﻤﻦ محمّد
ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﺭﻫﺒﺮ قُریش
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﭘﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺑﻮ
ﻃﺎﻟﺐ ﮔﺮﺩﺩ.ولیّ
محمّد ﺑﺴﺎﻁ قُریش
ﺭﺍ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭعلیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻢ ﻭ ﺷﻴﺪ
ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﻴﺪ ﻳﺎ ﺳﻴّﺪ
ﻭ ﺯﻳﺪ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ علیّ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ محمّد
ﺩﺭ
ﻃﻬﺎﺭﺕﺷﺒﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﺮ
ﻃﻬﺎﺭﺕ ﺗﻦ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻃﻬﺎﺭﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺒﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﻭ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﺁﻧﮕﺎه ( بِدای
ﺍﻟﻬﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺯﻭﺍﻝ ﺭﺟس ﻭﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻨﻈﻮﺭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪﺩﺭ
ﻭﻯﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ علیّ
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﻮﺩﻧﺪ. علیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﻭلی
اﻟﻬﻰ ﻭولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥﮐﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺭسوء  ﻟﺶﭼﻪ محمّد
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ علیّ
ﻮﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ(ولیّ
ﺍﻟﻠﻬﻰ) ﺭﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﮐﻮﻉ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯﻣﻘﺎﻡ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ولیّ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﺋﻴس
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﺎﺷق
واله ﻮﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻫﺮ ﺩﻭﻃﺮﻑ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﻔﻈﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ(ﻭﺍﻟﻪ)ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺨﻮپس ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪﻭ
ﺑﺤﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻳﺎﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺒﺎﻫﻠﻪﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻓﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮپس ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺠﺴّم
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی ﺮﺍ محمّد
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﺤث
ﺑﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻮﻣﺤﻘﻘﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻫﻠﺶ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺍﻥ.ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺄثر
ﺩﻋﺎ
ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ محمّدﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس علیّ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﮑﻤّﻞ ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻘﺎﻡ علیّ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺣﺴﻴﻦ)ﺣَﺴَﻨﮑﻰ
ﺍﺳﺖﻭﺣﺴﻦ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
کاﻣلی اﺳﺖ
ﮐﻪﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻯ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺼﺮّﻑ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺷﻌﺮﻭﺧﻄﺎﺑﻪ
ﻭ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ دﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻩﮐﻪ
ﺑﺄﻫﺎﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﮑّﻪ
ﺭﺍﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺑﻰ ﺑﮑﺮ
ﺩﺍﺩ ﺑﺮ ﺃﻫﻞ
ﻣﮑّﻪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﺢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﻠﺖحَقّ
اﻧﺠﺎم ﻤﺮﺍﺳم
کعبه ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮐﻨﺪ. ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
علیّ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺣﮑﻢ
ﻭ ﻣﺘﻦ ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﺑﺮاءﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺖﻭ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺮس ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﮑّﻪ ﺍﺯ
ﺷﺠﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻰ علیّ ﺩﺭ
ﺑﻴﺴﺖ ﻫﺸﺖ
ﺟﻨﮓ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﺑﺎقُریشﻳﺎ
ﻫم ﭙﻴﻤﺎﻧﺎﻥ قُریشﺑﻮﺩ.ولیّﺍﺑﻮ
ﺑﮑﺮ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ ﻫﻴﺒﺘﻰ
ﺟﻨﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺑﺮاءﺖ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺧﺪﺍ ﻭﺭﺳﻞﺍﺯ
ﺯﺍﺋﺮﺍﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺖ
ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ علیّ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺭﺳﻤﻰ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ علیّ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ حَقّ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺮ
ﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺴﺘﻦﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻡﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭالهی
اﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻡﺍﻳﻨﻚ
علیّ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻩ ﺑﻌﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻴﭻ
ﭘﺎﺳﺦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﮐﻪ
بنزد بعلیّ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ علیّ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﻧﻔس ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮپس ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ محمّد
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝﮐﻪ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺩﺭ(ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ)
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺘﺎپس
ﻫﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﮕﻮ ﻭﻣﭙﺮﺵ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺶ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻦ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺴﺠﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺪﺍﺧﻞ ﻣﺴﺠﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﺪﺑﺠﺰ
درب ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭعلیّ
ﻣﺒﻴّﻦ ﻣﻘﺎﻡ علیّ
اﺳﺖ.ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻃﺎﻗﮑﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ محمّد
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ولیّ
ﺭﻭﺯﻯ محمّد
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻣﮕﺮ درب ﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪﮐﻪ علیّ
ﻭ ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻃﺎﻗﮑﻰ
ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎﻥ ﺍﻭ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺑﻰ ﺷﻮﻫﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻤﺤﻤﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﺪ. ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻤﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻃﺎﻗﮑﻰ
ﻋﻠّﺖﺭﺍﭘﺮﺳﻴﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺎ ﺟﻨﺎﺑﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺴﺠﺪ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ ﻏﺴﻞ
ﺟﻨﺎﺑﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺯﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻤﺮﮔﻔﺖ
ﭘس علیّ ﭼﻄﻮﺭ؟
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺍﺯ
ﺍﻃﺎﻕ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺴﺠﺪ
ﺷﻮﺩ؟ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﮐﻪ علیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺠﻨﺐ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠس ﻧﻴﺴﺖﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ علیّ
نیز ﺯﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ علیّ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﻭ
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﮐﻪ اُمّی    ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻥ ﮐﻪ ﺍﻡ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭند ﻭ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﺗﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﭘس علیّ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺟﻨﺐﻭ
ﻧﺠس ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻭﺣتی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺸﻮﺩ
ﻭﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞﺍﻟﺒﻴﺖﻭﻟﺎﻳﺖﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕﻭ
ﺍﻋﻤﺎل عباﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ(
ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺁﺧﺮ حجّ
کعبه)ﺧﻄﺎﻯ
ﻋﻤﺪﻯ ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﺗﻦ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻨﻈﻴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻴﻤّﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻏﺴﻞ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻦ ﻭ علیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺠﻨﺐ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺴﺠﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺸﻮﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺩﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺳﺠﺪﻩ
ﻭﻣﺴﺠﺪﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺠﻨﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃثر ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ
ﻭتَقذُس ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ محمّد
ﻭعلیّ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺩﻋﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻨﺎ
ﺑﺮ ﺣﺠّﺖ علیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖﻭﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻴﻨﻪﺍﺵ ﺭﺍ
ﻣﻨﺸﺮﺡ ﻭﻓﺮﺍﺥ
ﮐﻨﻰ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍپس ﺁﺳﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻳﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭ محمّد
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺮﻳﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺑﺮﻭﺩﮐﻪﺧﺪﺍﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﮔﻔﺖﺑﺮﺍﻳﺖ علیّ
ﺭﺍ (ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻢ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﺩو قُرّه     ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ محمّد
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ محمّد
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﺍﺯ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺩﻟﻴﻞ ﻭ
ﮔﻮﺍﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ محمّد
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
درﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺳﺎﻟﺖﻭ
ﺍﺭﺳﺎل اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﭼﻮﻥ علیّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ محمّد ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻬﻢ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ
.(ﮐﺘﺎﺏ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﻗﺮﺁﻥ)
ﺩﻭ قُرّه     ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻗﺎﺋم
ﺮﻭﺡ القُدُس ﻭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﺷﺪﻩ
ﭼﻮﻥ( ﺫِﮐﺮ). ﻭ
ﺍﮔﺮ محمّد
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺳﺖﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی کنونی
ما ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ هم ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ ﺟمع
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺑﺰﻭﺭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﻤﻪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﮐﻪ
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺃﻭﺍﺧﺮ ﻋﺼﺮ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻗﺒﻮﻝ
ﺁﻥ ﮐﺮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺳﻪ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺵ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﻔﺖﻳﻚ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
أهمیّت ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻬﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
محمّد ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺷﻤﻦ ﺍﻭ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋثماﻧﻰ ﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻴان ﻣﺼﺮ.
ﻭ ﺭﺑﻊ ﺩﻭﻡ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺨﺼی ﺴﺎﻟﻚ.ﻭ
ﺭﺑﻊ سوّم
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻔﺮﻭﺽ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﮐﻪ ﻧﺤﻮﻩ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻣﻰﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺐ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپس
ﺗﺠﻮﻳﺰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﺗﺨﻔﻴﻒ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺭﺍ حَقّ
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻗﺴﻤﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥولیّ
ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋثماﻥﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ حقّ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ ﺍﺯ علیّﻤﻄﻠﺒﻰﻧﻴﺴﺖﮐﻪﺍﮔﺮﺑﻮﺩﻩ
ﻗﻄﻌﺎ ﻋﻤﺮﺣﺬﻑ
ﮐﺮﺩﻩ. ولیّﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥﻮﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ علیّ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺤﺪّ ﺃﻋﻠﺎﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ علیّ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ علیّ ﻗﺴﻤﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘس ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
علیّ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
محمّد
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
علیّ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﺳﺖ.قُرّه    ﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻧﺎﻃﻖ
ﮔﻮﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ پس  ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
هدﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻝ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺩﻭﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﻭ سوء  ﻡ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘس اﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕالهی علیّ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ولیّ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻴﺎﺯ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپسﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﻧﻤﺎپس
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺳﺤﺮ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﻨﻰ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﺤﻮﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻤثیلی ﭘﺮ
ﻣثاﻝﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻭ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻓﻬﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺗﻴﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻠﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﺪﻣﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺎﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻓﻘﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﺘﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﻳﺎ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰﺯﻣﻴﻨﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺃﺥ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ.
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﭙﻴﺮوﺍﻧﺶﺩﺍﺩ
ﻫﺮ یک
ﺒﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﺤﺒّﺖ کننند.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﻥ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻬﻤﺴﺮﻯ
ﻣﺮﺩ ﺳﺎﻟﮑی
ﺒﺎﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩﻩﺗﺎ
ﻫﺮﺩﻭ ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس علیّ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺕ تنبّوء
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻘﺎﻡ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﭼﻮﻥ
محمّد
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. علیّ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﺧﻠﺎﻓﺖ محمّد
ﺑﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠوﻚ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭعلیّ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭﻏﻴﺎﺏ محمّد
ﻭﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﺑﺮﺍﻯ
علیّ ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻫﺮ اُمّی    ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺮﺍث ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺘﻴﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
علیّ ﻮﺍﺭث محمّد
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺪﻫﻰ
ﻫﺎﻯ محمّدﮐﻪ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
محمّد ﺭﺍ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭ علیّ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﻰ محمّد
ﻗﻮﻝ
ﻭﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس علیّ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ علیّ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮ علیّ
ﺗﻌﻬّﺪﻭ(ﺫﻣّﻪ)
ﻣﻥﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻰ.ﮐﻪ محمّد
ﺑﺬﻣّﻪ
ﺩﺭﻋﻬﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻯ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖﺍﺳﺖ.ﻭمحمّد
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﮐسیکند.
ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﮑﻮﻣﺖﺩﺍﺭﻯ محمّد
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ ﻳﺎعلیّ
ﺗﻮ ﺑﺪﻫﻰﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ علیّ
ﺮﺍﻋﻨﻮﺍﻥ
(ﺧﻴﺮ ﻣﻦ
ﺃﺗﺮﮐﻪ ﺑﻌﺪﻯ)
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺧﻴﺮ
ﺗﺮﻳﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﭘس ﺍﺯ محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
محمّدﻯ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺃﺑﻮﺫﺭ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺷﺎﻓﻌﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺮﭼﻢ علیّ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ علیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺮّﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺣﺠﻠﻪ
ﻧﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻭ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ محمّدﻯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕﮔﺮﻓﺘﻪﻭ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ علیّ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّدﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ محمّدﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖﻭﻟﻮ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ.ﻭﻏﺮّﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺣﺠﻠﻪ
ﻧﺸﻴﻦﺗﻨﻬﺎ ﺯﻳﺒﺎﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺁﺭﺍپس ﮐﺮﺩﻩ
ﻋﺮﻭس ﮐﻪ ﺑﺤﺠﻠﻪ
ﺩﺍﻣﺎﺩ ﺩﺭ
ﻣﻮﮐﺒﻰ ﺑﺎ
ﺟﺸﻦ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺯ ﺍﻭل
ﺒﺮﺍﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻦ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺖﺗﺸیع
ﺠﻨﺎﺯﻩ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ ﺟﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺳﺎﺯ
ﻭﺩُﻫﻞ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺗﺸﻴﻴﻊ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺷﻚ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ
ﻭ ﺷﻴﻮﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺮﻳﺴﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ علیّ ﺭﺍ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻭﻧﻪ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦ
ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
هستندﮐﻪ علیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﻏﺎﻳﺐﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻣﻦ ﻭ علیّ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﻳﻢ.ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯ
ﻳﻚ ﻧﻮﺭ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ( ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻮﺭﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ علیّ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد علیّ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﭽﻮﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪمحمّد
ﻭعلیّ اﺯ
ﭘﺸﺖﻋﺒﺪﺍﻟﻤﻄﻠﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺪﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄﻠّﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻮ ﻟﻬﺐ
نیر ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﻳﺸﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﻣﺸﺘﺮﻙﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻧﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ علیّ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄﻠﺐ
ﻳﻌﻨﻰﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺃﺑﻮﻃﺎﻟﺐﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
که ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﺴﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.

ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﻩﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺁﺩﻡ
ﺑﺒﻌﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ
ﺍﻭﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻗﺪﻣﺎ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ هر
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﺩﻣکی ﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺷﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﺩﻡﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡﺻﺎﺣﺐ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ
ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ
ﺩﻳﻥﻮﺩﺍﻧﺘﺎﻳﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭِﺩ ﻭ
ﻭِﺩﺍﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﺮﺩ.ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻯ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﮐﺘﺎﺏﺷﺪ.ﻭﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻌثت
محمّدﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻌثت محمّدﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ(
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ)ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ (شرافت
برتر ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ)
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺁﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯولیّ
ﮐﺎﺷﻒ شهود
(ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ) ﻭشهود
هشتم ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ( ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺑﻌثت) ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻭﺗﻨﻬﺎ تمامی
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ طول
زمانها
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
خواهند بود که
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭمحمّد علیّ
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺪﻯ اﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺍﺭﻭﺍﺡ محمّد
ﻭ علیّﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ محمّد ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ ولیّ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺩﺭ(ﺳﺘﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭ ﻭﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﮑﻮﻩ
ﻗﺎﻑ ﻭ ﺣﺪّ ﻳﻘﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭﻫﺮﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻠﻰ محمّدﻯﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢﻭﻧﺼﺐ علیّ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ محمّد
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪﮐﻪعلیّ
ﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﮐس ﺍﺯ ﺍﻭ ﺣﮑﻤﻰ
ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﻨﺪ ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﻫﺮ ﮐس ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻤﻮﺩ
ﻣﺮﺣﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﮐﻪﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺮﭼﻢ ﻋلیّ
ﺮﺍ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩﺑﺤﻮﺽ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﮐﻮثر ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ حوض و
ﺣﻮﺰﻩ ﺩﺭﺳﻰ محمّدﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺣﻮﺯﻩﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﺩﺭ (ﺃﺯﻫﺮ
ﻣﺼﺮ)ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﻗﻢ ﻭ
ﻧﺠﻒ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺖ.علیّ
ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﭼﻮﻥ
ﺻﻔﻮﻑ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥﮐﻪ
ﺑﺠﻨﮓ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔس ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺷﺪ ﺑﺠﻨﮓ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﻠﻪ
ﻭﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
علیّ ﻭﺍﺭث
ﻋﻠﻢ محمّد
ﺍﺳﺖﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻋﺼﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻋﺼﺮﻯ ﻳﻚ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّهﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻮﻧﻪﻫﺎﻯﺎﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ محمّدﻯﻧﺎﻗﺾ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺤﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭﺯﻣﺎﻥﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. علیّ
ﻨﻴﺰ ﻣﺴﺘﻮﺩﻉ
ﻭ ﻣﺨﺰﻥ
ﻣﻴﺮﺍث ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ محمّد ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ علیّ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭ محمّد
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭼﻮﻥ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ الهی
ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ اُمّی    و امانت
دار الهی
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. علیّ ﺣُﺠّﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
حجّ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
(ﺣﺠّﺖ ﺍﺳﻠﺎﻡ)
یعنی ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
ﻋﻤﺮﻩﭼﻨﺪ
سالک ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭعلیّ
ﺒﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻏﺎﻳﺐ
ﻭﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ.
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ علیّ ﺭﮐﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ(
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰمحمّد ﻭ علیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ علیّ
(ﻣﺼﺒﺎﺡ
ﺍﻟﺪُﺟﻰ) ﻳﺎ ﭼﺮﺍﻍ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺣﺘﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ مرتضوی
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭﺣﺘﻰ
ﭘس ﺑﻌثت ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﺃﺗﻢﻭ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺳﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﺍﮔﺮ علیّ (ﻣَﻨﺎﺭ)
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻓﺎﻧﻮس ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮔﻤﮕﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻫﺮ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس علیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭼﻮﻥ محمّد
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮ
ﺃﺭﻳﮑﻪ ﻓﺘﻮﺍ
ﻭ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ ﻭ ﺻﺪﻭﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺬﻫﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ محمّد
ﮐﻪ علیّ ﺭﺍ
(ﻳﻌﺴﻮﺏ) چون
ﻣﻠﮑﻪ
زنبورها برای
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
است.ﭼﻮﻥ ﻣﻠﮑﻪ
ﺯﻧﺒﻮﺭﻫﺎ
ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ ﺯﻧﺒﻮﺭﻫﺎ
ﺍﺳﺖ و نجات
سالکان
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻴﺮﻓﺖﺩﺭﻣﻴﻴﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ علیّ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺭﻭﺡ علیّ ﺷﺶ
ﺳﺎﻟﻪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ علیّﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺩﺭ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ علیّ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﻬﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﻭﭘﻴﺎﻣبر
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
اگر ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻘﻠﻢﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻣﺮﮐّﺐ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺻﻒ
ﻣﻘﺎم علیّ
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﮐﺎﻣﻞ
اُمّی    ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

M138

تشیّع
یا تسنّن یا
هیچ کدام

ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺭﻭﺵ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻧﻬﺎﺋی
ﻮﺗﺠﻠّﻰ الهی
ﻤﻴﺴّﺮﺧﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺴﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺑﻌثت
ﻭﻣﺄﻣوﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭحقّ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺰﻭﺭ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﺪﻳﻦ و
ﻣﺬﻫﺐﻭﺣتی
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻨّﻰﻭ ﻳﺎ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
میکنند.
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ که
بیشترﺳﺘﻢ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻭ ﺻﺎﺣﺐ حقّ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﺭﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ نیز
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﮑﻨﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻦ
ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭﻧﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ مجازات
نمایند. ﭘس ﺣﮑوﻤﺖ
ﺳﺎﺯﻯﻮ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ چنین ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺸﮑﻴل
ﺸﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰﻭﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﻦﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﺎﻓﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻃﺮﻑ داوری
الهی ﻫﺴﺘﻨﺪﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯﻧﻬﺎﺋﻰﺁﻧﻬﺎ.ﻭﻫﻴﭻﮐس ﻣﺴؤوﻝﺩﻳﮕﺮﻯﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﮐﺎﺷﻒ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮکی ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
مربوطه ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭلی ﻧﻪ ﺁﻥ
ﺁﺩﻡ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯﮔِﻞ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺪوﻥ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺑﻨﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺸﺨﺼﻰ ﺑﻨﺎم
ﺁﺩﻡ ﺑﻘﻮل
ﻤﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺳﻴﺪ.و
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻳﺎ
ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻨﻮﺭنخستین
تجلّی الهی
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ
ﺣَﺴَﻨﻰ دوم تواد
پیامبرگونه
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ کرد ﻭ
تنها ﻧﺒﻮّﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ را
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰم ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ نَبیّ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒﻴوء
ﻧﺒﺄ ﻭ
ﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﻳﺎ
ﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧوح ﻭﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﮐﻪ
ﺷﻬوﺪ سوء  ﻡ
ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻧﻮﺭ(ﺷﻴﻮﺍ)
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬوﺪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﻏﺪﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺮﻳﻢﻭ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻧﺰﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺯﻳﻨﺐ
کبرا ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺷﻴﻮﺍ ﺗﺎ
ﺯﻳﻨﺐﺩﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّیﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ وﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺩﻭ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭﺳﭙس
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻠﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ برسد
ﮐﻪ ﻧﻮﺭربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
.ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﻳﺎ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
و ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ولیّ
ﭘس ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ
ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻳﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪولیّ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ثروﺕ ﺟوﺌﻰ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ
ﺑﺰﻭﺭﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻳﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺪﻫﺎ
ﺷﺎﺧﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺴﺎﻋﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻣﺬﻫب
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻩﺗﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻭ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﻬﺮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺟﺰ ﻧﺎﻡ ﻭ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻨﻴﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ولایت سلوکی
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﻳﻚ ﻭﺩﻳﻦ
ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﺩﻭ ﻣﺬﻫﺐﻭ
ﺩﻳﻦ محمّدﻯ
ﺍﻭ ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﺳﻪ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﻘﺴﻴم
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﺎﻡ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺗﻰﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ بحقَّ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ معرّفی    ﺻﺮﻳحا
ﺁﻥ ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ
راستین ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩ ﺗﺎ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﻓﻌﻠﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ
ذاستین ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻥ
ﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻰ ﺑﺮﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻥ
ﮐﻪ ﻟﻔﻈﻰ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭولیّ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﻫﺒﺮ
ﻭﺣﺎﮐﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻔﺎل ﻮ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
خود ﺻﻔﺖ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﮐﺴﺐ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. و چون محمّد
ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻭﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻤﺪﻩ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﺤﻨﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻨﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﮕﻰ ﮔﻢ
ﻧﺎﻡﻭﻳﺎ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻢ ﺭﻧﮓ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﻭﻩ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻋﺸﺎﻳﺮﻯ و
قبیلع ای
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ افراد
ﺗﺎﺑﻊ ﺭﺋﻴس
ﻗﺒﻴﻠﻪ
بودنه
آنگاه ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻣﺘﻔّﺬﻳﻦ
ﻋﺸﺎﻳﺮ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﺤﺪ ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭفتی ﮐﻪ علیّ ﺑﻨﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺷﻮﺭﺷﻴﺎﻥ ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ
چهارم ﺭﺳﻴﺪﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻋﺸﺎﻳﺮﻋﻠﻨﺎ با
او ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺧﻠﻴﻔﻪﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺟﻨﮓ ﺟﻤﻞ
ﻭﺟﻨﮓ ﺧﻮﺍﺭﺝ
ﻭ دو ﺟﻨﮓ ﺻﻔّﻴﻦ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ثرﻭﺕ ﻭ
ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺧﻮﺩﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻫﻤﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﺎﻳﻞ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺗّﺤﺎﺩ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻭﻧﺪﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺑﻮﺩﻥ حود را
صاحب حقّ
خلافت پیامبر
میگفتند .و
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋثماﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻗﻮﻡ قُریش
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻭﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
خلفتی اسلام ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ بودند
ﺃﻋﻢ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻗﺒﺎﻳﻞ
ﺧﻮﺩﻭﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ الهی ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ولیّ
ﺑﻄﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻠﺎﻓﺖ علیّ
ﻮ ﺍﻭﻟﺎﺩ علیّ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻋﺮﺍﻕ مزر
ایران ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﻭﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﺎﺋﺒیان ﻭ
ﺍﻳﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰﻫﺎ
ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺩﺭﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻭﻡ ﻣﺘّﺤﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﺯ حقّ
علیّ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪعلیّ
نیز ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
حقّ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻗﺎﺋل ﻨﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ترویج
ﺳﻠﻮکالهی ﺁﺭﺍﻡ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥعلیّ
ﺭﺍ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ رهبری
ﻗﻄﺐ ﺳﺎﺯﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
مسلمانان ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.گرچه
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
مقام ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
با نام ( ﺷﻴﻌﻪ علیّ)
ﻳﺎ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ علیّ
در مقابل خلفای اصطلاحا
سنّی
ﭙﻴﺪﺍﺷﺪﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻋلیّ)
ﺪنباله ﻭﻟﺎﻳﺖ
سلوکی محمّدﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
برهبری
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﭘﺎ می
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ اینان
شیعه سیاسی
ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ(
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
)ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺳُﻨّﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻌﺎﻉ ﺃﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺧﻠﻔﺎﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭان
هرﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻭﺍﺻﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
علیّ ﺮﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺃﺻﻞ
ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻣثاﻝ
ﺣﻠّﺎﺝ ﻭ ﺳﻬﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻘﻀﺎﺕ
ﻫﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺩﺭﭘﻮﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻫﺎ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺸﻮﻧﺪﻭﺍﺯ
ﺑﻄﻠﺎﻥﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻭﺧﻠﻔﺎ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺮﻭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻭﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﻠّﻯ مذاهب سنّی
وشیعه امروزه
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ ﺭﺍ
ﺳﻨّﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻘﺸﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻗﻠّﻴﺘﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺸﻴﻌﻪ علیّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺯﻳﺪیه
در ﻳﻤﻦ ﻭﻳﺎ ﺷﺶ
ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ
ﻭ ﺑُﻬﺮﻩ ﻫﻨﺪ
ﻭ ﺩﻫﻬﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﮐﻮﭼﻚ ﻭﮔﻤﻨﺎﻡﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﻗﺮﻥ
ﺃﺧﻴﺮ ﮐﺸﺘﺎﺭ
میشدند ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻴﺨﻴﻪ
ﮐﺮﻣﺎﻥﻮ
ﺍﺧﺒﺎﺭﻯ هاﻯ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﻭﻗﻢﮐﻪ ﺑﺎﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻦ
برای ﺷﻴﻌﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺳﻨّﻯﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺼﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. و
ﺑﺠﺰ ﭼﻨﺪ
ﺩﻭﻟﺖ ﻣﺤﻠّﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺷﻴﻌﻪ ﭼﻮﻥ
ﻃﺎﻫﺮﻳﺎﻥﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥﮐﻤﺘﺮ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻧﮓ
ﺳﻨّﻯ ها ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ(
ﺍﺩﺭﻳﺴﻰ)
ﻟﻴﺒﻰ ﻭﻳﺎ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﺮﺍﮐﺶﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺷﺮﻳﻒ ﺣﺴﻴﻦ
ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖﻋﺮﺍﻕ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺭﺩﻥﺸﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺑﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺳﻴّﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ علیّ
ﻮ ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﺩﺍﺕ .

ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
وﻫﺮﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺑﺮﭘﺎﺋﻰ
ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ویا ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪ .ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭ
اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﮐﻪﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺮﻙ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
وﺑﺮﺧﻰ صوفیّه
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻭﻧﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭحتی
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ که
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،و
انگشت شماری
از آنها ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﻃﻠﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
مأموریّت
تعلیم سلوک و
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
وظیفه الهی
دارند.ﻭلرای
دیگران مدّعی
مسلمانی ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
تنها ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﮔﺮکسی ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
بوده ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﺎﺷﺪ مورد
رضایت خداوند
و بهشت تولد
نوع فوق بشری
دارند.

ﭘس
ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐﺃﻋﻢ
ﺍﺯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺑﻈﺎﻫﺮﻭ
ﺷﻬﺮﺕﻋﺒﺎﺩﺕ
که ﮐﺴﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ نتم
مؤمن الهی
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻥﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴخ حیوانی
ﻮﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ و
گندیدگی
گیاهی ﻭﺭﺳﺦ
جمادی ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠوﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺤﺖ ﻫﺮ
ﺷﻌﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ولی
ﺍﻳﻨﻚ اموات
آنان ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ برای
تقلید عبادی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﺎﻡ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﻭﮐﺎﺭﺩﻳﻨﺎﻝ
ﻭﻣﻠّﺎ ﺑﻮﺩﻥ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻤﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻫﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.که
ﺑﺮﻭﺷﻨﻰ من
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ ﭼﻮﻥ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭﺍﻗﻌی ﻮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﻴﺎﻥ
را در امریکا
ﺩﺍﺭﻡ. ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
در سلوک با
ولیّ الهی
ﺭﺳﻴﺪ. زیرا
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
اولیای ﺍﻟﻬﻰ
و تجلّیات
رسید که ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍند با
آنها ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ روحی
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ خاص
انسانهای
کامل ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ
. ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
محمّدﻯ
ﺭﺍﻫﺮﻳﻚ ﻳﻚ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰم ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ محمّد
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﺁﻥ
ﻭﻧﻴﺰﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺷﻬﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ محمّد
ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴنی ﻮﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ نیبز
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﻏﻴﺮﺁﺷﮑﺎﺭﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﺤَﺴَﻨﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﮐﺎﻣل
اﺳﺖ.ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻳﺎ ﺣﺴﻨﻚﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭﮐﻤﺎل اﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ششم تجلّی
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺎﻡ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺂﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
مقام هفتم
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭﺵ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﻭﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ولیّ
محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
نمونه
وﺳﻤﺒﻮﻟﻰﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖﺍﺭﺑﺎﺏﻧﻮﻉ
هست ﻭﺍﺯﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺳﺮﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.

ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺴﻨّﻦ ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﺍﺳﺎﻣﻰ مُقدّس
و ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴﻤّﺎ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗی ﻮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ می
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮﮐﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻳﺪ.ﭼﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭتَقذُس
با نام ﻋُﻤﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ علیّ
باشد و ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ (ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ) ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﺪ محمّدﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﮐﻪﺭﻭﺡ محمّد
ﻭمحمّدﻳﺎﻥ
کاﻣﻞ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺭﻭﻧﻮﺷﺖ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﺨﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮپس
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻡ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥﻮﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺭﻡﻭ
ﻧﻪ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
پذبرفتن
وﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ.
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
محمد
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ اﻋﻤﺎﻝ محمّد
ﺭﺍ بعنوان
عبادت ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻢ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺟﺎﻯ ﺑﺤث
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﻢ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺟﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻭﺑﺤث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮐثر
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
سنّی ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.و
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺳﻨّﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ
ﻣﻘﺘﺪﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰﺟﺰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺳﻤﻴّﺖ ﻧﺸﻨﺎﺧﺖ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ آنها ﺑﻨﺎﻡ(
ﺳَﻠَﻔی ) ها تنها
ﺑاخبار
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣّﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮐﻪﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ علیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ داشتند
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭﻭپس
ﻭ تصوّف ﻭ با
اعمال ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ که
اینان نیز
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ار آنان
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﺪﻳﮕﺮ تنها
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺧﻠﻔﺎ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.ولیّ
ﺑﻌﺪﻫﺎمعنی ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎن ﮐﻪ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭﺭﺍﺑﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ( ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ) ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ و
حکومت ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ علیّ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳی ﻤﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻴچ اﻣﺎمی مقام
ﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺖ. ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﭙس
ﻏﻴﺮ
ﺷﻴﻌﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
بدتبال اﻳﻦ
ﺁﺭﺯﻭ ﺑﻔﮑﺮ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻘﻪ ﻓﻘﻴﻪ)
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ .

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﺪﻟﺎﺋﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻧﻘﻠﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪﺍﺯ ﺁﻥ
ﻏﺎﻓﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﺗﺴﻨّﻦ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺷﺎﺧﻪ سوء  ﻡ ﮔﻢ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﻣﻈﻠﻮﻡ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) محمّد
ﻭعلیّ ﺭﻭﺷﻦ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﺨﻠﻔﺎﻯ
ﺴﻴﺎﺳﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ولیّ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺯﻳﺎﺩ در آن
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ علیّﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ ﺣﺬﻑ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﺴﻰ ﻣﻄﻠﺐ ﻳﺎ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﮔﻔﺖﻣﻦ ﺁﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺟﻌﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﺭﺍﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﺟﻌﻞ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
عُمر ﻇﺮﻑ ﺩﻩ
ﺳﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥﻮ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﻡ
ﺷﺮﻗﻰ ﻭ ﻣﺼﺮ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﻘﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﺭﻟﻤﺎﻥ
باشد پس ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷت
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﻗﺮﺁﻥ)
ﻳﻌﻨﻰ (ﺩﻭ قُرّه    )ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻭ قُرّه     ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.(ﮐﺘﺎﺏ)
ﻧﻴﺰ ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺰﺑﺎﻥﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻥﻮﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
می ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺍﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
محمّد ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﺑﻤﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ زبان
ﻋﺮﺑﻰ
ﺩﺍﻧﻰﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ که
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.(ﻣﺤﮑﻢ
ﺁﻳﺎﺕ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ  ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ آیات و( ﺁﻳﺪ
)ﻫﺎﻯ تجلّیات
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻮ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩﺑﻮﺩﻩمیﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺳﻘﻴﻔﻪﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﺎﻧﻈﺮ ﭼﻨﺪ
ﺭﻫﺒﺮ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻗﺮﻳش
ﺮﺍ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺳﻨّﻴﺎﻥﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮﺳﻨّﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ ﺭﺍ
ﻣﺸﻤﻮﻝ ﻧﺎم
ﻤﺬﻫﺐ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
عبد ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻦ
ﺳﺒﺄ ﺻﻨﻌﺎﺋﻰ
ﻭ ﮐﻌﺐ ﺍﻟﺄﺧﺒﺎﺭ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﺎﺡ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ علیّ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ولیّ ﭘس
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
در کنگره غدیر
خُم معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ ﺟﺒﻬﻪ
ﺷﺎﻡ ﻭﻣﺼﺮ که
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ علیّ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﺰﻧﺪ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺗﺮﻭﺭ ﮐند.
ﻭﻧﺎﻡ علیّ
نزد مخالفین
خلفا تنها
شعار سیاسی
ﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بوده
است ﮐﻪ علیّ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ محمّد
ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﻮﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺃﮐثرﺃﻫل
ﺼﻮﻓﻴّﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .
ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻋثماﻥ ﺧﻠﻴﻔﻪ سوّم
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻣﺎﻝ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻋثماﻥ ﻭﻋُﻤّﺎﻝ
ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺭﺍ
ﻧﺎحقّ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻗﺘﻞ
ﻋثماﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭعلیّ
ﺭﺍ ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ
ﻧﺸﺎﻧﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
علیّﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﻳﻦ
رﻳﺎﺳﺖﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﮐﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺪﻑ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ مردم
ﻭﻧﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﻣﺎﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺯﮐﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻦ. تنها
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﺃﺑﻮﺫﺭ ﻭ
ﻋﻤّﺎﺭ ﻳﺎﺳﺮ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﮔﻢ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺃﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﻭ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻢ ﮐﻢ
ﺷﺎﺧﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺤﺰﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ شیعه وضدّ
آن سنّی ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ صوفیّه
ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺣﺰﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺷﻴﻌﻰﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺬﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
در آمد .ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﻭﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳی ﺨﻮﺩ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
به ﻧﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻄﻠﻘﻪﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﺪﮐﻪ
ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻯ ﺗﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺑﻌﺪ نیز
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
تأکید گرد .

ﺷﻴﻌﻪ
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ)
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ولیّ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ(
ﺷﻌﺎﻉ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﺑﻮﺩﻩﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﻨّﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ علیّ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪﻕ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ محمّد
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥﺴﻠﻮکی
ﻘﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ علیّ ﺭﺍ
ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﻋثماﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ علیّ
ﺳﺘﺎپس ﻭ ﺍﺯ تَقذُس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ که
ﺳﺘﺎپس ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
میباشد.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ( ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﻭم)
ﻨﻤﻮﺩﻥﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﻋﻤﺎل
اﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
خود ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺧﻴﺮ ﺍﻟﺒﺮﻳّﻪ)
ﺑﻮﺩﻧﺪ.یعنی
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﺩﻝ و
سلامتی ﻋﻘﻠﻰ
و روانی ﻭ با
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
حتی ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ علیّ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍﺿﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺿﻰ ﺍﺯ تو و
شیعیانت
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺰﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋلیّ
ﺒﺎﺷﺪ که
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺳﺎﺭﻕ
ﻭﺟﻨﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺑﻴﻥﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
هستند ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ) و
سلوکی ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺃﻫﻞ ﺳُﻨّﺖ
ﭼﻮﻥ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭمی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭمعنی
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭﻋلیّ ﺪﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺑﺎ ولایت
سلوکی ﻣﻬﺪﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﻭ
ﺍﻭﻟّﻴﻦ ﻓﺮﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح االقُدُس
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯمحمّد
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ محمّد
ﺑﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳُﻨّﺖ محمّد
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﻭ(ﺳِﻨﺖ)ﻭمُقدّس
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻟﻤﻴﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﮐﺎﺭﺵ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﻬﻢ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
چه میشود
.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﺯﻥ ﻭﻏِﻠﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ(ﺣﻮﺭﻳﻪ)ﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻮﺭ ﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻫﺎ ﻭقُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ محمّد
ﮐﻪ
ﺧﻴﺮﺍﻟﺒﺮﻳّﻪ
ﻳﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡﻭ ﺑﺎ
ﺑِرّ ﻭ ﻓﺮّ و فروهر
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎه
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﻪ ﺍﻯ ﺑﺎ
ﺁﺑﻰ ﮐﻢ ﺩﺭ
ﻣﮑﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
بود ﻭ ﺩﺭ
ساختمانﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ( ﺑَﮑّﻪ )
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ
ﻧﻈﻴﺮ ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢ فارس
جای بَغ ها
ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑنور ﺷﻬﻮﺩِی
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺴﻴﺢ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ قُریش
ﺭﺍ مانند دیانت
یهود وبسیاری
فرقه های
سلوکی دیگر
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ زردشت
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭمحمّد
ﻳکی اﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ گروه
ﺑﺒﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ
که محمد (ﻫَﺸﻢ) ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.و محمّد
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺠﺴّﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭﺷﺪ.
ﭘس محمّد
ﺍﻳﻨﻚ
ﺧﻴﺮﺍﻟﺒﺮﻳّﻪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ(
ﺧﻴﺮ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻥ محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻧﻴﺰ
ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﺒﺮﻳّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﺪ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﺒﺮﻳّﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.و ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ. ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋلیّ
ﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔوی ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻤﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ) ﺷﺪﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ به
ﻗﻴﺎﻣﺖ خود ئر
مرگ قبل از
مرگ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ (ﻏﺮّه
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺣﺠﻠﻪ
ﻧﺸﻴﻦ) ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺒﻬﺸﺖ یا
همان نوع فوق
بشری فرشته
گونه ﻫﻤﻴﻦ قُرّه     ﺩﺍﺭﺍن
ﺷﻬﻮﺩﻯ تا
قائم ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﻣﺎﺩِ ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﻭﺳﻰ
ﺑﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ او
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻨﻴﺰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. (قُرّه    ﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ)
ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺩﻳﻨﻰوسلوکی
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ قُریش ﻭمحمّد
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩَﺭﻯﻳﺎ ( ﺩَﺭ
ﻭ ﺑﺎﺏ) ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮپس
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺣﺴﻴنی ﺮﺳﻴﺪﻩ
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺭﺍﺿﻰ
ﺷﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز بشرط ﺭﺍﺿﻰ
ﺷﺪﻥ ﺭسوء  ﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺁل
عبا میباشد
.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ مراسم
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،
آنگاه ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍﺿﻰ
ﺷﻮﺩ ،ﮐﻪ سالک
مهدوی ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ، ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ نوع ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﺕ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ الاّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺭﺳﺘﻢ
ﻭﺍﺭ ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.تا ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﺘﻰ
در ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ چه رسد
بکارماها ﻧﺸﻮند.
ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺩﺍﺭﻧﺪوانواع-نیزدرعظمتهای
هریک بردیگری نهایت
ندارند
تابخدای الله
رسید.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ علیّ
ﺭﺍ( ﺃﺥ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ) یا
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺮفی ﻤﻴﮑﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎنی ﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ولیّ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖﺭﺳﻴﺪﻩ
. ﺣﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻨﻰ علیّ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ علیّﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺸﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪﻭﺑﺮ
ﺷﺘﺮﻯ
ﻭﺣﺠﻠﻪﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﭘُﺮ
ﺯﻳﻨﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺃﺭﻳﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺎﺝ ﻭﻓﺮّ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﺘﻤﻌﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
علیّ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﻭ
ﺭﺍ( ﻓﺎﺋﺰﻭﻥ) ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺖﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭ (
ﻓﺮّ ﺭﻭﺯﻯ ﻭ
ﻓﺮﻫﻪ) ﻭ ﺑِﺮّ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ علیّ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭسوء  ﺧﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻤﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺳﺮ ﺑﺰﻳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺳﺮ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌی
ﻮﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﭼﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ در
موجودیّت
(ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ)و
ﻧﻮﻋﻰ چگونه
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ فرشته
گونه ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ علیّ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺯﻳﺮ ﺁﻓﺘﺎﺏ
سوء  ﺯﺍﻥ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺗﺸﻨﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺗﻠﺦ
ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻭ
دﺍﻍ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺘﻠﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺷﮑﺎﺭﮔﺎه
آنها
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ
ﮐﻪﺗﺸﻨﻪ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻴﺰﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﺤﺒّﺖ(ﺫﻯ القُربی)ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ و
اقربای ﻣﺮﺍ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺻﻴّﺖﻣﻥ اﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ محمّد
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﻋﺮﻭج ﻮ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ محمّد
ﭼﻮﻥ علیّ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﭼﻪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. آنگاه ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰمی
شوند که ﺩﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻕ انسانی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
هستند ﮐﻪ همان
ﺩﻭ ﺭﻭﺯی که
خداوند ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻭلی
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
کاملان الهی
ولایت محمدی
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
نیز ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ
ﺑﺮﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ گرفت. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩ.ﭼﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد
ﻣﻘﺮﺑّﺎﻥﭼﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺷﻪ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍ ﮔﻢ
ﻧﺎﻡﺟﺰ ﺗﻮﺳّل
ﺒﻮﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺻﺤﺎﺏ و صحابه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ میدانست
ﻭﻧﻪ
ﻣﺼﺎﺣﺒﻴﻦ
کنار ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻭﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
(ملاء) یا ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻗﺎﺗﻠﻴﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻫﺘﺪﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻫُﺪﺍ ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﮐﺸﺘﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
مربّی و ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺂﻧﻬﺎ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ مربّی
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩﭼﻬﺎﺭ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻡﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
که ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ علیّ ﻭ
ﺃﺑﻮﺫﺭ ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺩ ﻭ
ﺳﻠﻤﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﺗﺎ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﮕﺮ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
معرّفی
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﺎﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﮑﻰﮐﺎﻣﻠﻰ
تازه شاهد عرش
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩیدﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﺷﻐﺎﻟﻰ
ﺧﻠﻔﺎ یک
ﺍﺩّﻋﺎﻯ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ.ولیّ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣی
ﻮﻓﺮﻫﻨﮕی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﺎﺯ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺤﺘﻰ ﺑﻨﺎم
اﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺟﺒﻬﻪ
ﺣﻤﻠﻪ ﻏﺎﺗﮕﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﭼﺮﻳﮑﻰ
ﮔﺮﻳﻠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺎ ﺭﺍﺿﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻮﺩ
ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﺩﺭ ﻳﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﻮﻑ
ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺎ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﺪﻋﻰ ﺗﺎﺝ ﻭﺗﺨﺖ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻏﺎﺭﺕﮔﺮ
ﻭﻏﻴﺮﻣؤﻣﻦ.ﭘس
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﻨّﻰ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷﻴﻌﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻨﺎﻫﻨﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻏﻴﺮﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
مزﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻟﺒﺎس
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻠّﻰ. ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻓﻘﻴﺮ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻔﮑﺮ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﻣﺼﺮ ﻭﺭﻭﻡ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺯﻧﺎﻥ
ﺳﻴﺎﻩ
ﭼﻬﺮﻩﺩﺭ
ﻧﻘﺎﺏ
ﻭﺗﻌﻔّﻦ ﻋﺮﻕ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻨﻴﺰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﺭﻭﻣﻰ
ﺑﺨﺮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺰﺩ ﻭ
ﺣﻘﻮﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺣﻤﻠﺎﺕ
ﺑﻰ ﻧﻈﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺭﻭم ﻮ ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺟﻨﮓ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ خُمس
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻠﻴﻔﻪ ﻳﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻭﭘﺴﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭخُمس
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺃﻏﻠﺐﺍﻋﺮﺍﺏﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﺟﺰﻳﻪ
ﻭﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺷﺪﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯ
ﻭﻋﺒّﺎﺳﻰﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺒﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺩ
ﭼﻪﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺷﺪﻧﺪﻭﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﺴﻨّﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻗﺪﻳم
اﻳﺮﺍﻧﻰ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺸیّع ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺻﻔﻮﻳﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻨﺎﻡ ﻟﺰﻭﻡ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺎ ﻣﻄﺎﻣﻊ
ﻋثماﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ حتی
ﺻﻔﻮﻳﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺰﻭﺭ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺷﻴﻌﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﺸﻴّﻊﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺒل عاﻣﻞ
ﻟﺒﻨﺎﻥ و
فراری از حکومت
عثمانی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺗثبیت ﺷﺪﻧﺪ. ولیّهمچنان
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ صوفیّه
ﮐﻪ ﺃﮐثرا ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﻨّﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥﺪﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﻴﻌﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
زیادی
ﺷﺪﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺗﺮس اﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺒﻠﺎ ﺳﻨّﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺷیعه
ﺪﻫﺎ ﺩﺭﮔﺮﻭﻩ
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﻭمحمّد ﻭﺧﺪﺍ
ﻋﻤﻞ سلوکی
نمی ﮐﻨﻨﺪ .
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻤﻨﺪ
ﻭﻣﺤﻘﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.با
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻘﻞ می
کرﺩﻧﺪ
.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻦ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ بوده
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺭﺍ ﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻨّﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ تصوّف
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ کامل
شده ﺳﺮﻭﺭﻯﺎﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
دارند.ﺍﺷﻌﺎﺭ صوفیّه
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭعارف
ﺩﺭﻫﺰﺍﺭﻩ
دنباتله حکمتهای
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ادامه
دادند.و ﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﻭ ﺳﻌﺪﻯ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺁثاﺭﺷﺎﻥ
ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪﻩ همه
ﻫﺪﻑ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﭽﻨﺪ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭﻫﺪﻑولیّ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻋﻤﻖ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍقعی
ﻤﻴﺸﺪﭼﻮﻥﺒﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﺎل
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ باز
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ خود
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳُﻨّﻰ ﺑﺎ
ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ.

ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺷﻴﻌﻪﺑﺠﺰ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭ خود
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
. ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖهرﮐس
ﺍﻃﺎﻋﺖ علیّ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﻣﺮﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻫﺮﮐس ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﺪﻣﺮﺍ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
علیّ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻦ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻗﺘﻰ علیّ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ
ﻭلیّ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ بعلیّ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻭ ﻇﺮﻑ
ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﻭﺭﺍ بعلیّ
معرّفی
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ پیامبر ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮپس،
ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥکاملان
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﮕﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ محمّد
ﻭعلیّ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻠﺄ
ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋُﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ سوﮔﻨﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻭﻳﺎ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﻋﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻋﺸﻘﻰ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎی
شیعه ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺭت
ﮐﺮﺑﻠﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﺯباشد
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺎﺯ ﺑﺘﻦ
ﺍﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺩﺭﺁﻥ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺳﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺒﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﺮ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﻭ ﻫﺮ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺳﺮﺵ
ﺩﺭ ﻗﺎﻫﺮﻩ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ( ﺣﺴﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ)
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻭ ﺳﺮ
ﺑﺸﮑﺎﻓﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نفس ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ
ﻨﻤﺎﻳند.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮعلیّ
ﺭﺍ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺖ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ محمّد
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﻣﻨﺼﻮﺏ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩﻭﻫﻢ
علیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻫﻢ محمّد ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
فرقه (علیّ
ﺍﻟﻠﻬﻰ) ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ علیّ
ﻭمحمّدﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺪﻳﻢﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺃﻫﻞ حقّ.ﻳﺎ علویّونﺩﺭ
ﻓﺸﺎﺭ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﮐﻪ
ﺑﮑﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪﺍﺯ
ﻧﺎﻡ علیّ ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ علیّ
ﺁﻧﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ علیّ
نزد محمّد ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ علیّ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﻗﺎﻋﺪﻩ
تثلیث ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ علیّ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ علیّ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ وﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﺷﻴﻮﺍ ﻳﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺖ کبرا
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ (ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺯﻳﻨﺐ)
و ﺩﺭﻫﺮ ﻧﺎﻣﻰ
دیگر ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻣﺸﻌﻞ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ محمّد
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺯﻳﻨﺐ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺮ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﮐﺎﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻘﻴﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻌﻪ علیّ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑشهود علیّ
ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺒﺄﻴّﻪ ﻭ
ﺧﻄﺎﺑﻴّﻪ ﻭ
ﻋﻠﻴﺎﻭﻳّﻪ
ﻭﻣﺨﻤّﺴﻪ ﻭ
ﻧﺼیرّﻴﻪ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺃﻫﻞ حقّﻭﻳﺎ ﺯﻳﺪﻳﻪ
ﻳﻤﻦ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑُﻬﺮﻩ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺭﺗﺮﻳﻦ
فرق شیعه
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﺎ
ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺪﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩولیّ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﺤث
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺪﻧّﻰﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺮﻭلیّ اﻟﻬﻰﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺎ فرضا به
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻨﻮﺯ(ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺃﻫﻮ)ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(
ﻫﻮ) ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢﺍﺯ
ناسوتی ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺗﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻤﺎﻝ
ﺟﺴﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﺩﺭ
ﻧﺎﻡ علیّ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﻤﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺡ علیّ ﻭمحمّد
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺑﻨﺎﻡ ﻣﻬﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺧﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺟﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮند ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻳﺎ علیّ ﺩﻭﮐس
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
هستند ﻳﮑﻰ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ حَقّ ﺘﻮ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻭ
ﻏﻠﻮّ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ علیّ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﻭ محمّد
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺃﻣﺮ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﮐﻢ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﻴﺎس
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺪﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﺠﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺨﺘﻰ ﺟﻬﻨﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻯ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢﻭ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﺣﺠّﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﻃﻠﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺣﺠّﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﺄﺳﻠﺎﻡ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺑﺮﺳﺮ ﻭﮐﻠّﻪ
ﻫﻢ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
آخوندی
میگوید ما ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺳؤﺍﻟﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﺎﻟﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻏﻠﻮ علیّ
ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺩﺭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﻨّﻰ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺳُﻨّﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻣثاﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ ﺳﻌﺪﻯ
ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﻨﻴّﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﭘس ﺻﻮﻓﻰ
ﻧﻪ ﺳُﻨّﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻣﺴﺦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺿﻤﻨﺎ
صوفیان صافی
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺗﺴﻨّﻦ
ﻭﺗﺸﻴّﻊ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺁﻝ ﺍﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺃﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥﺁﻭﺭﺩﻳﺪ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻭ ﺳﻠّﻤﻮﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻤﺎﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ چنین
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﻧﻤﺎﺯﻯ
ﺑﺮﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺗﺎ محمّد
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀوﻯ
ﻭ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻨﺞ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻭلیا
ﻫﺮﻳﻚ محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺳﺘﺎپس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﭘﺪﺭﺵ
ﻭﺷﻮﻫﺮﺵ ﻭﺩﻭ
ﻓﺮﻧﺪﺵ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﻦ.
یعنی ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ بوده
اﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮس ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﮐﺴﻰ
ﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣؤﻣﻦ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ ﻭﺍﺟﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺎﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻝ محمّد
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮاﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮّﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮐﻨﻮﻥمحمّد ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺭسوء  ﻟﺎﻥﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻮﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
بعدی ﺭﺳﺎﻟﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺳﺎﻟﺖ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد ﺩﺭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ محمّد
ﻭ علیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻄی
کنند.

ﺯُﺑَﺮ
ﻳﺎ ﺯﺑﻮﺭﻫﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺯﺑﻮﺭ ﻓﺼﻞ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ(
ﺯُﺑَﺮ) ﺟﻤﻊ ﺯﺑﻮﺭﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺯﺑﻮﺭ
ﺩﺍﻭﺩﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﺟﻤﻊ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ قُریش
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺘﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺯﻧﺪ
ﺯﺑﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﭘسﺍﺯ محمّد
ﺍﻋﺮﺍﺏ قُریشﻭ
ﺧﻠﻔﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺁثاﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﻮﻡ قُریش
ﻭ ﺃﺻل ﻮ ﺭﻭﺵ
ﺣﻨﻴﻒ محمّد
ﺭﺍ ﻣﺤﻮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩ محمّد
ﺭﺍ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ قُریشﺑﺮﻫﻤﻨﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﻳﻤﻦ که ﻣﮑّﻪ
ﺭﺍ معبدی
سلوکی
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. که ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﺁﺏ
ﺑﻮﺩ.ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ
ﺭﺳﺘﻢﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﻓﻨﻰ
ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺭﻭ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺴﺘﻦﻭ ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑّﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﺟﺎﻯ(
ﺑَﻐﻬﺎ) ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ.ﻭﺷﻬﺮ
ﻣﮑّﻪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﺟﺎﻯ( ﻣُﻎ
ﻫﺎ) ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩَﺭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ قُریش
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺯﺑﺎﻥ قُریش
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺎﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﺮبی ﻤﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺩﺭ
ﺩﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ نه ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ولیّ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻳﻬﻮﺩﻭﭼﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻳﻤﻦﻫﻤﮕﻰ ﺑﺮﻫﻤﻨﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻳﻞ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ و اله ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
وﺍﺳﺮﺍﺭ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ومقدّس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﺑﻮﺭﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻣﺘﻮﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
کتب مقدّس
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻫﺮﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺑﻮﺭﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺃﻋﺪﺍﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻠﻤﻰﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺣﻔﺎﻇﺖ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﻋﻠﻢ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻧﺠﻮﻡ ﻭﺷﻴﻤﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺵ و حقایق
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯﻋﻠﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻥﺩﺭﺟﺎﻣﻴﺰﺩﻧﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺷﻮﺩﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ
ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺗﺸﻴّﻊﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ.ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻓﺨﺮ ﺭﺍﺯﻯ
ﺳﻨّﻰﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد ﺁﻝ
ﻳﺎﺳﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺵ ﻋﺼﺮ خود
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﻣﻮﺭﺩ
گفته تست.ﻳﮑﻰ ﺳﻠﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻦﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
پیمان سلوکی ﺧﻮﺩ
که ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮﺗﻮ
ﺃﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺑﺮ ﺁﻝ
ﻳﺎﺳﻴﻦ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭ ﻃﻬﺎﺭﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻃﻪ ﻳﺎ ﻃﺎﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻭ
ﻃﻬﺎﺭﺕ ﭘﺮ ﻭسوء  ﺍس ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺩﻟﻴﻞ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ
ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺘﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ که ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺷﻤﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻭﺿﻮ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ یا
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻟﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺴﺘﻦﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ که
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺿﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ سوء  ﻡ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺻﺪﻗﻪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﺻﺪﻗﻪ ﺭﺍ ﺩﻓﻊ
ﺑﻠﺎﻯﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﺻﺪﻗﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺻﺪﻗﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.(ﺻَﺪﻗﻪ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍثباﺕ
صدق وﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ دارد
ﻭﻣﻨّﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﺮﺍ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﮐﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻳﻚ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭلی
اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺩﻋﻮﺍﺕ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭﺿﻮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩﭼﻮﻥ
سالکان ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻣﺰﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡﻣﮕﺮ
ﻣﻮﺩّﺕ ﻭﻋﺸﻖ ﺑﻘﺮﻳﺐ.
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﺩﺍﺕ
الهیﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻏﻴﺮ الهی
ﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭ از
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻋﻀﻮ ﺁﻥ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ تقرّب ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺒﺎﺕ
ﺍﻭ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ محبوب
الهی
هستندﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
هستند ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ با
ﻓﺪﺍ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺪﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪﻧﻪﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻧﻪ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ.ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺪّﻋﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺴﺮﻧﺪﺍﺷﺖﻭﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻗﺪﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺟﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
را ﺁﺩﻣﮑﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﭘﺪﺭ میدانستند
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺷﺪ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻔﺎﺭﺵﺁﻣﻴﺰﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﺑﺮمحمّد ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺗﺸﻬّﺪ
ﻭﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ، ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮمحمّد
ﻭ ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﻔﺮﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺻﻠﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺁﻝ محمّد
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ و
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻝ محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﻬﻴﭻ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺁﻝ محمّد
ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻝ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
میباشندﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻭ ﺃﺏ الهی
ﻮ ﭘﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺤﻖ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩﭼﻮﻥﺰﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪﻭﻯﺪﺭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﻟﻪ ﺑﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﺋﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺄﺻﻞ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮ محمّد
ﻭ ﺁﻝ محمّد ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ سلام
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻭﺩ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺣﺎﻓﻈﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖﻧﺠﺎﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰدارند
که صورت الهی محمّد
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺳﻨّﻴﺎﻥﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺪّﻋﻰ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭﺳﻌﺪﻯﺸﻴﺮﺍﺯﻯ
ﺳﻨّﻯﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻪﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻢ ﺳُﻨّﻰ
ﺍﺻﻴﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻢ ﺷﻴﻌﻪ ﺣﻘﻴقی
هستند ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﭼﺎﻟﻪ ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ( ﻭﻳﻞ
ﻭ ﻫﻴﻞ فرنگی )
ﺟﻬﻨّﻢ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
عموم ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻭﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻫﺎﺋﻰ مذهبی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺻﻠﺎح ﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍدﻧﺪ.ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻃﺮﺯﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻮﺭﻭثی ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻴﻄﻰﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.ولیّ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻫﺮ
ﻃﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺑوﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
نور ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨی ﻮلی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
او ﺩﺭ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻪ
ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻮﺍﻡﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﺒﻠﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی   ﻧﻤﺎﻳﺪ
وﺍﮔﺮﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﺤثهاﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣثلا ﺑﺤث
ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺯﻳﺪﻳﻪ
ﻳﻤﻦ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮐﻴﺴﺎﻧﻴﻪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ محمّد
ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﺭﺍﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﻗﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺟﺎﻯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﺬﻫﺐ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪﺑﺎﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭ ﺑُﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ
ﻫﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺟﻌﻔﺮﻳﺎﻥ سوﺩﺍﻥ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﭼﻨﺪ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰﻭﺣﺘﻰ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻨﻘﻠﻴّﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻫﻴﭻ
یک ﻣﻘﺒﻮلیّت
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﺳﺮ
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻌﺪّﺩ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ
ﺩﺭﭼﻬﺎﺭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺻﻠﻰﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﻨّﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮچهاﺭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺭﺍﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺟﺎﺋﻰ
ﻣﻘﺘﺪﺭﺗﺮﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ثرﻭﺕ
ﻧﻔﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗثبیت ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻢ ﺑﻬﻤﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎمی
ﻭﻏﻴﺮﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻭﻋﻈﻴم ﻤﺬﻫﺐ
ﺳﻌﻮﺩﻯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻭﻫّﺎﺑﻰ
ﮐﻪﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻩﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭند. وﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻄﻠﺎﻥﻣﺬﻫﺒﻰﺧﻮﺩﺭﺍﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﻓﻰ
ﻣﺴﻠﻚﮐﻪﻧﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ولیّ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻫﺮﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ
ﻗﺎﺑﻞ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍع ﺒﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّد
و علیّ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺻﺪﻫﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﻘﻖ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍم که ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺁﺷﻨﺎ
ﺷﺪﺗﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﺭﺍه
ﻫﺎ ﺑﺮُﻡ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ و خُم ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧُﻢ ﻭ ﻗُﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
محمّد ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﻗﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪﺩﺭ
ﺷﻬﺮ ﻗﻢﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻗﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﭽﻮﻥ
ﺧﻤﻴﻨﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻋﺼﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻮﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻫﺮﻧﻮﻉ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﺑﻌﺪﻯ
هستند.ﻭ ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻦ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮐﺴﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ انجام
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

M139

)
أمر بین
ألأمرین ( در احادیث
غریبه

ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
اﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺰﺩ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺰﺩ
سُنّیان
ﻫﺴﺖﮐﻪ شیعیان
ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻔﺮﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻏﺮﻳﺒﻪﺩﻩ ﻫﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺬﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ
ﺑﻨﻈﺮﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﮐﻔﺮ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ إصالت
ﺁﻥ
نکنند.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺃﮐثرﺍ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﭼﻨﻴﻦ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪﻭلی
ﺒﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻊ ﺣﺪﻳثی
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎﺷﻴﻌی
ﺪﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺒﺎﺭﻭ
ﺍﺣﺎﺩیث ﺻﺤﻴﺢ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ
ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﺎ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﺍﺳﺖ .ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺣﺪﻳث ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣثلا ﻣﺨﺎﻟﻒ علیّ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎنی ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﺣﺪﻳثی ﺑﻮﺩﻩ
پس نام راوی
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻳﻚ
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ وکاذب
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﻣﻦ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ کدام
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻭﺳﻨّﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻋﺘﺮﺕ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
مینماید. ﺍﮔﺮ
ﺗﻄﺒﻴق کرﺩ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﻢ
ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺑﮑﻮﺑﻴﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻫﻢ ﻣﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻨﺠﺶ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻨﺠﺶ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺁﻳﺎﺕ
ﺁﻥ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﻨﺘﻔی ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺪﺍﻡ ﺁﻳﺎﺕ
ﻧﺴﺦ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﭘسﻫﺮﮐس
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍثباﺕ
ﺻﺤّﺖ ﻳﻚ
ﺣﺪﻳث ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻢ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺷﺖولیّ
معنی ﮐﺘﺎﺏ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺤﺎﺕ
ﻋثماﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌﻨﻰﻭﻇﻴﻔﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ از
ﻧﻮﻉ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰبا
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻳﻌﻨﻰ (ﺩﻭ قُرّه    ) ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﻨﺞ قُرّه     ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ ﺣﺪﻳثی ﮐﻪ از
(ﻋﺘﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ)ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
(ﺳِﻨﺖ)ﻳﺎمُقدّس
ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺍﻥﻭﻣﻄﺎﺑﻘﺖﺑﺎ
ﻋﺘﺮﺕ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ولیّ
ﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ محمّد
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
عترت
باشند.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ(
ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻴﻪ محمّد)
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺪﻳث ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ محمّد
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺣتی
اﮔﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﻢ آنچه
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭘس
ﺣﺪﻳﺸﻰ ﮐﻪ محمّد
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﻮﺧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺣﺮﻓﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﮔﺎهی
ﺸﻮﺧﻰ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﻫﻤﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺪﻳث مُقدّس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﮐوﺒﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭼﻮﻥ ﻃﭙﺎﻟﻪ
ﮔﺎﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻴﺮﺍﻳﻦ
ﻣثاﻝ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳثی
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻫﺮ ﻃﺮﻑ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖولیّ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﺒﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ اﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﻨﺠﺶ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻮ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺑﺎ
ﺳُﻨّﺖ ﻭ ﺳِﻨﺖ
ﺷﺪﻥ ﻭمُقدّس
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻋﺘﺮﺕ ﻭ
ﺁثاﺭﺑﺎﻗﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺪﻳثی ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻡ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺠﻌﻮﻝ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺣﺘﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ
وﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻥ ﺍﻭ
ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺣﺪﻳث
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﮑﺴﻰ ﻭﻫﻢ ﺧﻮﺍﺑﮕﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺃﺩﺏ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺨﻮﺩ
ﻟﺬﺗﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺧﺒﺮﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻥ.ﺑﺪﻭﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮسّل ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺳﻴﻨﻪ ﺯﻧﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺷﮑﺎﻑ ﺳﺮ ﺧﻮپس
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪﻕ ﻃﻠﺐ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ .
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺎﻝ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻭلی
اﻟﻬﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪمحمّد ﻭعلیّ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺪﻳثیﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻧﺸﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺳُﻨّﺖ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺪ. ﺫﻳﻠﺎ
ﭼﻨﺪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭها
ﺣﺪﻳث
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺁﻥﻭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻫﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﺁﻥ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺳﺖﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﺑﺎﻃﻠﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍوﻧﺪ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺒﺨﺸﻰ
ﺍﺯﺁﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻦ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺩﺭﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻢ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻭﻣﺎﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩﻡﺗﺎ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻢ ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺠﻌﻮﻝ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻗﺮﺁﻥﭼﻮﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺘﻞ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ احتمالا
مجعول ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﺟﻌﻞ ( ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ)
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻑ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﻭﺩﺭﺳﻄﺤﻰ
ﺍﺳﺖ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡولیّ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺡﺧﻮﺩ.

حدیث
های ﺭؤﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ . ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺣﺪﻳث
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭؤﻳﺖ
ﺑﭽﺸﻢ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ.ﭼﻮﻥﺪﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
که (ﻟﺎ ﻳﺪﺭﮐﻪ ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ
ﻫﻮ ﻳﺪﺭﻙ
ﺍﻟﺄﺑﺼﺎﺭ) ﻫﻮ
ﺍﻟﻠﻄﻴﻒ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ولیّ ﺍﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﺪﻥ ﭼﺸﻤﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﻟﻄﻴﻒ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻗﻴﻖ ﭼﻮﻥ
ﻫﻮﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻗّﺖ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺷﻤﺎ
ﺿﺮﺭ ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻩ ﺩﺭ
ﺷﺐ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﺪ؟
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ سوء  ﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺃﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘﻞ
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﭘس
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﻔﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻔﺖ ربّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺒﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﮎ ﻫﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ کماﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎل ﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﺪ.ولیّ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُسﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑنوع
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻰ
ﺭﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ و
ﻫﻤﻴﻦ دبدار
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﻤﮕی
هماﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭﺍﺯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺁثاﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮپس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ یا
جامعه دیگری.ولیّ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﮐﺠﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑوﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺃﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ اُمّت
ﻫﺎ در قیامت
ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
اُﻣّﺖ ﻫﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
یک ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻭ هر
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮعی
ﺨﻮپسﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺩﺭ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻨﮕﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺼﻴﺐ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰﺑﺮﺍﻯﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪربّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﺩﺭ ﺃﺩﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍوﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ربّ ﻣﺮﺑّﻯ
ﺴﺎﻟک ﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻭﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ سلوک ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﭼﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.ﺳﭙس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻣﻴپرﺳﺪ مگر
ﺷﻤﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ؟
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ربّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
اﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺩﺭﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺮﻭح القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﻭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﺁﻳﺎ
ﺷﻤﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺳپس ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺣﺪث ﺭؤﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﭘس ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻕ
ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭘس ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻭﻯ
ﻭﺍﻣثاﻟﺶ ﺩﺭ
ﻧﻘﻞ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻘل
کنند. ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﻬﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻠﻂ ﺑﺘﺒﺪﻳﻞ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻫﻢ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ.ﻭ ﺟﺰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی اﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺣﺪﻳقی ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘﻔﮑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺭﺳﺖ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺟﻮن نا
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩﺑﺎ
ﻫﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﻋثماﻥ ﺑﺎﺯ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﻗﺮﺁﻧﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﺭؤﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ(ربّ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓّﻖ
ﻣﺪﺍﻡ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺷﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻫﻮﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ( ﻫﻮ ﻭ ﺍﻭ )
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﻪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ) ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺟﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎی
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍلله ﺪﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ یک ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻠﻪﺍﺯ ﻣﺎسوء  ﺕ ﻭناسوتی
ﺕ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺗﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ( عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻩ) ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻭ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﺒﻪ عَدَمﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥﺪﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ربّ
ﺃﺭﻧﻰ ﺃﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻴﻚ ﻗﺎﻝ ﻟﻦ
ﺗﺮﺍﻧﻰ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ربّ ﻣﻦ
ﺑﮕﺬﺍﺭ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻢ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻟﻦ
ﺗﺮﺍﻧﻰ ﻳﺎﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺩﻳﺪ
ﺷﻨﻴﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻧﻮﺭ ﺍﻭﻭ
ﺩﺭﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﺯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ محمّد
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺳﻰ ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ
ﮔﺸﺘﻪ. ولیّ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﭘس ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻋﻴﺴﻰ ﻫﺮ ﺩﻭربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪﮐﻪ محمّد
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﮕی
ﻮﺑﺎ محمّد
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ بجهان ﻭ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻳﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻫﻨﻮﺯ(ﺍﻭ
ﻳﺎ
ﻫﻮ)ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﻔﻆ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﻟﻔﻆ ﺃﻫﻮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻣﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺟﺪﻳﺪ محمّد ﺍﺯﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻦ ربّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻡﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﺒﻴﻨﻢ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻢربّ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
علیّ محمّد
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ربّ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺣﺴﻴﻨﻰ علیّ
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺩﻳﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ.ولیّ عَدَم
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ربّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪﻭ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺏّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.محمّد
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ محمّد
ﻭ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻨﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ که
ﺑﺎﻟﺎﻯ عرﺵ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻴﻚ ( ﺣِﺒﺮ)
ﻣﺴﻴﺤﻰﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺭؤﻳﺖ ﺧﺪﺍپسﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭼﺸﻢ
ﺗﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻭ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻫﺮ
ﻳﻚ ﺭﺑّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻴﺰﻫﺮ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ  ﭼﻮﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺤث ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ربّ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻳﻠﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺏّ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ محمّد
ﺑﺮﺏّ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.

ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ محمّد
ﮐﻪ ﻣثلا ﺳﻨﮕﻰ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻫﮕﺬﺭ ﺳﻠﺎﻡ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺍﺯ
ﺍﻭﺁﻣﺪﻩﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﺩﺍﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻳﺎﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ
ﺷﮑﺎﻑ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﻳﺎ
ﻋﺼﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﺭﮐﺮﺩﻩﻣﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﻋﻮﻥﺮﺍ
ﻣﻴﺒﻠﻌﺪ.ولیّ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍﭼﻨﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺳﻠﺎﻡ
ﮐﺮﺩولیّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺮ ﺩﻟﺖ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﺮﺩ.
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﭼﻪ سوء  ﺩ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻋﻴﺴﻰ ﻭمحمّد
ﭼﻨﻴﻦ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻮﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺁﺧﺮﺷﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺏﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭلی
همه ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻳﻚ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺃﺑﻮ ﻟﻬﺐ
ﻋﻤﻮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮊﻥ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻟﺬﺍ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺷﺨﺺ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
نَبیّ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﺎ حجّ ﻋﻤﺮﻩ
ﮐﻪ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻳﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﻳ ﺎﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ محمّد
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺁﺯﺭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖولیّ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.ﭘس ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻧﻪ ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﺪﺭﺟﺴﻤﺎﻧی
اﻭ(تاﻟﺢ) ﻋﮑس
ﺻﺎﻟﺢ ﻳﺎﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻯ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩﻭ ﻳﺎ محمّد
ﺩﻧﺪﺍﻧﺶ
ﺑﺸﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺑﺪﻧﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺤﻮﺍﺩث
ﺩﻧﻴﺎﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ ﻓﺮﻕ
ﺑﻴﻦ ﺟﺴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺪﻭﻥ
ثاﻧﻰ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺷﺒﻴﻪ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﻧﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺧﺒﺮ
ﺃﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺟﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭ
ﺁﻣﺪ.ﻭﮔﻔﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻤﺎﺋﻰ.ولیّ
ﻣﻮﺳﻰ ﻣﺸﺘﻰ
ﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺯﺩ ﮐﻪ ﮐﻮﺭ
ﺷﺪ.ﻭ ﻣﻠﻚ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺪ
ﻓﻬﻤﻰ ﺭﺍﻭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺗﺎ ﺧﻮﺩ
خواستارمباشند
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻠﻚ
ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺟﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻥﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻣﻬﻠﺖ می ﺨﻮﺍﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻭﺻﻴّﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻠﻚ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻟﻔﻆ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺣی
ﺒﺮﺍﻯﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﮔﻔﺖﭼﻮﻥ
ﻭﻗﺖ ﺍﺳﺮاء
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﺮﺵ
ﺍﻟﻬﻰﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺳﺮاء
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﭘس
ﮐﺴﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻫﻢ سوﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻣﺸﺖ ﺑﭽﺸﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﺎﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻴﻞ ﻭ
ﺭﻏﺒﺖ ﮔﻮﺵ
ﺑﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺯﺑﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥﭘﻴﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻀﺤﮑﻪ
ﻭ ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺃﺻﺢ
ﺍﻟﮑُﺘﺐ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺂﻥﻨﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﺩﺍﻧﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺃﻫﻞ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻫﻞ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻨﺎ
ﻋُﺮﻑ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺑﻨﺎ ﻋُﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﻨﻈﻮﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭ ﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺣﮑﻢﺧﻮﻳﺸﺎﻥﻮﺣﺘﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻥ ﺩﺭ
ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺳﻠﻮکی ﺒﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﻣﺮﺩﺍﻥﺯﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻮﻫﺮ ﻳﺎ
ﺑﻰﺷﻮﻫﺮ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺑﺸﻬﻮﺕ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
هستندﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎﺍﻧﻮﺍﺭﻋﺮﺵربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﻣﺠﻠس محمّد
ﻳﺎ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث و
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ محمّدﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭیا ﺗﺬﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘُﺮﻣﺤﻨﺖ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺠﺪﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.ﭘس
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ولیّ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺸﺮﻁ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﺭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰولیّ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﺸﻮﺩ ﻳﺎ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
محمّد ﻭ ﺁﻝ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺍﻭﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻫﺘﺪﺍ
ﺷﻮﺩﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫﺪﺍ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺣﺪﻳث ثقلین
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻳﮑﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻋﺘﺮﺕ ﻣﻦ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮﮐس ﭼﻨﺪ
ﺁﻳﻨﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺷﺖ که
ﭼﻴﺰﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺎﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﻳﺎ
ﺣﺪﻳث ﻗﺪﺳﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻴﻨﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ معنی
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭ قُرّه     ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
محمّدﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.ولیّ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍث ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ محمّد
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺿﻮ ﻳﺎ ﻭﻯ سو   ﻭ ﺳﻤﺖ ﻭ سوﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭﺿوء اﻟﻬﻰﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻬﺮ
ﺩﻋﺎ ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﻯﺒﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.(ﻋﺘﺮت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻴﻪ)
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺯﻧﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ ﻭ
ﻠﻰّ ﻭﻫﺮﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴّﺖ ﻭﻣﻘﺒﺮﻩﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﮐﺴﺐ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
(ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ)
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﭼﻮﻥ محمّد
ﻭعلیّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻧﻪ ﺍﺳﺎمی
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻫﻢ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮊﻧﻬﺎﻯ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﭘس
ﻫﺮ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮپس ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ولیّ ﻫﺮ
ﻣﻮﻟﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺯ سوﺍﺑﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ ﺷﮑﻞ
ﻭﺗﻦ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺘﺮﺕ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺑﺎﻗﻴﻪ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﻭ ﻭﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺳﻨﺠﺶ
ﺍﺣﺎﺩیث
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﻧﻬﺎﻭﻳﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﺳﻨّﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻭ ﻫﻢ
ﺷﻴﻌﻪ ﺣﻘﻴقی ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺳِﻨّﺖ ﻭ تَقذُس
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﻢ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ محمّدﻯﻮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ . ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﻃﻠﺐ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ اُمّی    ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻫﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻭ ﺟﻠﻮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻫﺮﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ چه
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺮﺳﺮ
ﻗﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺯﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍثرﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻀﺮﺭ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺸﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻝ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺩﺍﺋﻢﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ.ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺳﻴﻨﻪ ﺯﻧﻰ ﻭ
ﺳﺮ ﺷﮑﺎﻓﺘﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻚ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺸﺨﺺ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻀﻮﺭﻯﻭ ﻳﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻫﺮ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﮐﻪ
ﺳﺮﺵ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻗﺎﻫﺮﻩ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻫﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻋﻴﻨﺎ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ.ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻰ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻯ ﭘس
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻋﮑس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻦ ﺑﻮﺩﻥ
اﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
(ﺑﻪﺩﻳﻨﻰ) ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ الهی
ﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺷﺮﻁ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺮﻁ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﮐﺎﻓﻰ ﺷدﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻟﺠﺎﺝ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻰ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻰ
ثمرﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺍﺋﻢ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﭼﻪ ﺳﻨّﻯ
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻫﻤﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﻭﺩﺑﺎﺯ
ﺑﺮُﻡ ﺧﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ ﺑﻘﻢ
ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُسﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻪﺩﺭﺷﻬﺮﻗﻢﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺷﺮﻙ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺷﺮﻳﮑﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﺖ ﺳﻨﮕﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ ﺯﻳﺮﺍ
حقّ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﺩﺳﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑُﺖ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﮐﻢ ﺿﺮﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍﺻَﻨَﻢ ﻭ
ﺑﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﻭ ﺗﻠﺒﻴس
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﺎﻧﻌی
ﻨﺪﺍﺭﺩولیّ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰﻣﮕﺮ
ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪﭼﻬﻞ
ﺭﻭﺯﻩﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ(
ﻋﻘﺪ ﺻﻴﻐﻪ
ﺗﻤتّع )ﻤﻮﻗّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰﺑﻨﺎﻡ
ﺻﻴﻐﻪ ﺗﻤﺘّﻊ
و ﻟﺬﺕ. ﺑﻠﮑﻪﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻳﻚ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﺘﻤﺘّﻊ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺎﻭ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﻮﻗّﺖﻳﻚ
ﺣﺘﻰ ﭼﻨﺪ
ﭼﻠّﻪ ﭼﻬﻞ
ﺭﻭﺯﻩ ﺁثاﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻗﺒﻮﻝ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯﭼﻨﺎﻥ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﮔﺎﻫﻰ ﻳﻚ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺷﺮﻙ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺮﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻣﺸﺮﻙ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺷﺮﻙ ﻢ ﻣﺒﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺷﺮﻙ
ﺟﻠّﻰ ﻭ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺮﻙ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺎ ﺷﺮﻙ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻳﺎ
ﺷﺮﻙ ﺩﺭ
ﺍﻓﻌﺎﻝﻭﺷﺮﻙ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮﻩ.ﺩﺭ
وﺍﻗﻊ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺷﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮﮐﺴﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﮑﻨﺪﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻌﺒّﺪ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗی گفتن ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ سوﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻴﺪﻭ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺸﻤﺎ معرّفی    ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻦ سوﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ محمّد
ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻮﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭالاّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﺷﺮﻙ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻣثلا
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻏﻠﻂ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰﺁﺧﺮ
ﺧﻮپس ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎﻓﻌﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍع ﺒﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﮐﻪﺍﻓﻌﺎﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﻌﺎلی اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻤﺬﻫﺒی
ﺮﺍ ﺑﻬﺮ ﺍﺳمی
که ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕﮔﻴﺮﺩ
ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
اکنون
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻏﻞ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺮﻙ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺗﻌﺒّﺪﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﭽﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎﻣﺮﮒ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ ﺑﮑﻨﺪولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﺪ ﺷﺮﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ .
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬﻢ
ﺍﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ.

(ﻧﺬﺭ
ﮐﺮﺩﻥ) ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺼﺪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ.ﺍﻣﺎ
ﻧﺬﺭ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﮑس اﻟﻌﻤﻞ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ ﺟﺎﻯ
ﺑﺤث ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻣﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺪﻫﻴﻢﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﭼﺎﺭﮔﺮﺩﺩﻫﺮ
ﻗﺪﺭ ﮐﻢ
ﺑﺪﻫﺪﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺬﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺩﻙ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻧﺬﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﻭ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺳوء
ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻧﻈﺮ.ﭘس ﺷﺨﺺ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﻨﺪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﻥﺸﺨﺺﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻭلی اﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ ﻭ سوﮔﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺬﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺗﻌﻬّﺪﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭼﻨﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺷﻚ
ﺑﭽﺸﻢ ﻭ ﻏﻢ
ﺑﺪﻝ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻓﺮﺷﺘﻪﻣﺪﺑّﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺷﺨﺺ ﺑﺠﻬﺎﻥﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩﻭ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺩﺭ ﻧﺬﺭ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻭ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺣﻔﻆ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻌﻠﻰﻭ
ﮐﻤﻚ ﺑﮑﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻔﺶ ﻭﮐﻠﺎﻩ
ﻭ ﻟﺒﺎس ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺫﺭﺍﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺼﺖ
ﺳﺎﻟﻪﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺫﺭﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﻋﻀﻠﺎﺕ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﻭ
ﻋﺪﺳﻰ ﺷﻔّﺎﻑ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺟﺎﻥ
ﻮﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﺫﺭﺍﺕ
ﺗﻦ ﺑﺪﻭﺭﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﺎﻥﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ ﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺮﺷﺘﻪﻋﺎﻣﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺷﺨﺺﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺭﺷﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺣﻔﻆ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺷﺨﺺ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﻣﻠﻚ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺎﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎﺃﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ
ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﭼﻪ ﻋﻀﻮ
ﻳﺎ ﺳﻠّﻮﻝ ﻳﺎ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﻭﻳﺎ
ﺃﺗﻢﻭ
ﻳﺎﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎلی ﺪﺍﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪﻳک
اﻧﺘﺰﺍع ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺮﻣﻘﺎﻣی که
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻧی ﻤﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻪﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯﺍﺯ ﺁﻥ
ﺃﺻﻠﻴّﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻭ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ الهی
ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻫﺮﮔﺰﻣﺮﮔﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻈﻬﺮ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻮﻗﺘّﺎ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻀﺎ ﻭﺧﻠﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻣﺎﻥﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭؤﻳﺎ ﻭﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻓﺮﺿﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻢ
ﺯﺍﺩﻯﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺮﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖﻭ ﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ها
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻳﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺗﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﺯﺍﺩ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻌﺠﺰﻩﻫﺎ ﻭ
ﺁﻳﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ
ﻭ ﭼﻪ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ
ﻭ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﻳﻢ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ
. ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺨﺺ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺬﺭﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﺷﻮﺩ.ﻧﻪﮐﻪﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﺨﺺﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺷﺪﻳﺪﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻪ ولیّ
الهی ﺘﺸﺨﻴﺺ
ﺩﺍﺩﻩ ﺻﻴﻐﻪ
ﻋﻘﺪ ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ
ﺗﻤﺘّﻊ ﻳﻚ ﭼﻠّﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﮐﻨﺪﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺑﺂﺷﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﻘﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ولیّ
الهی ﻮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻣﻨﻌﻘﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﻗﻤﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺃﻧﺪﻙﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻧﺬﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺗثبیت ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﮔﺮﺩﺩﺗﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺬﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﺷﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮپس
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﺧﻮﺏ
ﺷﻮﺩ ﻳﺎﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﺮﺕ
ﻋﺒّﺎس ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻧﺬﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﭼﻮﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﻫﺮ
ﺗﻌﻬّﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭالاّ
ﺣﻀﺮﺕ ﻋﺒّﺎس
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﻣﺮﻳﻢﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺨﺺ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ الهی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻫﻴﭻ سوﺩﻯ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺃثر ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺷﺪﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭﺷﺮﻙ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﺬﺭ
ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﺗﻌﻬّﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﻫﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﻭ ﺩﻋﺎ
ﻭﺧﻄﺎﺑﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻧﺬﺭﻯ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﺬﺭﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎل
ﺨﻮﺭﺩﮔﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﺩﻯﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻧﺬﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ.ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻧﺬﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺳﻴﻨﻪ
ﺯﻧﻰ ﻭ ﺳﺮ ﺷﮑﺎﻓﻰ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣﺴﻴنی
ﺮﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ولیّ الهی
ﻮﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨی ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥﺤﺴﻴﻥ
ﺘﺎﺭﻳخی
ﺮﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﺷﻬﻴﺪ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪﺗﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻨﻈﻮﺭﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺍسلامی قشری
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
هستند.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﻮﺩﻭﮐس ﻭ
ﮐﺎﺗﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ
ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻧﺎﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﻰﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺸﺄ ﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ. ﻧﺬﺭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻧﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯﮐﻪ ﺟﺰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺷﺮﻙﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺷﺮﻙ
ﻳﺎ ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻦﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺎﺷﻨﺎﺵ
ﺭﺍ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻴﺴﺖ.ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪﭘس
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
هاﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺳﻤﻰ ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮپس
ﺣﺎﺿﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﻚﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ جهاﻧﻰ
ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﭼﻪﺭﺳﺪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ.ﻭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻔﮑﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯﻮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﺮﻙ
ﺧﻔﻰ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻳﺎ ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺷﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺷﺮکی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻤﺎﻝ ثوﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺼﻠﺤت
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
گناهی ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻓﻠﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻓﻠﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻳﺎ
ﺍﺑﻠﻴسﭘﺮﺳﺖﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ(ﺃﻣﺮ ﻳﺎ اُمّت
ﻭﺳﻂ)
ﺑﻴﻦ ﻫﻤﻪ
ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺷﺮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺂﻧﻬﺎﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ(ﺷﺮﻙ
ﺩﺭ ﺃﺳﺒﺎﺏ)ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻙ
ﺩﺭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻴﺪﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺒﺐ ﻭ ربّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺃﺧﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺷﺮک
ﻨﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩت
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻣؤثّر
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖﺍﮔﺮﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣؤثّر
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺿﻤﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻣؤثّرﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺁثاﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪﺍﮔﺮﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﻫﺮ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺩﺭ
ﺭﺃس ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳﺎ ﺃﺑﻮﺍﻟﻔﻀﻞ
ﺑﺪﺍﺩﻡ ﺑﺮس ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﺑﻮ
ﺍﻟﻔﻀﻞ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺷﺮﻙ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﻔﻀﻞﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ مُقدّس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻗﺒﻮﺭﺁﻧﻬﺎﻭ
ﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺒﺮﺩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺰ ﺷﺮک ﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺷﺮﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺎﻓﺮﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺟﺎﻫﻞ.ﻭ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻬﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺟﻬﻞ
ﺁﻧﺎﻥﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻧﺴﺦ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻳﺎ علیّ ﮔﻔﺘﻦﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ علیّ
ﺯﻧﺪﻩ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚعلیّ
ﻋﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋلی ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻫﻢ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭﺟﻨﮓ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﻭ
ﻧﺬﺭ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪﻯ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﺼﺪ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﺻﻨﻌﺖﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ولیّ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺟﺎﻟﺒﺘﺮﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻭﻭﺻﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﻮﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ
محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻫﺎﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻬﻢ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﻴﺸﻤﺮﻳﻢ.
ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻥ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰﺣﺪﻳث
ثقلین ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻋﺘﺮﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻨّﺖﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ محمّد
ﺑﺎﻗی
ﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺗﺎﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻮﺽ ﺍﻭ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﻴﻞ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻥﺪﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘس
اﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻋﺘﺮﺕﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﺷﻤﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺑﻠکه
(ﺁثاﺭ
ﺑﺎﻗﻴﻪ)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ ﺳُﻨّﺖﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋِﺘﺮﺕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻫﻤﺎﻥ(ﺳِﻨﺖ)
ﺷﺪﻥ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﺘﺮﺕ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﺎﺩاﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻋﻄﺮ ﺯﺩﻥ ﻭ ﺯﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃثر ﻣﻴﺮﺍثی ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺍث
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮐثر ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐﻳﺎ
ﻣﺠﻌﻮﻝ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ(ﺧﺒﺮ
ﻭﺍﺣﺪ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺒﻊ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺧﺒﺮ ﺟﻌﻞ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
. ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊﺧﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ثقلین
ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
منبع و أثرﻫﺮﮔﺰ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍشت . ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪﻳث
(ﺳﻔﻴنة ﺍﻟﻨﺠﺎﺕ)
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣثاﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺷﻤﺎﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺸﺘﻰ
ﻧﻮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻠﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻏﺮﻕ ﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘُﺮﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻃﻮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﭘﺮ ﺑﻠﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻮﺡ ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺃﺻﻞ
ﻣﺒﺤث
ﻣﻬﻢ(ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ)ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﮐﻮﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺍﻩ
ﻧﺮﻓﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺩﻭ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺁﺳﻴﺐ ﻧﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻓﺘﻨﻰ
ﺣﺘﻤﺎ ﺯﻭﺩ ﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ ﻭ ﻫﺮ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﺭﺍﻫﻰ ﺷﺴﺘﻪ ﻭ
ﺭﻓﺘﻪﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﻫﻴﺰﻡ ﺷﮑﻨﻰ
ﮐﻪﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﺭﺍه ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮﻯﺒﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩﻩ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﮔﻢ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﻋﺎﻫﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻧﺬﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ از
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺣﺎﻝ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻭﺍﻭﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ سوﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﺎﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻔﻮ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﻋﻔﻮ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﺼﻮﻝ(ﺑﺪﺍ)ﻭ(ﺣﺘی
ﺃﻋﻠﻢ)
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح اﻭ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩسوﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺷﻬﻴﺪ
ﺍﻭﻝﻣﮑّﻰ
ﻋﺎﻣﻠﻰﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ678 ﻫﺠﺮﻯ
ﺩﺭ ﻟﺒﻨﺎﻥ
ﺑﺠﺮﻡ ﺗﺸﻴّﻊ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻴﺪ ثاﻧﻰ
ﺯﻳﻦ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻠﻰﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ﺩﻫﻢ
ﻫﺠﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﺎﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋثماﻧﻴﻬﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺩﺭ
ﺷﺎﻣﺎﺕﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺃﻣثال ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺍﺋﻢﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﻳﮑﻄﺮﻑﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻧﻴﺰﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺒﻰ ﻗﺪﻳﻢﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻭﺯﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻠﻮﻯها ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﺬﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
ﺭﺍ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻨﻄﻖ
ﺁﻥ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯﮑﻪ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺎس ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﭼﻨﺪ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻟﺒﻨﺎﻥ ﻭ ﺟﺒل
عاﻣﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺻﻔﻮﻳﻪ ﻣﺸﻮﻕ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺳﻨّﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ
ﻋثماﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﺌﻮﺭﻳﺴﻴﻥ
هاﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﺦ ﺑﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ زیرا
ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺃﻫﻞ
ﺗﻔﮑّﺮﻧﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺳﺎﺑﻖ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﻌﺪﻯ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ تصوّف ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﺒﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺻﻔﻮﻳﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻋث
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻤﻠﺎﺕ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺗﺮﮐﻤﻦ ﻫﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺭﺯﻣﻴﺎﻥ
ﻭ ﺍﺯﺑﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﺎﻏﻨﻪﮐﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺷﺮﻕ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺻﻔﻮﻯ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﺮﺍﺯ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋثماﻧﻰ
ﺁﺳﻴﺎﻯ
ﺻﻐﻴﺮﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻗﺼﺪ ﻏﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖﺑﺤﻤﻠﺎﺕ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺻﺪﺍﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺑﺎ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺻﻔﻮﻯ
ﺘثبیت
ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ صوفیّه
ﻭ ﺃﻫﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮒﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺗﻮﺍﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮ ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﮔﻮﺋﻰﮔﻮﻫﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ
ﺭﻳﮕﺰﺍﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮔﻮﻫﺮ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻳﺎ ﺑﺮ ﺳﻴﻨﻪ
ﻭﮔﻮﺵ ﺧﻮﺩ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﭘس ﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺟﻬﺎﻥ هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺃﺳﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﺎﺯﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯﻫﻢ
ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻃﺮﻓﻴﻦﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﻭ
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﺍﻥ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺘﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌی
ﻮﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺄﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻔﺮﺕ
ﺳﻨّﻰ ﻭ
ﺷﻴﻌﻪﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﭘﺎﺭﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻨﺎﻣﻰ
ﺷﻬﺮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺃﺭﻣﻨﻰ ﻭ
ﺁﺷﻮﺭﻯ ﻭ ﻗﺒﻄﻰ
ﻣﺼﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭُﻡ ﺑﺴﺎﻁ
ﭘﺎﭖ ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﻰ
ﺟﻨﮕﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﺷﻮﻟﻴﻚ ﻫﺎ
ﻭ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻋﻠﻨﺎ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻋﻠﺎﻥﺩﺭﺟﻨﮓ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑا
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﮐﻪ خُمس
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺼﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺷﻬﻴﺪ
ثالث ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺿﻰ
ﺷﻮﺷﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ1019 ﻫﺠﺮﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺟﻬﺎﻧﮕﻴﺮ
ﻣﻐﻮﻝ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻫﻨﺪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﺷﻬﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻨﻰ ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﻨّﻰ
ﮐﺮﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ
ﻭ ﺑﻠﻮﭼﺴﺘﺎﻥ
ﻭ
ﺗﺮﮐﻤﻨﺴﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺭﻭﻯ
ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻣﻊ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻭ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﺩﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ هر کس   ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺻﻞ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺒﺪﺩﻳﻨﺎﻥ هستند
ﻭ ﻭ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎﻝ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﺑﻬﺪﻳﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺟﺸﻦ
ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ
ﻓﻄﺮ ﻭﻧﻮﺭﻭﺯ
ﻭﻗﺮﺑﺎﻥ
ﻮﻣﻴﻠﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺷﺐﻳﻠﺪﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻮﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
فراوان ﻧﮑات ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻧﻴﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻃﺮﺡ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺷﺮﺡ ﺁﻥ ﻣثنوﻯ
ﺭﺍ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻣﻦ
ﮐﺎﻏﺬ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻫﺎﺃﺻﻞ
ﺗﺴﻨّﻦ ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﻭ ﮔﻢ
ﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﮐس
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﺟﻨﮕﻴﺪﻥﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ ﺟﺰﻣﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺷﺪﻩ.ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻬﻠﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻠﻮ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻗﺪﻣﻰ ﻫﻢ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﺗﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
خواهد
ﺭﺳﻴﺪﺗﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ (
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ)
ﺭﺍ ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﺑﺪﻫﻢ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﻪﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺁﻥﻭ ﻫﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻢ
ﺁﻥ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧﺴﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ300 ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢولیّ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ بالقوّه
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
ﺒﻬﺸﺖ سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.

M140

امامت
سیاسی ومذهبی
یا امامت اُمّی
کاملان الهی

ﻟﻔﻆ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ
ﺭﻫﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻗﺸﺮﻯﻮﻳﺎﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ.
ﺳﻨّﻴﺎﻥﺎﻣﺎﻣﺖﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﺑﮑﻠّﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﻭﺍﮊﻩ ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺩﺭﺷﺮﻕﻭ ﺷﻴﺦ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﮐﻪ
ﺣﺰﺑﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥﺒﻮﺩﻧﺪﻭ
ﺃﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﭼﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻝ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ ﻳﺎ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻠﻔﺎ.ولیّ
ﺑﺸﺪّﺕ ﺗﺤﺖ
ﺳﺘﻢ ﻭ ﺿﺮﺑﺖ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ علیّ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺩﺭﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ بعلیّ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻪ محمّد
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭولیّ
ﻋﻬﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭ ﻧﻪ علیّ ﺩﺭﻭپس
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻃﺎﻟﺐ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺧﻠﻔﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎن هاﺋﻰ
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺷﻌﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ حقّ ﺧﻠﺎﻓﺖ علیّ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﻧﺰﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
محمّد ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭعلیّ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻳﻚ
ﻟﺎ ﻗﺒﺎ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﻠﺎﻓﺖ علیّ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ.ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﺯﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪﻧﻬﻀﺖ
ﺃﺑﻮ ﻣﺴﻠﻢ ﺩﺭ
ﺧﺮﺍﺳﺎﻥﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺃﻧﺪﺍﺧﺖ.ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ حقّ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻋﺒّﺎس
ﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺍﺩﻋﺎﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭼﻮﻥ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺷﻮﺭﺷﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺃﺑﻮ ﻣﺴﻠﻢ ﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ علیّ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺭﺍﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ولیّ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ علیّ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺎﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻝ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺘﺮﺽ ﻓﺴﺎﺩ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻣﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺖﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺩﺍﺷﺖ ﭼﻮﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻃﻨﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑبودند
.ﻧﻪ ﺷﻴﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ
ﺳﻨّﻰ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻢ
ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻫﻢ ﺷﻌﺎﻉ
ﺃﻧﻮﺍﺭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺭﺍ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻل
ﺒﻤﻌﻨﻰ اُمّی    ﺷﺪﻩ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺎﻟِﻢ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺍﻧﺶﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﻫﺒﺮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻪﺗﻨﻬﺎ ﻟﻘﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﻳﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻭﻣﻮﺍﺟﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺻﻮﺭﺕ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ(ﻭﺿﻮ) ﻳﺎ ﻭﻯ سو   ﻭ ﺳﻤﺖ
ﻭﻧﻮﺭ ﻭﺿوء
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪﺳﻤﺖ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻭ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺣﻘﻴﻘی اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺠﻬﻨّم
قهقرا ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
نبودند.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ادّعا
ﮐﺮﺩﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺷﻮﺭﺵ ﺯﻳﺪ ﺑﻦ علیّ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺩﺭ
ﮐﻮﻓﻪﻭ ﻳﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺷﻮﺭﺵ
ﻣﺴﻠﻢ ﺑﻦ
ﻋﻘﻴﻞ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻦ
ﺑﮑﻮﻓﻪﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻏﻢ
ﮐﺸﺘﻪﺷﺪﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻧس ﺑﻘﺎﻯ
ﻧﻬﻀﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺷﻬﺮ ﻭ
ﺩﻳﺎﺭﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﻬﻀﺖ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﺭﺍﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﺪﺳﺖ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭلی
اﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﮑﺮﺩﻩﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﺎﻡ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺷﻬﺮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺒﻞ
ﻋﺎﻣﻞ ﻟﺒﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭ
ﻋثماﻧﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻴﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﺰﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺻﻔﻮﻯﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ
ﻫﺠﺮﺕ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺮﻑ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. ﻳﺎ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺷﺮﺡ
ﻟﻤﻌﻪﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﻬﻴﺪ
ﺍﻭﻝ ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻟﺒﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻴﺪ ثاﻧﻰ ﻭ
ثالث . ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺷﻬﻴﺪﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖﮐﻪﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﺷﻬﻴﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻬﻀﺖ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺃﺧﻴﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﻭ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﺗﺎﺑﻊ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺣﺮﻑ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻳﺎﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻭﺯﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻇﺎﻫﺮ ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺗﻴﻚ
ﻭ ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻀﺮﺑﻪ زﺩﻥ
ﺑﺎﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻬﺎﺭﺍﻣﺎﻡ
ﻣؤﺳﺴﺎﻥ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺃﻫﻞ ﺗﺴﻨﻦ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎم ﺮﺍ
ﻋﻨﻮﺍﻥﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭلی
ﺒﻤﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺶﻧﻤﺎﺯﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺩﻳﻨﻴی
ﺒﻮﺩ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺃﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ ﻭ
ﻣﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﺎﻓﻌﻰ ﻭ
ﺍﺣﻤﺪ ﺍﺑﻦ
ﺣﻨﺒﻞﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺖﺍﺳﻠﺎمی
مذهب رایج
ﺒﻮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺍﺩﻥ
ﺒﻴﻦ ﻣﻨﺎﻃق
اﺳﻠﺎمی هیچ
گاه ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺼﺮ ﻭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦ
ﻭ ﺷﺎﻣﺎﺕ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﻋﺮﺏﮐﻪ ﻗﻮﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺘﺤﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺘّﺤﺪ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻋﺮﺍﺏﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﺑﺎ ﺷﺮﻕ ﻣﺪﺗﺮﺍﻧﻪ
ﻭﻳﻤﻦ ﻭ ﺧﻠﻴﺞ
ﻓﺎﺭس ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ.ﻭالاّ ﻫﺮﻳﻚ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺤﻠّﻰ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
قومی ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻧﻰﻋﺮﺏ
ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺤﻠﻰ ﻳﻚ ﻃﺮﻑ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻳﻚ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﺯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺷﻤﺎﻝ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭﻣﺮﺍﮐﺶ
ﻭﺍﻟﺠﺰﺍﻳﺮﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
اﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻘﺘﺪﺭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺳﻨّﻴﺎﻥحقّ
ﺗﺄﺳﻴس ﻣﺬﻫﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﺃﻫﻞ ﺗﺴﻨّﻦ
ﺩﺭ ﺷﻤﺎل
ﺨﺮﺍﺳﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻭﺭاء ﺍﻟﻨﻬﺮﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﺑﮑﻠّﻯﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺴﻨﻦ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭﻣﻠﺤﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺗﺮﻭﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻫﻮﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻩﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ . ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺖﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ اُمّی    ﭼﻮﻥ محمّد
اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻧﻪ اُمّی    ﺑﻰ سوء  ﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ سوﺍﺩ
ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﺷﻴﻤﻰﻭ
ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﻭﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﻝ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﻤﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﻧﺪﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ اُمّی    ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺭﻫﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭘﻴش
ﻨﻤﺎﺯ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻧﻪﭘﺸﺖ
ﭙﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺿﻮﻯ ﻭﺍﺿﺢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﺎﺯ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯﮔﻮﺋﻰﻭﺿﻮﻯ
ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺗﺮﺳﻴﻢ
ﺻﻮﺭﺕﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺷﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺧﻴﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻮﺡ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖولیّ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺿﻮﺡ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺨﻴّﻞ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺑﺮﭘﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻥﺁﻥ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ ﻭ
ﺟهنّمی ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺧﻤﻴﻨﻰ ﺭﺍﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻳﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻴﺰﺩﻫﻢ
ﻣﻨﺤﻮس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻮﻡ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭقم13 ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻭ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻭﺷﺮﺡ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ  ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻫﻔﺖﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺷﻬﻴﺪ ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻦ ﺍﻭﺭﺍﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪ ﻭ
ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺣﺶ
ﮔﺮﺩﻳﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﺭﺍﺑﺠﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ربّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﻳﺾ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹﻧﺴﺨﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﺗﺨﻔﻴﻒ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻟﻐﻮ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﺴﺨﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﺑﺘﻀﺎﺩ ﭼﻨﺪ
ﺭﺍﻭﻯﺍﺯ ﻳﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺎﻡﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﮑﻢ
ﺷﺮﻉ و شریعتی
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥﻳﺎ ﺣﮑﻢ
ﻗﺎﺿﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﻔﻮﻳﺾﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﺮﮔﻮﻧﻪﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
.ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺭﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻯﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭسوﻝ ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.ﭘس ﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸق
ﺒﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ  ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
همان ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ باشد .ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﮐﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
بی نهایت وﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪﻫﺴﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﻴﺮ ﻭﮐﺎﻧﺎﻝ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻭﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭﻳﺎ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰﻳﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮔﻴﺎهی
ﻮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﻨﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺭﻧﺞ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺧﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
لفرض محال
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ هستی
ﮔﺴﻴﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺍﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ .
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘس اﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺸﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺣﺮﺍم
ﻮﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪﺯﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﭼﻮﻥﺃﻋﻠﻢ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﭼﻴﺴﺖ. ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﻠﻢ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻋﻠﻤﻴّﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﻳﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖﻭ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ .
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ علیّ
ﻭ ﺁﮔﺎهان
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﮕﻔﺖﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺸﻰ
ﻧﺠﻮﺋﻴﺪﮐﻪ
بعنوان سالک
مطیع ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
نکنید ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻠﺎﻙ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺎﻣﻮﺯﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺷﻴﻤﻰ ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻮﺩﻯﺮﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺁﺳﻴﺐ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩ.ولیّ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻤﻌنی
ﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰﺣﮑمی
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟکی ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﻯ ﺑﺪﻫﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻓﺮﻗﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎس ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺩﻡﻭﺳﻄﺢﻋﻘﻞﻣﺮﺩﻡﺧﻮﺩﺩﺳﺘﻮﺭﺳﻠﻮﻙﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ الهی
ﻮﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺗﺠﺎربّ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ.ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻭﺷﻴﻌﻪﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺷﺎﻓﻌﻰ
ﺩﺭ
ﻣﺼﺮﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺷﺮﻋﻰ ﺃﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪ ﺩﺭﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻮﻡ
ﺗﺮﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺷﺮﻉ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﻭ ﺭﻭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺮﻉ ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺧﺎﺹ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﺷﻨﺎس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺯﻣﺨﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺍﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﺟﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﮔﺮ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.و ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﭘس اﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﻓﺘﻮﺍ ﺻﺎﺩﺭﮐﺮﺩﻥﮐﻪﺍﺳﺎس
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﻨﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻣﺘّﻬﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﭘﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺃﺷﻌﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﺍ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﭘﺎﺋﻰ ﺩﻳﻦ
ﻭﺣﻔﻆ ﻭﺣﺪﺕ مِلّت
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﭘﺎﺋﻰ
ﺩﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺍﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺪﺍﻡ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩهر کس   ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻋﻬﺪ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
کافر مشرک ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻣُﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪﺍﻣﺎﻡ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﻫﺮﮐس اﻣﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ
ﺑﭙﺴﻨﺪﺩﺗﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻟﺒﺘﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻏﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس ﮐﻔﺮ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﻌﻠّﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮپسﺑﺎ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ هاﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﮐﺎﻓﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩوﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻟﺎﺯم اﺳﺖﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻣﺴﺦ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﻣﺎﻡﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺄﻣﻮﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ سالک
وﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟوﺪ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻚ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯﺎﻟﻬﻰ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻋﻘل ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺎﻗﺺ
ﺧﻮﺩﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎم اﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻭلیۀ اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴی
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭﺿﻊ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎﺯم
اﺳﺖ.ﻭﻧﻪﺍﺯ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﻣﻄﺐﻫﺮ ﻃﺒﻴﺐ
ﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﺍﺩ.ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﭘس ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺖﺑﻴﺎﻓﺘﻦ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻧﻤﻰﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻨﺒﻮّﺕﻫﺮﮔﺰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺍﻟﻔﺒﺎ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻭ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﺍﻧﺸﮑﺪﻩ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺒﻮّﺕ ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ .
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺒﻮﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺎولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ ﻳﻚ
قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬی
ﻨﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺒﻮّﺕ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒوء ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭ ﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺖﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﭘﭙﺎﻣﺒﺮﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺒﻮّﺕ
محمّدﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ محمّد بعلیّ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻔﺮﺟﻨﮓ
ﻳﺮﻣﻮﻙ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﻭﺩﺍﻭﺭﺍﻣﺴؤﻝ
ﺯﻧﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.علیّ
ﮐﻪ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﮕﺮﻓﺖ.ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﮔﻔﺖﺁﻳﺎ ﺗﻮ
ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎﺷﻰ؟
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩپس
ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ.ﻭعلیّ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭنَبیّ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺎﻡ محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ بعلیّ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻘﺒﻠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺫﺍﺕ ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺤث
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺧﺘﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ.ﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻴﻌﻪﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﻳﺎ
ﺗﺸﺒﻴّﻊﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ نا
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﻧﻈﺮ الهی
ﺪﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻل اﻃﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻬم ااﺖﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ  ﻣﻮﺭﺩﺍﻃﺎﻋﺖ.

M141

توصیف بیشتر
از مولا علیّ

ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺣﺎﺩیث
پیاﻣﺒﺮ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺃﻭﻟﻴﺎﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺑﺎﺳﺘﺎنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻣﺮﺗﺠﻌﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ ﻃﺮﺡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺃﻫﺮﻳﻤنیﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻥ در ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯﭘس ﺍﺯ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥﻭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺒﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﮑﻨﻴﻢﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻬﻔﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻘش
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻫﺮ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ محمّد
ﮐﺸﻒ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ سوء  ﭘﺮﻣﻦ
ﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﺮﺳﻨﺪﻗﻄﻌﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻫﺮﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ محمّدﻯﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻫﺮ ولیّ
ﺳِﻨﺖﻭمُقدّس
ﺷﺪﻩ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ هاﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺗﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻳﻦ
ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺩﺭﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﭼﻪ
ﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻮﻫﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺃﻭﻟﻴﻥ
ﺼﺎﺩﺭﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺗﺄﺳﻴس ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺠﻌﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻫﻢ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺃﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﻨﺪپس  ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻳﺎ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.

ﻭ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺼﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺣﺎﺩﻳث محمّدﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ .

ﺣﺪﻳث
ﺩﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻥ
اوﻟﺎﺩ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﻳﺎ
ﺣَﺴَﻨﻚﻭ ﺣَﺴﻦ
ﮐﻮﭼﻚﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﺣﺴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﮑﻤّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺳﻴّﺪﻫﺎ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭﺍﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯ
ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻰﮐﻮﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّل
عباﺩﻯﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ)ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺗﻤﺎس
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ
ﺯﻣﻴﻦ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻮﻥ
ﺁﺩﻡ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥﺮﺍ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵﺍﻭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭلی
اﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺣﺴﻨﻚ
ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﺎﻣﻞ.ﻭ ﺣﺴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺯﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺍﻣﺎ
ﺳﻴّﺪ ﻳﺎ
ﺳﺮﻭﺭﺑﺎﺯ ﺻﻔﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﺳﻴّﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺪﻳﻢ(ﺷﻴﺪ) ﺩﺭ
ﻟﻔﻆ
ﺟﻤﺸﻴﺪ.ﺳﻴّﺪ
ﺟﻢ ﺷﺪﻩ ﻭﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﮐﻪ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﺩﺭﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺳﻴﺪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭﺯﻳﺪ
ﻳﻤﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴّﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺮﻭﺭﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻭ خُمس
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﺧﻮﺭﺩﻥ.ﻭﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻨﻴﻦ ﺍﺯ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺟﻮﺍﻥ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫﻞ(
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ نوعی
و ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺍﻫﻠﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺩﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﻴﺮ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﻗﺼﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺪﺭک اﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮپس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ ﻣﺮیم
ﻭﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّد
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
(ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ)ﺩﺭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ولیّ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ علیّ ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ( ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻨﺴاء) اُمّت
ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺤﺖ
ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﺑﻮﺩﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺯﻧﺎﻥﺰﻣﺎﻥ
ﺷﺪ.
ﺧﻴﺮﺍﻟﻨﺴاء ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻁ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺳﺘﺎپس
ﺍﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺸﺪﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ پس  ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻫﺮ
ﺯﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩﺍﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﻄﻢ
ﻭﺗﺮﻙ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭپس ﻭ
ﺳﺒﻴﻞ.ﻭ ﻧﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺑﻮﺩﻩﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﻓﺎﺧﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺯﺟﻨس ﻣﺮﺩ(اُمّی   )ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ(ﺍﻡّ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻥ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥﺃﺥ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻘﺶ ﺯﻥ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻮﻣﮑﺎﻥ ﻭﺟﻨﺴﻴّﺖ
ﻭ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﮔﺮﺩﺵ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﻨﺴﻴّﺖ
ﻫﺴﺖ.ولیّ ﻧﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺯﻧﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘﺶ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ سوء  ﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.(اُمّت )ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ عر یک
امّت ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ مِلّت
ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻭ ﻣﻴﻞ
ﺑﺴﻠﻮک
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎ
ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
(ﻗﻮﻡ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ مُقدّس
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ
هستند.ﻭ ﺯﻳﻨﺖ
ﮐﺒﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﻭﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﺯﻥﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺯﻳﻨﺐ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﻳﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ(ﺑُﻌﺪﻯ)ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻋﻘلی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺯﻥ
ﺧﻴﺮﺍﻟﻨﺴاء ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺧﺘﺮ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﺁﺳﻴﻪ ﺑﻨﺖ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻣﻮﺳﻰﻭ
ﺧﺪﻳجه ﺑﻨﺖ
ﺧﻮﻳﻠﺪ ﻫﻤﺴﺮ محمّد
ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻪﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ولیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺫﮐﺮﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺩﻳﻦ ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭ
طریقت ﻳﻮﺳﻒ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺄﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺳﺘﺎﻳﺸﻬﺎ
ﺷﺪﻩﺗﺎ ﺟﻠﺐ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
ﻣﮑّﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻧی
قریش
ﺒﻮﺩﻧﺪﻭﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ ﻳﺎ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻣﻎ ﺑﭽﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮپس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻃﺎﻟﺢ ﻋﮑس
ﺻﺎﻟﺢ.

ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺃﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺗﻮﺭﺍ ﻣﮋﺩﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩﻭ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ در
ﺩﻳﻦورزی
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﺷﻮﻫﺮﺵ علیّ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﭘس
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺯﻣﺎﻥﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﺯﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻡّ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻡ ﺳَﻠﻤﻪﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺍﻡّ
ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﺟﻨﺴﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩهﻭ ﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺧﺘﺮ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ محمّد
ﺑﻮﺩﻥ.ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻣﻘﺎﻡ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ ﻳﺎ
ﺃﻫﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﮋﺍﺩﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
روح ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ ﻫﺮﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎ
ﺗﺬﮐﻴﻪ ﻭ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﺒﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ سالک
اکنون ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺒﻮﺕ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ
با شهود هفتم
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﻳﻚ ﺩﺭﺻﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭ
مجددا ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮی
ﻭﻟﻮﻏﻴﺮﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
آﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
(ﻓﻄﻢ) ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﺪﻥﻫﺮﺷﺎﻫﺪﻗﺎﺋﻢﻣﺮﺩﻳﺎﺯﻥﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰﻣﻘﺎﻡﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍﺑﺮﺍﻯﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﺗﻦ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭسوء  ﺍس
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﻰ
ﺗﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ است ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺘﻰﻫﻨﻮﺯ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ کرﺩﻩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﻭﻳﺎ
ﻳﻚ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﻳﮕﺮﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺮﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ در
کوچکی نوعی
خود
ﻧﻴﺰﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻓﻀﺎ ﻭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺧﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵ حدود
وﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩﭘس ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﻮﺩﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﻋﻤاء بگفته
پیامبرﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭ
ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺿﻤﻨﺎ
ﺯﻧﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡﻣﻨﻈﻮﺭﺯﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﮕﺮﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ(ﺧﻴﺮ ﺩﻳﻦ)
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻴﺮﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻠﻌﻮﻥ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
هستند.ﭼﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡالقُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﻫﻴﭻ ﻣﺰﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡﻣﮕﺮ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﻮﺩّﺕ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺄﻫﻞ
ﻗﺮﺑﻰ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
به آنها ﻧﻴﮑی
ﮐﻨﺪ ﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺣﺴﻦ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺰﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻃﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
قائم
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ. (ﺃﻫﻞ
ﻗُﺮﺑﺎ)
ﻗﺮﻳﺒﺎﻥ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ محمّد
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ اﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ تقرّب ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ تقرّب
ﺩﺍﺩﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮپسﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﻤﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﻮﺩّﺕ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
او ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻭﺿﻮ) ونور
توسّل ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ دعا
وﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺬﮐﺮ ﻭﻫﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺮﺍﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، که ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﻭﮐﻮﺑﻴﺪﻩﻧﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺣُﺴﻨﺎ)
ﻳﺎ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻫﻞ
ﻗﺮﺑﺎﻯ ﺗﻮ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻤﺎ ﻣﻮﺩّﺕ و وداد
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﺽ و ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ . ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ محمّد
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﺍﻭ
أهل قربی
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻴﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﭘس ﺍﺯﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ و
مکتب دین ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺍﺯﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﻣﻮی ﻭﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻴﺎﻥ
ﻭﻋثماﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﻔﺮﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ و ولایت
محمدی ششم
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
تا ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ داشته
باشند، ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻨﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﻗﺮﺑﺎﻥ ﻭ تقرّب
ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﮐﺮّﻭﺑی
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ الهی
ﺷﻮﻧﺪ ﺩﺭﻋﺸق
ﻮﺭﺯﻯ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺰﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ محمّد
ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻳﻚﻧﻔﺮ ﺍﺳﺖﺭﻫﺒﺮﻯ
۳۱۳ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻗﻄﻌﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﮔﺸﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯاست.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌثت ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُسﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯﭘﻴﺎﻣﺒﺮعلیّ
ﻭﻫﻤﺴﺮﺵ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﭼﻮﻥﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
پیامبر، علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩ سوّمﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺭ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻭﮐﺘﺐ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻫﺮﻋﺼﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭمنابع ﺻﺤﺎﺡ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﻚ
ﻣﺮﻍ ﺳﺮﺥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺨﻮﺭﺩ .ﻭ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺑﻔﺮﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺷﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺷﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
علیّ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻭ ﻫﻢ
ﺳﻔﺮﻩ محمّد
ﺷﺪ.ﻭ علیّ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﻋﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻡﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻡ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻢ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻰ علیّ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ محمّد
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﺮﺩﻩ است.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﻍ
ﺑﺮﻳﺎﻥﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤت هاﻯ
ﺑﺪﻧّﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﮕﻰ محمّد
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ علیّ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ
ﻓﻬﻢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ محمّد
ﺧﻮﺩ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺷﺮﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ علیّ
ﻭ ﺣﺴﻮﺩﺍﻥ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.

(ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ) که
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ و ذکر
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷند ﻫﻤﻴﻦ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﻠﻮﻙﻭ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺣﺘﻤﻰ ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺄﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﺧﻮﺍﻫﺪ
کرد ﺑﺮﺳﺪ و
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻫﻢ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﺫﮐﺮ
و یاد مراتب
الهی ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺘﺬﮐﺮﻭ
ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻢ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭘس
اﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺟﺰ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺮﺡ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﻳﺎ اُمّی    ﻫﺎﻯ
ﻣؤﻣﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻥ ﭼﻨﺪ ﺣﺪﻳثی
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ.ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴتند.ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺨﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻳﺎ
ﺳﺎﺩﺍﺕﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺍﺭثاﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭعلیّ
محمّد ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺩﺭ ﻧﻄﻘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻳﺪ
ﻫﺮ ﭘﺮﺳﺸﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﻢ. ﭼﻪ ﺷﺐ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻯ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻭ
ﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ سوﮔﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢﻫﺮ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻪ
ﺧﻴﺮﻯ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﻮﻳﺎ ﻭ
ﻗﻠﺒﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻴﺎﺳی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﺤﺒﺘﻰ ﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻋﻠﻨﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺤﺎﺕ
ﻋثماﻥﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﺎ
ﻧﻴﺎﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﺴﺨﻪ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﮐﻮﻓﻪ ﻭﻣﺼﺮ ﻭ
ﺷﺎﻡ ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎلی
ﻨﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
بوده ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺷﺶ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ.ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺖ
ﻭ(ﺁﻳﺪ)ﻭﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻋﺒﺎﺭﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﮐﺎﺗﺒﺎﻥ
ﻭﺣﻰ ﻭﻳﺎ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﻭﻳﺎ ﻋثماﻥ ﮐﻪ
ﺗﺼﺤﻴﺤﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻥ عرﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ هاﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻔﺎن قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ علیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﻭ
در باره قرآن
عثمان ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺳؤﺍﻝﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻭلی اﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭘﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺖﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻢ ﻧﺎﻡ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺑﺎ
ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺮﮒ
ﻣﻮﻟﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ علیّ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﺎﻡﻭ ﻓﻮﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ثروﺗﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻩ بود ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥﻤﻴﮑﺮﺩ
. ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ( ﺁﻳﺪ
ﻫﺎﻯ) ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﻧﮑﺎﺕ
ﻣﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺪﻋﻰ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ علیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪ ﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﭼﻴﺴﺖ. ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺟﺪّﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﺍﺣﮑﺎﻡ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠّﺖ ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﻚ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺂﻥ ﻓﮑﺮ
ﻳﺎ ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺄﻥ
ﻧﺰﻭﻝ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﭼﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻋث ﻧﺰﻭﻝ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺷﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺷﺄﻥ ﻧﺰﻭﻝ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ( ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻃﻖ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭالاّ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘوﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻰﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﻫﺒﺖ علیّ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪﺍﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ الهی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻭ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﻗﻠﺐ ﻋﺎﻗﻞ علیّ)ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻯ الهی ﺷﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﭼﺮﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺻﻞ
ﻣﻬﻢ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ وصورت
وسیرت آنان
صورت وسیرت الهی
میباشد وبقول
فردوسی عارف
الهی چو فرمان
یزدان چو
فرمان شاه
الهی .
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎ عَدَم ﻳﻘﻴﻦ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻫﺮ ﺑﺤث ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭘﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﻴﺎﻧﻰﺑﺎﺯ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺿﺪ ﻭ
ﻧﻘﻴﺾ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪ ﺑﺤث
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ولیّ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﺗﻌﻘّﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻣﻄﻠﺐ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻴنیان را
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ ﺟﺎپس ﺩﺭ
ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺁﻥ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ولیّ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺄﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
سلوکی ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﻋث ﻧﺤﺮﺍﻑ
و ضلالت برخی
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺭﺍﻣﻴسازد.
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺁﻳﺎﺕ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻧﺰﺩ کاﺗﺒﺎﻥ
ﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﻮﺩﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ حقّ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ.ﮐﻪ
سوء  ﺍﺑﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻣﻌﻴﻨﻰ
ﺩﺭﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﮐﻪﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺰﻭﻝ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ ﺍﻣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭼﻨﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭعملا
نیز ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﻳک ﻤﺬﻫﺐ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﮑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﮔُﺮﺩﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥسوء  ﺍﺭﻯﺑﮕﻴﺮﻧﺪﻭﻣﺎﻝ
ﻭﻧﺎﻣﻮسﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺼﺎﺣﺐ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻳﺎ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻟﻐﻮﻯ ﻭ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰﭼﻮﻥ
ﺳﻔﺮ ﺑﻔﻀﺎ
ﻭﻣﻮﺷﻚ ﻭ ﺃﺗﻢ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍثباﺕ
ﻣﺬﻫﺐﺧﻮﺩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﺍثباﺕﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻏﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
است.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﮔﺎﻥﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩﮔﺮﻯ
ﺍﺩﺑﻰﻭﻓﻠﺴﻔﻰﻭﻋﻠﻤﻰﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻣﮑّﻪ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻭﻫﺠﺮﺕ ﮐﻪ
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﺎﺭﻯ ﻣﺨﻔﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺑﮑﻮﻫﻰ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎﺭﻋﻨﮑﺒﻮﺕ
ﻭ ﻴﺮﻩ
ﺑﺪﻫﺎﻧﻪ ﻏﺎﺭ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﮐﻪ
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻏﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻘﺎﻡ خلافت
سیاسی
اﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻣﻴنمایند.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﻫﻢ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﻏﺎﺭ ﻭ
ﻣﺼﺎﺣبت ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎعلیّ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﻨﺴﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺷﺐ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻰ
ﺷﻮﻫﺮ وﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﮐﻨﺎﺭ ﮐﻠﺒﻪ
ﮔﻠﻴﻦ ﺧﻮپس
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻏﺎﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺗّﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺺ
ﺩﻭﻣﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﺪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﺎﻟﺒﺎ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺮﺍنی
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺠﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯﻭ ﺳﭙس
رﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻭﺳﻬﻮﻟﺖ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﺭﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺃثر
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺑﻤﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺵﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﻮﺩﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻳﺴﻚ ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ محمّد
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻏﺎﺭ
ﺣﺮﺍٴ ﺑﻮﺩ
ﻋﻠﻴﮑﻮﺩﻙ ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ
ﻳﺎ ﮐﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ محمّد
ﻭﺧﺪﻳﭽﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺧﺪﻳﭽﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
قُریش ﻣﺎﻧﻨﺪ محمّد
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺍﺋﻰ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺧﺪﻳﺠﻪﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﻳﭽﻪ ﻭمحمّد
ﺑﻮﺩ. ولیّ محمّد
ﭘﺮ ﮐﺎﺭ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻏﺎﺭ ﺣﺮﺍٴ ﭘﺮ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ
ﺩﺍﻍﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺍﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ.علیّ
ﻏﺬﺍ ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﺑﮑﻮﻩ ﺣﺮﺍٴ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻘﻄﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺯﻣﻴﻦ
ﺳﻨﮕﻰ ﺩﺍﻍ
ﭘﺎﻯ علیّ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ محمّد
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻮﺩ. ﭘس ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ محمّد
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﺑﻌثت
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠّﻖ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
محمّدﺑﮑﻤﻚ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ الهی
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ محمّد
ﺑﺨﺎﻧﻪﻧﺰﺩ
ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻏﺎﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺭﺩﻭﻡ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ(ﻧﺰلةﺍﺧﺮﻯ)
ﻭ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝﺗﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺟﺪﻳﺪﺍ ﺍﺳﻢ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﻣﺸﻬﻮﺩ محمّدﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ محمّد
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻭعلیّ ﻓﻮﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺼﺪﺍﻗﺖ محمّد
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ محمّد
ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻳﻚ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺮﺳﺪﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﭘس
علیّ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺣﺘﻰﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺎﺯﻩ علیّﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧی خود
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺍﮔﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺍﻥ ﺗﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﺩﺩﻫﻢ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﺘﺪﺗﺮﻯﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺯﻭﺩﺗﺮﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﺗﻨﻄﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﻓﻀﻴﻠﺖ
علیّ ﺩﺭ ﻭﻓﻮﺭ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
علیّ ﺭﺍ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯﻭ
ﭼﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ علیّ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻳﺎ علیّ
ﻫﺮﮐس ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩﻣﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻤﺮﺗﺒﻪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻭﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس علیّ
ﺭﺍ ﺑﻐﺾ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.پس
ﺩﺍﺧﻞ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺠﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
محمّد ﻭعلیّ
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪولیّ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭمحمّد ﻭ علیّ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ . ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪﺩﺭ حقّ علیّ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﺯﻳﺮﺍﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻓﻄﺮﺕ
علیّ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﮐﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﻄﺮﺕﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺭﺍ ﺻِﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﺮﮐﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻨﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻢ
ﺍﻧﺪﺍﻭﺧﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺗﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻃﻮﻟﺎنی
ﺘﺮ ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻮﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.پس  ﺩﺭﻙ
ﮐﻔﺮ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُسﻟﺎﺯم
ﻣﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ کنوﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺩﻭﻋﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﻭﻟﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺷﻤﻦ ﻭ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﮑﺮ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﻭ
ﺗﻮﻃﺌﻪﮔﺮﻯ
ﻭﺯﺭﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﮐﻨﺪﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖﻭ ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ها ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
یاد و
ﺗﺬﮐّﺮﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩﻗﻄﻌﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﺻﻨﻢ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
علیّ ﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﻃﺎﻟﺐﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺍﮔﺮﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﻫﻢﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ
ﺑﺎﻃﻞ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘی ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻙ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ولیّ علیّ
ﻃﻔﻞ ﻭﺟﻮﺍﻥﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
قُریش
ﻭﻏﻴﺮﻩﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭﺧﺪﺍ ﺁﻭﺭﺩﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖﮐﻪ
(ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ)ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏﻭﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺒﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻓﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻠﻤﺎﻥﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻭﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ولیّ ﭼﻮﻥ
محمّد ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭ سوء
ﻡﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﺮﮒﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺎ ﻧﺴﺦﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻣثالی اﺯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
علیّ ﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﺑﺎﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡاُمّت  ﻣﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻔّﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ علیّ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻨﻴﻦﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ علیّ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻦﭘس
ﺍﻳﻤﺎﻥﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻳﺎ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ القدُس
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ولیّ
ﻣﻬﺪﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻔّﻪ
ﺗﺮﺍﺯﻭ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪﮐﻔّﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ علیّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺯﻧﺪﻩﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ علیّ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
محمّد
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﻭ علیّ
ﭙﻴﺮﻭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪمحمّد
اُمّی    ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻥﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮعلیّ ﺭﺍ
ﺃﻓﻀﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎم اﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ.
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺩﺭ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
علیّﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻥﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﺴﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﭙس ﻧﻮﺑﺖ
ﺣﻤﺰﻩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﻋﻤﻮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺟﻌﻔﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺃﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ علیّ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﻧﮕﺸﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺟﻦ ﻭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻬﻴﺪ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﻟﻰ
ﺷﺪﻧﺪ.

ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺯ ﺃﺣﻤﺪﺑﻦ
ﺣﻨﺒﻞﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺭﺑﻌﻪ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﺧﻠﻔﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﺗﺎ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻠﻔﺎ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی باﺯ علیّ
ﺧﻠﻴﻔﻪﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻳﺎﺩﻯﻨﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﺴﺮﺵ
ﭘﺮﺳﻴﺪﭘس چرﺍ
ﺍﺯ علیّ ﭼﻴﺰﻯﻧﮕﻔﺘﻰ
ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺩ؟ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺑﻦ
ﺣﻨﺒﻞ
ﮔﻔﺖﻣﻮﺿﻮﻉ علیّ
ﺍﺯﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ می
کرﺩﻧﺪ .ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻣؤﻣﻦ اُمّی   ﺷﺪﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ علیّ ﺭﺍ
ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.

ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩﮐﻪ بعلیّ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ بحقَّﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ(ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﮐثرﺕ ﻭﺩﻗّﺖﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ )
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮ ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺗﻮ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎ
ﻓﻀﻴﻠﺖﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺳﻴﺎﺳﻰ
علیّ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺑﺎ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ علیّﺑﺎﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﭼﻮﻥ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ علیّ
ﻮﻓﺎﻃﻤﻪﻭ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
محمّد
ﺣﻨﻔﻴّﻪﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﭘﺪﺭﺵﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎعلیّ
ﺑﻮﺩ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ علیّ ﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻡ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﺎﻡ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ علیّ
ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺵﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺣﻨﻴﻒﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎولیّ
الهی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺷﻚ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩعلیّ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ .

ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺧﻨﺪﻕ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﺪﻳﻨﻪﮐﻪ ﺧﻂ
ﺩﻓﺎﻋﻰ ﻋﻠﻴﻪ ﺣﻤﻠﻪ
قُریش ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮓ ﺗﻦ
ﺑﺘﻦ ﺍﺯ ﺧﻨﺪﻕ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺷﻤﻦ ﻋﻤﺮﻭ
ﺑﻦ ﻋﺒﺪ ﻭِﺩ  ﺟﻨﮕﻴﺪ
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺑُﺖ( ﻭِﺩ) ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻭِﺩ ﻭ ﻭﺩﺍﺩ
ﻭﻋﺸق اﻟﻬﻰ . ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐُﺸﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﺿﺮﺑﺖ علیّ
ﺭﻭﺯ ﺧﻨﺪﻕﺑﺎ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ثقلین ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﺎﻝ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﻨﮓ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺨﺼﻰ.ﺗﺎ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﻀﺎﻳﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺩﺭ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ علیّ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺃﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺭؤﻑ ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﮔﺬﺭﺩ
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴّﺖ ﻋﻤﺮﻭ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﻴﻨﻪﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻠﺎﻓﺖﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘس اﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﻚ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﭼﻮﻥﻤﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺑﺰﻧﺎﻧﺶ
ﺣﻔﺼﻪ ﻭ
ﻋﺎﻳﺸﻪﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻭ علیّ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺎﻧﻨﺪ.ﺩﻳﮕﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻋﻮﺍﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﺧﺪﺍﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎ ﺟﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ علیّ
ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ محمّد
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻗﺮﻳﺸﻰ
محمّد
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﮑﺸﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺠﺮﺕﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ علیّ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻧﺪﺩﻳﮕﺮﺩﻳﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ علیّ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮﺩ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻔﻆ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﺠﺮﺕ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺑﺮﺩﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻮ ﻧﺪﻫﺪ.ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻗﺒﻠﺎ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ ﻳثرﺏ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.

ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻘﺘﺪﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ علیّ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮعلیّ
ﻧﺒﻮﺩ ﻋﻤﺮ
ﻫﻠﺎﻙ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺮﮐﻨﺎﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪﮐﻪ علیّ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻣﻦ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﺷﻢ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﮑﻴﻦ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ علیّ
ﺭﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﻋﺮﺏ
ﻫﺮﻳﻚ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ
ﺭﻳﺎﺳﺖﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺧﻮﻳﺸﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻮﻡ قُریش
ﮐﻪﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ ﺩﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﺍﻫﻞ
ﺳﻘﻴﻔﻪﺭﺃﻯ ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺩﺍﺩ ولیّ ﻧﻪ
ﺁﺭﺍﻯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻄﻮﺭﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻟﺒﺘﺮ ﮐﺎﺭ
ﺃﺑﻮﺳﻔﻴﺎﻥ ﻭ
ﭘﺴﺮﺵﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺷﻤﻨﻰ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭلی
ﺒﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻓﺮﻣﺎنده ﺷﺎﻣﺎﺕﻭ
ﺳﭙس ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻃﺮﺡ
ﻓﺮﻳﺐﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ
ﺻﻠﺢ ﺑﺎ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﺒﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻣﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﺩﺭ
ﮐﻮﻓﻪ ﺭﺳﻤﺎ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﮐﻨﺘﺮﻟﻰ ﺑﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻊ ﻭ
ﺳﺮﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﮔﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﺮﺩ
ﺑﺸﺮﻁ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ ﺁﻥ
ﺑﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ. ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻳﺰﻳﺪ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺍﺭث ﺣﺴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﮐﺸﺖﺗﺎ
ﺗﻌﻬّﺪﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻋﻤﺮ
ﭘس ﺍﺯ محمّدﭼﻨﺪ
ﻣؤﻣﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻌﺪﻭﺩ محمّد
ﺭﺍ ﺑﺸﺪّﺕ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﻗﻰ
ﻧﻤی گذﺍﺷﺖ
ﮐﻪﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺣﺬﻳﻔﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻩ ﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ محمّد
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺮﺷﻨﺎﺵ ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺣُﺬﻳﻔﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﮐﺮﺩ
ﻭﭘﺮﺳﻴﺪﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻯ؟ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺵﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻮ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ
ﺣﺬﻳﻔﻪ
ﮔﻔﺖﺑﺨﺪﺍ سوء  ﮔﻨﺪ
ﮐﻪﺍﺯ حقّ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻡﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻡ ﻭ سوﮔﻨﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺿﻮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻧﻢ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ. ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻠﺎﻡ ﺣﺬﻳﻔﻪ ﮐﻔﺮ
ﻭ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ علیّ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺬﻳﻔﻪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﻔﺮﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.علیّ
ﮔﻔﺖ ﺣﻘّﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻔﺮﺕﺍﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌی می
ﺒﺎﺷﺪﮐﻪ حقّ
است ولی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭﻓﺘﻨﻪﻫﺎﺋی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻰ ﻭﺿﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﺿﻮ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺯﻥ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺧﻮﺩﺵﺭﺍ.
ﭘس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣُﺬﻳﻔﻪ
ﺩﺭﻋﻤﺮ ﻧﺒﻮﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﺒﻮﺩ ولیّ
ﻋﻤﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.

ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻰ علیّ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ جنبه ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ قُریش
ﺑﻮﺩﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻨﮓ ﺧﻴﺒﺮﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﻫﻴﭻ ﺷﻤﺸﻴﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺫﻭﺍﻟﻔﻘﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ فتوّت   ﭼﻮﻥ
علیّ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(
ﻓﺘﻰ ) ﺟﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ فتوّت   ﻭ
ﺷﺠﺎﻋﺖ و جوان
مردی ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺴﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺍُﺣﺪﮐﻪ
ﻟﺸﮑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻭ
ﺩﻧﺪﺍﻥ محمّد ﻧﻴﺰ
ﺷﮑﺴﺖ ﭼﻮﻥ
ﺻﺪﻣﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕﺑﺎ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﻧﺪﺍﻧﺶ ﻣﻰ
ﺷﮑﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺍﺩﻥ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺟﻨﮓ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩولیّ
ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺃﺣﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯﻯ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ ﮐﻪ
علیّ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﺠﻨﮓ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺩﺍﺩﻡ ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻭﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﺍﻭ ﻭﻯ
ﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﻭﻯ ﺭﺯﻕ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭﺟﻨﮓ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ علیّ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺎﻓﻆ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻔﻆ ﻭﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻳﻪ
ﺃﺑﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ علیّ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪّﺕ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﮔﺮﻣﺎ
ﻧﺨﻮﺭﺩﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﺳﺮﻋﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺃﺑﺮﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺳﺮﻋﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣؤﻣﻨﻰ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﻴﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﻔﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﺎﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻬﺎﻳﻢ ﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻢ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻳﻦﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻭ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻭﭘﺪﺭ
ﻭﺟﺪّ ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ علیّ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ولیّ
ﻧﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
نبوده ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮔﻔﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ ﺻﺤﺒﺘﻬﺎ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ. ولیّ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺑﻰ
ﺣﺪّ ﻭﺣﺼﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﻟﻴﻞ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺫﺏ ﺗﺸﻴّﻊ علیّﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﺖ
علیّ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻏﻀﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ خُمس
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﻭ ﺯﻥ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﻣﻔﺖﺧﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﻢ ﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﻭ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺟﺪّ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻭ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ ﺗﻠﺦ
ﻭ ﺩﺍﻍ
ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ ﺗﺸﻨﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﻗﺘﻠﮕﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﮐﻤﻴﻦ
ﻫﺎﻯ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭلی ﺳﺮ ﻣﺴﺖ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰﺑﻴﻨﻴﻢ.

M142

نکاتی
عرفانی از
ولایت سلوکی محمدی
ششم

ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺃﻭﻟﻴﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻮﺩ
ﻣﻔﻴﺪ سلوکی
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺑﺎﺳﺘﺎنی
ﻨﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻣﺮﺗﺠﻌﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ ﻃﺮﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺃﻫﺮﻳﻤنی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧی
ﻮﺳﻠﻮکی ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
انسان ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯﭘس ﺍﺯ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥﻭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ و ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻨﺮﺩﺑﺎﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺒﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
بدانیم ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﮑﻨﻴﻢﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻬﻔﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻫﺮ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ محمّد
ﮐﺸﻒ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓوﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ سوء  ﭘﺮﻣﻦ
ﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﺮﺳﻨﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻫﺮﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫند ﺩﺍﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ولایت محمّدﻯﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻫﺮ ولیّ
ﺳِﻨﺖﻭمُقدّس
ﺷﺪﻩ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﺪی های
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺗﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﻳﻦ
ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﭼﻪ
وﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺃﻭﻟﻴﻥﺼﺎﺩﺭﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺗﺄﺳﻴس ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮولیّ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺠﻌﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻩ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻫﻢ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺃﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﻨﺪﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻳﺎ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻭبالقوّه
ﻟﺎﺯﻡﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺼﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﺣﺎﺩﻳث
محمّدﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﻗﺒﻠﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻴﺮیم.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ .

ﺣﺪﻳث
ﺩﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻦ ﻭ
ﺣﺴﻴﻥ اﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭعلیّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﻳﺎ
ﺣَﺴَﻨﻚﻭ ﺣﺴﻦ
ﮐﻮﭼﻚﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﺣﺴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﮑﻤّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺳﻴّﺪﻫﺎ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭﺍﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺧﻴﺮ
ﻭﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻰ
ﮐﻮﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ می
ﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ) ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥﺘﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺗﻤﺎس
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻭﺯ
ﺍﻭﻝ ﺯﻣﻴﻦ را
آفرید ﻳﻌﻨﻰ
دو ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
زنده ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻮﻥ ﺁﺩﻡ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥﺮﺍ
آفرید ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵﺍﻭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭلی
اﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻮﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺣﺴﻨﻚ
ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﺎﻣﻞ.ﻭ ﺣﺴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺯﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮّﻑ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺍﻣﺎ
ﺳﻴّﺪ ﻳﺎ ﺳﺮﻭﺭﺑﺎﺯﺻﻔﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
(ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ و نه
فرزندان
جسمانی. (ﺳﻴّﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺪﻳﻢ(ﺷﻴﺪ)ﺩﺭ
ﻟﻔﻆ
ﺟﻤﺸﻴﺪ.ﺳﻴّﺪ
ﺟﻢ ﺷﺪﻩ ﻭﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﮐﻪ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﺩَﺭﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺳﻴﺪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ( به
دون تشدید) ﻭ
ﺯﻳﺪ ﻳمعنی
ﺳﻴّﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺮﻭﺭﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻭ خُمس
ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﺧﻮﺭﺩﻥ.ﻭ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺍﺯﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ . ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺟﻮﺍﻥ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺍﻫﻠﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺩﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﻴﺮ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﻗﺼﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺪﺭک اﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮپس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
یا دغدو وﻳﺎ
ﻣﺮیم ﻭﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّد
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺳﭙس ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
(ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ)
ﺩﺭ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ولیّ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭمحمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭعلیّ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ را (ﺧﻴﺮﺍﻟﻨﺴاء)
اُمّت  ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺤﺖ
ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭعلیّ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ و خیر
بیشتر ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺯﻧﺎﻥ ﺰﻣﺎﻥ
ﺷﺪ.ﺧﻴﺮﺍﻟﻨﺴاء
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻁ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺳﺘﺎپس
ﺍﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻥ نیست .
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘسﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻫﺮ ﺯﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ( ﻓﻄﻢ ﻭﺗﺮﻙ)
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﺍﺳﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭپس ﻭ
ﺳﺒﻴﻞ.ﻭ ﻧﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺑﻮﺩﻩﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﻓﺎﺧﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺯﺟﻨس ﻣﺮﺩ(اُمّی   ) ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺯﻧﺎﻥ ( ﺍﻡ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻥ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥﺃﺥ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻘﺶ ﺯﻥ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥﻮﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻨﺴﻴّﺖ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
بیداری ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﻨﺴﻴّﺖ
ﻫﺴﺖ.ولیّ ﻧﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺯﻧﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﺶ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ سوء  ﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.(اُمّت )ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻄﻮﺭﻋﺎﻡ ﻭ
ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ( هر یک از
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ)
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍلاّ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ (مِلّت
ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻳﻞ) ﻭ ﻣﻴﻞ
ﺑﺴﻠﻮک دارند
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
(ﻗﻮﻡ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ مُقدّس(
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺷﻴﻮﺍﻯ
ﺑﻮﺩﺍﺋی هستند.ﻭ
ﺯﻳﻨﺖ ﮐﺒﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﻭﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﺯﻥﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺯﻳﻨﺐ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﻳﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ(ﺑُﻌﺪﻯ)ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺑﻌﺪﻯﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ الهی
دارند.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻋﻘلی ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺯﻥ ﺧﻴﺮ
ﺍﻟﻨﺴاء ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺧﺘﺮ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﺁﺳﻴﻪ ﺑﻨﺖ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻣﻮﺳﻰﻭ
ﺧﺪﻳﭽﻪ ﺑﻨﺖ
ﺧﻮﻳﻠﺪ ﻫﻤﺴﺮ محمّد
ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻪﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ولیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺫﮐﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺩﻳﻦ ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻮﺳﻒ
ﻭﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺄﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺳﺘﺎﻳﺸﻬﺎ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎ ﺟﻠﺐ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
ﻣﮑّﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪﻭﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ(
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ ) ﻳﺎ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻣﻎ ﺑﭽﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮپس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻃﺎﻟﺢ ﻋﮑس
ﺻﺎﻟﺢ بود. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺃﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﮋﺩﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﻭ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ
ﻭﺷﻮﻫﺮﺵ علیّ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩ.ﭘس
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﭘس
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺯﻣﺎﻥﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﺯﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻡ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻡ ﺳﻠﻤﻪﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺍُﻡّ
ﻭﻣﺎﺩﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﺟﻨﺴﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻭ ﻧﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺧﺘﺮ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ محمّد
ﺑﻮﺩﻥ.ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺮ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻣﻘﺎﻡ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ ﻳﺎ
ﺃﻫﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﮋﺍﺩﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮود.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ(
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎ
ﺗﺬﮐﻴﻪ) ﻭ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﺒﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﻳﻚ ﺩﺭﺻﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﮔﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ(ﻓﻄﻢ)ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﺪﻥ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ
ﺯﻥﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﺗﻦ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭسوء  ﺍس
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﻰ
ﺗﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮑﺮﺩﻩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻫﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﻭﻳﺎ
ﻳﻚ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﻳﮕﺮﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺣﻨﮕﻴﺮﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻓﻀﺎ ﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻭﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺧﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩﭘس
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ . ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭﻋﻤّاء
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭ
ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺯﻧﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺯﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﮕﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ(ﺧﻴﺮ
ﺩﻳﻦ) ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡﻳﻌﻨﻰ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﺗﺮﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭼﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻗﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﻫﻴﭻ ﻣﺰﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡﻣﮕﺮ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻮﺩﺕ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺄﻫﻞ
ﻗُﺮﺑﻰ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻧﻴﮑی ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻨﺪﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺣُﺴﻦ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺤﻤﺪﻯﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﺰﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺳﺎﻃﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ. ﺃﻫﻞ
ﻗﺮﺑﺎ
ﻗﺮﻳﺒﺎﻥ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ محمّد
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ اﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ تقرّب
ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ تقرّب
ﺩﺍﺩﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮپسﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﻤﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﻮﺩّﺕ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻭﺿﻮﻯ)ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺬﮐﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺮﺍﻧﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﻭﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺣُﺴﻨﺎ)
ﻳﺎ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻫﻞ
ﻗﺮﺑﺎﻯ ﺗﻮ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ﮐﻪﺧﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﻤﺎ
ﻣﻮﺩﺕ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺽ ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯعلیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ .
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
محمّد
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﭘس
ﺍﺯﻭﻓﺎﺗﺶ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺍﺯﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻧﻴﺴتند
ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﻣﻮی ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋثماﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﭘﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﻔﺮﻭﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻣﺎﺩﻩ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. پس
ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻨﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﻗﺮﺑﺎﻥ ﻭتقرّب
ﺟﻮﻳﺎﻥ ﮐﺮﻭبی
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻮﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺰﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ محمّد
ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺍﺳﺖﺭﻫﺒﺮﻯ
۳۱۳ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﻗﻄﻌﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﮔﺸﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺘﻢﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌثت ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
علیّ ﻭﻫﻤﺴﺮﺵ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﭼﻮﻥﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺕ علیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎم ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺭ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻭﮐﺘﺐ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﻭﻍ
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺻﺤﺎﺡ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻚ ﻣﺮﻍ ﺳﺮﺥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ولیّ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺑﻔﺮﺳﺖﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺷﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺷﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
علیّ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻭ ﻫﻢ
ﺳﻔﺮﻩ محمّد
ﺷﺪ.ﻭ علیّ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﻋﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻡﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻡ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻢ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻠﻪ
ﭘﺎﺗﻰ علیّ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
محمّد ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﺮﺩﻩ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﻍ
ﺑﺮﻳﺎﻥﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﮕﻰ محمّد
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ علیّ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ
ﻓﻬﻢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ محمّدﺧﻮﺩ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺷﺮﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ علیّ
ﻭ ﺣﺴﻮﺩﺍﻥ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.

(ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ)ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﻠﻮﻙﻭ قُرّه    ﻫﺎﻯ
مقرر ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺣﺘﻤﻰ
ﺑﺮﻭﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺄﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻫﻢ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺘﺬﮐﺮ
ﻭﻳﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻫﻢ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭘس
اﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺟﺰ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺮﺡ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵﺳﻔﺎﺭﺵ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻣﻔﻴﺪ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﻳﺎ اُمّی    ﻫﺎﻯ
ﻣؤﻣﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺁﻥ ﭼﻨﺪ ﺣﺪﻳثی
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ.ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴتند ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺨﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻳﺎ
ﺳﺎﺩﺍﺕﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺬﮐﺮ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ علیّ
ﻭمحمّد ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺩﺭ ﻧﻄﻘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻳﺪﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﻢ.ﭼﻪ ﺷﺐ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻯ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﻭ
ﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ سوء  ﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢﻫﺮ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻪ
ﺧﻴﺮﻯ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﻮﻳﺎ ﻭ
ﻗﻠﺒﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻴﺎﺳی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﺤﺒﺘﻰ ﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻋﻠﻨﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺤﺎﺕ
ﻋثماﻥﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﺎ
ﻧﻴﺎﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﺴﺨﻪ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﮐﻮﻓﻪ ﻭﻣﺼﺮ ﻭ
ﺷﺎﻡ ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎلی ﻨﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎ ﺷﺶﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺷﺶ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ.ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺖ
ﻭ(ﺁﻳﺪ)ﻭﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﮐﺎﺗﺒﺎﻥ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻳﺎﺕﺭﺍﺳﺘﻴﻦﻭﻳﺎ
ﻋثماﻥ ﮐﻪ ﺗﺼﺤﻴﺤﺎﺕ
ﺯﺑﺎﻥ عرﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻔﺎﺕ قُرّه     ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ علیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺳؤﺍﻝﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭘﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺖﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻢ ﻧﺎﻡ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺑﺎ
ﺣﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺮﮒ
ﻣﻮﻟﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ علیّ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﺎﻡﻭ ﻓﻮﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ثروﺗﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻩﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﻮﻟﺎﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﻑﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥﻤﻴﮑﺮﺩ . ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﻧﮑﺎﺕ
ﻣﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺪﻋﻰ ﮐﺎﺫﺏ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ علیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻴﺪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﭼﻴﺴﺖ. ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺟﺪّﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﺍﺣﮑﺎﻡ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠّﺖﻭ ﺷﺄﻥ
ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﻚ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄی
ﺒﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﺂﻥ
ﻓﮑﺮ ﻳﺎﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺷﺄﻥ
ﻧﺰﻭﻝ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﭼﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻋث ﻧﺰﻭﻝ
ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﺷﺪﻩﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩﻩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺷﺄﻥ ﻧﺰﻭﻝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ

ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘوﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭآنها
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻰﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ.

ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻣﻮﻫﺒﺖ علیّ)
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪﺍﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻗﻠﺐ
ﻋﺎﻗﻞ علیّﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻯ اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﭼﺮﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ ﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.پس  ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺻﻞ ﻣﻬﻢ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﺎ عَدَم ﻳﻘﻴﻦ
ﻭﮔﺸﺎﺩﮔﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻫﺮ
ﺑﺤث ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﭘﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﻴﺎﻧﻰﺑﺎﺯ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺿﺪ ﻭ ﻧﻘﻴﺾ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪ ﺑﺤث
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ولیّ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﺗﻌﻘّﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻄﻠﺐ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐس
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﺪ
ﺟﺎپس ﺩﺭ ﺁﺗﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻥ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ولیّ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺄﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥﺮﺍ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ خود
ﻗﺮﺁﻥ که ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﻋث
ﻧﺤﺮﺍﻑﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺭﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻳﺎﺕ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻧﺰﺩ کاﺗﺒﺎﻥ
ﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻮﺩﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ حقّ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭﻳﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ.ﮐﻪ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻣﻌﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﮐﻪﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺰﻭﻝ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭼﻨﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻴﺰ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﻳک ﻤﺬﻫﺐ. ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻀﺎﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﮑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ.ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ های
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﺍﺯ
ﮔﺮﺩﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ سوء  ﺍﺭﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪﻭﻣﺎﻝ
ﻭ ﻧﺎﻣﻮس ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺼﺎﺣﺐ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﻮﻳﺎ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻟﻐﻮﻯ
ﻭ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰﭼﻮﻥ
ﺳﻔﺮ ﺑﻔﻀﺎ ﻭ ﻣﻮﺷﻚ
ﻭ ﺃﺗﻢ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍثبات ﻣﺬﻫﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍثباﺕﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻏﻴﺮ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﮔﺎﻥﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩﮔﺮﻯ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻭﻫﺠﺮﺕ ﮐﻪ
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﺎﺭﻯ ﻣﺨﻔﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻮﻫﻰ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺎﺭﻋﻨﮑﺒﻮﺕ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺪﻫﺎﻧﻪ ﻏﺎﺭ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﮐﻪ
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ شدند.
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭﻳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺍﻳﻦﻏﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭ
ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
نمی ﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﻏﺎﺭ ﻭ
ﻣﺼﺎﺣﺐﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎعلیّ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﻨﺴﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮ ﺷﺐ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻰ
ﺷﻮﻫﺮ وﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻠﺒﻪ
ﮔﻠﻴﻦ ﺧﻮپس
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻏﺎﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺗّﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺺ
ﺩﻭﻣﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﻧﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻧﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻏﺎﻟﺒﺎ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﻭﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻨﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺠﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺖﺁﻧﻬﻢ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯﻭ
ﺳﭙس ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠق
ﺒﺎ ﺁﻧﻬﺎ
.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ ﺣﻔﻆ ﻭﺣﻔﺎﻇﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺣﻤﺎﻳﺘﻰ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻠﺎﻫﺎ
و امتحانات
الهی ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻳﻪ
در ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻝ ﻧﻔﺮ
ﺩﻭﻡ ﻭلی ﻧﻪ در
محمّد ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻧی
ﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺣﺎﻝ
ﺁﺭﺍﻡ ﺳﺎﻟﻚﻭﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.وﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ است
ﭼﻪ ﺷﺎﺩﻯ
ﻣﺼﻨوعی ﻭﻳﺎ
ﺃﻧﺪﻭﻩ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ باشد.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺳﻔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.وﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺁﺭﺍﻣﺸﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﻏﺎﺭ
ﺣَﺮّاء
درﮐﻮهﻫﺎﻯ
ﻣﮑّﻪ ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪﺍﻯ
ﺗﻨﻬﺎ و
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
هست.ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﻗطع
ﻨﮕﺮﺩﺩ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺭﺍﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﭼوﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺯﻣﮑّﻪ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺶ ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﮐﺸﺘﻦ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻧﺸﻮﻧﺪﭘس
علیّ ﺩﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ محمّد
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻭ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﻮﻯ ﻧﺪﺍﺷته
باشد.ﭼﻮﻥ وی
ﺍﺯ ﺳﺮﺍﻥ قُریش
ﺑﻮﺩ ﻭﺷﺎﻳﺪ محمّدﺭﺍ
ﻟﻮ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍثباﺕ
ﺻﺤﺖ ﻭ ﺳﻘﻢ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﻭعلیّ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﻘﻖ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻋﺒﺮﺕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺖ
. در ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﻠﻴس ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩ ﻭﮔﻔﺖ
ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻦ ﺑﺮﺗﻮ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮﺩﻥ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﮔﻔﺘﻦ ﻭ
ﻧﻔﺮﻳﻦ ﻭ ﺑﺪ ﻭ
نا سزا ﮔﻔﺘﻦ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺑﻠﻴس ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩولیّ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ(ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﻦ) ﮐﻪ
ﻫﺮﺭﻭﺯﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ
ﻋﺪﻣﻰ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻞ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
.ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻋﮑس ﺑﺮﻫﻤﻦ یا
ابراهیم در معنی
ﺍﺳﺖ. یکیﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮﺑﺘﻘّس
است.ولیّ تَقذُس
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ خود
ﺷﺨﺺﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻔﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﻭﻯ
ﻋﻤّﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺳﺮﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻭﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻴﭻ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻮ عمّامه و
لباس
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ولی
دلی نا ﭘﺎﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ شخص
ﻫﻤﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻳﻚ سوء  ﮊﻩﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
کشاندن ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که
ﺩﺭ ﺩﻝ وفکر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ کنترل
نفس و خویشتن
داری
وﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺳﺎﻟک ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
و ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ معنی (
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ یا
قیامت) ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺍﻭ
نیز
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﻭﺯﺩﻳﻦ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
میباشد.
ﻗﻴﺎﻣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺍﻟﻬﻰ برای
سالک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻴﺎﻣﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ بای
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭ
ﺑﺮﺧﻴﺰﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺪﻭﺩ.
ﻭلی ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢﺑﻴﻤﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺑﻠﻴس ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻥ ﺸﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.(
ﺭﺟﻴﻢ) ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴس رﺍ
ﺩﺭﻣﮑّﻪ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮓ
ﺑﺮﺁﻥ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.و
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺗﻤثیل ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ یا همان
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ میرسد ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻨﮕﺴﺎﺭاﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
کرده ﻭﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻮﻡ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ می
ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﺷﺐ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯی ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ سالکاز
نوع بشری
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
متولد تا
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍلاّ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ (ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﺪﻳﻦ) ﺭﻭﺯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﻳﻥ
ﻮﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ
ﺍﻭﺭﺍﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭ(ﺩﻳﻦ)
ﻟﻔﻈﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺩّ
ﻭﻣﺤﺒّﺖﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺩﻳﻦ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﺋﻴﻦﻭﺭﻭﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ. ﻭ قُریش
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﻪﺍﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ
ﺭﺳﺘﻢﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﺨﺼّﺎﺕ
ﻓﻨﻰ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻭ
به (ﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ) ﺧﻮﺩ ﺍﺷﻚ
می
ﺮﻳﺰﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺘﻘﺪّس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.و
درﻣﮑّﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺮﮐﺰ
مبادله
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ،و
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﮐﺎﻟﺎ رسیده
ﺍﺯﻫﻨﺪ ﻭﻳﻤﻦ
ﺑﻤﮑّﻪ ﻭ
ﺗﺪﻣُﺮ ﺩﺭ
ﺍﺭﺩﻥ ﻭﺭﻭﻡ ﺷﺮﻗﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻳﺎ ﺷﻬﺮ(
ﺃﻧﺒﺎﺭ) ﺩﺭ
ﺳﺎﺣﻞ
ﻓﺮﺍﺕﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻠﻴﺞ ﻓﺎﺭس ﮐﺎﻟﺎ
ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.و
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﺮ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﺍﻧﺒﺎﺭ در بین
النهرین عراق
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣُﺮﺩﻥ ﺩﺭ
این ﺍﻣﺎﮐﻦ مُقدّس
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ چنین هم
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺳﮓ ﻭ
ﮔﺮﺑﻪ ﻭ ﺍﻟﺎﻍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ولیّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺎﮐﻦ مُقدّس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ
استﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﺑﻠﻴس ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻋﺎﺑﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻳﻚ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺳﺮﭘﻴﭽﻰﺩﺭ
عَدَم ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺂﺩﻡﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ با
ﮔِﻞ ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
از آن ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻭ سوﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮک
الهی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻋﻘﻞ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺩﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺘﻘﺪّس ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺳﺮﮐﺶ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭﺑﺠﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎن
هاﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ باشد
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﺍﻯﻃﺒﻖ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻳﻚ
ﻣﺨﻠﻮﻕﺍﺳﺘثناﺋی
برای
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻭﻫﺪﻑ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﻀﺮﺭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻋﺰﺍﻡ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
وﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﻧﻴﺰ
با اراده خود
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﺮﺍﺏ ﻭﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﺎﺧﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ حقّ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻟﺬﺕ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻘﺪﻩ ﺭﺍ ﺭﻳﺸﻪ
ﮐﻦ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺎﺭﺳﻰ (ﺑﻪ
ﺷﺪﻩ)ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﻨّﺖ
ﻭﺟﻨﺎﻥعرﺑﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﻴﺰ
ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﻴﻮﻧﺎﻧﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ
ﺟﺤﻴﻢ قُریش
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭﻧﺨﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪ
ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺒﺎﺭﺩﻭﻡ
ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻩ
است.

ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁدﻡ ﻭ ﺣﻮﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﭘس
ﺷﻴﻄﺎﻥ نفس
امّاره
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻋﻰ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻳﺎ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ
ابلیس
ﺷﻴﻄﺎﻥﺍﻳﻦ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺟﺪّﻯ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣثبت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻣثبت
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺧﻄﺮﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻭﻧﻔسﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ قشری ﺃثرﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ . ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻠﻌﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺎﻋﻮﺭﺍٴ
ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ. ولیّ ﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎ ﺁﺩﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﺍﮔﺮ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﭼﻮﻥ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷند،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻴﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
برای ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
میشود. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﺮﺩﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯﺍﮔﺮ
ﺩﻋﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪﻫﻤﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻄﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ بوده اگر
ﺗﺴﻠﻴﻢ سلوکی
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ شهودی
ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﮐﻠﺎس
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ.

ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
هستﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮔﻔﺖ تا ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
باشد.ﺳﭙس ﺷﺨﺺ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
گقت که از خدا
میترسد. وﺸﻴﻄﺎﻥ
نیز ﮔﻔﺖﺣﺎلا
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻦ نیز ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﭼﺮﺍ
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺂﺩﻡ
ﻳﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﮑﺮﺩ.ﺳﺎﻟک
ﻤﺴﺘﻌﺪ به
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻦ
ﻧﺪﺍﺩﻩﭘس ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺯﻳﺎنی ﻭﺩﺭﻭﻍ
ﺑﺰﺭﮒ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﻨﻴﻢﺿﻤﻦ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎس با
برداشت سلوکی
امور ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻝ محمّد ﻭ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮﺩﺭ
ﻏﺎﺭﻯ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺮﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﻩ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺁﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﮑﻴﻨﻪ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺭسوء  ﻟﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺑﺂﺭﺍﻣﺶ
ﺧﺎﻃﺮ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖﻭﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ اُمّی    ﺷﺪﻩﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ اُمّی    ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﺼﻴﺤﺖﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.پس  ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻏﺎﺭ
ﻭ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
برای تأکید
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ علیه
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﻬﻢ ﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎم
اﺯﻣﺤﻞ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺳﻴﺼﺪ ﺁﻳﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍﺩﺭ
ﺷﺄﻥ علیّ
گفته اند،
ﺍﻭﻟّﺎ ﮐﺎﺗﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋثماﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺳﺘﺎپس علیّ
ﺭﺍ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
علیّ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻧﺎﻥﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺘﺎپس ﺍﺯ علیّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﺭﻯ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﻡ علیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺳﺘﺎپس ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ علیّ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺍﺳﺖ.پس  ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺳﻴﺼﺪ ﺁﻳﻪﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎپس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺧﻄﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺑﺮ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻭ ﺭؤﻭﻑ
ﺑﻤؤﻣﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭ ﻳﺎ
ﺷﺪﻳﺪ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮ ﺑﺮ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥﻭ
ﺭﺣﻴﻢ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺭﺃﻓﺖ ﻭ ﻧﺮﻣﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺮﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪ الهی
ﻮﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻨﺴﺦ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﭼﻮﻥ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﺿﺮﺑﺖ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺧﺸﻮﻧﺖﮐﻪ
ﺑﻬﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩﮐﺎﺭ أمثال
ﺧﻠﻔﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭﺭﻫﺒﺖ
ﻭ ﻗﺘﻞ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﻭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻇﺮﻑ ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ
ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ
ﺃﺳﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﮑﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭﻭپس
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﺎﺿﺮﻡ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺑﺮﻭﻡﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳثی ﺁﻣﺪﻩ
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯ ﺩﻭﺷﻨﺒﻪ
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻭ علیّ
ﺭﻭﺯ ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻫﻤﻴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ علیّ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩ.ولیّ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺣﺪﻳث ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺪﺍﺷﺘﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﺩﻭ
ﻳﻮﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺪ.ولیّ علیّ ﮐﻪﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ محمّدﺑﺎﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ علیّ ﺑﺎ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻭ ﺳﭙس نور
ﻗﺎﺋﻢ ﻭسوم ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﺟﻢ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺟﻤﻊ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺁﺩﻳﻨﻪ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺃﺩﻳﻨﻪ)ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻌثت محمّد
ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺑﻌثت علیّ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ محمّد
ﻳﺎ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺷﺸﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ ﻭ
ﺃﻧﺼﺎﺭ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥﻭﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮔﺎهی اﻭﻟﻮﻥ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ محمّدﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻏﻴﺮ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖمحمّد
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺰﺭﮔﻴﺪﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎ محمّد
ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺠﺮﺕ ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻣﺪﻳﻨﻪﻧﺒﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ محمّد ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﻴﻦ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻳثرﺏﻭﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻣﮑّﻪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ محمّدﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ محمّد
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.ﺑﺎﺯﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﻨﺪ ﮐﻪ سوء  ﺩﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺑﺮﻣﻦ ﻭ علیّ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻦ ﻭ علیّ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭ علیّ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ محمّد ﻭعلیّ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ علیّ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﮐﻪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺷﺪﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ولیّ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺎﻣﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺩﻩ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﻳﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺴﻰ(ﻓﻄﻢ)ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮکی ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ولیّ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﻧﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﮐﻪ
ﺍﺯ۵۵ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘس
اﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺷﺸﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻬﺪﻯﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﮐﻪ
ﻫﺸﺖ
ﺑﻬﺸﺖﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﻭ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ باز ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ربّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻳﻰ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﺮﮐﺖﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﺎﭼﺸﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﻫﻢ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﻣﻴﻠﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻦ ﻭعلیّ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎن هاﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
محمّدﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ .

ﺻﻠﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺻﻠﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ(بِدای
ﺍﻟﻬﻰ)ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﺩﺭﻃﺮﺡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖﭼﻮﻥ
ﺸﺶﺻﺎﺣﺐﺻﺤﺎﺡ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖﻧﺴﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﻠﺨﻰ
ﺣﻨﻔﻰﻭﺗﺮﻣﺬﻯ
ﺣﻤﻮﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻣﺎﺟﻪ ﻭ
ﺍﺣﻤﺪ ﺣﻨﺒﻞ ﻭ
ﺣﺎﻓﻆ ﺃﺑﻮ
ﻧﻌﻴﻢ ثعلبی ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻣﻐﺎﺯﻟﻰ
ﻭ ﺃﺑﻮ ﺍﻟﻤؤﻳّﺪ
ﺧﻮﺍﺭﺯﻣﻰ ﻭ
ﺩﻳﻠﻤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺿﻤﻦ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺒﺎﺭﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﺭﻙ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥﺮﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻮﺍﻣﺎﻧﺖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺣﺎﺻﻞ
ﺷﺪﺳﭙس ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﭙﺎس ﻭ ﺷﮑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟکی
اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻤّﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺳﺒﺐ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺗﻘﺼﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺭﺍﺿﻰ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﺗﺎﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻟﻨﮓ ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻧﻴﻢ .

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻭ صوفیّه
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻮﻟﺎ علیّﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺃﻫﻤﻴّﺖ ﻧﻘﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﺫﺍﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
علیّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ علیّ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣلی کرﺩ ﻭ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻥ صوفیّهﭼﻪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﻨّﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﻨﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻫﺒﺮ
ﻣﺤﻠﻰ ﻣﺬﻫﺐ
ﭘﺮ ﺗﻌﺼّﺐ ﺣﻨﻔﻰ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺗﺮﻙ ﺯﺑﺎﻥ
ﻗﻮﻧﻴﻪ
ﺁﺳﻴﺎﻯ ﺻﻐﻴﺮ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ .
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺣﺪﻳث ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻘﺎﻡ علیّ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻢ .
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺴﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺑﻌﺪﺍ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭼﻮﻥ محمّد
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺧﻮﺑﻰ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻘﺶ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺎ
ﺧﻮﺑﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺑﺎ
ﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯﺒﺎ
ﺻﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﮐﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪمحمّد
ﺭسوء  ﻝ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ.ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺗﺎ ﺭﻭﺵ ﺩﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺍﺯﻳﻚ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ثابت
ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻣﻦ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﻤﺎﻥﺴﻠﻮکی
ﻮﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺷﺨﺺ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ ﺑﺎ
محمّدﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ
ﺷﺸﻢ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.(ﺳﻴّﺪ)ﺳﺮﻭﺭ
ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ علیّ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﻭ
ﻫﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﻭﺭ ﻣﻦﺗﻮ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻯ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭمحمّد
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻫﻢﻭ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﻪﻧﻔﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ . ﻭ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺧﻮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﺮﺍدرسﺭﺍ
ﻭﺯﻳﺮ ﺍﻭ
ﮐﻨﻰﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻭﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﮑﻢ
ﮐﻨﺪﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﺯﺑﺎﻧﺶ ﺍﻟﮑﻦ
ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻭﻣﺴﻠﺴﻞ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻮﺩ.ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺪﻑ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪولیّ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻡﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺧﻮﺩﻡ
ﻭﺯﻳﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻰﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻭﻯ ﻣﺮﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﭘس علیّ
ﺭﺍ ﻭﺯﻳﺮ ﻣﻦ
ﮐﻦ . ﭼﻮﻥ علیّ
به ( اﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) محمّد
ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ
ﺑﻮﺩﻥ علیّ ﻳﺎ
ﺩﺍﻣﺎﺩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻥ علیّ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﭘﺴﺮ
ﻋﻤﻮ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺰﺭﮒ
محمّدﺗﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻮﻫﺮ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﻒ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ قُریش
ﻋﻠﻴﻪ محمّد
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ
ﺯﻧﺶ ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ولیّ ﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺧﺘﺮ ﺑﻤﮑّﻪ
ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻭﻧﺰﺩ ﺷﻮﻫﺮ
ﺧﻮﺩﺭﻓﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ علیّ
ﻭﺯﻳﺮ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻦ
ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻩﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻟﺒﺎس ﻫﻴﺒﺖ
ﺑﭙﻮﺷﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺮ ﺩﻝ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺶ
ﺗﺮس ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻣﺴﺘﺪﻝ ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭﭼﻮﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪﻣﻄﻠﺐ
ﺑﻰ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ علیّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻤﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥﺁﻭﺭﺩ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻘﻢ
ﮐﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ محمّد
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮپس ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ علیّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻳﻌﻨﻰ علیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ محمّد
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺤﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺑﻌﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ محمّدﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻮﻯ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺿﻮ(ﻭﻯ سوء   ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺿوء ﻭ ضیاء و
ﺳﻤﺖﻭ ﻗﺒﻠﻪ)
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﺴﺖﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺟﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪربّ ﻭ ﺍﻟﻪ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰﮐﻪﺍﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﻔﻆ
(ﺍﻟﻠﻪ) ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﻟﻔﻆ (ﺃﻫﻮ)
ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
قُریشﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﻪ(ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻮ)ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺃﻫﻮ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻡ ربّ
ﻋﺰّ ﻭﺟﻞ ﻣﻦ (
ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﺳﺎﻟﻚ ربّ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﻣﺸﻬﻮﺩﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ربّ
ﺍﻭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻤﺎس
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺑﻬﻴﭻ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻴﭻ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ محمّدﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس علیّ
ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺩ.
ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ علیّ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻴﻠﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭح االقُدُس
ﺭﺍ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ محمّد
ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
کاﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎ(ﺗﺬﮐﻴﻪ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﭘس علیّ
ﺳﺮﻭﺭ ﺃﻭﺻﻴﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ محمّد
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻮﻯ
ﻣﻠﺤﻖ ﮔﺮﺩﺩ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ.
ﻧﻪ ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺫﻋﺎﻥ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺟﺸﻦ ﺳﻌﻴﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺟﺎﻯ
ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ .

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻃﺎﻋﺖ علیّ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺑﻤﺮﺯ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭصَمَدیّت
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﻨﺠﺎﻣﺪﺑﺎﺯ
ﭼﻨﺪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ علیّ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﻢ
ﻣﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ .( ﺩﺭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻡ
ﺻﺮﻳﺤﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻫﻤﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ محمّد.
ﺗﻮﺭﺍﺕﻳﺎ
ﺗﻮﺭﺍﻩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍتب ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺭؤﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳِﻨﺖ ﻭمُقدّس
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ.ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ
ﺣﺘﻰ محمّد
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵﺁﺧﺮﻳﻦ سوء  ﮊﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪه.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺻﻮﺭﺕ محمّد
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .
ﻭﭼﻮﻥ محمّد
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ . ﻭﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺗﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.(محمّد)ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﻯ
ﮐﻪ محمّد ﺍﺳﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻣﺎدرس
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋلیّ که ﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺍﻳﻠی ﻮ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﺑﻮﺩ
ﻭﻣﺎدرس ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﻴﺪﺭﻩ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ
ﺻﺪﻳﻘﻪ ﺩﺧﺘﺮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻭ
ﭘﺴﺮﺵ
ﺳﺮﻭﺭﺍﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﻫﻤﺴﺮ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
جُفت ﻭ شَفع
ﻭﻫﻢ ﺳﻔﺮﻯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺻﺪﻳﻖ ﻭ
ﺻﺪﻳﻘﻪﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍثبات ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭسوء  ﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯﻣﺮﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
ﻘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ علیّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ محمّد
ﻭ علیّ ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺴﻦ ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﮐﻪ ﺣﺴﻨﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺴﻦ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺴﻦ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺸﺮﻙ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ نیز ﺍﺯ
ﻧﺴﻞ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪولیّ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﺴﺮ
ﻧﻮﺡ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﻨﺸﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥﻧﺒﻮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺳﺮﻭﺭ
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺳﻦ ﻭﺳﺎﻝ
ﺟﻮﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ قُریشﻭ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ إسراء
ﻃﻠﺐ ﻳﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻣﻎ ﺑﭽﮕﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺣﺘﻰ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.قُریش قُرّه     ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺃﻧﺪﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ
ﻳﺎ(ﻫَﺸﻢ)ﻭﺧﻮﺭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻧﻮﮐﺮﺍﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎﻡ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡﻳﻌﻨﻰ اُمّی    ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﻭﻧﻪ
ﺭﻫﺒﺮ ﻳﺎ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﻰﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺣُﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖﻭﻧﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﺮﺩﻡﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ ﺭﺳﻤﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺣﺴﻨﻴﻦ )
ﺣُﺠّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺧﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺣﺠّﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ اُمّت
ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﺒﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
اُمّت  ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻤﺮﺩ اُمّی   ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻥ ﺍمّ
اﻟﻤؤﻣﻨﻰﻳﺎ
ﺍﻡّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ.
ﭘس ﻫﺮﮐس
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﮐﻨﺪﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﻫﺮﮐس ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻳﺎ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺸﺎﻥﺣﺴﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻦﮐﻪ
ﺩﻭ سوء  ﮊﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ)ﻭ
ﺍﮔﺮﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻣﻮﺭﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ(
ﺍﻗﺘﺪﺍ)
ﺩﺭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﻴّﺪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻮﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﻴّﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻮﺡ
ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ)
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ ﺑﺼﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ (
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ(ﺻﺮﺍﻁ)
ﻟﻔﻈﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ ﻭ
ﺭﺍﻳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﮐس ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﻫﺒﺖ ﻭﺭﺣﻤﺖﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ ﺑﺪﻝ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪﺑﻨﺪﻩ
ﻋﺎﺑﺪ ﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﺩﺭ ﻭﺿﻮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪﺑﺎﺯﮔﺸﻨﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﺒﺼّﺮﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﺑﺼﻴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻋﺒﻮﺭﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺘﻮﻥ مُقدّس
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯعلیّ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻄﻠﺐ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﻨﻮﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻣﻦ
ﮐﺎﻏﺬ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﺎ ﻫﻢ ﻗﺒﻠﺎ
ﻭ ﻫﻢ
ﺑﻌﺪﺍﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻡ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮔﻔﺖ. ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﺯ علیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻗﺸﺮﻯﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﻟﺎ ﻗﺒﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎ ﭘﺮ
ﻭﺻﻠﻪ ﻭ ﮐﻔﺸﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺮ ﻭﺻﻠﻪﺑﻮﺩﻩﻭﻫﺴﺖ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻟﻰ ﻫﻢ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺨﺮ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ .

M152

عشق
الهی و دوست
داشتن

ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺸﻖ مُقدّس
ﺍﻳﻦ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺍﮊﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺸﻖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰﺑﺼﻔﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻣﻬﺮ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻘﻄﻪ
ﺁﺧﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ . ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﻋﺸﻖ
ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖﺃﺗﻤﻰ ﻳﺎ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻋﺸﻖ
ﺭﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺖﺟﻤﺎﺩﻯﻭﺟﻤﺎﺩﻯﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻤﻰﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ناسوتی   ﺗﻰ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺪﺭ ﺍﻳﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﺗﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎهی
ﻤﺎﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ . ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪﻣﻴﺮﺳﺪ.
ولیّ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺧﺎﻟﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺍﻟﻠﻪ)ﺩﺭ
ﺃﺯﻝﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯﻮ
ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪولیّ
ﻣﻤﺘﻨﻊ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺑﺠﻠﻮ
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﮐﻪ
ﺃﺻل هر
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺁﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﮐﺸﺶﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﮐﻮﺷﺶ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﻋﺸﻖ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍﺋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺷﺪّ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻌﺸﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.کششهاﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﮐﺸﺶ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺤﻞّ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﻳﺮ
ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁثاﺭﻯ
اﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺭﺍﻩ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻐﻠﻂ
ﻋﻮﺍﻡ
ﺟﺎﻫﻞﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺖ ﻭﮐﻠﺎس ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺤث
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻴﻢﺗﺎ
ﺃﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺭﻭﺷﻦ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻓﻮﻕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭽﻪﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﻟﻮﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﺠﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖﻭ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺍﻟﻠﻪ .

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖﺭﺍﻩ
ﻭﺭﻭﺩ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺃﺼﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ تقرّب
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﺸﻖ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭ تقرّب
ﻭ ﮐﺮّﻭﺑﻰ
ﺷﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﺗﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬ ﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﻭﺍﻗﻊ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮم ﻮ
ﺟﻬﺎﻥﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﮐﻤﺘﺮﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺘﺮﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭘس ﺍﻳﻨﻚ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﻦﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ
ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﺩﺍﺭﻡ.ﻭ ﺑﻄﻮﻝ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥﺍﻳﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯﺃﺯﻝ
ﺁﻏﺎﺯﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﻋﺸﻖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ. ﻭ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﮐﻪﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕﺧﻮﺩﻣﺎﻥﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﮑﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﻦ ﻣﺎ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﻓﻊ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺎ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢﻭ ﺑﻨﻘﻄﻪ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﺸﻖﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﻋﺸﻖ
ﮐﻴﻮﺑﻴﺪ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﺎ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺍﮔﺮ
با ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﺑﻴﻢﺑﺎ
ﭼﻤﺎﻕ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪﻭ
ﻧﻴﺸﻬﺎﻯ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻮﺷﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ معرّفی    ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ ﻣﺎ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻴﺰ ربّ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎنی ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺷﺎﮔﺮﺩﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺑّﻴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﻤﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭ ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﺩﻏﺪﻭ
ﺑﺮﺳﻴﻢﮐﻪ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺸﻘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ می
ﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﻠّﻤﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﺗﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯﻤﻮﻋﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮔﻔﺖ.ﺣﺎﻝ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﻥ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﻘﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ
ﻭﺣﺪّ ﻳﻘﻒ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﺎﺭﺍﺗﻮﻥﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻈﻤﺖﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺭﺍﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﮔﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ ﺑﻬﺮ
ﺧوﻥ ﺟﮕﺮ ﺧﻮﺭﺩﻥﺑﺨﻂ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺩﻭﻧﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻂ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﻃﻰ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﻭﺡﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﭘس ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﺤﺘﺮﻡﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭ ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺳﻔﺮ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح االقُدُس
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ ﻭ ﮐﻢ
ﺣﻮﺻﻠﮕﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩﻯ ﺁﺳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺪﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﮐﺎﻣﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻧﺞﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﻟﺬﺕ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ ﺑس
ﺩﺭﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪﺣﺴﺮﺕ ﻭ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﻭ
ﺍﻓﺴﻮس ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻭ
ﮐﻮﺷﺶﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺋی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﻟﺬﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺗﻮﻟﺪ
ﻋﺸﻖ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻥ
ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺎﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻄﺮح هستند.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ ﻮ
ﻣﺪﺍﺭس ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢﻭﻳﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ ﭼﺎﺭﻩ
ﻣﻮﻗّﺖولیّ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ اﺴﺖ. ولیّ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻠﻮﻍ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﭘس ﺍﺯ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭح ﺒﺴﺎﺯﻳﻢ ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴی ﻤﺮﺩ
ﻭﺯﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭﺯﻥ
ﻭ ﺷﻮﻫﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻄﻠﺎﻕ
ﻭﻫﺮﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻣﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻌﻨﻰ جُفت
ﻭ ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻣﺘﻮﻥ مُقدّس
ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ سوﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭ ﺍﺣﺮﺍﻡ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎ ﻭ
ﻗﺒﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺗﻦ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ .

ﺩﻭﺍﻡ
ﻋﺸﻖ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﻭﺍﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﻣﺎﻩ ﻳﻚ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﻠﻮغ ﻮﺩﻭﺍﻡ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖﻭ
ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﻳﺎ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺣﻀﻮﺭﺍﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺩﻭﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﺻﺎﺑﺮ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻋﺎﻗﻞﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺄﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻋﺎﺷﻖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﻳﺮﻭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺪّﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺮﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻇﺮﻑ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻦ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻔﺮ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﮐﺎﺭ
ﻣﻘﺘﺼﺪﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻟﺬﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺟﺴمی
ﺒﮕﺬﺭﻧﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺍﮔﺮﮐﻪ ﺧﻮﻙ
ﻭﺑﺪﺗﺮﺷﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻫﺎ ﺳﺎﻝ ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﺠﺪﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﺷﻮﻧﺪﺗﻮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﻰ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝﺗﻠﺎﺵ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﻨﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺳﺨﻬﺎﻯ ﭼﻮﻥ
ﮐثاﻓﺖ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﺗﺠﺮﺑﮕﻰ ﺧﻮﺩﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻳﺎ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕﻭ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺯﻭﺭ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﮔﺮﻯ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﻣﻔﺖ ﺧﻮﺭﻯ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ اثباﺕ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻭﻋﺎﻗﻞ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ تَقذُس
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺩﻭﺳﺘﻰﺑﭙﻠّﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪﮐﻪ ﭼﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺃﺳﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰﻭ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻋﻠﻤﻰﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻋﺎﺷﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﻠﻤﻰ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺍﻗﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﻭﺍﺟﺐ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺏ ﻭ ﻧﺎﻥ ﻭ ﭘﻮﻝ
ﻭﺗﻨﻔس.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺑﺮﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﻭﻯ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻋث ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩ ﺭس
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﻋﻤﻠﺎ ﻫﻢ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﭘس ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻋﻀﺎ ﺑﻔﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻫﻢ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻭﻫﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻌﻠﻢ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﮔﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳرﺍﺷﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺗّﺤﺎﺩ ﻭ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻫﻢ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻳﺎ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣی ﺒﺎ ﮐﻤک
عشق ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚﺣﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺭﺣﻤتی اﻟﻬی
عظیم ﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ الهی
ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮع ﺒﻌﺪﻯ
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺧﻮﺩﺵﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﻰﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﺸﻖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﺪ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚﮐﺎﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻭ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺭﺍﻩ الهی
ﺨﻮﺩ ﺑﻌﺸﻖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻋﺸﻖ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﻴﻢ
ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺃﻋﻢ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺟﺰ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺟﺰ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپس
ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺧﻮﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖﺁﻧﻬﺎ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭی
ﺟﺰ ﻧﻔﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ثاﺑﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎل ﺧﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﺴﺐ ثوﺍﺏ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻳﺎ
ﺑﻘﺼﺪ ﺁﻥ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻤﻠی
ﻨﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .

ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺯ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ
ﺟﻨس ﻭ ﺳﮑس ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺁﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻟﺬﺕ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺭﺷﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣثلا
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻭﺭﺯﺷﻰﻭ
ﻳﺎ ﻧﻤﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺳﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﻠﺎﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻣثلا ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻝ
ﺿﺮﻭﺭﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺭﻓﻊ ﺷﺪﻩﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺸﮑﻞ
ﺭﻭﺗﻴنی
ﻮﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﻤﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺒﻌﺪ ﺑﺎ ﺭﺷﺪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺟﺴﻤﻰﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰﺑﻔﮑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻳﺎ ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻨﻊ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩ
هاﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺳﺨﺖ
ﺑﺎ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺩﺭ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﻴﺎﺯ
ﻫﺎﻯ ﻨﻔس ﮐﺮﺩ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣثبت
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻮع
ﺤﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﭘس
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺟﻨس ﻭ
ﺳﮑس ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺣﻔﻆ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺑﻬﻢ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺪﺭ ﻃﻔﻞ
ﺑﺨﺼﻮﺹﻣﺸﺨﺺﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎلی
کنند. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺮﻑ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺗﺼﻮﻳﺒﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪﭘﺪﺭ
ﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺍﺯﺩواﺝ ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻭﺍﺟﺐ الهی
اﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﺣﺘﻤﻴّﺖﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄقی
اﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
هم ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺍﻣﺎ
ﻋﺸق ﻮﺳﮑس
ﻣﺠﺎﺯﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﺨﻔﻴﺎﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺳﮑس
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴم
گرﻓﺘﻥ اﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺩﺭس
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺴﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺍﺋﻢﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺑﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺭس ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻭ ﺑﻰ ﻏﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﻏﻢ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺩﺭس
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻟﺬﺍ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺭﺍ
ﭘﺮ ﺧﻄﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩﺩﺳﺖ
ﺍﺯ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻮﻫﺮ ﻳﺎ
ﺯﻧﻰ ﺑﺎ
ﺣﺴﺎﺩﺕﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﻔﻆ جُفت ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﻫﺎﻯ ﻣثبت
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺷﺨﺺ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﺿﻌﻰ ﻳﺎ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ
هستند.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﮔﻨﺎه
کاﺭﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻧﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ ﻧﺎ
ﻓﻬﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﮐّﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻧﺎﻥ
ﻣﻔﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺧﻠﻮﺕ ﺁﻥ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻋث
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻋث
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺣﺘﻰ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﻌثت ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.

ﺩﺭﻋﺸﻖ
الهی ﻮ
ﻣﻴﻨﻮﻯﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺖ
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺩﺭﺍﺣﺴﺎس ﻭﻓﮑﺮ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ ﺩﻭ
ﻫﻤﺴﺮ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺳﺮﻋﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭﻋﺸﻖ
ﺑﺪﻧﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﺣﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﻔﻆ ﺍﻧﻮﺍع
ﺮﺍ ﻟﺎﺯم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﮐﻔﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
عَدَم
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﮐﺴﻰﺑﺎﻋث
ﺯﻭﺍﻝ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺻﻔﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻧﺴﻞ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ .
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻋﺸﻖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﺎﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﺟﺐﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭﺁﻥﺴﻄﺢ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻔی ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ولیّ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﮐﺴﺐ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ. ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺷﺪ ﻭﺑﻠﻮﻍ
ﺫﻫﻨﻰﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﻃﻔﻞ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻣﻔﻴﺪﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺸق
ﻮﺑﺎﻭﺭﻯﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯﺎﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣثبت
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺭﺍ می
ﺴﺎﺯﺩ.ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻮﺷﺶ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻗﺒﺎﻳﻞ ﻭﺣﺸﻰ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﺼﻞ ﻭﻋﻘﻞ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻤﻠﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺷﺒﺎع ﺸﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭ ﺭﻳﺸﻪﺩﺍﺭ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺏ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﮐﻮﺷﺎ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻨﺪﮐﻪﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯﻋﺰﻟﺖ
ﻭ ﻋﺰﻭﺑﻴّﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ولیّ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
(ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ)
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺮﻭﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺠﺎربّ
ﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺷﺨﺺ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺴﻄﺢ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ.

ولیّ
ﺁﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻋﺸﻖ ﺑﻬﺮ ﺳﻄﺢ
ﺁﻥﺍﺯ
ﺩﻭﺳﺘﻴﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻭﺳﺘﻴﻬﺎ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻄﻔﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺖ. اﮔﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺎ
ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺑﻌﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ولیّ
ﻣﺸﮑﻞ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺳﺖﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻴّﻮﻥ ﻗﺸﺮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻳﺎ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺸﺪﻩﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻳﺎﻋﺸق
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ مُقدّس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻄﺮ ﻭ ﺿﺮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
می ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺿﺮﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺿﺮﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎﺭ
ﻏﻴﺮﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﺣﻤﻠﻪ
ﺧﺎﺋﻨﺎﻧﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰﻭﺣتی
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻋﺸﻖ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ مُقدّس
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺣﻤﻠﻪ
ﺧﺎﺋﻨﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭ ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻫﺪﻑ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻫﻤﻪﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺁﺩﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯﺑﻨﺎﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻳﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﺩّ ﻭ
ﻭِﺩﺍﺩ ﻭﻣﺤﺒّﺖﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ . ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻮﺩﺍﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭ ﺳﭙس
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺴﻴﺢﺗﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﻢ محمّد.ولیّ
ﻧﻪ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح االقُدُس
ﻳﺎﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
(ﺍﻧﻮﺍﻉ)
ﻧﻴﺰﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺩﻭﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ هر
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺍﻳﻦ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻭﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻭ ﺣﺘﻰ
ربّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻧﺴﺒﻰﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻫﺪﻑ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻟﺰﻭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮپسﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺷﺮﻭﻉ ﺁﻥﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻋﺸﻖ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍﭼﻪ ﻧﺎﻡ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺑﺪﻫﻴﻢﻳﺎ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﺸﻖ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ محمّدﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﻖ ﻋﺸﻖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ ﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺑﺪﻥ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﺩﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻴﭻ ﮐﺎﻣل
ﻤﻬﺪﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﺗﺎﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﺮﺿﻰ
ﺑﺄﺻﻞ ﻫﺮﻧﻮﺭ
ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﻭﻝ
ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﺑﻮﺳﻴﻠﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯﺨﻮﺩﺵﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ قُریش ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ولیّ ﺍﮐثرﺍ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﮐﺎﺫﺏ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺿﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اُمّی    قُریشﮐﻪ
ﺑﻨﻰ
ﻫﺎﺷﻢﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝﻭ ﻳﺎﭼﻮﻥ
ﻣﻎ ﺑﭽﮕﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻘﻠّﻪ
ﮐﻮﻫﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺷﻮﻳﻢﺍﻓﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭ
سوء  ﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻳﻢﺍﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﭘس
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻳﻢ ﺑﺮُﻡ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺧﻢ ﻭ
ﻗﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ اُمّی    ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺩﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻫﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺭﻫﻨﻤﺎﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ مُقدّس
سِنت ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻮﺑﺪ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭ
ﺁﺭﻳﺎ ﻭﺷﺮﻳﻒ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﺷﺪﻩﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺳﻴّﺪﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﺒﺪﺃ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.ﻋﺸﻖ
ﻣﻮﻟّﺪ ﻋﺸق
اﺳﺖﻭﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧی
غرﻳﺰﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﺮﺗﻌﺮﻳﻔﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻳﻢﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻌﺸﻘﻬﺎﺋﻰ می
ﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻋﺸﻘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻗﺒﻠﻰﻣﻮﻟّﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺍﺯﻋﺸﻖ ﻭ ﺷﺪﺕ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻚ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﺸﻖﻭ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﺪﺕ
ﻋﺸﻖﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻋﺎﺩﺕ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺍﺯﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﺎﺩﺗﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻘﺶ
ﻋﺎﺩﺕﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗثبیت ﺁﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ.
ﺟﻬﺶ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺕ
ﭘﻴﺸﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺎﺩﺍﺗﻰ ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﭼﻤﺎﻕ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔی ﺠﻬﺎﻥ.
ﻋﺎﺩﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﭘﺎ ﺭﻭﻯ
ﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﺩﺭﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺸﻬﺎﺩﻯ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ به اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺷﺮﻑ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺑﺎﻋث
ﻣﺮﮒ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺳﺘﻴﻬﺎ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﺁﻥ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﻦ ﻋﺠﻴﺐ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﻭ
ﻣﺘﺪﺭّﺝ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻳﺎﻓﺖ
ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪﺁثاﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺬﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺨﺘﺮﻉ ﻳﻚ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰﺑﻴﻚ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻴﻚ ﻓﮑﺮ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﻫﻢ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺷﺘﻨﺪﺗﺎ
ﻣﺒﺘﮑﺮ ﺑﺎ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﺪﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﭘﻰ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺁﻥ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ .
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺍﻳّﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻨﺪ ﻭﺃﻧﺪﺭﺯ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺒﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻠﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻤﻪ
ﺁﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣثاﻝ ﻭ
ﺗﻤثیل ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩ.ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﮑﺮ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻦ
ﺩﺍﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﻠﻤﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻬﻤﻪ ﮔﻔﺘﻢﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻢﻭ ﻫﺰﺍﺭ سوء  ﻡ ﺭﺍ
ﺑﮑﺴﻰ ﻧﮕﻔﺘﻢ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﭼﻚﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺸﻖ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﺸﻖ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ ﻋﺸﻖ.
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺪﺭﻯ ﺑﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺗﻠﺨﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺮ
ﻗﻴﻤﺖ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺑﻮﺩﺑﺪﻭﻥ اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﺩﻡﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﻢ .

ﻣﺘﻔﮑﺮ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﭘﺎﻟﺎس ﺁﺗﻨﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻟﻎ
ﻭ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻫﺎ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻎﻭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺗﻴﺮﺃﻧﺪﺍﺯﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮐﻴﻮﺑﻴﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺩﺭﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮐﻴﻮﺑﻴﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻢ ﺯﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯﻋﺸﻖ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ولیّ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺁﻥﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻭ
ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯﮐﺎﺭ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺭﺯﺩ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺑﺮﺍﺯ عشق ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻳﻚ
ﻧﮑﺘﻪ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﻝ
ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻡ ﻳﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻡﻭ
ﻳﺎ ﺭﺍﺳﺘﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﻳﺎ
ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺷﻠﻮﻍ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺑﻰ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﭼﻨﺪ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﮑﺮ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﻮﺍﺩث
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻣﺸﺎﺭﮐﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺟﺰﺋﻰﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
معرّفی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻗﺒﻠﻰﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﺎﺷﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮپس معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ.ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻈﻤﺘﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻤﻦ معرّفی    ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﺐ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻝ ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺍ معرّفی    ﻧﻤﻮﺩ.ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺻﻮﻝ
ﻫﻤﮕﺎﻥﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻭلی ﺨﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﭘس ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻋﺸﻖ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢﻭ
ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻚ ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﻳﺎﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﻭﺍﻣﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ نمی ﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯﺑﺎ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ. ﺑﺮﺧﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺸﻒ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﮐﺎﻣلی
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺁﻳﻨﺪﻩﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ الهی
ﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻋﺸﻖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﻊ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻋﺸﻖﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﻢ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﻴﻦ
ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻓﺮﺿﺎ ﻧﻔﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﭘس ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻧﻔﻊ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﻔﻊ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺸﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻋﺸﻖ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻳﺎ
ﺳﭙﺎﺵ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﻴﻚ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺑﺎﺯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﺳﭙﺎس
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺘﺎپس ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓّﻖﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺳﭙﺎس ﭘﻴﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﻧﻮﻉ ﻋﺸﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﻭﻧﻔﻊ
ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻘﺎﻧﻮﻥ(ﻫﻤﻪ
ﻳﺎ ﻫﻴﭻ)ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖﻭﮐﺸﺶ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻴﻢﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺸﻖ ﻭﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻯالهی ﺪﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺑﻌﻠﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﻋﻤﺪﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮﻳﺎ ﺩﻳﺮ
ﮐﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣثلا ﺩﺭ
ﺳﻦّ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻳﺎ ﺷﺼﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖولیّ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪّ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭ ﻳﺎ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪولیّ
ﻋﻤﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺘواﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ استثنا
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖﺑﻨﻔﺎﻕ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺧﻨثی ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﻭ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻴﺪ ﻫﻮﺵ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮑﻨﻨﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻫﻤﻪﻳﺎ
ﻫﻴﭻﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻳﻚ
ﻋﺸﻘﻰ ﺭﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﻫﻤﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ
الهی ﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﺘﻢ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ﺑﺎﺯﻋﺸﻖ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﺑﺎﺯ
ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ثوﺍﺏ ﻫﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
.ﻭﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﺪﻳﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ.
ﭘس ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯﺍﻣﮑﺎﻥ عَدَم
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺽ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻌﺎ ﺭﻭﺵ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪﻯﺘﺮ ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺮﻭﺵ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﺷﺮﺍﻳﻂ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺻﺪ ﺷﺎﻫﺪﻗﺎﺋﻢﻳﮑﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﻨﺠﺶ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻫﺎ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻌﺘﺪﻝﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪﻭ
ﻳﺎ ﻋﺸﻖ استثناﺋﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ.ﺍﮔﺮ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ عاﺷﻖ
ﻳﺎﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﻨﺠﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ .ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﻪ ﻧﻤﺮﻩ ﻫﻮﺵ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻪ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﺪﺍﺭس ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ ﺁﺏ
ﺩﺭﻳﺎ ﻣﻮﺍﺝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻭﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺼﻴﻞ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺪﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺣﺮﺍم
ﻮﺗﺤﺮﻳم هفت
ﺳﺎﻟﻪﺩﺭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻣﺒﺪﺃ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻭ ﺍﻳّﺎﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺗﻘﻮﻳم که ﺃﻣﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺴﺎﺏ
ﺳﺎﻝ ﻭﻣﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ .

ﻓﻨﻴﻠﻮﻥ
ﺍﺯ ﻧﺰﺍﻫﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﮐﺎﻧﺖ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﮐﻴﺮﮔﺎﺭﺩ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﻯ ﻗﻠﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﻪﻋﺸق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻢ ﻭﺑﻴﺶ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪولیّ
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻴّﺮﻩ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﻳﺎ ﭘﺎﮐﻰ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻘﻠی ﻮﻟﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺒﺪﺃ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ (ﺃﺳﻤﺎ ﻭ
ﺃﻋﻠﺎ) ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻧﻪ
ﺧﻴﺮ ﺍﻗﺼی که ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ولیّ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻫﻤﮕﻰ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﺃﺳﻤﻰ)
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ و
روحی
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺳﻨﺠﺶ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺳﻨﺠﺶ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﻓﺮﺿﻰﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭناسوتی
ﺗﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﻣﺸّﺨﺺ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘسﺍﺯﻣﺮﮒﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺗﻠﻒ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻭﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﺩﺭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻄﺎ
ﻭﺷﺮﻙ ﻭﮐﻔﺮ ﻭ
ﺟﻬﻞ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻮﺻﻮﻝ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
کماﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎ
ﻫﺮﭘﻴﺮ
ﺭﻩﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺟﺪّﻯ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺒﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻴﺎﻧﺘﻬﺎﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﺸﻖ ﺧﺎﻟﺺ ﻭﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ ﺫﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ
ﺧﺎﻟﺺ ﻧﺎﺏﭘس
ﺍﺯ ﺧﻠﻮﺹ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﺷﻮﺍﺋﺐ ﻭ
ﺯﻭﺍﺋﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻭ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻋﺸﻖ ﺧﺎﻟﺺ
ﺷﺮﻁ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺢﻣﺮﻳﻢ
ﻣﺠﺪﻟﻴّﻪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﻧﮕﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﻗﻮﻝ ﺑﺪﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﻨﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻝ ﻣﺮﻳﻢ
ﺭﺍﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻌﺪ
ﻣﺎنع اﺯ
ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻭ ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﻳﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺴﻴﺢﺩﺭ ﻳﻚ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺤﺪّﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶﻭ
ﺷﺪﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﺗﺼﻤﺒﻢ
ﺟﺪّﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻴﺰ ﺻﺒﻮﺭﺗﺮ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺂﻥ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺫﺍﺗﻰ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﮐﻨﺪ
ﻭ
ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﺟﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺢ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺩﺳﺖ ﻧﻮﺍﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺎﺯ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﺣﺒّﻬﻢ
ﻭ
ﻳﺤﺒّﻮﻧﻰﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻗﻀﻴﻪ
ﻋﮑس ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺧﻠﻮﺹ
ﻧﻴّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻮﺻﻮﻝ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺷﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻴﻔﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﻧﻪ
ﮐﻤّﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻘﺶ
ﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﻏﻴﺮﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﺟﻤﻊ
ﺗﻤﺎم اﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻭ
ﻫﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻋﺸﻖ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻋﺸﻖ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻌﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ(ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ)
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻋﺸﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﮐﻤّﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭﭼﻪ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺣﻮﺍﻝﻭ ﻳﺎ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
دارد ﮐﻪ
ﻫﺮﺭﻭﺡﻣﻮﻓق
ﺒﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﻭ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻤﻞ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ تقرّب
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ .

ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﻨﺪ ﭘس
ﻣﻨﺸﺄ ﻋﺸﻖ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﭼﻴﺴﺖ ؟
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻬﻴﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﺨﺺﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮح
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶﺭﻭﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺒﺮ ﻭﺯﻭﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﺎﻓﻬﻢ
ﻭﻋﺸﻖ ﻋﻤﻴﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺳﺨﺖ
ﺭﻧﺞ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﺨﺺﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻥﺎﺳﺖ
ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺼﺮﻑ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺖ
ﻭﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻟﺬﺕﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﺬﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚﻭ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﻧﮕﺮﺍنی اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ عَدَم
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰﻭ(ﺍﺟﺘﺒﺎ)
ﻳﺎ ﺟﺬﺏ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺳﺎﻟﻚﻧﻮﺑﺖ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﻫﻮﻡ ﻭﺍﻭﻡ
ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻫﻮﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺭﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪﻫﻢ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ ﻫﻢ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.پس  ﺑﺒﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍل
اﻟﻬﻰ ﻣﺨﺼﻮﺻی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﭘُﺮ
ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭﻡﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷیرﻳﻦ ﻭ
ﻣﻄﻠﻮﺏ به
ﺒﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻳﺎﻗﺘﻪ
ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻋﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺮﺳﺸﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺨﺖ ﺭﺍﺳﺨﺖ
ﻧﺪﻳﺪﻩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﺍﻭ
ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪﻩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯﺑﺎ
ﺁﻥ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎﻭ ﺁﻥ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺳﻔﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻤﺎﺧﻮﺍﺑﻴﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.

ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺸﺄ ﻋﺸﻖ
ﻭﻧﻮﻉ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺯ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭ
ﺗﮑّﺎﻣﻞ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺃﻣﺮﻯ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﻧﺎﮔﻬﺎنی
ﻮﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻋﺸﻖ ﻣﻨﺸﺄ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻳﺎ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺧﺎﻡ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺳﭙس ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻋﺸﻖ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮپس
ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ تا ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﻣﺴؤﻝ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰﮔﻮﺋﻰ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺗﻮﻗﻒ
ﺁﺯﺍﺭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﻤﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻮﻥ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺧﺎﻡ ﻭ
ﺳﺴﺖ ﻭﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻭ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﺑﻰ
ﻧﻘﺸﻰ ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺑﻊﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﻃﺮﺣﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺎﺯ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﺑﻠﻴس
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻃﻠﺐ
ﻧﻴﺰ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻳﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥﺧﻮﺩ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏﻭ
ﺗﻠﺒﻴس
ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻴﺐﭼﻮﻥ ﮔﺮﮒ
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﻣﻴﺶ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮔﻨﺎه
کاﺭﺗﺮ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ
ﺩﺭﮐﺎﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺎﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺤﺖﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
می ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺭﻧﺠﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.

ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻫﺒﻮﻁ ﻭ ﺍُﻓﺖ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁثاﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻫﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺮﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺷﺮﺍﻓﺘﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻠأثَرﻑ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻭﺍﮔﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻮﺩﻙ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺭﺍﺍﻓﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺑﻌﺪ ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺖ ﮐﻪ ﺃثرﺵ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺖﺑﺎﺯﻧﻘﺶ ﻣثبتی
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺷﺪﺕ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻩﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﮑﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺸق ﻮﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﻣﺮﺩ
ﺃﻓﮑﻦﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻤﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺃثرﻯ
ﻭﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﻣﺒﺪﺃ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪﻣﺎ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﺎﺭﺩ
ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺧﻄﺮ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺸﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺎﻡ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺍﻭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﻯ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮﺳﭙﺎس ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺴﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﮐﻢ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻗﻄﻌﺎ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺗﺮﻙ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦﻳﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﻨﻔﻊ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺠﺎسوء  ﺳﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺒﺮ ﻭ ﭘﻞ
ﺻﺮﺍﻁ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪﺑﺮﺧﻰ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺎﻥﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻭﺍﻥ ﺩﻭﺍﻥﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﻴﻨﻪ
ﺧﻴﺰﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻘﻠّﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎﮔﻴﺮ
ﺍﺳﻴﺮ ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﮔﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺣﺬﻑ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﺸﻮّﻗﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻏﺼّﻪ
ﻭ ﻏﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻫﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻌﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
محمّد ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﮐﺠﺎ
ﻭ ﺁﻥ ﮐﺠﺎ.
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻠﻤﻰﻋﺸﻖ ﻳﻚ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ. ولیّ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺧﻮپس
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻋﺸﻖ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺎﺯ
ﻳﺎ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻌﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﮔﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺎ ﭘﺬﻳﺮ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ثرﻭﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩﭼﻨﻴﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺄﺻﻞ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻑﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻗﻤﺎﺭﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﻤﺎﺭﺧﺎﻧﻪ.ﻭﺩﺭﻋﺸﻖﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﻭ ﺗﺮس ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻭ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﻋﺎﺷق ﺸﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯﺪﺭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﻫﻢ
ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎ ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﻙﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺑﺘﻌﺒّﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺘﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ثوﺍﺏ ﻭﮐﺎﺭ
ﻣثبتی ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ثوﺍﺏ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻳﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﺣﻠﺎﻝﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ رعایت
کنند ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮپس
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺮﺍﻡ ﺣﻠﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ثئﺍﺏ
ﻳﺎ ثوﺏ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﻦ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﻟﺒﺎس
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﻟﺒﺎس
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺍﻧی
ﻴﺎ ﺣﺘﻰ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ
ﺑُﻌﺪﻯﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑُﻌﺪﻯ.ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻗی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺁﻧﺎﻥﺍﻏﻠﺐ
ﺧﻴﻠﻰ ﭘﺴﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺯﺷﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻣﻌﺸﻮﻕ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻴﻞ
ﺷﺪﻳﺪ ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭﺁﻥﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮق که ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖﻭ عَدَم
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﻧﻔﻊ
ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ اﻟﻬﻰﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺠﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ که
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﺧﻄّ
ﻣﻮﻓّﻘﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﻋﺸﻖ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪﭘس
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻭﻝ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏ
ﻣثبت ﺑﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻌﺸﻖ ﺟﻨﺴی
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭﻋﺎﺷﻖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﻯﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻡ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺑﻰﻭ ﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮﮔﺰ
ﻫﻴﭻ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺮﺍﻍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺎﺭﺕﺍﻭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﻯ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺷﺪﻥﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭ ﺑﻮﺟﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮ ﻭﺁﺯﺍﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭ ﺧﺎﻝ ﻭ ﺃﺑﺮﻭﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻋﺸﻖ ﻧﺰﺩ
ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﺑﺮﻭﺳﺖﻋﺎﻃﻔﻪﺍﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺮ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻘﻰ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﺩﺭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﻮﺍﻧﻰﻭﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺭﻭﺍﻧﻰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻭ ﻓﺎﻋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻔﻌﻮﻝ
ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺫﻫﻨﻰﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﻳﻚ ﻣﻔﻬﻮﻡﻭ
ﺗثبیت
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻣﺮﺍﺗﺐ هَوَس
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻌﺸﻖ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻄﻒ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺄﻣﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥﻤﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰﮐﻪ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺗﺄثیر
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺭﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺸﻘﻰﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪﻋﺎﻃﻔﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻭﺍم
ﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﺳﺎﺳی اﺯ
ﻋﺎﺷﻖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ هَوَس
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ولیّ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺯﻭﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻧﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻃﻔﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺸﻮﻕﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺗﺼﻮﺭﮐﻨﻴﻢﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﺸﻖ
ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻖﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰﭼﻮﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﺎ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺍﻳﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺋی اﻭ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺗﺤﻤﻴل
ﻮﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻳﺎ ﮐﺴﻰ ﺯﻳﺒﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻳﻚ ﺷﻮﻙ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﻫﺸﺖ ﻭ
ﺗﻌﺠّﺒﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻤﺎ ﺟﻠﻮﻩ
ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻳﺎ
ﺩﺭﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
(ﺣُﺐّ
ﺍﺳﺘﻄﻠﺎﻉ)
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺑﺮ
ﺷﺨﺺ ﻏﺎﻟﺐ
ﮔﺮﺩﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ سوء  ﮊﻩ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺗﺄثیرﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣثلا
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺭﻗﻴﺐ ﻭ ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻋث
ﺳﻘﻮﻁ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﻗﺎﻧﻊ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻋﺸﻖ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺎﺭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ
ﻏﻤﻮﺽ ﻭﻳﺎ
ﺳﺮّﻯ ﺑﻮﺩﻥﻭﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺭﻙ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﻨﺒﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻋث ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻨﻰﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺣﺎﻟﺘیﺼﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺁﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﮐﺎﺫﺏﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺧﻨثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﻋﺸﻖ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ولیّ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻭ
ﺑﺴﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺸﻖ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺸﻘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻭ ﻧﻪ
ﻋﺸﻘﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺷﻖ .

ﺭﻭسو
ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻋﺸﻖﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻥﻬﻢ
ﻫﺴﺖولیّ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ سوﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻘﻴﻘی
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪﮐﻪ
ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺩﺭﻙ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﮑﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻭﺿﻊﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭﺑﺴﻴﺎﺭمُقدّس
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮑﺠﺎ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻘﺼﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮﻧﺪﻩ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢﻭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢﮐﺎﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻯ ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﻳﺎ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﻯ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﻋﻠّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ هیچ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺭﺍ ﻧمی
ﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﺣتی
اﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺎﻫﻞ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﻞﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺟﺎﻫﻞ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻡﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻫﻞ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﭼﺮﺍﻍ ﺑﺪﺯﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﺑﺮﻭﺳﺖﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻣیکند. ﮐﻪ ﻋﺸق
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻗﺒل اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌلی
اﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘلی ﺒﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻴﻤﺎﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﺸﺶ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﮐﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻭﻝﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻭﻝ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ .

ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺩﺭﺳﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺎﺷﻖ ﻗﺼﺪ ﺍﻣﺘﻠﺎﻙ
ﻭ ﺗﺴﻠّﻂ ﺑﺮ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋشق ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ. ﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻃﻠﺐﮐﻪ
ﻣﻬﻢ ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻭﻝﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﻘﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮ
ﻭﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ ﻭ شَفع
ﻭجُفت ﻭ
ﻫﻤﭙﺎﻟکی
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺂﺑﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﻈﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﭘﺮ
ﺑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯﺩﺭ ﻭلی
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺗثبیت ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ربّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻘﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺑﺮﻭﺳﺖ
ﻣثاﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻄﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺧﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ
ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﺧﺘﺮ ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻚ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﺤﺘﻮﺍﺋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰﻭ ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩﻭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺷﻖ ﺣﺎﮐﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺎﻝ
ﻭﺍﻫﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺸﻖ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺧﻴﺎﻝ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺫﻫنی ﺮﺍ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩﻋﺸﻖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﭘس
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﺟﻨﻮﻥ ﻭ ﻫﺬﻳﺎﻥ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣﻄﻠﻮﺑﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻘﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﺳﺎﻟﻚﺗﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻭﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘس
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﻭﺳﺖﺧﻴﺎﻝ
ﻭ ﺗﻮﻫّﻢ ﻧﻘﺶ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﻣﺤﺮﮐّﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏﺑﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﺒﻮﺏﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻧﻴﺴﺖ .
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰﺩﻭﺯﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ ﺩﻝ
ﺧﻮﺵ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋی اﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﻣﺮی
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻳﻚ ﻭﻫﻢ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻘﻰ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪﭼﻪ
ﺑﻰ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺧﻄﺎﺋﻰ ﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺗﻞ ﻭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺸﻖ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﻮﺍﻟﻬﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎل
ﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺩﺭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﺳﻴﺮﺕ ﭘﻴﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖﻣﻬﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻋﺎﺷﻖ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺧﻮﺩﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺭﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
وﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
اسات. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﻧﻔﺴﺎﻧی
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﺮﺩﻭ ﻃﺮﻑ می
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺪﻭﺍﻡ ﻋﺸﻖ نمی
ﮐﺸﺪ. ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺎﺷﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﭘس
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻮﺭﻯ ﻋﺼﺎ ﮐﺶ
ﮐﻮﺭ ﺩﮔﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺸﻘﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺪﻫﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺍ ﺑﻬﺮ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮﺁﻳﻨﺪﻩﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﮐﻤﻚ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺳﺖ ﻴﺰﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻫﻢﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺁﺭﻣﺎﻥ
اﻋﻠﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﭼﻮﻥ
ﺁﻳﻨﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺭﻧﮕﻰ ﻭ
ﺗﮑﻴﻴﻒ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻋﻴﻦ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎﻋﻴﻦ
ﻣﺰﻳﺪ ﻋﻠﻞ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻟﺬﺕ
ﺭﻧﺞ ﭘﺬﻳﺮﻯ ﺳﺎﺩﻳﺴﻢ
ﻣﻴیابد.ﮐﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻭ
ﻃﺮﻑﺍﺯﻋﺎﺷﻖ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﺩﻋﻮﺍﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﺧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻟﺬﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﺁﺭﺍﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁثاﺭ
ﺿﺮﺏ ﻭ ﺟﺮﺡ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺒﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﺎﺫﺑﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﺪﺕ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭﻟﺤﻈﻪ
ﺷﺪﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻥ ﺗﻦ ﺑﻴﻚ ﻟﺬﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴرسند. ﻭ ﻧﺎﻡ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻫﻢ ﻋﺸﻖﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﺘﻦ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖﻳﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﺿﻤﻴﺮ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﻣﻦ ﺣﻘﻴﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻪ ﻣﻦ بالقوّه
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻦ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺿﻌﻴﻔﺘﺮ
ﺩﺭﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴش
ﺮﻓﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺎﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺳﻘﻮﻁﭼﻮﻥ
ﻣﺰﻳﺪ ﺷﺘﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻣﺎﻧﻌﻰ کند ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻌﺎﺩﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺪﺍﺭﺩ.ولی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺼﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻭ
ﺳﺒﮑﺒﺎﺭﻯ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻌﻮﺩ ﺑﻘﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻗﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ
ﻗﺎﻑﻭ(ﺣﺪّ ﻳﻘﻒ)
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺷﺪ ﻭ
ﮐﻨﺪﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖﺑﺎﺯ ﺷﺘﺎﺏ
ﺩﺭ
ﺳﺮﺑﺎﻟﺎئیو
ﺃﻣﺮ
ﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺯﻣﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ این
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺳی ﺮﻭﺯ
ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻭ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖولیّ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺷﻤﺎﺭﺵ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﻗﺎﻡ
ﻭﮐﻤّیتها
ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﻭ
ﺟﻮﺍﻫﺮ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﮔﺮﺍﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ناسوتی   ﺗﻰﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺪﺩﻯ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬم
ﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.

ﭘﺮﺳﺶ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﻌﺎﺷﻖ ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﮔﻔﺖ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻳﻨﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖﻭ
ﺁﺭﺯﻭ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻳﻨﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻔﺤﻪ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﮐﻨﺪﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ
ﭘﻴﺮﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎکی
ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺣﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﺴﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻡ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻣﺎﮐس ﺷﻠﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﺸﻖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯعَدَم
ﺧﻠﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻳﻚ
ﻭَﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﭘس
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺭﻭﺻﻠﺖ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯﺟﺪﻳﺪﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻭﻫﻤﻰ
ﻭ ﻋﺪﻣﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻭ
ﻣﻠﻤﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﺍحتماﻝ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺟﻨﺴی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻮﺋﻰﻭ ﻃﻠﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﻢ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺸﻖﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﭘﻴﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﮐﺸﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ ﺍﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﺠﺘﺒﻰ ﻭ
ﺑﻘﻠّﺎﺏ ﺻﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩﭼﻨﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺸﻬﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘس
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺷﻠﺮ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﻓﻌﻞ
ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻟﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻠﺎﻡ
ﺷﻠﺮ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺟﻨﺴﻰﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻘﺪﻩﺍﻯﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺗﺮ
ﺑﺒﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺪﺍﻡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﺿﺨﻴﻢ ﺗﺮ ﻭ
ثاﺑﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّهﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻭ ﮐﺴﺐ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّهﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻔس لَوّامه
ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻨﻔس مُلهمه  ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﺒﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺭﻭﺡ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ.ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢﻭ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯﻭ ﻫﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﻫﺮﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﺳﻠﺎﺡ
ﺩﻭﻟﺒﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪﻭﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻩ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻪﺑﺎ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺧﺎﺭﺟﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻗﺶ
ﺑﺪﻫﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺣﺎﺻﻞ ﻳﻚ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
اﺯ ﻳک ﺃﺻﻞ
ﻋﺪﻣﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣثبت ﻭ
ﭘﺎﺳﻴﻮﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺁﻥﺍﺭﺯﺵ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﺸﻖﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻨﺪ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﺎﺭﺯﺵ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻫﺮﺩﻭ ﺍﺯﻣﺤﻞ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧند ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﺮﻓﺖ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﻴﺮﺗﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻌﻠّﻖ ﻣﺎ
ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺑﺎﻋث
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭﻫﻤﻔﮑﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﺰﺍﻳﺎﻯ
ﻤثبت
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻌﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻫﺮﮐس ﻣﺴؤﻝ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺨﻮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮپس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ ولیّ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯﺁثاﺭﻣﻨﻔﻰ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺴﻰ ﻣﻄﻠّﻊ
ﺷﺪﻳﻢ.ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯﻋﻠﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻳﻢﻣﺎﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻠﺖﺑﺎﻋث ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻭﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻣﺎ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻋﻠﻞ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﻭ
ﻋﮑس ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﺗﻨﻔّﺮ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮﻯﺪﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﺪّﻯ ﺑﺎ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻠّﺖ ﺑﺎﻋث
ﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺿﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻣﺎ ﻋﻠﻞ
ﻣﻨﻔﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺑﺎ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﻠﻞ
ﻣثبت ثوﺍﺏ
ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻋﻠﻞ ﻭ ﺍﺳﺎس ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻬﻢ
ﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭﺳﺨﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻠﻞ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻭ
ﺣﺘّﻰ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﺪّ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺳﺮﻋﺖ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻋﮑس ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﺑﻬﻢ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﭽﻨﺎﻥ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻃﻠﺒﻰ
ﻫﺎ ﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺒﺮﺕﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔی ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻭﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩنی
اﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻭﻏﻬﺎﻯ
ﻃﻔﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎدرس
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻧﻰ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺑﭽﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﺭ. ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ تَقذُس
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺭﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘی ﺒﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.ﺩﺳﺘﺶ
ﺩﺭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﻫﺎ
ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻧﻬﺎ ﺑﺪﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺑﺨﻮﺩ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﻭ ﺳﺮﻳﺮﻩ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ الهی
ﺪﺭ ﺣﺼﻮﻝ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍپس
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﭘﻴﺮﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮﺵﭼﻮﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎ می
ﺮﺳﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ محمّد ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭﺟﺪﺍﺳﺎﺯﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﭼﻴﺰﻯﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻓﻀﺎ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺘﻰ ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺭﻭﺡ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
(ﺗﺬﮐﻴﻪ) ﻳﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯﻧﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﺩﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺗﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﻫﻢﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
می ﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖﻫﺎﻯﺤﻘﻴﻘﻰ
ﻭﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮﺑﻨﺠﺎﺕﺳﻠﻮکی
ﺒﺮﺳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﺯ
ﻣﺤل
ﺪﻳﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪﻭﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻌﺮﻓی
ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥﺮﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﺩﺭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻭﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻮﺭﺍ
ﺭؤﻳﺎﻯﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ
ﻧُﺼﺢ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﮑﻮﺷﺪ. ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺫﮐﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺍﻟﻠﻪ)ﻧﻴﺰﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻠﻪﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭﻣﺎ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ یا ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯﻣﻨﺘﻈﺮﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺪﺭ ﻳﻚ ﺷﺄﻥ
ﻭﮐﺎﺭﻯﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸی
ﻤﺸﻐﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﺣﻢ
ﺍﻟﺮﺍﺣﻤﻴﻦﺩﺭ
ﺑﺮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺩﻭﺭﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻫﺎﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻟﺎﻫﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﮕﻰﻗﻄﺮﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭنیز ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﮐﻪ
ﻣﺎﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺴﺘﻴم . ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺣﺪّﻯ
ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺷﻮﺩ.ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻫﻢ ﺁﻫﻨﮕﻰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮپس
ﺩﻳﺪﻩﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪﭘﻴﺮ ﻫﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮالهی
اﺳﺖ.ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﭘس
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭ ﮐﻢ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﭼﺸﻤﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺁﻫﻦ ﺗﻴﺰ
ﻭ ﺑﺮّﺍﻥ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﻣﺤﮑﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺮس
ﻫﺮﻧﺎﻇﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺷﻖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻮﻯ
ﺑﻨﺎ حقّ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﻭﻫﻢ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﺘﻮﻫّﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﻳﺎﺑﺪ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺵﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺟﻨﺴﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺴﺒﺖ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ
ﺻﻔﺘﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻔﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ولیّ ﻣﻌﺸﻮﻕﺟﻨﺴﻰﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺷﻖﻭﺑﺎ
ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ شانس
ﺁﻧﺎﻥ ﻃﻠﺎﻕ
ﻭﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ .
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻘﺎﺻﺪﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯﺩﺭﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺟﺎسوﺳﻰ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺪﺍﻣﺒﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻟﺪﻧّﻰ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ.ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩﻭﻟﻮ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ هاﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻥ ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯﻮ
ﺟﻨﺴﻰﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎﻋﺸﻘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺮﺩ
ﻭﺯﻭﺩ ﮔﺬﺭ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺎﮐس
ﺷﻠﺮﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﺮﮐس ﻭ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻏﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻭﺻﻒ ﻳﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﻭﺻﻒ.ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺻﻔﺘﻰ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﻪ ﻋﺸﻖ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﻣﻌﺸﻮﻕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺳﺮﺍﺳﺮﻭﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ثبت ﺩﺭﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻫﺮ ﺻﻔﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻃﺮﺩ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺯﺷﺖ ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺯﻏﻴﺮﻳّﺖﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﺍﺳﻘﺎﻁ
ﻭ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺑﺄﺻﻞ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤثاﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﻩ ﻭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩﺟﺰ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ
ﻫﻢ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺩﻩﻭﻫﻢ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻏﻴﺮﻳّﺖ ﻭﻏﺮﻳﺒﻪ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ عَدَم
ﻧﺠﺎﺕ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺳﮑس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺎﮐس
ﺷﻠﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﺣﺴﺎس
ﻏﺮﻳﺐ ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ.ولیّ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﮐﻨﻴﻢ .

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺎ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﻌﻠﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ
ﺩﻟﻴﻞﻣﻰ
ﺟﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﻮﺩﭘس ﻳﻚ ﻃﺮﺡ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻧﺘﻔﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻳﻚ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ ﺷﮑﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻴﭻ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺟﺰ ﻟﺰﻭﻡ
ﮐﺴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﭘﺎﺳﺦ
ﻣثبت ﻭ ﻟﺒّﻴﻚ
ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﻄﻤﻊ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰﻳﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻫﺎ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ
ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻋﻠّﺖ
ﺧﻮپس ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺨﺖﺗﻮﻗّﻊ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﭼﺮﺍ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺟﻮﺍﺏ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺧﻮﺩﻡﺧﻮﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻴﻨﻮﻧﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ ﻧﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻤﻠّﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭﻳﺎ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮپس
ﺧﻮﺩﺭﺍﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺍﺯﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ
.

ﺍﮔﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻧﺎ ﻣﺤﺴﻮس ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثرﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ(ﺫﺍﺕ)ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯﺎﺯ
ﻓﺼل ﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻠﻐﺰﻧﺪ
ﻭﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻔﻴﺪ
ﭘﻮﺳﺘﻰﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺖﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻋﺠﺰ ﻭﻧﻘﺺ
ﻋﻀﻮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺭﻧﺞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺭﺍﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﺗﺸﺒﻴﺶﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩپس
ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﺳﭙس ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰﻭﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺟﻨﺴﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻃﺮﻓﻴﻦ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﻬﺮﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺁﺳﻴﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ
ثوﺍﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪولیّ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻮپس ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻭ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ.
ﭘس ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮنی
اﻭ ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﻙ ﻭ ﺧﺮس ﻭ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺣﺸﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺍﻳﻥﺴﻠﺴﻠﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ هستیم .ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴم ﺒﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﻴﻢﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺴﻠﻮک
اﻟﻬی می
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﺶ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﺪﺭّﺝ ﻭﭘﻠّﻪ
ﻫﺎ ﻭﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺟﺰ ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺮﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘسﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻭ
ﺫﺍﺕﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺬﻳﺮﺵ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺣﺪّﻯ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭼﻨﺪ ﭘﻠّﻪ ﻳﮑﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﺗﻮﺍﻟﻰ ﺟزء
ﺑﺠزء ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻭﺍﺣﺪ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺍﻭﻝﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﻌﺪ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻋﺸﻖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻳﻌﻨﻰ
ﺁثاﺭ ﻣثبت ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﺪﻧﻰﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺗﺮﻯ سوﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻓﮑﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪﭼﺮﺍ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﭼﻪ ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﻚ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﻙ ﻋﻠﻞ
ﻭ ﭼﺮﺍﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺻﻔﺖ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﻳﻚ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻋﺸﻖﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻋث
ﻋﺸﻖ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﻝ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺎﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﻤﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ولیّ
ﮐﺎﺭﺷﻨﺎﺵﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ ﺑﺎ
ﺳﻠﺎﺡ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ.
ﭘس ﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺻﺎﺩﻕ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﺷﻤﺎﺭﺵ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻃﺒﻖ ﻃﺮﺣﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻃﺮﺡﻭ ﺑﻌﮑﺶ
ﻋﺎﺷﻖﭘﻴﺸﮕﺎﻥﻃﺮﺡ
ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ ﻳﺎ ﺯﻳﺮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻃﻮﺭﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ.
ولیّ ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺟﻨﺴﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺍﺯ
ﺑﻌﻀﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺟﻤﺎﻟﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻫﺪﻑ ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪﻭ
ﻧﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ. ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻘﺶ ﻣُﺼﻠﺢ
ﻭﻣﻌﻠّﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ولیّ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻘﺶ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻭ
ﻣﺤﺼّﻞ ﻣﻄﻴﻊ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺍﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻢ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮپس ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻙ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺮﻁ ﻭ ﺷﺮﻭﻃﻰ
ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻴﺘﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﺋﺒﻪ ﻭ ﺩﻏﻞ
ﮐﺎﺭﻯﻋﺎﺷﻖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺴﺖ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮﻋﺸﻖﺍﮔﺮ
ﺷﺮﻭﻃﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻳﻢ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ ﻋﺸﻖ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ها.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻪ
ﻋﺸﻖ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﺨﺸﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺷﻠﺮﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺣﻘﻴﻘﻰﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺭﺍﺍﮔﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ.ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻫﺪﻑ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯعاﺷﻖ
ﺑﭙﺮﺳﻴﻢ ﭼﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ؟ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻭ ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﺴﺤﻮﺭﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻓﺴﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻋﺸﻘﻰ
ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﻣﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻣﺤﺼّﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﻋﻤﺪﻩ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺻﻔﺎﺕﺩﺭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﺎﺫﺏ
ﺩﺭﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺪﻳﻮ
ﺯﺷﺘﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺸﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺸﻖ ﺧﺎﻟﺺ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻤﺮ
ﺗﺎﭘﻴﺮﻯ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﻭﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﻰ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ.
ﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﮑﻨﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺁﺳﻴﺐ ﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﺧﻠﻮﺹﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ
تَرس ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺍﺣﻮﺍل
ﻨﻴﮑﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺒﺘﻠﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولیّ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﺗﺮﻙ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺴﺎﺭﺕ ﻭ
ﺟﺮﻳﻤﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺮﻳﻤﻪ ﻫﺎئی
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍپس
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺧﻠﻮﺹ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﻰﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯﻭ
ﺣﺪﺃﮐثر
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﺧﻠﻮﺹ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻮﺹ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ
ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺼﻔﺎ ﻧﺎﻡ ﻋﺸﻖ
ﻳﺎ ﺧﻠﻮﺹ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸق هاﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎﻋث
ﻣﻈﻠﻮﻣﻴّﺖ ﻭﺍﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﻘﺶ ﻋﻘﻞﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺧﻠﻮﺹ
ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺸﻖ ﺃﻣﺮﻯ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺒﻮﻁ ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻭ ﺿﻌﻔﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻘﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻋﺎﺷﻖ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭼﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺗﻮﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﻡﻭ ﻫﻢ ﺭﻭﺍﻧﻢﻭ
ﻫﻢ ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺗﻮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻣﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻞ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖﻭﺑﻘﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﮐﻪﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺳﭙﺎس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﮔﺮﺍﻥ ﺑﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺎﻯ
ﺳﭙﺎس
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻏﺮﻕ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻤﻖ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺳﭙﺎس ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﻣﻴﻌﺎﺩﮔﺎﻩﻫﺮ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﺨﺸﺪ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻴﺎﻝ ﺑﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ ﻭ
ﻧﺎﻟﻪﺍﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻗﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺵ ﮔﻔﺖﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﺵ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﻡﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﻰ ﮔﺮﺩﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩ ﻭ
ﻟﻰ ﭘﻴﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ
ﮔﺬﺷﺖﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺁﻧﺠﺎ ﺩﻳﺪﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﭼﻪ ﻣﻴﮑﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﻔﺖ ﺗﻮ
ﮔﻔﺘﻰ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﺵ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻡ.ﻳﮑﺴﺎﻝ
ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﻣﺘﻌﺠّﺐ
ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻧﻴﺰﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺷﮑﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻳﮑﺴﺎﻝ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺎﭘﻴﺮ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﻴﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﻋﺠﻠﻪ
ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻨﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ ﻧﻔس
ﻭهَوَس ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﭘس
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﺳتی
ﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﺣﺒّﻬﻢ ﻭ
ﻳﺤﺒّﻮﻧﻰ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﻃﻤﻊ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻤﺎﻝ
ﻣﻌﺸﻮﻕﻭ ﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﺳﮑسﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻧﻴﺰ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﺎ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺸﻖ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﮔﺮﻳﺰ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﺮﻋﺘﻰ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﺘﺎﺯﺩﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺰﻳﺰ
ﺗﺮ ﻭ ﮔﺮﺍﻥ ﺗﺮ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﭙﺎﻯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻬﺪﻳﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺧﺎﻙ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮپس
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﺎﺳﮑﺎﻝﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻢ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩﭘس
ﻋﺎﺷﻖ ﺻﻔﺎﺗﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻦ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻨﻮﻥ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﭘﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻢ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺪﻫﺪﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺗﺮﻙ
ﻳﺎ ﺿﻌﻔﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺟﺎﻥ ﮐﻠﻨﭻ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻣﺮﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺮﺯ ﻧﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﺸﻖ ﮐﺎﺫﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺯ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺵﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺯ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﺗﺎ ﻫﻢ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍﺭﺍﺿﻰ ﻭ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﻠّﻯﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﺰﺩ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﺑﺮﺍﻯ(ﻣﺎ)
ﺷﺪﻥ (ﻣﻦ ﻭﺗﻮ)ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺩﺭ
ﻋﺎﺷﻖﮐﻪ ﻋﻴﻦ
ﺟﻬﺶ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺪّ ﻭﺳﻄﻰ ﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ.ﮐﻪﻋﺸﻖ
(ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ)
ﺍﮔﺮ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﻳﻥ
ﻘﺎﻧﻮﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺩﺭﻓﻴﺰﻳک
ﻮﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻴﭻ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺳﻄﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻒﺁﻥ
ﮐﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺪﺭّﺝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ ﻭﻧﻴﺰ ﻫﻴﭻ
ﺣﺠّﺖ ﻭ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﻯﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﻧﻔﻌﺶ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺿﺮﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺸﻮﺭﺗﻰ
ﻭﺷﺮﻳﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻓﺮﻕ ﻋﺸﻖ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻭﻓﺸﺎﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻳﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ می
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺷﺨﺺ
ثالثی ﭼﻮﻥ
ﺣﻠﻘﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﺩﻟّﺎﻝ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻠﻘﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺑﻴﻦ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﺩﺭ
ﻧﺴﻖ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺣﻀﻮﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﺯ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﭘﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺣﻀﻮﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺎﺷﻖ
ﺻﺎﺩﻕ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﻖ ﻭ
ﺃﺗﻤﺴﻔﺮ ﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺟﺴﻢ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ. ولیّ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪﺍﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻃﺒﻖ ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﺎﺷﻖ
ﻳﻚ
ﺳﻨﺎﺭﻳﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻔﺎ ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﻋﺸﻘی ﺨﻮﺩ
ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻧﺎﻣﻮس
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ .

ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﺘﺸﺒّﻪ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﻭ
ﺗﻄﺒﻴقی ﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﺸﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪﻭﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺗﺄثیرﻋﻤﻴﻖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴخ ﮐﻮﺏ ﻭ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ سوﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ ﺑﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ ﻳﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻪﺍﻯ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻋﺎﺷﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥﮐﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ ﭘﻴﭻ
ﻭﻣﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻢﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺭﻧﮓ ﺩﺭﻭﻥ
ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﻣﮑﻤّﻞ
ﻫﻢ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻳﻚ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻳﻚ ﺗﻘﻮﻳﻢ اﺯ
ﺳﺎﻟﻨﻤﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﻣﺪّﺍﻗﻪ
ﻋﻤﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺤﻴﺎﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻋﺸﻖﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭ عَدَم
ﻭﺟﻮﺩ  ﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻤﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯﻣﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻟﻤس ﻋﺸﻖ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻋﻠﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﮔﺮﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﻳﻚ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻘﺶ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻭﺧﻄﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯﺟﻬﻨم های
کارﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﻳﻚ ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﻣﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ.ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺰﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩﻣثلا
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻫﻤﮕﻰ
سوء  ﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺸﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﺤﻮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﺳﭙس
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻟﺰﻭﻡ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻨﺎﻡ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻤﻨﻮﻋﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﺕ عقدﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠّﺖ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻮﺍس ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺣﻮﺍس ﺩﺭﻳﻚ
ﺟﻬﺖﻭﻳﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﻭﻫﺪﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﭘس
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﺁﻥﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﻘﺪﺭﻋﻴﺐ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺟﻪ ﺷﻮﺩﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭﻓﻊ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻧﻴﺎﺯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘلی
ﻠﺰﻭﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺮﻣﻮﺯﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﻭﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺳﺤﺮ ﻭ
ﺟﺎﺩﻭ ﺑﺎ
ﻧﮕﺎﻫﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﺮ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺷﺎﻳﻊ ﺍﺳﺖﺑﻌﻀﻰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻳﺎ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﻰﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﺭ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻫﻤﺴﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺷﻮﻫﺮﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻥ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺧﺎﻟﻰ
ﭘﺪﺭ ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺧﺘﺮ ﺷﻮﻫﺮ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﻫﻤﺴﺮ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻟﺶ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻏﻴﺮ
ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻈﺎﻫﺮ تَقذُس
ﮐﺎﺫﺏﻭ
ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ولیّ ﭼﻮﻥ
ﺑﻠﻮﻍ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎی
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻌﺮ
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭِﺭﺩ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺗﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ﺑﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪﺭﺍ پسﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻇﺮﻑ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺑﺼﻮﺭت
ﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻋﺸﻘﻰ
ﻭ ﻇﻬﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﻃﻔﻞ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﺨﻔﻰ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭﺯﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺮﻭﺯ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻨﻰ ﺟﻮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻟﺐ ﺭﻳﺰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺃﺳﻴﺮ
ﺣﻘﺎﺗﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺩﺭﺩﻏمناﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘسﭼﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﺟﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﺟﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ
به آﺧﻮﻧﺪﻯ ﺩﻝ
ﺑﺒﻨﺪﺩ ﺑﺎﺯﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣش هاﻯ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﺍﻩ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺎ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﻫﻤﺪﺭﺩﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺑﻌﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮ
ﻫﻤﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﻳﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﺣﻠﺎﻡ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻮﺋﻰﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ
ﺗﺨﺼﺼﺎﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻪ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﺫﺧﻴﺮﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺩﻭﺭﻩ
ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺵ ﺑﺴﻮﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﻳﻚ
ﻗﻄﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻭ ﭼﺮﺥ ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍﻯ
ﺍﻭﺑﻴﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻳﻚ ﺳﺮﻋﺖ
ﺍﺳﺖ .ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺠﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻗﻄﺮ
ﺍﻳﻦ ﭼﺮﺥ ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﻤﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻳﻦ
ﭼﺮﺥ ﺭﺍ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﭘس ﻫﺮﮐس
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺎﺷﺘﻪ
ﺩﺭﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﺎﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ
ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّهﺍﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﺻﺮﻑ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﮑﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠی
ﻮﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻔﻊ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺟﻮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻭﮐﺶ ﮐﺮﺩﻥ سِکسﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻟﻎ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﺗﻦ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﮐﺮﺩﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻳّﺎﻡ
ﻧﻴﻚ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻭ
ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻋﺸﻖ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮﻳﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻈﻤﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺗﻦ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ ﺭﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺩﮔﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺰﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺸﻮﻫﺮ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺫﺍﺕ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩﺧﻠﺎﺻی اﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺳﺖﻭ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﺎﺷﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻴﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖسوء
ﮊﻩﺍﻯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺷﻌﺮﺍ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻮﺩﻙ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮐﻴﻮﺑﻴﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ
ﺗﻴﺮﺃﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻗﻠﺐ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻴﺮﻯ ﺑﻬﻢ
ﻣﻰ ﺩﻭﺯﺩ.
ﭘﺎﺳﮑﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺸﻖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻧﻄﻔﻪﺍﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩﺷﺶﮐﻠﺎس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺑﺎ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ
ﻧﻴﺰﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻮقف
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭ ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺑﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺪﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰﭘﺎﻙ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ولیّ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻮﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﻤﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﻞّ ﻣﺸﮑﻞ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﻞ ﺷﻮﺩﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﻧﺴﺎﺯﻧﺪ ﭘس
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻫﺮ ﻋﺸﻘﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪﻋﺸﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺳﺨﺎﻭﺕ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺮﻳﻖ ﻋﺸﻖ
ﭘﺎﮐﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮ ﻗﺪﺭ
ﻫﻢ ﭘﻠﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ آزمایش
ﻋﺸﻖ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﭙﺎﮐﻰﻳﺎ
ﺑﻘﺼﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﭘﻠﻴﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺭﺿﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ ﻋﺸﻖ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺪّﻯ
ﺗﺮ ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖﻭﺣﺘی
عقدﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺃﻧﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺤﻮﺭﻯ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﻋﻠّﺖ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪولیّ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺤﺮ ﻭﺟﺎﺩﻭﻭ
ﻳﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻌﺮ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﻋﺸﻖ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺟﻨﺴﻰﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺮﺑﻴﺘﻰﺁﺳﻴﺐ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻫﺴﺖ ولیّ
ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺸﻒ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.  ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﻙ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﻴﺮﻳّﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺤﺪّﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺯ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳِﻨﺖ
ﻣﻘﺪّﺳﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺎﻥ ﺩﻯﻠﺎ
ﮐﺮﻭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﺎﺯﻡ. ولیّ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﻳﺪﻡﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻡ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ.ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﺗﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺟﻨﮓ
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺘﻪﺷﺪﻥ
ﺩﺭﻋﺼﺮ محمّد
ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮ
ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ ﻭ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﻤﺸﺪﻧﺪﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎ
می ﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ
ﺣﻤﻠﻪﻭﺟﻨﮓ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻨﺮﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺳِﻨﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﻳﺪﻩﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺸﻰ ﻭ ﺍیثاﺭ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ.ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﺶ ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺍﺯ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺑﺨﺸﺶ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﻨّﺖ
ﻭ ﺗﻠﺨﻰ ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻭ
ﺩﻳﺮﮐﺮﺩ ﺯﻳﺎﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺪﺭﺕ ﺃثر
ﻫﺪﺍﻳﺎ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮﭼﻮﻥ
ﺟﻮﺍﻫﺮ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻫﺴﺖ.ولیّ ﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺪﻳﻪ
ﺩﺍﺩﻥﻮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺗﺄثیرﻯ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻗﺎﻧﻊ ﺑﺮﻣﻮﺯ
ﻭ سوء  ﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺨﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺨﺸﺶ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﺗﻘﺪﻳﻢ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺳؤﺍﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻋﺎﺷﻖ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺼّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺸﻘﻰ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻠﻞﺟﻮﺍﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﭼﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻫﺪﻳﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺎﻝ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺣﻴّﻪ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﻋﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ مُقدّس
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﻬﺸﺖ
سوء  ﻡ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺷﺎﻣﻞ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻨس
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﺷﻮﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻔﻊ ﺷﺨﺺ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﺩﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﻭح القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻋﻈﻤﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ چه
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ .

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺃﻧﺠﻠﻮس
ﺳﻴﻠﺰﻳﻮس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺘﺎﺝ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻳن گوﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﺭﻗﻴﺐ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻮماﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻴﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺵ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﻌﻠّﻖ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻔﺖ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺫﺍﺕ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﮑﻨﺪﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﺩﺭّﻩ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﮑﻤﻚ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺿﻤﻦ
ﺩﺍﺩﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺣﻘﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍﺿﻰ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﻧﺞ ﺑﻴﺸﺘﺮﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺯﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻮﻫﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍﺿﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﮔﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺯﻥ ﺧﺎﻧﻪ
ﻧﺸﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺷﻮﻫﺮﺵﺭﺍﺿﻰ
ﮔﺮﺩﺩﺭﺍﺿﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻮﻫﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﭘﺎﺭﻩ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﺍﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻭﺯﺩ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺷﻮﻫﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ های
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ثوﺍﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻋﻴﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﺷﺎﻋﺮﻯ ﻋﺸﻖ ﻣﺮﺩ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺯﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺯﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺯﻥ ﻓﺮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺑﻴﻦ
ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻣﺮﺩﺍﻥﺍﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺸﻒ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮپس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺸﺎﻥﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮔﺬﺭ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻘﻠّﻪ ﻗﺎﻑ ﻭ
ﺣﺪّ ﻳﻘﻒ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺯﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﻘﺶ ﺯﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺩ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺯﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺯﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﻨس
وﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮپس ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻙﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻫﻢﺑﺎﻋث
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺣﺼﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯحقّ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺑﺮﺍپس
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺑﻮﻯ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﮐﺎﺭ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥﺧﻮﺩ ﺳﺒﺐ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﻴﻞ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻰ
ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭘس ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻢ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻫﻢ آزمایش
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﺟﺎﻥ ﮐﻠﻴﻨﺞ ﻋﺸﻖ
ﭘﺎﻧﺪولیّ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻓﺰﺍپس
ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﺮﺩ. محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﻌﻬّﺪﺍﺳﺖ
ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﺎﻓﻰﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺭ
ﻣﻰﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻤﺎﻝ الهی
ﺠﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻘﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮﻫﺮربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﮑﻤﺎل اﻟﮕﻮﻯ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻠﺰﻭﻡ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ محمّدﺩﺭ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﺎ ﻗﺎﺏ
ﻗﻮﺳﻴﻦ ﺍﻭ ﺃﺩﻧﻰﻭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺯﻳﺮ ﭘﺎ
ﺭﺍ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰﻭ ﻳﺎ
ﺩﻟﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﻭ ﻗﺎﺏ
ﻗﻮﺳﻴﻦ ﺃﻭ
ﺃﺩﻧﻰﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﭽﺸﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺩﻭ ﺳﺮ
ﮐﻤﺎﻥ ﺗﻴﺮ
ﺃﻧﺪﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻗّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﻴﺮ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺘّﻰ (ﺃﻭ
ﺃﺩﻧﻰ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺘﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍپس
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝﻭ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭﻙ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻭ
ﺣﻔﻆ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭘس
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻳﺎﺩﻳﮕﺮﻯ. ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎ سوﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺟﻨﺴﻰﺣﻔﻆ
ﻓﺮﺩﻳّﺖﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﺭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ. ﭘس
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺸﺮﻁ
ﻭ ﺷﺮﻭﻃﻰ ﮐﺮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺑﺸﺮﻁ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺍﻥ. ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺧﻄﺮ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻭ ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ ﻫﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯﻋﺸﻖ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺁﻥ. ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻭﺣﺪﺕ ﻭ
ﺍﺗّﺤﺎﺩﺍﺯ
ﻣﻌﻴّﺖ ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﻭﺩﺭ
ﻓﮑﺮﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺒﻴﻨﺪﺗﺎ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺍﺯ
ﻗﺎﻟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﺮﻭﻥﺒﺮﻭﺩ.
ﺍﺯﻋﺎﻟم اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺑﻄﻮﺭ ﻗﻄﻊ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭ استثناﺋﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺳﺖﻧﻤﻰ
ﺩﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻭﺩﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻪ ﺳﭙﺎس ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖﻣﻌﺸﻮق
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺷﺮﺍﺏ
ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ ﻣﻌﺎﻑ
ﺍﺯﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮپسﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺸﻬﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻌﺸﻖ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ
ﺷﺮﻭﻉ ﺁﻥ
ﻋﺸﻖﺑﺤث
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻴﻢﻭ ﻳﺎ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸﻖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﺵ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﺮﻭﺭﺷﻬﺎﻯﻤﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺪﺭ
ﻋﺸﻖﺩﺭﮐﺴﻰ
ﺑﮑﺠﺎ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻭﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﺫﻫﻦ
ﻋﺎﺷق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ
ﻋﺸﻖﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﻣﻌﺸﻮﻕﻭ ﻳﺎ
ﺩﻝ ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ثمرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﻏﺼّﻪ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﭼﻪ ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻟﻮﺍﺯﻡﻃﻠﺐ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺎﻣﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ ﻋﺸﻖ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻟﺎﺯﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺗﮋﻯ
ﻫﺎ
ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﻫﻨﺮﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﮐﺴﺐ
ﻳﻚ ﺭﻧﮕی ﻮ ﻫﻢ
ﺭﻧﮕﻰﻭ
ﺗﮑﻴﻴﻒ ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﭼﻘﺪﺭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﻤّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻫﺮ
ﻧﻘﺺ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﺪ.ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻫﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﻋﺸق ﻘﺒﻠﻰ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﺒﻌﺪﻣﺎ
ﺳﺮﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻘﺶ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺼﺮﻑ ﺃﻧﺮﮊﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ولیّ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺎس
ﺩﻭﺭﻯ ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻗﺼﻴﺪﻥ
ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺟﺰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺧﻴﺎﻝ ﻟﺬﺕ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﻤﻴﺎﻥ اﺳﺖ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺰ ﺁﻏﺎﺯ می
گرﺩﺩ .ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﻭ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻭﻝ ﺑﺠﺎﻯ ﺩﻝ
ﺧﻮﺷﻰ
ﺑﺎﺣﺴﺎﺳﺎﺕﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻌﻘﻞﻭ ﺣﮑﻤت
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻧﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﮑﻤﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻫﺮ
ﭼﻨﺪﻯ ﺩﺭﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﭼﻨﺎﻥ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﻋﺸﻖ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻈﺮ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻠﻰ ﺍﺳﺖﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭘس
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪﭼﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺑﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺷﻴﺮﻳﻦﺟﺰ
ﺣﺴﺮﺕ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻧﺎ ﻣﻄﺒﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ الهی
ﺒﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپسﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭت هاﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﺸﻖ ﺍﻭ
ﺑﮑﻤک هاﻯ اﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺁﺭﺍﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻨﺴﻰﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺟﺰ ﺿﻌﻒ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣثبتﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩﭼﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﺗﻤﻨﺪﻯ
ﻣﺤﺮﻙ ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻋﺸﻖ ﺿﻌﻴﻒ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻑ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻥ ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻋﺎﺷﻖ ﺣﺴﻮﺩﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻋﺸﻖ ﻓﺮسوء  ﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﺁن شده
ﺍﺳﺖ.ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﺑﺎﻋث
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣؤثّر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻣثلا
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺗﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺧﺸﻦ ﺗﺮﻭ ﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺎﺷﻖ ﺣﺴﻮﺩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺴﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺑﺎﻫﻢ
ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺍ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻟﺨﺴﺘﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺷﺎﺩﺑﺎﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﺸﺘﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻧﺠﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻋث
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
غیرﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻏﺒﻄﻪﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺤﺮﻙ ﻣثبتی ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮپس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﺸﻮق اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰﺩﺭ ﺟﻨﺐ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻋﺎﺷﻘﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻃﺮﻑﭼﻪ
ﺯﻥ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺮﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﺎپس
ﺍﺯ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﻫﻮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻔﻆ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﺘی
ﺪﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﮐﻪ عَدَم
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﺗﻤﻨﺪﻯ
ﻳﻌﻨﻰ عَدَم
ﻋﻨﺎﻳﺖ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸق
ﻮ ﻋﺎﺷﻘﻰ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﺸﻖ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻮﺩﺍﻧﻪ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺖﺩﺭ عَدَم
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺧﻠﺄﻯ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺸﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺣﺴﺎﺩﺗﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﻣثبت
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﺗﻐﻴﺒﺮ ﻣﻨﻔﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ.
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ
ﺷﻬﻮﺕ ﻃﻠﺐﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺧﻄﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻓﻨﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻗﺎﺗﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻟﺎﻡ ﻭ
ﺁﻣﺎﻝ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻔﻆ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻥﻳﺎ
ﺩﻓﻊ
ﻋﺎﺷﻖﻣﺮﺩ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﻤﻪ
ﺟﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﺩﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻫﻢﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻠﺨﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﺩﻋﻮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺳﺖﻭ ﭼﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﻃﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﺍﻣﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﺯ ﺍﻭﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻧﻌﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ .ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻭ ﻭ ﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﻳﺪﻥ ﻤﺠﺪﺩ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍثباﺕ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺍثبات ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻃﺎﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪﻓﺸﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﺎﺭﺩ
ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺎﻣّﺎﺭﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺻﺒﻮﺭﻯﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺟﺒﺮﻳﻞ
ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺎﺭﺳﻞ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﺑﺮ
ﮔﺰﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻧﻰ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺭؤﻴﺎﻫﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﭘس
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ولیّ ﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺗﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻃﺎﻗﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮپس
ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻨﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣُﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺖ .

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻃﻠﺎﻕ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﻠﺎﻕ ﻭﻃﺮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻭﺯﻧﺎﻥﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ . ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻃﻠﺎﻕ ﻭ (ﺻِﺪﺍﻕ)
ﺟﺎﻯ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻃﺎﻗﺖ ﻓﺮﺳﺎﻯ
ﻣﺤﻴﻂﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺘﺸﻨّﺞ ﺑﻴﻦ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ ﻭ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺯ
ﻫﻢ.ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﭘﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺳﺴﺘﻰ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﻋﺸﻖ
ﻫﺴﺖولیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﭘﺎﻯ
ﺗﻨﻔّﺮ ﻭ ﺟﻨﮓ
ﻭ ﺗﻠﺨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰﮐﻪ
ﺑﺠﺰ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﻭ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺑﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﻮﻧﺪﻣﺸﺮﻙ
ﻭﮐﺎﻓﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﻠّﺎ ﻭ
ﮐﺸﻴﺶ ﭘﺮﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ تَقذُس
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﻍ ﮐﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﻋﺰﺍ ﻭ ﻋﺮﻭﺳﻰ
ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩﻧﺶ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﻮﺩﻧﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺎﺩثه
اﻯﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻟﻄﻤﻪﺍﻯ ﻭ
ﺃثرﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍثر ﻣثبت
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی    ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﭘس اﻧﺴﺎﻧی
ﻮﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﭙﻴﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻨﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻣﺤﺴﻮس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.

ولیّ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺪﻭﻥ سوء  ﮊﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻭ
ﻣﻠﻤﻮس
ﺃﺑﮋﮐﺘﻴﻮﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭﻭﻳﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﻭﺍﻗﻌﺎ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭولیّ بحقَّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺷﻔﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻢ ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺷﺪ
ﻭ ﺳﭙس ﻫﻢ ﺣﺎﻝ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﻔﺮﺽ
ﻋﺎﺷﻖ ﻳﻚ ﺷﺨﺺ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺎ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎﺷﺪﻋﻤﻠﺎﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﻟﺒﺎس
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻏﺎﻳﺐ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪﺑﻮﻯ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ
ﺭﺍﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ ﻋﻘﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰﻭ ﺣﺘﻰﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺃثر
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺁﻥ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﺑﺎﻋث ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯﮐﺴﻰ
ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻋﻘﻞ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻋﺸﻖﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭهَوَس ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺣﺎﮐﻢ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.سوء  ﮊﻩ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﻣﺠﺮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ سوء  ﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﺸق اﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺩﺭﻙ
ﮐﻤﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ولیّ
ﭘﻴﺮ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺸﻖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻋﺸﻖ ﭘس
ﺍﺯﻋﻘﻞﺟﺬﺑﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺪﺍﺭﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺸﻖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺟﺬﺑﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺎﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ (ﻋﻮﺍﻃﻒ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻋﻮﺍﻃﻔﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﺟﺰ
ﺩﺭﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰﺩﺭﻙ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺷﻴﺮ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻃﻔﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺖﺑﺒﭽﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻴﺮﻫﺎ ﻭ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺗﺮﺣّﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﺬﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮپس
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺑﺪ ﺧﻮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﻣﺮﺯ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﭘس ﻋﺎﻃﻔﻪﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻘﻠﻰﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺸﻖ
ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﺘﻞ ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯﺍﺯﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﺸﻪ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﮐﺴﻰﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ کسی
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺎﺻل
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺁﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺗﻥ هر
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﮐﺴﻰ ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ
ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔی
ﺒﺠﻬﺎﻥﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭﺧﻮﺩ جمع
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺷﮑﻞ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻦ ﻣﺤﺴﻮس
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺮﻭﺡ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻭﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﻏﺮﻗﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﻏﻴﺮﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ پس  ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﮑس ﺁﻥ
ﺗﺮﺣّﻢ ﺑﻬﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪﻭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻫﺮ ﻧﻔﺴﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻗﺘﻞ
ﻫﺮ ﻧﻔﺴﻰ ﻗﺘﻞ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻗﺎﺗﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﻭ
ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻳﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﻭ ﺭﺣﻢ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺻﻴﺮﻭﺕ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺷﺪﻥﻭ ﺍﺯ
ﻗﻴﺪ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﻴﺪ
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻝ
ﻋﺸﻖﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﻟﻤس ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻳﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺁﻏﺎﺯﺵ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺘﻦ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺳﭙس ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻨﻬﺎﻭﺳﻴﻠﻪ اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟکی
ﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻋﺸﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻔﺮ ﺩﺭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
لله ﻭ ﻓﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺨﻠﻖ( ﻣِﻦ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺩ
ﻣﺎﺭﺳﻞ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﻨﺴﻰﻭ
ﻳﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻋﺸﻖﺩﺭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺑﺎﺷﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻭﺍﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﺸﻖ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ.

ﺟﺒﺮﻳﻞ
ﻣﺎﺭﺳﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖﺩﻟﺎﻟﺖ
ﺁﻧﺘﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭﺭﺷﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭسوﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺫﺍﺕ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺫﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ
ﻣﺘﺤﻴّﺮﻡ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ.ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ علیّ
ﻧﻴﺰ ربّ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺷﺪﻩ. ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﻋﺸﻘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺸﻖ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻓﻄﺮﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﺑﺎﺯ
ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺪﺭﻙ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺗﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎای ﺒﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﮐﻨﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴی
اﺳﺖﻳﮑﻰ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻭﺍﺳﻄﻪ سوﻣﻰ
ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﻣﻨﺸﺄ ﻳﺎﺑﻰ
ﺑﺄﺯﻟﻴّﺖﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﺎﻣﻴﻞ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺻﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﻊ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺻﻠﺘﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﺸﻖ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﻣﻠﻤﻮس ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺷﮑﻞ ﺗﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺩﺭﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﻋﺸﻘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ.ﺩﻭ
ﺃﻣﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻟﻮ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻗﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻣﻮﻓﻖ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ
ﺘﺎﺯه
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﻋﺸﻖ ﻫﺮ ﻋﺎﺷﻖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺼﺮﻑ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭ
ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺷﻮﻕ ﻭ ﺍﺷﺘﻴﺎﻕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﺴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
نیزﺨﺴﺘﮕﻰ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻋﺸﻖ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮﺃﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻮﻉ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻟﺬﺕ ﻭ
ﺷﻮﻕ ﺳﺎﺑﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﺼﺮﻑ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺗﻮﺍﻥ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻭﻋﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩی
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭ ﺷﻮﻕ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﮐﻤﻚ
ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻪ
ﮐﻤّﻰ ﻳﺎ ﮐﻴﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ ﺗﻦ
به ﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﺷﻔﺎﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯﻭ ﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻟﺎﺯﻡﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺸﻖ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﻭﻝ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﻭﺍﻣﻴﺪ ﺑﺨﺶﻭﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻃﻔﺎﻟﻴﻚ ﺯﻭﺝ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻋﺸﻖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ ولیّ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎﻋث
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻃﻔﻞﮐﻪ ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻃﻔﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻀﻌﻴﻒﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﻋﺸﻖ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﺮ ﺭﺳﻴﺪﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﺍﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺤﺪّ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺴت ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ علیّ
ﺭﻏﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎﺯ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪﺗﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻳﻨﺪﻩﭼﻨﺎﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻋث
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩ ﻋﺸﻖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ثمرﻩ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺣﺪﺕ ﺯﻥ
ﻭﺷﻮﻫﺮﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻃﻔﻞ ﺑﺎﺯ
ﮐثرﺕ
ﺑﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞﺩﺭ
ﻫﻢ ﻭ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﮐثرﺕ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺤﻴﻮﺍنی
که ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ
ﺑﺘﺪﺭیج ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻔس مُلهمه  ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐثرﺕ ﻧﻔﻮﺳﻬﺎﻋﻤﻠﺎ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﻔﻞ ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ
ﻭ ﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ ﻭ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻟﻪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕﺧﻮﺩ علیّ
ﺭﻏﻢ ﮐثرﺕ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻃﻔﻞ ﺑﻴﻦ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻘﺸﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﮐثرﺕ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺄثیر
ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻃﻔﻞ ثمرﻩ ﻋﺸﻖ
ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﻬﻮﺍﺭﻩ ﻣﺮﮒ
ﻋﺸﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺯﺭﻧﮕﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺻﺎﻝ ﻭﻭﺻﻠﺖ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺕ
ﻓﺮﺍﻕ ﻋﺸﻘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪﻣﺮﮒ ﻋﺸق
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻫّﻢ ﺍﺳﺖﻭ ﻣﺮﮒ
ﻋﺸﻖ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻃﻔﻞ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ
ﺭﺳﻤﻴّﺖ ﻭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺻﺎﻝ ﻋﺸّﺎﻕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﻓﻊ
ﻧﻘﺺ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻓﺮﺻﺖ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺸﻪ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻋﺸﻖ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺑﻌﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﺴﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺸّﺎﻕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺑﺎ
ﻭﺻﺎﻝ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺻﺎﻝ ﮐﺸﺘﻨﺪ.  ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺪّﻳﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻌﺸﻮق اﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺳﮑس ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺸﻖ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺧﻴﺎﻝ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ .
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﺸﻬﻮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺎﺭﻑ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﻗﻠﻤﻰ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﻫﺮ
ﻋﺎﺭﻓﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻡﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻤﻴّﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻋﻘﺪ
ﺻﻴﻐﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰﮐﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺠﻨﺴﻰ ﻭﺍﮊﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺂﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺕ توجّهی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺟﻨس ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻓﺴﺎﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎ
ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢﻋﻘﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻭ ﻳﻚ
ﺷﺐ ﺩﺭ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﺏ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻮﺩﺗﺎ
ﺑﺮﮐﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺗﻮﺭﺑﻪ ﻭﻫﻢ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﭼﻬﺎﺭ
ﺯﻥ ﻋﻘﺪﻯ ﻭ ﭼﻬﻞ
ﺻﻴﻐﻪ
ﺗﻤﺘّﻊﻭ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥو
کنیزان (امّ
الولد)
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﺯﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﻰ
ﺷﻮﻫﺮ. ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺯﻧﺎﻥ
ﺑﻰ ﺷﻮﻫﺮ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻚ ﮐﻠﺎﻩ
ﺷﺮﻋﻰﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺶ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
اُمّی    ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﻡ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻡ ﺳﻠﻤﻪ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺯﻥ ﺩﻳﮕﺮ.

ﻧﻈﺮ
ﮐﻴﺮﻙ ﮔﺎﺭﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺻﻠﺖﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻦ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟﻨﺴﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﻙ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ ﺣﺮﺍﻡ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚ ﻣﺠﺮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﺪ.ولیّ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺟﺎﺯﻩ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭمی
ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﻟﺶ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
میدﺍﻧﺪ.ﻭﺑﺎﻋث
ﺗﻮﻗّﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺁﻏﺎﺯﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺤﺸاء
ﻧﻔﺮﺳﺘﻴﺪﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺯﻥ ﺭﺍ ﻣﻈﻬﺮ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺟﻠﺐ ﻟﺬﺕ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺭﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻭﺭﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.وﻠﻰ ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻳﮋﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﮑﻰ ﮐﻪ ﻣﺘﺨﺼﺺﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻧﺴﺨﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻋﺮﻑﺟﺎﺭﻯ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪﺩﺭ
ﺣﺴﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺰﻧﺎﻥ ﺧﻮپسﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﻠّﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺑﺎﻋث
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺸﺮﻩ
ﻣﺎﺩﻩﭘس ﺍﺯ جُفت
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻐﺰ ﻧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺶ
ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﻭﻣﻴﮑﺸﺪﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﺳﻴﺒﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟﻨﺴی
ﻨﻴﺴﺖ.ولیّ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﻧﻤﻰﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﺮﻓﻰ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺑﻠﻮﻍ ﺟﻨﺴﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻠﻮﻍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺁﺑﺮﻭﻯ
ﻓﺎﻣﻴﻞ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭ
ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ ﭘُﺮ
ﺳﺮ ﻭ ﺻﺪﺍﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻄﻤﻊ
ﻭﻟﻴﻤﻪﺍﻯ
ﺩﺭﻋﺮﻭﺳﻰ
ﺣﺎﺿﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻳﻜﺒﺎﺭ
ﻭﺷﻴﻮﻥ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺧﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻌﺪﺍ
ﺻﺤﺒت ﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮﮔﺰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺤث
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﻔﻆ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻈﺮ ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺮﻙ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺸﻖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺕ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ(ﻋﺸﻖ ﻭ ﺃﺷﻚ)
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺋﻢ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﺎﺋﻞ
الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺭﻭ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ ﺃﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻟﻔﻆ ﻋﺸﻖ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﺸﺘﻖ
ﺷﺪﻩﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﻭﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭﺍﮊﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦﺻﻔﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺻﻔﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻋﺸﻖ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺍﺷﺘﺮﺍﻙ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺁﺧﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺟﺎﻥ
ﮔﻴﺘﻮﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﺎﻧﻊ ﻋﺸﻖﻭ
ﺑﺎﻋث ﺗﺸﺘﺖ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺮﻙ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺯ .ﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﺃﺩﻳﻨﻪ ﻳﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﻢ
ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ ﻓﺮّ
ﻓﺮﻳﺪﻭﻧﻰ
ﻭﺗﺎﺝ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﺟﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺩﻳﺪﻩﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﻃﺮﻳﻘﺖ
محمّدﻯﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻗﺎﺋﻤﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻥ
اﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑﺟﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﺸﻮﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺬﻫﺐ ﺭﺍﻳﺞ ﻣﺤﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ولیّ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ
ﻭﻗﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻳﻚ ﺭﻧﮕﻰ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﻋﺎﻣﻞ ﺷﮑﺴﺖ
ﻭﻭﻳﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﺸﻖ
ﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻌﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺗﻴﻦ ﻭ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺘﻰ
ﺍﻳّﺎﻡ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯﻋﺸﻖ
ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺷﺎﻋﺮ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﻚﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻨﻰﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩﻫﻤﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﺍﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺭﻋﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺁﻥﮐﺎﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺕ
(ﺷﻨﻴﺪﻥ) ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰﻭ
ﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﻟﺬﺕ
(ﺩﻳﺪﻥ) ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﺤﺮﻙ
ﺑﺴﻮﻯ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖولیّ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﻮﻕ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺮﮒ
ﻋﺸﻖ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻣﺮﮒ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻌﺸﻮﻕﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﻘﺼﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻋﺎﺭﺿﻪ ﺗﻮﻗﻒ
ﻋﺸﻖ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﺰﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪولیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻔﺎﻕ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎن ﺷﮑﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻤﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻔﺎﻕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺧﻴﺎﻳﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﺑﻨﻔﻊ
ﻳﻚ ولیّ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻃﻔﻞ
ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻳﻚ سوﮊﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺮﮒ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻧﺎﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﭘﺎﻙ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮ
ﺑﺸﻨﻮﻳﻢﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻧﻔﺎﻕ
ﮐﻪ ﺩﺭﺃﺻﻞ
ﻋﺸﻖ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖﻭﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺍﺯ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ
ﻭﺳﺎﺩﮔﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﺩﻩ
ﺃﻧﺪپس ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻧﻔﺎﻕ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺧﻠﺎﻑﮐﺎﺭﻯﻤﮑﺮﺭﺩﺍﺭﺩﭘﻴﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﻭ
ﻃﻠﺎﻕ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳوء ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ .

ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺸﻖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ
ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰﺣﺘﻤﺎ
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯﻮ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧی
ﻤﺤﻴﻂ ﺑﻨﻈﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﻋﺸق اﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﻋﺸﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﮒ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻭ تقرّب
صفاﺗﻰ ﻫﺮﭼﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ مرﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰﺍﺯ
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﺿﺪ
ﻋﺸﻖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
خوﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺷﻌﺮﺍﻯ ﺧﻴﺎﻝ ﭘﺮﺩﺍﺯ
ﺍﺯ ﺧﻠﻮﺩ ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺭﻭﺡﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺭﻓﺘﻦ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﺭﻭﺣﻰ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺑﻌﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻓﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺪﻩﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﻓﻄﺮﻯﺑﺠﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻃﺒﻖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.ﺍﻣﺎ
ﺷﻌﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻌﺮﺍﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻏﻴﺮ ﺍﻣﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺳﺮﺳﺨﺖ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻣﻠﺄ ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻡ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺘﻮﻯ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺷﻌﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﺮ
ﻧﻈﻢ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﻠﻤﺎﺕﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺎﻋﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺭﻧﺪﻯ
ﻣﺎﻋﺮﻯ ﻣﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻧﻌﺮﻩ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺷﻌﺮﺍ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺸﻌﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻋﺸﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎﻟﻖ
ﻫﺮﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻣﺎﺭﺳﻞ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﻣﺮﮒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺮّ
ﺭﻭﺯﻯﻭﺟﺸﻦ
ﻓﺮّ ﻭ ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻮﻳﮋﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﮑﻮﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ لَوّامه
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺧﻮپس ﺩﺍﺭﺩﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺧﺎﻙ
ﭘﺎﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺩ.ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻦ (ﻣﻦ ) ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﺮﻙ
ﻫﻤﻴﻦ (ﻣﻦ) ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺑﻨﮕﺮﻳﻢﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ( ﻣﻦ )
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ (
ﺗﻮ) ﻭ ( ﻣﺎ )ﺭﺍﺩﺭ
(ﻣﻦ) ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ناسوتی   ﺗﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﺫﺍﺕ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ ( ﻣﻦ)
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺼﺪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺻﺎﺣﺐ(ﺿﻤﻴﺮ
ﺗﻮ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﻩ ﻣﺴﺘﻘل
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻢ ﺫﺍﺗﺎ ﻫﺴﺖ
ﻭﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮپس
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺖ. ﭘس
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺸﻖ
ﭼﻮﻥ ﻋﻤﺮ ﮔﻞ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺩﺭ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﻏﻨﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻏﻨﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﮔﻞ ﮐﻢ ﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﻞ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﮔﻠﻬﺎﻯ
ﺭﻧﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴﻚ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺃﻧﺪﻙ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﺸﻖ
ﻋﺪﻣﻰ ﻭ ﻓﺮﺿﻰ
ﻭ ﻭﻫﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﻳﺒﺪ ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﮐثر ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﺪﺑﺎ ﻧﺎﮐﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺮﮒ
ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻔﻰ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺒﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.

ﻋﻴﺐﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻋﺎﺷﻖ ﻏﻠﺒﻪ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻋﻮﺽ ﺷﺪﻩ.ﻳﺎ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎ ﻭ ﺳﺮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰﻋﻴﺐ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺑﻰ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﻧﻘﺺ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﻏﻠﺒﻪ ﮐﻨﺪﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺧﻮﺩ. ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻏﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭘُﺮﻣﺪّﻋﺎ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻏﻮﻝ ﭘﻴﮑﺮ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﻮﺗﻮﻟﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻏﻮﻝ
ﭘﻴﮑﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺖ
ﺣﺘﻤﻰ ﻳﺎ ﺳﺮﺩ
ﻣﺰﺍﺟﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻮﻓﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ هَوَس ﻣﺮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﺯﻋﺸﻖ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﻗﻄﻌﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺍﺯ
ﺷﮑﺴﺖ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﮔﻰ
ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻠﺎﺵ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻋﺸﻘﻰ ﺑﻌﺸﻖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺳﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﺳﺎل
ﺨﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻭﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﭘُﺮﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﭙﺎس
ﮔﺬﺍﺭ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮﺵ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻨﺠﺎﺕﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭ ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻋث ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺷﺪﻩ باشد ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ
ﺩﻗّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﺩﺭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻥ.ولیّ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺟﺰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﺵ
ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﭘس
ﺍﺯﺿﻌﻒ
ﻭﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻥ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰﺍﺯ ﭼﺸﻢ
ﻫﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯﻋﺸﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺻﺎﻝ ﺁﻥ ﭼﻪ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺮها را ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺖ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻨﻮﻉ ﻃﻠﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻮﻉ ﻃﻠﺒﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮔﻞ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺸﺒﻴﻪﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻠﺒﻪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺮ ﮔﻴﺎﻩ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻥ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪولیّ
ﻣﺮﺩ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺤﺮﮐﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺫﺍﺕ ﻣﺮﺩ ﻭﺯﻥﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﻳﮑﻄﺮﻑﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺯﻥ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﮐﺸﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻥ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻃﻠﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺎﻥ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴف
های ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺩﺭ
ﮐﺘﺐ مُقدّس ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻩ.ولیّ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁثاﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺗﻤثیلی
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
جنس زﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻏﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺣﺎﮐﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻣﺮﺩ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ
ﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺍﻃﻠﺐ ﺑﺎ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ ﺟوﻫﺮﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﻓﻌﻞ
ﻭﻋﻤﻞ ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻓﻌﻞ
ﻧﻴﺰ ﻃﺒﻴﻌﺘﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻌﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻭﺍﻧﺘﺰﺍعی
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺯﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩ.ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻴﻞ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺖ ﺩﻫﻰ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﺴﺘﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪﻭ
ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗفاوت ﺯﻥ ﻭ
ﻣﺮﺩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻧﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺮﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺯﻥ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﺑﺮپس
ﻭﺳﺒﻴﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﺕ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻪ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮپس
ﺣﺎﮐﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻯ ﺭﺍﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﺸﺎن
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺍﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﺴﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻨس ﻣﺮﺩ ﻭﺯﻥ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺿﻊ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﺕ ﻭ
ﻣﺮﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻣﺮﺩ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥﺭﺍ
ﻣثلا ﺑﻠﻔﻆ
ﺟﻨس ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻔﻆ ﻧﺮ ﻭﻣﺎﺩﻩ.ﻭ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩﻯﺮﺍ
ﻭﻳﮋﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺬﺍﺷﺖ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺯﻥ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎم ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻮﺻﻴف های
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟّا
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻰ ﺣﺪّ ﻭ ﺣﺼﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻠﻮﻟﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﺭﺗﺸﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺼﻒ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﮐس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﻠﻮ
ﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻠﻨﺪ
ﻗﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺻﻒ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﻭﮐﻮﺗﻮﻟﻪﻫﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﻮﺗﻮﻟﻪﻫﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺷﺪﻥﺘﮑﺎﻣﻠی
ﻮ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﻗﺪﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺼﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺠﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺴﺐ
ﻭﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺯﻧﺎن
ﻴﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﺎﻝ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺯﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻠﺒﻪ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺮ
ﺯﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﻟﻰﺗﺼﻮﺭ
ﺳﻠﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ﻳﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﺮﻫﻢﮐﻪﺟﺰ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺍﺩﻥ
ﻭ ﺩﻫﺶ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺩﻫﺶﻭﺩﺍﺩﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻫﺪﺍﻳﺎ
ﻭ
ﺧﺪﻣﺘﮑﺬﺍﺭﻯ
ﺑﺸﺨﺺ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﻫﺪﻳﻪﺍﻯﺎﺯﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ تقرّب
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻧﺎﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻦﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﻬﻴﺪ
ﻭﺷﺎﻫﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺯ
ﺳﻴﺎﻭﺵ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺣﺘﻰﺩﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﺯﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﮐﻤﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺩ ﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺯﻥ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ ﺯﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮپس ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.پس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺭﻙ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻓﺮّ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ .
ﻣﻠﮑﻪ ﻟﻮﻳس
ﭼﻬﺎﺭﺩﻫﻢﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻮﻫﺮﺵ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺑﺂﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻴﻞ ﺷﻮﻫﺮ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻮﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﮔﺎﻫﻰ ﺯﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩ ﺧﻮپس
ﺑﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪﺑﺤﺪّﻯ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﺭﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻫﻢ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ ﻫﺮ ﻣﺮﺩ
ﻣﻮﻓّﻘﻰ ﻳﻚ ﺯﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻭ ﻋﺎﻗﻞولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﺎﺯ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻰ ﭼﻪ
ﺷﻮﻫﺮ ﻳﺎ ﭘﺪﺭ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺯﻥ
ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍﺯ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ. ﺯﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﺰﻥ
ﻧﻴﺰﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﻨﻔس
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﻚ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻣﻨﻘﻠﺐ ﻭ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻭﻓﺎ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻭﺯﻭﺩ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺯﻭﺩ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﭼﻮﻥ(ﺩﻭﻥ
ﺟﻮﺍﻥ) ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺸﻪﻋﺎﻃﻔﻪﺍﻯ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺣﻤﻠﺎﺕ ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕﻣﺮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﻭﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﺷﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻣﺮﺩ
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺯﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺿﻌﻒ
ﺍﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺎﺡ ﺯﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺃﺷﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻥﺩﺭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﺃﺑﺎﺣﻴّﻪ)
ﻭ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻮﺑﺘﻌﻬﺪ ﻭ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻫﺎ
ﺭﺍﻳﺞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺣﺖ
ﺷﻮﻧﺪﻳﺎﺩﺭ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ ﺯﻥ
ﻏﺼّﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻫﻤﺴﺮ ﭼﻴﺰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺟﻨس ﻫﻢ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻭﻝ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺑﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺰﻥ
ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺧﺠﻠﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ
ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺪ.
ﺧﺠﻠﺖ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﮕﺎﻩ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺭﻭﻥ ﺭسوﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﺧﺠﻠﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ ﺣﮑﻢ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺧﺠﻠﺖ ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺫﺍﺕﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻤﻠّﻚ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﺮﻧﺪﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺑﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺧﺮﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻭﻗتی
اﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺫﻟّﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺑﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪ ﺳﺎﺭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﻭ ﺳﻠﺐ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻄﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺴﺮﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻑ ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺫﺍﺕﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﻠّﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻤﻠّﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺷﻴﺌﻰ
ﻳﺎ ﺗﻤﻠّﻚ
ﺫﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻭ
ﺭﺑﻮﺩﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻭﻝ
ﻋﺸﻖﺧﻄﺮ ﺗﻤﻠّﻚ
ﻭﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑل ﻄﺮﻑ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭘس ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﺩﺍﺋﻢﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺭﺍﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ سوء  ﺩﻯ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺍﻣﺘﻠﺎﻙ
ﻭ ﺗﺼﺎﺣﺐ ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺘﻠﺎﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺮﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻋﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ ﺗﻤﻠّﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻭﺻﻞ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮق ﺒﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍﻡ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ.

ﻫﻤﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻬّﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻓﺎﻯ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻧﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ.
ﺷﺎﻳﺪ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻭﻗﺴﻢ ﻣﻰ
ﻃﻠﺒﺪولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻗّﻊ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘس ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻪ ﺑﻠﻮﻍ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ ﺑﻠﮑﻪ ﺁﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﺑﻨﻈﺮﺳﺎﺭﺗﺮﻋﺎﺷﻖ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺘﺄثیرﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
می ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻳﺎ
ﺩﺭﺣﺪّ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺪّﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺗﺎ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ
ﺗﺎﻣﻮﺭﺩﺗﻌﻠّﻖ
ﺗﻮ ﺷﻮﻡ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺘﻮ ﻧﺒﻮﺩﻡ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺮﻑ ﻋﺎﺷﻖ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺎس
ﻣﻌﺸﻮﻕﻳﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﺸﻖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻳﮋﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥﻋﺸﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﻫﺶﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺮﮒ
ﻋﺸﻖ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﻥ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﭼﻪ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺳﻴﻨﻪ ﺯﻧﻰ ﺣﺴﻴنی
کندﺗﺎ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺭﺍﺿﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﻤﺎﻥﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﻭ ﺗﻌﻬّﺪﻯ
ﺩﻭ ﻃﺮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻗﻴﺪ ﻭ ﺑﻨﺪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻧﻪ ﺑﺸﺪﺕ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺳﺎﻟﻚ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﺐ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺭﺍﺯ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ ﻧﻪ
ﺑﻬﺮﮐس
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺨﺺ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫم
ﻨﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ ﻋﺸق
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ.ولیّ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. و ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ثوﺍﺏ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﺑﻬﺸﺖ
سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩﻭﺑﮑﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐُﺮه ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐُﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮپس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﺸﻘﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺖﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻔﺮﺗﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥﻨﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻧﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ.ﺿﻤﻨﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻃﻔﻞ ﻣﺘﻮﻟﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﺨﺺ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺯﻥ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻭ ﻇﺮﻳﻔﺘﺮ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘس ﺑﺎﻫﻮﺵ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻫﻮﺵ هر
کس  ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻮﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭت هاﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی هستند.ﭘس
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺩﻭﻃﺮﻑ ﺑﺎ
ﻫﻮﺵ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺗﺮﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﺎ
ﻫﻮﺵ ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺯﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﻋث ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﮐﺪﻭﺭﺕ
ﺧﺎﻃﺮ ﻃﺮﻑ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺯﻥ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻥ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻤﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩﺍﻳﻦ
ﻧﻔﺮﺕ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﻫﺪ.ولیّ
ﻗﻄﻌﺎ ﻭﻋﻠﻨﺎ
ﻋﺸﻘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻭ.ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﺭسوﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺎ
ﻫﻮﺵ ﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﻭﺗﺨﺼﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣثلا
ﭘﺰﺷﻚ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺳﺠﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ سوﺍﺩ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻥ
ﺑﺸﻮﻫﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﻠﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻣثلا
ﺧﻮﺍﻫﺮﻡ ﺭﺍ
ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻰﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﻯ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺍﺭﺩﻣﺮﺍ
ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻯ ﻭ
ﺣﺘی ﺪﺭ ﻣﺮﺩ ﻧﻴﺰ
سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ
ﻣﻦﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻣﺎ
ﺩﻭﺗﺎ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻡ
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻢﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻭﻭﺻﻠﺖ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻡ ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﻋﺸﻖ ﮐﻪ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﻭ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻨﺒﻊ ﺑﺨﺸﺶ ﻭ
ﺩﻫﺶ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻭﻣﻌﺸﻮق
اﺳﺖ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻣﻌﺸﻮﻕﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﻭﻟﻮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻘﻰ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺪﻟﻴﻞ
ﭘﻴﺪﺍپس ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﻭﺻﻠﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻋﻠﺖ ﻏﺒﻄﻪ
ﻭ ﺳﺮﻭﺭ ﺷﺮﻭﻉ ﻋﺸﻖﺩﺭﻙ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻠّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ هیچ
ﺗﺒﺎﺩﻟﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺒﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻟﺖ ﻭ
ﺩﻟﺠﻮﺋﻰ ﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻖ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺒﺎﺩﻝ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺿﻌﻒ ﻋﺸﻖﻭﺣﻔﻆ
ﺑﻘﺎﻯ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝﺍﺳﺘﻤﺎﻟﺖ
ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ
ﻳﮑﻄﺮﻑ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ .ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻤﻨّﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ ﻋﺸﻖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻗﺼﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺮﺣّﻢ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻭ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻋﺸﻘﻰ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺩﺭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﮐﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺸﻘﻰ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ.ﻭﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺘﺼﻮﺭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﻳﻦﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
ﻋﺸﻘﻰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
مثلا ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺟﺎﻫﻞﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮﻭ ﺭﺍ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﻭ
ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﻯ
ﺑﺮﻧﮓ
ﻋﺎﻃﻔﻰﺗﻠﻔﻴقی
ﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺒﺮﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺳﺎﺯﺵ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺐﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﺎ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ.
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﻳﺐ ﻭ
ﻧﻤﺎپس
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ
معشوﻕ ﭼﻮﻥ
ﺷﻴﺌﻰ ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﻠّﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺘﺮﻙ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣثبت ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎراﻧﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺟﻠﻮ ﺗﺮ
ﺑﺪﻫﺪﻭﻋﺎﺷﻖ
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻋﺸﻖ ﻗﺪﺭت
ﺧﻮﺩﻏﻢ ﻓﻨﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻄﻠﺒﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﻮﺕ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻠﻮﺕ
ﻧﺸﻴﻦ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍﺩﺭﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ
ﺳﺎﮐﺖ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﻣﻰ
ﮔﺰﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ(ﻭﺿﻮﻯ)ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺭﺍﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻓﻌﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺷﺪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖولیّ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺄثیر
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﺪﺕ ﻭ ﻭﺿﻮﺡ ﻫﺪﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻪ
ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻧﺨﺴﺖ
ﻋﺸﻖ ﺫﺍﺗﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺪﻋﻪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺭﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ می
ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻋﻠّﺖ
عَدَم ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖﺩﺭﻙ
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﻋﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﻴﻦ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﺎﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪﭘس ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻳﺐ
ﺫﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻗﺼﺪ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭﺿﻊ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺴﺐ ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ اﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﻳﮕﺮ.
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﻇﺮﻔﻴّﺖ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﺪﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺑﻔﻨﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻓﻨﺎﻯ
ﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ الهی
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﻗﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﺑﻔﻨﺎﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.عَدَم
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰﺯﻳﺎﺩﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﻟﺬﺕﻭﻣﺴﺘﻰ
ﻫﺮ ﺩﻡ ﺷﺪﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺽﺍﺯ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻩ ﮐﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ سوء  ﺧﺖ ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ولیّ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﻃﻠﺐ
ﻭﺗﺸﻨﮕﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺪﺍﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻴﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻓﺰﺍپسﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﺑﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﺯﻣﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺟﻮﺍﻥ
ﺗﺮ ﺩﺭ احساس
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺷﺒﻴﻪ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﺒﻬﻢ ﻭﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍپس ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﻭﻭﺍﺿح
ﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻮﺡ ﻭﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻَﺮﻑ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭﻋﻠﻞ ﺷﮑﺴﺖ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ
ﻋﺸﻖﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻮﺿﻮﺡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﻮﺩﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﮐثرﺕ
ﺟﺎﻯ ﻭﺣﺪﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺸﻖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﺑﺮﻭﺯ
ﺣﺎﻟﺖ عَدَم
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺪﺍﻡ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ.ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ الهی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺍﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕﻏﻴﺒﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭح
اﻟﻬﻰ(ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ)
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩق
ﺪﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺧﺒﺮﻯ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺃثرﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺻﻮﺭﺕ سوّم ﺷﻚ
ﻋﺸق ﺴﺎﺭﺗﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ عشق
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﻠق
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻋﺸق ﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺭﺍﻏﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻧﺴﺒی
اﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻰﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻌﺸﻖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻘﻮﻳﺖﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﻴﻪ ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺣﻀﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍﻡ.ﺩﺭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﻭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﻓﻨﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺎﺻﻞ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺳﻠﻮک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ولیّ
ﻣﺪﺍم
ﺪﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﺧﻴﺎلی
ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺷﮑﺴﺖ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﺭﺗﺮﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺤﺎل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﻡ ﻋﺸﻖ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻋﺸﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﺎﺹ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺸﻖ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺸﻖ
ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺧﺎﺹ
ﻣﻨﺎﺳﺐﻋﺸﻖ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺭﺍﺟﺰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﻭﻥ
ﺟﻮﺍﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺸﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺸﻖ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺩﺭﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺩ ﻭ
ﻏﻢ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖﻧﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻋﺸﻖ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭﺧﺎﻟﺺ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﭙﻴﺮ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺟﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﺪﻫﺪﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻫﺴﺖﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
می ﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﺩﻋﺎﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚﭼﻨﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ
ﮔﺮﻓﺘﻦﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺷﺘﺎﺏ ﻣﻌﮑﻮس
ﺩﺭﮐﻨﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺘﺎﺏ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻮ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ.

ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﮕﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﻤﻪﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴق
که ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﻠﻮ
ﺑﺰﻧﺪﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﺟﺴﺎﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻭ ﺟﻨﺶ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺒﺎﺩﻝ ﻣﺤﺒﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﺟﻨس ﺍﺯ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻭ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻣﻌﺸﻮﻕﺳﻌﻰ
ﻭﮐﻮﺷﺶﺍﻭ
ﺩﺭﺑﺨﺸﻴﺪﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﺎﺷﻖ
ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ ﺳﻬﻢ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﮑس ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺘﻰ ﺍﺯﻃﺮﻓﻴﻦ
ﻫﻴﭻ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺍﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﻫﺶ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﻬﺘﺮولیّ
ﺑﭙﺎﻯ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﺩﺭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻔﻊ ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺏ ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﺷﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ می
گرﺩﺩﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺴﺐ
ﻧﻔﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﻔﻌﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﺘﻤﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯﺗﺮﻙ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺩﻫﺶ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻨّﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺑﻄﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻘﻰ ﻣﻨّﺘﻰ
ﺑﺮ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻧﺪﺍﺷﺖﭘس
ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺩﻫﺶ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﻣﻨّﺖ ﺧﻮﺩ کند
.

ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﺑﻮﺻﺎﻝ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺫﻭﺍﺕﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻋﺸﻖ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻋﺸق ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ
ﻋﻴﻨﻚ ﺳﻴﺎﻩ
ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺳﻴﺎﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻝ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﺎﺷﻖ
ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻭﻣﺄﻣﻮﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻌﺸﻮق
ﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻨّﺖﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻨثی
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﻫﺪﻳﻪﺍﻯ
ﺑﻤﻌﺸﻮق
ﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎﺷﻖ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺿﻮﻯ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻭ
ﺩﻋﺎ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(
ﻭﻯﺴﻮ) ﻭﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻴﺮ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻫﻢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺮﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﻭﻝ ﻭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻏﻢ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﺸﻖ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺩﻫﺶ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﺭﺗﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺸﻖ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﻫﻢ
ﮐﻨﺪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﻮﺵ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺧﺎﻟﻪ ﺧﺮﺳﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭﻣﻴﻞ
ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻘﺪﻳﻢ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻋﻴﻨﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﭼﻴﺴﺖ؟ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺭﺍ ﺳﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﮑﺮﺩﻩﻳﺎ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺠﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﻳﻚ ﮐﺸﺘﻰ سوء  ﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﺸﺘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﻳﺎ ﻫﻴﭻ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺪﺕ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﭘس ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻫﻢ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺮﺳﻴﻢﻭ
ﻫﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺩﺳﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻮﺩ. پس  ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻭﺣﺼﻮﻝ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺑﺎﻋث ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋی
ﺸﺨﺼﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﭼﻮﺏ
ﻟﺎﻯ ﭼﺮﺥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯﻓﺮﺻت هاﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻭ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ثوﺍﺏ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ثوﺏ ﻭ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺮ
ﺑﺮﺗﻦ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﻦ ﺧﻮﺩ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺰﺣﻤﺖ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺘﻰ ﺭﻧﺞ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻪﻳﻚ ﺷﺒﻪﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻩﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ ﻭ ﻏﻢ ﻭ
ﻏﺼّﻪ ﻭ ﻏﻢ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻳﻥﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﺗﺮس ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻋﻘﻞ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺮس
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻘﻞ
برﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺗﺮس ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻠﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺮس ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ولیّ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺿﺎﻓﻪﮐﺮﺩﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
می ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺰﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ بالقوّه
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻘﺶ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻏﻢ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺷﻖﺍﮐثرﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺳﺨﺖ
ﻧﮕﻴﺮﺩﻋﺎﺷﻖ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺯﺣﻤﺖ
ﻭﻣﺎﻧﻌﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺨﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮﻋﻤﻠﺎ ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﺗﻠﺦ ﺷﻔﺎ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮﭼﻪﻣﺸﮑﻞ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺍﻭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ.ﭘس
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ ﻭﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ
ﺭﺍﻏﺐ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪپس  ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮﻧﻴﺰ ﺳﭙﺎس
ﮔﺬﺍﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﻠﺎ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﻣﺤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻃﺎﻗﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺼﻴﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥﺘﻮﻟﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﭼﻮﻥﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺟﺪﻯﺘﺮ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻟﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻏﺼّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ.

ﻋﺸﻖ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻫﻤﻄﺮﺍﺯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﺩﺭﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺗﺮﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺩﻭﻃﺮﻑ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎ ﻋﺸﻖ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبتی
ﺍﺯﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺭﺳﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺪﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﻨﺰﻟﺖ
ﻭﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻋﺎﺷق ﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻧﻮﺑﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺷﺨﺺ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖﻗﺒﻮﻝ
ﻋﺸﻖ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪولیّ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ
ﺩﺭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ مثلا
ﻳﻚ ﮐﻠﺎﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺘّﻊ ﻭ
ﺻﻴﻐﻪ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﭘﻠّﻪ
ﺧﻮﺩﺁثاﺭﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ الهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﻮﺑﺖ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺁﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺻﻴﻐﻪ ﻋﻘﺪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺿﻤﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻣﺘﻌﻪ
ﻭ ﺗﻤﺘّﻊ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻃﺎﻟﺐ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﺭﺍﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻋﺸﻖ
ﺍﻭﺭﺍﻭﻟﻮ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻋﺸﻖ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻧﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
اﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﻣﻘﺎم
او اﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻥ ﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺟﺎﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺧﺎﻙ ﺭﺍﻩ ﺍﻭﺭﺍ
سوء  ﺭﻣﻪﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﺵ
ﻗﻠﺐ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻠﺮﺯﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺭﻧﺞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﺭؤﻳﺎﺋﻰحقّ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻋث ﺯﺣﻤﺖ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﻮﻗﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﭘﻴﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮکی
ﻮﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺷﺎﻧس
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻂ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺑﺨﺖ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻧﺼﻴﺐﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻬﻢ ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕﺩﺭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩﮔﻴﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﻮ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦﺑﻴﻦ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻓﻬﻢ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﺧﻄﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭﺗﺤﻘﻖ ﻧﻴﺎﻓﺘﻦ.ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ.ﻭلی
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻄﺮﻯ
ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻄﺮ
ﻧﻔﻮﺫ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﺮﺍﻩ ﺣﺰﺏ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻣﺎﻝ
ﻭﻧﺎﻣﻮس ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﮑﻴﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﺸﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻩ الهی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺸﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﻳﺪﻭﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰﭘس ﺍﺯ
ﻭﺻﺎﻝ ﺑﺎ ﺟﻨس ﺩﻳﮕﺮﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ ﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮﻭﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻃﻔﺎﻝﻫﻤﮕﻰ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﻌﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ.ﺧﻄﺮﺍﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺩﻳﺴﻢ
ﻭﻣﺎﺯﻭﺧﻴﺰﻡﻭﺑﻨﺎﻡ
ﻋﺸق ﻤﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﻫﺮﺩﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚﺑﺎ
ﺭﻧﺞ ﺩﻋﻮﺍ ﻭ
ﺿﺮﺏ ﻭﺟﺮﺡ ﺣﺎﻟﺖ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻟﺬﺕ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻧﺞ
ﺑﮑﺸﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺎﺯﻭﺧﻴﺰﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻧﺞ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻟﺬﺕﮔﻴﺮﻯﺒﺎﺷﺪ
ﺳﺎﺩﻳﺴم اﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯهاﻯ
ﺭﻭﺍﻧی
اﺯﺟﻤﻠﻪ

ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯهاﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺘﻌﺪﺩﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﻴﮑﺮﻭﺑﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﮑﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺗﺮﺷﺪﻥﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺷﻮﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰشانس
ﺷﻔﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡﻋﻤﻠﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﺴﻰ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩﻭ
ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻧﺞ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺒﺮﺩ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻗﺒﻮﻝ ﺭﻧﺞ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻁ ﺗﺮﻙ ﺫﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﻓﺸﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻰ
ﻫﺮﮐﻪ ﺷﺪ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺎﺷﻘﻰﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺴﻮﻥ ﺫﺍﺕ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﺪ.ولیّ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺳﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﻝ ﺯﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﻮﺩﺗﻮﻗّﻊ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﻧﺞ ﺑﺒﺮﺩ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪﻋﺎﺷﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺁﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺗﻨﻬﺎﺋی
عزﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻧﺞ ﻫﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﺐ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪﻭﺭﻧﺞ
ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺟﻨﺴﻰ.ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻣﻴﺪ
ﻗﻄﻌﻰﺑﺮﺍﻯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻥ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺭﻧﺞ
ﭘﻨﻬﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮﻙ ﻋﺰﻟﺖ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﮐﻨﺪ .
ﭘس ﻋﺸﻖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻔﺮﺕ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻋﺸﻘﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻣﮕﺮ ﻓﺸﺎﺭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭ نیز
ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ.ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻘﻄﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﻠﻮﻍ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﮔﻰ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻝ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭﺁﺗﺶ
ﺫﻭﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺁﻟﻴﺎﮊ ﭼﻨﺪ
ﻓﻠﺰ ﺫﻭﺏ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﻫﻢ . ﻋﺸﻖ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺸﻖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻳﺎﻋﺸﻖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺧﺎﺹ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻴﻦ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺩﻝ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺤث ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ(ﺃﻫﻮ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻈﻤﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻔﻬﻢ
ﻳﺎﮐﺴﺐﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻟﺎﻫﻮتی
ﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﻄﻌﺎ
ﻋﺸﻖ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﺑﺎﻟﻠﻪﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﺯﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﻯ ناسوتی
ﺗﻰﻭ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻋﺸﻖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺸﻖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺗﺎﺑﻌﺸﻖ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻠﻪﻭﻋﺸق هاﻫﻮﺗﻰ
(ﻫﻮ) ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺸﻖﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺸﻖﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﻧﺎﻣﮑﺮﺭ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﺸﻖﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺑﻌﺎﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﮔﻮﺷﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻏﺮﻗﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﺪﻥ
ﻭﻧﻮﺷﻴﺪﻥ.ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ
ﺯﺩﻥﺑﻴﻚ ﻃﻌﻤﻪ
ﻭﻟﺬﺕ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﻭﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﮔﻮﺷﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ چه
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻃﻮﻝ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ ﻭﺍﮊﻩ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻟﻔﻆ ﻋﺸﻖﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻫﻤﻪ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﻪ
ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺟﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﺍﺩﻥ.

ﺷﮑﺴﺖ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﻧﺞ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻟﺬﺕﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻥ
ﻃﺎﻗﺖﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮسوﺩﮔﻰ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺩﺭﺩﺳﺮﻫﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﻠﺦ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻌﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻔﺎ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﻧﺞ
ﻭﺁثاﺭ
ﺯﺧﻤﻬﺎﻯ ﺩل ﻮ ﺩﻳﻥ
عاﺷﻖ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻧﺞ ﻋﺸﻖ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸق
ﺸﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩولیّ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺑﺮﺗﺮ
تجرﺑﻪ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻧﺞ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭک ﺁﻥ کند.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﻰ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻌﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪﻧﺎﭼﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺭﺍﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺟﻮﺋی ﺮﻭﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺧﻄﺮ
ﺯﻭﺍﻝ ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣی
ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺑﻌﺪﻯ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻃﺮﺡ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺮﮐس
ﺃﺯ ﻳﻚ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺨﺺﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍﻩﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻫﺎ به
ﺮُﻡ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻮﻡﻭﻳﺎ
ﺧ،ﻢ ﻭ ﻗﻢ ﺧﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﻳﺎ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑّﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ  ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺤﻘﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ ﻗﻄﻌﺎ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.

ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺟﺎﻟﺐ
ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘی
الهیﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺗوﺴﻌﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭ ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻋﺸﻖ
ﺍﺯ ﻓﺮﺩ ﻭ ﻳﻚ سوﮊﻩ
ﺑﺘﻤﺎﻡ سوﮊﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻋﺸﻖ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﺍﺟﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻓﺮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰﻭ
ﻫﺮﮔﺮﻭﻩ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺭﺳﻴﺪ
می ﺘﻮﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
به کرﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺮﻭﺭ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺑﻌﻠّﺖ
ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ .ﺟﻨﺴﻰ ﻳﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺸق اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘی
ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺰﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺟﺰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻟﻐﺰﺵﺭﻭﺯﺍﻓﺰﻭﻥﺪﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﻮﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺰﻳﺪ ﻋﻠّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﻭ ﺷﺘﺎﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺃﻯ
ﮐﺎﺵ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭼﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺸﻖ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻋﺎﺷﻖﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻬﻢ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﻮﮊﻩ مُقدّس
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻌﻤﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ولیّ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﺎﺷﻖ(ﻋﺸﻖ)ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﺻﻠﺖ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﺑﺪﻭﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﮐﻮﺷﻴﺪﻥاﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻤﺎﻥﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺮﺳﻴﺪﻥ
به آﻥﮐﻪ ﮐﻠﻴﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﻭﻳﺪﻥ
ﻣﺎﺭﺍﺗﻮﻥ
اﺳﺖﮐﻪﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪﻫﺰﺍﺭﺩﻭﻧﺪﻩ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪﺭﺍ
پایان
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭﻣﻘﺎم
اﻭل اﺳﺖ. ﻭﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ثاﻧﻴﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻧﻔﺮﺍﺕ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻫﺎﻯﻠﺎﺯﻡﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
حتیﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﻕ
ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﻮﻝ محمّدﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻳﮑﻰ
ﺍﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻯ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻓﺪاﮐﺎﺭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﻮﻉ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ
ﺁﻣﺪﻩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺗﻨﻰ
ﻭﺑﺪﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﻳﮋﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪﺩﺭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻳﺎ ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺎﭼﻴﺰﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺩﺯﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺎﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺃﺑﻮﺫﺭ
ﻧﺒﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻄﻴﻊ ﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ محمّد
ﺑﻮﺩ
ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖﺭﻏﻢ
ﺃﻧﻒ ﺃﺑﻮ
ﺫﺭﻳﻌﻨﻰ ﮐﻪ ﺩﻣﺎﻏﺖ
ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﻭ علیّ
ﺭﻏﻢ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺗﻮﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺷﺮﻋﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺸﺮﻯ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮک
ﻮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم
ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﻬﺮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﺭﻭﻯ
ﻣﻴﻦ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻭﻧﻔﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻗﺎﻟﺐﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻟﺬﺗﻰ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﺭﺍ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻀﺎﺩ ﻟﺬﺕ
ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺳﺮﺩﻯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺳﺴﺘﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯﻫﻤﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ هاﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺴﺘﻰ
ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻟﺎﺯﻡﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻫﻤّﺖﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺻﺤﻨﻪ ﺭﺍ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﮕﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻋﺸﻖ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺟﺎسوء  ﺳﻰ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻬﻰ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﺑﻴﻦ
ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯﻳﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻭ ﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﺎﺷﻖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺎﻟﻰ ﻫﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺸﻖ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.؟ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﺸﻖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺘﻠﺎﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺩ ﭘس ﺗﺴﻠّﻂ
ﻭﻏﺎﺭﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻠﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻃﺮﻓﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺮﮔﺰ
ﻓﮑﺮ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻫﺎﻯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ﺯﻭﺭ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺻﺤﻨﻪﺍﻯ
ﻏﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﺷﮑﺴﺖ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻳﮑﻄﺮﻑ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺍﺯ
ﻋﺠﺎﺋﺐ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻊ
ﻣﺘﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﻭ
ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﮐﻪﺍﺭﺍﺩﻩﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﻋﺸﻖ ﺩﻳﺪﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺷﺮﻭﻉ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻋﺸﻖ
ﭼﻪ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ.ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﺋﻴﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺑﺎﺗّﺤﺎﺩ
ﺳﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ.ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ.

ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖﺟﻤﻊ
ﺩﻭ ﺿﺪ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ
ﻳﺄس ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻳﺄس
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻏﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﻳﮑﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍﺩﺭ ﻳﺄس ﻭ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎﺝ
ﺑﺮﺳﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﭽﺸﻢ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ عَدَم ﺷﮑﺴﺖﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻴﻦ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻋﺸﻖ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖﭘس
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺣﺴﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﺩﺭﺩ ﻭ ﺳﺨﺘﻰﺑﻬﺘﺮ
ﻟﻤس ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﺄس
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﺩﺭﺩ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺧﻠﺎﻝ ﻳﺄس
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ ﻳﺄس
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙﺗﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﺭﻓﻊ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺳﺮﺷﻮﻕ
ﺑﻴﺎﻳﺪﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﻣﻦ
ﺣﻴث ﻟﺎ
ﻳﺤﺘﺴﺐ)ﻭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻳﺄس ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

(ﻣﺎﺭﻳﺎﻧﺎ
ﺁﻟﮑﻮﻧﺎﺭﺩﻭ)
ﺭﺍﻫﺒﻪ
ﻋﺎﺭﻑﻭﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺸﻪ
ﻣﻌﺎﺻﺮﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﺪ
ﺻﻤﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻡﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻳﺄس
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻯ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎی ﻳﺄس ﻭ
ﺩﻳﺮ ﺷﺪﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺸﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ

ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻟﺎﺯﻡﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺭﻑﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﺸﻖ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻗﻰﻭ
ﺭﻧﺞ ﻣﺮﺍ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﮐﻦ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣثنوﻯ ﺭﻭﺡ
ﺁﺷﻔﺘﻪﺍﻡ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻳﺎ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺗﺮ ﮐﻦ . ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻄﺎﺏ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻫﻤﺎﻥ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺧﻄﺎﺏﺑﻮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻳﺄس ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﻚ ﺩﺭ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯﺒﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻋﺸﻖﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﮐﻪﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻧی ﻮ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺣﻴﺎﻧﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻥﺟﺰ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﮔﺸﺘﻦ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﻤﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺳﻴﺮ
ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺗﺮﻙ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻮﻟﻮس مُقدّس
ﻋﺸﻖ ﺑﻬﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺑﻬﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﻭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎس ﺩﺭس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝﭼﻮﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﻋﻤﻖ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﻭﭼﻴﺰ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺧﺪﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺧﻠﻖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪﺩﺭﺳﺘﻮﻧﻰ
ﭘﺸﺖ

ﮔﺮﺩﻥ ﺯ ﺻﻔﺮ
ﻭعَدَمﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ
ﺟﺪﻳّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﻳﮑﻰ
ﺩﻭ ﭘﻠّﻪ ﺍﻯ
ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺪّﻯ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻒ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎﻯ ﺟﻠﻮ ﺗﺮﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﻒ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﻭتقرّب
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺪﻯ ﮐﻮﺗﺎﻫﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻮﻥ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺟﺎﻯ
ﻋﻘﺐﺗﺮ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻟﺞ
ﺑﺎﺯ ﻭ هَوَس
ﺭﺍﻥ ﻭ
ﺳﺮﮐﺶﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖ.

ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﺸﻘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ سوﮊﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩﻥ 500 ﺟزء ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻋﺎﻃﻔﻪﻣﻌﻠﻮﻡ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ هَوَس
ﻭﻟﺬﺕ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ

ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺩﺳﺖ ﺩﻭﻡ ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻔﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﻭﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎنی که
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ

ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﺍﻩ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺎﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕﺑﻴﻨﺶ

ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻧﺎﻇﺮ
ﻋﺮﺵ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﺯﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻳﺎ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣا (ذﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﺎ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ
.

ﻋﺸﻖ
ﻧﻪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﺗﺄثیرﻯ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭﺫﺍﺗﻰ ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺸﻖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻓﻌﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ.ولیّ
ﮐﻠﺎس ﺩﺭس ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﺸﻌّﺐ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ .
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﺷﺪﻩﻭ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺭﻳﺘﻢ
ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ ﻭ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻧﻈﺎﻣی
ﺪﺭ ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﻫﺎ
ﻭ ﺭﻳﺘﻤﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻧﮓ ﻭ
ﺑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣؤثّر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭﺭﻳﺘﻢ
ﻭﺁﻫﻨﮓ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﺮّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺁﻫﻨﮓ ﻭ ﺭﻳﺘﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﮑﺘﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ می آﻭﺭﺩ.
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﺭﻳﺘﻤﻰﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺭﺍ
ﺑﺮﻗﺺ ﻭ ﻭﺟﺪ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺭﻳﺘﻢ ﻭ
ﺁﻫﻨﮓ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﻗﺺ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﺩ ﻭﻣﺘﺤﻮﻝ
ﻭﭘﺮﻭﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍﻳﻚ
ﺭﺍﺯ ﻭ ﺳﺮﻯ
ﺑﺪﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﺮﻣﻮﺯﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ ﻭ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺷﻮﺩﻳﺎ ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﻭ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻳﺎ ﻧﺴﺎﺧﺘﻦ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻥﺁﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎ ﺯﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮐﻔﺮ ﻭﺟﻬﻞ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﮐس ﺩﺍﺭﺩ.ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺗﺮ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺑﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻋﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻣﺎﻥ
ناسوتی   ﺗﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯﻭ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺮﻋﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮپس
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ اﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﺐ ﺑﻤﺎﻧﺪﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻰﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ
ﺑﻨﻈﺮﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻣﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺭﻧﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﺁﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍﺻﺮﻑ
ﮐﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ
ﻣﺼﺮﻑﮐﻨﺪﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﻬﺘﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺠﺎﻯ
ﻓﺮﻳﺐﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺁﻧﻬﻢ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺑﺎﺯ
ﭘس
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺽ ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍلی ﺁﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺭﻗﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻯﺪﺭﮐﻴﻔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺎﻳﺪﻳّﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺧﻠﻖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻠﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﮔﺮ ﭘس ﺍﺯﺁﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻮعی
ﻨﺒﺎﺷﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧسان ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺷﺒﺎﻫﺖﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﺴﺒﻰﻭ عَدَم
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻟﮕﻮﻯﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
زنده ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ
ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻋﺸﻖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺍﺳﺖﺑﺎﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
هَوَس
ﻣﺘﻘﻠّﺐ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠی ﺪﺭ
ﻋﺸﻖ ﻫﺴﺖﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﺪﺭ هَوَس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪﻋﺸﻖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺻﺎﺩﻕ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣثبت
ﺭﺍ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻣثبت ﺩﺭ هَوَس
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻟﺎﻓﺎﻳﺖﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﻰ
ﻗﻠﺐ ﻳﺎ ﻋﺸﻖﻭ
ﮐﻤﻰ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺗﻠﺎﺵ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻋﺸﻖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﻧﺴﺠﺎﻡ ﻭ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﺑﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺭﻭﺣﻰﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮﻭ
ﺩﺭﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﮐﻨﻴﻢﺑﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩﺍﻳﻢ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻋﺰﻟﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﻯ
ﺰﻳﺒﺎﺋی
اﻧﺪﺍم ﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺣﺪّ
ﻳﻘﻔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪﺑﺴﻴﺮﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻧﺮﺳﻴﻢ.
ﻣﺎﮐس ﺷﻠﺮ ﻫﺮ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻣثبت ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻫﻨﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ مثبت   ﻭﺯﻳﺒﺎﺗﺮﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺤﺪّ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺑﻌﺪﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻭﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺍﮐثر
ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﺍﺟﺮﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯﭼﻮﻥ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﺎﻝ ﻭ
ﮐﻠﮑﺴﻴﻮﻥ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻭﺭﺯﺵ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺸﻖ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﺷﮑﺴﺖ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺷﺪﻩﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻴﻚ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ هَوَس
ﺑﺎﻋث ﻃﻮﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻋث
ﮐﺴﺐ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
اﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩ ﺭس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻭ ﺑﻀﺮﺭ ﻭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻗﻤﺎﺭثرﻭﺗﻰ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻀﺮﺭ ﺑﺮﻧﺪﻩ
ﻗﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺤﻘﻮﻕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ .
ﻭﺧﺴﺎﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭﻟﻮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ولیّ
ﻣﺤﺘﺎج ﺒﺤﺪب
ﺃﻗﻞ ﻫﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺮ هَوَس
ﺩﺭ ﻭﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﻮﺩ.

ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﻮﻫﺮ ﻫﻤﻪ
ﺧﻠﻖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺪﻭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﺩﻭﻡ ﭼﻴﺰﻯ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺳﻢ ﺑﻰ
ﻣﺴﻤّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ولیّ
ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺍﺳﺎﺳﻰﻭ
ﺭﻳﺸﻪﺍﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺍﺳﺘﻴﻌﺎﺏ
ﻭﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻭﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺪﺭﺕﻭﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﮐﺴﺐ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺃﺑﺪﻯﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﭘس ﻫﺴﺘﻢ.ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ
ﭘس ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻥ
اﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻭﺟﻮﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯﻭ
ﻣﺼﺮﻑ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻨﻚ ﺻﺮﻑ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ولیّ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺻﺮﻑ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺍﺋﻢ
ﺗﺮ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺗﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺏ
ﻭ ﻟﺠﻦ ﺯﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻌﻤﻖ ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻭ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺪﻣﻴﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻳﻢ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﻓﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﻮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ(ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ إﺑﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﻓﻨﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻧس ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﭘﺎﺳﮑﺎﻝ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻘﺪﺭ ﮐﺎﻓﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ.ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺗﻠﺎﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﻋﺸﻖ
ﻭﮐﻤﺎل
ﻨﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠی اﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎس ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ. ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح االقُدُس
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻭ ﺁﺧﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻮﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ.ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﭼﻚ
ﺩﺭ ﺳﻘﻒ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﺭ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ ﭼﺸﻢ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺶ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻦ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺩﻳﺪﻥ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥﺮﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ.
ﭘس ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﮐﻪ سوء  ﺩﻣﻌﺎﻣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﺠﺎﺭﻯﺒﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺻﻔﺖ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﻔﺖ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻭﺳتتاﻥ
ﺩﺍﺭﻡ.ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ.ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻭﺗﻨﻰ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﺪﻧﻰﭼﻮﻥ
ﺿﻌﻒ ﺍﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰﭼﻮﻥ
ﮐﻤﻰ ﻋﻠﻢ
ﻭﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ که
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ ﺻﺪ ﻧﻔﺮ
ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘدس ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺪﻣﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻃﺒّﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
. ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﺷﻔﺎﻯ
ﻃﺒّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﮐﻤﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻐﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﻋﻤﻠﺎ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺑﺎﻋث
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﮐﻤﻚ
ﻣﺎﻟﻰ ﺑﻴﻚ
ﻣﻌﺘﺎﺩ ﻣﻮﺍﺩ مُخَدّر.
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺖﺑﻌﺪ
ﺍﮔﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﻣﺮﺑّﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ . ﺗﺎ
ﺭﻭﺵ و تجربه
شخصی ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯاند.
ﺑﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘُﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻭﻟﺎﺩﻭ ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺑﺴﺒﻚ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻌﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪﺧﻮﺩﺑﺴﻮﻯ
ﺑاﻠﺎ ﻗﺪم
بجلو
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺑﻠﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻰ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻋﺸﻖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞﻳﺎﺭﻯ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ سوﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﻘﻠّﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻋﺎﺭﻑﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺭﺯﺵﺩﺭﺟﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﻋﺸﻖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﺸﻖ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻋﺸﻖ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺍﺭﺯﺵ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﻭﻝ
ﻭ ﺩﻭﻡ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻣﺎﻫﺴﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ .

ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺁﻥﺍﺭﺯﺵ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﺪﺕ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺟﻮﺍﻧﻰﻭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺮﻯ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻪ
ﺑﻔﻀﻴﻠﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻀﻴﻠﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺣﻴﻢ ﭘﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺭﺣﻢ
ﺍﻟﺮﺍﺣﻤﻴﻦﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻇﺮﻑ
ﺩﺭﻙ ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺡ القُدُسﻭﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭ ﺩﺭﻙ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ زنده
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ .

ﺍﮔﺮ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ(ﺁﻧﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺴﺐ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧی
اﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻟﻮ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞﻫﻤﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ آتش
ﻳﻬﻮﻩ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻳﺎ
ﺍﻳﻞ ﻭ ﺍﻟﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﮐﻪﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺳﻴﺪ ولیّ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪ.ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ. ﻭﻯ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﭘس
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻧﻮﻋﻰ ﺟﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. در
حالیکه اولیا
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺐ می
ﻧﻤﺎﻳند. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﻦ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺮﻁ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺯماﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺿﻪ ﻭ ﻓﻴﺾ
ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺒﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻗﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺪ
ﺃﮐثر ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮپس ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺭﻧﺞ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﭙﻴﺮﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻢ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺴﺨﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
عاﺷﻖ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺒﺮ
ﺩﺭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖﺧﺎﻥ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺮﺳﺘم
گوﻧﻪ ﮔﺬﺷﺖ
ﮐﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥﺮﺳﺘﻢﻭﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﭼﻮﻥ ﺟﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭ
ﻏﺮّﻩ ﻭ ﻓﺮّ
ﺷﺎهی ﻮ
ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻳﺪﻭﻥ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپسﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺑﺴﻄﺢ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ ﻭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭثوﺍﺏ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ و الهی
ﺒﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻧﻈﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﺴﺎﻟک ﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪﮔﻮﺋی
ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺎﻥﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﺯﺩ.ﻭﺍﺯ
ﻫﺮﮐﺎﺭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺄﻧﻮس
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻠﺎﺹ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻯﺒﺸﺮﻯ
کمﺘﺮﺷﻮﺩ.

ﻫﺪﻑ
ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ.ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥﻭﺑﺮﺍﻯﻤﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﻭمحمّد ﻭمحمّدﻳﺎﻥ
کاﻣل اﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬی
ﻮ ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺸﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯﻭﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ
ﮐﻮﺭ ﭘُﺮﺗﻌﺼّﺐﺑﮑﻨﺪ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﺒﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح االقُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ.ولیّ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺨﻠﻮﻗﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﻧﺎﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﻴﺰﭼﻮﻥ
ﺷﮑﺴﺖﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﺗﻘﺼﻴﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻖ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ولیّ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﭘﺮ
ﻣﺸﮑﻞ
ﺧﻮﺩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻘﺼّﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺪ ﻭ ﺳﺨﺖﭼﻮﻥ
ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺑﺪﺭﻯ ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻃﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺟﺒﺮﺍﻥ
گناﻫﺎﻥ ﻭﻟﻮﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻓﻘﺮ ﺍﻭ ﻓﺨﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﺮﻗﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻨﺪﭘس ﻓﻘﺮ
ﺍﻭ ﮐﻔﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺘﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺳﺘﻢ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﺩﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻭ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﻭﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﺗﻮﻟﻪﻫﺎﺋﻰﮐﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻣﺪﺭﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﻤﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ سوﺍﺭﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺑﺬﻟّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪﺩﺭ
ﺗﻤﺎس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻟﻮ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻄﻠﻖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﺮﻯﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪﺑﺎﺯ
ﺟﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻘﻠّﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ .

ﻋﺠﺐ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﺪﺕﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﻀﻌﻴﻒﺧﻮﺩ
ﺗﺎﻣﺮﮒ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺳﺖﺑﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺩﺭﻋﺸق اﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺪﺍﻡ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺃثرﻣثبت
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﻋﻘل کلّی
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺃثر ﺁﻥ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﮐﺸﺶ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭﺑﻰ
ﺻﺒﺮﻯﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﻫﺎﻭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻫم ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖﺟﻨﺴﻰ
ﺧﺴﺘﮕی ﺠﺴﻢ ﻭ
ﮔﻴﺠﻰ ﺫﻫﻦ ﺑﻴﺎﺩ
آورده ﻭلی اﺯ
ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻥ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻭﺷﻮﻕ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻣﺠﺬﻭﺑﻴﻦ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺴﻮﺋﻰ ﺟﺬﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤل ﺪﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﮑﺮ ﻭ ﺳﭙﺎس
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺟﻨﻮﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻓﻨﻮﻥ
ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪﻫﻨﺮﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
اﺳﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻋﺸﻖﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺍﺋﻤﺎ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
اﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ بالقوّه
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻌﻨﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻭﺑﺎ
ﺗﻨﻬﺎی دیگر ﺑﻮﺩﻥ
باز ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﺑﺎ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍل
ﺒﻌﻠّﺖ
ﺭﻗﺺﺑﺎ
ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻗﺺ ﻭ
ﺭﻳﺘﻤﻬﺎﻯ ﺷﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺳﻤﺎﻉ ﻭ ﺭﻗﺺ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﻇﺮ ﺭﻗﺺ ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺭﻗﺺ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﻳﺘﻢ ﭘﺮ
ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺃﺣﺒﺒﺖ
ﺃﻥ ﺍﻋﺮﻑ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﻡﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭﭼﻪ ﻫﺴﺘﻢ.ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺮﻳنی
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﮓ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻴﻦ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯﻮ ﻓﺮ
ﺃﻓﺮﻭﺯﻯﻮﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭﺧﻮﺭﻩﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﻋﻴﺪ
ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ مُقدّس
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﻭﺳﻴّﺪ ﻭﺁﺭﻳﺎ
ﻭﺍﺯﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻭ
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﮔوﻨﻪﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﭼﮕﻮﻧﻪﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﭽﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯﻟﺬﺕ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎت ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﺑﻌﻠﻒ ﻭ
ﭼﺮﻳﺪﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻔﻊ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻔﻊ
ﻓﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯﺘﺮ
ﻭﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺗﺮﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﭘس
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﻘﺪﻳﻢ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖﻭ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺳﺎﺯﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﺝ
ﺍﻳﻦ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺩﺭﺳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘق اﻳﻦ ﻳﮕﺎﻧﻪﻫﺪﻑﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﻓﺪﺍﻯ
ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻦ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮﺷﺐ ﻭ ﺳﺎﻋﺘﻰﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﻋﻤﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ ﺑﻤﺮﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺣﻴﺎﺗﻰﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﺮﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﺎﺷﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ  ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﺯ ﻭﺭﻣﺰ
ﺃثرﺳﺠﻮﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺸﻪﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺩﺭﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﻴﺶﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺑﻠﻴس ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﺠﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﺩم
ﻮﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
اﺩﻳﺎﻥ
ﺴﻠﻮﮐﻰﭘﻨﺞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎﻧﻮﺡ ﻭﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻭ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻠﺒّسﻠﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯﻭ
ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس
ﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻴﺐ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﮐﻪﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺑﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ
ﺟﺎﻩﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍلی ﺒﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎﺟﺒﺮﻳﻞ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺯﻳﺮﺍﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢﻭﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺳﻴﺎﻩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ می
ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﻴﻦ ﺟﻬﻞ
ﻭﺷﺮﻙ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺂﺩﻡ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧفس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩﮐﻪﻭﺻﻠﺖﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻋﺸﻖ ﺁﺩﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺩﻣی
اﻟﻬﻰ ﻭﺻﻠﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻠﻮﻍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯﻭ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻟﻐﺖﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭﺻﻠﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺻﻠﺘﻰ
ﮐﻪﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻩﻭﺣتی
اﮔﺮ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺮﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﻋﺎﺷﻖ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﺝ
ﮐﺎﺭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺃﺻﻞ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺻﻠﺘﻰ
ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻭﻳﮑﺘﻮﺭ
ﻫﻮﮔﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﻮﺍﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﻘﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﻭ ﮊﻧﺪﻩ
ﻭ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺏ ﺩﺭ
ﺍﻭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥﺠﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ.
ﻫﻮﮔﻮ ﺷﺎﻋﺮ
ﺟﻮﺍﻥﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩولیّ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﻝ
ﺍﻳﻦ ﻓﻘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻧﻮﺭﻫﻤﻪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﻩ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ می ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺻﻠﺖ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ ﻭ
ﻓﺮﺧﻨﺪﮔﻰ
ﻭﻓﺮﺭﻭﺯﻯ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ اﺳﺖ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺰﺭﮒﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺎﺣﺐ چنین
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻯ
ﺑﻬﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺁﻥ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺤﺎﻝ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪﻋﺎﺷﻖ
ﺷﺪﻭﺩﺍﻧﺴﺖ
ﭼﮕﻮﻧﻪﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺭﺯﺩﮐﻪ
ﺣﺘﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﺷﻖ
ﮐﻨﺪ.ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩﮐﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻟﻨﮓ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻗﻬﺮﺁﻣﻴﺰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻗﺒﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻋﺸﻖ
ﺗﺨﻢ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺃﻣﺮ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﺎﻙ ﺗﺮﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﺎﺷﻖﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺧﻴﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻈﻤﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻯﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ولیّ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﻣﮑﺮﺭﺍ ﻭ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮ
ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﻯ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻡ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﺽ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻳﺎ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ.ﮐﻪ(ﺍﻟﻠﻪ)ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﻟﻔﻆ(ﺃﻫﻮ)
ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﻮﻡ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﻣﮑّﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
. ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻠﻪﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ در
مکان لا مکان
است.

ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻨﮓ ﺩﻝﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﻨﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ هم ﺭﺣﻢ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﺮﺩﻩﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻟﺬﺕ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﻧﺎﻓﺮﺟﺎﻡ
ﻭ ﺑﺪ ﻓﺮﺟﺎﻡ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻤﺎﺭﻯﺭﻭﻯ
ﻳﻚ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻳﮑﺠﺎ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺯﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑﺁﻥ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺑﺮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺖﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﺩﻓﻌﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ سوء  ﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﺧﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺩﮐﻪﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺖﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺖﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮسوﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩﺣﺘﻤﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻋﺸقی ﺪﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺖﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻨﻮﻧﻴّﺖﻭ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺎﻟﺎﺑﺒﺮﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
کنوﻧﻰ ﻧﻮﺑﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺩﺭ ﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﺩﺭس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻠّﻤﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺷﻮﺩ.

ﭘس
ﺑﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺭﻭﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻮﻓﻖﺑﻴﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺟﺸﻦ
ﻭﻋﻴﺪﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﭼﺮﺍﻏﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺭﻭﺯ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻴﻨﻨﺪ.
ﮐﻪﭼﮕﻮﻧﻪﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ بالقوّه
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮپس ﺗﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﺮﻭﺩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭﺟﻮﺩ بالقوّه
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ بالقوّه
ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﺷﺪﻩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰﻳﺎ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭﻯﺸﻌﻠﻪ
ﻭﺭ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺁﻫﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺗﻴﺰ ﻭ ﺑﺮّﺍﻥ
ﺩﺭ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺗﺸﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺻﻴﻘﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ
ﺩﻝ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺫﻭﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﺬﺏ ﻭﺫﻭﺏ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺁﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺑﺮﻟﻴﻮﺯ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺩﺍﻥ
ﻓﺮﻧﺴﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺸﻖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﺭﻳﺘﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶ ﻭ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﺍﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺁﻫﻨﮓ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻯ ﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﺪﭼﺮﺍ
ﻣﻦ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻡولیّ
ﺩﺭ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﻡ ﺁﻥ
ﺁﻫﻨﮕﻬﺎ ﺑﺪﻝ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺩﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧُﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ
ﻳﺎ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐثر
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻫﻢ ﺫﻭﻕ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﻭﺗﻤثیلات
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﻢ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﻭﺑﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺻﺪﺍ
ﻭ ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺸﻖﺳﻌﻰ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺁﻥ ﺍﺣﺴﺎس
الهی اﺯ
ﻧﻮﺍﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻫﻨﮓ ﻭﻳﺎ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻫﺎﻯ
ﺷﮑﺴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻋﺸﻖ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ولیّ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﮑﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﮐﻢ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﮐﻢ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯﮑﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﻢ
ﺻﺒﺮﻯ ﻭ ﮐﻤﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔی
ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﺎﺭﺍﺗﻮﻥ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻥﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﮕﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻟﻠﻪﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻩﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻯﭼﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪﺩﺭ
ﺃﺯﻟﻰﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺃﺯﻝ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻧﻴﺰ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻠﻪﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻤﻰﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺯ ﻣﺎسوﺕ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺎس ﻭ ناسوتی  ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻧﺎس ﻣﺮﺩﻡ ﻳﺎ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺍﻭﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺮﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺎسوء  ﺕ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻓﺸﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﻣﮑﻌّﺐ ﺁﻧﺮﺍ250 ﺗﻦ ﻭﺯﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺸﺮﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺃثیرﻯﻭ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﮐﻪﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﺮﺍﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻳﺎ
ﻓﻮﺗﻮﻥﻭ ﻳﺎ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ سوﺍﺭ
ﺑﺮ ﻣﻮﺝ ﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻫﺮ
ﻣﻨﺒﻊ
ﻧﻮﺭﻯﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺟﻬﺎﻥ ناسوتی
ﻣﺎ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻯﺑﺴﻠّﻮﻝ
ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﺟﺴﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﺎﺯ
ﺃثیرﻯﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯﺗﺎ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪﺑﻤﺎﺩﻩ
(ﺷِﺒﻪ عَدَم)ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﻫﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﺮﺍ(عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖﻭﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭ عَدَم
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﺎ ﺿﻤﻴﺮ ﻣﻔﺮﺩ
ﻏﺎﻳﺐ(ﺍﻭ ﻳﺎ
ﻫﻮ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭﺷﺪﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻭﻫﺴﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ(ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ)
ﻳﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺩﻳﺪﻥﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺖ (ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ)ﮐﻪﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻠﻪﺻﺎﺣﺐ ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻔﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻫﺴﺖولیّ
ﻧﻪ ﺑﺂﻥ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖولیّ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﺩﺭ
ﻟﻔﻆ ﻳﮑﻰولیّ
ﺩﺭﺫﺍﺕ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﻇﻬﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ( الخاﺭﺝ)ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻮﺻﻴﻒ (ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻫﺮﺻﻔﺘﻰ
ﮐﻪﺑﺎﺷﺪﻧﻈﻴﺮﺵﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺻﻔﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻟﺬﻯ
ﻟﺎ ﻫﻮ)ﻭ ﺃﻫﻮ
ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻳﻌنی
اﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﻳﻚ
ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥﻭﮔﺎهی
ﺒﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺭﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ ﻳﺎﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ ولیّ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺷﺨﺼﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.پس
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻣﺎﺳﺖ.ﮐﻪﺟﺰ
ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻄﺮﺡ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺗﺎ ﻫﻢ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺁﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺁﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﮐﻪ
ﮔﻮﺋی کلاس
هاﻯ ﺗﻤﺮﻳﻥ اﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻭﻟﻮ
ﺩﺭﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﺸﻒﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺮﺍ ﮐﻪاُلی
العَزم ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖولیّ
ﻧﻪ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢﻭﻧﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻴﺢﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺖ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻧﻮﻉ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﻳﻞ ﻳﺎ
ﺑﺎﻫﺮ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﻭﺷنی
اﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﻄﻠق
اﻟﻬی اﺯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ
ﻋﺎﺭﻑﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺁﻟﺎﻑ ﻭ
ﺍﻟﺄﻟﻮﻑ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻭﻝ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺃﺩﻳﺐ
ﻭﺷﺎﻋﺮ
ﻭﻣؤﺭﺥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻋﺸﻖ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺎﺑل ﺒﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧی ﻮ
ﻓﻠﺴفی اﺳﺖ. ﻭﻯ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺒﻰ
ﻣﺘﻮﺩﻳﻚ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍﮐﺎﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﺍﻥ
ﺁثاﺭ ﻋﺸﻖﻭﺭﺯﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﺸﻖ
ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ
ﺷﺮﻭﻉ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻋﺸﻖﻭﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﻈﺎﻫﺮ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺄﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭﺻﻞ
ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻭﻫﺠﺮﺍﻥﻭﻭﻓﺎ
ﻳﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺕ ﻳﺎ
ﺗﻌﻔﻒ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﻌﺎﺻﺮﻳﻦ
ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﻋﻴﺐ ﻭﺯﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﺬﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﺑﺎﺏ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩﻭ
ﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺃﺑﻮﺩﺭﺩاء ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﺭﺩ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺮﺭﺳی
ﺮﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
گرﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎﻃل ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﻤکی ﺒﺮﺍﻯ حقّ
ﺷﻮﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻤﺪﻯﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺮﻙ ﻏﺮﻭﺭﻭﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻨﻔﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ مثبت  .ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(
ﺍﺟﻤﻌﻮﺍ
ﺍﻟﻨﻔﻮس
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪﺑﻤﺮﺣﻠﻪ(ﺟﻢ)ﺷﺪﻥ
ﻭﺟﻤﻊ ﺣﻮﺍس
ﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻣﻌﺒﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﺗﺎﺧﻮﺩ
ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺷﺪﻭ
ﻓﺮّ
ﻓﺮﻳﺪﻭﻧﻰ ﻭﺣُﺴﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﺃﺭﻳﺤﻮﺍ
ﺍﻟﻨﻔﻮس ﻓﺎﻧّﻬﺎ
ﺗﺼﺪﺃ ﮐﻤﺎ
ﻳﺼﺪﺃ
ﺍﻟﺤﺪﻳﺪ)ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺍﺣﺖ
ﮐﻨﻴﺪﻳﺎ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻫﻦ
ﺣﺘﻤﺎ ﺯﻧﮓ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺣﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻭﻟﺶ
ﻣﺴﺨﺮﮔﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﺁﺧﺮﺵ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺟﺪّی
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪولیّ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﺎ ﺳﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺑﻦ
ﻓﺎﺭﺽ ﻣﺼﺮﻯ
ﻋﺎﺭﻑﻋﻈﻤﺖ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﻨﺎﺕﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻟﺎﻡ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰﺑﻌﻠّﺖ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮔﺎﻩ ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻟﺎﻡ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﭼﺸﻴﺪﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺁﻟﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮑﺮﺩﮐﻪ سوء  ﺩﻯ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺭﺍ ﺣﺘﻰ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺣﻠﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺃثرﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﺄﻟّﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺣﺮﺍﻡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺟﺐﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻠﺎﻝ ﺷﺮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ولیّ ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﻬﻢ
ﺃﻫﻤﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺤث ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﻓﺤﺸﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧی
ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖﮐﻪ
ﺍﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺿﻊ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺄﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﭘُﺮ
ﻋُﻘﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺧﻠﻔﺎی الهی ﻭ
ﻣﻬﺪﻳّﻮﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺷﺪﻳﺪﺍﺯ
ﻏﻀﺐ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
اﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮐﻪﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺪﻋﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﭼﻮﻥ محمّد
اُمّی    ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ.
ﺗﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻴﻮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥﻤﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺸﻮﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻦ
ﻣﻠﺄ ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﻗﻠﺐ ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻄﭙﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻴﻌﻪﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻭ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎﺷﻴﻌﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺳُﻨّﻰ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﻳﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺑﺨﻄﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺳﻨّﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﻄﺮ ﻭﺯﻥ
ﻭﺳﺒﺰﻩ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺳﻨّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺳُﻨّﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺣﮑﻮﻣﺘﺸﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺻﺤﻴﺢ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍ
ﺟﻌﻠﻰ ﻭﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.

ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ
ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪﺗﺠﺎربّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮﻭ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻗﺸﺮﻯﻬﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﻭﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﻭﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻳﺎ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺍﺯﻋﺸﻖ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﭼﻪ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺎﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﻣﺼﺮ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﻮ ﺭﻭﻡ
ﻭﻏﻴﺮﻩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ بحقَّ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖﺯﺭﺩﺷﺖﺑﻮﺩﻩﻭﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﭼﻮﻥ قُریش
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺧﻂ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻣﻴﺸﺪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻧﻮﺷﺖ. ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻨﺒﻊ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﺍﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺖ.ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺍﺯ ﺧﻂ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺭﺍﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻭﻝ ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺸﺎﻭﺭ
ﻭﻫﻢ ﺳﻔﺮ
ﺟﻨﮕﻰ ﺍﺳﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ
ﺑﻮﺩﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭﻋﻠﻤﻰ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺳﻪﭘﻮﻟﻴس
ﻭ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳّﻪ
ﻭﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﮑﻠﻮﭘﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻧﻮﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﮐﻠﻤﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻣﻨﻄﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻫﻴﭻ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥﻳﺎ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﺍﻧﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞﺭﺍﻩ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﺍﺩ.ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺃﺩﺑﻰ
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳّﻮﺏ ﺻﺒﻮﺭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻮﻧﺎﻥ
ﻭﺭﻡ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺁثاﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻫﻨﺪﻯ
ﻭﭼﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ عرﻓﺎﻥ
ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺤﺪّ
ﺃﻋﻠﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻯﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﻋﺎﺭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﻌﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺳﻠﺎﻣﻰﭘﻴﺮﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ محمّد
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺳﻨّﺖ محمّد
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ
ﻧﮑﻨﻨﺪﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ ﻣﺎﻧﻴﺰ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡالقُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
اﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﻬﻨم ﻴﺎ ﻟﻔﻆ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺎﺭﺳﻰﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻨّﺖ ﻭ ﺟﻨﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰﮐﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﮔﻨﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻋﺮﺏ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺒﻮﺩ.ﺭﻭﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ محمّد
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻯ ﺒﻠﺰﻭﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ(ﻧﻔﻮس
ﺟﺰﺋﻰ)ﺭﺍ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺟﺰاء
ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ أجزاءﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﻭﺍﺣﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺄﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
اﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﻤاء ﻟﻠﻪ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ ﻣﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ تَقذُس
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم اﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯﻮﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﺠﻬﺎﻥﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺎﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺗﻌﻤﻴﻢ ﻧﻔﻮس
ﺑﻄﻮﺭﺍﻓﻘﻰﺍﺯ
ﻳﻚ ﻧﻔس ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻧﻔﻮس
ﺟﺰﺋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
(ﺗﻠﻮ
ﺍﻟﺄﺧﺮﻯ)ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎ
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺟﻬﺶ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻨﻚ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ پس  ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ .
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ
ﺿﻌﻒﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﻓﺴﺦ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺻﻠﻪﻫﺎﻯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻋﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﻢ
ﺗﮑﺎﻣل عموﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ
ﺗﮑﺎﻣل ﻤﺸﺘﺮک
اﻓﻘﻰ
ﻭﻋﻤﻮﺩﻯﺮﺍﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻟﻮﻟﺒﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓَﻨَﺮ ﭘﺮ
ﭘﻴﭻ ولیّ
ﻣﺘﻌﺎلی
ﻮﻣﺘﺪﺭﺝ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯﺒﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﺮﺍﺗﺐالهی
کاﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﺘﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻟﺎﺯﻡﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺟﺰﺋﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ(ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺤﻘﻖ
(ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ)ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ( ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻯ
اﻳﺮﺍنی که
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﺸق
ﺪﺭ(ﺃﻳﺮﻭس) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻋﺮﻭس)
اﺼﻄﻠﺎﺡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺤﺎﻭﺭﻩ
(ﻣﺄﺩﺑﻪ)ﻳﺎ
ﻣﻬﻤﺎنی اﻭ
ﺁﻣﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ(ﺍﺳﺘﺤﺴﺎﻥ)ﺭﻭﺣﺎﻧﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻤﺘﺰﺝ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻁﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻧﻔﻮس ﻳﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ محمّد
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ(ﺧﻠﻘﮑﻢ
ﻣﻦ ﻧﻔس
ﻭﺍﺣﺪة ﻭ ﺧﻠﻖ
ﻣﻨﻬﺎ ﺯﻭﺟﻬﺎ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳک ﻧﻔس
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﻭ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺴﺮ ﻭ ﺯﻭﺝ
ﻫﺮ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﺯﺩﻭﺍﺝ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚﭘس
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻔس لَوّامه  ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ مُلهمه  ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻧﺒﺄ ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺧﺒﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻥ
ﺒﮑﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺁﻣﺪ.
ﮔﺮﭼﻪﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯﺩﻴﮕﺮﺍﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺸﺮﻯﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺣﺘﻤﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻋﺸﻖ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺎﺩﻯﺤﻘﻴﻘﺖﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮐثر
ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﻫﺎ
ﺯﻳﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﺷﺖ
ﺻﻮﺭﺕحقّ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ
ﺷﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺳﻴﺮﺕ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﻠﺒﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺭﺯﺩ
ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺠﺴّﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻴﺮﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺷﮑﺴﺘﻪ ﻭﮐﻮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﻤﻖ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺩﻟﻴﻞ ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭالهی اﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎﺯﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻌﺸﻮﻕﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪﻟﻴﻠﻰ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻗﻴس
ﻋﺎﻣﺮﻯ ﺭﺍﺍﺯ
ﺻﺤﺮﺍ ﺑﺒﻐﺪﺍﺩ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﮔﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺷﻌﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻟﻴﻠﻰ
ﺳﺮﻭﺩﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﻟﻴﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﮔﻔﺖﺗﻮ ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻰﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﮐﻨﻰ.ﻟﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ
ﺯﻳﺒﺎ ﻧﻴﺴﺘﻢولیّ
ﺗﻮﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻮﻉ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺧﻮپس
ﺯﻳﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖﻭ
ﻳﺎ ﭼﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ.ﺣﺘﻰ
ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯﮐﺴﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﮐﻨﺪ. ﭘس ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﭼﻮﻥ ﺟﻮﻯ
ﺁﺏ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺗﻤﻠّﻚ
ﻭ ﺗﺼﺎﺣﺐﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺗﺮﺣّﻢ ﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﻠّﻚ
ﻫﺎ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻠﺬﺕ ﺭﺳﺎﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬﺕ ﺑﺪﻧﻰ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺒﺎﺣث
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﻤﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻌﺪﻯ اﺳﺖ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖﺟﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﻭ ﮐس ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﻭﻫﻢ ﻧﻔس
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﭘس
ﺳﺎﻟک ﺒﺎ
ﻫﻤّﺖ ﻳﺎ ﻫﻮﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ عشق ﺧﺎﻟﺺ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺄﻋﻤﺎﻕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺤﺒّﺘﻰ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﺍﺋﻞ
ﺷﺪنی
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﺗﻦﻫﻤﻴﻦ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻤﻖ ﻭﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ساﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺁﻧﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻨﺎﻥربّ
برتر ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺭﺍﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ
.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺒﺎﺯ
ﻫﻢ
ﺯﺍﺩﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺯﺍﺋﻞ ﺷﺪﻩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﭘس ﺍﺯ
ﺗﺮﻙ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺧﺎﺹ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮﭼﻪ سوء  ﮊﻩﺍﻯ
ﺯﺷﺖ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻨﻔّﺮ ﺭﺍﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮐﺴﻰ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ.ﻭسختی
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﺑﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭﻗﺒﻮﻝ ﺳﻠﻮﻙ  جُفت
ﻭﺯﻭﺝ ﻭ شَفع
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺒﻬﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺯﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﭘﻴﺮ الهی ﻮﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ . ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺒﺎﺩﻝ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻴﻦ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﻋﺎﺷق
ﻮﻣﻌﺸﻮﻕ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺎﺩﻝ ﻋﺸﻖ
ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﺷﺮﻁ ﻧﻴﺴﺖﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﺸق
اﺳﺖﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪﭘس ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖﻭ
ﺩﺭﻋﺎﺷﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻫﺪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﺳل
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺩﻫﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺷﺪﺕ
ﻋﺸﻖ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺃﻳﺮﻭس ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻋﺮﻭس ﻭﻋﺸﻖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥﮐﻪ
ﺍﺻلی الهی
اﺳﺖ.ﻭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ.
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻋﺎﺷق
ﺘﺮﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺭﺕ(ﺃﺣﺒّﻬﻢ
ﻭ
ﻳﺤﺒّﻮﻧﻰ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻡﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺘﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ مُقدّس
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺤﺒّﺘﻬﺎﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
. ﺩر ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮک ﺪﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﺤﺒّﺖ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ آزمایش
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻋﻤﻖ
ﺸﻖ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩﻭ
ﮐﺴﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﻭﺩﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻗﺒﻮﻝ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻭ ﻣﻮﻗﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﭘس
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧی ﺨﻮﺩ ﻧﻴﺰﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺟﻨﻮﺩ
ﻣﺠﻨّﺪﻩ) ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﻢ ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺐﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭﺻﻔّﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﻮﻝ
ﻗﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ(ﺗﻨﺎﮐﺮ)ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ آزمایشﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﻟﺰﻭﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ.ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﻫﻴﺰﻡ
ﺷﮑﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪثوﺍﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺑﻘﺮﺍﻁ
ﺣﮑﻴﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖﺑﺪﺍﺭﺩﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻥ ﻣثل
ﭼﻴﻨﻰ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻭﺳﺘﻢ
ﺑﺪﺍﺭﺗﺎ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻢ.ﻭ
ﺩﺭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺎﻋث
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻭﺿﻌﻴﻒ
ﺷﺪﻩﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻓﺮﺻﺖﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ.ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺯﻳﺒﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖﻭﻫﻢ
ﮔﺎﻣﻰ ﻭﻫﻢ
ﻧﻔﺴﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺃﺯﻟﻰ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺭﻡ
ﺃثرﻯ ﺟﺰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻫﻨﺮ
ﻋﺸﻖﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﻋﺸﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺤﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﺸﻢ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺳﭙس ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﺩﻧﻴﻮﻯﭼﺸﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺯﻭﺩ
ﻫﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ
ﻣﻨﻈﺮﻩﺍﻯﺟﺰﺑﭽﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻔﻊ ﻭ هَوَس
ﺍﻧﺴﺎﻥﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭘس
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻫﺴﺖ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺑﺨﺼﻮﺹﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ (ﺻﻠﺎﺕ)
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺩﻋﺎ
ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭﺭﺍﮐﻪﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ
ﺪﺍﺭﺩﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥو
ﺟﻬﻨّﻢ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﻫﺮﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻣﺎنی
ﺪﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﻭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰﺗثبیت
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻨﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺁثاﺭﺭﺍ ﺭﻳﺸﻪ
ﮐﻦ ﮐﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺑﺒﺮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﺍﻭﻝ ﻗﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ معرّفی    ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺩﻟﻴلی عاﺷﻖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻋﺸﻖ ﻋﺎﺷﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﺪﻩﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻃﺮﻑ ﺩﻭﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻋﺸﻖ
ﻃﺮﻑ ﺍﻭﻝ
ﻋﺎﺷق
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﺳﻔﻴﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺠﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﻴﺮﮔﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﻣﻴﻞ ﺑﻔﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺻﻔﺎتی
اﺯ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕﮔﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻠّﺖ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺷﺒﻴﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺑﺎ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﭘﻴﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷق ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ ﺑﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﻝ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﺎﺳﺒﻰ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ اﻨﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺎﺷﻖ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺟﺴﺘﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺑﻴﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺪﺭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺣﺴﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺳﻴﻨﻪ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﻭ ﻭﺻﻒ ﭘﻴﺮﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﻭﺻﻔﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻔﺎ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺯﻭﺩ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﻔﺎﻕ ﻭﺟﺎسوء  ﺳﻰ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻋﻬﺪ الست ﻳﺎ سوء  ﮔﻨﺪ را ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻧﻴﻮﻯﺍﺯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ
ﻭﮐﺸﺶ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺷﺮﻁ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺗﻤﺘّﻊ ﻭ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺭﺍﺩﺭ
ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ
ﭼﻠّﻪﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﺍﺋﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﺳﺎﻟک
که ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﻋﺎﺋﻰﺩﺍﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮپس
ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﮐﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺍﻭﻝ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﺩ.ﮐﻪ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺮﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺘﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﻋﺸﻖﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ(ﻭﺿﻮ)ﻳﺎ(ﻭﻯ
سوﻯ)ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺖ ﻭ سوﻯ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺎﻓﻆ
ﻏﺰﻟﺴﺮﺍ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦﭼﻨﺎﻥ ﺟزء
ﺑﺠزء ﺗﺮﺳﻴﻢﻭ
ﻫﻨﺮ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺗﺶ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖولیّ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻓﻌﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺿﻮﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖﺗﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮﺑﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺧﻄﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻟﻮ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻤﮑﻦ ﻫﺴﺖ .

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺶﺍﺯ ﻧﻘﺶ ﻭﺃثر
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﻣﻠﻤﻮس
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺣﻮﺍﺩث
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺳﺎﻟﻚﻧﻈﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﺟﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ولیّ
ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ (ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ) ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻪ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻠﻤﻮس
ﺍﺳﺖﺃثر
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺻﺪ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ولیّ
ﻣﺸﺮﻙ
ﺣﺘﻤﻰﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻴﺎﻝ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻠﻤﻮس
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻘﺶ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺟﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺧﻮپسﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻳﻚ
ﺑﻬﺸﺖﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘی هماﻥ ﺩﺭک
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک از
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰﺩﺭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﭽﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﻟﻮ ﺃﻧﺪﻙ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺷﺪﻩ.
ﺧﻴﺎﻝﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻮﺳﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺎﺳﺪ
روان ﻭ ﻗﺎﺿﻰ
ﺷﺮﻉ ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ .

ﺷﻨﺪﺭﺍﻝ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺷﺮﻗﻰﺍﺯ
ﺍﻳﺪﻩ ﺗﺒﻠﻮﺭ
ﻭﻭﺿﻮﺡ ﻋﺸﻖ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺑﻠﻮﺭﻳﻥ ﭙﺎﻙ
ﺭﺍ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺭﺍ ﺟﻮﺍﻫﺮ ﻭ
ﮔﻮﻫﺮﻯ ﻗﺎﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻄﻮﻟﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﻋﺎﺷقد
اﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕﺩﻭﺍم
عشق اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﮐﺎﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﺴﺨﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖﭼﻨﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﻣثبت
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺳﺦ
ﺗﺮﻯﺍﻳﻦ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﻰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭘس
ﺧﻄﺮ ﺯﻭﺍﻝ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻋﺸﻖ ﺯﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻰ
ﺃثر ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺭﺍﺯﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩ
الهی اﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎ ﻩﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑثمر ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺩﺭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ ﻭﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚﭼﻨﺎﻥ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺃﺻﻞ
ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ ﻭ ﺑﻌﻴﻦ
ﻭ ﭼﺸﻢﻣﺤﺴﻮس
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .

ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻠﺰﻭﻡ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻭ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﺍﺣﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺺﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺﺩﺭ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﻭﺍﻡ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﺩ
ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺩﺭﺣﺪّ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻃﺎﻗﺖ
ﺳﺎﻟﻚﺁﺭﺍﻡ
ﺗﺮ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪﺧﻄﺮ
ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ الهی
اﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﻭﺳﺒﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟک ﺘﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺁﺭﺍﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺑﺎﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻟﺎﺯﻡ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﭘسﺍﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯﻭ ﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺸﺮﻙﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ اُمّی    ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ. ولیّ
ﻗﺸﺮﻯ ها
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺗﺮﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑُﺖ
ﺳﻨﮕﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮﺑﻮﺩ.

ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﭙﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰﻭ
ﻧﻴﺰﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪﺣﺪّ ﺍﻭﻝ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍرﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ۳۱۳
ﺗﻔﺮﻫﻢ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺎربّ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗثبیت ﺩﺍﺋﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ آزمایش
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺗﺮﻙ صلاﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﺮﻙ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﺑﻤﺎﺭ
ﻭ ﻣﻮﺭﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﻔﺎﻕ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻓﺸﺎﺭ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺘﺪﺭﺟﺎﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﺋﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﻗﺎﺗﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺑﻔﺮﺽ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺮﺍ ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ.ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻮﺩ.ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺳﻪ ﺳﺎﻝ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﻴﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺯ ﺣﺴّﺎس
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ محمّد
ﻣﺼﻄﻔﻰﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻭ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻡ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻡ.ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺍﺯﺭؤﻳﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺑﻘﻴّﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺭﻭﺯ
ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ (ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻇﺮﻑ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﺬﮐﻴﻪ ﻳﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻭ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎنی
اﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻇﺮﻑ ﺳﻰ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ(ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺄﻗﺼﻰ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺳﺠﻮﺩ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻌﺮﺵﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﻠّﻖ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺑﻮﺩﻩﻭﺯﻳﺮ
ﭘﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﺎﺭﻳک اﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺘﺪﻟّﻰ ﻭ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
(ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻦ
ﺃﻭ
ﺃﺩﻧﻰ)ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻌﺮﺵ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻴﺮﺃﻧﺪﺍﺯﻯﺪﺭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯﺩﻭ
ﺳﺮﻗﻮس ﮐﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ
ﺧﻮپس ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺩﻗﻴﺌﻖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ حقّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍﺑﺎ
ﻟﻔﻆ(ﺃﻭ
ﺃﺩﻧﻰ)ﻳﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﭼﺸﻢ
ﺗﻴﺮﺃﻧﺪﺍﺯ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺳﺮ ﻗﻮس
ﮐﻤﺎﻥ ﺗﻴﺮﺃﻧﺪﺍﺯ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪﻣﺮﺩﻡ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ولیّ ﻋﻤﻞ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﺭﺯﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﻳﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺗﺎ
ﭘﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭﺗﻨﺒوء ﻧﺒﺄ
ﻭ ﺧﺒﺮﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ
ﺳﻠﻮﻙﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻧﻔس لَوّامه  ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭﻣﺴﺘﻘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ(ﺧﺎﻝ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﻮﺍ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦﺩﺭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺍﻯ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﺣﻨﻴﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻔﻆ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻫﻤﺎﻥ ﻘﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﮐﻪ می
ﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐﺁﻥ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺟﻤﻊ ﺁﺭﻭﻯ
ﺸﺪ.ﮐﻪ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﻭ
ﺣﺬﻓﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻗﺮﺁﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭقُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
محمّد ﺍﺳﺖ. (قُرّه    )ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ(ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ) قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح االقُدُس
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺮﺵ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪ ﻭقُرّه     ﺩﻭﻡ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺮّﻩ ﻭ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭّﻩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﺎﻃﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴّﺖﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍپس ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩﺁﺭﺍﻣﺶﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺪﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯم
ﺮﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻫﺮﮔﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺿﻤﻦ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺖ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ ﺷﺶ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮﺩﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ربّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺗﺎﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
سوء  ﻡ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ .

ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﺩﺭ ﮐﻨﻴﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ(ﺣﺰﻡ ﻭ
ﻋﺰﻡ)ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ ﺩﺭ
ﻭﺻﻒ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻳﮑﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﺗﻌﺪﺩ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖﺩﻟﻴﻞ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻧﻈﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ الهی
اﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻭﺑﺎ ﻳﻚ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺸﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻭﻯ ﻭ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻭ ﺍﻋﻴﺎﺩ
ﻓﻄﺮ ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻴﺎﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺻﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
. ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ سوء  ﮊﻩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺸﺮﻯﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺑﺪﻗّﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﻢ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﺤﻴﻢ
ﻗﺮﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖﺑﻬﺘﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵﻭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺯﺍﺩﻯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻧﻴﻮﻯ.ﮐﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺧﺮﻣﺎ
ﻫﻢ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻭﮐﺎﺭ ﭘﺮﺩﺭﺁﻣﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﺮﺕ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧی ﻤؤﻣﻦ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺭﺳﺪ.ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻘﻠّﺐ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻦﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻭ
ﻳﺎﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭؤﻳﺎﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺗﻘﻠّﺐﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﭘﺮﺣﺮﻓﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﻟﻴﻞ ﮐﻤﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ
ﻭ ﮐﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺩﻝ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻘﺎمی
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﻧﻘﺎﻁ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻧﻔﻮﺫﻯ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺒﺎﻉ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺳﭙس ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺍنی ﺘﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺣﺼﻮﻝ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻳﺎﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰﻭ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺎﻳﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﻣﺮﺯﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ
ﺑﻬﺪﻑ ﺧﻮﺩﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ﺣﺘﻤﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﭼﻮﻥﺒﻮﺿﻊ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القدُس
ﺑﺮﺳﺪﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ پس  ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻓﻬﻢ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺳﺎﻧﺪﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺯﻝﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻗﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺎ ﺗﻠﺎﺵ ﺷﺨﺺ
ﺑﮑﻤﻚ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﻳﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺑﺘﺸﺒّﻬﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐلّ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.

ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﻠﺬﺕ ﻭﮐﺎﻡ
ﺟﻮﺋﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻣﻔﺖ
ﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﺩﻩ
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ ﻣﻔﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻟﺬﺕ
ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣثاﻝ
ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﺸﻖﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﮐﻨﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺧﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻮﺻﺎﻟﺶ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻟﺰﺩﻩ
ﺷﺪﺁﻥ ﮐﻨﻴﺰ
ﺭﺍ ﺍﺭﺯﺍﻥ ﻣﻰ
ﻓﺮﺷﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭﻥ
ﺟﻮﺍﻥ ﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻭﻯ
ﻭﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﺍ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻑ ﺗﻤﻠّﻚ
دﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯﻣﻮﻓﻘﻴّﺖﺩﻧﺒﺎﻝ ﻃﻌﻤﻪ
ﻭ ﺷﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﮑﻤﻰ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻤﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺍﺳﺮﺍﻑ ﭘس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺩ.

ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺻﻔﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺻﻔﺖ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺗثبیت
)ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻳﺎ ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺻﻔﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺑﺎﺷﺪﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﻔﺖ
ﻧﻴﺰ ﺻﻔﺘﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺁﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺩﺭﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻝ
ﻧﺒﻨﺪﺩ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻠﻮﻍ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ
. ﻭﻯ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﺎﺝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻥ ﻣؤثّر
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﻳﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ.ﭘس
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻓﺖ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻨﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺟﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺟﺎﻫﻞ
ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘسﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺣﻤﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭ ﺩﺷﻤﻦ
ﻫﺮﭼﻴﺰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﻘﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺟﺰ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻴﻤﻮﻥﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﮑثرت
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﺣﮑﻢ
ﻗﻀﺎﺋﻰ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﺮﺩ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺑﺘﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ. ﺍﻳﻦ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﺄﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍﺋی ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭ ﺗﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ.

ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻳﻦ
ﻋﺠﻴﺐ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﮐﺮ ﻭ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﻨﺎﺗﺮ ﻭ
ﺷﻨﻮﺍ ﺗﺮ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻨﺎ ﻧﺎ
ﺑﻴﻨﺎ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ حقّ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
می ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻫﺠﻮﻡ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺴﺮﺕ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺗﺎﺑﺎﻋﺸق
اﻟﻬﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺃعلیّ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻧﺎﻗﺼﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ
ﻧﺎﻗﺺﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﺮﻳﻒ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻋث
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﮐﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩﭼﺸﻢ
ﺑﻴﻨﺎ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭼﺸﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﮑس
ﺁﻥ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﺁﻫﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺩﻗﻴﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﻣﻮ
ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮ ﻭ
ﮔﻴﺴﻮﺍﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﮐثرﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﻭﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
که ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻳﻢ. ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﻫﻤﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎ
ﺣﺰﻡ ﻭﻋﺰﻡ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺳﺘﻢ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﻧﺨﺴﺖ(ﺍﺳﺘﺤﺴﺎﻥ)ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖﻳﺎﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺭﻭﺵﻭ ﺩﺭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺗﻌﻘﻴﺐ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺤﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﺣﺴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﭼﻴﺰ ﻭﺩﻭ
ﺃﻣﺮ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺘﺨﺎﺏ(ﺃﻫﻮﻥ
ﺍﻟﺸﺮّﻳﻦ)ﮐﻪﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺃﻣﺮ ﺭﺍ ﺑﺪ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺪﻯ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ(ﻫﻮﻥ)ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ ﺷﺮ
ﻭﺯﺷﺘﻰ ﻭ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﺏ
ﻫﺎﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻢ(ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﻫﮕل
اﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
گفته ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻳﻨﺪ
ﻫﺮﺃﻣﺮ
وﻫﺮﭼﻴﺰﻯ. ﻭ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺗﺰ ﻭ
ﺁﻧﺘﻰ ﺗﺰ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍپس
ﺳﻨﺘﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﭘﺮﺳﺶ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻣﺮﻍ ﺍﻭﻝ
ﺑﻮﺩﻩﻳﺎ ﺗﺨﻢ
ﻣﺮﻍ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭻ ﻣﺮﻏﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﻍ
ﻣﺎﺩﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻏﻰ ﻫﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻍ ﻧﺴﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻮﺩﻳﻚ ﻭﺿﻊ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ .
ﺍﺳﺘﺤﺴﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺘﺤﺎﺏ
ﺑﻬﺘﺮﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩولیّ
ﺑﺎﻃﻨﺎ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﻭ ﺿﺮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﭼﻮﻥ
ﮐﻔﺮ ﻭﺷﺮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ولیّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﺳﺘﺤﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ
ﻋﺸﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﮐﻨﺘﺮل ﻨﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻥﺪﺍﺭﻯﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻨﻴﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﺳﺘﺤﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯﻮ(ﺣُﺴﻦ)ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﺣﺴﻨﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ۳۱۳
ﮔﺎﻧﻪ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮؤﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺩﻭﻣﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎﮐﻴﻮﻣﺮث ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻝ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻋﺮﺵ ﺣﺴﻨﻰ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭﺳﺮﺩﺳﺘﻪ
ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
وﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﻭﻡ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ
ﺩﺭ(ﺍﻋﺠﺎﺏ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳک ﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺑﻦ
ﺣﺰﻡ ﻣﺮﺣﻠﻪ سوء  ﻡ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ(ﺍُﻟﻔﺖ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻫﺮﻭﺣﺸﺖ ﻭ ﻧﺎ
ﺁﺭﺍﻣﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡ(ﺗﮑﻠّﻒ)ﻭﻣﺘﮑﻠّﻒ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﮑﺮﺭﺍ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻥﻳﺎ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﺑﻠﻮﻍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺩﺭﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻗﻄﻌﺎ ﺁﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻨﺠﻢ(ﺷﻔﻘﺖ)ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺧﻮﺭﺍﻙ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ ﺭسوء  ﺍﺋﻰ
ﻭﺟﻨﻮﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﮐﺎﺭ ﺭسوﺍﺋﻰ
ﻭ ﻏﺼّﻪ ﻭ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺩﺭﺩ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ
ﺷﻚ ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﻨّﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ پس  ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻋﺸﻘی ﻤﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﻋﺸق اﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯﺮﻭﺍﻧﻰﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺿﺎﻓﻪﮐﻨم
که ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ
(ﭼﺸﻢ) ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺭسول
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺟﻨﺴﻰﺍﮔﺮ
ﺧﺎﺋﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﻭﻯ
ﺣﻮﺍس ﺭﺍ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﺎﺏ
ﻭﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻘﻠﺐ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻔﺬ ﭼﺸﻢ ﺗﻦ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣؤثّر
ﺗﺮﻭﺟﺎﻣﻊ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ
ﻧﻘﺶ ﭼﺸﻢ ﺩﺭ
ﺗﺮﺍﺳﻞ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺗﻮﺍﺻﻞ ﻋﺸّﺎﻕ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺁﻳﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻨﻰﺑﺎ ﻳﻚ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﮋﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺃﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﮔﻔﺖﻭ ﻳﺎ
ﺑﻨﻮﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻋﺠﺎﺋﺐ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺒﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﺸّﺎﻕ
ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥﻭ ﻋﻮﺍﺭﺽ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ ﻋﺸﻖ
ﮐﺘﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺷﻖﮐﻪ
ﮐﺘﻤﺎﻥ ﺭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺭسوﺍﺋﻰ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻮﺻﺎﻝ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻭﺻﺎﻝ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻀﻄﺮﺏ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰربّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺿﻄﺮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻴﺠﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺮس ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﻣﻬﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺮس
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ عَدَم
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭﺗﺬﮐﻴﻪ
ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺷﺘﻢ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺩﺭ(ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ) ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﺋی
اﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﻭﻡ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپسﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ سوء  ﻡ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﻭﺭﻭ ﺷﺪﻡﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻧﮕﻮ ﻭ
ﻧﭙﺮس ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻞ (محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ)ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺤّﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﺟﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻴﻦ ﻭﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ حَقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺷﺪﻩﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ حَقّ ﻮ
ﻭﺳﻴﻠﻪحجّ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ محمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻩﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺭﻭﺍﻧﻰﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺑﻄﻠﺎﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎس ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺷﻨﺎس ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮔﺮﻭﻫﻰ مِلّت  ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﺷﺮﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩﭘس
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﺧﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻥ(ﺑﮑﻦ
ﻳﺎ ﻧﮑﻦ) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻨّﺖ
ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺕﻣﻘﺎم
ﺮﻭﺣی ﺨﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻋﺎﺷﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻄﻴﻊ ﻣﻌﺸﻮﻕﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺷﻬﻮﺕ ﻋﺎﺷق
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺷﺪﺕ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻋﺸﻖ
ﺍﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﺁﻓﺎﺕ ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺭﻗﻴﺐ ﺩﺭﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴی ﻮﻧﺎﭘﺎکی
ﺮﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺭﻗﻴﺐ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ربّ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻠﻮﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻗﻴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺩﺭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﺰﺍﺣﻤﺖﺭﻗﻴﺐ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﺣﺴﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﭘﻴﺎﻟﻪ ﻫﺎ
ﺳﺮ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪﻭﻧﻮﺵ
ﻧﻮﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
.ﮔﺮﭼﻪ ﻏﺒﻄﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.

ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﮑﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻔﻆ ﺍﻧﻮﺍع
ﺮﺍ ﻃﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻋﺸق ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﮐﻔﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭﺻﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺹ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻌﺸﻮﻕﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺩﻭﺍﻡ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺪﺕ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎل
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺷﻮﺩ ولیّ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﻟﺎﻙ ﺁﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻭ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻯ اﺳﺮاء
ﺪﺍﺭﺩ.ﭘس ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺫﺍﺕ
ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻓﺼﻞ
ﻭﻭﺻﻠﺖ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﺻﻠﺖ
ﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﻓﺖ.
ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﮐﺎﺭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺩﺭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ الهی  ﺪﺭ (ﻓﺼﻞ) ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻦ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺭﻧﺞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭﺣﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﻭﺻﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎئی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
دﺭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺴﺘﻦ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎربّ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻔﺎﺧﺮﺍﺯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﻟﻐﺰﺵ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺼﻮﺭﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﻯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻮقّف
ﺭﻭﻯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﺷﺘﻦ
ﺑﻘﺒﻞﻭﻳﺎ
ﭘﺮﺕﺷﺪﻥ ﻭ
ﺑﻨﻮﻋﻰ ﻋﺪﻣﻰ
ﺭﻓﺘﻦ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺻﻠﺖ ﺁﺭﺯﻭ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺿﻤﻨﺎ ﻗﺎﺗﻞ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﻮﻝ
ﺁﺭﺯﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻠﺎﻝ
ﻭﺷﺮﺍﺭﺕﺧﻴﺮ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻋﺸﻖ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻃﺒﻌﺎ
ﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻭﺻﻠﺖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻋث ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻋﺸﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﻧﺪ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﺵ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺎﻋث ﺩﻭﺍﻡ ﻋﻠﻞ
ﺩﺭ ﺩﻭﺍﻡ ﻫﺠﺮ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻭﺻﻞ ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺠﺮ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﺮﻭﺭ
ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺻﻔﺎ
ﺑﻤﺮﻭﻩﺩﺭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺻﻔﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦﻭ مُروِه
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ
ﻣﺮﻭٴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻫﺠﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻧﺞ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻭﺻل اﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺯﻣﺎﻥﺮﺍ
ﮐﻮﺗﺎه
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﺠﺮ ﻣﻠﺎﻝ
ﺁﻭﺭ ﻭ ﮔﻠّﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖﺁﻳﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ ﺭﻗﻴﺐ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎﻋث
ﻫﺠﺮﺍﻥ ﻭ ﺭﻧﺞ ﻋﺎﺷﻖ
ﺷﺪﻩﻳﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻋﺎﺷﻖ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﺬﺭ
ﻭ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻓﺎﺕ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻧﻔﺎﻕ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺩﺭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻃﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺍﺯﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩﻭﻫﻤّﺖ
ﺧﻮپس
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖولیّ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺄس ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺭﻋﻤﺮﻋﺸﻖ ﻧﻘﺶ
ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺮﺩ
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻳﺄسﻭ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭﻣﺮﮒ ﺳﺮﻳﻊ
ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻋث
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻋث
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ. و
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻨّﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﺮ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺪﺭ
ﺷﻨﺎس ﺟﺎﻯ
ﺳﭙﺎس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﺕﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺷﺪﺕ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻋﻤﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁثاﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ ﺑﺮﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻕ ﻭﻭﺻﻞﻭ
ﻳﺎ ﻭﻓﺎ
ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺍﺳُﻨّﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖﻭ
ﺑﻰ ﺗﺠﺮﺑﮕﻰ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﻫﺪﻑ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﺃﺑﺮ
ﻭﺑﺎﺩ ﻭ ﻣﻪ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﻓﻠﻚ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻐﻔﻠﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻭ ﺣﺮﺹ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻝﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺗﻔﺮﻳﺤﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄﻖ
ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﺗﻦ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻴﻦ.ﻭ ﻳﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺰ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺍﻕ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒﻮﺏﺭﺍ
(ﺍﺧﻮ ﺍﻟﻤﻮﺕ)
ﭼﻮﻥﺒﺮﺍﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺮﺳﻴﺪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺎﺑﺪحقّ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘس
ﻣﺮﮒ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﻣﻮﻓﻖﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻥ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺻﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﻮ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺫﻟّﺖ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺍﺯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺻﻞ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺑﻮﺻﻞ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻮﺻﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻃﺮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﻚ ﻧﺎﻡ
ﺷﻬﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ ربّ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺎ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻧﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ تقرّب
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺎﮐﺎﻣﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
محمّد ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ سوﺭﻩ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺗﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﺍﺯ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻈﻤﺖ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎ ﻧﻮﺭﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻴﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﺃﻋﻈﻢ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ سوء  ﺧﺘﻥ
ﺒﺂﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﺸم ﻮﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺴﻢ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ سوء  ﺧﺖ.ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﭼﻚ
ﺟﺰﺋﻰﺍﺯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﭼﺸﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﻣﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﮐﻮﭼک
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺭﻭﺍﺡ ﻧﺒﺎﺗﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻫﺮﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻓﺮﺿﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭ
عمّاء
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ
ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻟﺎﺑﺸﺮﻁ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﻢ
ﻭﺻﻔﺖ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﺎﻡ
(ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻫﻮ
)ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ .

ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﺠﺮ ﻭ ﻓﺮﺍﻕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﺿﺮﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺣﻀﻮﺭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺮگ
اﻭ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻧﻔس لَوّامه
ﺑﺎ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻋﻠّﺖ ﻓﺮﺍﻕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﻭﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺍﺯ ﻫﺠﺮ
ﺍﺯ
ﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺠﻠّﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺎﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺍﻕ ﻭ ﻫﺠﺮﺍﻥﺑﺪﻭﻥ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺳﻴﺐ ﻋﺸﻖ
ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺁﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ(ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ)ﻭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ولیّ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﺩ
که ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻮﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺪﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩﻭﺗﺎﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺳﺮاء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﺗﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺸﻬﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﻨﻮعی ﺨﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻫﺴﺘی
ﺠﺎﺋﻰ ﺧﺎلی اﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺑﻨﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﻓﻀﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﻋﺸﻖ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﭼﻴﺰ ﻣﻬﻤﻰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﻠﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ
ﺳﻠﻮﻛی را
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ  ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻗﺎﺗﻞ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺳﻪ ﻋﻠّﺖ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻭﻭﻗﺖ ﮐﺸﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻳﮑﻰ
ﻣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝﻭ سوّم
ﺣﻴﺎﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻋﻠّﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻫﺴﺖﻳﮑﻰ ﻫﺠﺮ
ﻭﺩﻭﺭﻯﻭ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺍﺯﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻠﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺎﻙ
ﻧﺸﺪﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺣﺎﺻﻞ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺑﺮ ﺳﺮﺗﺴﻠّﻂ
ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﺸﮕﺎﻥﻭﺧﻮﻥ
ﺭﻳﺰﻯ ﻭ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﺕﺑﺎﻋث
ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻔﺮﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻞ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻝ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ محمّدﻯ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﺳﺘﺎپس
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯﻣﺮﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺯﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﻌﺸﻖ ﺑﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩولیّ ﺍﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻗﺒﻴﺢ
ﺗﺮﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﺯﻧﻰ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﻧﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘس
ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻋث ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.

ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺧﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺼﻔﺎ ﺩﺭ
ﺭﺳﺎﺋﻞﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺒﻊ ﺩﺭ(ﺃﺩﺏ
ﺍﻟﮑﺒﻴﺮ ﻭ
ﺃﺩﺏ ﺍﻟﺼﻐﻴﺮ)
ﻭ ﺟﺎﺣﻆ ﺩﺭ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﻫﺸﺘﻢ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ولیّ
ﺍﺑﻦ ﺣﺰﻡ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰﺑﺪﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ ﻭ
ﻣﻴﺪﻳﺘﻴﺰﻡ و
میدی تیشن و
معالجه حقیقی
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻳﺎ ﺁﻥ
ﮐس ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻴﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮپس
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯﻋﺬﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻴﭻ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍﻳﺞ
ﻫﺴﺖ ﻧﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺸﺮﻙ ﻭ
ﺿﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭولیّ
ﻭ ربّ ﻣﺮﺑّﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮمعرّفی    ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ محمّد
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﮐﺸﻒﺁﻥﻨﻤﻮﺩ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻧﻮﺭ ربّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺁﺧﺮ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﺯ
ﻟﻔﻆ ﻋﺸﻖ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺶﺍﺯ
ﺍﻳﻥﺪﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﻴﺪ ﻣﮕﺮ
ﻟﺰﻭﻡ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
معرّفی
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭽﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﻣﻴﻠﺶ ﺑﭽﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﭘﻴﮕﻴﺮ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻰ ﮐﺴﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﺣﺎﺻﻞ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻫﻤﺎﻥ(ﺩﻫﺮ)
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﺮ
ﺑﺪ ﮔﻔﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻫﺮ
ﻭﻫﺴﺘﻰﺧﻮﺩ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
.و. بقول امام صادق
دین ورزی همان
عشق ورزی است.

M154

فتوّت
وجوانمردی در
سلوک الهی

ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺠﺎﻉ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻓﮑﺮﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺩﺭﺗﻥﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺿﻌﻴﻒﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺩﻋﺎﻯ ﺁﻥ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ فتوّت   ﻋﺮﺑﻰﮐﻪ
ﻓﺘﻰ ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺮﻧﮕﻰ
ﻧﺎﻳﺖ knight
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺎﻣﻰﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺧﻄﺮ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﻫﻤﻪﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺘﺎﮐﻨﻮﻥﺒﻮﺩﻩﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻘﺸﺮﻯ گرﻯ ﻭ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ هوﺳﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻏﻠﺐ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﮔﻢ
ﻧﺎﻣﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻮﺷﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥﺣﻠّﺎﺝ
ﻭﺍﺭ ﻗﻄﻌﻪ
ﻗﻄﻌﻪ ﺷﺪﻩﺃﻧﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻰﺩﺭﺧﺸﺪ. ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﮐﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥﮐﻪ
ﻭﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻃﻴﻨﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﺴﺒﻰ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻋﺮﺵ
ﺣﺴﻨﻰﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ولایت محمّدﻯ
ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ به ﻧﻮﺡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﻣﻬﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ شد که ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺑﺎﻋﺮﺵ
ﻓﺎﻃمی ﻴﺎ ﺷﻴﻮﺍ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺎﮐﺘﺸﺎﻑ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﺩﺭﺩﻳﻦ
ﺁﺩﻡ (ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ) ﻳﺎ ﺩﻳﻦ) ﻭِﺩّ
ﻭ ﻭِﺩﺍﺩ و
حنیف و  LOVE( )
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻡ ﻣﻬﺮ
ﻭﻣﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻮﺩﺍ
ﻧﻴﺰ ﻳﻌﻨﻰ جاوید
وﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻳﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻨﺠﻢﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﺷﻬﻮﺩ
سوّم ﺑﻮﺩﺍ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﻏﺪﻭ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﻳﻢﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ
ﺯُﻫﺮﻩ و
زهراء
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧی ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺳﻢ ﺃﺻﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﮑﻠّﻰ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
رسیده و
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺁﺩﻡ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ ولیّ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯﺎﻭلی
اﻟﻌﺰﻡﻳﺘﻴﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺯ ﻧﻈﺮ
ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﺒﺮﺗﺮﻯ کشف
ﻧﻮﺭ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺑﺎﻋﺮﺵ
ﺑﺎﺯ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻴﺴﺘم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻴﺒﺖ
ﻭ ﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻘﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻌﺮﻭﻑﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﻳﻦ
(ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ) قشری
ﻧﺴﺒﺖ به (ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ) سالک
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
تنها (ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ) ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻔﺘﻮﺕ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ در أصل
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺵ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻥ نیز
ﻳﻌﻨﻰ اُمّی    ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﻔﻆ
ﻗﺮﺁﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ قُرّه     ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ کتاب
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺩﻭقُرّه     ﺗﺎﺯﻩ محمّدﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯﺑﺎﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﻋﻤﺮ نوع بشری
بهتر ﻭ نیز ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ شهود
های پیشین در
ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋُﻤﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
حَجّ
ﺃﮐﺒﺮﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻋﻬﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ که حجّ
ﺃعلیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﻧﻔﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
مربوط بوی
ﮐﺎﻓی اﺳﺖﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖﻭﻫﻤﻴﺸﻪﻳﮑﻰ
ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺁﻏﺎﺯﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺳﻨّﻰ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻫﻤﻴﻦ
(ﺳِﻨﺖ)ﻭمُقدّس
ﺷﺪﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳُﻨّﺖ محمّد
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩﻣؤﺳﺴﺎﻥﻤﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﺷﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺩﻳﺪﻩشد
.

ﺷﻬﻮﺩ
سوّم ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺯﺭﺪﺷﺖ
ﻫﻠﺎﻝ ﻭ ﻳﻚ ﺳﺘﺎﺭﻩ
کوچک ﺑﻮﺩﻭ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺳﺘﺎﻩ
ﻧﺠﻢ ألثاقِب
پُر نور
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻤﺎم
اﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺩﻳﺎﻥﺩﺭﻧﻮﺭﻭﺯ
ﻭ ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﻭﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍﻭ
ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﻌﺒﺎﻥﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺠﺎﺕﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﺗﻴﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺑﺎﻧﺎﻥﻃﻰ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ(ﻓﺘﻰ)ﻭ
ﺟﻮﺍﻥ ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ جدید محمّدﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمدی ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ (ﻟﺎ ﻓﺘﻰ
ﺍﻟّﺎ علیّ)ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯعلیّ و
مانند علیّ
ﮐﺴﻰ ﻓﺘﻰ
ﻭکامل الهی و
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭدر ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ علیّ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞمحمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻓﺘﻰ ﻭ علیّ
ﻋﺎﻟﻰﻭ ﺣﺘﻰ محمّد
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨس ﻣﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺎ
ﻫﺮﺳﺨﺘﻰ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ مقام شهودی
خود ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ محمّد
ﻭعلیّ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟکان ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﻧﻘﺶ
ﻧﺎﺻﺢ ﻭﻣﻌﻠﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧُﺼﺢ
ﻭ ﺃﻧﺪﺭﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺟﺪﻳّﺖ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺟﺰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﺯﺷﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺩﺭ
ﺭﺃسﻓﺴﺎﺩ ﻫﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
اﺳﺖ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺎ
ﭘیر ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺟﺎسوء
ﺳﻰ ﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
باز ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﺎﻥﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﺗﺸﻴّﻊ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺗﺴﻨّﻦ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺳُﻨّﺖ محمّد
ﺩﺭ(ﺳِﻨﺖ)ﺷﺪﻥ
ﻭتَقذُس
ﺳﻠﻮﮐﻰﺟﺰ
ﺧﺪﺍ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﻣﻘﺘﺼﺪ)
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺸﺪﺕ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍثباﺕ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﻣﺠّﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺑﻨﺎﻡ حقّ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺩﺭ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻠﻔﺎ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﻨّﻰ  ﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﮔﺮﺍﻥﻭ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺿﺪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻩﻭ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺷﺒﺎﻉ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﺳﻴﺮﻯ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ(ﺁﺧﻮﻧﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ(ﺃﺧﻮﻧﺪ)
ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩﻭ قراءت
ﻳﺎ (قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ)ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺶ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭمحمّد
ﻣﻴﺎﻣﻨﺪ.ﻭ ﭼﻤﺎﻕ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻣﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪﮐﺎﻣﻠﺎ ﺯﻳﺮ
ﺯمینی ﻭ ﻣﺨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
وﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺬﻫﺒﻰ. ﺍﻳﻥﺮﻭﺵ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻀﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻌﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺃﺭﻳﮑﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩﺳﺘﻢ ﮔﺮﻯ
ﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻳﻚ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻘﺪﺭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻣؤثّر ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﺩﻳﮕﺮﻯﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺫﺧﺎﻳﺮ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎس ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻭﻋﻮﺍﻡ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﺳﻄﺢ
(ﻓﺮّ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻫﻨﮓ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻓُﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻏﺮﻕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
هر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ ﺗﺴﻬﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺟﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﻠﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺮﺭﻭﺯ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺁﺋﻴﻥ که
ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪﺁﺯﺍﺩﻯ
هاﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺑﺼﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﺠﻬّﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢﻭﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﮐﺖ
ﻭﺷﻔﺎﺩﻫﻨﺪﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺩﺭ
ﮐﻔﺮﺍﻥ ﻭcover ﻭﮐَﭙَﺮﻯ
ﻭﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺍلاّ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪولیّ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺷﺮﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﺬﻫﺒی
ﺮﺍ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ
.

ﻋﻠّﺖ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺖﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺃﺻﻞ
ﺩﻳﻦ ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﺮ
ﻭﻣﺪﻳﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ.ﻭﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ الهی
ﺸﺒﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪولیّ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﻤﻮﺟﺐ
(ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎ)ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﺟﺮﻡ ﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺷﺪﻥﺩﻧﺪﺍﻥ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﻔﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺑﮑﺘﺐ مُقدّس
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐّﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ(ﺍﻟﻠﻪ)ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻳک ﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺑﻬﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺸﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ.ﻭ سپس
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻭﻫﻮﻡﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻭفتوّت
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺟﻪ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﺟﺰ
ﻟﺒﺎس
ﺗﺰﻭﻳﺮﻭ
ﺗﻠﺒﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰﻭ ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻗﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘُﺮ هَوَس
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺪﺭﮐﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺭﺍﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺩﻟﺨﻮﺵ ﺑﻨﺎﻡ
ﺳُﻨّﺖﺟﺰ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﺳِﻨﺖ)ﻭ
ﻣﻘدّس ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.و
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﮐﺴﻰ
ﺑﻴﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻭ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪ.
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﻴﺎﺳی
ﺸﻴﻌﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
اﺯ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻴﺎﻥ اﺯ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺷﻌﺎﺭحقّ
علیّ ﺒﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﻠﺎمی
ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ محمّد
ﻭعلیّ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥﺍﺯ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺗﺸﻴّﻊ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﻌﻨﺎﻭﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﺻﻮﻓﻰ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻳﺎ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺳﺨﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﺭﺍ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺟﻬﻞ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺑﺎ
ﭼﻤﺎﻕ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯﺠﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﻋﺎﺷق
ﻮﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﺩﻫﺎﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺎﻁﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺷﺎﻧس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﺮﺩﻡ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺘﻰ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻧﻘﺸﻰ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯکنوﻧی
ﺮﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺁﻥﮐﻤﺘﺮ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﻧﺪولیّ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻭﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻴﻬﺎ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ
ثرﻭﺖ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻮﻟﺬﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﺑﺎﻋث
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺬﮐّﺮ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺂثاﺭ ﻣثبت
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﻧﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻟﻔﻆ
ﺟﻮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻢ ﺳﻦ ﻭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺟﻮﺍﻧی
ﺎﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮپس ﺍﺣﺴﺎس
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻮﻟﺪ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻦﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺗﺠﺎربّ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﺮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺟﻨﺴﻴّﺖ ﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺭپس
ﻭﺳﺒﻴﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺍﺭﺍﺩﻩ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺑﺎﺭﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺯﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴمی
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﺮﺩ ﺑﺮ
ﺯﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺣﺎﻣﻠﮕﻰ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺣﻤﻞ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺮﺩ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺗﻦ
ﺑﺎﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﺮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻘﺶ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﻭﻋﺮﻑﺟﺎﺭﻯ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺑﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺑﺮﻣﺮﺩﺍﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﻄﻮﺭ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺯﻥ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍثر ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﻝ ﻭ
ثرﻭﺕﻳﺎ ﺯﻭﺭ
ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺕﺑﺪنی
ﺮﺳﻴﺪﺍﮐثرﻳﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﺟّﻪﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ .

ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ.ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ
ﭘﻮﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ فتوّت   ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺎﺭﺑﻴﻦﺧﺎﺹ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻟﻐﺖ
فتوّت   ﻭ ﻓﺘﻰ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭﮊﻳﻢ ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﮋ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥﺑﺎﺷﻌﺎﺭﺍﺳﻠﺎم
ﻮﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﺖ.ﻭفتوّت   ﺩﺭﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﺑﭙﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺖ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺣﮑﻤﺖﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﺹ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﻳﻨﻰﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻳﺎ ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰﻓﺮﺻﺖ ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻫﺴﺖ. فتوّت   ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻭﻓﺘﻴﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎ ﺑﮑﻠّﻰ
ﭘﻮﭺﻭ ﺗﺄثیرﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ زبان
ﻟﺎﺗﻴﻦ juvenis ﻣﻌﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ فتوّت   ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥالهی
ﻴﺎﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ(ﺣﻘﻴﻘﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺠﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﮑﻮﻓﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﻠﻮﺍﺭ
ﭘﻮﺵ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺍﺭﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮّ ﻭ ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﺳﻨّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺟﺮﻣﻦ ﻭ ﺁﺩﺍﺏ
ﻭ ﺷﻌﺎﺋﺮ
ﻣﺴﻴﺤﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭسوﻣﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺻﻠﻴﺒﻰﻭﻳﺎﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺷﺪ. ولیّ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺍﺭﻯ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﮐﻪ سوﺍﺭﻩ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺎﭘﻴﺶ ﺟﻤﻌﻴّﺘﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺣﺘﺮﺍم ﺨﺎﺹ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻣؤثّر
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.

ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﺷﮑﻞ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻋﻨﻮﺍﻥﻧﻈﺎﻣﻰ
ﮔﺮﻯ ﺑﻨﻔﻊ
ﻓﺌﻮﺩﺍﻟﻬﺎ ﻭ
ﻣﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻄﻮﺍﺋﻒ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻣﮑﺘﺐ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﺍﺭﺕ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺖ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺗﻠﺎﺵﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﺪﻓﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻫﺎﺍﻧﻀﺒﺎﻁ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻭ ﻏﺴﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺸﻮﺭﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺌﻮﺩﺍﻟﻬﺎ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﮑﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺿﺪ ﺧﺪﺍﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺸﺨﺺ ﻭ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﻭ
ﻗﻄﻌﻪ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺳﺘﺮ ﻋﻮﺭﺕ
ﻟﺒﺎس ﻭﻫﻢ ﺳﺠّﺎﺩﻩ
ﻭ ﺳﻔﺮﻩ ﻭ ﻓﺮﺵ
ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻭﺻﻠﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭ ﺳﺎﻣﻮﺭﺍﺋﻰ
ﮊﺍﭘﻨﻰ ﻭ
ﭼﻴﻨﻰﻭ فتوّت   ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﻋﻴّﺎﺭﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯﺍﻣﺮﻭﺯﻩﻫﺴﺖ.
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻣﺎﺳﻴﻮﻧﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻬﺖ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺮﻙ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻣﻀﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺭﺝ مُقدّس
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ (ﺟﻮﺭﺝ)
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻪﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺘﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﺯ
ﻧﺎﻡ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺑﮕﻔﺘﻪ
محمّدﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﻟﮋﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺳﻴﻮﻧﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥﺒﻨﺪﻯ
ها ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺣَﺴَﻦ
ﺻﺒّﺎﺡﻭ
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﻧﺎﻗﻞ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ تقرّب
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺐ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﻳﺎ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺠﺴّﻢ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺠﺴّﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺁ
ﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩﺩﺭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺠﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻰﻭﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﺎﺳﻴﻮﻧﺮﻫﺎﮐﺎﻣﻠﺎﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻟﮋﻯ ﻧﻄﻔﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﻤﻮﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭﻭﻍ ﺧﻮﺩﺷﻮﺭﺷﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﻟﮋﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ولیّ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻟت
ﺘﻤﺎﻣﻰ ﻟﮋﻫﺎ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻴﻚ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﻭ
ﺳﭙس ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﻭ
ﺍﻃﺮﻳﺸﻰ ﻭ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻧﺎﻡ
(ﺟﻮﺭﺝ مقدّس )
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺩﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻧﮕﻠﻴس ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﺪﻳﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻟﻮﮊﻫﺎ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺸﻬﻮﺭﻭﻣﺤﺘﺮﻡ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ
ﻓﻨﻮﻥ ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻧﺎﺩﺭﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﻌﺎﺭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﻯ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺮﻳﻢﺩﺭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺯﻫﺮﺍﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ ﻓﺴﺎﺩ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﻮﻣﺮ
ﭘﻮﺭ ﮔﺸﺘﺎ ﺧﺎﻭﺭ
ﺷﻨﺎﺵ ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺮ
ﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻌّﺎﻟﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﭼﻴﻦ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺪاﮐﺎﺭ
ﻭﻣﺠﺮﻯ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﺧﺪﺍ ﻭ
ﺧﻄﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺍﻋﺪﺍﻡﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﻓﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﺧﻮﺍﻥﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ هاﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻘﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘﻮﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺯیع ﺒﻴﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻭﻟﮕﺮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺩﺭ
ﺳﺘﻢ ﻭ ﻇﻠﻢ
ﻭﺧﺸﻮﻧﺖﻭ
ﺍﺭﻋﺎﺏ ﻣﺮﺩم
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥ
ﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﺮﻭﺭ
ﻭﺗﺮﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺿﻤﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻇﻬﻮﺭ
ﻓﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻫﺠﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﻪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﻭﻣﻰ ﻭ
ﻣﺼﺮﻯ ﻭﻓﻴﻨﻘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺂﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺰﺍﺭ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺍﻳﻦ
ﻓﺘﻴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎﻏﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
(ﺭﺍﻩ ﺯﻥ) ﺷﻬﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻋث
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺼﻠﻴبی اﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺟﺪّﻯ
ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺑﻘﻠﺐ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪّس ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻣﺴﺠﺪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺒﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﺩﻭ
ﺩﻳﻦﺑﻬﺎﻧﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ این ﺸﻬﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ (ﺑﻴﺖ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭمُقدّس
ﺻﻔﺖ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ(
ﻃﺮﻳﻘﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
) ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﮑﻪ ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺳﻢ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺁﻥﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎپس
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﻤﺖ
ﮐﻌﺒﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﻬﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻠﻪ
ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭ(ﻗﺒﻠﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ(ﮐﺒﺎﻟﻪ) ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺵﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺁﺯﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭﻗﺮﺁﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﻟﺢﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﮑس ﺻﺎﻟﺢﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻳﺎ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻋﻤﻮﻯ
ﺍﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺪﺭﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻣﻮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻃﻰ ﻗﺮﻭﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺸﺪﺕ
ﺭﺍﺑﻄﻪ قُریش
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺑﺎﺩﻳﺎﻧﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﻄﻊ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ ﺍﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﻭﻩ(ﺟُﺮﻫﻮﻡ
) ﻳﺎ قُرّه     ﮔﻴﺮﺍﻥ ﻫﻮﻡ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺣﻨﻴﻒﺑﻤﮑﻪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺣﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﺁﺏ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﻳﻤﻦ ﻭ ﺷﺎﻣﺎﺕ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺎﻯ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﻋﺮﺏ ﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
عَدَم ﺗﻌﺮﺽ ﺑﮑﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻰ
ﭼﻬﺎﺭﻣﺎﻩ
ﺟﻨﮓ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺮﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﻤﺎم
اﺳﺎﻣی
ﭽﻮﻥ(ﻣﮑﻪ ﻣﻎ
ﻫﺎ)ﻭ(ﺑﮑﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻳﺎ ﺑﻎ ﻫﺎ).ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ قُریش
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻨﺎم
ﺒﻨی هاﺷم
ﺴﻠﻮﻙ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ(
ﻫَﺸﻢ)ﻭ ﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻘﻴﻪ ﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
(ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. محمّد ﺷﺨﺼﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﭼﻮﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺰﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ علیّ ﻧﺰﺩ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ (ﺭﻭﺡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ) ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ولایت
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّﻮ
ﺳﺠّﺎﺩﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ سوﺍﺑﻖ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺎﻡ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺗﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺁﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻟﺒﺎس
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﭘﻮﺳﺖ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ . ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺭﺳﺘﻢ ﺩﺭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ولایت
محمدی وﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨی ﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺣﻮﺍﺩث
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ را ﺍﻋﺮﺍﺏ
قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ(
ﻓﻬﻠﻮﺍﻥ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
(ﻓﻬﻠﻮﺍﻧﻴّﺎﺕ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪﺑﻘﻮل
کامل اﻟﻬﻰ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻫﻨﺮ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ ﻭ ﺑس ﺣﺘﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﭙﺎﻫﻴﺎﻥ
ﻋﻴّﺎﺭ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﮔﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﻳﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ ﺻﻠﺢ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺣﺴﻦ ﺻﺒّﺎﺡﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ .

ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎنی گرﺩﻳﺪ.ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺟﺰﺋی اﺎﺯ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﭼﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥﮐﻪ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ(
ﻫﺨﺎ ﻳﺎ ﺁﻗﺎ )
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭﮐﻮﺭﺵ
که ﭼﻬﺮﻩ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮّ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﺪ ﻣﻮﺑﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ
ﭼﻮﻥﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻓﺮّ ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﻠﻮﺍﺭ
ﮔﺸﺎﺩ ﻭ ﭼﻠﻮ
ﮐﺒﺎﺏ ﺭﺍ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥﺩﺭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻢ ﻧﺎﻡ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴﭻ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ تَقذُس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭیشان ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺑﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﻭﻋﻴّﺎﺭﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﺑﻖ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺩﻭﺍﺭﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺩﻭﺍﺭﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻥﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﮐﻤﺎل
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺷﺸﻢ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻳﺎ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮس ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ نَبیّ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻧﺒﻮّﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍولیّ
اﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .
ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺸﺘﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎﻟﻰﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ  ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻭﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮﻓﺮﺽ
ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻧﻔﺮﺳﺘﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﻮﺫ ﻋﻈﻴﻢ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﺍﺩ. ﭼﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩﻳﺎ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﺳﺮ
ﻭﻫﻢ ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺗﺎ
ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺑﺸﻮﺩﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻣﻠّﻰﺟﺰ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺑﺒﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺣﻤﺎﺳﻪ ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥﺯﺑﺎﻥﺮﺍﻳﺞ
ﻋﺮﻓﺎنی
اﺳﻠﺎﻣﻰ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﻠﺎﺍﺝ ﻭ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻘﻀﺎﺕ
ﻭ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺰﻧﺪﻩﺍﻯﺒﻮﺩﻧﺪﮐﻪﺃﻣﺮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻧﻮﻳﺴی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻋﺮﺏ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﻬﻢ
ﺧﺎﺹﺍﻋﺮﺍﺏ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶﻧﻴﺰ سوﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺁﻥﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺁﻥﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻩ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺭﺍﺷﺪﻳﻦﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ
ﻭﺧﻮﻥ ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻭ ﺍﺳﻴﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻦﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎ(ﺁﻳﻪ ﺳﻴﻒ) 223 ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﻭﻣﻠﻐﻰ ﺷﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی ﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍثباﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ محمّدﮐﺎﺷﻒ
ﺩﻭ قُرّه     (ﻗﺮﺁﻥ)
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.

ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪولیّ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔﻊ ﭘﻴﺮﻭﺯﮐﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺘﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺁﺭﻳﺎﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ولیّ
ﺧﻠﻔﺎ (ﺍﺑﻥ
ﻤﻘﻔّﻊ) ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﻠّﺎﺝ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﻭﺯ
ﺧﻮﺩﻧﻤﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺖ می
گفتند.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺑﻦ ﻣﻘﻔّﻊ
ﮐﺘﺎﺏ ﮐﻠﻴﻠﻪ
ﻭﺩﻣﻨﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻋﺮﺏ
ﺭﺍ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻳﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺎﺻﻞ
ﻫﻨﺪﻯﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺑﻮﺫﺭﺟﻤﻬﺮ
ﻧﺨﺴﺖ ﻭﺯﻳﺮ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﮐﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﻮﺷﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﺨﺴﺖ
ﻭﺯﻳﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺍﺑﻦ
ﻣﻘﻔّﻊﻋﻠﺎﻗﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻪ ﻧﺴﺨﻪ
ﻫﻨﺪﻯﻭﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻤﻬﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖﻫﺪﻑالهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺃﻣﻦ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺻﺮﻳﺤﺘﺮ
ﻭﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺑﺎ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﻨﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠﻰ ﺗﺎ ﭼﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ
ﺣﻔﻆ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎی ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﺎﻟﺖﻭ
ﺻﺤّﺖﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ نَفس
ﺑﺎﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻃﻮل ﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺻﺒﻮﺭﻯﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐﻣﺮﮒ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻢ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭼﻮﻥ علیّ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ علیّ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻃﻔﻞ
ﺑﭙﺴﺘﺎﻥ ﻣﺎدرس
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺴﻴﺮ
ﻭﺳﻴﺎﺣﺖ
ﻭﺗﺒﻠﻴﻎ ﻫﺪﻑﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ لباس   ﺟﻨﮕﺠﻮ
ﻭ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻭ فتوّت  ﺍﻧﺘﻘﺎم  اﺯ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻣﻨﺪ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻞ ﻣﺮﮒ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻫﺎﻯ
ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﺮﺍﮐﻴﺮﻯ
ﮊﺍﭘﻨﻰﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺩر
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻴﺰﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻠﻪ ﮐﻮﻩ
ﺍﻟﺒﺮﺯﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮپسﺑﺪﻳﻮ
ﺳﻴﺎﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮپس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ الهی
ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﻮﺩﻭ
ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻴﺴﺮﻭﺩﺗﺎ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯﺒﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس حجّ
ﺃﮐﺒﺮﻭ پس  ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ حجّ ﺃﺻﻐﺮ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺣﺘﻤﻰ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺁﺧﺮﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ حجّ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺟﻬﺎﺩﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺟﻬﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺸﻮﻳﻖﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﻳﮕﺮﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ محمّد
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.

ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺑﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺣﺎﻓﻆ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺑﺒﻴﻨﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻭﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩﺭس
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻰ
ﺷﺪﻧﺪ ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﻭﻣﻘﻮﻯ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻮﺷﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺟﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﻮﺳﻪ ﺳﭙﺎس
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺣﺎﻓﻆ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻫﻞ ﺩﻝ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻠﻴﻪ قُریشﻭ
ﺻﺤﻨﻪ آزمایش ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺠﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺷﺪ.ﺍﺑﻮﺑﮑﺮﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺯﮐﺎﺕﻭ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺑﻴﻀﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻏﺎﺭﺗﮕﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭ ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ خُمس
ﻏﺎﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪﻭ
ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﻃﻠﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﺩﻣﺸﻖ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺁﻣﺪ. ﻭ
ﻧﺎﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠﻞ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﺭﻭﺍﺝ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭتقرّب
ﺑﺨﺪ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﺮﻭﻩ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺭﻭﻯ(ﺻُفه) ﻳﺎ سکّو
و ﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻰ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺘﺼﻔﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺻﻮﻓﻰ ﺻﺎﻓﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺻﻮﻓﻰﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﺑﺎ
ﺗﻦ ﺧﺴﺘﻨﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﮐﺘﺒﻰ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺻﻮﻓﻰ
ﻭﻋﺎﺭﻑ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻠﻞ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﺭﺷﺮﻕ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﻮﺩﻩﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻠﻞ ﻣﻰ
ﻳﺎﺑﻴﻢﻭﺍﺻﻄﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥﺭﻳﺸﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ(ﺩﺭﻯ
ﻳﺎ
ﺑﺎﺏ)ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺻﻞ
ﻳﮕﺎﻧﮕی
عرﻓﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ
ﺗﺎﺯﺑﺎﻥ ﺩﺭﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ . ﻟﺒﺎس ﺻﻮﻑ
ﻭ ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺭﺯﺍﻧﻰ ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﺁﻥ.ﮐﻪ ﻟﺒﺎس
ﻧﺮﻡ ﭘﻨﺒﻪ ﻭ
ﺃﺑﺮﻳﺸﻢ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ .(ﺻﻮﻓﻴﺎ)
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻭﻡ
ﺷﺮﻗﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺷﻬﺮ(ﺍﻭﺭﻓﻪ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ)
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﮐﺰ تصوّف
ﻏﺮﺏ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻋﺼﺮ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺑﺒﻌﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﺑﺦ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ.(ﻋﻠﻢ)ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﻧﺶ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺑﺎﻭﺭﻧﮑﺮﺩﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎ ﺗﻤثیل
ﻭ ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﺎﺩﺭﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﺑﭽﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﮕﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣثاﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮپس ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﻤﻪ
ﻭﺣﺸﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﺪﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮﻣﻮﻓّﻖ
ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﻗﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﺩﺭﻙ
ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥﺑﻌﺪ.
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺃﺩﻳﺐ
ﻭ ﻣؤﺩﺏ ﻭ
ﻣﻌﻠﻢﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﻠﻤﻪ ﻋﻠﻢ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻓﻨﻮﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻋﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻬﺎﺷﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ(
ﻫَﺸﻢ) ﻭ ﺧﻮﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﻮﻣﻰ
ﻳﺎ ﻣﺤﻠّﻪﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺻﻮﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﺯ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻣّﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﺎﻃل
ﻤؤﻣﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.تصوّف
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶﺑﺎ ﺑﻌثت
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﻪ ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ
ﺁﺩﻡ
ﮔﻔﺘﻨﺪﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻘﺎﻁ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺨﺶ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ .
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺮﺥ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻮﻣﻰ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﻦ ﭼﻴﻨﻴﺎﻥ
ﻭ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭﺟﺰﺍﻳﺮ
ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﺼﺮ (زن یا
ﻣﺎﺩﺭ
ﺳﺎﻟﺎﺭﻯ)
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﺩﻏﺪﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺭﺍ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ محمّد ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺷﻬﻮﺩ
سوّم ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﺩﻏﺪﻭ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺎﻃمی ﻮ
ﺯﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺐ
ﻭﺯﻧّﻮﺑﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭﻣﻘﺎﻡ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ(ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ)ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﻌﻞ ﻋﻘﻞ
ﺑﺪﺳﺖ ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮﺳﺘﻮﻥﻧﺎﻇﺮﺑﺮﺫﺑﺢ
ﮔﺎﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ ﻧﻮﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎﻯ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. فتوّت   ﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺘﺤﺮﻳﺮ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯﻭ
ﺗﺤﺖ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺁﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻘﻴﻢﺑﻴﺎﻥ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪﺑﺠﺎﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻭﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕﺑﻌﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻫﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺂﻧﻬﺎ معرّفی    ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ.ولیّ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺩﻭﻧﻔﺮﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﻤﻪﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﺃﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ.

ﭘس
تصوّف ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻨﺞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
محمّدﺩﺭ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰﺍﺯ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪﺍﺯ ﺣﺠﻬﺎﻯ ﺃﺻﻐﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻟﻠﻪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺃﻫﻮ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺣﻤﻴّﺖ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎ ﺁﻏﺎﺯ
سوﮔﻨﺪ
ﻭﺗﻌﻬّﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻤﻠی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﺪﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺧﺎﻭﺭ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺑﺮﻫﻤﻦ)ﻭ
اُمّی    ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭ ﺩﺭ
ﺟﻨﻮﺏ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻞ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﺎﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻭ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺻﻠﺢ ﻭ ﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺭﺍ به
ﻣﺴﺠﺪ
ﻋﻤﺮﺗﺒﺪﻳل کرﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺠﺪ
ﺑﻴﻦ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﻋﻮﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻳﻚ
ﻣﻌﺒﺪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻭﮐﻠﻴﺴﺎ ﻭﮐِﻨِﺸﺖ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻳﮕﺎهی
اﺳﺖﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ
هرﮔﺰﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺍﻯ
کسی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﻦ ﻓﺮﻋﻮﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻳﻮﺳﻒﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﻣﻮﺷﻪ)ﻭ ﻣﺎﺷﻰ
ﺭﻫﺮﻭ ﺳﺎﻟﻚ واکِرﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻭ(ﻣﺎﺷﻴﻪ) ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ.ولیّ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل الهی
ﺗﺎﺑﻊ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰم اﺳﺖ.
ﺷﺎﻫﺪ (ﺍﺳﻤاء )
ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻧﺎﻣﻬﺎ ﻭ ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭمحمّدﻭعلیّ
ﻭﺣﺴﻴﻥﺰﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻴﻨﻪﺯﻧﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮک
ﻮﻗﺸﺮﻯ هاﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺳﻴﻨﻪ ﺯﺩ ﻭ ﺳﺮ
ﺷﮑﺎﻓﺖ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ .
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﺷﺪﻩﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩﻭ
ﺳﻴّﺪﺃﻫﻠﺒﻴﺖﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﻬاء و
نور ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻩﻭ ﺣﺎﻣﻞ
ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ(ﻧﺎﻣﻮس)
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﻋﺎپس
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﺵ ﺑﮑﻤﺮﺵ
ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻧﻔس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻬﺮ ﺍﺳﻤﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺷﻴﻮﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭفتوّت
ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ تصوّف
ﻳﺎ فتوّت   ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﻠﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫﻢ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﺰﺩ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﭙﻴﺪﺍﮐﺮﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰﻭ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
تصوّف ﺭﺍ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺷﻴث
ﭘﺴﺮ ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
کیامرد  ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﻴث ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺁﺩﻡﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺩﻭﻡ
ﻋﺮﺵ ﺣﺴﻨﻰﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻫﺎﻯ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺍث ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ. ﻳﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺗﻨﻰ ﻭ ﺁﺩﻡ
(ﭘﺪﺭﺟﺪّ
)ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺮﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺑﻘﻮﻝ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭﮔﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺎﻟﺶ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭِﺩّ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻭﺩﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﮐﺘﺎﺏ مُقدّس
ﻭﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﺸﺪﻩﻭﺳﭙس
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﺩﺭﻭپس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻫﻨﺪ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ ﺗﺮﺟﻤﻪ
کرد ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴش ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﭙس
ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﺯُﻫﺮﻩ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﺋﻰ ثبت ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ محمّد
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻣﺪﻋﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻧﺪ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺑﺎ
ﻟﺒﺎس تَقذُس ولیّ
ﺑﺎﻃﻦ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩه
ﻭﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭ(ﻳﺎ ﻫﻮ)
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻧﺪ ﮔﺮچه ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻗﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻪ ﻳﮑﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻧﺎﻣﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖﻭﺩﺭﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ .

ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻃﻮﻝ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺑﺨﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﻠﻢ
ﻓﺮﺳﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﮔﺮﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺃﺩﺏ ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ تصوّف ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺭﺍﺩﺭ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺗﺮﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃنی
ﻮ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻳﺖﺍﻟﻠﻪﻭ(
ﺁﻳﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
اﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺮﻣﻰ
ﺷﻤﺮﻧﺪ
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭسوء  ﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺑﻔﮑﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﺧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭﮐﻮﺭﺵ ﻭﺣﺘﻰ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺳﺎﺧﺘﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﻫﻤﺴﻔﺮﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
یک ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.

ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻣﻌﺠﻮﻥ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺎﻝ
ﻣﻔﺖ ﻭﻫﺮ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻭﻧﻴﺰﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ. ﺳﭙس ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑﺮﻳﻦ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻠﻞﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻭ ﺁ
ﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ولیّ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺘﺮ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻗﺼﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻗﺼﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰﺑﺎﻃل
ﺠﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺟﻨﺠﺎﻝ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﻨﺪ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ﻭ
ﻧثر ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴﺾ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﮔﻮﺵ
ﺷﻨﻮﺍﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﺤﻘﻖ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﺻﺒﻮﺭﻯﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺫﺍﺗﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺬﺍﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ.

ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻭ ﺷﻴﻌﺎﻥ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﻌﺎﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪولیّ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺖﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺤﺎﻝ صَمَدیّت
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺎلاترﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴش ﻨﻤﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻭاُمّی    ﺷﺪﻥﭘس
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ محمّد
اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ اُمّی    ﺑﻰ سوء  ﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ
سوء  ﺍﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯﮕﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖﻭﻣﻌﺎﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺼﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﻮﺍﻥ
ﺑﻔﮑﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻧﺒﻮﺕ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﺍﺯﺷﺶ ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻌﻠّﻖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻭﺩﺭﺩ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺪﻝ
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﻭﻣﺤﮑﻤﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﻋﻮﺩ ﻭﺑﺎزﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ.ﻭﻳﺎﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ. ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻘﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭپس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺪﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻣﺎ ﻣﺤﺸﺮ
ﺁﻧﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺤﺸﻮﺭ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﮔﻠّﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﻯﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﺯﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻣﺤﺸﻮﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ(ﺣﺸﺮ
ﻭﻧﺸﺮ)ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥﺸﻮﻧﺪ.(ﺟﻬﻨّﻢ)
ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮم
ﻴﻮﻧﺎنی ﻮ ﺟﻬﺎﻥ
فارسی
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺑﻬﺸﺖ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺟﻨّﺖ ﻋﺮﺑﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎن ﻫﻨﺪﻯ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﺻﻮﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺫﮐﺮ ﺍﺻﻮﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .
ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰاﺭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺭﺍﻳﺞ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻣﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﻧﻮﺷﺖ ﭼﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭﻋﺮﺑﻰ
ﻭﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺑﺰﺑﺎن هاﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﺎﺣﺪّ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ .

ﺍﻳﻮﺟﻴنیو
ﺩﻭﺭس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺩﺭ
ﺍﺻﻮل ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺸﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮕﺮﻭه
ﻫﺎﻯ(ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺻﻮﻓﻰ)ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺪ.ﻭلی ﺪﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ تصوّف
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻘﺪﺭﺕﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻭ ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﭼﻨﻴﻥکرﺩﻧﺪ.
ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺎﺭﺑﻴﻦ
ﻣﺤﻘﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ سوء  ﺷﻴﺎﻧس
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّدﻭﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ
ﻇﻬﻮﺭﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭﺑﻌثت
ﻫﻤﻪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺪﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ سوء  ﺷﻴﺎﻧس
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺒﻠﻪ ﻳﺎ (سو ﻭ
ﺳﻤﺖ ﻭ ﻧﻮﺭ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﺮﺗﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺁﻥ
ﻧﺰﺩ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ(ﻭﺿﻮ)
ﺷﺪ.ﻳﺎ ﻭﻯ سوء   ﻭﺳﻤﺖ
ﻭﻧﻮﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻴّﻞﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ.
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺳﻪ سوﺷﻴﺎﻧس
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﻭﻣﻴﻦ محمّد
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭسوﻣﻴﻦ
سوﺷﻴﺎﻧس
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭﻓﺎﺳﺪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اُلی
العَزم ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﻧﻘﺶ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ( محمّدﻯ)
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺣَﻤﺪ)ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
محمّد ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺃﺣﻤﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎپس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ سوﺷﻴﺎﻧس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪمعرّفی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ
ﺳﻴﻨﻪ ﺯﻧﻰ
ﻭﺳﺮ ﺷﮑﺎﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪﻕ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ سوء  ﺷﻴﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝمحمّد ﻫﻤﻴﺸﻪ
۳۱۳ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺍﻣّﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﻏﺎﻳﺐ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮﻣیگزﻳﻨﺪ.
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ معرّفی    ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪولیّ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰﺑﺮؤﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺣﺠّﺖ
ﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦﺑﻮﺳﻴﺴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻳﻚ
ﻧﻤﺎپس ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﻌﺒﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻩﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ.ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ربّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ علیّﻭ
ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ محمّد.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ محمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻘﺒﻠﻰﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ولیّ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭسوء  ﮔﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭﺁﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﺩ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻭ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ
ﻟﺬﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﭘس
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺳﺨﺖ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ولیّ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻬﺪﻯﻫﺎ ﻭ سوء  ﺷﻴﺎﻧس
هاﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
. ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ سوء  ﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ سوﺍﺭ
ﺑﺮ ﺍﺳﺐ
ﻭﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺪﺳﺖﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﺑﻮﺩﻥﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺷﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺟﺰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ مُقَدَس
ﻧﻤﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ.ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ.ﺗﺎ
ﻫﺮﮐسﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪﮐﻪﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯﻓﺴﺎﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍﺁﻣﺎﺩﻩﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻴﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﺤﺖﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺭﺟﻌت هاﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻓﺴﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭسوء  ﺷﻴﺎﻧس
ﺍﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﺰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻏﺎﻳﺐ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻫﻢ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﺍﺳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎ ﺯﻥ ﻭ
ﺑﭽﻪﺩﺭ ﺗﻪ
ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮّﻩ
ﻭ ﺟﻤﺎﺭﺍﻥﻭ
ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﭼﺎﻩ
ﺟﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭﺟﻤﮑﺮﺍﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺟﻢ
ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥزردشتی
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﻢ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻭﺝ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺡ فتوّت   ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺩﺭ
ﻗﺮﻥ 14 ﻧﺰﺩ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺑﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﺗﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﮐﻬﺎﺭﺕ ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺗﺎﻭﻟﺮ ﻭ ﻫﻨﺮﻯ
ﺯﻭﺯﻭ ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺭﻭﻟﻤﻦ ﻣﺮسوء  ﻥ ﮐﻪ ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﺳﺒﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺠﺎﻯ
ﺻﻮﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺳﺒﻮﺭﮒ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ.
ﺭﻭﺑﻠﻦ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪﺍﺯ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰولیّ
ﻣﺪﻋﻰ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺩﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺑﺎ حقّ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺁﺭﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺂﺭﻣﺎﻥ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺴﻮﻯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺟﻬﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﻭپس ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﻤﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺣﺘﻰ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻣﺪﺭﻙ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ فتوّت   ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺍﺳﺖ.ولیّ تصوّف
ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎﻯ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ ﺍﺯ
ﻟﮋﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺳﻴﺮﻧﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺍﻣﺎ تصوّف
ﻭﺍﻗﻌﻰﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ولیّ
ﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺁﻥﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﻭﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ پیش
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺻﻔﺖ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎلی ﺼﻔﺎتی
اﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎﻭ فتوّت   ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺳﺘﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠی
ﺨﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﻧﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻮ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ.

ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺻﻠﻴﺒﻰﻭ
ﻫﺠﺮﺕ ﻫﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪﻭ
ﺳﺒﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻭآزمایشﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺷﺸﻢﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﮐﻠﺎس
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺄﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺩﺭ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺍﺯﭼﺎﻟﻪ
ﺑﭽﺎﻩ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ .
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﭼﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎ ﮐﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺵ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺠﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﮑّﻪ
ﻭ ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ مُقدّس
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺮﻙ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎم اﻳﻦ
ﺍﻣﺎﮐﻦ مُقدّس
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ (ﻣﺴﺠﺪ ﺿﺮﺍﺭ)
ﮐﻮﺭﺍﻥ ﻭ ﭘﺮ
ﺿﺮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺴﺠﺪ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺠﺪ ﻭﺟﺎﻯ
ﺳﺠﻮﺩ ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﻮﺭﺩﻟﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻯ
ﺒﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻋﻈﻴﻢ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﺟﻬﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
.ﻔﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪﺵ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﮐﺮﺑﻠﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥنجاﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ولیّ
ﻗﺼﺪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ(ﺗﻌﺒّﺪ)
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﻴﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ محمّدﻫﺎ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻫﺎ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ الهی
هستند ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺗﺄثیرﺍﺕﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ محمّد
علیّ ﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ ﮐﺮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺣﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ ﮔﺮﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻔﺖ ﻣﺎﻩ
ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺑﻬﻴﭻ ﮐس ﻧﻈﺮ
ﻣﺸﻮﺭﺗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺩ. ﻭﻧﺰﺩ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﺮﺍﻏﺶ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻭحقّ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻚ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭلی
الهی
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﺸﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯﻮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻫﺎ ﭘﺮﺳﺘﺸﮕﺎﻩ
تمپل ﻭﻣﻌﺒﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭼﻨﺪ
ﻗﺮنی ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﺎ
ﺭﻧﮓ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺻﻠﻴﺒﻰ
ﺷﺮﮐﺖﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻳﺎ
ﻗﺎﻓﻠﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺮﺍ ﺗﺎ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺒﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺮﻭﺵﻭ
ﮐﻠﻴﺪ
ﺑﻬﺸﺖﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻔﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻘﺘﻮﻝ ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﻨﮓ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺎﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﮔﺮﺍﻥ
ﺧﺎﺭﺟی ﺒﻰ
ﺩﻳﻦﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻦ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ ﻣﺎﻝ
ﻭﻧﺎﻣﻮس
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺻﻠﻴﺒﻰ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺧﻮبی
ﺒﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮّﻯ
ﻭﺯﻳﺮﺯﻣﻴﻨﻰﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﻩ ﺯﻧﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻟﮋﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﺎسوﻧﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ ﻭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺴﺘﻢ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﻯ
ﻣﺎﻓﻴﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺳﻔﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺭﻭﺵ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﺭﻏﺮﺏ ﺩﺭﺃثر
ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻪ
ﺻﻮﻓﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻳﺎ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﺑﻮﺩﺑﺮﭘﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﻌﺒﺪ
ﺑﺮﻧﺎﺭﺩ مُقدّس
ﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﺍﻝ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪﻭ
ﮔﺮﻭﻩ گرال
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ.ﻭ
ﺭﻭﺵ ﻣﺨﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ تصوّف
ﻭ ﺻﻮﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ
ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﻳﻞ ﻧﺎﻡ
ﺟﺎﻡ ﻣﻘﺪّﺳﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻗﺪﻳﻢﺍﺯ ﺟﺎﻡ ﻫﺎﻯ
مُقدّس
ﭼﻮﻥ ﺟﺎﻡ ﺟﻢ
ﻭ ﺳﺎﻏﺮ ﺷﺎﻋﺮ
ﺻﻮﻓﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻇﺮﻓﻰ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺷﺎﻡ ﺁﺧﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻮﺷﻴﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺿﺮﺑﺖﺳﺮﻧﻴﺰﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻰ ﭼﮑﻴﺪﻭ
ﺁﻥ ﺟﺎﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺭﻭﭘﺎ ﺑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻔﻘﻮﺩ
ﺷﺪ. ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺟﺎﻡ
ﺧﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪﻭ
ﺷﺮﺑﺖ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﺎﻡ ﺧﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺁﺭﺗﻮﺭ ﺷﺎﻩ ﻭ
ﺩﻟﺎﻭﺭﺍﻥ ﻣﻴﺰﮔﺮﺩ
ﺍﻭ .

ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ
ﻧﻈﺎﻣﻴﺎﻥ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻪ مُقدّس
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﮑّﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ تصوّف
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎﺭﻭﺷﻠﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﮑّﻪﻗﺒﻠﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ حجّ
ﻣﮑّﻪ
ﻭﮐﻌﺒﻪﻳﻚ
ﻧﻤﺎپس ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﺑﺮﺍﻯﺤﺞ
ﺍﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖ ﺯﻳﺎ قُریش
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻩﺩﻝ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﺘﺨﺎﻧﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺧﻮﺩﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ محمّد
ﺩﺭ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻣﺠﺴّﻢ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ. ﭼﻪ
ﺩﺭ حَجّ کعبه
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺭﻭﺵ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ 18 ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥﺁثاﺭﺵ
ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺍﺳﻴﻮﻧﺮﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﻯﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ مُقدّس
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﻣﺪﺭﻥ
ﮐﻪ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪولیّ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻧﻈﺎﻡ
ﺣﻔﻆ ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺤﻠﻪ
ﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺳﮑﺎﺗﻠﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻨّﺎﻳﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ صوفیّه
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﻌﺎﺭ
ﻣﻌﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰ ﻭ ﺷﻬﺴﻮﺍﺭﺍﻥ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪّس
ﺍﺳﺎس ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻧﻪ
ﻭﺻﻨﻌﺖ
ﮔﺮﺍﻧﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺍﺳﻴﻮﻧﺮﻫﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻳﺎﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻭ فتوّت
ﺧﻮپس ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﻧﻴﺰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺭپس ﺳﻔﻴﺪﺍﻥ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺧﺎﺹ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﺎﻣﻠﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﻠﻄﻪ
ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﺯ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺷﻰ ﺳﺎﺯﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﻭ ﺍﻣﺎﮐﻦ
مُقدّس ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﮐﺎﺷﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺳﻴﻮﻧﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﭘﻮﻝ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺣﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﺍﺳﺘﺎﻧﺪﺍﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺗّﺤﺎﺩﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺎﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺭپس
ﺳﻔﻴﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ
ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎﻯ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﺸﺪ
ﮐﻪ أکثرا
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﺭ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩﺗﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ.ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﻤﻴﺘﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ ﺧﺎﺻّﻯﻮ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﻳﺴﻴﭙﻠﻴﻦ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻀﺎﮐﻪﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯهستند.ﻭﺍﻗﺘﺼﺎﺩﮐﺸﻮﺭ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮل
کنند.

ﻳﺎﺭﺍﻥ(ﺩﻭﺭ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﮔﺮﺩ)ﻭﺳﻴّﺎﺣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﻭﭼﺮﺧﻪ
سوﺍﺭﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﺪﻩﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻰﺑﻴﻦ ﻳﻬﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ تصوّف
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺫﺍﺗﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻤﻠﻠﻰ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻠﻞﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻠﻞ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﭘﺪﺭ ﺟﺪّ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ثلاثه ﻭ(ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﻔﺘﻴﺎﻥ)
ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﺘﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻊﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺁﺳﻴﺎ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﺧﺎﻭﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ
ﺍﻓﺮﻳﻔﺎ
ﺭﺍﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ آثار
تصوّف ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ قُریش
ﻧﻴﺰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ
ﻫﺎﺷﻤﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫَﺸﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺗﻀﻌﻴﻒﮐﻨﻨﺪﻩﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺑﮑﻤﺎل
ﺮﺳﻴﺪ.ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻌﺒﺎﺕ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺋﻞ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺷﻌﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﻌﺒﺎﺕ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ
ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑّﺎﻡ ﺭﻭﻣﻰ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻳﻚ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺁﺧﻮﺯﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﻠّﺎﺝﻣﻮﺭﺩ
ﺣﻠّﺎﺟﻰ ﻭ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﺷﺪﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺎﺭﺑﻦ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺷﺶ
ﺗﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺷﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﺮﺯﺍﻕ ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﺘﺄثّر
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺷﺶﺭﺳﺎﻟﻪ ﻭ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪﺩﺭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻗﺮﻥ ﻫﻔﺘﻢ
ﻭ ﻧﻬﻢ ﻫﺠﺮﻯ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ. ﻭفتوّت   ﻧﺎﻣﻪ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯﮐﻪ
ﻣﺸﺎﻭﺭﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺮ
ﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ فتوّت  ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ
ﻧﻮﺷﺖ. ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮐﺮﺩﻥ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﮐﻪﺩﺭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺷﻬﻴﺪ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺮ ﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻣﺴﻴﺢﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭمحمّدﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
محمّدﻯ.ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ شانس ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﻴﺢ ﻳﺎ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﺮﺗﻀﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺎﻧس ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺩﺭ
حقّ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦﺳﺎﻟﻚﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺬﮐﻴﻪ ﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺻﺪ ﻳﮑﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. پس  ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺩﺍﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﻮﺳﻪ ﺳﭙﺎس
ﺍﻭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﻣﻘﻮّﻯ ﻭﺟﺎﻥ
ﺑﺨﺶ ﻣﻴﻨﻮﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻨﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻭﻫﻔﺘﻢ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ نَفس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ قوس
ﻧﺰﻭﻝ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﺭ(ﻧﺰلة
ﺍُﺧﺮﻯ)ﺑﺎ
ﺭﻭح االقُدُس ﻭﻭﻇﻴﻔﻪالهی
اﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﻭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺳﭙﺎس
ﺑﻰ ﺣﺪّ ﻭﺣﺴﺎﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪﺷﺎﻧس
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ(
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺳﻬﺮﻭﺭﻯ ﻧﻪ ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﻭﻭﺿﻮﺡ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ( ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﺩﻭﻡ
ﻗﺎﺋم اﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺑﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻫﺮ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﻧﻴﺰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ تصوّف
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎسوء  ﻧﻰ
ﻭ ﺻﻮﻓﻰ ﮔﺮﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﺯﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﺮﺯﺍﻕ
ﮐﺎﺷﺎﻧﻰﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺮﺑﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻯ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﻴﻌﻪﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺃﻧﺪﻟﺴﻰ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﮋﺍﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻧﺪﻟﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.
ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻧﻰﺑﻨﺎﻡ ﺗﺤﻔﻪ
ﺍﻟﺄﺧﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ(ﻓﻰ
ﺧﺼﺎﺋﺺ
ﺍﻟﻔﺘﻴﺎﻥ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺰ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺭﻑ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ(ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮕﺎﺷﺘﻪﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ
ﻓﺎﺿﻠﻪﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺪﺭﻙ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﭼﻮﻥ
ﺟﻤﻬﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ محمّدﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭبعلیّ
ﻭﺍﺭث ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ علیّ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻭ ﻋﻤﺮ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻧﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ علیّ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﻭ ﮐﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﺒﻮﻯ ﻭﻭﻟﻮﻯ
ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻫﻢ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩﻭﻣﻮﺭﺩ عَدَم
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ ﮐﻪ ﻫﺮﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﭼﻮﻥ ﺷﻌﺮﺍ
ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﺣﺮﻑ ﺑﻰ
ﺭﺑﻄﻰ
ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻬﻢ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍﺑﻂ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺁﻥ
گفته ﻫﺎ ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
علیّ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﻭﻫﺮﮔﺰ محمّد
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖﻭ علیّ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﮐﻮﺩﺗﺎﭼﻴﺎﻥ
ﻭ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﻋثماﻥﺑﺎﻣﻴﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺑﻌﺼﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺕ
خلاﻓﺖ ﺧﻮﺩ
ﺻﺮﻑﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰﭼﻮﻥ ﺯﺑﻴﺮ
ﻭﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻗﺮﺁﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺁﻳﺎﺕ ﺟﻨﮓ
ﻭﺧﻮﻥ ﺭﺍ ﻋﻤﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩﮐﻪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﭘﻬﻨﺎﻭﺭ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﺷﺪﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺑی ﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﺤث
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻄﺮﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮﻣﺘﻐﻴّﺮﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺎﻗﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ هست. ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪﺗﺮ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ فتوّت   ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁﺍﺯ
ﺧﻄﺮ
ﺗﮑﻔﻴﺮﻣﺘﻀﻤﻦ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎ ﻭﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﭙﻠﮑﺶ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺤثهاﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥﺸﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻬﻢ ﭼﻮﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﻮﻳﻦحقّ
ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻢ ﻭ ﺑﻴﺶ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﮔﻔﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
علیّ ﺭﻏﻢ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ شانس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕبالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺑﺒﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺃﺗﻤﻰﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ
ﻭﻟﻮﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺟﻬﻨﻤّﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺳﻬﺮﻭﺩﻯ ﻭ
ﮐﺎﺷﺎنی ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻥﻨﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ.ﺩﺭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺷﻦﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺳﻤﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّد
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻨﺎﻡ حجّ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﻣﻰ
ﺷﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺠﻬﺎﻥﭘﻴﺎﻣﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ علیّ
ﻮ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺩﺭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻳﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺭﻭﺵ ﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﻭﺟﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﺗّﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﺳﺤﺮﺁﻣﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ مُقَدَس
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ .
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﻭّﺕ
ﻭ ﻣُﺮﻭٴﺖ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
(ﻣَرء)ﻋﺮﺑﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺯﻥ (إمرءﻩ
یا مَرءه ) ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻯ ﺑﺎ ﺭپس ﻭﺳﺒﻴﻞﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﺘﻢ
ﻭﺍﺭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻤﺪﺍﺭﺝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺯﻥ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﮐﺎﻣﻞ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺯﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍُﻡ ﻳﺎ
ﺍُﻡّ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﺑﺎﺯﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﻭّﺕ ﺷﺮﻁ
فتوّت   ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺮﻭّﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎثباﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻧﻴﮑﻮﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﻴﺪﺭ
ﺁﻣﻠﻰ ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ فتوّت   ﻭ تقرّب
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﺯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻴّﺎﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻫﻤّﺖ
ﻭﻫﻮﻡ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺭﺿﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻣﻠﻰ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺡ
ﺩﺭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻭ فتوّت
ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍهﻫﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﻭح
االقُدُس
ﻭﺭﻭﺣﻰ مُقدّس
ﺷﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻳﻮﺣﻨّﺎﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﺎﺩﻣﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻧﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻓﺮ ﻭ ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺸﻴّﺖﻭﺍﺭﺍﺩﻩﺑﺎﺯ
ﺍﺯ(ﻣَﺸﻰ)ﻭ
ﺭﻭﻫﺮﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭘﻴﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻠﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺫﮐﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺩﻳﻨﺎﻥ
هرﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺭﻭﺵ ﻭﻣﺸﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭلی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺗنها ﻟﺬﺕ ﻭ
ﻧﻔﻊ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ. پس  ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑّﺘﺮ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ .

ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﻭّﺕ یا مرد
انگی الهی
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻋﺮﻓﺎﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺳﺖﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﺮک
ﺪﻧﻴﺎﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﺎﻯﺪﺍﺕ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﻗﺒﻠﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻳﻢﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪﻭ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺭﻭﺵ
فتوّت   ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻄﻬﺎﺭﺕ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ نفس  ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪﺑﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻥﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻥ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﺑﻨﺎﻡ ﺣﻔﻆ ﻃﺒﻴﻌﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻴﮑﻮﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻞ لَوّامه  ﻭ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻠﺎﺡ
ﺩﻭﻟﺒﻪﺍﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﺮﺩ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ ﮐﺴﻰ ﺑﺪﺯﺩﻯ
ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮپس
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺭﺍ به هنر
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ سوﮔﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ علیّﺑﻌﻬﺪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﺗﺠﺴّﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪ. ﻭمحمّد
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺑﻮﺩﻩﻭﻟﻴﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯمحمّد
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮعلیّ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﮐﻪﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺪﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﻫﺎﻯﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﻫﻔﺖ
ﻧﻔﺮ ﺃﻫﻞ
ﮐﻬﻒﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻭ
ﺭﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺰﻭﻯ ﮔﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺮﻙ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺯﻳﺮﺳﺎﻳﺒﺎﻥ
ﺳﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﮐﻮﻩ ﻭﮐﻤﺮ
ﻭﺟﻨﮕﻞﺟﺰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﺎﺋﻂ
الهی کاﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﺩ
ﻫﻴﭻﮔﻮﻧﻪ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺎ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺒﺎ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺁﻧﺎﻥﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﻭﺣﺘﻴﺪﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺷﺶ ﺃﻫﻞ
ﮐﻬﻒ ﻭ ﺳﮕﺸﺎﻥ
ﺭﺍ309 ﺳﺎﻝ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﺎﺭﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﺎﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮ ﺍﻓﺴﻮس
ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﻭﻣﻰﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺎﻡ ﻃﺮﻃﻮس
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻐﺎﺭﻩ
ﻭﮐﻬﻔﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺍﺯ
ﺧﻄﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﭘﺎﭖ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﻭﺵ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﻗﻴﺎﻧﻮس ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﭘﺎﺭس
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺑﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺳﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﭘﺎﺭﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﻦ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﻮﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻏﺎﺭ ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﻭﻕ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻏﺮﻭﺏ ﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺮﻭﺝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺎﻡ ﺻﻔﺎ ﻭمُروِه
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ مُروِه
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮوءﺖ ﻭمُروِه
ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻌﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻫﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺷﺎﻡ
ﻏﺮﻳﺒﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰﺧﻮﺩﺩﺭ(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻯﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺻﺤّﺖ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻪ ﻋﻴﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭﭼﺸﻢ
ﺩﻝﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﺯﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺑﻌثت ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ (حَقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ حقّ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻘﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰپس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﻳﺎ ﻳﻚ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ محمّد
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ علیّ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺷﺪﻩ. ولیّ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺧﺪاﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ربّ ﺷﻤﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺮﺟﻌﺖﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻣﻦ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯﻫﺮﻳﻚ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
سوء  ﻡ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺳﻴﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﻗﺎﻣﺖﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﻭ309 ﺳﺎﻝ
ﺑﮕﻔﺘﻪ محمّدﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻘﻮﻳﻢ ﻫﺠﺮﻯ
ﻳﺎ ﺷﻤﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺼﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻭﺿﻊ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻄﺒﻴﻖﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻠﻂ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻋﺼﻮﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘت ها
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻗُﻄﺐ ﻭ محمّد
ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭﻗﻄﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ محمّد ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﺧﻮﺭﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻣﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﮐﻪ ﺑﻘﺮّﻩ
ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺟﺰ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭمحمّد
ﺧﺎﺗم ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺗﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﺘﻢ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﺑﻌثتی
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﻧﺎﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻔﻮﺫ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻧﺎﻡ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﺭﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﮐﻪ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ محمّد
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩﺗﺎﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻡﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ فتوّت   ﺣﺪﻳث
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
علیّ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﺒﺮﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺯﻧﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
علیّ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ
ﻭﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﻳﺪﻡ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻭ ﺣﻔﻆ
ﺁﺑﺮﻭﻯ ﺁﻥ ﺯﻥ
ﻭ ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ عَدَم
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻫم
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻔﺘﻴﺶ ﺧﺎﻧﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑﻃﺒﻖ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻊ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻢ ﺯﻧﺎﻯ
ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﭘﻴﺮ
ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﺍﺯ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪﻗﺖ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ بعلیّ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻳﺎ علیّ ﺗﻮ ﻓﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ اُمّت  ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ اُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.ﻭ ﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ ﻭﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺭﺍ(ﻗﻮﻡ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ (اُمّت )
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
(مِلّت )
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺮ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺩﺳﺘوﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﻈﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮبحقَّ
ﺻﺪﻭﺭ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻭﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ
ﻭﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻧﺤﻮﻩ ﺳﻔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺧﺮﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ حَقّ
ﻮﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺩﺭ فتوّت   ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯﺩﺭ
ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ پس
ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕﺍﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﺕ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﻚ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ
ﻫﺴﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﺏ ﻭﻧﻤﻚ ﻣﻴﻨﻮﺷﺎﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﻔﻆ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻧﻤﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ علیّ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ ولیّ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖعلیّ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪﺑﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻮ ﺭﻓﻴﻖ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰﻭﻣﻦ ﺭﻓﻴﻖ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻓﻴﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺭﻓﻴﻖ
ﺑﺎ ﺭﻓﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻧﺮﻣﺶﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻫﻢ
ﺳﻔﺮ ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ علیّ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻡﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﭘﺮ ﺑﻠﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﻧﺠﻢ ألثاقِب)ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﭘُﺮ
ﻧﻮﺭ ﻭﻓﻌّﺎل
ﺒﻮﺩ. ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻫﻠﺎﻝ ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﺍﺧﻞ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ(ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ)ﻣﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺧﻨﮓ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﮐﻮﭼﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺮ ﻧﻮﺭ
ﻭﻏﻴﺮﻗﺎﺑل
ﺘﺤﻤّل ﭽﺸﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ولیّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮل ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﻳﻚ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﻭ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﻚ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺒﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ (ﻫﺎﻫﻮﺕ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ.ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ)ﻭﺍﻟﻠﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
(ﺍﻟﺬﻯ ﻟﺎ ﻫﻮ)
ﺍﺳﺖ.ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺮ ﻋﻘﻞ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ اﺯ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪﺑﺪﻫﺮ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻪ ﺑﺪ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ ﺗﻦ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﻫﺮﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻦ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭ أجزاءﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺒﺠﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻫﺮ
ﮔﻠﺒﻮﻝ ﺳﺮﺥ
ﺧﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮﻯﻤﮑﻌﺐ
ﺁﻥ ﭘﻨﺞ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪﻭﺩﺭ
ﻃﺤﺎﻝ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺮﻑ
ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻳﻚ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﻗﺮﻧﻴﻪ ﺷﻔﺎﻑ
ﭼﺸﻢ .

ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ که
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻋﻈﻤﺖ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍﻣﻴﮑﻨﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻋﻈﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﮑﺮﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺘﻰولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ ﺭﺍ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺃﺑﺪﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻝ ﺗﻨﮕﺶ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭمعرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ علیّ
ﺯﻧﺪ ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺮﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ پس  ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ ﺯﺷﺖ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﺯﺷﺘﻰﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ . ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺗﻰ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ ﺁﺏ
ﻭﻧﻤﻚﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻫﺮ ﺭﻭﺵ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ علیّﻭ
ﺣﺬﻳﻔﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺳﻠﻤﺎﻥﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺗﺎ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﻭعلیّ هرﻳﻚ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﭙﺮﺳﺪﺗﻮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻯﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺸﺪﻡﭼﻮﻥ هرﮐﺎﻣﻠی
اﻟﻬﻰ
ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻭﻯ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻯ.ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺰﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﻣﻰ
ﮔﺰﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖولیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺳﻤﺖ
معرّفی
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖﺍﻭﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺭﻭﺯﻫﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮ ﺩﻝ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺮﻣست ﺷﺮﺍﺏ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﻥ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻠﻰﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻭ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﮐﻨﻨﺪﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺁﻣﻮﺯ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ سوّم
ﺧﻮﺩﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺤﺪّﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺑﻮﺫﺭﮐﻪﻭﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻨﻰ ﺗﻮ
ﺑﺨﺎﻙ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺭﺩﺣﺘﻰ ﺯﻧﺎ
ﻭﺩﺯﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﻋﺼﻴﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮس ﺍﻟﻬﻰﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻁ ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻦﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﻗﻴﻖ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻢ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺪﻑ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ الهی
ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺠﻢ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺒﻴّﻦ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺁﺏ
ﻭﻧﻤﻚﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻧﺎﻥ
ﻭﺷﺮﺍﺏ ﻣﺮسوّم
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺂﻥ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻭﻓﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻫﻔﺘﻢﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺷﺮﺍﺏ
ﻫﻮﻡ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﻌثت
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻟﻴﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻫﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻠﻢ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﺭ فتوّت  ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺍﺯ ناسوتی   ﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﮐﻪ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ
ﮐﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟّﺪﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ) ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ(عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻩ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﻬﺮﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘس ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ فتوّت   ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ ﻭ تصوّف ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝﻭ ﺑﻤﺮﺯ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ناسوتی
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎسوﺕ ﻭ(مَسّ Mass
ماده اولیّه ) ﮐﻪﺩﺭ
ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ناسوتی ﻫﺴﺖﺻﻔﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﺎﺏ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻤﻴﻨﻮﻯ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺤﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻡ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪﻣﺎ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻳﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﮐﺴﻰﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﮐﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﻳﻌﺖ  ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻬﻢ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥﮐﺴﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻚﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺎﺯ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻭﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ
ﻭفتوّت
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺁﺏ ﻭﻧﻤﻚ ﻳﺎ
ﻟﺒﺎس ﻣﺨﺼﻮﺹﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﻳﺎ ﻟﻨﮓ
ﺑﺴﺘﻦ ﺑﻨﺎﻡ
(ﺃﺯﺍﺭ) ﻳﺎ ﺯِﺭِﻩ
ﻭ ﺷﻠﻮﺍﺭﮐﻪ
(ﺳﺮﻭﺍﻝ) ﻭﺯﻳﺮ
ﺟﺎﻣﻪ ﻭ
ﭘﻴﺠﺎﻣﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺣﻔﻆ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻀﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺗﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ خِرقه ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋﺒﺎ ﻭﻗﺒﺎﻯ
ﭘﺮﻭﺻﻠﻪﮐﻪ ﺳﻤﺒﻞ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﺑﻪ ﺍﻭپس ﻗﺮﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺮﻣﺖ ﻟﻨﮓ
ﺯﻭﺭﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍﻳﺞ ﺷﺪﻭ
ﺑﺴﺘﻦ ﮐﻤﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﻭ
ﺑﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺴﺘﻦ ﮐﻤﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭﺭﻧﮓ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣﺸﺨﺼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﮐﻠﺎﻩ
ﻭﺗﺎﺝ ﻭ ﻓﺮ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ
ﺩﺍﺧﻞ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﺮﺯﺍﻕ
ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪﻧﻮﻳس
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺏ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺧﺮﺩ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻮﻩ ﺩﺭﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺗﺤﻘّﻖﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺁﺏﺭﺍ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺮﻳﺎﺕ
ﺁﺏ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟّﻚ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﻧﻴﺰ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯﺒﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺯﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ . ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻣﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺑﻌﻘﻞ
لَوّامه  ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻔس لَوّامه
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﻮﺩ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ نَفس
ﻣﻄﻤﺌﻨﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺪﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭمُلهمه  ﻭﻋﻘل
اﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﺯ
ﻭثوﺍﺏ ﺁﺧﺮﺕ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺍﺏ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ.ﺍﺯ ﻧﻬﺮﻯ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺁﺏ
ﻧﻬﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﻧﻬﺮﻯ ﺷﻴﺮ
ﺧﺎﺹ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻧﻬﺮ
ﻋﺴﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻏﻠﻴﻈﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ
ﺍﺯﺷﺮﺍﺏﻭﻳﮋﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﻣﺴﺘﻌﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﺑﻨﻴﮑﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻌﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﻄﺮﻩ
ﺷﺮﺍﺏ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺎ ﻫﻀﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺷﺪﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺭﺍ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﻑ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺿﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﺘﻬﻢ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺩﺍﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻣﻠﺎﻣﺖﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺎﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻥﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻬﻢ
ﺑﻮﺩﻥﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ حقّ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﭽﺸﻢ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﺎﺯﺟﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻦ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺩﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ
ﺯﻧﺪﺍﻥﻭ ﺧﻮﺩ
ﺯﻥﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻝ
ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻄﻤﻴﻊ
ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻃﺎﻟﺐ ﻃﻠﺎﻕ
ﺑﻮﺩ ﻣﺮﺩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭ
ﻣﺠﻠس ﺷﺎﺩﻯ
ﺯﻥ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺯﺟﻮ
ﺭﺍﺑﺎ ﺭپس
ﻭﻋﺒﺎ ﻭ ﻗﺒﺎ،
ﻣﺮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻡ ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ.

ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﭼﻪ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ ﻧﻌﻤﺖ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ محمّد
ﺭﺍ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻞ
ﺁﺧﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﻌﻤﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.ﺧﻮﺭﺩﻧﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺸﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻳﺎ ﺑﺘﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻳﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺳﺖ
ﻳﺎﺑﻰ ﺑﺮﺣﻤت
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺍﺯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺍﺧﺒﺎﺭﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻧﻘﻞ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﺑﺎﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
اﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺻﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻘﻞ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﮐﻠﺎﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﺍﺧﺒﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﺪﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻋﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﻣﻬﻢ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﻙ
ﻭﻟﻐﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻭﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺿﺮﻭﺭﺕﺩﺍﺭﺩ.

ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺍﻩ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺻﻠﺎح
ﻮﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح القُدُس
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺤﻘﻖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ حَقّ ﻮ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ بحجّ
ﺃکبر ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭمعرّفی    ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﺷﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰﻭ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺩﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮپس
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭ
ﺫﺍﺕﻳﺎ
ﺳﺮﻳﺮﻩ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻫﺮﺻﺎﺣﺐ ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﻟﻴﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩپس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺮﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺗﻦ ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻯ ﺯﻳﺮ
ﺟﺎﻣﻪﺍﻯﺮﺍ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻰ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﻋﻔّﺖ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺕﺑﺎﺟﻨﺴﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻣﻮﺍفق
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻯﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﻔّﺖ
ﺷﻬﻮﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻯﺷﻬﻮﺕ
ﺧﻮﺩﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس فتوّت   ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪ ﺑﺴﺘﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﻘﻴﺎﻡ ﻫﺮ
ﺧﺪﻣﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﺮﺯﺍﻕ ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ فتوّت   ﺭﺍﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ تصوّف
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺸﻰ ﺍﺯ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻢ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ(ﻭﺍﻟﻪ)ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯﻫﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﻮﺳّل
ﺒﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺟﻬﻨّﻤﻰﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺭﺃس ﻫﻤﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺃﻣﺮﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪﻭﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭعلیّﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
اﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭﺩﻟﻴﻞ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻧﺒﻮﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯگشت
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺳﺨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻳﺎ ﺁﻥ ﺩﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ( ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺘﻰ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻧﺒﻮّﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪﺷﻬﻮﺩ(
علیّ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ)ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻥ بعدی(
ﺑﺼﻮﺭﺕ روح ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﺍﺳﺖ . ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ بعدی
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎ ﻣﻮﻓّﻘﻴّﺖ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻭ ﺑﺮﺍپس
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻳﻠﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻠﺎﻝ
ﻭﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﻳﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ (ﻧﺠﻢ ألثاقِب)
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﺭﺷﺖ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺩﻳﺪﻩﻭ محمّد ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺷﺪﻳﺪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ باشد.
ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﻪ
ﻋﺮﺷﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻮﺩﮐﻪﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ازﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﻧﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ باز
ﮐﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺣتی
ﺪﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻮﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ علیّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﺭﺯﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎم
ﺒﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﮔﺮﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﺮﻓﺘﻨﺪﻧﺠﺎﺕﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ندﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
نگرﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺒﻮﺕ ﺩﺍﺋﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭﺷﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس ﮐﻠﺎس
ﻧﺒﻮّﺕ ﺷﺸﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮔﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ الهی
اﺳﺖﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﺍﺣﻤﻖﺩﺭ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺗﺮﻫﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻣﻦ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢﮐﻪ ﭘس
ﺯ ﻣﺮﮔﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻟﻪ ﻣﻦﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥﻤﻴّﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺑﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﻧﺼﺎﻳﺢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎ
ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﮐﻨﺎﺭﻫﻢ
ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺎ ﺷﻔﺎﻯ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺎﺯ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺁﺩﻡﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺗنها
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺪﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺎﺑﻌثت
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ .
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ولیّ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪﺳﺎﻟک ﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻭﺍﻟﻪ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺧﻠﻒ ﻭﻧﻔﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻠﻒ
ﺧﻠﻒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﭼﻮﻥ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﻧﻘﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﻯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.

ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﺭ
ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻄﺭﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔت گاﻧﻪﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻄﺮﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺍﺑﻠﻴس
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻨﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺗﺤﻘق ﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ.
ﭘس ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﮑﻮﻩ ﮐﻨﻴﻢﻭ
ﺧﺪﺍ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ ﺁﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﻋث
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦﮐﻤﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺷﺘﻴﻢﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻰ ﺁﻣﺪﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ
(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻴﻢ
ﭘس ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯﻴﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺣﺴﻦﻳﻌﻨی هر
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻮ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﺍﻟﻌﻔﻮ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﻘُﺪﺭﻩ)
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
اﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞﺑﺎﻳﺪ ﻋﻔﻮ
ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻳﺎ(ﺍﻟﺘﻮﺍﺿﻊ
ﻋﻨﺪ ﺍﻟﺪﻭﻟﻪ)ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻭﻟﺖ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺳﻴﺪ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺩﺍﺷﺖﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻧﮑﺮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺍﻟﺴﺨاء ﻋﻨﺪ
ﺍﻟِﻘﻠّﻪ)ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﺩﻫﺶ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺨﺘﻴﻮﻧﺎﺩﺍﺭﻯﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺨﺸﺸﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍثر ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
(ﺍﻟﻌﻄﻴّﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﻟﻤِﻨّﻪ)
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻄﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﻨّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﺟﻮﺋﻰﻧﺒﺎﻳﺪﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻄﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺍﺯ
ﺩﻫﺶ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﻫﻢ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﻮﺑﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﻳﻨﻰﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻋث ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺗﺮﻙ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻬﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﺮﺩ.
ﺗﻮﺑﻪ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﻃﻮﺑﺎﻭ
ﻳﻮﺗﻴﺒﺎ ﻳﺎ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻮﺑﻪ ﺗﺮﻙ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺃﭘﻰ ﺳﺘﺮﻭﻑ
ﻳﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺄﺻﻞ
ﺧﻮﺩﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ به
(ﻤﺘﺎﻧﻮﻳﺎ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺭﻭﻥ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺯﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﻮ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻡ.ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﻔّﺖ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺄﺻﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡﻭﻣﮑﺎﻧﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻢ ﺗﺎ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻳﻢ.
ﻭﻧﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﻮﻳﻢ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﻭﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻫﻤﻴﻦ ﺭﻓﻊ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻴﺎﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺭﻓﻊ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﭘﺎک کرﺩﻥ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺪﺍﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯلی
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻫﻞ فتوّت   ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺁﺯﺍﺩﮔﻰ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺭﺍﻩ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺧﺖ.

ﺳﺨﺎﻭﺕ
ﺑﺎلاﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺮﻭﺕ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺳﺨﻰ بخشنده
اﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺎﺑﺪ ﺑﺨﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺩﻫﺶ
ﻣﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎلی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎﺟﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﺎﺑﺪ
ﺑﺨﻴﻞ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺸﺮﻯﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭﺃﻧﺪﮐﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ثَمَرﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺳﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺳﺨﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﮐﺎﺷﺎﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﮑﻰ
ﺑﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﺭ
ﺩﻫﺶ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮﺩﺍﺩ ﻭ
ﻣﻨّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ.ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺬﻝ ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ
ﺗﻔﻀﻴﻞ ﻭ عَدَم
ﺗﺮﻙ ﺃولیّ ﻭ
ﺃﻭﺟﺐ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺨﺎﻭﺕﺍﺯﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻟﺎﺯﻣﺘﺮﻳﻦ
ﻭﻓﻮﺭﻯﺘﺮﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ. ﻭ سوء  ﻡ ﺳﺨﺎﻭﺕ
ﺑﻤؤﺳﺴﺎﺕ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ. ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ عَدَم ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﻣﻴﻞ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻏﻀﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻓﻀﺎﺋﻞ ﻭﺣﻘﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺧﺎﻃﺮ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪﻭ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻯ ﻭ عَدَم
ﻭﺣﺸﺖﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﻮﺕ ﻗﻠﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻋﻘﻴﻘﻪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻟﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﮔﺮﺳنگاﻥ ﻭ
ﻓﻘﺮﺍ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺫﺭﻩﺍﻯ
ﻏﺬﺍ ﺣﺘﻰ ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﺏ ﻭﻧﻤﻚ
ﻭﺍﻧﺪﺭﻳﺪ
ﮐﺮﺑﻮﻧﻴﻚ ﻫﻮﺍ
ﺳﺒﺰﻳﻨﻪ ﻭ
ﻏﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﻘﻪ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻋﺰﻳﺰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ
ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﺰﻳﺰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﻤﺮﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩ.ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺷﻮﻧﺪﻭ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺎﻣﻬﺎ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭ ﺳﺘﺎپس
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳُﻨّﻴﺎﻥ
ﺳُﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ(ﺳِﻨﺖ)ﻭ
مُقدّس ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ .

ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
تصوّف ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﻋﻤﻮﻡ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﻤﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺃﻧﺪﺭﺯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺪﻳﻪ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ولیّ ﺑﺎﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻓﻮﺭﺍ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺮﺝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻣﺎﻝ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺻﺪﻕ ﻭﺭﺍﺳﺘﻰ
ﻭ ﺍثباﺕ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ پس  ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺒﻴﻨﺪﺗﺎ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺑﻮﺳﻪ ﺳﭙﺎس
ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ ﻣﻰ
ﻧﻮﺷﺪ ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﻭﺍﻓﺴﻮس
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻫﺎ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺩﻳﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺪﻳّﺖ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ .

ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺑﺎﻃﻦﻳﺎ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺣﻔﻂ
ﺗﻦﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﺼﺪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻮﺷﻴﺪ.
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
(ﻫﺪﺍ)ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭ(ﻳﻬﻮﺩﻯ)ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻳﻬﻮﻩ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﺍ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ (ﻳﺎ
ﻫﻮ) ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ولیّ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ(ﻣﻬﺪﻯ)ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﻫﺪﺍﻳﺴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻋث ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﻭ
ﻋﻴﻦ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺑﻴﻘﻴﻦ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘﻴﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﻘﻴﻨﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
(ﻳﮕﻴﻦ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ)ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺧﻮﺩ بحقَّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻴﺸﺪﻩﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺳﺎﺑﻖ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﻌﻠّﻢ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﮔﻮﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺄﺟﺮﺍﺍﺳﺖ
ﻭ (ﻧُﺼﺢ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺑﻌﻤﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ قُریشﻭﻣُﻎ
ﺑﭽﮕﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻭﻓﺎ
ﻭ ﭘﺎﻯ ﺑﻨﺪﻯ
ﺑﺘﻌﻬّﺪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻓﺎﻯ
ﺑﻌﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺭﻭﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺴﻮﮔﻨﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻮﺷﺪ.
ﺑﻔﺼﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﻭ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻮﺹ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺧﺎﻟﺺ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ .
ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﺁﻓﺎﺕ فتوّت   ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﻧﺨﻮﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
حقّ ﻏﺮﻭﺭ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺳﺴﺘﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒﭼﻪ
ﮐﻤّﻰ ﻳﺎ
ﮐﻴﻔﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻔﺘﻮﺕ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﻣُﺘﻔﺘّﻰ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺎﺕ ﺳﺨﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻨثیﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﺮﺑﻴﻦ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯﻣﺤﻘﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙﻭ
ﺁﺷﻨﺎئی
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳی ﺪﺍﺷﺖ.ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥﻭ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳثذ ﻧﺒﻮﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺻﻔﺎﺕ اُمّی    ﺷﺪﮔﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺍﻭﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺮﺑﻴﻦ ﻧﻴﺰ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪ
ﺷﻤس ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺁﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻭﺑﭽﺎﭖ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺘﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻴﺎﺕ
ﻓﻄﺮﻯﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻣﻨﻴّﺘﻰ ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻗﻠﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺴﺎﺥ ﮐﺘﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺨﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋﻮﺍﻡﺍﮔﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺤﻞ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺘﻬﻢ
ﺑﮑﻔﺮ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺗﻤﺎﻡ
ﻫﻤﻪ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﻭﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ ﻭ
ﺩﻳﮑﺴﻴﻮﻧﺮﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻟﺎ
ﺃﻗﻞ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺁﻣﻠﻰ
ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺍﻟﻤﻌﺎﺭﻑ(ﻧﻔﺎﻳس
ﺍﻟﻔﻨﻮﻥ)ﻧﻮﺷﺘﻪﻭﺑﺮﺍﻯ
فتوّت   ﻫﻔﺖ
ﺷﺮﻁ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺃﻫﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﻳﻦ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺋﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝﻭﻣﺮﻭّﺕ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊﻭ
ﻧﻴﺰ ﺣﻴﺎ ﺭﺍ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺑﺖ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮔﻮﻫﺮ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭘﻨﺞ
ﻟﺸکرﻳﺎﻥ حقّ ﻭ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭘﻨﺞ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺃﺑﺪﻯﻭ ﻳﺎ ﺑﺤﻘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺃﺧﺬ)ﻭﮐﺴﺐ فتوّت  ﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻧﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭘﺎ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﻭﺯ ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺭسوء  ﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺰﺏ ﻳﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺑﺎﺯﺍﻥ ﮐﻪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﺩﺳﺘﺠﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻴﮑﻮﺷﻨﺪﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
.(ﮐﺒﻴﺮ) ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭﻫﻢ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺣﻰﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺎﺯ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻰولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﻳﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﻟﻠﻪﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

(ﺭﻓﻴﻖ)ﻫﻤﻄﺮﺍﺯ
ﻭﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺍﻥ ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺳﻔﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻢ ﺭِﻓﻖ
ﻭﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻣﺸﻮّﻕ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﻰ سوء  ﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻏﺮﻕ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻏﺮﻕ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﻭﮐﻴﻞ)ﻧﻴﺰﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﭙﻴﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﮐﻴﻠﺎﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﻴﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺠﺮﻯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ.(ﻧﻘﻴﺐ)ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻋﺰﺍﻣﻰ
ﭘﻴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﻴﺐ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺑﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ ﮐﺮﺩ.

(ﺯﻋﻴﻢ)ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻣﺪﻋﻰ
ﮐﺎﺫﺑﻰ ﻫﻢ
ﺯﻋﻢ ﻭ ﺍﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺪّ ﻭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭﻣﺮﺯ
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻘﺮّﺑﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
(ﺣﺪ ﺯﺩﻥ)
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺳﺘﻢ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﺩﻏﻞ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺣﺪّﻭﺣﺪﻭﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﻣﺮﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺮﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮐﺴﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ(ﻣﺴﺎﺋﻞ)ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺳؤﺍﻝ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻳﺒﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻴﻞ ﻫﺎ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﭼﻮﻥ
ﺳﻴﻞ ﺁﺏ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺑﻰ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.(ﺩَﻙ)
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻢ ﻃﺮﺩ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﻧﺎ
ﺑﺎﺏ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﻳﺎ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺟﺎسوء  ﺵ ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻧﻘﻴﻞ)ﻭﻧﺎﻗﻠﺎ
ﺍﺯ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
صوفیّهﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺟﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺗﺮﻙ ﺟﺪّ
ﺑﺰﺭﮒ ﻃﺮﻳﻘﺖمحمّد
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻫﺪﻑ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎس
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺷﺮﺏ ﺁﺏ ﻭﻧﻤﻚ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭﻍ ﻭﺣﺪﺕﻳﺎ
ﺷﺮﺍﺏ ﺧﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﺮﺍﺏ ﻭ ﺁﺏ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.(ﺯﻧّﺎﺭ)ﻭ
ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪ
ﻋﻔّﺖ ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭﺭﺍﻫﺒﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺮﮐﻤﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮐﻤﺮﻫﻤّﺖ
ﺑﺴﺘﻦﭼﻮﻥ
ﻟﻨﮓ ﻭ ﺃﺯﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭتَقذُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺯﻭﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚﻧﻘﺶ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺋﻤﺎﻭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.(ﻣُﺤﺎﺿﺮﻩ)ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺑﺪﻭﺭ ﭘﻴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﻘﻠّﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺋﻢ ﻳﺎ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺍﺳﺖ.
(ﺗﻌﺒﻴﺮ) ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﭼﻪﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﺭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺗﻤثیلی ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮﺑﺮﺍﻯﮑﺴﺐ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰﻭ
آثار ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﻮﺩﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﻧﻘﺶ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻓﻊ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺯﺷﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻋﮑس ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺷﻰ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻔﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣؤثّر
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺃﺧﺬ) ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﺮﺩﺍﺩ حقّ فتوّت  ﻭﻳﺎ سوﮔﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﻠﻨﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﻭ ﻧﻔﺎﻕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ. (ﺭﻣﻰ)ﻭ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﺗﺮﻙ
ﻋﻴﺐﮐﻮﭼﻚ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻴﺐ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ(ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻳﺎ
ﻣﺘﻬﻢ ﺑﺨﻄﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﺮﺩ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺯﻥ.ﻭﺍﻟّﺎ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺯﻥ ﻧﺼﻒ ﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﮐﻮﺩﻙ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺍﻭﺭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻭﺩﺍﻭﺭﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑﻣﺮﺯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻫﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺭﺍﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
حقّ ﻋﻔﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻋﻠﻞ ﻣﺨﻔﻔﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻄﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺣﮑﻢ ﻋﻔﻮ
ﺁﻥ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊﺟﻨﺒﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺟﻤﻌﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻋﻴﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺨﺺﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻋﻴﺐ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ.
ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ
ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻭﻗﻒ)ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﭼﻪ ﻭﻗﻒ ﻣﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩﻡﻭﻳﺎ ﻗﻄﻊ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ
ﻭﻣﺘﻬﻢﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺣﮑﻢ
ﺑﺮاءﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ حقّ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻣﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺗﺒﺮﺋﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢﺿﻤﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
آزمایش ﺻﺪﻕﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﺩﺭ ﺻﺪﻭﺭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﺍﺗﻬﺎﻡ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺮﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻏﻀﺐ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﻭ
ﭘﺸﺖ ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭﺗﺮﻙ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑثوﺍﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩﺑﺎﺯ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﺎﻫﺪ.ﻭ ﺑﺘﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ . (ﻫِﺒِﻪ)ﻭ
ﻫﺒﺖ ﻭ ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﺤﻘﺎﻕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ الهی
ﺒﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ ﺑﺎ
ﺯﺣﻤﺎﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎپس ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﺯﺍﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺭﺍﺯﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻧﺼﺎﻳﺢ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﻔﻆ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺎﺵ ﮐﺮﺩﻥﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺮﻭﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺁﺳﻴﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺑﻠﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺳﺨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕالهی
ﺁﺧﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ ﺑﺴﻄﺎﻣﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭ سوﮊﻩ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺸﻖ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠّﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭘس
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻗﺘﻰ ﻧﻈﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﭼﺸﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﻧﻈﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی ﺤﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻬﻢ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺎﺭﺑﻴﻦ ﺻﻮﻓﻰ
ﺷﻨﺎس
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪ
ﺷﻬﺎﺏ ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻋﻤﺮ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺏ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﻦ
ﻳﺤﻴﻰ ﺍﺑﻦ
ﺣﺒﺶ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﻣؤﺳس ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻳﺎ
ﺍﺷﺮﺍﻗﺎﺕﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻗﻄﺎﺏ صوفیّه
ﻣﻘﻴﻢ ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻓﺮﻗﻪ تصوّف
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻳّﻪ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯفتوّت   ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺷﻴث ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ فتوّت   ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕﺟﺪﺍ ﺍﺯ فتوّت   ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻄﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭﻗﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭتصوّف ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻭﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. فتوّت   ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﻬﺮﻭﺭﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﺷﻠﻴﻨﮓﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﻋﺎﺭﻑ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﺗﺎﺑﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ محمّد
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻮﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
تصوّف
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ.ﻭ ﻧﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻤﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺒﺎﻫﺘی
ﺒﺎ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻴث ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺧﻮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻓﻨﻮﻥﺳﻨﺪﻳﮑﺎ
ﻭ ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﺭﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپسﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﮐﻪ هر
کس   ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺠﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﮔﺮﺩﺩﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻠﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪﺍﺯ
ﺭﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥﻤﺸﻐﻮﻟﻨﺪ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﮑﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﻫﻴﺰﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻢ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﻓﺮﻭﺷﻰ ﻭ
ﮔﺮﺍﻥ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺗﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﮐﻤﮑﻰ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺷﻴث ﺭﺍ
ﺑﺎﻓﻨﺪﻩﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻪ فتوّت   ﻣﻴﺒﺎﻓﺖﻭ
ﭘﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥﻟﺒﺎس
ﻭﺑﺎﻓﻨﺪﮔﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﺒﺎس ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺶ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭘس ﺷﻴث ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﭙﻮﺷﻴﺪﻥ ﻟﺒﺎس
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻭ
ﺣﺠّﺎﺝ ﻣﮑﻪ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﻧﺦ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻳﺴﻴﺪﻩﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﻟﻨﮓ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻟﺒﺎس
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﻧﺮﻣﺶ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻟﺒﺎس
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺪﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﻤﻠّﻚ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻫﻢ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﻴث
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻭﺩﺭ
ﻫﺮﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺶ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭ ﺑﺎ
ﻋﺰﻳﻤﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺭﻕ
ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯبحقَّ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻥﺁﻧﻬﺎ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﻭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﮐﺸﻒﻧﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
محمّد ﻭعلیّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺩﺭﺑﺎﻓﻨﺪﻩ ﻟﺒﺎس
ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺷﻴث
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ
ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶﻭﺳﭙس
ﺁﻧﭽﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺑﻞﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻮﻳﺴﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺰﻭﺩﻧﺪﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﺭﺍﻧﻴﺰ
ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺒﺪﺃ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻚ
ﺷﺨﺼﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻓﺮﺽ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﮐﺮﺩﻩ ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻫﻤﻪﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺵ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ پس  ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ. ولیّ
ﻗﻄﻌﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺎﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺵﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﻮﻓﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﺻﺎﻓﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻭنَبیّ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ معرّفی    ﺑﻮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺮﺑﻴﻦ ﺩﺭ
ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻮﺍﻣﺮﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﺪ ولیّ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻘﻞ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ صوفیّه
ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ هر
کس   ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ ﻓﺼﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ ﺧﺎﺹ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺟُﻨﻴﺪﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺭﺍﺯﻣﻴﻨﻪ ناسوتی
ﺗﻰ ﻭ
ﻋﻤﻮﻣی ﻮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺸﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﻮﻳﺾ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰﺟﺎﻯ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻧﻘﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﻮﺩﺳﺨﺖ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﻳﻨﻰﻭ
ﻏﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﻫﻮﺍﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺳﻨّﻰ ﻭ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺳﻔﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥﮐﺎﺭ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ) ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ القُدُس
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻧﺎﻥﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻌﺪﻯﺷﻴث
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺩﻡﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻭ ﻳﺎ علیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻫﺘﺪﺍ ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﺑﻬُﺪﺍ
ﻭﺧﺪﺍ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﻬﻮﻩ
ﻭ ﺑﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.پس  ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭼﻨﻴﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻧﺠﺎﺕﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻳﻚ ﺭﻫﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻳﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺁﺏ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻳﻌﺘﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﺗﺎﺯﻩﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷت
هاﻯ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ. ﻣﺸﺎﻝ
ﺩﺭﻳﺎﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺳﺨﺖ ﻭ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰﻭ ﭘﺮ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﻭﻃﻮﻓﺎﻥﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺭﺍ شانس ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻏﺮﻕ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﺧﺪﺍﺋﻰ
ﭘﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﻧﻮﺡ ﻭ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﺍﻭﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻏﺮﻕ ﺩﻧﻴﺎﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ محمّد
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻥ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺣﺘﻤﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭؤﺩ آزمایش
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺰﻧﺪ.
ﻭﺳﺮ ﺑﺸﮑﺎﻓﺖ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺰﻭﻯ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺣﺘﻤﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﺰﻧﻰ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺖالهی
ﺘﺮﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﮐﻢ
ﻭﺑﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺪﻓﻬﺎﻯ ﺑﺎ
ﺩﺭ
ﻭﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﺩﺍﻧﻪ
ﻭﺁﻥ(ﺩُﺭّ
ﻳﺘﻴﻢ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺁﻥ  ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻢ ﺧﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪآزمایش
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺣﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﭘس ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ فتوّت   ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﮔﻮئی
ﺪﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺟﺰﻳﺮﻩﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺳﻔﺮ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻥ بحقَّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﻫﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺭﺍ
ﻭﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖﻭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ محمّدﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ علیّ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ فتوّت   ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ
ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﺳﻢ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻣﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﺨﺴﺖﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮔﺸﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭ
ﺑﺘﺠﻠﮑﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎن
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ فتوّت
ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺟﺰﺍﻳﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ ﭼﻮﻥ
ﺟﺰﺍﻳﺮﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﺭﻭﺡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺠﺰﻳﺮﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﺎﺹ
ﺁﻥﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻨّﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰﻣﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺟﺰﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭﻧﻘﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻫﺴﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺧﺎﺹ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻪ(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّدﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻳﻚ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺤﺼّﻞ ﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﻭﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺑﮑﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ.ﺗﺎ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺪﺍﺭس ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻤﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﭘس
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺪﻳّﺖ ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﺤﮑﻢ ﻭ
ﺟﺪّﻯﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺭﮐﻦ
ﻭ ﺃﺻﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﺶ
ﺭﮐﻦ ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ(ﺯﻳﺮﺟﺎﻣﻪ)
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻋﻔﺎﻑ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﻭﻡ(ﺷﮑﻢ ﺑﻨﺪ)ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻗﻨﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﻏﺬﺍ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻭ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺷﺮﻳﻌﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪﻩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺟﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺿﻤﻨﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺧﻮﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﺸﻮﺩ. سوّم(ﺑﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ)ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﻭ
ﺑﻬﺘﺎﻥ ﻭ ﺳﺨﻦ
ﺑﺪﺷﻤﻨﻰﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺳﺒﻴﻞ ﺑﻠﻨﺪﺩﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺨﻔی
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻠﻮﻩ ﺭﻳﮕﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺩﻫﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺩﻡ ﺭﻳﮓ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪﮐﻪﺯﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻬﺎﺭﻡ(ﭼﺸﻢ
ﻭﮔﻮﺵ) ﺑﺴﺘﻦ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ(ﺑﺴﺘﻦ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ)ﮐﻪ
ﺑﮑﺴﻰ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺷﺸﻢ(
ﺑﻨﺪ ﺣﺮﺹ)ﻭ ﺩﻝ
ﺑﺴﺘﻦ
ﺑﭽﻴﺰﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّدﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ(ﻣﻮﺗﻮﺍ
ﻗﺒﻞ ﺁﻥ
ﺗﻤﻮﺗﻮﺍ).
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺮﺳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻭﻭﻧﻴﺰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺨﻮﺩﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﺩ
ﻋﻈﻴﻢ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻣﺮﮒﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺗﺮس
ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻧﻴﻤﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺣﻤﻠﻪﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺍﺯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ سوﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺷﺶ ﺭﮐﻦ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﮑﻰ
(ﺳﺨﺎﻭﺕ) ﻭﺑﺨﺸﺶ
ﻓﺮﺍﻭﻥ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖﮐﺴﻰﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺨﺎﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻌﻠﻮم ﺸﺪ.
ﻭﺩﻭﻡ (ﺗﻮﺍﺿﻊ)
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ.ﻭ سوّم(ﮐﺮﻡ)ﻭ
ﺑﺨﺸﺶ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻨّﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺳﺨﺎﻭﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺮﻳﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺃﺭﺣﻢ
ﺍﻟﺮﺍﺣﻤﻴﻦ .
ﭼﻬﺎﺭﻡ (ﻋﻔﻮ) ﻭ
ﺭﺣﻢ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺑﺮﻧﺠﺎﻧﻨﺪ ﻧﺮﻧﺠﺪ
ﻭ ﻧﺮﻧﺠﺎﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﻧﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﭘﻨﺠﻢ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻨﻴّﺖ ﻭ(ﻣﻦ
ﻣﻦ) ﮔﻔﺘﻦ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺰﺭﮒ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺗﺮ ﺩﻳﺪﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻢ
ﺯﺩﻥ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍﻋﺎﻣﻞ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻯﺗﻮ
ﻧﺒﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻧﻤﻮﺩﻯ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺷﺸﻢ(ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ)ﺩﺭ
فتوّت   ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻫﺪﺍ ﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺿﺪ ﻫﻮﺵﭼﻮﻥ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭﻣﺴﺘﻰ
ﻫﺎ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ فتوّت   ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ اُلی
العَزم ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺷﻴﺦ
ﻣﺮﻧﺪﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
فتوّت   ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻯ
ﺍﺯﻧﺒﻮﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺒﻮﺕ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋی
ﻮﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩل
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ فتوّت   ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﺩﺭ
ﻫﻢولیّ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﺍﺳﺖولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﺸﻴّﻊ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﺸﻴّﻊﮐﻪ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺷﻴﻌﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻳﻚ ﻟﺎ ﻗﺒﺎ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﻗﺼﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺯﻳﺮ ﻋﻠﻢ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺰﻫﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭﻳﺎ ﺳﻴّﺪ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﻧﮓ
ﻋﻮﺍﻡ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨّﻴﺎﻥﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻨّﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻥﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﮐﺴﺐﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ تصوّف
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﻨﺎﻡ
فتوّت   ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ.ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻳﺎ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺳﻔﻴﻪ ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦﺑﺸﮑﻞ
ﺧﺠﻠﺖ ﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺳﺮ ﻭ
ﮐﻠّﻪ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡﻳﻌﻨﻰ اُمّی    ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟک
ﻘﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭمحمّد
اُمّی    ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺁ ﻏﺎﺯ ﺑﻰ سوء  ﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ محمّد
ﺍﻣﻴﻦﺍﺯ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺭ قُریش
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻫﺎﺷﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ(ﻫَﺸﻢ)ﻭ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ.ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ (ﺍﻡ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥ. ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﻟّﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺﺳﺎﻟﻚﺑﺎ سوء  ﮊﻩ(ﻭﺍﻟﻪ)
ﺷﺪﻥ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ سوء  ﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺋﻢ
ﺃﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻦﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻓﺎﻃﻤﻰﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺧﺖ. ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺳﺎﻟﻜﺎﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﺍﻭ
ﻭ سوﮔﻨﺪ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻯﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﺸﻴّﻊﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺗﺸﻴّﻊ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪﺑﻨﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻭﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺷﻴﻌﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻓﺸﺎﺭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭﺷﮑﻨﺠﻪ.
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﭘﺪﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨی
اﺳﺮﺍﺋﻴل ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻒ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻭﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻏﻴﺮﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺎﻟﺢ ﻳﺎ ﻃﺎﻟﺢ
ﻋﮑس ﺻﺎﻟﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺷﺶ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻭﺟﺪّ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰالهی
ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎنی ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴﻦ ﻭعلیّ
ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ فتوّت   ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ فتوّت   ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻓﺘﻰ
ﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﺻﺎﺣﺐ فتوّت   ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰم
ﺁﻧﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺗﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺂﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺧﺎﺹ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻟﻐﻮ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺒﻠی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﻭﻧﺒﺄ ﻭﺧﺒﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭپس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻴﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺒﻮّﺕ ﺑﺎﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺑﻴﻦ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﻌﺒﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﺮ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻳﻞ ﻭ
و اله و ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ (
ﺗُﺒّﻊ )
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﮑّﻪ
ﺭﻓﺖﮐﻪ
(ﺟُﺮﻫﻮﻡ ﻳﺎ
ﮔﻮﺭﻫﻮﻡ)ﻭ قُرّه     ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻫﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺠﺰ
ﺍﻗﻠّﻴﺘﻰ
(ﻫﺎﺷﻤﻰ)ﺑﻬﺸﻢ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
محمّد ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﻮﺩ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﻗﻠّﺎﺑﻰ ( ﺑﻨﻰ
ﺍﻣیّه) ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ولیّ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺍﻣﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻄﻊ
ﺭﺍﺑﻄﻪ محمّد
ﻭ قُریش با
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻳﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺳﻴﻨﺎ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻯ ﺳﺮﺥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷُﻌﻴﺐ نَبیّ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﻣﺼﺮ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺩﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﻤﮑّﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩَﺭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺫﮐﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﻭ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺼﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻯﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻳﻚ ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺩﻳﻦ
ﺣﻨﻴﻒ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﻭﺵ
ﺣﻨﻴﻒ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ محمّد
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺃﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻟﻔﻆ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﺻﻠﺎﺕ
ﻋﺮﺑﻰ یعنی
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ دعا
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.  الاّ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻳﺎﻧﻤﺎﺯﻯ
ﺑﮑﻤﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ
ﺑﺮﻭﺯﻩﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ محمّد
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ فتوّت  ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻭلی اﻭ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ محمّدﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺍﻗﻠّﻴﺘﻰ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪﻭ
ﻳﺤﻴﻰ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺳﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻧﺪﻭ علیّ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻋﺎﺭﻑﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭘﻮﺳﺖ
ﮐﻨﺪﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺣﻠّﺎﺝ
ﻭﺳﻬﺮﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ و
حلّاجی
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﻓﺘﻮﺍ
ﺩﻫﻨﺪﻩﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻬﻤﺖ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
خود ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺎﻫﺪ ﺧﻠﻖ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
بوده اند .
ﺍﻟﺒﺘﻪ محمّد
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﮐﻠﺎس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﻔﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺒﻮﺩ ﭼﻮﻥ
محمّد ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّد ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﻮﺩ. محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﺷﻒ
ﻋﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﺎﻡ ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ را ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﻤﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ( ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺻﻠﻰ
)ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﻳﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
بلکه ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺸﺎﻥﮐﺘﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻬﺞ
ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ
ﭘﻮﻝ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭی
ﻭﺣﺬﻑ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺳﻴﻒ ﻭ
ﺷﻤﺸﻴﺴﺮ
ﻭﺧﻮﻥ ﮐﻪ ﻋﻤﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﺗﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻣﻮﺭﺩ ﺩﻓﺎﻉ
ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﮐﺎﺳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺵ شده اند.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
علیّ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺎ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺿﻌﻒ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﺟﺎ
ﻧﻴﻔﺘﺎﺩن ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎ
ﻃﺮف ﺪﺍﺭﺍﻥ ﺁﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﺎ
ﺟﺎﻳﺰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺮﺍﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﻳﺎﺕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺗﻘﻴّﻪﻭ
ﺣﻔﺎﻇﺖﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻔﺬ ﺳﻨّﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻤﻴﻨﻰ
ﮔﻔﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ محمّد
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ . محمّد
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩ
ﻭﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺰﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﻓﺖ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ ﺑﺎ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﻫﺎﺷﻤﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﺖ.ولیّ
محمّد
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺟﺎﻣﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ولیّ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮﻯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭمحمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﮐﻪ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﭘس
ﻫﻤﮕﻰ ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺷﺮﻁ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺍﮔﺮ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺭﺍ
ﺷﻴﻌﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘس ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺭﺳﻤﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ ﮐﻪ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ رسیدن
به ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﻓﺮﻣﻮﺩﮐﻪ شما
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺴﺘﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.
محمّد ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﻬﺮ
ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖﻭ علیّ
ﺑﺎﺏ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻭﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻠﻢ محمّدﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﻭ
ﻧﻴﺰﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
که ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭعلیّ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭﺑﺎﺏ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ علیّ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ۳۱۳ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ و
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
(ﻣﺄﻣﻮﻡ) ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﻣﻠّﺎ
ﺻﺪﺭﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
محمّد ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭنَبیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﺎﺑﻊ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺮﺍﻯ
(ﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻥ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺍﮔﺮﺑﻌﺪ
ﺍﺯ محمّد
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻟﻔﻆ نَبیّ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺷﺪﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﮐﻪﺑﺎعلیّ
ﭼﻮﻥ ﺃﺑﻮﺫﺭ
ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐالهی
ﻨﺒﻰّ
ﺑﻮﺩﻧﺪﭼﻮﻥﺰﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒل ﻨﺰﺩ
ﻳﻬﻮﺩ نَبیّﻭﻧﺰﺩ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺭسوﻝ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻤﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ تَقذُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ نَبیّ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺯﻧﺒﻮﺭﻋﺴﻞ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺃﺻﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩﻣﻮﻗّﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯﺩﺭ
ﻧﻤﺎپس ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺖﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻗﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﺣﺠّﺖ
ﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ
ﻋﺴﮑﺮﻯﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ۳۱۳
ﮔﺎﻧﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎ ﺯﻥ
ﻭﺑﭽّﻪﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ محمّد
ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﻮﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ (ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﺪﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ (ﺗﺬﮐﻴﻪ
یا تزکیه ) ﻭ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ قبل از مرگ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ علیّ ﻭ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﻭ ﺩﺭﺟﻪ فتوّت   ﻳﺎ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
محمّدﻯ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻋﻨﻮﺍﻥ(خِرقه
ﺗﺬﮐّﺮ)ﻭ(خِرقه
بحقَّ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺷﺪه ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﭘس ﺑﺮﮐﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻦﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
بحقَّ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ حَقّ ﻮحَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭخِرقه
صوفیّه ﻗﺒﺎ ﻭ
ﻟﺒّﺎﺩﻩﺍﻯ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﻥ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ.ﻭ خِرقه
محمّد ﺳﺮﺍﺳﺮ خِرقهﻫﺎ
ﻭﻭﺻﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣلی
ﻨﻴﺰ ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
صوفیّه ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻌﺎﻟﻴﺖ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩﻭﻣﻮﻗّﺖ(ﻋﻘﺪ
ﺗﻤﺘّﻊ) ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﭼﻠّﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺑﺪﻗّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ آزمایشﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﺪ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭ(ﻧﮑﺎﺡ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ( ﻧﮕﺎﻩ ) ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻰ
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﻣﻄﻴﻊ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺯﻥ
ﻋﻘﺪ ﺩﺍﺋﻢﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﭼﻬﻞ ﺯﻥ ﺻﻴﻐﻪ
ﺗﻤﺘّﻊ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥﺪﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﻗّﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﺮﺍﺭﺩﺍﺪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺯﻭﺝ ﻳﺎ
جُفت ﻭ شَفع ﻭ
ﻫﻤﺴﻔﺮ ﻭﻫﻢ
ﭘﺎﻟﮑﻰ
ﺩﻭﻣﺴﺎﻓﺮ ﺑﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺷﺘﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪبحجّ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺍﻣﺎ(خِرقه
ﺳﻴﻔﻰ)ﻳﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻤﻠﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺪﻓﺎﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
خِرقه ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻳﺎ ﻟﺒﺎس
ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﻭﻯ
ﺑﺠﻨﮓ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪﺗﺎ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﻋﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﺑﺖ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﻨﻮﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺷﺮﺑﺖ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﮔﺮﺩﻧﺪ.(
ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ)
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻣﻰ ﻧﻮﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﮐﻨﺪﻩﻭﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
فتوّت   ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻣﺒﺎﺣثی
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺘﻰ ﻳﺎ
ﺟﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﺟﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ
ﻭﻣﻌﻨﻰ(ﻓﺘﻮﺍ)
ﻭ ﺣﮑﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﺤث ﺍﻳﻨﮑﻪ
فتوّت   ﺑﺎ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﭼﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻗﺸﺮﻯﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﮔﺬﺭ
ﺍﺯ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺟﻨﺒﻪ ﻗﺎﻃﻊ
ﻭﭼﻮﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺮﻭّﺕ
ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ صوفیّهﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺗﺼﺮﻑ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻪ
ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺼﺎﺹ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ.
ﻓﺘﻮﺍﻯ فتوّت   ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. فتوّت   ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺸﮑﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ .

ﺗﻤثیل
ﻭﻣثاﻝﭼﻬﺎﺭ
ﺭﺍﻩ فتوّت   ﺩﺭ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺩﻳﻨﻰﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ
فتوّت   ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠﺶﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ صوفیّه
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻗﻄﺎﺏ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻝ ﻭ
ﺍﻭﺗﺎﺩ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻳﻬﻮﻩ
ﺟﻮ ﻭﻫﺪﺍ
ﺟﻮﻳﺎﻥﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻣﻠّﺎ
ﻭ ﮐﺸﻴﺸﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺮﻓﺘﻪﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﺎﻓﻠﻪ
ﺳﺎﻟﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ ﺭسوﻟﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺢ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺴﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣؤﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻨﺸﺴﺘﻪﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺖﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺷﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭘس
ﻫﻤﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﺃﻣﺮ
ﺧﺎﺹ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍﻳﮑﻰ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﻭﺍﻳﻦ
ﺷﺐ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘس ﻟﻔﻆ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ولیّ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺸﺎﻫﺪ
ﺁﻥﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺷﺐ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﻣﺸﺨﺼﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ثلث سوء
ﻡ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ.ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻳﺎ ﻣﺎﻩ (ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ) ﻭﺗﻮﺭﻡ ﭼﺸﻢ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎﻳﻦ ﺁثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺭّﻩﮔﻴﺮﻯ
ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﻋﻮﺍم
اﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺑﺎﺑﺎ ﻗﻮﺭﻯ)
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯﻧﻔﻮﺫ
ﻭﻳﮋﻩ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﻪ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﻗﻤﺮﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺷﺪﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻗﻮﻣﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺭﺟﺐ ﺭﺍ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﺭﺍﺟﻴﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺯ
ﻣﺤﺮﻡﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺗﺎسوء  ﻋﺎ
ﻭﻋﺎﺷﻮﺭﺍﻭﺫﻯ
اﻟﺤﺠّﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻔﺮ ﻣﮑّﻪﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
حَجّ کعبه ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﻭﻡ ﺧﺎﺹ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ(ﻏﺴﻞ
ﺟﻨﺎﺑﺖ)ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ. ﭼﻮﻥ
ﻏﺴﻞ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﻭ
ﺻﺎﺋﺒﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺿﻌﻒ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴباﺷﺪﺑﺎ
ﻏﺴﻞ ﺟﻨﺎﺑﺖﻣﺮﺍﺳﻤﻰ
ﻣؤثّر ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﮐﻨﺪﻭﺑﻔﮑﺮ
ﺷﻬﻮﺕ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﻏﺴﻞ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﺎﺭﺝ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻀﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻏﺴﻠﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏﺴﻞ ﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻏﺴﻞ تن
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﺁﺏ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪﺑﺎﺯ
ﻏﺴﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻏﺴﻞ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﺴﺘﻦ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯمحمّد
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺧﻮپس ﺑﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﭘﺮﭼﻢ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻨﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﺭﻭﺵ ﻭ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻰ ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺟﻨﮕﺪ.
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﻳﻚ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﺮﭼﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﭼﻢ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﭘﺮﭼﻢ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ ﭼﻬﺎﺭ
ﭘﺮﭼﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس صوفیّه
ﭼﻨﺪ ﺷﻤﻊ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﭼﺮﺍﻍ ﻭ
ﻟﺎﻟﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﺤﻠّﻰ ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻫﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﺷﺮﻁ
فتوّت   ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺪﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐ ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺷﻬﻮﺩ
صوفیّه ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﺪﻑ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭفتوّت   ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ(ﺍﻟﻔﻴّﻪ)ﻭﻫﺰﺍﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯﻋﻠﻮﻡ(ﺧﻔﻴّﻪ)
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻭ ﺳﻴﻤﻴﺎ
ﻭﮐﻴﻤﻴﺎ ﻭ
ﻟﻴﻤﻴﺎﻫﻤﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻮﺷﺶ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺧﻄﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻋﻠﻤﻰﺑﺮﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻧﺪ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ولیّ
مؤثّر  ﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻠﻢﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ. ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
فتوّت   25 ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭﻫﻔﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﺮﻑ ﻑ
ﻭ 14 ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﺮﻑ
ﺕ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﺎ
ﺣﺮﻑ ﻭﺍﻭﮐﻪ ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﺁﻧﻬﺎﻓﻀﻞ ﺑﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺘﻮﺡ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻓﺼﺎﺣﺖ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺍﻏﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕﻭ
ﻓﻬﻢ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻓﻌﻞ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﻑ ﺗاء
ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭ ﺗﻄﻮﻉ ﻭ
ﺗﻬﺠّﺪ ﻭ
ﺗﻠﻄﻒ ﻭ ﺗﺒﺮﻙ
ﻭ ﺗﺼﺮﻑ ﻭﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﺩﺭ ﺣﺮﻑ ﻭﺍﻭ
ﻭﻓﺎ ﻭ ﻭﺭﻉ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻭﺻﻠﺖ
ﻳﺎ ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺎﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻨﻈﻢ
ﻭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻬﻴﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﮔﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺭﺍﻩ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻭﻫﺮ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺑﻴﺎﻧﻰﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﻚ
ﺑﺤﻔﻆ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺍﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺒﺎﺕ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ تصوّف
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺪﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
ﺭؤﻳﺎپس ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎﭘﻴﺮ
ﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﭘﻴﺮﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ سوّم
(ﺳﺨﺎﻭﺕ)
ﻭﻣﺮﻭﺕ ﻭ آثار
ﮔﺸﺎﺩﻩ ﺩﺳﺘﻰ
ﻭ ﺩﺭﻳﻎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﮐﻪ درب
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺯﻣﺎپس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﺩﺍﻧﺶ ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺸﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ سوﺍﺑﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭ ﻫﻔﺘﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺻﻮﺭﺕﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍ سوﮔﻨﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻋﻔﻮ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺃﻫﻞ فتوّت   ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ حقّ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺗﺎ
ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭسوء  ﮔﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺮﺳﺸﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﭘﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻬﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎقی
اﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﮕﻮﻳﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺯﻳﻮﺭﻯ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻌﻄّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮﺟﺰ ﻋﺼﺎﻯ
ﺑﻠﻨﺪ
ﻭﻣﺤﮑﻤﻰ
ﺳﻠﺎﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﮐﻤﮑﻰ ﺩﺭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ.ﺩﺭ ﺳﻔﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻏﺬﺍ ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪﺗﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﺮﺑﻴﻦ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﻧﺠﻢ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺗﺒﺮﻳﺰﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻋﺮﻯ ﺻﻮﻓی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺼﻴﺪﻩ ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺑﺮ ﺑﺎﺭﻩ فتوّت   ﺩﺍﺭﺩﻭﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﺳﻬﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺩﺭ712
ﻫﺠﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺒﺮﻳﺰ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ.
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﻃﺮﺯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻢ
ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺁﺩﺍﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡﻭﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭ(ﻋﻠﻢ ﺃﺯﻟﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺣﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﺍﻩ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻮﺭ
ﺁﺩﻡ ﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺵﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﺍﻭﻟﻴﻦ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻮﺭ محمّد
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪولیّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ محمّد
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﺧﻮﺩ
ﺭﻭح االقُدُس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ(ﻧﻮﺭ ﻣﻦ)
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩﻩﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩﺍﻯﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﺩﺭ
ﻣﻘاﺒﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﮑﺘﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺒﻊ ﻫﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﺗﺎ
ﻓﺮﻕ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻭ
ﭘﻨﺎه ﺑﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺁﻥ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ محمّد
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩ محمّد
(ﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ)ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ.ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭﻫﺮﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺒﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺳﺘﻮﻥ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﭼﻨﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻫﺴﺖ.
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻣﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮّﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺸﻴّﻊ
ﺑﺸﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ(ﭘﮕﻴﻪ)
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ (ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ)
ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ .

ﻭ
ﻳﺎ ﺯﺭﮐﻮﺏ ﺍﺯ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(ﮐﻨﺖ
ﻧﺒﻴّﺎ ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﻄﻴﻦ
ﻭﺍﻟﻤاء )ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ محمّدﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻢﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺁﺩﻡﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻦ
ﺧﺎﻙ ﻭﺁﺏ ﺩﺭ
ﮔﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺎﻟﺶ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭلی
اﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﻡ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻡ.ﺍﻣﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ محمّد
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﻭح
االقُدُس
ﺭﺳﻴﺪ. ولیّ
ﺭﻭﺡ محمّدﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﻣﺎ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﻴﺶ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺨﻮﺩﺑﺎﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﺧﻮﺩﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺎﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﭘس ﻗﺒﻠﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺷﻒ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﻠّﻢ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺡ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺭﺍﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺰﺩ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪﺯﺭﮐﻮﺏﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻋﻠﻨﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺷﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺑﺸﺮﻳﻌﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﻧﺠﻢ
ﺍﻟﺪﻳﻦ ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﻧﻮﻉ فتوّت   ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻧﺨﺴﺖ(فتوّت   ﺯﺑﺎﻧﻰ)
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻦﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺟّﻪﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﻏﻴﺒﺖ ﻭ
ﺑﻬﺘﺎﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﻭﻡ(ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﻝ)ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑُﺨﻞ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ سوّم
(فتوّت   ﭼﺸﻢ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ هَوَس ﻭ
ﺁثاﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﺸﻢ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺭﻋﺎﻳﺘﻬﺎﻯ فتوّت   ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺤﻘﻖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻭ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎ
ﻭﺯﺷﺘﻴﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰﺳﺮﺍﺳﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺑﺎﺯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﺧﺎﺹ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ اُمّی    ﺷدﻩ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺗﺠﻮﻳﺰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ فتوّت   ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺎس ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﭘﺎس
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻧﺤﻮﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺎ ﺃﻫﻞ ﺧﺪﺍ.
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﺭﺍ ﭘﺎس
ﺩﺍﺷﺘﻦﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺴﻰ
ﻧﺎﻇﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻠﺎﻣﻰ الهی
اﺳﺖ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺣﮑﻤﺖﺳﻠﻮک
اﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﺎﺹﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻩ.ﺍﻣﺎ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ
ﺍﻭ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯﺎﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺳﭙﺎﺵ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﺎ ﺃﻫﻞ
ﺧﺪﺍﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻋﻘل ﻮ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻣﺮﺑﻮﻃﻪ.
ﺍﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ
ﺃﻫﻞ ﺧﺪﺍﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ
ﭘﺎس ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ .ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺃﻫﻞ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻳﺎﻓﺖﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.  ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺷﺮﻳﻌﺘﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑﻳﺎ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺃثرﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ
ﺗﻘﻴّﻪﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ تَرس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﮑﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﺑﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﺳﺴﺘﻰ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻣﺎ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺟﺎﻥ ﻭﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺘﻮﺍﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺘﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺗﻘﻮﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﻳﺎ ﺯﺭﮐﻮﺏ ﺍﺯ فتوّت   ﻋﺎﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺗﺎﺑﻊ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻋﺎﻣّﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﻋﻮﺍﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎ ﻭﮐﻮﺭ
ﺩﻟﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ فتوّت   ﻋﺎﻡ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ فتوّت   ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺺﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﺎﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣثلا ﻓﻠﺎﻥ
ﻣؤﺳس ﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺐ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻗﺸﺮﻯﭼﻴﺰﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻋﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍثبات
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣثلا
ﻧﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﻣﺎ حقّ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ حقّ
ﺁﻥ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺭﺯﻕ ﻭﻧﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺎﻥ ﺭﺯﻗﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻤﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﺎس ﻧﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﮐﻞ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺑﺮﺯﻕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﺍﺯ فتوّت   ﺧﺎﺹ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺣﻔﻆ حَقّ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﻗﻮﻝ ﻭﻓﻌﻞ ﻭ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯحقّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ فتوّت   ﺧﺎﺹ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﺭﺟﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﺩﺍﺏ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻳﺎﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺑﺸﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﮐﺸﻒ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺑﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻤﺎﻝ فتوّت   ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻟﺰﻭﻡ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻭﺩﺳﺘﻮﺭﭘﻴﺮ
ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻳﺎﻓﺖبحقَّ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ حقّ ﺷﺪﻩﻭ
حجّ ﺍﮐﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ. ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺍﺳﻢ ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻥﮐﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ محمّد
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭﺗﻮﺳﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ محمّد
ﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻋﺮﺵ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭﻭﻗﻴﺢ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ.ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﻭ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻮﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻤﮕﻰ
ولیّ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺤﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻳﺎﺑﺎﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
فتوّت   ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺧﺎﺹ
ﺃﻣﺮ ﺧﺎﺻّﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ حقّ
ﺭﺍ ﺑﺼﺎﺣﺐ حقّ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺴؤﻝ ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭﺟﻨﮓ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ حقّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ سوﮔﻨﺪﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ حقّ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺒﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ حقّ ﺃعلیّ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس حَقّ
ﻮ ربّ ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭحَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ . حقّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ حقّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺣﻘﻮﻕ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎ
ﻫﺴﺖ ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ حقّ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻳﻌﻨی از ﻤﻘﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻰﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓﻖﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.ﻭ
ﻳﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ تقرّب
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ.

ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻦ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس اﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﻫﺎﻯ
علم ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺖ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﺎ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺸﻬﻮﺩﻩ ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻩﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺎﺋﻞ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮﻭﻫﺮﺩﻭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻫﺴﺘی ﻮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖﺑﻌﺪﻯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭﻯ سوﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺤﻘﻴﻘﺖ فتوّت   ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺩﺭ
ﻧﺰلة ﺍُﺧﺮﻯ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝﺑﻌثت
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻤﮑﻦﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪﺍﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻴّﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺷﺮﺍﻕ ﻭ
ﺷﺮﻭﻕ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻭﻕ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﺭﻭﺯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻭﻧﻮﺭﻭﺯ ﻭﺭﻭﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ
ﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﻭﺁﺭﻳﺎﺋی ﻮ
ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﻄﺮ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺣﺸﺮﻩﺍﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺻﺒﺢ
ﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍﻭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻳﮋﻩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺎﻟﺖ
صَمَدیّتﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻨﺪﻯﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭﺗﺮﻙ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺎنی
اﺳﺖ. ﺯﺭﮐﻮﺏ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ 13 ﺷﺮﻁ فتوّت   ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﺷﺪﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻥﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﻧﻮ ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻭ ﻧﻮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺮﺩﮔﻰ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻟﻎ
ﺑﺎﺷﻨﺪﭼﻪ
ﺑﻠﻮﻍ ﺟﺴﻤﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎ ﺑﻠﻮﻉ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ لَوّامه
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻭ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﻨﻘﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﺗﺎ
ﮐﺸﻒ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻧﻘﺶ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭ هَوَس ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ لَوّامه  ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻧﺪﻙﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﻳﻚ
ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻢ
ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﺴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻮﻓﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺑﻰ ﺷﻤﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺗﺎ ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻳﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﺍﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻎ
ﺑﭽﮕﺎﻥ ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯﻭ
ﺍﻣﻴﻦ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻴﺎ ﻭ ﺧﻮﺵ
ﻣﻨﻈﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺭﻭﻯ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻴﺐ.ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺑﺎ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺧﺬ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻓﺎﺳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ (ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫل  اﻟﺒﻴﺖ)
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯﺑﻤﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻭﻫﺪﻑ
ﺳﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮپس
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮپس ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻭﺿﻮ ﻳﺎ ﻭﻯ سو
ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﺳﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﻮﺭﺕ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ
ﻭ ﺳﻌﻰ ﻭ ﭘﺸﺖ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻬﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﺸﺪ. ﻭ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻓﺎﺿﻠﻪ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﮔویا
ﺑﻮﺩﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﻨﺞ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﭘﻨﺞ ﻟﺸﮑﺮﻳﻦ
ﺷﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺟﻠﺴﺎﺕ ﻭﺍﻳّﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻠﮑﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻭﺭﻳﺸﻪ
ﮐﻦ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ
ﺑﮑﻮﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻋﻠﺖ ﺯﺷﺘﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺑﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺗﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺁﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺤﺪّ ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻓﻌﻠﻰﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻗﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺴﻤﺖﺧﺪﺍ
ﺟﻠﻮﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺑﺎ
ﻫﺮﻗﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻩ
ﻗﺪﻡ ﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﭘس
ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻧﺒﻮﺕ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﺑﻌثت
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﻌثت
ﺑﺎ ﺩﻭﺷﺮﻁ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻭﺭﺳﺎﻟتی
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﭘس ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ.ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻤﻠﮑﻮﺗﻰ. ﻭﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻓﻀﺎ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻳﻚ ولیّ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﺩﺭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﺩﺭ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺳﻪ
ﺩﺳﺘﻪﺍﺻﻨﺎﻑ فتوّت   ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﮑﻰ(فتوّت   ﺑﺰﺑﺎﻥ)
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﮑﻰ(فتوّت   ﺑﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺟﻨﮕﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺻﻨﻒ سوء
ﻡ ﺭﺍ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ(ﻋﻀﻮﻳّﺖ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭ فتوّت
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﻮ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺗﺒﻠﻴﻐﻰ ﺧﻮپس
ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﻭ ﭘﺮ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻬﻮﻩﻃﻠﺐ(ﻳﺎﻫﻮ)ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻬﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﻭ ﺗﻌﺼﺐ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻫﻤﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ ﺍﺯ خِرقه
ﺗﺒﺮﻙ ﻭ خِرقه بحقَّ
ﻭخِرقه
ﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﭘﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻴﭻ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺩﺍﻝ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭼﻪ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.پس  ﺭﺍﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺃﻧﻔس
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻟﺒﻴّﻚ ﺑﮕﻴﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﺩﻝﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. پس  ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯﮐﺎﻓﺮ ﺍﭼﺰ
ﺧﺪﺍﺯﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳت ﮐﻪ ﺷﺪﻥ ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺗّﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﮐﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻮﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺻﻔﺘﻰ
ﺣﻴﺎﻧﻰ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺻﻔﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺃﺑﻮ ﺟﻬﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ(ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺤﮑﻢ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺃﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻌﺒﻪﺭﺍﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪﻣﻘﺎﻡﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ قُریش
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩ.ﻭﻯ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺸﺪ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ محمّد
ﺗﻦ ﺑﺪﻫﺪﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺃﺑﻮ
ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻬّﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
قُریش ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺷﺮﺍﺏ ﻫﻮﻡ سوء  ﮔﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺮﻙ سوﮔﻨﺪ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﮐﺮﺩ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪ.ﻭﻋﻨﻮﺍﻥ
عموﻯ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ ﻭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺮﻳﺸﻰﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺴﺎﺏ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰﺩﺭﺍﺻﻞ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﺃﺑﻮ
ﻭﻋﻤﻮ ﻭ ﺣﻤﻮ ﻭ
ﺧﺎﻟﻮ ﻭﻋﻤّﻪ
ﻭﺧﺎﻟﻪ ﻭ ﺍﻡّ
و أب ) ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّدﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺧﺮ
ﻗﺒﻠﻰﺍﮐثرﺍ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﻧﺎﮔﻬﺎﻩ
ﺑﺪﺭجه
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ ﺳﻘﻂ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﺍﻃﺎﻋﺖﺍولیّ
ﻭ ﺃﻫم ﻮ ﺃﻭﺟﺐ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩولیّ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻴﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺳﻴﺪ ولیّ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ محمّد
ﻣﺒﻌﻮﺵ ﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﻣﮑﻪ ﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ محمّد
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﺮﺕ
ﺩﺭ ﺍﻓﺎﻕ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺷﺮﺍﺏ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺁﻥﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭﻗﺮﺁﻥﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻮﺡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﺷﺮﺍﺏ مُقدّس ﻳﺎﺷﺮﺍﺏ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻃﻰ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ.ﺷﺒﻴﻪ
ﺷﺮﺍﺏ ﻫﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ
ﺷﺮﺍﺏ ﺷﺎﻡ
ﺁﺧﺮ
ﻣﺴﻴﺢﻭﻳﺎ
ﺩﻭﻍ ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ
صوفیّهﻭﻳﺎ
ﺁﺏ ﻭﻧﻤﮑﻰ ﮐﻪ محمّد
ﻣﻴﺨﻮﺭﺍﻧﺪ.
ﮐﻪﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺰﻡ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺳﻴﺎﻯ
ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺒﺎﺑﻞ
ﻣﺮﮐﺰ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺡ
ﻳﺎ ﺃﻧﻮﺥ ﻭ
ﺃﻧﻮﺵ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ.ﻭﻧﺰﺩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻬﺮ
ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺤﺒّﺖو نوح  ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﺭﻡ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎهﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺰﺍﻳﺮ ﻭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻓﻘﺮﺍﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻠﺤﻖ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻏﻨﻴﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪﺩﻝ
ﺍﺯ ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪﺑﻮﺩﺍ
ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺩ.ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺭﻭﻣﻰ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺷﻌﺎﺭ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻴﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ
ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻇﺮﻑ ﺩﻩ
ﺳﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭﺭﻭﻡ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﻣﺼﺮ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺭﻭﺵ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﺎﺭﺕ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ
ﻭ ﺧﻠﻔﺎ خُمس ﻏﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭﺑﻴﺴﺸﺘﺮ
ﻫﺪﻓﺸﺎﻥ ﻃﻠﺎ
ﻭ ﺯﻥ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﮐﻢ ﺳﻥ ﻮ ﺳﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻟﺬﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺷﺨﺼﻰﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺤﻠﻰ
ﻭﺯﺑﺎﻧﻰﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﺁﺏ
ﻳﺎ ﺧﻮﻥ ﮔﺎﻭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﮐﺸﺘﻨﺪ
ﺧﻮﻧﺶ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﮔﺎﻭ ﮐﺸﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﮐﺸﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻘﺮﺑﻰ ﺑﺮ
ﺑﻴﻀﻪ ﮔﺎﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺫﺑﺢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻠﺎﻏی
ﻤﻨﺘﻈﺮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﻞﺑﺮﺍﻯ ﺧﺒﺮﺩﺍﺩﻥ
ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﭘﺮ
ﭘﻴﭻ ﻭﺧﻢ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ
ﻣﺘﺮ ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺮﻭﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﻮﻧﻠﻰ
ﺷﻨﺎ ﮐﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮپس ﻭ ﺑﺪﺳﺖ
ﭘﻴﺮ
ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﭼﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺳﻨﮓ ﻣﺬﺑﺢ
ﻣﻌﺒﺪ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺟﻨﮕﻰ
ﺑﺎ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺐ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﺪﻧﺪﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻨﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّد ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻳﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯﺯﻣﺎﻥﺮﺟﻌﺖﺧﻮﺩﻭ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﮊﻩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺃﺭﺝ ﻭ
ﺃﺭﮒ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻋﺮﺵ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻘﻒ ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎلاتر
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺭسوء
ﻡ
ﺩﻳﻨﻰﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻋﺮﻭﺝ
ﻭ ﻓﺮﻭﻫﺮﺑﺎ
ﺑﺎﻝﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻭ
ﺣﻠﻘﻪ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﮐﻪ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﺻﻒ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺑﻤﻦ ﺩﻭ
ﺟﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺷﺮﺍﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﻴﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺟﺎﻡ
ﺷﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﮔﺰﻳﺪﻡ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﺮﺍﺏ ﺩﺷﻤﻦ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻴﭻ
ﻣﻨﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺮﺍﺏ ﻭ
ﺷﻴﺮﭼﻮﻥ ﺁﺏ ﻭ ﻋﺴﻞ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁﺏ
ﺭﻗﻴﻖ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻏﺬﺍﻯ
ﻃﻔﻞ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﺴﻞ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻠﻴﻆ ﺻﻌﺐ
ﺍﻟﻬﻀﻢ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫم
ﻤﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ولیّ
ﺷﺮﺍﺏ
ﻧﻮﺷﻴﺪﻧﻰ
ﺧﺎﺹ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺷﺪﻭﻟﺬﺕ
ﻭﻣﺴﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﺮﺩﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺪﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺷﺮﻳﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻮﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ ﺗﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ دُﺮﺩ
ﺳﺎﻏﺮ ﺷﺮﺍﺏ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﺷﻨﺪﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﺴﺘﻰﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ محمّد
ﺍﺯ ﺟﺎﻡ ﺷﻴﺮﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺮﻑ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯﺘﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
محمّدﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
محمّد ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻦ
ﺩﺍﺩﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﻤﻪ
ﮔﻔﺘﻢﻭﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ ﻭﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯﺒﺎﻟﺎﻯ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺗﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺿﻮﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺁﻥ ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .
ﻣﺮﺍﺳﻢ(ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ)ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺗﻦ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻫﻴﭻ ﻣﻨﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺸﻮﺩﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻋﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚﺣتی
اﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺑﺪﻗّﺖ
ﻧﻴﺰ
ﺭﻋﺎﻳﺖﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﮔﺎﻫﻰ
(ﺟﺸﻦ ﺷﺮﺍﺏ ﻭ
ﺟﺸﻦ ﻧﻮﺭ)ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ ﻳﻚﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺷﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﻨﻮﺷﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﻫﺮ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻧﻪ
ﺁﻧﮑﻪﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﭼﺮﺍﻏﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﻣﺒﻌث ﻳﻚ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﻌﺒﺎﻥﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺎﺭﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﻭﺷﺒﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﻴﺎﺩ
ﻓﻄﺮ ﻭﻗﺮﺑﺎﻥ
ﻭ ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ
ﻳﻠﺪﺍ ﻭ ﺷﻢ
ﺍﻟﻨﺴﻴﻢﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻠﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﻤﻪ ﺑﻤﻨﺎﺳﺐ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﻚ ﻭلی
اﻟﻬﻰﻭﻳﺎ ﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺸﻮﻳﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ .ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
(ﻋﻴﺪ)
ﺟﺸﻦ(ﺳﻌﺎﺩﺕ)
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﻋﻴﺪ
ﻓﻄﺮ ﻭﺍﻓﻄﺎﺭ
ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥﻋﻠﺎﻣﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯﻭﺭﻳﺎﺿﺖ
ﮐﺸﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥﻣﺎﻩ(ﺭﻣﺾ)ﻭ
ﻭﺭﻡ ﭼﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﭼﺮﺑﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﭙﺸﺖقُرّه     ﻭﺗﺨﻢ
ﺧﺸﻢ ﺍﻭ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﺸﻢ ﺍﺯ ﮐﺎﺳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺯﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪﻫﻴﺒﺖ
ﺧﺎﺻﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺻﻴﺎم
ﻮ ﺻﻮﻡ) ﺭﻭﺯﻩﮔﻴﺮﻯﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻫﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻦ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﺎﺭ.ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺑﺠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺴﻦ
ﺑﻠﻮﻍ 20
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻫﺪﻳﻪ
ﺷﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻳﺎ ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺷﺠﺮﻩﻭﻟﺎﻳﺖ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺩﺭ
ﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻭ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﻮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺖ
ﮐﺮﻳﺴﻤس ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺗﻰ
ﮐﻪﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺧﺖ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺬﺭ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﺩ.ﻣؤﻣﻦ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﻭﻡ
ﻭﻫﻮﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ(ﻓﺘﺢ
ﻭﻓﺘﻮﺡ)ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺟﻨﮕﻰﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭﻯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺍﻯﺘﺎﺯﻩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻓﺘﺢ
ﺑﺎﺯ( ﻓﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻗﺪﻳﻢ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻮﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻳﺎ
ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.

ﺑﺎﺯ
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ فتوّت   ﺑﺎ
تصوّف ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰﺳﻪ ﻧﻮﻉ
ﺷﻴﺨﻮﺧﻴّﺖ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.(ﺷﻴﺦ
ﺗﻤﺴّﻚ) ﻭ(ﺷﻴﺦ ﺗﺨﻠّﻖ)
ﻭ( ﺷﻴﺦ ﺗﺒﺮّﻙ) ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺒﺎﺣث ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﻭ ﺗﻔﺼﻴﻠﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ تصوّفﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ فتوّت   ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩﻩﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﺸﺪﻩ ﮐﻪ تصوّف
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻈﺎﻟﻢ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ.ﺑﺨﺼﻮﺹﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪﻫﺮﮐس
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﻬﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺂﻥ ﺷﻬﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ(ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ)ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺎﻡ ﻫﺮ
ﺷﻬﺮﻯ ﻫﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﺷﻬﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﺮﺍﺯ
ﻭﮐﺎﺷﺎﻥ ﻭ ﻗﻢ مُقدّس
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ مُقدّس
اﺳﺖﮐﻪﭘﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻬﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭻ ﺟﺎﺋﻰ تَقذُس
ﻧﺪﺍﺭﺩ .ﺣﺘﻰ
ﻣﮑﻪ
ﻭﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭﻭﻥ ﺁﻥ ﭘﺎ
ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺞ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﻓﺮﺍﺧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﻨﺮﻯ ﮐﺮﺑﻴﻦ
ﺍﺯ ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﺩﺭﻭپس علیّ
ﺑﻦ ﻳﻮﺳﻒ
ﮐﺮﮐﻮﻫﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻓﻰ805 ﻫﺠﺮﻯ فتوّت   ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻭ
ﻋﻴّﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ ﻫﺮﺩﻭ
ﻓﺮﺍﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻋﺒﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﻳﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍپس
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻧﻪ
ﻃﻤﻊ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡﻭﻧﻪ
ﺍﺯﺟﻬﻨّﻤﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶﻣﻴﺪﺍﻧﻢﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﭘس ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭﺭﻭﺡ علیّ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﻧﺎﻡ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻭﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ولیّ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺁﻥ ﻋﺮﺵﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺮﺷﻬﺎ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻌﺮﺵ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﺯﺻﻔﺎﺕﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥﮔﺬﺷﺖﻭﻋﻔﻮ
ﭼﻮﻥ کاﺭ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻋﻔﻮ
ﻭﺭﺣﻤﺖﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
علیّ ﺑﺎﺑﻦ
ﻣﻠﺠﻢ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺗﻮ ﻗﺎﺗﻞ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺑﻦ
ﻣﻠﺠﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ علیّ
ﺑﻮﺩﻭلی علیّ
ﻧﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻧﻔﺎﻕ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﻗﺎﺗﻞ
ﺍﻭﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻫﺪﻑ ﻫﺮ ﻣﻨﺎﻓﻖﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺑﻦ ﻣﻠﺠﻢ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺯ
ﺗﻌﻬﺪ ﺑﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻭﻳﺎ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺑﺎ ولیّ
الهیﺴﺮﮐﺶ
ﺑﻮﺩ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺑﻦ ﻣﻠﺠﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻟﺠﺎﻡ ﻭ ﻗﻨﺎﻉ
ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺳﻴﺮﻯﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻴﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻮﻝ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﻄﻤﻴﻊ
ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ
ثرﻭﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ . فتوّت   ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ
ﺷﺮﺡ تصوّفﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﻤثیلی ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺗﺤﺖ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺷﺮﻋﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﮐﺴﻰ ﺻﺮﻳﺢ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ صوفیّه
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ تصوّف ﺣﺰﺏ
ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﺩﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺳﻤﺖ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺮﻓﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺭ فتوّت  ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺃﻫﻞ
ﺣﺮﻓﻪﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻴﻦ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻨﺪﻳﮑﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﮔﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻳﻔﺎ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎﻳﺎﻥ
ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ(ﭼﻴت
ﺳﺎﺯﺍﻥ)ﻳﺎ
ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﺭﺯﺍﻥ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺮﻓﻪ
ﺑﺎسوء  ﺩ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﭼﻴﺖ
ﻟﻔﻈﻰ ﻫﻨﺪﻯ
ﻭﺑﺎﻓﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ(ﺷﻬﺮﺑﺎﻓﺎﻥ)
ﻳﺎ (ﺷﻌﺮ
ﺑﺎﻓﺎﻥ)ﺑﺎﻓﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻮﻯ ﺑﺰ ﻭ
ﭘﺸﻢ ﻧﻴﺰﺍﺯ
ﺣﺮﻓﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺑﻨﻈﺮ
ﺯﺭﮐﻮﺏ فتوّت   ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺪﻕ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺷﻴﻌﻰﻳﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻣؤثّرﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻘﺎﺻﺪﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺧﻮپسﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق
ﻨﻮﺍﺩﻩﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﺿﻌﻒ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﻭ ﺟﺎ ﻧﻴﻔﺘﺎﺩﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻧﻤﻮﺩ.ولیّ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭼﻨﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻏﻀﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺎﺷﻨﺎس
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮ
ﺩﺭ ﻣﻄﺐﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻃﺒﻴﺐ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺹ
ﻫﺮﻳﻚﻧﺴﺨﻪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ ولیّ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻤﻰ ﺩﺭ
ﺷﻔﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺑﺎ ﻣﻮﺝ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺸﻴّﻊ ﻭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﻠﻨﺎ ﺑﻤﻮﻟﺎ
علیّ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻭتصوّف
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻴﺦ
ﻋﻄﺎﺭ ﻭ ﺷﻤس
ﺗﺒﺮﻳﺰﻯ ﻭ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺰﻳﺪ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﻰ
درب ﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺯﺭﺧﺮﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ معرّفی    ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ
ﺷﻮﺩﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﭼﻮﻥ کسانی ﺒﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺷﺮﮐﺖﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺤﻮﻩﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺷﻬﺮﺗﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺷﺎﻋﺮ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺯﻭﻥ
ﻭﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺭﺩ ﺯﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ. ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺴﻤﺘﻰﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺯﺭﮐﻮﺏ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺷﺮﻳﻌﺖﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻳﺎﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺗﺎﻫﻢ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭﻫﻢ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ علیّ
ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﺪ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﺑﺎ
ﮔﺮﻭﻩ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
علیّ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ علیّ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﺩﻡ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭمحمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ ﺧﺒﺮ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺫﮐﺮ ﻧﻘﺶ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ قُریش
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻟﺬﺍ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻋﺮﺏ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺪ
ﺑﺰﺭﮒ ﻋﺪﻧﺎﻥ
ﻭ
ﻗﺤﻄﺎﻥ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻨﻰﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﺍﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻋﺪﻧﺎﻥ ﻭﻗﺤﻄﺎﻥ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﺮﺩ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﺻﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﮑﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﺳﭙس
ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻋﻤﻖ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺴﺒﺘﺎﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ محمّد
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻣثاﻝ
ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﻳﺸﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮓ قُریش
ﻭمحمّد
ﻭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻳﻚ ﺧﻂ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺗﺎ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.(ﺍﻟﻠﻪ)
ﻣﻌﺮّﺏ(ﺃﻫﻮ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ . ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺯﺑﺎﻥ قُریش ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥﻭﺗﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺷﺶ
وﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﺍﺋﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐﺧﻮپس
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ محمّد
بعلیّ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﺗﻮ ﻳﺎﺭ
ﻣﻨﻰ. ﻳﻌﻨﻰ علیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻫﻨﻮﺯ محمّد
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻮﺩﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻫﻢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﻳﺎﺭ محمّد
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻭﺩﺭﺗﺄﻳﻴﺪ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻭ ﺃﺥ محمّد
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺰﻭﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ علیّ
ﭘﺴﺮ ﻋﻤﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.علیّ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ علیّ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ ﻭﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
محمّد ﺑﺎعلیّ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺭﻭﺡ ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪﻯ ﺭﺍﺍﺯ
ﻳﺎﺭﺍﻥ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﺪﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺤﻮﺯﻩ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩﺭﻭﺵ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺑﺪﻧﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ . ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻡ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺮﻳﺢ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﻳﺎﺕ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﮕﻰﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻦﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻤﻦ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﺣﺠم
ﻮﮐﻤﻴّﺖﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ولیّ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺍﮔﺮ حقّ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷم
ﺠﻮ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺧﻮﺩﻡﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻢ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩﻡ ﻣﻰ
ﮔﺸﺘﻢﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡﺑﺨﺼﻮﺹﻋﻠﻢ
ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﮐﻪﺑﻬﺘﺮﻳﻥﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻣﺤﺼّﻠﺎﻥ
ﺷﻴﻤﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﺍﺯ
ﺟﻮﺷﺎﻧﺪﻥ
(ﺑﻮﺗﻘﻪ)
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﻳﺎ
(ﺑﻮﺗﻪ)
ﭘﺎﺭﭼﻪﻫﺮ ﺩﻭ
ﺭﺍ ﺑﻤﻨﺰﻟﻪ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﻭ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﻭﻋﻆ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺗﻘﻪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭﺫﻭﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻧﮓ ﻭ (ﺻﺒﻐﻪ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺯﺭﮐﻮﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮ ﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺘﺤﺎﻟﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ فتوّت   ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﻰ
ﺑﺤﺎﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻏﻠﻴﺎﻥ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥﺑﺤﺎﻝ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻏﻠﻴﻆ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ الهی
ﺪﺭﺁﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻟﻮﻁ
ﭘﻴﺎﻣﺒﻴﺮﻯﺎﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻫﻨﺮ
ﺭﻧﮕﺮﺯﻯ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻟﻮﻁ ﺣﺮﻓﻪ
ﮔﺎﺯﻭﺭﻯ ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺷﻮﺋﻰ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻫﻢ
ﻋﺼﺮ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺁﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺮﺑﻴﻦ ﺍﺯ
ﺑﺤث ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﺋﻴﻦ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ فتوّت   ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺮﺍﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻏﻠﻂ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻮﺭﺩ ﻣﺼﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻓﮑﺮﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﺗﺎﺑﻬﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﭼﺎﻟﻪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ ﻭ
ﺑﭽﺎﻩ ﻭﻳﻞ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺁﻥﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻥﻔﮑﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮐثر ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻋﻠّﺖ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﺁﻥ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮﻫﺎﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﺮﻳﺐ ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﮑﺴﺖ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﮑﺴﺖ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﺠﺘﻤﻊ ﺩﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﮐﻪ اُمّی    ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ
ﺷﺪﻩﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪﻭ (ﺃﺩﻳﻨﻪ
وآدینه ) ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﺯﺗﺠﺴّﻢ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ.ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻭﻯ ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ ولیّ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺧﻠﻔﺎ
ﻭﻣﺠﺘﻬﺪﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺭﺍ
ﺗﺠﺴّﺪﻯﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺣﺸﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩ . ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭﻟﻤس ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻠﻤﻮس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻯ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰﺗﻴﻤﺎﺭ ﺧﻠﻖ
ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺗﻴﻤﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﮐﻤﮑﻰ ﻫﻢ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻤﺴﺘﻌﺪﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺴﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯﻫﺮﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺯﺭﺩﺷﺖﻓﺮﻩﻭﺷﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻓﺮّ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﮑﻢ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﻇﻠﻢ ﻭ
ﻇﻠﻤﺖﻭ ﺳﺘﻢ
ﻭﺑﻰﻋﺪﺍﻟﺘﻰ
ﻫﺎ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﺑﻨﻔﻊ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺷﻮﺍﻟﻴﻪﮔﺮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭﻳﺎﺭﺍﻥ
سوﺷﻴﺎﻧﺖ
ناﺟﻰ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭﭘﻴﺪﺍپسﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ سوﺷﻴﺎﻧﺖ
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺯ ﺳﻪ سوﺷﻴﺎﻧﺖ
ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّدﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩسوء  ﺷﻴﺎﻧﺖ
یا سوشیانس محمّد
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻠﺎس  ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﻨّﻰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
فتوّت   ﺑﺮ
ﻣﺒﻨﺎﻯ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺳِﻨﺖ)ﺷﺪﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯﻤﻘﺪس
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻭﺡ القدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﺗﻬﺪ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺗﻄﺒﻴﻘﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺟﺰ ﺿﺪ
ﻭﻧﻘﻴﺾ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺮأساس ﻣﻬﺮ
ﻭﻣﺤﺒّﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺮ
ﻭﻣﺤﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻪ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺩ ﻭ ﻭﺩﺍﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻮﺩ
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﻣﻬﺮﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻬﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﮕﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ؟ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪﺧﻮﻳﺸﺘﻥﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺡالقُدُس
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺘﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﭼﻮﻥ
ﻋﺒﺎس ﺍﻗﺒﺎﻝﺃﻫﻞ
فتوّت   ﺭﺍ
ﺟﻤﺎﻋﺘﻰ ﺩﺭﻭپس
ﻭ ﻓﻘﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻗﺮﻥ ﭘﻨﺠﻢ
ﻫﺠﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﻤﺎﻟﻚ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻮﺍﻡ صوفیّه
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﺍﺯ ﺳﺘﻢ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﮑﻤﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
تصوّف ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ. ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻈﻬﻮﺭ ﻭ
ﻋﻠﻨﻰ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ تصوّف
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺴﺎﻋﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺳﻌﺘﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻟﻮﻁ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﺮﺕﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﻬﺮ ﻟﻮﻁ
ﻭﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺁﻥ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺷﺪ.ولیّ
ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺪﻩ ﺷﻌﻴﺐﺗﺎﺑﻊ
ﻳﻮﺳﻒ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺩﺭﻣﻬﺎﺟﺮﺕﺍﺯ
ﻣﺼﺮ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺘﻢ
ﻓﺮﺍﻋﻨﻪﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﺮﺗﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﮐﻪﻫﻨﻮﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﺑﻨﺎم ﺪﻳﻦ
ﺑﺮﭘﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﻤﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺍﻭ ﻣﻮﺷﻪ
ﻭﻣﺎﺷﻰ ﺭﻫﺮﻭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ(ﻣﺎﺷﻴﻪ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﭼﻬﺎﺭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭﻣﺎﺷﻴﻪ
سوشیانس اول
زردشت ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ.
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮ
ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻣﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻭﺣﻠّﺎﺡ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻔﺘﻮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺳﻨّﻰﻭ
ﺑﻌﺪ ﻓﺎﺳﺪﺗﺮ
ﺷﻴﻌﻰولیّ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺘﺸﺎﻥ
ﮐﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥﻨﻴﺰ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺳﻌﺖ(
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺷﻴﻌﻪ)
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ گروه
ها وﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﻬﺮ
ﻣﮑﺘﺒﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﻭﺝ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻨﺎﺻﺮ
ﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻠﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﻮﻯ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻭ ﺻﻮﻓﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﭼﻬﻞ ﻭ
ﺷﺶ ﺳﺎﻝ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ تصوّف
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯﺟﻤﻠﻪ ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻄﻮس ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ پیامبر و
علیّ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺰﻭﺭ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺼﻮﺏ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺳﭙس ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭ ﺷﻬﺮ
ﺍﻫﻮﺍﺭ
ﻭﺷﻴﺮﺍﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻩ ﭼﺮﺍﻍ ﺩﺭ
ﺷﻴﺮﺍﺯ ﮐﺸﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
تصوّف ﻭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﻞ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻏﻮﻃﻪ ﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.تصوّف
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺁﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻰ
ﻭﺳﻨّﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺘﺠﺪﺩﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪﺩﺭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺣﺘﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻭﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
هستند. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺒﺎ
ﮐﻨﺪﻯ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺘﻴّﺖ
نوع ﺑﺸﺮﻯﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻠﺎﺋﮑﻪ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ(ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ) ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ
ﺑُﻌﺪﻯﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻓﺮﻭﺯﺍﻥ
ﻓﺮ ﺍﺯ ﺣﺴﺎﻡ
ﺍﻟﺪﻳﻦ
ﭼﻠﺒﻰﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ.ﮐﻪ(ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ)ﻭ(ﻓﺘﻴﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻰ)ﻭﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻣﺴﻠّﺢﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺣﮑﻮﻣتهاﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻭﻳﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭسوّم
(ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﺖ)ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﻰ
ﺟﻨﮕﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ(ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺶ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ.ﺍﻣثاﻝ
ﻓﺮﻭﺯﺍﻥ
ﻓﺮﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪولیّ
ﺳﺨﺖ
ﺑﺮﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻡ.ﻭﻧﺸﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻧﺪﻳﺪﻡ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻩ ﭼﻪ
ﺳﺘﺎپس ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﭼﻮﻥ
ﻣﺼﺪﻕ ﺁﻣﺪﭼﻪ
ﻧﮑﻮﻫﺸﻬﺎ
ﮐﺮﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﻗﺼﻴﺪﻩ
ﺳﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺷﺎﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺖ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺑس ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﺍ(ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ) ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﺟﺎﻫﻞ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ)ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻌثت
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻓﺘﻴﺎﻥ ﺟﻨﮕﺠﻮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮ
ﻓﺘﻴﺎﻥ ﺟﻨﮕﺠﻮ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻴﻪ ﺳﻴﺎﺳﺖﺑﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﭘﻮﺷﺶ
ﻭﺷﻌﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ .

ﻫﻨﺮﻯ
ﮐﺮﺑﻴﻦ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﺴﺘﺸﺮﻕ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ
ﮔﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ
ﻣﺨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻣﺘﺼﻮﻓﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻫﺮﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺣث
ﺁﻥﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭ
ﺗﻮﺍﺻﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺦﺩﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﺨﺘﻠﻒﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ مُقَدَس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﺮﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰﺟﺰ
ﻣﺰﻳﺪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺒﺎﺣث ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎسی ولیّ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
سوء  ﺧﺘﻪ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﺰﺑﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺟﻬﻨّﻤی
هستند.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺩﻟﻰ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺭﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻭﭼﻪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭼﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻘﺮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺯ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﻮﺍﻥ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺵﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭ ﮔﻴﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻗﺪﻳﻢ سوء  ﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮ ﺍﺳﺐ ﺗﻨﻬﺎ
ﻃﺒﻘﻪ ﺧﺎﺹ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺘﻰ ﺑﭙﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻋﻤﻠﺎ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ ﺧﺎﺹ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍلاّ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺳﺐ ﺍﻭ
ﺭﺍﻩ ﻣﻰ
ﺭﻓﺘﻨﺪﻭ
ﭘﻬﻠﻮ ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻗﺎﻫﺮﻩ ﺭﻭﺯﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻩ ﻫﺎ
ﻓﺮﻗﻪ ﺻﻮﻓﻰ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻡﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ سوﺍﺭ
ﺑﺮ ﺍﺳﺐﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎپس
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﻦﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻌﻤﺮﺍﺕ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻭﻣﺮﮐﺰ ﻣﻬﻢ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻣﻠﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﮑّﻪﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﻪﺍﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺰﻟﺖ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺖﺑﻮﺩ.
ﻧﺰﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺤﻠّﻯ ﻨﻴﺰ
ﺍﻳﻦ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻳﺎ(ﻓﻬﻠﻮﻯ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ می
ﺸﺪﻧﺪﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺭﺳﺘﻢ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﻳﻮ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪﻭ ﻓﺮّ
ﻭﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
قُریش
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ(ﻓﻬﻠﻮﻳّﺎﺕ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍ(ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﻮﺗﺎﺕ)ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﻴﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻳﻚ ﻭلی
اﻟﻬﻰﻭ ﻣﺤﻞ
(ﺑﻴﺘﻮﺗﻪ)
ﺷﺐﺯﻧﺪﻩﺩﺍﺭی
ساالکان ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺳﺎﺩﺍﺕﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯﻣﺎپس
ﺁﺧﺮ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﺪﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶﺩﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺁﻣﺪﻩﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺣﺮﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻟﺸکرﻳﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻭﮐﻮﺭﺵ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺣﻘﻮﻕ
ﺑﺸﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭ
(ﺍسوﺍﺭﺍﻥ)
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻓﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻯ ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ.
ﺩﺭ ﻧﺰﺩ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥﺍﺯ
ﻫﻔﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻣﻌﺮﻑ
ﺍﺻﻴﻞ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻄﻮﺍﻳﻔﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ سوﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﻘﻴﻪ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺭﻭ ﻭ ﺭﻫﺮﻭ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﻓﻌﺎﻝ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ سوء  ﺍﺭﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺗﻨﺪ ﺭﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﻳﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺭ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﻫﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﻧﺰﺩ ربّ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ که
ﺑﻬﺸﺖسوء  ﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥﺑﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ.

(ﺯﺭﻧﮓ)ﻳﺎ
ﺳﺮﻫﻨﮓ ﺭﺋﻴس
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥﻧﺰﺩ
قُریش ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻴّﺎﺭ
ﻣﻌﺮﺏ (
ﺃﻳّﺎﺭ)ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ قُریش
(ﺫﻯ ﻳﺎﺭ) ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ(ﻳﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﻴﻖ)ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻋﺮﺏﺭﻓﻴﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﻓﻘﺖ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻨﺠﺮ
ﺳﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻯﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻏﻠﺎﻑ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻳﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺯﺧﻤﻰ ﺑﺰﻧﺪ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻟﻴث ﺻﻔّﺎﺭﻯ
ﺳﺮﻫﻨﮓ ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
ﺳﻴﺴﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻭﺭﺍﻩ
ﺯﻧﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺮﻳﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪﻭﺣﻘﻮﻕ
ﺑﮕﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭘﺎﺳﺪﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﺑﺴﻴﺠﻴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﮑﺎﺭﻯ
ﻭﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﺣﻘﻮﻕ
ﺑﮕﻴﺮﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﮐﻠﻴﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮ ﮔﺮﺩﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻔﻞ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ ﮐﻪ تصوّف
ﻭ فتوّت
ﺑﻬﻢ
ﺁﻣﻴﺨﺖﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻏﻠﺒﻪ
ﻣﻐﻮﻝ ﻧﻈﺎﻡ فتوّت   ﺭﺍﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﺟﻨﮕﻰ ﺁﻥ ﺣﺬﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻣﺤﻠﻪ ﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺯﻭﺭﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﮐﺴﻮﺕ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭ
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﻚ( ﻟﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻟﻮﺗﻰ)ﺭﺋﻴﺶ
ﻋﻴّﺎﺭﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﮐﻬﻨﻪ سوء  ﺍﺭ
ﻭﭘﻴﺶ ﮐﺴﻮﺕ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺟﻨﮕﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﻣﻴﺎﻧﺪﺍﺭﻯ
ﭘﻬﻠﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺯﻭﺭﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﻟﻨﮓ
ﺑﺮ ﮐﺸﺘﻰ
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻭﺭﺍﻥ (ﻓﻮﺕ ﺑﺎﻝ)ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﭘﺮﭼﻢ
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺯﻭﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻭﺭﺯﺵ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺟﻨﮕﻰ.

سوﺍﺭ
ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺻﻠﻴﺒﻰ ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻭ
ﺷﻠﻮﺍﺭ ﭘﻮﺵ مُقدّس
ﻧﻘﺶ ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﮐﻤﺘﺮﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺻﻔﻮﻳﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺭﺍ
ﻓﺘﻴﺎﻥﻭ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻩ ﻗﺮﻣﺰ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋثماﻧﻰﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
(ﮔﻠﻴﺎﺩﻭﺗﻮﺭ)
ﻗﺰﻝ ﺑﺎﺷﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻩ ﻗﺮﻣﺰ ﻳﺎ
سوﺍﺭﮐﺎﺭﺍﻥ ﺗﺮﮐﻤﺎﻥﻭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﺪﺭﻯ ﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻩ
ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻗﺎﺟﺎﺭﻳﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ.
ﻗﺎﺳﻢ ﻏﻨﻰ ﻣﺤﻘﻖ
ﺍﺯ(ﻣﺮﺍﺑﻄﻴﻦ)ﺳﺮﺣﺪّﺍﺕ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺎﻓﻆ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺑﺎﻁ
ﻫﺎﻣﺤﻞ ﺭﺑﻂ ﻭ
ﺑﺴﺘﻦ ﺍﻓﺴﺎﺭ
ﺍﺳﺒﺎﻥ ﺧﻮﺩﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺤﻞ ﺭﺑﺎﻁ
ﺍﻓﺴﺎﺭ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻯ ﺍﺯ(فتوّت   ﺃﻧﺎﻇﻮﻝ)ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﻭ(ﻧﻬﻀﺖ ﺃﺧﻰ)ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﻮﺍﻥ
ﺍﻟﺼﻔﺎ
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﺧﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻤﺴﻠﻤﻴﻦﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﺗﺠﻤّﻌﺎﺕ
ﻭﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻗﺎﺳﻢ ﻏﻨﻰ فتوّت   ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﺻﺤﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺗﺼﻮﻓﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺻﻔﻪ)ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺘﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺴﻰ
ﻧﻪ تصوّف ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﻬﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻣﻌﺠﻮﻥ
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻥ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﺭﺕﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺎﻡ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﮑﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺁﺩﻡ
ﺷﻮﻧﺪ
ﻭﺁﺩﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻟﻰ ﺳﻔﻴﺪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻳﻚ
ﮔﺎﻭﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻴﺎﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻫﺴﺖ.

ﺍﺑﻦ
ﺑﻄّﻮﻃﻪ(ﺃﺧﻴﻪ)ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭﺍﺧﻮﺕ
ﺭﺍﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺯﻫﺪ ﻭ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﮔﺮﻯ ﻭ
فتوّت   ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭ(ﻏﺸّﺎﺷﺎﻥ)ﻭ
ﻓﺪﺍﺋﻴﺎﻥ(ﺣﺸّﺎﺵ)ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ(ﺃﻧﺎﻇﻮﻝ ﺗﺮﮐﻴﻪ)
ﮐﻨﻮﻧﻰ(فتوّت   ﺍﺷﺮﺍﻓﻰ)ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋﺒّﺎﺳﻰﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﻭ
ﺷﻴﺨﻮﺧﻴّﺖ
ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻗﺮﻥ ﺷﺸﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ فتوّت   ﺭﻧﮓ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﭙﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻧﮓ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ و محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥﺘﺎﺭﻳﺨﻰﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻗﺮﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﺎ ﺩﻫﻢ ﻫﺠﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
فتوّت   ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺮﻯ ﺟﺬﺏ صوفیّه
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺻﻔﻮﻳّﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
تصوّفﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ولیّ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺼﺪ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺷﺨﺼﻰﺩﺭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
تصوّف ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻧﺎ ﺍﻣﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺴﺘﻮﻩ
ﺁﻣﺪﻩﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ ﺑﺠﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. (ﻣﻠﺎﻣﺘﻴّﻪ)ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳثاﺭ ﻓﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻔس لَوّامه
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻫﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻳﺎ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮﺷﺎﻥ
ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻣﺮﺍﻗبه ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﺮ ﻋﻴﺒﺐ
ﻭﻧﻘﺼﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
(ﻣﻠﮑﻪ)ﻭ ثاﺑﺖ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻣﻠﺎﻣﺘﻴﻪﺑﺎ
ﺍﺻﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺨﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ
ﺧﻨثیﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﭘس
ﻋﻤﺪﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻨﺎﻫﺎﻧﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ئﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﻫﻮﺳﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.

ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ فتوّت   ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺻﺤﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ محمّد
ﺍﺯ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍﻩ
محمّدﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺻﺤﺮﺍ ﺟﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮐثر
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﻨﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻳﻤﻦﮐﻪ
ﮐﺎﻟﺎﻯ ﻫﻨﺪ
ﻭﭼﻴﻦ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﻣﺮ ﻭ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﻭ
ﻣﺼﺮ ﻭﺭﻭﻡ
ﺷﺮﻗﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺗﺄثیر ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ولیّ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﺑﻂ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﻘﺮﻳﺸﻰ ﻳﺎ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻧﮋﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﮐﻮﻳﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ . ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺘﺼﻮﻑ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺭ(ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﻴﺪﺍپس)
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ صوفیّه ﻋﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺻﻠﺢ ﺩﻭﺳﺖ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺷﻌﺎﺭ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺳﻦ ﻭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎلا
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻏﺮﻭﺭ
ﺟﻬﻞ ﮐﻤﺘﺮﻭ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭﭼﺎﺭﻩﺟﻮﺋﻰ.
ﺗﻦ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ ﺿﻌﻴﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺘﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﭼﻪ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺨﺖ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﺒﻪ
ﻧﻔس ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻡﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻭﻳﺎ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﭘﻮﺯﺵ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰﺍﺯ
ﻃﻮﻝ ﮐﻠﺎﻡ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺶﺍﺯﺍﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.

M157

یونگ
و عرفان علمی
وناخوآگاه

ﮐﺎﺭﻝ
ﮔﻮﺳﺘﺎﻭ
ﻳﻮﻧﮓ ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس
ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻭﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﺷﺎﺧﺺ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﺮﻗﻰ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻭﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻭ ﺳﺎﻳﻨﺘﻴﺴﺖ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰﺩﺭ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﻋﻠﻢ
ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻓﮑﺮ ﺭﺍ
ﺗﺮﺷّﺤﻰ
ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ گوﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺻﻔﺮﺍ ﺍﺯﮐﺒﺪ
ﺗﺮﺷّﺢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺎﻣﻞ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﻳﻮﻧﮓ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻋﻘﺪﻩ
ﺍﻭﺩﻳﺐ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻧﺶ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻣﻞ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒﭼﻮﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﻭ ﻓﻘﺮﻭ ﺳﺮﮐﻮﻓﺘﮕﻰﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻋﻘﺪﻩ ﺳﺎﺯ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﻋﺎﻗﻞﺩﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﺧﺎﺻﻰﻋﺎﻣﻞ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻳﺎ ﺟﺎﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﺍﺯ ﻟﻔﻆ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭼﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺑﺎﻋث
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻳﻮﻧﮓ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺵ
ﺃﻫﻞ ﮊﻧﻮ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺑﭙﺎﺭﻳس ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﺷﺮﺍﻗﻰ
ﻭﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻏﻨﻰ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ ﭼﻴﻦ ﺗﺎ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭﺭﻭﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻳﻮﻧﮓ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺑﺴﻄﺢ
ﺟﻨﻮﻥ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺷﺪﻳﺪ ﻭﺃﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟجه ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻣﺎ
ﺩﺭﺷﺮﺡ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﺑﺎ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ولیّ ﻳﻮﻧﮓ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ . ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯﺎﺯﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺭﻭﺣﺎﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺎﻟﺐ
ﻳﻮﻧﮓﺍﻳﺪﻩ
(ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳی
اﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻋﻠّﺖ
ﺭﺍ ﭼﺎﺭﻩ ﺟﻮﺋﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺗﺄثیر
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﻣﻮﺍﺩ مُخَدّر
ﺩﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏﻭﻳﺎ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﻭ ﮐﻤﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺭﺍﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺳﺎﻟﻢﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪﺣتی
ﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ صوفیّه
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻳﻮﻧﮓ
ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ . ولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ
(ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ)ﻭ
ﻃﺒّﻰ ﺑﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ (ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺪﺭﻥ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻮﻧﮓ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻳﻮﻧﮓ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮﺩﺭ
ﺍﮐثر
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻗﻮﺍﻋﺪﻯ ﺪﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ. ﻭ
ﻋﻠّﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻳﺎ
ﺷﮑﺴﺖﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺭﮐﻮﺩ ﻭﮐﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺁﻥ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮐﻤﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﺷﺪﻩﻭ
ﺳﺨﺖ ﮐﻠﺎﻓﻪ
ﺍﺯ ﺃثر ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
مُخَدّر ﻭﭘﺮﭼﺎﻧﮕﻰ
ﻃﺒﻴﺐﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﭼﻨﮓ
ﭘﺰﺷﻚ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﺪ. ولیّ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻢ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻫﻢ
ﭘﺰﺷﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥﮑﺎﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺎﻟﻢ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻄﺒﻴﺐ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﺎﺭ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﺑﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻴﺰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣؤثّر
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺴﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﭘس
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﭼﻮﻥ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻳﺎ
ﺭﮐﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﮑﺴﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ اﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻳﻮﻧﮓﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺳﺮﺷﻨﺎس
ﺗﺮﻳﻦ ﻭﻣﻮﻓﻖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﻮﻧﮓﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ)
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺿﻊ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﺎﻟﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻘق
ﻨﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺣﻠﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻋﻴﺐ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻋﻠﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐﻭ ﺁثاﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔی
ﺪﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻓﻦ ﺑﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﺳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺳﮑّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻃﻠﺎﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻨﻴّﺖ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺁﻥ
ﺑﻴﻦ ﻓﻘﺮﺍ ﺑﺎﺷﺪ.
ولیّ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻓﻘﺎپس
ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭﺯﻥ
ﺷﺪﻩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﻴﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺳﮑّﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺭﻳﺨﺖ ﻭ ﺳﺒﻚ
ﺑﺎﺭ ﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﻠﺎ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻣﻰ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁ
ﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﻃﻠﺎ
ﻭﭘﻮﻝ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﻭﺟﺪﻯ
ﺗﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﺎﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﺎﻓﮑﺎﺭﻯ ها
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ) ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺗﺮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﺎﻓﻞ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺩﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺭﺍ ﻣﻐﻀﻮﺏ
ﻋﻠﻴﻬم
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ .ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺮﺍﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺗﺎ ﺑﺎﺯﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻥ ﺑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺭﻭﺷﻦ
ﻭ ﺩﻟﭽﺴﺐ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺳﺎﻟک
ﻨﻴﺰ ﺍﺯ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺃثر ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ
ﻋﻄﺮ ﻭﻣﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻴﺮﻳﻦﻭ ﺳﻔﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻧﮕﻴﻦ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻗﺺ
ﻭ ﺷﺎﺩﻯﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒﻮب ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻫﻢ
ﺟﻨﺒﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩﻭﻫﻢ
ﺟﻨﺒﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺻﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭼﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺑﺪ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﭘﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺮس
ﻭ ﺁﺗﺶ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳکی ﻮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻳﺨﺘﻦ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﭼﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪﺩﻭ
ﺟﻬﻨﻢ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻨﻚ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺴﺦ
ﺁﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻭﺗﺮس ﺩﺍﺋﻢﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﺑﻰ
ﺃﻣﺎﻥﻭ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﺯ
ﺑﺤث ﻳﻮﻧﮓ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺸﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺷﻔﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮐﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁثاﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﺳﺨﺖ مُخَدّرﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﻮﻧﮓ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺟﺎﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺴﺎﻥﺮﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺧﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻳﻮﻧﮓ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻳﻮﻧﮓ
ﭘﺰﺷﻚ ﺩﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﻃﻠﺴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻃﺒّﻰ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻃﺒّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﺍﻭ ﻭ
ﺍﻣثاﻟﺶﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺠﺎﺻﻮﻝ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺷﻔﺎﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺗﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﺩﺩ.پس
ﻳﻮﻧﮓ ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﺎﻳﻨﺪ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻃﺒّﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻃﺒّﻰ
ﺍﻭﻣﺰﺍﺣﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﻮﻧﮓ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﺯ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﻮﻧﮓﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻠﻞﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﻮﻡ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻣﻠّﺘﻰﺣﮑﻢ مُقدّس
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻭاستوری ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺰﺷﻚ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﭘس ﻳﻮﻧﮓ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﮐﻤﻰ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻣﺸﮑﻞ ﻋﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﻋﺼﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﮑﻞ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺑﺎﻋث
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪﻣﺴؤﻝ
ﺩﺭ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﭼﻮﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﻤﻌﻰ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺎﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺎ ﺗﺮﻙ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣثلا
ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭسوﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻫﺪف
هاﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﻠّﻰ
ﭘﺮﺳﺘﺶﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺷﺎﻩ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﻤﺸﻴﺪ ﺷﺎﻩ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻭﻓﻬﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻋﻠﻞ سوﺯﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﭼﻮﻥ هَوَس
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﺴﻮﺯﻧﺪ.

ﭘس
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢﮐﻪ
ﻳﻚ ﻋﺎﺭﻑ ﻋﻠﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﻳﻮﻧﮓﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﮐﻨﺪﻭﻋﻠﻞ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺩﻭﻥ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻃﺒّﻰ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻭﻳﻮﻧﮓ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺳﺤﺮ ﺁﻣﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺟﻦ ﮔﻴﺮﻯﻭﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺧﺎﺹ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻕ ﻣﻄﺐ
ﺧﻮﺩﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙﻭﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ مُخَدّر
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻌﻠﻢ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻃﺒّﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺭﻭﺣی
ﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﻭﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻴﻦ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﻦ ﻭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺴﻬﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻃﺒّﻰ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻣؤثّر ﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣؤثّرﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ
ﺩﺍﻧﺶﺁﻣﻮﺯﺍﻥ
ﺟﻮﺍﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺪﺍﻧﺸﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺗﺨﺼﺼﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفسﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄثیر
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻭﻫﻢ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻳﻮﻧﮓ
ﺍﺯ ﺳﮑس ﻫﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺮﺍﻯ ﻓﺴﺎﺩ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﻫﻤﻪﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ سِکس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺭﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﻮﻧﮓ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺑﺎﻳﺪ حقّ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺳﮑس
ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﺭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩ ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺳﮑس ﻭ
ﻫﺮ
ﻫﻮﺳﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺳﮑس ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﮑس ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻨﺴﻰﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﻞ ﺑﻬﻢ
ﺟﻨس ﮔﺮﺍﺋﻰﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺷﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﻫﺎﮐﻪ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ ﻭﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻣﻴﻠﻮﻟﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻋﺮﻳﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻓﻴﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺳﮑﺴﻰ ﻭ ﺭﻗﺺ
ﻏﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻈﺎﻫﺮﻯ ﺍﺯ ﺑﺮﻭﺯ
سِکس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻗﺺﻫﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻨﻮﻥ ﺳﮑس
ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺟﻨﺴﻰﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺟﻮﻙ ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻮﮐﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻥ ﻓﻮﺭﺍ
ﻭﺩﺍﺋﻢ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺣﺎﻝ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﻳﺎ ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻳﮕﺮﻯﻃﺒﻖ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺭﺍﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻮﮐﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺟﻮﻙ ﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ می
ﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﮑﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ .

ﺍﻣﺎ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﺴﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﻗﺮﻧﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳخی
ﺮﺍ ﺑﻄﻔﻞ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺑﺎﻃﻔﺎﻝﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﻮﺍﺩ مُخَدّر
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺩﺭ ﺳﻴﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡﮐﻪ
ﮐﻤﻰ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ مُخَدّر
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺧﻮﻥ ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻣﺎﺯﺍﺩ
ﻣﻮﺍﺩ مُخَدّر
ﺩﺭ ﺍﺩﺭﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺍﺩﺭﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ مُخَدّر
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﺯﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ
ﻭﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﺴﺖ
ﺑﺎﺯﻯ
ﺳﺎﺧﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﻣﻮﺧﺖﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭ ﺃثر
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭﮐﻮﺩﻙ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺠﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﺪﻩﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﻡ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻣﻮﺭ مثبت   ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﺑﺎﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﻗﺪﺭﺕﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻧﺼﺎﻓﺎ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺘثبت
ﻭﻧﻴﮑﻮ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺣﺬﻑ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻳﻮﻧﮓ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
آثار ﻣﻨﻔﻰ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡ ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻏﺬﺍﻫﺎ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﮔﻮﺷﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﺎﺻﻰﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺩ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰﮐﻪ
ﻳﻮﻧﮓ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻳﻚ ﭘﺪﺭ
ﻭ
ﻣﺎﺩﺭﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﭘﺮﻭﻧﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺑﻤﻀﺮﺍﺕ
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ .
ﺍﻣﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺭﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ثابت
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﺩﺍﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﻤﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺟﺪﻯ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍنی
ﺮﺍ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪﻩﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻭ
ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﺯ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﻮﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺣﻔﻆ ﺁثاﺭ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻦ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻃﺮﺩ ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﺮﮔﺰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺷﻨﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺴﺘﻤﻊ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﻮﺩﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﮐﻠﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﮐﺴﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪﮐﻪ ﻳﻚ
ﮐﻠﻤﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻳﺎ
ﺗﺮﮐﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺻﺪ ﮐﻠﻤﻪﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﻳﻢ.
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻨﺴﺐﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﭘﺮ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺬﮐّﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺷﺨﺺ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯﺣﺎﻝ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﺴﺖ ﺩﻝ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﻗﻠّﻪ
ﻧﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻬﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺤثهاﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺣﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰﻧﻘﺸﻰ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺁﻥﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻐﻠﻂ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺸﮑﺴﺖ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﻫﻤﺎﻥ
(ﺗﻤثیل
ﮐﻠﺎﻣﻰ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺸﺎﻟﻮ ﺗﻤثیل
ﻮ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻳﻢ
ﺑﺨﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺩﻗﻴﻖ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﭘس
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﻫﺮﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ ﻣثاﻝ
ﻭ ﺗﻤثیل ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺑﻴﺎﻧﻰﭼﻮﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﺗﻤثیلی ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻧﺎﻇﺮ
ﺭؤﻳﺎ ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ پس  ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪولیّ
ﻧﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ . ﻳﻮﻧﮓ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺭﺍ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭ ﻣﻨﺒﻊ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑُﻌﺪﭼﻬﺎﺭﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻮﻧﮓ
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﻘﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮکی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻭ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻳﻮﻧﮓﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ
ﻣﻨﺒﻊ ﻭﻣﻨﺸﺄ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﻭﺟﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺪﻑ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﺮﺣﺪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑُﻌﺪ چهاﺭم
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻫﻢ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻫﺮﻓﺘﻪﻭ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍﺑﻴﻨﺎ
ﻭﺭﻭﺷﻦ ﺩﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮑﺴﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻔﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻬﻤﻰ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍﺑﺮﺯﺧﻰ
ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺸﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ.
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ ﺩﺭﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻭ
ﺗﺄثیرﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ سوء  ﺍﺑﻖ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﺍﺧﺮﭼﻪ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺎﺻﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﮐﻪﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺷﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
. ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮپس ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻳﻮﻧﮓﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ بکاملاﻥ ﺍﻟﻬﻰﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ
ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ
ﺻﺎﺣﺐﺭؤﻳﺎﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺧﻮﺩﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺗﺮﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻣﻌﻨﻰ
ﺧﺎﺹ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ ﺟﻤﻌﻰ
ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﺎﺹ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻋﻠﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ.ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎ ﻧﺎﻡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﺎﻗﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺩﺭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﭘﺰﺷﻚﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺍﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭ
ﻃﺮﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﻨﺤﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯﺎﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯﻮﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩاُلی
العَزم
ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎ به ﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨﻔﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺩﺭﻙ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺳﺎﻥﻭ ﺻﻔﺎﺕ
عکسﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﻴﮑﻮ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻧﻘﺶ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺪﺭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﺨﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎﺑﻴﺎﺩ
ﻭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ولیّ
ﻳﻮﻧﮓ ﻭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺯﺧﻰ
ﺍﺯ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﻴﭻ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺴﻢ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻓﮑﺮﻯﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻳﻮﻧﮓ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﻋﻠّﺖ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻭﺩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﻑ ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺁﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﻭ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ ﺟﺒﺮﻯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺟﺰﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺎﻧس
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.پس
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ولیّ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻋﻮﺍﻡ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻢ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ولیّ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﺨﻄﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﭘﺬﻳﺮ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﻗﻴﻖ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
. ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻯﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺨﻔﻰ
ﻭ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﺘﺄثّر ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥﮐﻪﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰ
ﺍﻣثاﻝ ﻳﻮﻧﮓ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻠﻰ ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ بحقَّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻳﻢ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺍﻳﻦ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﺯﻫﺮﺷﮑﻞ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﻪﺍﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺶ ﺍﺳﻴﺮ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺳﻄﻮﺡ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺂﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﻄﺢ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
الهی ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻐﺮﺍ
ﻭﮐﺒﺮﺍ ﺩﺭﻳﻚ
ﺣﮑﻢ ﻭ ﻗﻀﻴّﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺑﭙﻴﺮﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧی ﻨﻴﺰﺩﺭﻙ
ﺯﺑﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺯﺩﻩﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺭﺍﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ولیّ
ﺑﺸﺮﻁ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻫﻴﭻ ﺭﺍﻫﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﺭﻫﺮﻭ ﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﻃﺮﻳﻖ ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ثاﺑﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑاﺸﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﭽﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﺪ ﺗﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺎربّ
ﻋﻤﻠﻰ ﺷﺨﺺ ﺧﻮپس
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻭ ﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺘﻦ.
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻭلی
اﻟﻬﻰﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﭘﺮ ﺭﻧﺞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ حجّ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﻤﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ(سوﭘﺮ
ﻣَﻦ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺳﺮاء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺠﺪﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﺒﺮﻳﻚ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺪﻫﺪﻭ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﺪ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻟﺬﺕﺯﻧﺪﮔی
ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻩﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﻠّﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺯﺣﻤﺖ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﺘﻢ ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻘﻠّﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺧﺎﻥ ﺭﺳﺘﻢ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪﻭ
ﺩﻳﻮ ﺳﻴﺎﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭﻣﻨﻄﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻓﺎﺭﻍ ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻴﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻟﺬﺕ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ  ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﻃﻰ
ﻃﺮﻳﻖﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻟﺬﻳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭﻭﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥﺩﺭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻗﻀﺎﻭﺕ الهی
ﻮ(ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ ﻭ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺳﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭبُعد
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻃﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻭ
ﭘﺮﺗﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺴﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﺤﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻞ ﻫﺎﻯ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺟﺎﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣﺴﺎﻓﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﻡ ﻣﻨﻄﻘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻫﺮﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺭﻓﺘﻪﻭﺍﻣﻴﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﺭﻧﺎﻣﻪ ﻣﻮ
ﻓّﻘﻴّﺖ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺎ ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒﺍﺯﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻋﻈﻤﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻄّﺮ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﻮﻧﮓﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﻤﻠﺎﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﺠﺎﻭﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺷﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺭﺍﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻟﻬﺎﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﮔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻓﻮﺭﺍ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺳﺘثناﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
سوّم ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪپس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻉﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ تَقذُس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺭﻭﺍﺝ ﻭ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺑﺪﻯ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺻﻌﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻭﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻤﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩﺍﻟﻬی هست ﻭﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺖ ﻋﻴّﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺂﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﻇﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺶﻭ
ﺟﻠﺐ ﻭ
ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ ﺭﻫﺮﻭ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻫﺮ
ﺣﻴﻠﻪ ﻭ ﻣﮑﺮ
ﺧﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞﺳﺮﺑﺎﻟﺎ
ﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻦﻭﺳﭙس
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦﺑﻘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺑﻠﻨﺪ
ﮐﻮﻩﺳﺎﺭﺍﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎناﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦﻣﺪﺍﻡ
ﺑﭽﺎﻩ ﻭ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﻫﺎﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻥ ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﮔﻮﺩﺍﻟﻬﺎ
ﻭ ﭼﺎﻟﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺳﻄﻮﺡ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻳﻮﻧﮓ
ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺎﺭﭘﻴﭽﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺣﺮﮐﺘﻰ(ﻟﻮﻟﺒﻰ)
ﭼﻮﻥ ﻓﻨﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺤﺪ
ﺍﻟﻤﺮﮐﺰﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ. ولیّ
ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻟﻮﻟﺒﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻮﻫﻨﻮﺭﺩﺍﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻘﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺗﺤﻤّﻞ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻧﺠﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺳﻤﺎﻉﻭ
ﮔﺮﺩﺵ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺭﻗﺺ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﻄﻮﺡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻟﻮﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺵ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﺵﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﺮﺩﺵ
ﻟﻮﻟﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ ﺑﻤﺮﺩﺍﺏ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﻣﻴﻠﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ .

ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﺗﺬﮐّﺮ ﻳﻮﻧﮓ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﺭﺍ  ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻬﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﻫﺮ
ﻗﻮﻡﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﻧﺼﺎﻳﺢ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻭﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺣﺎﻓﻆ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺃﻧﺪﻯ ﻋﺎﺭﻑ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﭽﺎﭖ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺃﺩﺑﻰ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ
ﺑﻘﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪﺑﺎ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺑﻘﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪﺭﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ولیّ ﻳﻮﻧﮓ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ حقّ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺩﺭ ﺳﻴﺮﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻦﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺂﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ کاﻭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭ ﺣﺴﻴﻨﻰﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻳﻨﻚ پس
ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺭؤﻳﺖ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺑﺘﺮﺗﻴﺐﺁﻧﮕﺎﻩﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القدُس
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺭﺍﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎس
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰﻫﻤﮕﻰ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺃﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ بحقَّ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻧﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻨﺤﺮﻓﻴﻦ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺼﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻟﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻳﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﺩ ﻭ ﻣﻬﺮ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺩﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﻢ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﻣﻬﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ محمّدﻯﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺩﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦﻭ
سپس ﺑﻤﮑّﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
محمّدﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.ﻭ ﺗﺎ
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻳﻚ ﻫﺪﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﻳﻚ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻳﺎ ﻗﻮﻣﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺳﻪ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﺩﺭ
ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰﮐﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎلاترﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺳﭙس ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ
ﺁﺫﺭﺑﺎﻳﺠﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺴﻄﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻣﻰ ﻭ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه     ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﺎﮐﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻬﺮﻩﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺁﻳﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻋﻠﺎﺝ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻳﻮﻧﮓ ﺭﺍﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.پس  ﻳﻮﻧﮓ ﻭ
ﻫﺮ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺷﺨﺼﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥ ﺍﻟﮕﻮ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺗﺼﻠﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺭﻭﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻧﮑﺘﻪ ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺧﺎﺹ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﭘس ﺁﺭﺍﻣش
هاﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺰﺷﻚ ﻭ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰپس  ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻳﮋﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻳﻮﻧﮓ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﻗﺮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ ﺃﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﺎﺭ
ﻳﻮﻧﮓ ﻃﺐ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺰﻣﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺭﺍﻩ
ﺪﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺷﻔﺎﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ ﻳﻮﻧﮓ
ﺍﺯ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﺮ
ﺩﺭﻗﺪﺭﺕﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖﮐﻪ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ ﺑﻨﺤﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ ﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺪﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻞ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ
ﻋﺎﻗﻞﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞﺧﻮﺩ
ﺷﺨﺼﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺭﺍﻩ ﺳﻴﺮ
ﻭﺳﻴﺎﺣﺖ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻡﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻳﻮﻧﮓ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺴﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﻭ.ﻟﺬﺍ ﻳﻮﻧﮓ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋﻠم گرﺍﻳﺎﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻳﻮﻧﮓ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺁﻧﺮﺍﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻌﻘّﻠﺎﺕ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺷﻮﺩ
ﺷﺎﻣﻞ ﺭﻣﺰ ﻭ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪﺍﺷﺎﺭﺍﺕ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻧﻔﺮﺕﻭﻏﻀﺐﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ
ﺧﺸﻦ ﻭﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺗﻨﺪﺧﻮ
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻭ
ﺩﺷﻤﻦ ﭘﺮﻭﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺻﺪﺍﻫﺎ ﻭ
ﺁﻭﺍﺯﻫﺎ
ﻭﻧﺎﻟﻪﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻫﺴﺖ
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﻝﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺩﺑﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﻤﻖ ﺃثر
ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻰ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺗﺠﺎﺭﻯ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ آثار
ﺧﻨﺸﻰ ﻭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ مثبت   ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺗﺼﺎﻭﻳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﮐﺎﺭﻳﮑﺎﺗﻮﺭ
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺳﻴﻤﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻫﺮ ﮐس ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥﺑﺎﺯ
ﮐﻤﻚ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﮐثرﺍ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭﻓﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻮ
ﻣﺤﺪﻭﺩ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
گرﻓﺘﻪﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺻﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘس ﺩﺭﻭﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻭ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﻋﺎﻣﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻓﺰﺍپس
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﻌﺮﺍﺟی اﺯﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍک های ر
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻗﻴﺎﻓﻪ ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻏﻀﺐﻭﺑﺎﻋﺠﻠﻪ
ﻭ ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻨﻮﻥ
ﺁﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺃﮐثرﺍ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺁث اﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ولیّ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥﺟﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺎﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﺩ .

ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺠﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮل هاﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎﺩﻯﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩﻭ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤثلاﺕ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ولیّ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺸﺨّﺺﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻴﻨﺎ ﻭ ﺷﻨﻮﺍ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻴﺪﺗﺎ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺪ
ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒﺷﺪﻩ
ﻟﺬﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ناسوتی
ﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ولیّ
ﻣﺤﺪﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ بحقَّ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﻧﺴﺒﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮑﻪﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻢ ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺖﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮل هاﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ولیّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻥﻨﻈﺮﻯ
ﻳﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺪﺗﺮﻭﮔﻨﺎﻩ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻔﻬﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎّ
کوﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺃثرﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻋﻮﺍﻡ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﻠّﻢ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮ ﻟﻴﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻌﻠم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺫ
ﮐﻪ ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺘﻮﻥ مُقدّس
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﻔﻴﺪ
ﻓﻬﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯﺑﻬﻤّﺖ ﺍﻣثاﻝ
ﻳﻮﻧﮓﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺭﺍﻩ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭘس
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﺷﻨﺎ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪﻫﺮﮔﺰ ﻭﻟﻮ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﮔﻮﻳﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﭼﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﻭ ﻳﺎ ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﮒ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻤﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﮔﺮﮒ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮔﺮﮔﻬﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﻞ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻗﺎﺩﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺠﺎب هاﻯ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺑﺎ ﺿﻌﻒ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﻐﺰﻯﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩﻭﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻴﭻ
ﻣﺮﺗﺒﻪﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻥ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻥ
ﺃﺑﺮﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠق ﻨﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ ﻫﺎ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﭼﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺟﻌﻞ
ﻭﺗﺤﻤﻴﻞ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ
ﮐﻨﺪﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵﺍﺯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥﺎﻟﻬﻰﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﻋﻠﻞ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩ.ﻣﺎﻝ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺳﺎﺩﻩﺗﺮﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ناسوتی
ﻣﺎﺩﻯﻧﻘﺶ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻔس
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﺣﻮﺍس ﮐﻪ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﻟﻤس  ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ ﭼﺸﻴﺪﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻡ
ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺍﺗﺼّﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺣﺴّﻰ
ﺑﺎﻋﺼﺎﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻤﻐﺰﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﭘﻴﺎﻡ ﺣﺴّﻰ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻧﻘﺶ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻳﺎ ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.پس
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺁﻧﺘﻦ ﺣﻮﺍس
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺪﻥﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺘﺎ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺣﺘﻰ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﻪ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻋﻠﻢ ﻳﻚ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﺳﻬﻤﻰ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻨﺎ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺟﺰ ﺑﻴﻨﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺻﻞ ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ناسوتی
ﺕﻣﺠﺎﻭﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯﻣﻨﮑﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺍﺯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻐﺰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻃﺒّﺎ ﻭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥﮐﻪ
ﻫﺪﻓﺸﺎﻥ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺭﻭ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺮ ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻘﺶ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﺄثیر
ﺩﺍﺭﻭﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﭙﺰﺷﻚ
ﻭ ﺩﺍﺭﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ
ﺩﺍﺭﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻣﻮﺍﺩﻯ ﮐﻪ ﺃثر
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﻄﺎ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﭘﺰﺷﻚ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﻧﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺍﺩﻩ.ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﭙﺰﺷﻚ ﻭ
ﺩﺍﺭﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺼﻒ
ﻭ ﻣﺤﻘﻖ
ﺭﺍﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻧﻘﺶ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺃثر
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺑﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺩﻭﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.ﻭ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣثاﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﻭ ﻳﺎ ﺳﻪ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺷﺨﺼﻴّﺖ
بالقوّهﺍﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﭘس
ﺍﻳﻦ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻄﻘﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
بالقوّه
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣثاﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﺪّ ﺃﮐﺸﺮ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﻟﺰﻭﻡ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﻢ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻄﺢ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﺶﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ ﺍﺳﺎس
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ .

ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ بالقوّه
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﺍﮔﺮ
ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺠﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻮﺩﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ولیّ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺮﮒ
ﺟﺴﻢﻭ ﻣﺮﮒ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﺑی سوﺍﺩﻯﻭ
ﻣﺮﮒ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺟﻨﻮﻥ
ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﻟﺰﻭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﻤﺮﺗﺒﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻦ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ ﭘﺰﺷﮑی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هست . ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻄﻔﻪ بالقوّه
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ می
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻳﺎ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﮐﺎﺭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑُﻌﺪ ﭘﻨﺠﻢ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑّﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﻨﺞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻄﻮﺡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﻰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻨﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺑﺒﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﺑﻌﺎﺩ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﭘﻨﺞ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺩﻩ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺻﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ .

ﭘس
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺟﻨﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺷﺨﺼﻴﺒّﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺟﻨﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. پس  ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﻭ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ
ﺗﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﺁﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺟﻨﺒﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ
ﺩﺍﺭﻭﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣؤثّر
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺃثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺗﺮﻙ ﺁثاﺭ
ﺟﻨﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭلی
ﺁثاﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺗﻮﺣّﺶﻭ ﺁثاﺭ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﺗﻮﺣّﺶ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻭﭘﺎﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ
ﺗﻮﺣّﺶﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻌﻘﻞ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘل ﻠﺘﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭپس
ﺍﺯ ﺷﺶ
ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻭﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﮐﺴﺐ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺷﺨﺼﻴﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺎﺑﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﺟﻨﮕﻞﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻣﻴﺮﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭﺑﺪﺭﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻨﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪﻭﺿﻊ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭﻭﺿﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﻔﺘﻴﻢﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻤثیل
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﺎﻟﻢ
ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ سوّم ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﺪ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰﻭﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯﻭ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦﺑﺮﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﺑﺎﺯ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ناسوتی
ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺩﻭﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﭼﻮﻥ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ سوّم
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺴﻄﺢ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ سوّم ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪﮐﺮﺩ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭت
ها ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﻩ ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﺻﺪﻭﻫﺰﺍﺭﮔﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺴﺐ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﻫﻴﭻ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﻭ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺘﻰ ﭘﺸﻪ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﻭ ﮐﺎﺭ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺑﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻯﻭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺍﺯ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﻴﺶﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭلی ﺎﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺪ ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻪﺑﺤﺪّ ﮐﺎﻓی
اﺯ ﺑﻠﻮﻍ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﺩﻡﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﺩﻣﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻨﻰ ﺩﻭﻥ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اُلی
العَزم ﺩﻭﻡ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺁﺩﻡ
ﺑﺎﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺘﺮﺍﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺑﻨﻮﺭ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻮﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
سوء  ﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت
هاﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭﺗﻮﻟّﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ ﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﺗﺎﺭﻳﺦﺗﺎﺭﻳﻚ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺶ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪمحمّد
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
محمّد ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﺳﻴﺪﻡ.ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﺮﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّدﻭعلیّ
ﮐﻪﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻭ ﺭﻭح
ﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺳﺠّﺎﺩ ﺷﺪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻯ
محمّدﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻴﻮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻏﺪﻭ ﺩﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺯﻧّﻮﺑﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﺍﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻧﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝﺩﺭ(ﻧﺰﻟﺖﺍﺧﺮﻯ)
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐﻭﺑﻌﮑس
ﺩﺭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّدﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﻮﺩ.ولیّ ﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﻝ
ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﺎ
ﻣﺎﺭﻯ ﻭمُقدّس
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺵﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.محمّد
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ علیّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ معرّفی    ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭعلیّ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭﺗﺠﺴّم
ﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﭽﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭ ﻗﺪﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ
ﺭﺍ ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﺑﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻌﻠّﻤﻰﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺑﺤث
ﻣﺎ ﻃﺒق
ﻤﻌﻤﻮﻝ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭالهی
اﺳﺖ.ﮐﻪﺍﺯ ﻫﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻔﮑﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭﻫﺮ سوﮊﻩﺍﻯ
ﺒﺮﻭﻳﻢﺳﺮ ﺍﺯ
ﺭُﻡ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻫﻬﺎ ﺑﺮُﻡ
ﺧﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻫﻨﺪﻭ ﻭ ﻫﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﺁﻣﻦ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ اُمّی
محمّد
ﻭ ﺧﻢ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
علیّ ﻭ ﻗﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﻳﺎ
ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ.ﻭﻧﻪ ﺷﻬﺮ
ﻗﻢ
ﮐﻪﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺁﺭﺯﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺷﻮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪﻭ ﺧﻮﺩ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ(ﺟﻢ ﻭ
ﺟﻤﻊ)ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭصَمَدیّت
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﮔﺎﻩﻫﺎﺋﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ
ﭼﺎﻩﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺩﻝ ﮐﻮﻩ
ﻭﻣﻴﺎﻥ ﺟﻨﮕﻞ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻡ ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﭽﺎﻩ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﻭ ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻭﺟﻤﺎﺭﺍﻥﺩﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﻘﺎﻁ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩﺗﺎ
ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻭﻓﺮﻳﺪﻭﻥ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻳﺎ
ﺃﺩﻳﻨﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻠّﻰ ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻓﺮّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻡ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻳﻚ ﭘﺰﺷﻚ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﻳﻮﻧﮓ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس
ﺩﻳﮕﺮﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺡﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺭؤﻳﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺼﺤﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻳﻮﻧﮓ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻭ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍپس ﺧﻂ
ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﻨﻄق
اﻟﻬی
ﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭﺷﺶ
ﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق
ﻮﻟﺎﻳﺖﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻠﺎس
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦﺍﺳﻠﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﺭﺳﻤﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭمحمّد
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧََﻔَﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻠﻘب گرﺩﻳﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰﻭﻣﻈﻬﺮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺮﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﺖﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺁﻣﺪﻧﺪﻭﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺎﻋﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍج ﻮ
ﺍﺳﺮاء ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺮﻗّﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ.ﻳﺎﺍﻳﻞ
ﻭ ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ.
ولیّ محمّد ﺑﻨﻮﺭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺡ القدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﺑﻴﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰﮐﻪﺍﺯ
ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨی
ﺎﻧﺘﺨﺎﺏالهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﻋﺮﺷﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺡ
ﻭ(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﭼﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩ
ﺻﺎﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻣثاﻝ ﻳﻮﻧﮓ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺭﻭﺡ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺩﺭ
ﺳﻄﺤﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺭﺍه
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﻳﻮﻧﮓﺑﺎﻳﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ . ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻞ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﻋﻘﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ(ﻧﻔس
لَوّامه )ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﻭﻧﻘﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻌق اﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﻣﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
(ﻧﻔس مُلهمه )ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﭼﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠّﺖ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻧﺘﻴﺠﻪﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺮس
ﺩﺍﺋم اﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮس ﺍﺯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺷﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺯﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻫﻢ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﻢ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﻬﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻟﻴﺪ .
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﺮﻭﺭ ﻋﻠﻤﻰﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﮐﻮﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
عَدَم ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﭼﻮﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺘﻦ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
.ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ آزمایش
ﺷﻮﺩ.ﺗﺎ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﮐﺠﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﻯ ﻗﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ(ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩﺩﺭﻙ
ﺧﻄﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﺎﻓﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺒﻠّﻐﺎﻥ
ﻓﺮﻳﺐﮐﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﻪﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ .
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺴﺘﻪﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯولیّ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖﺍﺳﺖﻳﺎ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮﻭﺯﻯﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﻭﺣﺸﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪﻭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﺎ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭﺧﻮﺭّﻩ ﻣﻨﺪﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺮﺷﺐﺑﺒﻬﺸﺖ
سوء  ﻡ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻟﻌﮑﺶﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻦﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻦ ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻳﻚ ﻣﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺷﺪﻥ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﺎﻟﻰ ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺮ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻳﻢ ﻭ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﻮﻧﮓ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺂﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥﮑﺎﻭﺍﻥ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺸﻨﻮﻳﻢﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﻣثلا ﺍﺯ ﭼﻪ
ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ
ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﺷﻴﺎٴﭽﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻮﻉ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﮕﻮﻧﻪﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭼﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭽﻪ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻭﭼﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﺷﻴﺎﺋﻰ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﭼﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﭼﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮﻧﺎﻡ
علیّ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﺪﻋﻰ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭﻣﺤﺒّﺖﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻔﺮ
ﻭﺟﻬﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺯﻳﺮﺍ علیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭمحمّدﻯ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌی ﻮﻋﺮﻑ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺑﺮﺍﻯ
هر ﻓﺮﺩ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻢ
ﺳﻄﺤﻰ ﻭ
ﻫﻢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﮐﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﻟﺬﺍ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺎﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﺪﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﺗﺎ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﺟﺪﻯ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﻢ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﺑﻴﻚ
ﻧﻮﻉ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺸﻰ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﺗﻤﺴﺎﺣﻰ ﺭﺍ
ﺟَﺪّ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪﭼﻮﻥﭙﺪﺭﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﺁﻧﺎﻥﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﻭﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻧﻴﺰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ محمّد
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪﻭ ﭘﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﻮﻧﮓ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪﻣﺘﺠﺎﻧس
ﻭ ﻳﻚ ﺭﻧﮓ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﭼﻨﺪ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻮﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻫﺠﻮﻡ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻧﺎمُقدّس
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺟﻨﻮﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺪﻳﻮﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪولیّ
ﻣﺘﻤﺪﻧﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺨﻮﺩ حقّ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻴﺪﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﻟﺒﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﺪﻥ
ها ﻣﺴﺘﻘﺮﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺡ ﮐﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﻥﻬﺎﻭﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﺳﺮﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺗﻌﺼّﺐ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﻭﻗﻮﻣﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮپس ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﭘﺎﻙ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻡ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖﮐﻪﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻓﻬم
ﻮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻧی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﺣﺘی
ﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎم
ﺠﻮﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﻧﻴﻥ ﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﻮﺍﻥ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎه
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﮐﺸﺘﻦ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭﻋﻔﻮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﺧﻮپس
ﺩﻟﺨﻮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ثرﻭﺕ ﻏﺮﻭﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻦ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ .
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻥﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﺐﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺗﻤﺪﻧﻰﻋﻤﻠﺎ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻮﺍﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻣﺘﻨﻔّﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺒی
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻊ
ﻭﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺧﻮپس ﺩﺭ
ﻫﺪﻑ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻗﺪﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺒﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ ﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺪﻧﻴّﺖ
ﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﺩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺷﻬﺮ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﻋﻈﻤﺖ ﺭﺍ
ﺗﻤﺪﻥ می
ﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ پس  ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺸﺮﻳّﺖﻭﺣﺸی
ﺘﺮ ﻭثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺭﻓﺎﻩ ﻭﻟﺬﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﻗﺎﺑﺘﻬﺎ ﻭ
ﺣﺴﺎﺩﺕﻫﺎﻯ
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﺮﺳﺮ
ﻭﮐﻮﻝ ﻫﻢ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﺒﻢﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﻭ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺍﻋﺪﺍﻣﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻭ
ﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ . ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺴﻮﻯﭙﺮﺗﮕﺎﻩ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﭼﻪ
ﺳﻨﮓ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪﻳﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥﺻﺎﺣﺐ ﺑُﻤﺒﻬﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻗﻴﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺳﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻧﺘﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ ﺩﺭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ
هاﻯ ﻣﻮﺷﮑﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺤث ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ
ﻣﻮﺷﮑﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻣﻌﺠﺰﻩﮔﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻌﮑس ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﮐﻪ ﮐﺮﻩ
ﺧﺮ ﺁﻣﺪ ﺍﻟﺎﻍ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺧﻴﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﻧﺞ
ﺑﺒﺮﻧﺪ
ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻋﺠﻴﺐ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺮ ﺁﺷﻮﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻮﭼﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮپسﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﭘﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺒﺶ
ﺷﻮﺩ ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ

ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺍﺯ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﺎﺭ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻧﺎﻥﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻳﻮﻧﮓ ﻭ أمثال
ﺍﻭﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺷﻔﺎﻯ
ﻓﺮﺿﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻣﺒﺘﮑﺮ ﺍﻳﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺃثر ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭﮐﻪﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ.ولیّ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻳﺮﺍﻧی
ﺒﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﻮﺍﺏﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
رﻭﺯﻣﺮّﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺑﺎﻋث
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭ
ﺩﺭﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺏﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺗﺸﻨﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﻫﺮﭼﻪ
ﺁﺏ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﺳﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﺶ ﺑﺂﺏ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﻭ
ﺁﺏ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻏﻢ ﻭ
ﻏﺼّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺧﻮﺍﺭﺳﺎﺯ
ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ کابوس  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻋﺼﺐ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﭘس
ﺁثاﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏﺩﻳﺪﻥ ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﺑﻮس ﻫﺎ
ﺭﺍﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎ ﻧﻔس
مُلهمه  ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﺍﺻﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍﺑﺸﮑﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ  ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﻭ ﺻﺮﻉ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴک
هاﻯ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺷﻮﻙ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﺍﺩ مُخَدّر
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺗﺠﻮﻳﺰﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺧﻮﺏ
ﺭﺍﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﺍﻩ
ﻃﺒّﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﭘﺮﺗﮕﺎﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻡ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ ﻭ
ﺧﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ( ﻗﻢ)
ﻧﻈﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق عزﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻘﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻫﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎیﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﮐﻪ ﻳﻮﻧﮓ
ﺗﺨﺼﺺ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﺑﻴﻨﺶ
ﻫﺎﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴم
ﻮﺗﻤثییل
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺍﮔﺮﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻧﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮﮒ ﻭ
ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
أثیر ﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﮐﺎﺭ ﺗﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺭﺍ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻇﻬﻮﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺷﻮﺩﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﻓﻊ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
عملا ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﻧﺎﺭﺳﺎ ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖولیّ
ﻳﻮﻧﮓ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻴﻢﺑﻤﺮﮐﺰ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎﻋث ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺪﻩو ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻬﻤّﻰ ﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺟﺎﻟﺐﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ ﻣﺤﺮﻙ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﻋﻘﺪه ﻫﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺩﺑﻰﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﺍﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺭﺍ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ عَدَم
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺘﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺒﺪﺳﺖﺧﻮپس
ﺻﺪﺍ ﻳﺎ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺶ
ﺣﺴّﻯ اﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﺮﺥ ﺩﻋﺎ
ﻭﺟﻘﺠﻘﻪ
ﮔﺪﺍﻳﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺗﺒّﺘﻰ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰﻳﺎ
ﻣﺎﻟﺶ ﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ
ﭼﻮﺏ ﺑﺮﻫﻢ. ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺍﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺴﺒﻴﺢﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﺴﻤﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﻭﺍﻟﺘﻤﺎس
ﻭﻃﻠﺐ ﮐﻤﻚ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ.
ﻫﻤﻪ ﺿﻤﻦ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭﻭﺑﺮﺍﻯ ﺧﻨثی
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻫﺴﺖ.
ﻭلی اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺍﺭﺩﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻭ ﺭﻓﻊ ﻣﻀﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻳﻮﻧﮓ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻴﺰﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻯ ﺑﺘﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻋﻠﻞ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻫﺮﺭؤﻳﺎﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺍﺏ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﮐﻢ
ﺍﺭﺯﺵ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﻠّﻢ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
اﻟﻬی ﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﺷﺎﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺩﺭﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺭؤﻳﺎ
ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻨﻘﺎﻁ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺭؤﻳﺎﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺧﻄﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴگردد.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮپس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺖ. ولیّ ﺩﺭﺧﻮﺍﺏﻧﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎﻭ
ﻧﻪ ﻣﺘﻦ ﺁﻥ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻣﺸﺨﺺ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺣﻮﺍل ﺨﻮیش
ﻧﻈﻢ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﭼﻪ ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺪﻩ ﻭ
چه ﺠﺮﻳﺎﻧﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﻬﻢ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﭼﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﻨﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮیش
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﭘس ﺑﮑﻤﻚ
ﺳﺎﻟک ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺏﺭﺍﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻔﺎﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺝ ﺩﺭﻳﺎﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺍﺳﺘﺎ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭ ﭘﺮ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺟﻠﺴﺎﺕ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﭘﺰﺷﻚ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ ﻭﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﺻﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻫﻢ ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﻫﻢ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ ﺑﭙﺰﺷﻚ
ﺗﻦ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰﻭ
ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﺂﻧﺠﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻮﻯ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﻋﻠﻞ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕﺧﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﭙﺰﺷﻚ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺣﺎﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﺰﺷﻚ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﭙﺰﺷﻚ
ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﻗّﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﻳﻚ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺒﺎﺩﻝ ﻧﻈﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﺰﺷﻚ
ﻧﻴﺴﺖﭼﻮﻥ ﭘﺰﺷﻚ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻋﻠّﺖﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ
ولیّ ﮐﻤﻚ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﺩﻭ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺖ ﻳﮑﻰ ﭘﺰﺷﻚ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻫﻤﺪﻟﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺎ
ﭘﺰﺷﻚ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺪﻟﻰﻧﻘﺶ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺯﻥ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺯﻥ ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺎ
ﺯﺣﻤﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺟﻌﻠﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻭ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻩﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺯﻥ
ﺑﺎﻳﺪ سوﮊﻩ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺣﻘﻴﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻭﺟﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﮐﺸﻒ ﻋﻠﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺷﺮﻁ ﺩﻭﻡ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﮐﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻋﺸﻖ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻋﻠﺎﻡ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ سوﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺮﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ سوﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﻬﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ولیّ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ سوﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی
ﮐﺮﺩﻩ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﺮﮒ ﮐﺴﻰ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ که ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﭼﻪ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭلی
ﺪﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﭙﺰﺷﻚﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﭙﺰﺷﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻫﻢ ﺩﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﻚ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻘﺶ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺷﻔﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﺰﺷﻚ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻋﺸﻘﻰ ﺑﺒﻤﺎﺭ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﺷﻚ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ
ﻭ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺯﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺗﺸﻨﻪ ﻋﺸﻖ
ولیّ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻋﺸﻖ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭﺩﻝ
ﺑﭙﺰﺷﻚ
ﻣﻴﺴﭙﺎﺭﺩ.ﻭ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﺰﺷﻚ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻗﻠﺒﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻋﺖ ﺷﻔﺎ ﺑﺎ
ﺷﺘﺎﺏ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﻳﻮﻧﮓ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭ ﮐﺸﻒ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﻋﻠّﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﭘﺰﺷﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞﻭ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﻤﺪﺍﺭﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘل
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﻝ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰﺍﮔﺮ
ﺑﻬﻴﭻ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻳﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻭ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ .

ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻳﮑﻮﺗﺮﺍﭘﻴﺴﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺳﮑس ﻭﻋﺸﻖ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺭﺷﺪﻩ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪﻭ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻧﻘﺶ ﺳﮑس ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩﻋﺸﻖ
ﻭﺳﮑس ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻀﺮ ﺑﺤﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﮑس
ﺷﺪﺕ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ولیّ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺩﺍﻧی
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﭘﻴﺮ
ﺯﻧﻰ ﺭﺍ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﮐﻪ ﺯﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﺪﻩ
ﺳﮑس ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺟﻨﺴﻰ
ﭘﻴﺮ ﺯﻥ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ ﻃﺮﻑ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖﺍﺯ ﺍﻭ
ﻓﺮﺍﺭ نمی کند. ﭘس
ﺣﺮﻑ ﺍﻭﺭﺍ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﺪﻝ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺸﻖ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺳﮑس
ﺗﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺭﺿﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻔﮑّﺮ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻴﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻨﺪﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻭﺵ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﭘﺰﺷﻚ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺧﺴﺘﻪﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﻭﺵ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ولیّ ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻘﺎﻁ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺰﺷﻚ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍم
عوﺽﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﻋﻀﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺻﻔﺎﺕﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻭﺯﻧﺎﻧﮕﻴﺮﺍ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﻣﺮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺮﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺯﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﻥ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﻭﺯﻧﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻦ ﺯﻥ ﻭ
ﺷﻮﻫﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻋث
ﺳﺮﺩﻯ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻋﺸﻖ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻃﺮﻑ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺭ
ﻃﺮﻑﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺟﻨﺴﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﻳﺎ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻭﻳﺎ ﻧﻨﮓ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭﺟﻮﺩ
ﺯﻧﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻫﺮ
ﻣﺮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺭﻭﺍﻥ ﺯﻧﺎﻧﻪ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﻭﺿﻌﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺗﻦ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻳﺎ ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ
ﺯﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻧﺶ ﻳﻚ
ﺯﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺮس ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﻣﺼﺎﻟﺢ ﺧﻮﺩ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣؤﺩﺏ ﻭ
ﺁﺭﺍم ﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺩﺭ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﻮﻗّﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺃﺩﺏ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﻨﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻓﺮﻣﺎﺗﺎ
ﺷﻐﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺩﺭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﺮﮐس
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺯﻳﺒﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻤﻰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺑﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺍﺵﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﺩﺭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻭﺿﻊ ﺟﺴﻢ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﺁﻧﭽﻪ
ﺿﺮﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﻭﻣﺼﻨﻮعی اﺳﺖ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ثباﺕ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯکسب
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭ
ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺮﻗّﻰ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺧﻮﺩﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻳﻚ
ﺍﻳﻔﺎﻯ ﻧﻘﺶ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﻯ
ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺂﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺒﺤث ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺬﻳﺎﻥ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺰﺷﻚﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻧﻘﺶ
ﺑﺎﺯﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪﺑﻘﺼﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭلی هنوﺯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﻧﻘﺶ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪﺑﺎﺯ ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﻭ
ﺗﺤﺖ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﻫﺴﺖ.ﭘس
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﭙﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺗﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ
،ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻳﺎﺩ مؤثّر  ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻭﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖﻓﺮﺿﻴّﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﻢ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻏﺮﻭﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﺩﺩ.ولیّ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﻭ عَدَم
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻭﺑﺎ
ﺟﺪﻳﺖ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺍ ﮔﻮﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻫﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺟﻠﻮﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺑﻮس
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭ
ﺑﺮﺍﻯﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺬﮐﺮ
ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﮒ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻥ
ﺷاء ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﺮﺑﻪ ﺍﺳﺖﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻨﺪﺩ.ﻭ
ﺑﺮﮐﻮﺭ ﺩﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ.ﭘس
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻫﺮﮐس
ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠی
اﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺴﻮﺩ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺮ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﭘﺮ
ﺿﺮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺩﺍﺋم
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺯﺷﺘﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻮ
ﻣﺼﻨﺘﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚﻭ
ﻣﻠﮑﻪ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﺍﺯ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﻧﻴﮑﻮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.

ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻧﻴﭽﻪﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍﺩﺭ ﻧﻘﺶ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﻣﺘﻌﺼّﺐﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻳﻚ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻌﮑس ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺿﻌﻴﻒﻭ ﺑﻰ
ﻗﺪﺭﺕﺩﺭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﺴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﺍﺷﺪّ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻗﺒﻠﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﺁﮔﺎهی بیش ﺘﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻦﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻤﺘﺮ
ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺯﻭﺩﺗﺮﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﻋث ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻏﻠﻴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪولیّ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﭘس ﺍﺯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺘﻬﺎ
ﺩﺭﻏﻀﺐ ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺳﻤّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺳﻤّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﭘس
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻃﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ولیّﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻭﻗﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻬﻤّﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻘﺶ ﻣثبت ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻋﻮﺽﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮊﺳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺴﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺷﻌﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺣﮑﻤﺖ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻠﻰﻳﺎ ﻃﺮﺡ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﻗﺼﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺟﻠﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﺘﺎپس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻭ
ﻫﺪﻑﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻣؤثّر
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻴﺎﻝ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦﻭ
ﻗﻴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍٴﻬﺎﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﭼﻮﻥ ﺻﻐﺮﺍ
ﻭﮐﺒﺮﺍﮐﻪ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻳﺎ ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺋﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﭘس
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ ﻫﺮ
ﻋﻠّﺖ ﻭ ﻋﻴﺒﻰ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﻭﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺃﻧﺪﻙ ﺳﻄﺢ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮﻭ
ﺗﺼﻌﻴﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻣﺎﺩﮔﻰ(ﺗﺼﻌﻴﺪ
ﻋﻘﻠﻰ)
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺟﺐ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ربّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺮاء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻳﻞ
ﻭﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭﺍﻟﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎﻳﻞ
ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ إسراء
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﻨﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ علیّ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀای الهی
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ
ﺣﻔﻆ
ﺣﺎﻓﻈﻪﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻭ ﻳﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻧﻔﻊ
ﻭﺿﺮﺭﻭ
ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬﻢ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻳﻚ ﻣﻄﻠﺐ ﺍﮔﺮ
ﺿﻌﻴﻒ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﭘس ﺁﻥ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺩﺭ
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺴﺖ
ﺍﺳﺖﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﻭﺯ
ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺬﻫﻦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻳﺎ ﺩﻓﻊ ﺿﺮﺭ
ﻭﺧﻄﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻭﻣﻮﺍﻓﻖ ﺍﺻﻮﻝ
ﮐﻠّﻯ
ﻮﺃﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺑﺎ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس
ﺑﻘﺎﻯ ﺁﻥ
ﺨﺎﻃﺮﻩﮐﻪ ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﺑﺬﻫﻦ
ﺷﺨﺺ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺩﻭﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺣﺬﻑ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺿﻌﻴﻒﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻴﻚ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻭ ﻫﺮ
ﺣﺎﺩثه اﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺗﺤﺖ ﺍﻟﺸﻌﺎﻉ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻣﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﺮﺿﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺼﺪ
ﺑﺤﺎﺩثه ﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﺪﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺿﻌﻴﻒﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭ
ﮐﻤﻰ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺗﺮس
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﺨﺺ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻋث ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺭﻭﻯ سوژﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ
ﻭﻓﮑﺮﺟﺎﻟﺒﻰﮐﻪﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻃﺮﺡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭﺑﻴﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ. ﺍﮔﺮ ﺿﻌﻒ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺿﻌﻒ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ولیّ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺭﻭﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﺿﻌﻴﻒ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯﻭ
ﻳﺎ ﻗﻮﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻫﺎ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻫﺎ ﺍﺯﻧﻌﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻧﺒﻮﻩ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻧﻴﺎﺯ ﺑﻈﺮﻓﻴّﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻰﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻮﺍﺩث
ﻧﺎﮔﻮﺍﺭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻴﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﻤﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮپس
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠی ﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ حجّ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭﻳﻚ حجّ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮعی ﺒﺎﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻳﺎ حقّ حجّ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺸﻒ ﺷﻮﺩ
ﻭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻌثت ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ الهی
ﻮﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻴﻮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺭﺳﻴﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻓﺖ.ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺮﮒ
ﻭﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻬﺎﻥ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎ ﺩﻫﺎﻥ
ﻭﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﻭﻏﻴﺮﻩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ
ﻫﺎ ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻚ ﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻰ سوء  ﮊﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.پس  ﺑﻘﻴّﻪ
ﺣﻮﺍس
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻨﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﮔﺮﺩﺩﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺁﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩﻫﻤﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺗی
ﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﺯ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻳﺎ ﺍﮐثر
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ
ﮐﻮﺭﺗﮑﺶﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﺘﻦ ﻣﻐﺰ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻮﺟّﻪ ﻳﻚ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس ﺣﻔﻆ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﺑﺎﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﻟﻰ ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩﺩﺭﮔﻴﺮﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪﺿﻌﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻔﻴﺪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﺷﺨﺺ ﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎ ﻓﺼﻮﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺋﻤﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻮﻫﺮﮐس ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻬﺶ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕبالقوّه
ﻫﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﻭ ﻟﺒﻪﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﺪﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ سوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﺮﺍﻍ
ﺑﺎﺳﺘثماﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﮐﻪﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. پس ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻣﺨﺘﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ  ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﻫﺪ.ﭘس
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺖﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
می کنند
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺎ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﺮﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﮕﻴﺮﻳم که
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک هزﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺒﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻤﻰ ﺩﺍﻍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﮐﻤﻰ
ﺧﻨﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖﺍﻭﻝ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ.
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺸﺘﺮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻇﻬﻮﺭ
ﺻﻔﺎﺕﻣﻨﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺩﺭ
ﺿﻌﻒ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﻴﺎﺩﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺟﻨﻮﻥﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘی
ﺒﺪﻳﻮﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﺣﺸﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﻬﺮ
ﺟﻨﺎﻳﺘﻰ می
ﺰﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻣﺠﺪﺩﻭﻃﻠﺐﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻴﺎﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.پس  ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺩﺭس
ﻋﺒﺮﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣثلا
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﭼﻪ ﺳﺘﻤﻰ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻳﺎ ﻣﺎﻝ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺨﺸﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﺮﺣّﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ثوﺍﺏ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﻋث ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺑﺎ
ﻫﺮ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻥ
ﻭﻳﮑّﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻮﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻴﮑﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
.

ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﺭﺯﺵ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻋﻠﻤی
ﻴﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻣﺎ ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺣس ﻭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻋﻘﻞﮐﻪ ﻣﺤﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻓﮑﺮ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰﺧﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺗﺮﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻔﻴﺪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﻭ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺯﺑﺎﻟﻪ
ﺩﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﻌﺪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﺑﺎﺯﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ سوّم
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺎﻥ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻣﺤﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭ ﻋﻠﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧی ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺗﻦ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥﻭﺿﻊ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺿﻊ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺟﺪﻳﺪﻯﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﻭ ﮐﻠﺎس
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﻣﺤﻞ
ثبت ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻠّﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻏﺪﺩ ﺑﺴﺘﻪ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰﭼﻮﻥ ﮐﻮﺭﺗﮑﺶ
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺂﻥ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻥ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻣﻬﻢ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﻮﺩﻙ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﭘﺎﻙ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ(ﺣﻘﺎﻳﻖ)
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﺑﺠﺎﻯ(ﻭﻗﺎﻳﻊ)ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺪﺭ
ﺁﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭک ﺒﻬﺘﺮ
ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐﻣﻔﻴﺪﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﺃﺑﺪﻯ
ﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻨﻔﻊ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﺖ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭﺃﺭﺯﻳﺎﺑﻰﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﺐ ﺿﻌﻒ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻮﺟﺐ ﺯﻭﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺭﺍﺩﺭ ﺩﻭ ﻭﺍﮊﻩ(ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ ﻣﺎ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.بویژه
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺮﺯﻩ ﻭ ﻧﻬﻠﻴﺴﺖ
ﻭﭘﻮﭺ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺧﻨﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺵ ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻓﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ.ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﺯﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪﺗﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺮ
ﺑﺮﺩﻩ ﻭﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.

ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺮﻑ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻫﺪﻑ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺣﺮﻑ ﻭﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﮐﺎﺭ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﮐﻪﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﻭﺍﻓﺮﻭ ﺑﺎ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪﮐﻤﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺍﺧﺮﻭﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮔﺮﺩﻳﻢﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺴﺘﺤﻖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﺻﺒﺮﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﻣﻬﺮ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺷﺪﻥﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﭘﻮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻩ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﻟﻪ ﺷﻴﻤﻰ
دﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻤﻰ
ﺩﺍﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺪﻳﻮﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ. ﺣﺘﻰ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﻈﻢ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﮑس ذﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ الهی
ﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺸﺮﺍﺕﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﺧﻴﻠﻰ ﺳﺎﺩﻩﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻨﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻢ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥﺩﺭ
ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯﻭ
ﻳﺎﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﻤﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﮑی ﻮﺩﺭ
ﺗﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩﺩﺭ
ﺻﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕبالقوّه
ﺧﻮﺩ ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮپس
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﻮﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺠﺎﺕﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﺮﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻳﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺟﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭﺣﺸﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻥ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻟﺤﻖ
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻧﺠﻮﻣﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ناسوتی
ﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القدُسﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺼﻴﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻫﺮﻗﺪﺭ ﺩﻗّﺖ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﺭﺯﺵ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ مُقدّس
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎ ﺑﺴﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻧﺰﻭﻝ
ﮐﻨﺪ ﮐﻢ
ﻣﻌﻨﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﮐﻢ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺯﺷﺘﻰ
ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺤﺖ ﻫﺮﺷﻌﺎﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻗﻮﻣﻰ
ﺑﺨﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
سوﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ .
ﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎ ﻭ
ﺷﻮﺭﺵ ﻭ
ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﮐﻪﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺒﺐﺷﻮﻳﻢ.ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﻭ ﺁﺳﻴﺐ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺸﺘﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻴﻢﻭ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ
ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻥ ﮐﺸﻮﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎپس
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺑﻮﺩ ولیّ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻏﻨﻴﺘﺮﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻫﻮﺵ
ﻣﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻮﻙ ﻭﺩﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺭﺍﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻄﺎﺏ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻮ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﺍﺻﻐﺮ
ﻋﻤﺮﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻰﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺗﻤثیلی ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻠﻒﻫﺮ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ
ﮐﻪﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻳﻮﻧﮓ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺍﻭﺑﺎﻳﺪﻣﻔﺼّﻠﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ(ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ)ﺭﺍ
ﺑﭙﺎﻯ (ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ)ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴم
ﺒﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻣثاﻝ ﻳﻮﻧﮓﻗﺪﻡ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺳﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ(ﻭﻗﺎﻳﻊ)ﺩﺭﺳﺖﺭﺍ
به
(ﺣﻘﺎﻳﻖ)ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥﻭ
ﻳﺎ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻋﻘﻞ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺻﻔﺎ ﻭﺟﻠﻮﻩ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺷﻮﻕ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ(ﺗﺬﮐّﺮ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯﮐﻪﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﻘﻄﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﺸﻢ
ﺩﻭﺧﺘﻪ ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﭼﺸﻢ ﺑﺮﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.ولیّ
پس  ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻮ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥﻭﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ(ﺃﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)ﻣﮑﺮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﮑﺮ
ﺑﻴﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺫﮐﺮ(ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ)ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺘﻰولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﻠﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺍﻳﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻠﺎﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺻﻠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺻﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚﺻﺒﻮﺭ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﭘس ﺫﮐﺮ
ﻳﻚ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺁﻥ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﺣﻤﺖ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻓﺸﺎﺭ ﺁﻭﺭﻳﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻳﻢ.ولیّ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺣﺴّﻰﻳﻚ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﺧﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺑﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺗﺬﮐّﺮ ﻳﻚ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﺍﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺑﺎ
ﺩﻓﻌﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺩﺭﻭﻥ ﻭ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪﺑﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﺁﻥ
ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻥ ﮐﻤﺘﺮﺍﺯ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭘﺎﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺬﮐﺮﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻋﻤﻠﺎ ﻭ مؤثّر
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ
ﻭﻣؤثّرﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻭ
ﺷﺘﺎﺏ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﺟﺪﻯ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﺒﻰ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﻩﻫﺎﺑﺸﺘﻮﺍﻧﻪ
ﺫﻫنی ﻮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣثبت ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﭘﺮ ﺗﻮﻗّﻊ ﻭ
ﭘﻮﻝ
ﺳﺎﺯﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ سوء  ﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻟﻢﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮ ﻭ ثروتمند
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.پس  ﻗﻄﻌﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻟﻮﺩﻩﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﮐﻢ سوﺍﺩ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺮﺍ
ﮐﻪﻣﺪﻋﻰ ﻓﻬﻢ
ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﺍﺣﺖ ﮐﻨﺪ پس  ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﺮﻣﺘﻰ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺯﺩ ﺑﺎ
ﭼﺮﺍﻍ ﮐﺎﻟﺎﻯ ﮔﺰﻳﺪﻩ

ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ سوﺩﻯ
ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺷﺪﻥﻣﻮﺟﺐ
ﻓﻘﻴﺮﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻓﺎﻩ ﺟﻤﻌﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺭﻓﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ.ﻧﻪ
ثرﻭﺗﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻭ ﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺮﻗّﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻰ سوء  ﺍﺩ
ﻭﮐﻢ
ﻋﻘﻞﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﻫﺴﺖ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﭘﺰﺷﮑﻰ ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﮐﻤﺘﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻬﻢ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻭﻫﺮ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻃﺮﺡ ﺭﻳﺰﻯ ﭘﺮ سوﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻮﺭﻯﻫﻴﭻ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝﺿﺮﺭﺵ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ سوﺩ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﺮﻳﺎﺳﺖ
ﺩﻭﻟﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪولیّ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﺷﺎﺭﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺭﺋﻴﺶ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻋﺰﻝ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺭﻧﺞ
ﺧﺎﻧﻪ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﭘﺮ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻭ ﻫﻴﺎﻫﻮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺮﺍﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻛﺘﺮﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻤﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺤﺮﻭﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ثرﻭﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ سوﺍﺩ
ﻭ
ﻓﻘﻴﺮﻣﻌﺰﻭﻝ
ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮐثرﺍ ﺗﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻋﻤﺮ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻨﺪ. ﮐﺎﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺭﺍ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﮐﻨﻨﺪ. ولیّ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺗﺮ
ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺣﺮﺹ
ﻭﺣﮑﻢ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯﻭﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺟﺎﻟﺐ ﻧﻈﺮ
ﻓﻴثاﻏﻮﺭث
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻭ
ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺟﻮﻳﺎﻯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻳﻦ
ﮐثرﺕ ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﻋﺒﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ.ولیّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺻﺎﺩﻕﺑﺤﻴﺮﺕﻫﺎ
ﻭ ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻓﻀﺎ ﺭﺍ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﻪﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ولیّ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪولیّ
ﺧﻴﻠﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣثبت ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ إسراء
ﻭ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﻄﻠﻖﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻭ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﮐﻤﺎﻝ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﻄﻠﻖﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺭﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩمحمّد
ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﺎﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﻭﺣﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻋﺮﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ربّ
ﺷﻤﺎﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺁﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﻭﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻭﺣتی
ﺪﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺍﺯ ﻣﻠﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮔﻔﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻣﺎ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺣﺪﻭﺩ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻭ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭﺑﻔﻬﻤﻴﻢ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻥ ناسوتی
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ
ﻳﻮﻧﮓ ﻭ أمثال  ﺍﻭﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍ ﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
اﻣﺮﻭﺯﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻬﻢﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴت
هاﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺗﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺍﻣﻴﺪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﺑﺎ ﺿﻌﻒ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻳﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻴﻔﺘﻴﻢ.
ﺍﮔﺮﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی   ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻣﺸﻐﻮﻟﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﭽﺸﻢ
ﻭﮔﻮﺵ ﻭﺣﻮﺍس
ﺩﻳﮕﺮﻭﺃﺳﻴﺮ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺷﺪﻥ
ﮐﻪ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﺭﮔﺮ ﻳﺎ
ﮐﺎﺳﺐ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺴﻄﺤﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮّﻩ ﻭ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﻐﻮﻟﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺍﺏﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﺪولیّ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﺪﺕ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﮐﺎﺭ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻭﻳﻮﻧﮓ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻣﻦ ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﻭﺷﺶ ﺭﺍﻩ
ﺁﺷﻨﺎ ﻫﺴﺘﻢ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ ولیّ
محمّد ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﺍه
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﭘﺰﺷﻚﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﺎﻟﻴﻨﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ مُخَدّرﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ . ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺷِﺒﻪ ﺧﻮﺍﺏﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﮐﺸﻨﺪﻩﭼﻮﻥ
ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﺑﺎﺯﺟﻮﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯﺮﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﺟﻮ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﺷﮑﻨﺠﻪ ﺭﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﺎﺯﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﻣﺘﻬﻢ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﻧﺨﺴﺖ ﺷﺨﺺ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﺯﺟﻮﺋﻰﻫﺮ
ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺒﺎﺯﺟﻮ ﺑﺪﻫﺪ.
ولیّ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپسﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﻭ
ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﻭ ﺣﺬﻑ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺠﻠﺖ ﺁﻭﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰﻭ
ﻋﻠﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧی
ﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺑﺨﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻋﻔﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ.

ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻭ
ﻋﺠﻴﺐﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻄّﺮ ﻭ ﺧﻨﻚ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ولیّ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺍﺯﺍﮔﺮ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺮس
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺟﻬﺪ ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭؤﻳﺎﺋی
ﻮﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺴﻮس
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪﮐﻪﭼﺮﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻴﺒﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻴﺒﻰ ﻧﻈﻴﺮ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﺳﺎﻥ ﻭﺳﺮﻳﻊ
ﻭثابت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻧﻬﻔﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭؤﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻴﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻮﻋﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺑﺮﺍﻯغیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻋﻴﺪ ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﺎﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﻭﺭﺯﻳﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪﮐﻪﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮپس ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯﺭؤﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻋﺒﺮﺕ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺠﻮﻳﺪ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﻭ
ﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﭘس
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺰﻭلیاﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻭﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺑﻮس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﭼﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻰﻭﭼﻪﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﻭﺗﺬﮐّﺮﺍﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮔﺮﮔﻰ ﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﻤثیلی ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺎ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺑﺸﺨﺺ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺳﺖ ﭘﺮﻭﺭﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺿﺪ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ ﻓﻠﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺍﻳﻨﻘﺪﺭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﻤﻦ ﻧﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺳﺦ ﺭﺍ ﺑﺂﻥ ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﻩﮐﻪ ﺗﻮ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻦ
ﻧﺒﺎﺵولیّ ﻣﻦ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻄﻴﻊ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺗﻮ
ﻧﻴﺴﺘﻢ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻡﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻟﺬﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﺮﻡ ﻳﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻡﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻗﻮﻯ
ﻧﻴﺰﺟﺰ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻣﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎ ﻭ
ﺭﺿﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺯﺍﺋﺪ ﻭﻣﻀﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﭼﻨﻴﻦ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩ ﺑﺬﻫﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ . ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻣﺘﻔﻠﺴﻒﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﺬﺕ ﻓﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺫﻫﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻨمی آﻳﺪ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻨﻈﻮﺭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻤﺬﻫﺒﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ
ﻭﺟﻌﻠﻴّﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﻠﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻤﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺣﻠﺎﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺣﻠﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺠﺎﺯﻭﻳﺎ
ﮔﺮﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻭ ﺣﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻴﺪ ﻭﺷﺮﻃﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﻣﺠﺎﺯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺘﺤﺴﺎﻥﻮ
ﺣﺴﻨﻪﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﺪﮐﻪﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻥ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ
ﻧﻈﺮﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺃﻣﺮ ﻣﺴﺘﺤﺐ ﻭ
ﺣﺴﻨﻪ ﺷﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻥ ﺁﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺪﻯ ﻭﭘﺮ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺮﺳﺪﺗﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻃﻤﻊ ﻭ
ﺣﺮﺹ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﭼﺸﻢ ﻭﮔﻮﺵ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺭﻓﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺗﻤﺴﺎﺡ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺣﻤﻠﻪ ﺗﻤﺴﺎﺡ
ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻚ
ﮐﺸﻴﺶ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﻚ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﭼﻨﮕﺎﻝ
ﺗﻤﺴﺎﺡ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺸﮑﺮ ﺍﺯ
ﮐﺸﻴﺶ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺸﺖ.ﻭ ﮔﻔﺖ
ﮐﺸﻴﺶ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺰﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻣﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ ﻭﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺷﻮﺩ.ﻭﺍﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪﻧﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺮﺭﺍﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻭﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻯ ﻣﻰ
ﻭﺭﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺟﺴﻢ ﺍﻭ
ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻧﮓ ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﻭ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺧﻴﺎﻝﺑﺠﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭﻭ
ﺳﭙس ﺑﺸﮑﻞ ﻧﻮﺭ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﺰﺩ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﺑﺸﮑﻞ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻣﺎﻩ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻴﻨﺎ
ﻧﺼﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯﻰ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯﻧﺠﻢ
الثاقِب ﻳﺎ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺷﺖ ﻭ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺷﻥﺒﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖﺳﺘﺎﺭﻩﺍﻯ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺩﺭ
ﺑﻄﻦ ﻫﻠﺎﻝ
ﻣﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺠﻠّﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺸﮑﻞ ﻗﺮﺹ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻪ ﻧﻮﺭ
ﻭﺣﺮﺍﺭﺗﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺪﺍﺧﻞ
ﺍﻃﺎﻕ ﺗﺎﺭﻳک
ﺒﻮﺩﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻃﺎق ﭙﺮ ﺍﺯ
ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﻙ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﺩﻝ
ﻏﻤﺰﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺪﺕ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﭼﺸﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺪﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ . ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﻴﺎﺩ ﻳﻮﻧﮓ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻏﺮﺑﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻢﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﻳﮋﻥ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺍﮊﻩ ﻓﺮﻧﮕﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ الهی
ﺸﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﺑﺎ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
دریم ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭﺡ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ ﻧﺴﺒﻰﺍﺯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻋﺠﺐ
ﺍﺯ
ﺭﻭﺷﻨﻔﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻧﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺴﺖولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﺎ
ﺫﺍﺗﺸﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
(ﺣﺴﻘﻴﺎﻝ) نَبیّﻳﺎ
ﻣﮑﺎﻟﻤﺎﺕ
ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﻭ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮی ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭼﻮﻥ ﻗﺎﺋﻤﺮﺍ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ مثلا
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.پس ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺑﻌﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻠﻒﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻣﺴﺦ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺑﮑﻨﻨﺪﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ .
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻭﺍﺟﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﺍﻳﻦ
ﺗﺮس ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻠﮑﻪﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖﻭ
ﭘس ﺍﺯ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺶﺍﺯ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ بالقوّهﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﮐﻨﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻋﻴﺐ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﻓﻬﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ پس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺣﺪّﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﮐﻬﻨﻪ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺖﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﭘﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻳﻮﻧﮓ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻥ ﻣﺘﺠﺪﺩﺑﺎﺯ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺤﺎﺳﻨﻰ ﺍﺯ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻳﻢ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻮﻳﻢ
ﻧﻮﻉ سوﭘﺮﻣَﻦ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪﮐﻪ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺮﻳﺦ ﻭ
ﭘﺸﻘﺎﺏ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻀﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺸﻘﺎﺐ
ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺐ ﻭﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻮﻧﮓ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺭﺍﭘﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ اﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻮﻧﮓ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ( ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
می ﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﺎﻧی ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻌﻠﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺗﺮﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻋﺎﻗﻞﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﻨﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪﻣﮕﺮﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ عبور
ﺍﺯ ﺳﻄح عقل ﺟﻤﻌی
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺮﺯﺧﻰ
ﻳﺎ ﺩﻭﺯﺧﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺑﺒﻠﻮﻍﻭ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺎﺭﻯﺎﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﺎﻃﻔﻰﻭ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻙ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺳﺖﻭﺷﻬﻮﺕ
ﻭثرﻭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺁﻥ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّم
ﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﺪﻧﺪﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺭﺿﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﭘﺮ ﺣﺮﺹﻭ
ﻃﻤﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻳﻥاﻧﻌﮑﺎس ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍﺣﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺏﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎس درس ﻭ
ﻣﻌﻠﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ها ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﮐﺴﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺑﺎ ﮐﺴﻰ
ﺷﻮﺧﻰﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻫﺮ
ﻫﻮﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﻘﺼﺪ
ﺣﻔﻆ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑﻓﻄﺮﺕﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ ﻳﺎ
ثرﻭﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺍﻗﺘﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﺰﺧﻠﺄ ﻭ
ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ ﻭ
ﭘﻮﭼﻰ ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻞ ﭘﺮ ﺻﺪﺍ
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺘﻮﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺟﻨﺠﺎﻟﻬﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ ﭘﺮ
ﻣﺪﻋﺎﻭ ﭘﻮﭼﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﻣثلا
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻋﻮﺕﺑﻤﺠﻠس
ﻴﮑﻨﻨﺪﻭﭼﻮﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮔﺎﻭ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﺎﻭ
ﻭﺧﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﺠﻠﺶ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﮑﻮﺕ ﻭ
ﮔﻮﺷﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ ﺩﺍﺭﺩﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺻﺪﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺠﻠس ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺻﺪﺭ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺠﺎﻟﺶ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ.

ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻳﻚ ﮐﻨﺶﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﻧﻘﺶ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻳﺎﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﺭؤﻳﺎ
ﻭﺿﻊ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻴﺎﮔﺮﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺑﭙﺰﺷﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺎﺯﺭؤﻳﺎ
ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺭﻓﻊ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺑﺎﻋﺸﻖ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺒﻬﺒﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻫﺴﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻔﺎ
ﻳﺎﺑﻰﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.پس  ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺑﺎﻋﺶ
ﺗﻌﺎﺩل ﻮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻦ ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺑﻨﺎﺩﺭ
ﺳﺘﻰ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻫﺪﻑ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭘس ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻨﺪﺑﺴﻘﻮﻁ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦﻋﻤﻠﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺴﺦﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺮؤﻳﺎ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮیش
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ
ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺮﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺖﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘی
ﺒﺮﺍﻯ غیر
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺭﺣﻤﺖﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻓﺎﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻴﻨﻮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻴﺎﻓﺘﻪﺑﺴﺮﻋﺖﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﭼﻪ ﻟﺬﺕ
ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺧﻴﺎﻟﻰ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺬﺕ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺍﺗﻠﺎﻑﻋﻤﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻴﺎﮔﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺭﺯﺵ ﻭ ﻧﻈﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ پس  ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺟﺰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ ﻭ ﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﺳﺘﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍﻩ ﻓﻄﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣل ﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻭهَوَس
هاﻯ اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﻫﻢ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﺁثاﺭﻯ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ ﻭ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﺐ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﻭﺭﺯﺵﻭﻳﺎ
ﺑﺎ
ثرﻭﺕﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺷﺘﺎﺏ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻗّﻒ عَدَم
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻓﻄﺮﺕﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺗﺎﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻡ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﻘﻖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﮑس ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺣﻰ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺳﺮﻓﺮﺍﺯﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
پس  ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺮﻍ
ﻭﮔﻮﺳﻔﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺬﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥﺒﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺮ ﻫﻔﺘﺎﺭ
ﻧﻔﺮ ﺁ ﻧﻬﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ أکثریّت
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻤﺎﻉ
ﻭﺭﻗﺺ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺵ ﻭ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺑﻤﻠّﺎ
ﺧﻨﺠﺮ
ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ.ﻭ ﭘسﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻤﺎﻉ
ﻣﻠّﺎ ﺯﺧﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺯﺧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺰﺩﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺯﺵ ﺯﻳﺎﺩ
ﻗﺎﺋﻠﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻳﻮﻧﮓ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻗﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ. ولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻭ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻣﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ پس  ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﭼﻮﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻔﮑﺮ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺎﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺗﻤﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻓﻨﺪﻙ
ﺍﻫﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﮔﺮ
ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺯ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﻄﻴﻊ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﺮﮐﺎﺕﺭﻗﺺ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﻫﺎﻭ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥﺪﺭ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ولیّ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻳﻢ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻟﺬﺕ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.

ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺳﺮ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﻭﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮپس
ﮔﺴﻴﺨﺘﮕﻰ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺟﻴﺐ ﭘﺮ
ﭘﻮﻝ ﺗﺮ ﺷﺪ ﻳﺎ
ﺗﻦ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺪﺍﻡ
ﻳﺎﻓﺖﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻭﺍﺯ ﺿﻌﻒﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻃﻤﻊ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺮﻳﺐﺧﻮﺭﺩﮔﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻨﻈّم ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺑﺤث
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺮﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺕ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻓﺮﺻت هاﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ . ولیّ
ﺑﻬﺪﻳﻨﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﺎ ﻣﺮﺯ بالقوّهﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮکی
ﺁﺧﺮ محمّدﻯ ﭽﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟّﺪﻳﻦ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﻣﺎﺭ
ﺑﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﻣﺎﺭ ﻣﺎﻟﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺍﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﻗﻄﻌﻰ
ﺗﺮﻳﻦﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺸﺎﻫﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔسﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺨﻪ
ﭘﻴﭽﻰ
ﻋﻠﺎﺟﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﺎﺻّﻰﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻭﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖﺩﺍﺩ.( بِدای
) ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﺠﺎربّ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.

ﭘس
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﺎﺹ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ پس  ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺑﺎﻃﻞﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ محمّد ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﭘ ﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰﻭﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻫﺴﺖ
ﺑﺎﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺴﺒﻰﭘﺰﺷﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻠﺎﺟﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧُﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ أکثرا
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺍﺿﺎﻓﺘﻰ
ﻣﻨﻔﻰﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻌﺮﺵﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﻌﺮﺵربّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ محمّد
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﮔﻔﺖ. ﻟﺬﺍ ﻣﻠﮑﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣثلا
ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ سوم
ﺩﻏﺪﻭ ﺩﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖﺩ
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ولیّﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﻣﺮﻳﻢﺁثاﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺎﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﻬﻮﺩ
سوّم ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍﺩﺧﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ سوء  ﻡ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻋﻨﺎﻭﻳﻨﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺎﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮐﻪ
ﻓﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩﻭ علیّ
که ﺣﻴﺪﺭﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ
محمّد ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﭼﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺻﺎﺣﺐﻧﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻟﻘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺫﮐﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﺎﻡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺻﺎﺣﺐ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣثاﻟﻰ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺤﺖ
ﺗﻌﻘﻴﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻓﺮﺍﺭ
ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ ﺭؤﻳﺎﻭ
ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ)ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺁﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ(ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻬﻢﺍﺯ
ﺁﺳﻴﺐ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﺳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﮐﻪ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺻﻔﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺻﻔﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺻﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ ﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺻﻔﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺻﺒﺮﻳﮑﺒﺎﺭﻩ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭﺳﺮﻳﻌﺎ ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺬﮐّﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ(ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﺴﻢ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺗﻦ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺍﮐثرﺩﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﭘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻠﻨﺪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﮐﻮﻩﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﺷﺎﮔﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﻈﻴﻢ
ﺁﺏﻣﻴﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮس
ﻭﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻋث
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ پس
ﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻦ ﻧﮑﺘﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺻﺤﻨﻪﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺎﺷﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗثبیت ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺣﮑﻢ
ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺁﻧﻬﺎﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺟﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺟﺪﻯ ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﻮﺍﺏﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺿﻊ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﮐﻤﻰ ﺩﺭﺩ ﻳﺎ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﺪﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻌﺪﻩ ﻭﺭﻭﺩﻩ
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺴﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻋﻠﻞ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻥﺗﻮﺟّﻰ
ﺑﺨﻮﺍﺑﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺗﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺁثاﺭ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺩﺭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ أثَرﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺪﻧﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺘﺎﺯﮔﻰ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺩﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺑﺪﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺩﻫﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
پس  ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺗﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺳﮑس ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.پس  ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ولیّ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺃثرﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺩﺭ
ﮐﺸﻒ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻳﻚ ﻣﺸﮑﻞ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻳﻨﺎﺕ ﻭ
ﻋﮑس ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻃﺒّﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭﺭﻓﻊ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﺗﺄثیر
ﺟﺪّﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی هست ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺷﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺗﺄثیر
ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﺴﻢ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﺩﻋﺎ
ﻭﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻃﺒّﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺮﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺟﺴﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻠﺎﺝ ﻃﺒّﻰ
ﺑﺎ ﺩﺍﺭﻭ ﻭ
ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﮐﺮﺩ.ولیّ
ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺩﻭﻥ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻳﻚ ﺣﺎﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪﺗﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺧﺎﻟﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺁثاﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺣﺘﻤﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺪ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻳﺎ
ﺿﻌﻴﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﮐﻢ أثَر.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﺟﺴﻢ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻃﺒّﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ .ولیّﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﺭﻭﺡ الهی
گرﺩﻳﺪﻩ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺝ أثَر
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺟﺴﻢﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺪﻥ أثَر
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺸﮑﻞ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ.پس
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻳﻨﻪ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﺷﮑﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺗﺎﺑﻠﻮﻯ ﻋﮑس ﺍﻭ
ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺑﺮﺟﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﭼﻚ
ﭼﻨﺎﻥ ﻫﻮﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻳﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭﻭﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋی اﺯ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﺷﮑﻤﻰ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﻰ
ﻗﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺗﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.مثلا
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﻳﺸﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ .
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
گرﭼﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻫﻤﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺧﺮﺍﻓﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻭﻫﻤﻰ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺠﻤﻌی
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﻧﻤﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺴﻰ
ﺑﻌﻤﺪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﻳﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻣثلا
ﺗﻔﮑّﺮ ﭘﻮﺯﻳﺘﻮﻳﺴﺘﻰ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ
ﻭﮐﺎﭘﻴﺘﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﮑﺮ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻃﺮﺯﻓﮑﺮ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮﻭ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ولیّ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺭﻡ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺷﮑﻞ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﻄﺢ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺍﻓﻘﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣل
عموﻮﺩﻯ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻭﺳﻌﺖ
ﺍﻓﻘﻰ ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻮﺭﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥﺍﺯ آثار
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﺭﻡ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻓﻮﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻭﻣﻴﺮ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥﻳﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.

ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ
ﺭﺍﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺧﻠﺎﻑ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺳﮑﻮﻥ
ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺁﺏ ﻣﺪﺍﻡ
ﻭﻣﺘّﺼﻞ ﭘﻴﺶ
می ﺮﻭﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻌﺪﻯﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣثلا
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺩﻏﺪﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﻔﺎﻃﻤﻰﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻳﻨﺐﮐﺒﺮﺍ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ سوّم ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻰﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺴﻴﺢﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻳﻠﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪ علیّ
ﻣﺮﺗﻀﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺒّﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﻠﻮﺗﺮﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻠّﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﺎﻗﺺ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻣﻦ ﻳﺘﻮﺍﻧﻢ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﮑﻨﻢ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻰ
ﻭﻗﻀﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺘﺐ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﺎﻝﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺋﻰ
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮﺵ
ﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ولیّ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ محمّد ﻭعلیّ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮپس
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯﻇﺮﻑ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﭘس
ﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﻠﻮکی
اﺭﺯﺵﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻬﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ
ﻳﺎﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭘس
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﺨﺼی ﻨﻮﺑﺖ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺠﻤﻌﻰ.

ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﻮﻧﮓ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻭ
ﺍثاثیه ﻗﺪﻳﻤﻰﺁﻥ
ﺩﺭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻳﻮﻧﮓﻭ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺍﺭ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻳﻮﻧﮓ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺸﺮﻕ ﺯﻣﻴﻦ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺮﺍﻧﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ
ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ ﻭﭼﻴﻨﻰ
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘی اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
اﺧﻴﺮﺗﺤﺖ
ﺗﺄثبر ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﻮﻧﮓ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻳﻮﻧﮓ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻳﻮﻧﮓ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺂﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
محمّدﻯ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﺎ
ﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺟﻠﻮ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻥﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻗﺸﺮﻯﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻴﭻ ﺩﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍﻳﺞ ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﻧﺎﺣﻘﺒﻨﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﮑﻔﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻫﻤﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺘﺎپس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺎﻓﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴی ﺮﺍﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯﺴﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ
ﻭﺍﺟﺘﺒﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﻬﻢ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭح االقُدُس
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻋﺒﺎﺭﺕ(ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻫﻞ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻭﺳﺘﺎ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺁﻧﻬﻢ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮐﻠّﻰ
ﻭﺗﺒﻠﻴﻐی
هستندﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻈﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ ﻫﻤﻪ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺍﺭس ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻭ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﮐﻠﺎسﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺤﺸﻴﻞ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﺎﺯ محمّدﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

پس
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎ
ﺳﻄﻮﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻴﺐﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎﻣﺎﻧﻌﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﻬﻤﺪﻳﮕﺮ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺭﺍﻩﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻘﺒﻠﺎ
ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺷﺨﺺﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﻣﻴﮕﻔﺖﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻤﻮﺟﺐ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﻭﺷﻦ
ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻭلی
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﻄح
ﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺂﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ به
ﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ محمّد
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ
القدُس ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ولیّ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
بعلیّ ﻳﺎ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ ﻧﻴﺰ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪﻭ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
محمّد ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﻄﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﺄﺳﻴس
ﺸﺪ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻳﻥ کاﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﺎﻝﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﺭﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺮﺗﺮ محمّدﻯﺮﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻨﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣثاﻝ شانس ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﻭ
ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠی ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭﻭﻧﻰﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬی ﺒﻘﺼﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻳﻚ
ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﻭﻓﻮﺭﻣﻮلی
ﻤﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﮑﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ
ﻭﭘﺰﺷﻚﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ.ﻭ
ﺑﺎﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﻢﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻢ
ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺣﻰﮐﻤﻴّﺖ
ﻧﻘﺶ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ.ﻭﻟﻴﺴﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻴﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺍﺯ ﻋﺎﻣﻞ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺗﻮﺟﻪ ﮐﺮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻘﺶ ﻣثبت
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻴﻔﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺳﺖﺩﺍﺩ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺁﻥ ﻣﻔﻴﺪﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻠﻂ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻤّﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ ﻭ ﻣﺸﮑﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﺩﺍﻧﺎ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﭙﺰﺷﻚ ﭘﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺣﺘﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﻴﺮﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻳﻮﻧﮓ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﮑﻰ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﮐﺸﻴﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮﻙ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺧﻮﺍﺏ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺧﻮﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﻚﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﻚ
ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ تأثیر
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥﺩﺍﺭﺩﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﭙﺎﺳﺦ ﺍﺳﺖﻭ ﻳﺎ
ﺷﺮﺡ ﺩﻗﻴﻖ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﻴﺮ
ﺩﺍﺭﺩﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣثبت ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ
ﺍﺯﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻭ ﻳﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﺐ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮل
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺎﺯﺑﻴﺎﻓﺘﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻋث ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﺎﻳﺪﺍﻧﺠﺎم
گیرﺩ.ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻣﺸﮑﻞ
ﻋﻤﺪﻩ ﮐﺎﺭ
ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﭘﺰﺷﻚ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﺰﻧﺪﺗﺎ ﺑﺴﻤﺒﻮﻝ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭﻣؤثّر
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻠّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﺖ ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﻭﻣؤثّر ﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﭘﺰﺷﻚ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻪﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﻮﺩﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺩﺧﺎﻟت
هاﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﺘﻮﺟّﻪﻧﻴﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﭘﺰﺷﻚﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﭘﺰﺷﻚ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺧﻄﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭘﺰﺷﻚ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺳﺎﻟﻚ ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻳﻚ ﺷﺨﺼﻴﺖﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻳﻚ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩﺩﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﭘﻴﺮ ﻭﺳﺎﻟﻚﻫﺮﺩﻭ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﮐﻢ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﺸﺒّﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﻭ تقرّب
ﺟﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﭘس ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮐﻴﻔﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﺑﻴﺴﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﮐﻤّﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻘﺶﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺘﺎﺏ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻭﻳﺎﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ .
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘس
ﺿﻤﻦ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ(ﺍﺿﺎﻓﺎﺕﻳﺎ
ﻓﻀﺎﻳﻞ)ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺮﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﻓﻀﺎﻳﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻬﻴّﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ
ﻭﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﺯ ﻓﺮﺻﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮپسﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻧﻴﺪ.
ﻭﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯ
ﻟﻤﻴﺪﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻧﻴﺴﺖﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ .

ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻨﻌﮑس
ﺮﺩﻩ.ﺍﮔﺮﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﻧﻴﺰ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺃﻧﺪﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺭﻓﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎﺍﮔﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺒﻴﻨﺪ
. ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﭘﻴﺮ ﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎ
ﻭﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ آزمایش
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﻚ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻓﺮﺩ
ﻭﺳﻤﺒﻮل
ﺮؤﻳﺎﺋﻰﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﮐﻮﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﭘﻴﺮ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
(صوﺭﺕ)
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺭ(ﺳﻴﺮﺕ)ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺟﻤﻌﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻫﺘﺪﺍ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻏﺎﺯﮐﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺍﺭﺩ.
ولیّ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰﻫﻤﻪ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺣﺪﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻴﻚ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻮﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ سوﮊﻩ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺗﺮﻙ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺟﻤﻌﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺪﻥ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﻧﮓ
ﻭﺑﻮﻯ ﺗﻮﺣّﺶ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻈﺎﻡ ﭼﻨﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺍل
ﻤﻴﺒﺮﺩ. ﻭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺮﺿﻴﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺳﺮﺑﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﮐﻪ ﻃﺮﺡ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺷﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻳﺎ آزمایش
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻭ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﮕﻮ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻳﺎ
(ﺻﻴﻐﻪ ﺗﻤﺘّﻊ)
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻭ ﻣﻨﻌﻘﺪ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻠّﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻯ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺗﻤﺘّﻊ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﻓﺖﺁﻥ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥﻭ ﻃﺮﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥﺯﻭﺝ ﻭ جُفت
ﻭ شَفع ﻭﻫﻢ ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﺩﺍﺋﻢ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻭﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥﻭ سوﮔﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺍﺩﻩﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺿﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﻙ ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﭘﺰﺷﻚ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺯﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻋﺸﻘﺒﺎﺯﻯ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐﻣﺸﮑﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺭﺍم ﻮ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﭘس ﭼﻮﻥ ﺁثار
ﺭ ﺷﻔﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﭘﺰﺷﻚ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ
ﺑﻴﻮﻓﺎ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﻋﺸق ﻮﻋﺎﺷﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝﻳﺎﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔی
ﺎﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﻧﻘﺶﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺪﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺭﻭﺣی
ﻴﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺳﺎﺑﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻘﺶ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭﻓﻌّﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰﺭﻭﺯﺑﺮﻭﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ ﻳﻚ
ﺧﻂ ﻭﻣﺴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﭘﻴﺶ می ﺮﻭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. عَدَم
ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﻳﻨﻚ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻘﺶ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﻃﺮﺡ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻗﺪﺭت
هاﻯ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐس ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﺰﺷﻚ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭﺿﻊ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻧﺴﺨﻪ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻮﻉ ﻏﺬﺍ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺳﺒﻚ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺁﻥ ﻧﺴﺨﻪ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻫﻨﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﺳﻄﺤﻰ
ﻋﻘﻠﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻳﻚ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﻬﺮ
ﻭﻣﺤﻠّﻰﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ مُقَدَس
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻴﺰ مُقَدَس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ
مُقَدَس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺭﺳﺎﻧﻴﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺑﻴﻦ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭ ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺖ ﻭﺁﻣﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺪﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.

ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻤﻨﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ
ﺗﻀﺎﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻫﺮ ﻗﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎهﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻧﮕﺎﻩ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻀﺎﺩ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﻮﺭﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺭﻓﻊ
ﻧﻴﺎﺯﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻋﺸﻖ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﺷﻮﺩﺑﻘﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﻋﺶ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺩﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ولی ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻭﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐﻫﻴﭻ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻧﻰﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻳﻮﻧﮓ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻗﺼﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻢ ﻃﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﺎربّ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﻚ
ﻭﺍﻭﺿﺎﻉ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﻭ ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯﺧﻮﺍﺹ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻭ
ﻳﻮﻧﮓ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻋﻘﺐﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﻫﺪﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭘﺰﺷﻚ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺸﺪ. ولیّ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﭘس
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﺩﺍﺧﻞ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯﻮﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺪﺭﻭﻥ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺮﻙ ﺩﺭﻭﻥﮕﺮﺍﺋﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥﮕﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ ﭘس ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻓﺘﻪﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﻨﮕﻞﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭ (ﺍﻧﻄﻮﺍﻯ)
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺗﻮﻯ
ﺧﻮﺩ)ﺭﻓﺘﻦ
ﻭ(ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ)ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻥﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺑﺴﻮﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎی
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥگرﺍﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻭﻥ
گرﺍﺋﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﻪ ﺑﺘﺠﺎربّ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ.ﻭ
ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺮﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻫﻮﺵ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻫﺪﻓﻤﻨﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺍﮔﺮﻣﺎﻳﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﺷﺘﻪ ﻃﺐﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﭼﻮﻥ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻭﺗﻌﺎﻭﻥ ﻭ
ﻳﺎﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺧﻴﺮﻳّﻪﻭ ﻳﺎ
ﻣؤﺳﺴﺎﺕ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ.
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ
ﺁﺭﺍﻣﮑﺮﺩﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻧﻴﮑﻪﺯﻳﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺃﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﺃﺑﺮ
ﻣﺮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﻓﻴق ﺨﻮﺩ
را ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺳﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﭘﺮﺳﺶﺭﺍﻫﻰ
ﮐﺮﺩﻭ ﺍﻭ ﺩﺍﻧﺎﻯ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻮﺩ ﺑﻴﻚ
ﺳﻤﺖ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺸﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﺃﺑﺮ ﻣﺮﺩ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّﮐﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﺍﻣﺮﻯ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯﻭ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﻞ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺗﻮﺍﻓﻘﻰ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺷﻔﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺼﻞ
ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺗﻮﺍﻓﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻋﻤﻠﺎ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﻄﺤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﻭﺍﺿﺢ ﻫﺴﺖولیّ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻭ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻗﻴﻖ ﺍﻭ ﻭ ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ
ﻧﻴﺰﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﺍﺯ
ﻓﺮﺿﻴّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣؤثّر ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺮﺳﺪ .
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻣثلا
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺸﺪﺕ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺑﺎ ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺣﻮﺍس
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺗﻤﺎس ﺑﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﺑﻘﺼﺪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺤﺴﻮس ها
یﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻗﻮﻩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﻌﻘّﻞ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺩﺭ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﻟﺬﺕ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺠﻮﺋﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺩﻗّﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻧﺪﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﻓﻖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺭﺍﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟﻢ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺴﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺏﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭﻇﻠﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯﺎﻟﻬﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻤﮑﻬﺎ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﻘﻞ لَوّامه
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺯﻭﺩ
ﮔﺬﺭ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥﭙﺎﺩﺍﺵﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﻤﺎﻝﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﻭﻣﻨﺰﻭﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪﻭ
ﺁﺳﻴﺒﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﭘﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﻫﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖولی
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ.ﮐﻪ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ناسوتی
ﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻳﻮﻧﮓ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭ ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺒﻖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻃﺒﻖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻰ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺪﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ ﺣﻮﺍس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
(ﺍﺣﺴﺎس) ﺑﺎ ﻫﺮ
(ﺣﺴّﻰ ﻋﺼﺒﻰ)
ﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺣﺴّﻰ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺗﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺯ ناسوتی
ﺕ ﺗﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ.

ﻳﻮﻧﮓ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣس ﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺁﻧﺎﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﻮﻧﮓ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺎﺯ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺧﻴﻠﻰ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻔس لَوّامه  ﻭ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺎﻯ ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻌﮑﻮس
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﻳﺎ
ﻣﺘﻮﺳﻂﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻤﻮﺟﺐﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎﭼﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﭼﻪ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﻫﺴﺖولیّ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.

ﭘس
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺑﺎ
ﺗﻮﺭّﻡ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﻌﻘّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺣﺪس ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭﺍﺤﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺁﻥﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻫﻢ ﻭﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺪس
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺨﺼﻰ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ أکثرا
ﻭ ﻳﺎ
ﮔﺎﻫﻰﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﺘﺤﻘﻖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﺳﻄﺢ ﺣﺪس
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﻳﺮ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻓﺮﺩﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥﻧﻴﺰ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﺻﻴﻐﻪ
ﺗﻤﺘّﻊ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻮﻗﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻭﺗﺎ ﭼﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﻘﺪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪﺑﺎﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺳﺨﺖﺍﻟﻬﻰﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﺎﻧس
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻠﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ولی
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ها ﺍﮐثرﺍ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺿﺮﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻭ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥﺴﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺍﻗﻠﻴّﺖﻋﺠﻴﺒﻰ
ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﺯ
ﻣﺪﻧﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻫﺮ
ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﻘﺮ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺨﻄﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﮔﻮﺵ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﺮﻕ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺿﺪ ﻭ
ﻧﻘﻴﺾ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭﻏﺮﺏﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﭼﻮﻥ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻳﻮﻧﮓ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺘﺎپس
ﭘﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﭘﺎﺭﺳﻰ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﮋﺍﺩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻳﺎ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻳﺎ ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺧﺎﺹ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺍث
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭح االقُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺴﺮ
ﻧﻮﺡ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻨﺸﺴﺘﻨﺪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﻧﺒﻮّﺕﻭ
ﺍﺳﺘثنا ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭽﻨﻴﻦ
ﻧﺎﺧﻠﻔﺎﻧی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.

ﻳﻚ
ﺣس ّ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻟﻤس ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺣسّ ﺧﺎﻡ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﭘس ﺍﺯ ﺣسّ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﺣس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﺣﺴّﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻋﻤﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻄﺒﻮﻉ
ﺑﻮﺩﻥﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺷﺪﻩﺑﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺣسّ ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺪﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ ﭘﻴﺎﻡ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻭ ﺍﺯ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﭼﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ ﺷﺨﺺ
ﻭﻧﻔﻊ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ . ﮔﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻳﻚ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ . ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﻳﺎ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻩ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰﺍﺯ ﺣسّ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺺﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺰﺍﺝ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺭﻗﺎﺑﺖ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
سوﺍﺑﻖ ﺃﻣﺮﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣس ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺣس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﺰﻣﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﺳﺎﻳﺒﺮ
ﻧﻴﺘﻴﻚ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻋﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻧﺴﺒی
که ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ. ﭘس
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻫﺮ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﭘس
ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰﺩﻗّﺖ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ آزمایش
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻯﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻠﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ولیّ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺗﺮﻙ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭ ﻃﺮﺡ آزمایش
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻫﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣؤثّر ﻭﺍﻗﻊ
ﺷﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹﭘﺰﺷﮑﺎﻥﺮﻭﺍﻥﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻔﻬﻤﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﺰﺷﻚﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﻭﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﮐﻮﺷﺶ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻯ
ﺍﺯ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﮔﺮ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻧﻴﺰﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺿﻌﻴﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﮐثر ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻔﺎﺋﻰ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻴّﺖ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻣﺰﺩ
ﻭﻳﺰﻳﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﭙﺰﺷﻚ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺳﺮﺳﺮﻯ
ﻭﻳﺰﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻳﺎ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺧﺖ حقّ ﻭﻳﺰﻳﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ولیّ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺁﻧﺎﻥﻤﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻘﺪﻡ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺩﺭ
ﺁﺧرﭼﻪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺁﻳﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ﺗﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺑﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺎﻝ ﻓﻨﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪﻭ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﻣﺘﺄﺳّﻒ
ﻫﻢ ﺑﺸﻮﺩﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻳﻮﻧﮓﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻃﻮﺭﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺏﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻔﻬﻤﺪﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻗﻮﺍﻋﺪﻯ
ثابت ﻭﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ.ولیّ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻣﺪﺍﻭﻡﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻌﺒّﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﺮ سوﮊﻩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﻣﺎﺭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭپس
ﻋﺎﺭﻑﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﭼﻬﺎﺭ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻠﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﮐﻪ ﻭﺿﻊ
ﺧﺎﺹ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ
ﻋﻤﻮﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﺳﮑس ﻳﺎ
ﻣﺎﻝ ﻭ
ﻳﺎﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺭﻗﺎﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﻌﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻓﺴﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺿﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻧﻤﻮﺩ.ولیّ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭﺿﻊ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯﻤﮋﺩﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ولیّ ﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺮؤﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ شانس
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ثوﺍﺏ ﻫﺎﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّهﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺪﺍﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮپسﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﺯ ﺑس
ﻧﻴﮑﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ ولیّ
ﺑﺪﻯ ﺩﻳﺪﻧﺪﺑﮑﻠّﻰ
ﺗﺮﻙ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺿﻌﻴﻒ ﻳﺎ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺗّﻖ ﺷﺮّ ﻣﻦ
ﺃﺣﺴﻨﺖ
ﺍﻟﻴﻪﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺍﻇﺐ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭ ﺁﺳﻴﺐ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺵﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﺮﮐس
ﻣﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﻌﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻘﻠﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻣﮑﺘﺒﻰ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻣﺠﺎﻟﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﺷﺪﻧﺪ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﺷﺪﻩ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﻚ
ﻭﺑﺪﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮ ولیّ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻯ ﻭﺯﺷﺘﻰ ﻭ
ﺳﺘﻢ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ثوﺍﺏ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ثوﺍﺏ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻳﻮﻧﮓ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺮﺳﺶ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺭﻭﺷﻰ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻭ
ﭘﺮ ﺣﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯﺒﻴﻤﺎﺭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻠّﺖ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕﺑﻌﻠّﺖ
عَدَم ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺿﺤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﻋث ﮐﻨﺪﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﮐﻪ ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﺰ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺣﺬﻑ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﻧﻘﻞ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﻭ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﭘﺰﺷﻚ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﺎﻟﻴﻨﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ
ﮐﻠﺎﻡ ﻃﻮﻟﺎنی
ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ ﻳﻮﻧﮓ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
حقّ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺳﺒﻚ
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻗﺪﺭﺕ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﭘﺮﺳﺶ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺍﺯﻣﺰﺍﻳﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺩﺭ ﺫﮐﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ولیّ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺑﺎ
ﻓﻬﻢ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﻤﻚ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﻴﺮﺩﺭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻮﺯﺵﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣُﺴﻦ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﻧﻴﻚ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻠﺒﻴﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻞ ﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﻭﻳﺎ
ﺍﺯﻣﻘﺎﺻﺪﺧﻮﺩ
ﺩﺭﭘﺎﺳﺦ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺑﭙﻴﺮﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻋﻤﻞ
ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻋﻴﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻨﻔّﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﺻﻔﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﮑس ﺁﻥ ﺻﻔﺖ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﻭ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺤﻮ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﮐﻤﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﺼﺮﺍﺣﺖ
ﻭﻭﺿﻮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻭﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺰﺷﻚ.ولیّ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒّﺮ ﺍلهی
اﺯ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻘﺶ ﻣﺒﻬﻢ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﻔﺘﻦ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺧﻮﺏ
ﺑﺪ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﻮﺩکی ﻮﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﻭ ﻣﻠﮑﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺳﺴﺖ ﻭ ﺯﺍﻳﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻴﻠﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺒﺪﺃ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺷﺪّ ﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﻭﻫﺮﭼﻪ
سوﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺯﻳﺎﺩ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ ﻣﻰ
ﻟﻐﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺭؤﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭﺿﻊ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ ﺑﻌﺪ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭ ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺩﻳﻚ
ﺁﺵ
ﺑَﻘﻮﻟﺎﺕﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﻭﺑﺎﺯ
ﻏﻴﺐ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﻭﻯ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺍﻳﻦ
ﻏﻠﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻋﻠّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ سوﮊﻩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺵ ﺳﺮﺩ ﺷﺪﻩﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻮﻙ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺳﻄﺢ ﺩﻳﮓ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭ ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯﺨﻮﺏﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﻧﻘﺶ ﻣؤثّرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺎﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﻭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﭼﻮﻥ
ﻟﮑّﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻨﺎﻳﺘﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓت هاﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﻳﻮﻧﮓ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ
ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻴﻄﻪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺫﻫﻦ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
کاﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻗﺼﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖﮐﻪﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻗﺼﺪ
ﻭﻧﻴّﺖﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁ
ﮔﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮐﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭙﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺃﻧﺪﻙ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﺗﻦ ﻭﺟﺎﻥﻮ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﻨﺪولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎ ﺩﺭﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭح القُدُس
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ. ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻢ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻭ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﻣﺮﮒ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏﻭ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ
ﮔﻮﻳﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻳﻮﻧﮓ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖﺗﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﻳﻮﻧﮓ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﻮﻧﮓ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺄثیر
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴؤﻝ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻭﮐﻢ ﻋﻘﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺷﺨﺺﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭﭼﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺒﺎﺗﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻘﻴﺮﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻡ ﺑﺪﻡ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﻭﮔﻮﺩﺗﺮ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺗﺮﻭ
ﺗﺮﺳﻨﺎﮐﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻗﺒﻮﻝ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﺎﻡ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺒﻮﺩﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ . ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺨﺼﺎ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻗﺪﺭ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻯ ﺑﺘﺨﺘﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻩﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻭﺍﺭث ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﻚ ﺯﻭﺝ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺃﺯﻟﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭح القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ تَقدُس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ علیّ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ علیّ
ﮐﻪ ﻣﮑﺮﺭﺍ محمّد
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﺣﺎﺩپس ﻧﺒﻮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻥﭼﻪ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣؤﻣﻥ اﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣوﻓﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ولیّ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺁثاﺭﻯ
ﺍﺯ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺁﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭﻭﺭﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﻳﺎ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺸﺘﻖ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻥ ﻨﻴﺰ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺃثرﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻳﻚ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦﻭ
ﺁثاﺭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰﻭﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺑﻂ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺭﻭﺣﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻥﻤﻨﺪﻝ
ﻇﻬﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺧﻄﺎﻯ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺭﺍﻩﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ سوء
ﺯﺍﻧﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﻤﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﻋﺬﺍﺏﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ
ﻭﻣﺮﮒ ﻭ
ﻣﻴﺮﻫﺎ ﻭ ﺯﺍپسﻫﺎﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القدُس
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﺎ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﭘس ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁثاﺭﻯ ﻫﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺎ ﺿﺒﻂ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻥﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺨﺺ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﺣﺸﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﻋﻴﻦ ﺁﻥ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻥ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺁثاﺭﻯ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻥ ﺁثاﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﻭﺣﺸﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻧﻔﻮﺫ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻫﻴﭻ
ﺩﻭﻣﻮﺣﻮﺩﻯ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻜﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰﺑﻴﻦ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻭ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﻧﺴﻞ ﻫﺎ
ﺭﺍﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴﭻ
ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻴﻦ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺻﻔﺘﻰ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪولیّ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻳﻚ ﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﺷﺪ ﺑﻌﺪﻯ. ﻭ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﺑﻬﻢ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺄثیر
ﺑﺸﮑﻞ ﻭﺳیع
ﺘﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ
ﻧﮋﺍﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﻠّﺖ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ ﻧﮋﺍﺩﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﺰﻳﺮﻩﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﭼﻴﻨﻰ
ﻫﺎ ﻳﺎ
ﺍﺳﮑﻴﻤﻮﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻠﻂ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ولیّ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖﻭ ﺟﺰﺍﭘﺮ
ﺍﻳﺰﻭﻟﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺟﺴﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﻦ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ ﻳﻚ
ﺩﺳﺖﺭﺑﻄﻰ ﺑﺸﺒﺎﻫﺖ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﮐﻬﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ ﻳﺎ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪﻩﺍﺯ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍﺑﻬﺮ
ﺗﻮﺟﻴﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻮﺩﺑﺨﻄﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩﺍﺯ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭلی
ﺬﺧﻴﺮﻩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻫﺮ
ﮐس ﺑﻤﻮﺟﺐ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ
ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﺧﺎﺻﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﮐﺴﻰﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭ ﮐﻬﻦﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺻﻠﻰ
ﺟﻤﻌﻰﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎﺯ
ﺍﺭثی
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﻗﻮﻣﻰﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ تَقذُس
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺩﻳﻨﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﮑﻮس ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اُلی
العَزم ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺑﻰ أثَرﻭ
ﺣﺘﻰﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪولیّ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻨﻈﺮ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ تقرّب ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ.ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
سوّم ﺷﻴﻮﺍ ﻭ
ﺩﻏﺪﻭ ﻭ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ الهی
ﻮﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﻮﻡﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦﻭ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﻮﻡﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻗﻮﻡ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻬﻦﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ تَقدُس
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪﺑﺎﺯ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺎﺹ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.پس  ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﻗﻮﻡ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﺁثاﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﻋﻴﻦ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺩﻭ ﺃﺗﻢﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺑﻴﻦ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻭ ﮐﻬﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﮐﺸﺶ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺼﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ.ولی
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺗﻮﺍﻥ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ﻳﺎ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺟﻤﻌﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭﺩﺭﻙ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺼﺒﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻚ
ﺷﮑﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻟﻮ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﮐﻠّﻰﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ ﻫﺴﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻴﺎﻝ ﺑﺎﻓﻰ ﻭ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺫﻫﻨﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺧﺎﺹ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺍﺯ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻨﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻳﺎﻓﺖﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﭘس
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻬﻦ ﻭ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﺭﺍﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺯ
ﻧﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺩ . ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﻫﻢ
ﺑﻴﻦ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰﭼﻮﻥ
ﮐﻬﻦ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺗﺤﺖ تأثیر
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺯﺍﻳﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣثلا ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭح القُدُس
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺻﺤﻨﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍﺑﺸﮑﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﻭﺩﺭ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ ﺻﺤﻨﻪ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺣﻀﻮﺭؤ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻥ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ قوس
ﻧﺰﻭﻝ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻣﻮﺍﺩ مُخَدّرﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩ.ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺍﻭ. ﻟﺬﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺍﺯ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺻﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻭﻗﺘﻰ
( ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﺍﺯ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗثبیت
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼشﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﺩ مُخَدّر
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻌﺘﺎﺩﺍﻥ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮپس
ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺟﻬﻨّﻤﻰﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﺭﻙ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﺘﻠﻂ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﻫﺠﺮﺕ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﻚ ﻧﮋﺍﺩ ﻭ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﻗﻮﻡ
ﻭﻧﮋﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻬﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ.ولیّ
ﺁثاﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻬﻦ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺠﻠﻮ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﻙ ﻫﺸﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﮐﻮﺩﻙ
ﻳﮑﺴﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻣﺮﺩ.ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻃﻔﻞ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻳﻪ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻗﺘﻀﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮐﻬﻦ ﺍﻟﮕﻮ ﻭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﮐﻬﻦ
ﺍﻟﮕﻮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ولیّ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺍﻟﻴﺎس ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻬﻦ ﻭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺁﻥ ﻗﻮﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺍﻟﻴﺎﺵﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭمحمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ محمّد
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰﺑﺎﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ
.ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺍﺯ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻃﻮﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻃﺒﻖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﻗﺮﻧﺘﻴﻨﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ولیّ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺢ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﺢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻮﺩﻩولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
محمّدﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﺍﻭﻟﻴﻦ قُرّه     ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ولایت محمّدﻯ
ﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻩﺍﻯﺩﺭﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّدﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ محمّد
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﻋﻀﻮﻯ ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺳﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻭﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺤﺪّ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻋﺎﻗﻞ ﺷﺪﻩ
ﭘس ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺑﻰ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﻯ ﺑﮑﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎﭼﻪ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺗﺎ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻴﮑﺮﺏﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ(ﺃﻫﻮ)ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ قُریش ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﺑﻌنوﺍﻥ ﻳﻚ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺃﻫﻮ ﻭ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭ
ﺩﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻗﻄﻌﻰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺂثاﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻬﻦ ﻳﻚ ﻧﮋﺍﺩ
ﻭﻗﻮﻣﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺎﺟﺪﺍﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ
ﺳﺎﻟﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﻬﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻬﻦ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺁﺩﻡ
ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّدﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻤﺒﻮل ها ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺟﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻂ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﻰ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺑﺎ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺸﺖ.ولیّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﻪ
ﻭﺿﻊ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻦﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﺎﺭ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺖ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺑﺎﻭﺭﻫﺎ
ﻭﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺑﺬﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺑﻴﺎﻧﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻥﻭ ﺑﻰ
ﺧﻄﺮ ﺑﻮﺩﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻧﺎﻓﻊ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﭼﻮﻥ ﺳﻴﻠﺎﺏ
ﺑﺮﺷﺨﺺ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻫﺮ
ﺍﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﻮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮐثر
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻴﺪﻩﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﻭﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺄثیر ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻨﺪﺍﻥ أثَر
ثابتی ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣؤثّر اﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴﭻ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺸﻮﺩﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺪﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺫﻫﻦ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﭘﻴﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﭘﻴﺶﺭﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﮔﺮﻩ
ﺧﻮﺭﺩﻩﻭ ﻳﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎ ﻳﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﺨﻠﻮطی
اﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺷﺨﺼﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ ﺧﻨثیﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﮑﻮس
ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ثوﺍﺏ
ﻭ ﺑﻬﺮﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺍﻣﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺪﻋﻰ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﺑﺎ
ﺍﻟﮕﻮ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ولیّ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﻔﮑّﺮﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ مُقدّس
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭘس ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺑﻌﮑس
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﮑﻮس
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
(ﺟﺮﻡ)ﮐﻪﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻗﺪﻳم
اﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.پس  ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻮﺍﻥ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻋﻠّﺖ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ

ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻄﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺍﻳﻨﺎﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺠﺪﺩ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.  ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻬﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺑﺸﺮﻯ ولیّ
ﺳﻴﺮﺗﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺟﺪﺍﺩﺑﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣلی ﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺻﻞ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﮐﺎﺭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﮐﻤﻴّﺖ ﻫﺎ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ولیّ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻮﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺰﺍ ﺍﺯﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺟﺎﺑﺠﺎ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻈﻬﻮﺭﻫﻴﭻ ﮐﻤﻴّﺘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻤّﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ صَمَد
ﺍﺳﺖ.ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ولیّﻋﻬﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻧﻴﺰ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ
ﺭﻳﺎﻯﻮﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩﺍﻟﻬﻴﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻧﻪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥهستند  .ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺎﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ(ﺧﺪﺍ)
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﻢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ بحقَّ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﭘﺮﺳﺖﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺑﻰ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙﻋﻤﻠﺎ ﻫﻢ
محمّد ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ مُقدّس ﭘﻴﺸین
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ ﻧﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺤﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻓﺘﻪﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺟﺪّ ﺧﻮﺩ محمّد
می ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺯﻳﺮﺧﺎﻙ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﺵ ﺩﺭ
ﻗﺎﻫﺮﻩ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺁﻥ ﻧﻘﺎﻁﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺣﺶ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﺼﻴﺐ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺪﻩ
ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. پس  ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﻨﻪ
ﺯﺩ ﻭﺳﺮ
ﺷﮑﺎﻓﺖ ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻴﻢ
ﺗﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻤﻔﻴﺪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﺍﻃﺒّﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺴﻢ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺐ ﻭ
ﻋﻔﻮﻧﺘﻬﺎﻯﺒﺪﻥﻭ
ﺧﻨثی ﮐﺮﺩﻥ ﺗﺐ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ. ولیّ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﻦ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻥﺮﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺩﺍﺭﻭﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭﭘﺮ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﺭﻓﺎﻗﺖﻭﺷﻴﺮﻳﻥﺒﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﺎ ﺧﻄﺮﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐﺧﻮپس
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭘﻴﺮﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻓﺮﻕ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺍﺣﻮﺍل
ﺠﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﺴﻢ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻮﻧﮓﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺍﮐثرﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﮐﺘﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس  ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺁﺗﺶ سوﺯﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮ
ﻣﻠﺘﻰﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ ﮐﻪ
ﺩﻳﻮ ﺳﻴﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻗﻠّﻪﺍﻟﺒﺮﺯ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ. ﻳﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺮ
ﺑﺒﺮﺩ.ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﺍﮊﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﻭﺭ ﺩﻭﺭﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
إبلیس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﻭ نَفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ هر
کس   ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻤﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﮑﻢ ﺍﮊﺩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎپس
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﻃﻮﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻫﺮ مِلّت ﻳﻚ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺩﻯ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺩﺭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺋﻢ ﻗﻮﻡ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻮ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻬﻦ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻳﻚ ﻗﻮﻡﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﮐﻠّﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺳﺘﺎﺭﻩﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭﺑﺎ
ﻫﻠﺎﻝ ﻣﺎﻩ.ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺠﻢ ألثاقِب
ﻭﺳﺘﺎرﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒﮐﻪﺑﺎ
ﻳﻚ ﻧﺼﻒﻗﺮﺹ
ﻣﺎﻩ ﺷﺐﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ. ولیّ
محمّد
ﺑﺴﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﺠﻢ ألثاقِب
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻗﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭘﺮ ﻧﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩسوﺩﻯ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﻮﺗﻪ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﻭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ (ﻋﻤﻞ) ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻤﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮔﻮﺗﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﮐﺎﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
(ﮐﻠﻤﻪ)ﺑﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍپسﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ فکاﻥ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ(ﭼﺮﺥ
ﺳﺎﻣﺴﺎﺭﺍ)ﺍﺳﺖ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﻭﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻓﺮﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺸﻮ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺮﻭﻉ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺋﻢ
(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻃﻰ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺧی ﺘﺄﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﭼﻮﻥﺸﺒﻨﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺍﻟﻠﻪ.
ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺯﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺑﺎﻳﻚ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﻤﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.پس
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭘس
اﺯﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.

ﭘس
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
(ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ)ﺍﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﻠﺎﻣﺶﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ محمّدﻫﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻟﻬﻰ
محمّدﻯﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻪﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺯﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺍﺋﻰ ﻭﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ.ﮐﻪعلیّ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﻠّﻢ ﻫﺎﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻬﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻘﺶ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪﺍﺯﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺳﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻞ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺴﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ. ﻭﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮپس
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.پس
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
گذﺷﺘﻪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
پس  ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻉ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻴﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ)ﺭﺍ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﻮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﺨﺺﺑﺎﻳﺪ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺠﺴّﺪ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻋﻤﻠﺎ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﮐﻪ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻟﺒّﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﻭﻣﻦ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻡ ﭼﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﺋﻰ؟
ﺗﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ های
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺍﻭﻝ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻧﻴّﺖ ﻭ ﻃﺮﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰﺍﻭﻝ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺁﻧﻬﻢ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﮐﺎﺭﺩﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟک ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﻬﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻤﻰ ﺯﻧﺪ ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﻓﮑﺮﺵ
ﭼﻮﻥ ﻋﻤﻠﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺪﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻗﺒﻠﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺎﺩﻳث
مُقدّس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ ﻧﻘﻞ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺸﺮﻁ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﺁﻳﺎﺕ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻫﺎﻯ مُقدّس
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻗﺪﺳﻰﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻴﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵﺑﻴﺎﺑﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻮﺍﺏ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ پس ﺍﺯ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻄﺢ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻤﻨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺷﺨﺼﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﻣﺒﺮﺍﺕ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﻭ
ﻟﺪﺍ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
(ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ)ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻠﻞ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ القدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪﺑﺴﻮﻯﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﺩﺭﺁﻥ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ مثبت   ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ آثار
ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻥﺁﻧﻬﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻬّﺪ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ)ﺗﻮﻟّﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻭﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻃﺒﻌﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻥﺨﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺑﻨﺎحقّ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮپس ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺑﺠﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻥﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
رﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻮﻥ ﻗﻤﺎﺭ
ﺑﺎﺯﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺧﻄﺎ ﻭﺑﺎﺯﻯ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﺯﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺮ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮ
ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺩﺭﺑﻴﺎﺑﺪ  ﻃﺒﻖ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻤﺴﺦ
ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦشانس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺑﻤﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻭﻳﺎ ﺑﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ
ﺣﮑﻢﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﮕﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸته ﺑﺨﻠﻖﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢﻭﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﭘس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺃﺯلی
ﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.

ﺩﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯﻤﻨﻔﻰ
ﻭ ﻧﻘﺎﻁ ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﻝ ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﺒﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻋﺪﺍﻟﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺴؤل
ﻤﺠﺎﺯﺍﺕﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺁثاﺭﻓﺴﺎﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ .
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰﭘس ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺁﻧﻬﺎﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺩﺯﺩﺍﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍﺑﺎ
ﭼﺮﺍﻍ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﻭ ﭘﻮﻝ
ﭘﺮﺳﺘﻰﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘس ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻴﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﮐﻨﻮﻥﻤﺎ ﮐﻪ
ﭼﻪ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺑﺨﺖ
ﺑﺪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺷﮑﻮﻩ
ﻧﮑﻨﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻗﺪﻳﻢ ﺷﺮﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﮑﺘﺐ محمّدﻯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺍ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻫﺮﮐس آزمایش
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻫﺮﮐس ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻭ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰﺑﺎ
ﻋﻈﻤﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻥﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎئم
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﺑﺎﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ.  ﭘس
ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺄثیر ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻭ ﺑﺪ ﺷﺎﻧﺴﻰ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻠﺞ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺵ ﺷﺎﻧﺴﻰ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩﻣﺘﻮﻟﺪﺷﺪﻩ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺳﺎﺧﺘﻪﺷﺪﻩﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ می ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻠَﺞﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮپس
ﺧﻴﻠﻰ ﺧﻮﺵ شانس
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ثرﻭﺕﺍﺳﺖﮐﻪﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯﺁﻥ
ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺮﺑﺎﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﺒﺮﺍﺕ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﻮﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻣثلا
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ.ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﻭﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ.
ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﮑﺎﺭ ﻧﺮﻭﺩ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﻳﺒﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﮑﺮ ﺍﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﮑﺮ
ﮐﺴﺎنی اﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯﻣﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺧﺮﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭلی
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻌﻤﺎﺕﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﺣﺪﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻭ ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﻭﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.پس  ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺯﺍﺋﺪﻩ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﻫﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻫﻢ
ﺑﺸﻮﺩ ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ ﻭﺑﺎ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺶﺁﻣﺪﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﺷﻮﺩ ﻓﺮﺩﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﺎﻟﻬﺎ
ﺗﺄﺟﻴﻞ
ﻭﺑﻌﻘﺐ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺃﺟﻞ ﻭﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣثاﻝ
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺁﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭﺑﺪﺭﻯ ﻭ
ﺗﻘﻠّﺐ ﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻮﺍﺩ مُخَدّر
ﻭ ﺍﺳﻠﺤﻪ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺎﻯ ﺿﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣثاﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻫﻮﺳﻨﺎﻙ ﺑﺎﺷﺪﺣﺘﻤﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻴﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖﺟﻬﻨﻢ
ﺳﺎﺯﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻬﺸﺖﺳﺎﺯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﻓﺮﻳﺐ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﻟﻔﺎﻅﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺯ ﻫﺮ
ﻟﻔﻆ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩﻣﻔﻬﻮﻡ
ﮐﻪ ﻟﻔﻆ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻬﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰولیّ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﻳﻚ
ﻟﻔﻆ ﺑﺎ ﺩﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻟﻔﻆﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﻌﺎﻯ ﻧﻴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠّﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺷﺨﺼﻰ
ﺭﺍﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺑﺮﺁﻭﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﭼﺎﻟﻪ ﺑﭽﺎﻫﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﺍﺳﺖﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻣﺤﺎﻝ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺍﻟﮑﻞ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺻﻮﺍﺏ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺮﻙ
ﺑﮑﺎﺭﻣﻴﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﺟﺴﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا زﻭﺩﺗﺮ به
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐس ﻳﻚ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻔﺎهم
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻫﺮ ﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺠﻠﻮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺴﺎﻟﻚ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺑﺎ ﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﭼﻘﺪﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﻙ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻯ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭﺑﺮﺣﺴﺐﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ. ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻯﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﻫﺪﻑ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺍﻣﺮﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ولیّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻓﻮﺭﺍﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻭﺍﻗﻌی ﻴﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﻥﻮﺭﺯﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻤﺘﺮﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ
ﻏﻨﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.

ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻟﻰ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻭ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮل
ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ
ﻟﺎﺯم
اﻓﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺣﻔﺎﻇﺘﻰﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺸﮑﻞ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻮﺩﻩﮐﻪﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
اﺳﺖ.ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭﻳﺎ
ﺯﻭﺍﺋﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺷﻮﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ تَقذُس
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القدُس ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﺪﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻧﺎﻥﺎﺳﺖ.ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺯﮐﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﺒﻴﻪﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ولیّ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ مُقدّس
ﻭ ﺳﻨﺖ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﺤﺘﺮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝﺑﻌﻨﻮﺍﻥﺒﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺸﮑﻞ
ﺳﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﮐﻤﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﺭﺠﻪﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺳﺖ .

ﺑﻴﻨﺶ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﻧﮓ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻰﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺑﺎ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰﻭ
ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ
ﻧﻮﻋﻰﻭﻳﺎ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺳﻴﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻴﻢ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻴﻤﻮﻥﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﺪﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻣﻴﺮﻫﺎ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﻭﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻨﻮﻧﻰﮐﻪﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولیّﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ پس  ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﮐﻠﺎس ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻭﻟﻴﻨﻪﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻴﺤی ﻮﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ محمّد
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ محمّد ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺣﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﺪﺍﻡ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﭘﺪﺭ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﺪﺭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻨﺸﺴﺖﻭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺪﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ سوﺳﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺎﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭﻣﻨّﺘﻰ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﭼﻮﻥ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﺍﺯ
ﺻﺪﺭ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺮﺍث ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ
ﻃﻔﻞﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺧﺎﺹ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺮﮐس ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻫﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ مثلا
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺗﻦ ﺍﺯ ﻗﻠﺐ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﻋﻀﻠﺎﺕ
ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﻬﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻫﻤﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻢﮐﻪ
ﺑﻴﻨﺶ ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭ
ﻫﻤﺴﺎﻥﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ نَفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭﭼﺎﺭﻩ
ﺁﻥﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻴﺮﺍث ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭﺡ القُدُسربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻨﺶ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺗﺎﺑﻊ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺟﻤﻌﻰ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻣﺬﻫﺒی
ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐس ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ  ﻫﻤﻴﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺳﻴّﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﺯﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ بحقَّ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﺩﺭﺳﺖ محمّد
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭ ﻭﺳﺦ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻘﺪﺭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭ ﻫﺮ ﻋﻠﻒ
ﻫﺮﺯﻩ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻠﺄ ﻓﻀﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺧﺎﻟﻰﻋﻤﻠﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﻫﺴﺘی
هست ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﭘس ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪﻭ
ﺍﺯﺯﻣﻴﻨﻪ ﺟﻨﻮﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺭﻫﺎ ﭘﺮ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ ﻭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻭ ﻫﻢ ﺟﻨﺶ
ﺑﺎﺯﺍﻥﻭ ﺩﻩ
ﻫﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺮهَوَس
ﺧﻮﺩﺭﺍمی
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﮔﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﻳﺎ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﻭﺣﺸﻰ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎ
ﻭﻧﺎﮐﺎﻣﻰ ﻫﺎ
ﻭﻧﺎ
ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺼﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪولیّ ﭘﻴﺮﻭ
ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﭼﻮﻥ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺎﻋث
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﻮﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺁﻫﻨﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻧس
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭼﻴﻦ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﻊ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ ﺷﻤﺎﻝ
ﺑﺠﻨﻮﺏ
ﮐﻴﻠﻮﻣﺘﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺭﺍﻣﺮﺯ ﺑﻴﻦ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺭﺍ
ﺑﺎﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﻥ ﺭﻳﺰﻯ
ﺍﺯ ﻓﻮﻟﺎﺩ
ﻣﺬﺍﺏ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ.ﻣﻨﻈﻮﺭ عَدَم
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻏﺮﺑﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﻭﻗﺮﻥ ﺍﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺣﻤﻠﺎﺕ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺸﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﺷﺮﻕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻏﺮﺏ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺣﺎﻝ ﻧﻮﺑﺖ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻰ
ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻴﻪﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺿﺮﺑﺖ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻭ
ﻏﺮﺏ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻣﻴﺪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺁﻥﭼﻪ ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﻭﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺟﻨﮓ سوء
ﻣﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﻧﺸﺪﻩ
ﮔﺮﺳﻨﮕﺎﻥ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻓﺮﺍ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻟﺬﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺼﺒﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭ ﺭﻳﺰﺵ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺩﻭﻗﻠﻮﻯ
ﻣﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ
ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﻙ ﮐﻪ
ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺶ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﻏﺮﺑﻰﻭ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺗﺮﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ
ﺍﻧﺘﺤﺎﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻣﻮﻯ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻧﺘﺤﺎﺭ
ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪﺗﻦ
ﺑﻠﻮﺭﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺯﻥ
ﺑﻬﺸتی ﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﺳﻴﺒب
ﻨﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻡ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑﮐﻪﺍﺯ
ﻫﺮﻃﺮﻑ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩﺑﺴﻮﺩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻤﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ. ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍﺟﺰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺳﺨﺖ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻭﻏﻬﺎﻯ
ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺳﻰﻭ
ﺳﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻠﺎﻩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻔﻆ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﻠّﻰﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺟﺎسوء  ﺳﻰ
ﻭ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻰﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻘﺎﻋﺪﻩ ﺑﻦ
ﻟﺎﺩﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺑﺪﺭ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎﺩﺭﺩ
ﺳﺮﻫﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺐ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ
ﻭﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺠﺎﻋﺎﻧﻪ
ﻭﻳﺪﻳﻮﻯ ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺣﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻨﻤﺎپس ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﺟﻨﮕﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﺎسوء  ﻧﻰ
ﻭ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﺎﺭﭺ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺳﻔﺎﺭت ﺨﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻟﻨﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ
ﭘﻮﺷﺶﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ.

ﻏﺮﺏ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﺮﻕ ﻫﻢ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﺍﺻﻞ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣؤﺳس
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﺟﺰ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍﻩ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻬﻨﻢ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺟﻨگ
هاﻯ ﺻﻠﻴﺒﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺷﺪّﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻗﺎﺗﻞ
ﻭﻣﻘﺘﻮﻝ
ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺳﻨّﻰ
ﻭﺷﻴﻌﻪﻳﺎ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚ ﻭ
ﭘﺮﺗﺴﺘﺎﻧﺖﻭ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﻏﺮﺑﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ. ﻭ ﺟﻬﻨﻢ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺁﻧﻬﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻋﻠﻢ ﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻧﺮﻡ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﺸﺘﺎﺭﻫﺎﻯﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ولیّ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢ ﻗﺎﺗﻞ
ﻳﮑﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻇﺮﻑﻳﮑﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﻬﻦ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻋﺼﺮ
ﻃﻠﺎﺋﻰﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﺣﺸّﺎﺷﺎﻥ
ﻭﺗﻦ ﭘﺮﻭﺍﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﺟﻨﮓ
ﺍﻓﺮﻭﺯﺍﻥ
ﺷﺮﻕ
ﻭﻏﺮﺏﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺎﮔﻮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘﺮ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺗﻀﺎﺩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺑﺮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺎ
ﻫﺮﭼﻨﺪﻯ
ﻳﮑﻄﺮﻑ ﺭﺍ
ﻣﺤﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻧﻮﺑﺖ
ﺳﺮﮐﻮﺑﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨﻢ ﭘﺮ
ﺗﻀﺎﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﺪﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔت گاﺎﻧﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻧﺎﺟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺎﺟﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .ﮐﻪ
ﺑﻘﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺮﺳﻨﺘﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻳﺎﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
.

ﺍﮐثر
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﺎربّ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻄﺮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺗﻬﺠﻴﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺘﺎپس ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻤﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺭﺍ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥﺍﺧﻴﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻧﻴﻢ ﻗﺮﻥ ﻳﻮﻧﮓ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺑﺤث
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﻣﻔﻴﺪﻯ
ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﺭﻭﺍﻧی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺳﺎﺑﻴﺪﻩ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻧﺒﺎﺭ
ﻓﻀﻮﻟﺎﺕ ﺷﺪﻩ
ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺍﻧﺒﺎﺭ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺍﺯﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺑﺮﺯﺥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻪﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﺎﺭﺗﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﺷد.

M158

سیمبولهای
الهی و غیر
الهی

ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.
ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ ﺁﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻭ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻰﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﻋﻠّﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻞ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺬﻟﻢ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ علیّ
ﺭﻏﻢ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰﺑﺮ ﻣﻐﺰ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﺮﺟﺴﻢ
ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ولیّ
ﻇﺎﻫﺮﺍ أکثریّت
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ اﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺑﭙﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ معرّفی    ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
أکثریّت
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﻴﺮﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ولیّ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺬﺍﺕ ﻭ
ﺍﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮپس ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﻤﭙﻠﮑﺴﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺗﻠﻤﺒﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﻭﻭﺿﻌﻴﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧی ﻤﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻳﻦﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺗﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ
ﺭﻓﻊﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﻫﻤﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺒﻬﺸت هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﮐﺴی
ﺒﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس ربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺮﺳﺪﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻳﺎ
ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻭ ﺟﺮﻡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻰ
ﻋﻘل ﺪﻳﮕﺮ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ القدُسﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺷﺪﻥﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ.

ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻪ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﮔﻮﺋﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺗﻠﺎﺵ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻮﭼﮑﻰﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺁﺗﺶ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
الهی
ﺒﺮﺍﻯﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮع ﺨﻮﺩ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﻭ ﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺁﻥ ﭼﻮﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﺄﻳﻞ
ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻟﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻢ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ ﺟﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻧﺪﺍرﻳﻢ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺟﺐﺍﻟﻬﻰﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠﻞ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺟﻤﻌﻰ ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺤثی
ﺧﺎﺹ ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻫﻴﭻ ﺭﺍﻫﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻴﻮﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﻭلی اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺁﻥ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﺒﻴﺴﺖ.ﻭلی
هرﮐس ﺑﺤﺎﻝ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭﻭﺿﻊ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺿﻰ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻭﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮ ﺩﻭﺭﺍﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳم ﻮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻔﺎﺳﺪﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ
ﻭﻳﺎ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻋﺘﻴﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕ ﮐﻪ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯﻮ
ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻴﺮﺍﺕﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﺑﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﺑﺎﺯ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﮐﻪ ﺣﺘﻤﻰ
ﺍﺳﺖﻭﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ هر
کس   ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﮐﻮﺷﺶ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰﭼﻮﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
اﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺟﻬﺎﻥﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭﻟﻮ ﻗﻴﻤﺖ
ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﭼﻮﻥ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺷﺨﺼﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯﺠﻤﻌﻰ
ﮐﻪﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠﻰ
ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺮ ﮐس  ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﺰﺷﻚ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﻋﻠّﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻳﻥ ﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
زﻳﺮﺍ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻳﮑﺠﺎ
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺎﺩﺕ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﭘس ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﻧﻘﺶ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰﺑﺎ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﭘﻴﺮﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩولیّ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ
ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰولیّ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺟﺰﺋﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻌُﺮﻑ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻣﻬﻢ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ استثناﺋﻰ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
کرﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﺳّل ﺒﺂﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻳﺎﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﻫﺪﺍ ﺟﻮﺋی ﻮﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺧﺮ محمّدﻯﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻫﺮ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻭحَجّ
هاﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻭ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻭ
ﺑﻌثت ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﺍﻟﺰﺍﻣﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻴﺒﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻧﺼﺎﻳح اﻭﻟﻴﺎ
ﺣﮑﻢ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭﺍﺟﺐ
ﻳﺎ ﻣﺴﺘﺤﺐ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﮑﺮﻭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﺮﺍﻡ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻯ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﺘﺤﺒّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺯ
ﻣﮑﺮﻭﻫﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻭ ﻗﺮﻥ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯﻳﻌﻨﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻫﺎ
ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻫﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢﺍﮐﺘﺴﺎﺑﻰ
ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻩﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﺯ
ﺁﺧﺮﺕﻳﻌﻨی
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ کاﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﻋﻤﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
.

ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﭘس
ﺑﺸﮑﻞ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻬﻢ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﮐﺎﻣﻠﻰﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰﮐﻪﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺑﻴﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﻳﺎ
ﺷﻔﺎ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ. ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﻗﺒﻠﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﻮﻧﮓ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ. ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﻭﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺗﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭ
ﺍﺧﻴﺮﺍ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻃﺒّﻰ
ﮐﻪﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﭼﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺟﺎﻟﺐ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪﻭ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻳﻚ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻫﺮ ﻗﺮﻧﻰ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩﻃﺮﺡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻣؤثِرﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻧﺎ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺭﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩﻫﺎﻯﺴﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺻﻮﻝ
ﮐﻠّﻰ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﺗﻤﺪﻳﺪ ﻋﻤﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻠﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺟُﺮﻡ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺳﻴﺪﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺗﺎﺃﺑﺪﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﻳﻚ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪﺑﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻓﮑﺮﻯﻮ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻬﺮﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯﻮﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻰ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻳﻦ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺭﺷﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻃﺒّﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺘﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺮﺩﻭ ﺟﻬﺖ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻫﻢﻭﻣﮑﻤّﻞ
ﻭﺗﺼﺤﻴﺢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹﮐﻪﺑﺎ
ﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳوء
ﻧﻴّﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﭘس ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻮﺟّﻪﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻧﻴﻚ
ﺃﻧﺪﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺍﻧﻰولیّ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻫﻴﭻ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﮑﺘﺐ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺭﻭﺍﻧی ﻨﻴﺴﺖ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﮐﻤﺘﺮ ﺫﮐﺮ
ﻣﻨﺒﻊ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺟﻮﺯﻑ ﻫﻨﺪﺭﺳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﮔﻮﻫﺮﻳﻦﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻭ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺍﻗﻠﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻣﺘﻈﺎﻫﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺃﮐثرﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺃﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺤﺖﺃﺗﻤﻰ
ﻫﻤﻴﻥﺬﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺟﻮ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕﺭﻭﺍﻥﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺟﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺷﺮﻑ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺑﻮﻟﻬﻮﺳﺎﻧﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺒﺪﺍﺋﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ
ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﻭ
ﭼﻪﺭﻫﺮﻭﻯﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﻫﻨﺪﺭﺳﻦ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻐﻴﺮ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬم
هستند.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﻴﭻ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﺰﺷﻚ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻴﺎﺳﺖ
ﮐﻪﺷﺨﺼﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﻫﻢ ﺭﻭﺵ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺩﺭ ﻭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺶ ﻳﻚ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻤﺮ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﺮﺩﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻠﻰ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﺎﺋﻞ الهی
ﻨﺒﻨﺪﺩﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی    ﻧﻤﻮﺩﻩﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺎﻥ
ﺧﻮپسﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﻭ ﺃﻧﺪﺭﺯ ﻭ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﻋﻮﺍﻡﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻤثیل ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻭﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪﻭ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖﻭ
ﮐﻮﺷﺶﻫﺮﭼﻪﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻫﻮﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﻠﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻫﺮﭼﻪ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺗﺎ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺐ ﻋﺒﺎﺩﻯﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﺐﻫﺎﻯ
ﻗﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﻭ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺳﺮ
ﺳﭙﺮﺩﮔﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯﻮ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻬﺪﻯﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻭﻟﻴﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ پس  ﺍﺯ
محمّد ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻤﺒﻌﻮﺵﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻋﻘﻞ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻭﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻭ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّم
ﺮﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ .

ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰﭼﻮﻥ
ﺳﻔﺮﻯ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺷﺒﻬﺎ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎﺳﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺳﻔﺮ (ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺩﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍ)
ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻓﺮﻧﮕﻰ( واکر)
ﺭﻫﺮﻭ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﻴﺎﻟﻬﻰ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺤﺎﺭ ﭘﺮ
ﻣﻮﺝ
ﻭﺑﺤﺮﺍﻧﻰﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻏﺮﻕ
ﻭﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻰ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻫﺪﺍﻳﺖﺍﺯ
ﻣﺤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﺳﻔﺎﺭ
ﺃﺭﺑﻌﻪﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺰﻳﺮﻩ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﺟﺰﻳﺮﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪﺑﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﺃﻣﻦ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ .
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺒک ﺒﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺎﺣﻠﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺧﺎطر
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺃﺣﻮﺍﻝ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺍﻥ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ ﺧﻤﻮﺵ ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﮔﺬﺷﮕﺎﻥﺎﺳﺖ. ﭼﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥﺑﮕﻨﺠﻴﻨﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺑﺪﺍﺋﮓ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﻔﺤّﺺ
ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺳﺎﻃﻴﺮ ﻭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﻫﻨﺪﺭﺳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ آثار
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺁثاﺭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﺷﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﺭ ﻧﺎﺏ ﺭﺍ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﻠﺰﺍﺕ
ﻣﻀﺎﻑ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺫﻭﺏ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺭﻧﮓ
ﺍﺻﻠﻰ ﺯﺭ ﻭ
ﻃﻠﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠّﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺯﺭ
ﻧﺎﺏﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻠّﺎ ﻭ ﺧﻮﺵ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺻﻞ
ﺯﺭﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮپس ﺭﺳﻴﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻃّﻠﺎﻉ
ﺍﻭﺍﺯ ﭘﺎﮐﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ( ﺑﺪﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ)ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺩﻩ.ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻟﻦ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺗﺮﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺘﻨﻔّﺬﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺻﻠﻴﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩولیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻳﺖﺍﻟﻠﻪﻭ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﻭﺭﺍﺑﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺳﺮ ﻭﮐﻮﻝ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﭘﺎﮐﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺡ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺎﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﺟﻬﺎﻟﺖﻭﻓﺴﺎﺩ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺣّﺶﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁثاﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪﺟﺰ ﺑﺎ
ﺁﺗﺶ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥﭘﺎﮐﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺳﺖﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻳﻢ. ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺪﺗﺮﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﺟﺴﻤﻰ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎﻣﻌﺎﺩﻝ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖﻫﺎﻯﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ
ﺑﻌﺪﻯﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺳﻪ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺩﻭ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻨﺞ
ﻭ ﺩﻩ ﻭ ﺻﺪ ﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖﺑﺎﺑﻌﺎﺩ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺩﻗﻴﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﮔﺮ ﺻﺪﻭﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﻴﺎﺑﺪﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺍﺕ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎ ﭘس
اﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪﻭ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻧﻔس ﮐﻞّ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩ
ﻣﺸّﺨﺼﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ ﺩﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻦ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﻳﺎﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏﺑﺮ پایه
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﻭﻣﺒﻌﻮثاﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮﻭ ﻳﺎ
ﮐﺘﺐ مُقدّس
ﺧﻮﺩﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.پس  ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻤﺮﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ  ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺷﺪﻩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻪ ﻭ ﻫﺨﺎ
ﻣﻨﺶﻳﺎ ﺁﻗﺎ
ﻣﻨﺶ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
اﻳﻥﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﺭﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ(ﺁﻗﺎ)ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻟّﺎ
(ﺁﻏﺎ)
ﺩﻳﮕﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻗﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻩﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻘﻞ ﺣﻘﻴﺮﻭ
ﺟﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﻭﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺣﺴﻴﻦ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﻭ
سپس ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻳﺎﻓﺘﻪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺰﻳﻨﺪ.پس  ﺭﻭﺡ ﺯﺮﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺑﻌثت
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺩﺍﺷﺖﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ سپس ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ علیّ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭعلیّ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻬﺪﻯ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥﺮﻭﺡ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺘی
ﻨﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
محمّد ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺰﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.

ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﻨﺪﺭﺳﻦ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁثاﺭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﺍﺯﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺑﺪﺍﺋﻰﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﺎﻳﻞ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺒﺪﺍﺋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮑﺘﺐ ﻳﻮﻧﮓ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮل هاﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰﮐﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍولیّ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺭﻭﺡﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻦ
ﺟﻤﻠﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻳﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻴﺮ
ﺍﻧﻔس ﺭﺳﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﻳﻚ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍث
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻭﻗﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻔﻞﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮﻣﻴﺮﺍث
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕﻋﻘلی ﺮﺳﻴﺪ
ﺑﺎﻳﺪﮔﻔﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﺎﺭ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮک اﺳﺖ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻌﻘﻞ
و نفس ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ لَوّامه
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ خود را
ﺗﻨﻬﺎ بخاطر
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩ
دارند .که ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻨﻴﻦ
توان ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭ
ﺷﻮﻙ ﻭ
ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ مُخَدّر
ﺷﺪﻳﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
از بیمار ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻬﻴﭻ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺼﻴﺐ هر
کس   ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثر ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﻧﺎ
ﭘﻴﺪﺍﺍﺯ
ﺑﻴﻤﻨﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ ﺑﺮﺧﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺷﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻢ ﻋﻘﻠی
ﻮﻋﻠﻠﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺑﺎقی
اﺎﺳﺖ.ﺍﻟﮑﻞ ﻭ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺩﺭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭ ﺣﺮﺹ ﻣﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺣﺰﺑﻰﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻬﻢ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻟﻐﺰﺵ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی ﺪﺭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺑﮑﺸﺪ.

ﺍﮔﺮ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺳﻴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﭼﻴﺴﺖﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭ ﭼﻪ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ و فهم
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ
ﻫﻤﺴﺮ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ
ﮐﻪ ﺷﺐ ﺑﺸﻮﻫﺮ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖﺗﻮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻓﻠﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻯ. ﻭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ؟
ﮔﻔﺖ ﺗﻮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻯ.ﭘس
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻭﺍﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭘﺰﺷﻚ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺪﻫﺪ.ولیّ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﻮﺩﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺃثرﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺧﻨﺪﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺗﺄثیر
ثاﺑﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺰﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻣﺰﻳﺪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
او میبشود. ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
الهی ﺪﺭﮐﻮﺷﺶ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻤﻮﻡ ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻏﺮﺑﻰﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﭼﻮﻥ ﻣﺼﻠﻮﺏ
ﺷﺪﻥ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻋﻴﺪ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻣﺮﮒ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻦ ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺩﻓﻊ ﻭ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻯ ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ(ﺟﻤﻊ ﻭ
ﺟﻢ)ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.(ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻭ ﺟﻤﻌﻪ)ﻫﻤﺎﻥ
(ﺃﺩﻳﻨﻪ)ﻭﻓﺎﺭﻍ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳﻥﻮﺭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥهر ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﮐﺎﻣلی که
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺴﻴﺢﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤی ﺒﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﺳﻦ ﺳﻰ ﻭﺳﻪ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﺴﻴﺢﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺣﺶ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻓﺼﻞﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ مولا علیّ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ خود
به ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕﺑﺸﺮﻯ محمّد
رسید و ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻣﻔﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﺶ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺻﻌﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻠﻞ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﻳﺰﻳس
ﻭ ﺍُﺭﻓﺌﻮس ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﺯ 124
ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻠﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ ﻫﻴﭻ
ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺟﻌﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﻴﺰﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯﻫﻤﻴﻦ ﻧﻘﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺴﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭﻟﻴﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
کرﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
علیّ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّدﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﺻﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢﺗﻮﻟﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
علیّ ﻭ محمّد ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺠﺴﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻳﺎﻓﺖ ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻭمحمّد
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ  ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺷﺪ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻫﺮﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺘﻦ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎﺭﺩﻭﻡ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩﺭﻭﺡ
القُدُس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺭﻭﺯﻯ مُقدّسﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺸﻦ ﻭ
ﭼﺮﺍﻏﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﻌﺒﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﺄﺳﻴس ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺰﺍﺏ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻏﻴﺒﺖ ﺣﺠّﺖ
ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪﻩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﻏﺎﻳﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻣﺎﻣﻰاُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯﻴﺎ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ.(ﺣﺠّﺖ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ ﻮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﻫﻤﺎﻥ حَقّ ﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺟﺴﻤﻰ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻭ ﺍﺯ
ﺣﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺑﺒﻌﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﺴﻨﻚ ﺍﺳﺖﻭ
ﺣﺴﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﺣﺴﻦ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻏﻴﺒﺖ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩﻭﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻫﺪﺍﻳﺖﺁﻧﺎﻥ ﺷﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻮﺩ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮّﻩ
ﻭﺟﻤﮑﺮﺍﻥﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺰﻭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﭼﺎﻩ ﻳﻮﺳﻒ ﺩﺭ
ﻗﺎﻫﺮﻩ ﻭ
ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻭﺟﻤﺎﺭﺍﻥﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺯﺍﻭﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭمحمّد
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ علیّ ﺩﺭ
ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌثت ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻣﺤﻮﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭﺟﺸﻦ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﻌﺒﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺟﺸﻨﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﺷﺐ ﻳﻠﺪﺍ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺭﻭﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌثت ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﺟﺸﻦ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﻭﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﻫﺎﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﺗﻤﺎﺵ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻋﺒﻴﺎﺩﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ(ﻗﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ) ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺣﺴﻴﻥﺪﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺻﻔﺎﻭمُروِه
حَجّ کعبه
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ حجّ
ﮐﻌﺒﻪﻭ ﻫﻤﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺗﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻭﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭ
ﺑﺘﻦ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺑﺬﻫﻦ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺷﮑﻮﻓﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻗﻮﻣﻰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻮﺍﻯ
ﺑﻮﺩﺍ ﻳﺎ
ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ محمّد.ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﻣﻬﺪﻯﻫﻤﮕﻰ ﺷﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ.
ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻋﻴﺴﻰ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺖﻭ علیّ
ﺣﻴﺪﺭﻩﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭعلیّ
ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺴﺢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺷﻔﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ
ﻭاستوری ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺩﻭﺍﺭﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺑﺎ ﺑﺎﻝ
ﮔﺴﺘﺮﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﺮﺷﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻠﻞ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺥ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺳﻰ
ﻣﺮﻍ ﻋﻄﺎﺭ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺁﺗﺶ ﻭ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ
ﻣﺤﻴﻂ ﻋﺰﻟت
گاﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .
ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎﺭﮒ
ﺷﺎﻫﻴﮑﻪ ﻓﺮﻫﺮ
ﻭﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
آثار ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻟﻘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﺍﻫﺪﺍﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﻣﺠﺴّﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﺎﺳﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ
ﺑﺮﺳﺮ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻬﻰ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻭﮐﻮﻝ ﻫﻢ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺼﻮﺭﺕ علیّ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﺮﻓﺖﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ محمّد
ﺭﻓﺖ.ﻭ علیّ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮔﻰﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻭﺭﻩﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺷﺶ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ محمّدﻳﺎﻥ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ . ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﮐﻌﺒﻪ ﭼّﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻭ
ﺭﺳﺘﺎﺧﻴﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
. ﻫﺮ ﻗﻴﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺭﺳﺘﻢ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﺳﺘﻦ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻗﻠّﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮ ﮐﻮﻩ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ
ﺍﻟﺒﺮﺯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺩﻳﻮ
ﺳﻴﺎﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﺘﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺩﻳﻮ ﺳﻔﻴﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺑﺸﻌﺮ
ﺩﺭﺁﻭﺩﮐﻪﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺩﻭﻡ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻨﺘﺮ
ﺍﻋﺮﺍﺏﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻣﻠﻞ ﺷﺮﻕ
ﻭﻏﺮﺏﭼﻮﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻭﺭﻭﻡ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕﻭ
ﻳﺎ ﺑﻮﺩﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖﺑﺎﻟﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥﺑﺎﻣثاﻝ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻣﻮﺳﻰﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ قُرّه     ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ ﺗﺎﻟﺢ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺢ ﻋﮑس ﺻﺎﻟﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺖﭘﺮﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻦ ﺑﻨﺎﻡ ﺷﻌﻴﺐ
ﺩﺭ ﺳﺎﺣﻞ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺳﺮﺥ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺗﺶ
ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺮﺏّ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ علیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
علیّ ﻭمحمّد
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻧﺎﻡ محمّد
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ محمّدﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ محمّد ﺷﻮﻳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ. ﻫﺮ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﮐﻮﺭﺷﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻠﻞ ﺍﺳﻴﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﻟﻮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻋﺰﻡ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ محمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ . ﻫﺮ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻬﻮﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺳﻴّﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
محمّد ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺍﺭﺵ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎ ﻭ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ می
ﺸﺪﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﮐﻪ
ﮐﻬﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭسوء  ﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐﻭﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﺷﺎﻳﺴتگی ﺪﺭ
ﻣﺤﻀﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ .
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰﻭ ﺑﻘﻮﻝ
محمّد ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ.ﭘس ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺪﺭﻙ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎس ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺠﺰ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﭼﻮﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﻯﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭﺣﺸﻰ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻫﺎﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺃﻧﺪﻙ
ﺷﻌﺎﺋﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍگر ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﻋﺎﺷﻖ ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺃﻧﺪپس  ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ ﺭ
ﻭﺡ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰﮐﻪ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺸﺖ ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻢ ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭﭼﻮﻥﻘﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻳﻥﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻯﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﺪﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻠّﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺰﺋﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ .
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺳﻄﻮﺭﻩﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻫﻮﻳّﺖ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺳﻄﻮﺭﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﻨﺎﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺮﻭﺡ
القُدُس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻣﺪﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ محمّدﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ
ﻭﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥﻭ
ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻙ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
(ﺍولیّ ﻭ
ﺃﻭﺟﺐ) ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ . ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ
ﻭ ﺗﺮﻗّﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎ
ﻭﺳﺎﻃﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ شانس ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ .
ﮐﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﻠﻪ
ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺧﺮﮔﻮﺷﻰ ﻭ
ﺷﺎﺥ ﻗﺮﻣﺰ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﺃﻣﺎﻥ
ﺩﻭﻗﻠﻮﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻫﺮ
ﻃﺒﻘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺩﺭﺷﮑﻠﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺴﻴﺴﺘﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﭘس ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩ . ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻫﻞ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺪﺍﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻭ ﻳﺎ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋثماﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ
ﺟﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﺬﻑ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕﻭ ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺯ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰﺟﺰ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﮐﺎﺭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺪﻭﻥ
ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﻃﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯﻭ
ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻳﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّﺭﺣﻤﺎﻥربّ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺮ ﮐﺶ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ثرﻭﻣﻨﺪ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺣﺘﻤﺎعی
ﻮﻣﻴﺮﺍثی ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ
ﺷﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺮﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻔس مُلهمه  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻫﻢ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕی ﻮ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
.  ولیّ
ﺑﺎﺰ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﻭﻟﺒﻪ
ﺧﻮﺩﻯﺮﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻦ ﺯﺧﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻴﺒﻘﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﮑﻴﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﺒﻮﺭﻯ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻧﻮعی
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ .
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﺮﻙ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻟﻮ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺗﺎﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ ﻭﺷﺎﻧس
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎلاﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ. ولیّ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺰﻓﺮﺩﺍ ﺧﻴﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻓﺮﺩﺍ ﻫﻢ
ﻓﺮﺩﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻫﻤّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺴﻰ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟﻠﻪﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺖولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ عمّاء
ﻳﺎ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﻔﺮﺽ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺷﺮﺍﺏ ﺧﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢﻭﻧﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﺯﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﻳﻚ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ولیّ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺪﺭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﻮﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ. ﺧﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﻥ
ﺟﮕﺮ ﺍﻭ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻴﭻ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﻥﺪﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﻧﺎﻥ ﻣﻔﺖ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﺪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻴﭻ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد بعلیّ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰﺧﻮﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ.

ﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﺮﻋﻔﺮﻳﺖ
ﻭ ﺩﻳﻮ ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻋﻔﺮﻳﺖ
ﻭ ﺃﻓﺮﻭﺩﻳﺖ
ﺿﺪ ﻓﺮّ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﻳﻮﻯ
ﺳﻔﻴﺪﺑﺎﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ
ﺑﺮ ﺩﻳﻮ ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎ علیّ
ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻭﻳﺎ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﻣﺰﺍﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ . ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻭ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻣﻠّﻰﻭ
ﺣﺘﻰﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻗﻮﻣﻰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻭ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺭﺷﺪ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﻠﻮﻉ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ  ﺑﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﮐﻨﺪ.
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺟﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﺘﻮاﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﻚ ﻋﻤﺮ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩنی
ﺳﺖ. ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻠّﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍﮐﻪ ﺻﺮﻑ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺐ ﻧﻔﻊ
ﻭ ﺩﻓﻊ ﺿﺮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺑس
ﺑﺎ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻠﺬﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺻﺖ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﺪﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻏﺎﻓﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻩﺩﺳﺖ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻤﻴﺰﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻓﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻧﺪﺍﺩﻩ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮپسﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻮﻧﺪ.ﭘس
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩﻣﻌﺎﺩﻝ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺭﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍپس
ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ .ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ . ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻏﺎﻓﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣثلا
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺨﺖ
ﺧﻮﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪولیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻄﻨﺘﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻴﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻭ
ﻓﻘﻴﺮ ﻭ ﻳﺘﻴﻢ
ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻈﻠﻮﻣﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻢ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯﻨﻔس ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻮﺩﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺁﻥﻫﻤﻴﻦ ﺍﺻﻞ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻓﻘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﭘﺸﺖ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺳﻠﻄﻨﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﺩ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻯ
ﻭﻭﺍﺭث
ثرﻭﺗﻬﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩ.
ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺿﻊ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻏﻔﻠﺘﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮپسﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻗﻤﺎﺭ ﺑﺎﺯﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺒﺎﻟﻎ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﺧﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﺧﻮپس ﻓﺨﺮ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﮔﺎﻧﺪﻯ
ﺁﺭﺯﻭ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﭘسﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻗﻮﻡ ﻧﺠس
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺠسﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .
ﭘس ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻗﻮﻡ
ﻧﺠﺶﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺩﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻨﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻢ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺑﻊ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ ﻗﻠﺒﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻴﭻ ﺩﻳﺎﻧﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺣﻔﻆ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺣﻠّﺎﺝ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪﻭ ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ .
ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻯﺪﻳﺮﺗﺮ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺑﻴﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺟﺪﻯ ﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻮﺷﺪ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍﺑﺎ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ثوﺍﺏ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻢ ﻧﺸﺪﻩ ﻭ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐس ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻳﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﭼﻘﺪﺭ
ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩﺗﺮﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻣﺴﺦ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻳﺎ
ﻣﻔﻠﻮﺝ ﮐﻪ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺍﻧﺶ
ﺑﺎﻋث ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺺ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪﻭ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻟﻴﻞ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮔﻨﺞ ﭘﺮ
ﺭﻧﺠﺒﺎ ﺻﺒﺮ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻦ ﺍﺳﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺘﺎﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﻭﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻴﺰ ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴق هست ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻳﮑﺠﺎ
ﻭ ﺳﺮﻳﻊ ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﺩﺭﮐﺴﺐﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﻏﺮﻕ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺣﺪ ﺍﮐث ر ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻠّﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﻴﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ می
ﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻗﺎﻧﻊ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﭼﻨﻴﻦ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻫﻢ
ﺣﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪﭘﻴﺮﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ بالقوّه
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺂﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﺑﻨﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻭﺗﺮﻙ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻩ ﻧﻔﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ
بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺎﻧﻊ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺷﺎﻫﺪﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪولیّ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﻠﻮﻝ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﻠﻮﻝ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﺑﺎﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﻠﻮﻟﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻤﺘﺮﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻤﺘﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ هر
کس   ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﻮﻁ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻫﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ . ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ الهی
هستندﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﺮﻋﺖ
ﺳﻘﻮﻁ ﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦﻭ
ﻗﺸﺮﻯﻬﺎﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻮﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﭘس
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ حقّ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻭ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ
ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺘﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺘﻢ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺷﺄﻥ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺳﺘﻢ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻭ
ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﻃﻴﺮﻭﻗﺘﻰ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﻴﺮ ﺩﻳﻮ ﻭ
ﺩَﺩ ﺷﻮﺩﻭ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ
ﺷﮑﺴﺖ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩﺳﺎﻟﮑﻴﺎﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻭ
ﺑﺮ ﺍﻭ ﻏﺎﻟﺐ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻯﺑﺠﺎﻯ ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺯ
ﻏﻔﻠﺖ ﺷﺨﺺﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍﺑﺠﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﺩﺯﺩ ﺑﺎ
ﭼﺮﺍﻍﺳﺮﻗﺖ
ﮐﺎﻟﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ پس  ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻗﺘﻰ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻔﻮ ﭘﻴﺮ ﻋﻔﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ ﻳﻮﻧس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺩﻫﺎﻥ ﻣﺎﻫﻰ
ﺷﺪ ﻭﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺍﺳﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﻳﻮﻧس ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﻮﻥ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻭ
ﺫﻭ ﺍﻟﻨﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﻴﺮ ﻭﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻧﻔسر
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﻳﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻰ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﺩﻳﻮ ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪﭼﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺪﻩ ﻣﺎﻫﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺁﺗﺶ سوء  ﺯﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪسوء  ﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺼّﻞ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎس ﺩﺭ
ﻣﺪﺭﺳﻪﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﻭﺍثبات ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎ س ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﺎ ﻣﻴﺰﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﺎس
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻫﻢ
ﺑﺮﻭﺩ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯﻓﻬﻢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﮔﺮﻳﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰﻭﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰﻭ
ﻣﺎ ﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﻯﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.ﻭﺑﻠﻘﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮ
ﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻳﺎ
ﻫﺎﻫﻮﺕﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﻣﻨﺸﺄ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﻭ ﺩﺭﻙ
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻏﺮﻕ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺟﻤﻌﻰﻭﻗﺘﻰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻘﻮﻳﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻔﻬﻢ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻥﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ ﻳﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻴﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
(ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐس ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻭ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖﺩﺍﻧﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩﮐﻪ
ﺩﺭس ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ثرﻭﺕ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺧﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﺎﺩﻯ
ﻫﺪﻑﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﺪﻭ
ﺑﺴﻮﻯ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .

ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺍﺏ ﭼﻮﻥ
ﺳﻔﺮ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﺟﺪﻳﺪﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺭﻧﮓ ﺳﻔﻴﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺭﻧﮓ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭﺁﺗﺶ ﻭﻏﻢ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﻩ ﻭ ﻏﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻋﺶ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺮﻙ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺯﻳﺒﺎﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﻟﺒﺎس ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻋﻴﺎﻧﻰ. ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻭپس ﭘﺸﺖ
ﺑﻬﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻴﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺯﻧﺎﻧﻪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺮﺩ ﻣﺴﺤﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺯﻥ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻦ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻦﺑﺎ
ﺑﻮﺳﻪ ﮔﺮﻡ ﻭ
ﻟﺒﺎﻥ ﻣﺤﺴﻮس
ﺑﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻄﺢ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﮔﻠﺒﺮﮒﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺷﮑﻞ ﻧﻈﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﻯ ﺁﺏ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭؤﻳﺎﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﺤﻨﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻔﺖ ﺩﺭﻳﺎ ﺭﻧﮓ
ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻥ ﻫﻢ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺗﻤﺎﺷﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺯﻧﻰ
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺗﻮﻗﻒ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺵ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﻘﻮﺵ
ﺭﻧﮕﻴﻦ ﻭ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭ
ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻭﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﻦ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
(ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﺎ)ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ ﺑﮑﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻞ ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻡﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﮔﻞ محمّدﻯ
ﺑﻤﻦ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔل ﮑﻮﭼﻚ ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ
ﻧﻘﻄﻪ ﺭﻧﮕﻴﻨﻰﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﺎﻳﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺣﺴّﺎس
ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻧﮕﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭﻯ ﺭﻧﮓ
ﺳﺒﺰ ﻭ ﻗﺮﻣﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺭﻭﺵ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻳﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰﮐﺎﺭﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻦ ﺭﺷﺪ ﻭ
ﺑﻠﻮﻍ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﻨﺒﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻳﻚ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﻠﻮﻍ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ نَفس
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﺣﺎﺿﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺎﺳﺎﻟﻚ ﻭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺯﻭﺩﺭس
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﮕﺬﺭﺩﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺷﺸﻢﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻰﮔﺮﭼﻪ أکثرا
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ
ﺑﻮﺩﻥﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺑﻰ ﺣﺎﻟﻰ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ محمّد
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰﻭ علیّ
ﺩﺭ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد ﺍﺯ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﮐﻠﺎس ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯﺩﺭ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻓّﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻧﻘﺶ محمّد ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﻤﻦ
ﻣﻴﺪﺍﺩﮐﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻢ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻡ.ﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺿﻤﻦ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻭ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺩﻳﺪﻡ.ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ عَدَم ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺍﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺷﺪﻥ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻫﺪﻑ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﭼﻮﻥ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻴﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء ﺭﻭﺡ
ﺑﮑﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﻭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﮔﻞ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺵ
ﻳﺎﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ( ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﺎ)
ﻭ(ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻦ
ﺍﻭ
ﺃﺩﻧﻰ)ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻰﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﺸﻢ ﺗﻴﺮﺃﻧﺪﺍﺯ
ﺑﺪﻭ ﺳﺮ ﻗﻮس
ﮐﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻗّﺖ ﺩﻳﺪﻥ ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺻﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻧﺰﻟﺖ
ﺍﺧﺮﻯ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﻯ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭﻝﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻥﺒﻮﺩﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻢ.ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﺭﮐﻒ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﺎﻧﻪﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺩﺧﺘﺮﺵ ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺗﮑﻴﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﮔﺮ ﻭ ﺧﻨﺪﺍﻥ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
تأثیر ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻕ
ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ ﺑﺮ
ﻣﻦ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﻤﻴﺸﺪﻡ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺖﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻡ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻣﻮﺍﺟﻰ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﻄﺒﻘﻪ ﺍﻭﻝ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﮐﻪ ﭘﺴﺖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺎ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻦ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻭﮔﻔﺖ ﺧﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻦ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ ﺑﺎ
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻦ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.

ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺮﺡ
ﻣﻔﺼّﻞ ﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺖ ﻭ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻔﺼﻞ ﺗﺮ ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ محمّدﻯﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺪﻩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ علیّ ﻭمحمّد
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﺮﻳﻚ ﮐﻪ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ ﻩ
ﺑﻮﻓﺎﻯ
ﻋﻬﺪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪ ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺯﻥ
ﻭﺑﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ . ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭﺣﺴﻦ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺣﺴﻨﮑﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻤﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
محمّدﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺿﻤﻨﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻗﺎﺋﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪولیّ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪﻩﻭ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮﻩ
ﻳﺎ ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭﻧﻪ ﺗﺨﺮﻳﺐ
ﺟﻬﺎﻥ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻰ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻏﻴﺒﺖ ﺣﺠّﺖ
ﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﻏﺎﻳﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺷﺶ
ﺳﺎﻝ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭﺗﻨﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﭼﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﻌﺒﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻭ
ﻳﻠﺪﺍ ﻭﻳﺎ ﻧﻮﺭﻭﺯ
ﻭ ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ
ﻭﻗﺮﺑﺎﻥﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻠﻞﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺮﺍﻏﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﺩﻋﺎ ﻭ ﺟﺸﻦ
ﻭﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﺩﺭ ﺩﻭ
ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ
ﺣﺴﻦﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻭﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﺵ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻇﺮﻑ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﻇﺮﻑ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ .ﺣﺠّﺖ ﺑﻦ
ﺍﻟﺤﺴﻦ ﻧﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﻏﺎﻳﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺣﺠّﺖ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺧﺪﺍﻭ ﺍﺯ حجّ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ القدُس
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺠﻮ
ﺣﺠّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍ ﻭ محمّد
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺣﺴﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺣﺴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. علیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺳﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ولیّ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﻓﺮﺽ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﻨﺪﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﺮﺗﺠﻠّﻯ
اﻟﻬﻰﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ . ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ .

ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻫﻤﮕﻰ ﭼﻮﻥ
ﮔﻞ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭلی
ﺪﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﮔﻞ ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮔﻠﺒﺮﮔﻰ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﮔﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻡﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺻﺤﻨﻪ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮔﺴﺘﺮﺩﻩﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻧﺎﻇﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﮔﻞ محمّدﻯ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ سوء  ﺍﺭﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﺘﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﮑﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺑﺎ ﺁﻥ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﻭﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﻳﺎ حقّ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﻗﺪﺭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺎﻩ ﺍﺭﺯﺵ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺑﮕﻔﺘﻪ
سوﺭﻩ ﻗﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭاُمّی    ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻧﻰ ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺁﻥ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﻳﻮﻧﮓ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻣﺤﻘﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪﺷﺮﺡ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ.
ﻭ ﺟﺎﻟﺒﺘﺮﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﺁﻥﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪﻫﺴﺖﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻴﻬﺎ
ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻴﻬﺎﮐﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺸﻮﺩﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻘﻖ ﻭﻋﺎﻗﻠﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ
ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮل
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﻯ ﻧﻮﺡﻭ
ﺑﻮﺩﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﺗﺎ
ﻣﺴﻴح ﻮمحمّد ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺑﮑﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻬﺪﻯﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ ﺑﺖ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁثاﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﭙﻴﺶﺍﻭﻟﻴﻥ
عاﺑﺪﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺁﺩﻡﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞﻭﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﮐﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺪﻭﻥ
ﭙﻴﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺵ ﺁﺩﻡ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺍﺷﺖﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﮐﻠﺎس
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎس ﺁﺩﻡ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺁثاﺭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ ﺭﻡ
ﻭ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎهﻫﺎﻯ
ﺻﻌﺐ ﺍﻟﻌﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﺨﺘﻰ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺭﺍ ﺟﻮﺍﻥ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﮐﻪ ﮔﺎﻭ
ﻧﻔسﺟﺎﻫﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻭ
ﻋﻘﺮﺑﻰ ﺑﺮ
ﺑﻴﻀﻪ ﮔﺎﻭﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﻠﺎﻏﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺒﺮ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﻣﺸﻌل ﻨﻮﺭ
ﺑﺪﺳﺖ ﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺋﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﻌﺪﺍ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﺩﻏﺪﻭ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰﮐﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﺩﻭﻡﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻧﺎﻧﻪ سوّم ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍﺩﺧﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﺳﻢﺩﻳﮕﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪﻭﻋﺪﻩﮐﻤﻚ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺃﺑﺮﻭ ﻭ
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﮋﺩﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﺘﻢ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺳﺘﻦ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻘﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﺑﻠﻨﺪ ﺍﻟﺒﺮﺯ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﻳﻮ
ﺳﻴﺎﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺸﺘﻪﻭ
ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﺮﻭﻫﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﻨﮓ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺣﺴﻴﻨی
ﻮﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺳﺘﻢ
ﻫﺎﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نَفسﺍﻭﻡ
ﻭ ﻫﻮﻡ ﻭﻫﻤّﺖ
ﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩﻋﺸﻖ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ محمّد اُمّی    ﻭﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺃﺏّ ﻫﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩﺑﺮﻫﻤﻨﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ
ﻭﺭﺯﺷﻰ ﻭ
ﮐﺸﺘﻰ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎﺟﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﺷﻴﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻭ ﻫﻤﺎ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﭼﻮﻥ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﻭﺍﺭﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻭ إسراء
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺮﺵ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺗﺸﻰ ﺯﻳﺮ
ﺧﺎﮐﺴﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩﻭ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻪﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺍﮐثرﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ.ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﻠّﺎﺝ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﺣﻠّﺎﺟﻰ ﻭ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺳﺮﺑﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪﻭ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻯﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮپس ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺷﺪﻳﺪ
ﺁﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﺎپس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﻳﻨﺎﻥﺁﺧﻮﻧﺪﻳﻌﻨﻰ(ﺃﺧﻮﻧﺪ)ﻭﺑﻰ
سوﺍﺩ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩﻭ
ﻗﺮٴاءتﻭ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻢﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ حقّ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺟﺰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥحقّ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺩﻝ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ هم
ﭽﻨﺎﻥ اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺴﺘﻢ ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
بحقَّ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﻭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﺍﺩﮔﺎﻩﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ
1200 ﻧﻔﺮ ﺍﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﻤﺮﮒ
ﻭ ﺯﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﭘﺮﺷﮑﻨﺠﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎﻋﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺖ
ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻳﺎ
ﺧﺎﻟﮑﻮﺑﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪﺑﺮ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﻠّﻰ
ﻭﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺎﺭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ .
ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﻨﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭ ﺷﺮﻋﻰ
ﺑﻨﺎﻣﻨﺪ. ولیّ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺳﻴﻠﻪ
آزمایش ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺰﺭﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺧﺘﻨﻪ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺩﻭﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺷﺮﻕ ﺁﻓﺮﻳﻘﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻢ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻓﺮﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺭﺩﺳﺎﻝ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻭﺭﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﺸﻢ ﺧﺘﻨﻪ
ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺘﻨﻪ ﺷﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺯﺧﻢ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺪﺕﻭ ﺣﺴﺎﺳﻴّﺖ
ﻣﺤﻞ ﺯﺧﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪپس
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﻚ ولیّ
الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﻦ
ﺑﺰﺧﻤﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻦ
ﺑﮑﻨﺪﻥ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﮕﻔﺘﻪ محمّد
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﻧﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻘﺎﻧﻮﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺁﻥﻮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﺮﺩﻡ
ﻳﻚ ﺟﺎﻣﻌﻪﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻫﺮﺣﻠﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﻧﻘّﺎﺩ ﻭ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ولیّ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﺎ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﺐ
ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺣﺎﺩثه
ﻭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ هاﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺠﻨﻮﻥ ﺁﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺳﺎﺑﻖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ .
ﻭﺫﺍﺕ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺻﺒﻮﺭﻯﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺭﺍ ﺿﻤﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ ثبات
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ولیّ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻓﻘﻰﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺣﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺻﻮﺭﺕﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻥ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ
ﺟﻨﮓﺁثاﺭﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻔﻰ ﺩﺭ ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﻣﺮﺧﺺ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻤﻌﺎﺑﺪ
ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﻣﺠﺎﻟس ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺘﺄﺳﻴﺴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺟﺰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﻋﻀﻮﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺳﻴﻮﻧﻰ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﺗﺮﻭﺭﻳﺴﺘﻰ
ﻭﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺘﺸﮑﻴﻠﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ ﻫﺮﻣﺘﻨﻔّﺬﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮ ﺍﺟﺴﺎﺩ
ﺭﻓﻘﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺑﻠﻚ ﻣﻴﻞ)
ﻭﻣﺤﮑﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﮔﺮﻳﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﻣﺮﺧﺼّﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻗﺖﻭ
ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﮕﻰ ﺁﻧﺎﻥﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻔص ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﺍﻳﻨﺎﻥ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺮﺧﺼﻰ ﻣﻮﻗﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﻣﺮﻭﺭ ﮐﻨﻴﻢﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻆ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭ ﺷﺮﺡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻫﺮ
ﻣﺮﺍﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻳﻚ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺃﻧﺪﺭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ولیّ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻓﺎﻝﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﻫﺪﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻳﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺳﺎﻟﻚﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻮﻝ ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﺸﻮﻕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙﻭ عَدَم
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻳﺎ
ﺳﺴﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺨﻮﺩ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﻓﺎﺳﺪ ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﺍﺣﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺤﺮﻳﻢ ﺣﻀﻮﺭ
ﺑﺨﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﺎﻥ
ﻭ ﻣﻘﺘﺼﺪﻳﻦ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻥﻮﺟﺎسوﺳﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺟﺒﺮ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﻧﺼﺎﻳﺞ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﻭﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﺨﻔﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺳﺴﺘﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯﻮ ﮐﻤﺘﺮ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻦﻭ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﻴﺪﻥﺪﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﺩﻭﺳﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚﭼﻮﻥ
ﻃﻔﻞ ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺯ ﺷﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﺍﺯ
ﺩﺭﮔﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻤﮑﺎﺭ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻦ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﺗﺎﺩﺭﺟﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻴﻠﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺗﺮس
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮس ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﻗﺺ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭﭼﻮﺏ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺨﺖﺗﺮ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺗﺎﻡ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﺮﻭﺳﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺯﻳﻨﺖ ﻋﺮﻭس ﻭ
ﻧﻤﺎپس
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺩﺍﻣﺎﺩﺗﻤثیلی
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺯﻳﻨﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺤﻀﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺯﻥ ﻣﻄﻴﻊ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺟﻨﺶ ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺷﺐ ﺯﻓﺎﻑ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺴﺘﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻘﺪ ﺷﺮﻋﻰ
ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺩﺯﺩﻳﺪﻥ
ﻋﺮﻭس ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺳﻦ
ﻣﻤﺎﻧﻌﺖﺍﺯ ﺑﺮﺩﻥ
ﻋﺮﻭس تمثیل ﮐﺎﺭ
ﺯﻭﺭﮔﻮﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺮﻭسﺵ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
(ﺃﺭﻭس ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺑﺨﺖ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺧﺘﺮﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺍﻣﺎﺩ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻔﺤﺸﺎ
ﻧﻔﺮﺳﺘﻴﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺨﺖ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺮﻡ ﺳﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺯﻥﺩﻳﮕﺮﺑﺎ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻥ
ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻚ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﮑﻞ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻥ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.پس  ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐثر ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﺁﻳﺪ. ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻃﺮﻳﻘﺘی اﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﻧﺎﺻﺎﻓﻰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻟﻪ
ﺍﻣثاﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺻﻮﻓﻰ ﺻﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ(ﻣﻠﺎﻣﺘﻰ)ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻠﺎﻑ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻢ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻴﭻ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣﺠج ّ
کعبه ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻤثیل
ﻭﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘس ﺍﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ حَجّ
کعبه ﺧﻮﺩﺑﻴﻚ
ﺻﺪﻫﺎﻫﺰﺍﺭ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ حجّ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﺪ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺤج ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ حَجّ ﻮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﺗﺮﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺍﺳﺖ .
ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﺎﺭﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ
ﺣﺘﻰ ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺁﻥ ﺣﻀﻮﺭ
ﻧﻴﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻝ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎ
ﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺎﻯ
ﺗﻨﮕﻰ ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﺩﻝ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﺮﺍﺥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﮔﻮﺷﻪ
ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
محمّدﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القدُسﻭﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻴﺮﻩ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻰ ﺍﺯ ﺑﻬﻢ
ﺯﺩﻥ ﭘﻠﻚ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻩﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭ ﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﻭﺩﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯﺷﺪﺕ
ﻫﺠﻮﻡ ﺧﻮﻥ
ﺑﻘﺮﻩ ﭼﺸﻢ ﺍﻭ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺭﺍﻯ ﺁﻥ ﭼﺮﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﺑﺎ ﻗﻮﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺧﻮﺭﻩ ﻣﻨﺪﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﭼﺸﻤﺎﻥﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ ﻳﺎ
ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
قُرّه     ﺍﻟﻌﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻝ
ﻭﭼﺸﻢ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻭﺭﻓﻪ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﮐﺎﻣﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺭﻭﻣﻰ
ﺩﻳﻮﻧﻴﺰﻭس
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﺭﻓﻪ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺁﺋﻴﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺎﺳﺮﺍﺭ
ﻣﮕﻮ ﺭﺍ ﺗﺄﺳﻴس
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﻧﻮﺁﻣﻮﺯﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﻴﮕﺴﺎﺭﻯ ﻭ
ﻋﻴّﺎﺷﻰ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻫﻤﻪ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻧﺪﺗﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﮐﺎﻫﺶ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎﺳﺮﺍﺭ
ﮔﻮﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ أسماء
ﺍﻟﻠﻪﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮس ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ مُقدّس
ﺧﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺁﺭﻳﺎ ﺩﻧﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻦ ﺩﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﺮﺑﻰ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺁﺭﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺟﺰ
ﺑﻠﮕﺪ ﻣﺎلی
ﻮﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺋﻴﻦ ﻫﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻌﺪﻯﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰﻭ سپس
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﮑﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺭﻭﺵ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻪﻭ
ﺑﭙﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻭﺭﻓﻪ ﻣؤﺳس
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻭﺭﻓﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺒﺮﺵ
ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﺴﻴﺤﺖ
ﺩﺭ ﺭﻡﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺭﻳﺸﻪﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻭﺭﻓﻪ
ﻭ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺁﻥﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﻭﺭﻓﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ
ﻫﻠﻴﻨﺴﺘﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ محمّدﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
رﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺿﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎ
ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ولیّ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺘﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺧﺼﻤﺎنه ﺑﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﻧﺎحقّ
ﺑﻮﺩﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻭمحمّدﻯ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﺩﺭﺧﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺷﺎﺧﻪ ﺁﻥ ﻣﻴﻮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﺮﺩﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭهر
کس   ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢ

ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺩﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻠﻴﻨﻴﺴﺘﻰ ﻭﻣﺴﻴﺤﻰﺁﻧﮕﺎﻩﻣﺴﻴﺤﻴﺖ
ﺩﺭ ﺭﻡ ﺟﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩ.ولیّ ﺑﺎﺭﮔﺎﻩ
ﭘﺎﭘﻬﺎﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪ.ﭘس ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻫﻢ ﺑﺮﻡ
ﻭ ﭘﺎﭘﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻢ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﭘﺮﻭﺗﺴﺘﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺪﻳﻢ
ﺩﻳﻮﻧﻴﺯس
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﻡ
ﺭﺳﻴﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻤﺴﻴﺢ ﻳﺎ
محمّدﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻇﻬﻮﺭ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ محمّد ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﮐﻨﻨﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﮑﺮﺭ می
ﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس  ﻧﺠﺎﺕ ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﭼﻪ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
.

ﭘس ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺷﻌﺎﻳﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ
ﻫﺎ ﺧﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﺑﻰ
ﺑﺎ ﻧﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﮐﺸﻴﺶ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎﺷﻴﻌﻰ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﻝ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺸﻴﺸﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺴﺠﺪﻯ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺝ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥﻳﺎ
ﻣﻠّﺎ ﻋﻤﺮﻫﺎﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺍﻓﻐﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﺩﻳﻦ
ﺍﻭ ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﺳﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻳﮑﻰ ﺑﻘﻴﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻗﻪ سوّم ﺭﺍ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺑﺎﻳﺪﮔﻔﺖ.ولیّ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﻣؤﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣﺴﻠﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﺎﺧﺖﮐﻪ ﺑﻴﻚ ﺻﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺖ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰﺍﻳﻦ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻔﺎ
ﮔﺮﺍﻥ ﺗﻤﺎﻣم
ﻴﺸﺪ. ﻣﮕﺮ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺐ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨﺖ
ﺭﺍﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺣﻨﻔﻰ
ﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺼﺮ
ﺭﺍ ﺷﺎﻓﻌﻰ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎﻟﮑﻰ ﻭ
ﺣﻨﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ. ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻨّﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻧﺸﺪ. ولیّ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺐ
ﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﻳﺸﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﻥ
ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻫّﺎﺑﻰ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣؤﺳﺶ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﺻﻔﻬﺎﻥ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ولیّ ﺷﻴﻌﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﭼﻨﺪ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺿﺪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻠﻔﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﮐثرﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﻝﻭ
ﻳﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﻣﭙﺮﺍﺗﻮﺭﺍﻥ
ﺭﻭﻣﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
علیّ سوﮊﻩ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎ
ﻣﻴﺸﺪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻌﻪ علیّ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺷﺪﻧﺪ. ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺑﻮلی
عهدﻯ ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻭ ﻃﺮﺡ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﺑﮕﺮﻭﻫﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻴﻌﻪ علیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺴﺘﻴﺪﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.ﭘس
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
علیّ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ علیّ
ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﮔﻔﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻮﺭﺵ ﻭ علیّ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺟﺰ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ ﺗﺮﻭﺭ
ﺷﺪ.ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺑﺎﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺯﺷﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎ محمّد ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻡﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺷﻌﺎﻉ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺪﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺴﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍﻳﺞ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻳﺎﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ تقرّب
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
. ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
علیّ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺃﺑﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ الهی ﺘﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﺑﺪ. ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺿﺪ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺷﻴﻌﻪﻭ ﻳﺎ ﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﻭ
ﭘﺮﻭﺗﺴﻨﺎﻧﺖ
ﻭﻧﻴﺰﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ ﺩﻫﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﺸﺖ
ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺎ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺧﺴﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﺍﺯ ﺣﺮﺹ
ﻭﻃﻤﻊ
ﻭﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﺰﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﺎپس
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﺣﺘﻰ ﻳﮑﻰ ﻫﻢ ﺷﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻗﺒﺎﻝ
ﻭ ﺑﺨﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻤﻨﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﺳﻨّﻰ
ﺣﻨﻔﻰﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻤﺶ ﺗﺒﺮﻳﺰﻯﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺩﺭﺑﻴﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺻﻮﻓﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﻭﻧﻪﻣﺴﻠﻤﺎﻥ.ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺷﻌﺎﺭﺵ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺑﻰ
ﻣﻨﺎﺯﻋﻰ ﺑﻴﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺣﻨﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺗﺮﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﺷﺪﻭﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ. ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻠﻴﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺻﻮﻓﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻣﻘﻴﻢ ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﻙﺁثاﺭﺵ
ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ علیّ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ولیّ
ﺍﻭ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ.

ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﺑﺘﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺷﻮﺩﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﺎ علیّ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺸﺒﻴﻪ علیّ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﮔﻔﺖعلیّ
ﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﺟﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻡﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
علیّ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ علیّ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ محمّد
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺑﻌثت محمّد
ﻭﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ علیّ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ علیّ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ محمّدﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭعلیّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ علیّ
ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
علیّ ﭙس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺡ
محمّد
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.
ﻭﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ محمّد ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ
ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ علیّ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
محمّد ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﻌثتﺧﻮﺩﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻠﻰﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﻭﺵ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺩﺭ
ﺷﺎﺧﻪﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ محمّد
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ محمّدﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.ﻭ
محمّد ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﻡ.ﺯﻳﺮﺍ محمّد
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺧﻮﺩﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﻴﺤﻰمحمّد
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻴی ﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺑﺠﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ پس
ﺍﺯ محمّد
ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﻘﻞ ﻭﺩﺭﻙ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ .

ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘی
ﻮﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﻭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺗﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺳﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭ أسماء
ﺍﻟﻠﻪﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮس ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻤاء ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻤاء
اﻟﻠﻪﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
حَجّ عمرﻩ ﻭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻭﭘﺪﺭ
ﻭ ﺟﺪّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺣﺰﺏ ﻭ ﺟﻨﮓ
ﺍﻓﺮﻭﺯﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﺩﻭﺭﻭﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥﺒﻮﺩ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﻧﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺯ عَدَم
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺮﻭﻉ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ أسماء
ﺍﻟﻠﻪﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
.ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺻﻔﺎ ﻭمُروِه
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﺮﻭﻟﻪ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ محمّد
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ حَجّ کعبه
ﺑﻴﻚ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻮﺑﺖ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻧﻪ حَجّ
ّکعبه ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﻤﻮن
هاﺋی ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﺤﺞ ﺣﺠﺎﺝ ﺭﺍ
ﺳﺮﮐﻴﺴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻭﺭﻫﺎ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﺳﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﻚ ﺯﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺷﻮﻫﺮ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ.ولیّ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺮﻳﻢ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ مُقدّس
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﺤﻴﻰ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻏﺴﻞ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﺩﺍﺩﻩ.ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﻮﺩﻩ
. محمّد ﺑﺎ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻯ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻘﺶ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﻭﺍﻟﺪ.ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻮﺩﻙ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﺑﻌثتﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
محمّد ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ علیّ
ﺩﺭﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﻤﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭﭘﺪﺭ ﻣﻦ
ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺎﮐﺮﻩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ محمّد ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁنها ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﺭﻳﺎﺿﺖﮐﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﻓﻪ
ﻭ ﺩﻳﻮﻧﻴﺰﻭس
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺒﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻳﺪ (ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺪﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺭﻡ
ﺷﮑﻞ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ محمّد
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
قُریش ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻤﺎپس ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ. محمّد
ﺑﻴﺴﺖ ﺩﻭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺑﻌﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﻪ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺳﻢ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
حجّ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ گرﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ حجّ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﺻﻔﺎ
ﻭمُروِهﻭ
ﻃﻮﺍﻑ ﻭﺳﻨﮓ
ﺯﺩﻥ ﺑﺸﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. حَجّ
کعبه ﻭﺍﺟﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖولیّ
ﻭﺍﺟﺐ ﺩﻳﻨی هماﻥﺤﺞ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭ حَجّ
أﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺁﺋﻴﻦ ﺷﺐ مُقدّس
ﻭﻋﻴﺪ ﻗﻴﺎﻡ ﻭ
ﺁﺋﻴﻦ ﻏﺴﻞ
ﺗﻌﻤﻴﺪﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﻚ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺪﻳﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒی ﺪﺭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ إبلیس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻔﻮﺫ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭﺭﻓﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯﻤﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﭘﺎﭘﻬﺎ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻟﺬﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﺮﻭﺗﺴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺘﺮﺽ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻤﺎﻝ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﺸﻴﺶ
ﻭ ﺁﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻠّﮑﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻧﺸﻌﺎﺏ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﮑّﻞ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻳﻨﻚ
أساس ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﺁﺋﻴﻦ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖﺩﺭ
ﻳﮑﺸﻨﺒﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﮐﻠﻴﺴﺎ ﺟﺎﻡ
ﺷﺮﺍﺏ مُقَدَس
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﻥ ﻣﺴﻴح ﻮ
ﺍﺯ ﭘﻬﻠﻮﻯ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻧﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻫﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ شهر
باستانی (ﺍﻭﺭﻓﻪ)
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺷﺮﺍﺏ ﻫﻮﻡﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻭﻫﻮﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺁﻣﻴﻦﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭﺍﮊﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ
(ﺍﻭﻡ)و
هومﻣﺸﺘﻖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻭﺭﻓﻪﭼﻨﮓ ﻭ
ﺁﻭﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻮﺷﺸﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﻭ ﺳﻤﺎﻉﻭﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺋﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس ﺳﻤﺎﻉ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺭﻗﺼﻴﺪﻥ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎﻝ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭﺁﻭﺍﺯ
ﺍﻭﺭﻓﻪﺳﻨﮕﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻭﻯ ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎله ﺮ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻟﺬﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻴس
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻭﺭﻓﻪ ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻄﻴﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻮﺣّﺶﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ مُقدّس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﻔﻆ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻳﺴﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﻮﺍ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻄﺮ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻭﺗﺼﺤﻴﺢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺤﻴﻂ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺧﻄﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻫﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯ ﻳﻚ سوﮊﻩ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﻧﻪ
ﺑﻄﺒﻴﺐﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ.ﮐﻪﺣتی  اﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ بحقَّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺪﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﻡ ﻭ ثابت
ﻣﺘﺤﺠّﺮ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺘﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍپس
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭﺗﺒﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ ﺧﻮپس
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﭙﻴﺮ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺪﻑﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻣﮕﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻳﺎﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی که ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ ﻭ سوﮔﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ .
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ولیّ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻠﺤﻖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺘﺸﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺮﻭﻣﺎﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻋﻘﺎﻳﺪﺷﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﻨﻄﻖ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﻚ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺣﺴﺎسش
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺋﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕﮐﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺗﺮﻙ
ﻓﺴﺦ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭﺟﻮﺏ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﭘﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺩﻝ
ﺩﺍﺩﻥﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﺮﻙ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻫﺮ
ﻋﺎﺭﻓﻰﺑﻬﺮ
ﺣﻴﻠﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻗﺎﻧﻊ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ
ﻃﺮﺡ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺮﺡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﻏﻨﺎ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﻨﺪ.

(ﺷﺎﻣﺎﻥ)ﻳﺎ
ﺷﺎﻩ ﻣﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻧﻘﺶ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﻭ ﻃﺒﻴﺐ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﺎ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺳﻴﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺎﻟﺒﺎس ﺍﺯ
ﭘﺮ ﺑﺮ ﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻗﺪﺭﺕ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻣﺎﻥ ها
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻗﺒﺎﻳﻞ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮐثر ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺟﻬﺎﻥﭘﺮﻧﺪﻩ
ﭘﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ ﺑﺎﺯ
ﺭﺍ ﺷﻌﺎﺭ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻌﺎﺭ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺳﺮﺥ ﭘﻮﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ حقّ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺭﺍ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﻰ
ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﻭﺟﺬﺏ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﻌﻠﻢ(ﺫﻥ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺷﻌﺎﻳﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﺩﺭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ
ﺩﻏﺪﻭﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﺎ ﺯﻫﺮﺍ
و زهره
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﺻﻠﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻓﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪﺩﺧﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ(ﮐﻮﺍﻥ
ﻳﻴﻦ)ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﭼﻴﻨﻰ
ﻭ سوﻓﻴﺎ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺎ ﻭ ﻫﻠﻦ
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ.
ﻣﺮﺍﺳﻢ حَجّ
ّﺴﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻫﺴﺖ.ﺳﺮﺥ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﺑﺪﺭﻳﺎﭼﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭ ﺑﺎ
ﺁﺋﻴﻨﻰ
ﺧﺎﺹﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ ﻳﺎ حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻳﻮﻧﮓ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﺒﮑﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻳﮑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻇﻬﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺴﺖ ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﻮﻧﮓ ﻃﺒﻴﺐ ﻋﺎﺭﻑ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﻫﻴﭻ ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ پس  ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺧﺎﻣﻮﺷﻰ
ﻇﻬﻮﺭﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﻤﺪ.
ﺗﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺄثیر ﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻰﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻗﺴﻤﺖ
ﺃﻋﻈﻢ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺣﺬﻑ
ﻳﺎ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻀﺮﺍﺕ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺸﺘﺎﻕ
ﻟﻘﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻬﺮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺧﻮپس
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺬﻑ ﻳﺎ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺳﻠﻚ ﺍﺣﺴﺎی
ﺳﺒﻚ ﺑﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺣﺘی ﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺪﻑ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﺎﻟﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻭﺍﺋﺪﻯ
ﭼﻮﻥ ﺗﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻰ
ﮐﻪ ﺷﺒﻨﻢ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻘﺮﺑﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺸﻬﺎ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻴﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺄﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻀﺎﻳﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﻟﺬﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺷﻔﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺟﺰ
ﭼﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍﭘﻨﺞ ﻭ
ﻧﺪﺭﺗﺎ ﺑﻪ ﺩﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻧﺸﺪﻩ.ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕﺭﺍ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ولیّ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎلی
اﺯ ﺳﻄﺢ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ علیّ
ﺭﻏﻢ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺑﺎﺯ
ﺭﺍﺣﺖ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺍﺳﻔﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﻭ
ﺭﻏﺒﺖ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻳس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺪﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﺬﺕ ﺍﻧﺪﻙ
ﺟﺴﻤﻰ ﻳﺎ
ﺟﻨﺴﻰ می
ﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﺎﺯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯ ها ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎک
ﻄﻮﻟﺎﻧی
ﺒﺠﻬﻨﻢ سوّم ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭﻯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻦﺯﻣﺎﻧﻰ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻳﻚ ﺍﺳﭙﺮﻡﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰﺧﻮﺩ
ﺭﺍ پس  ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ولیّ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القدُس
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﺟﻠﺎﻝ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻳﻮﻧﮓ ﻋﺎﺭﻑ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺣﺪّ ﺍﺑﻠﻴﺶ
ﺍﺯ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﺮﮐﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻓﺮﺽ ﺣﺶ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺮﮐس
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﻋﺘﺮﺍﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺮ
ﺭؤﻳﺎﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻳﻮﻧﮓ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮔﻮﻳﺎ ﺩﺍﺧﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻐﺰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻔﺮﺽ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻄﻮﺭ
ﺗﻌﺎﺭﻓﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻮﻧﮓ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮐﺰ ﺭﺍ ﻧﺎﻡ (سِلف) ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎس ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻣثبت ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻫﻤﺁﻫﻨﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺒﻴﺎﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﭼﻪ ﻣﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﺯﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻳﻮﻧﮓ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻒ
ﻭﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻨﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺪﺑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ
ولیّ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻭ ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺃﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ولیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ
ﺣﺪّﻯ ﺑﺮﺍﻯ
گمرﺍﻫﻰ
ﻭﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﺒﻞ
ﻭﻣﻘﺘﺼﺪ ﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﭘﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ سوﭘﺮﺍﮔﻮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﻭﻫﺰﺍﺭﻩ
ﻫﺎ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺳﺎﺯ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻭﻳﻮﻧﮓ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺷﻮﻧﺪ .
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻭ سوﭘﺮﻣﻦ ﻭ سوﭘﺮﺍﮔﻮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﻣﺠﺮﻳﺎﻥ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻥ اﻧﺴﺎﻥ ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺣسّ
ﻭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﺟﺎﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺒﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﻭﺡ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮپسﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻧﻪ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺁثاﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺷﻌﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻗﺒﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺳﻴﺮ
ﻧﺎﺷﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﻤﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺘﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺩﻩ ﻭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺷﺮﻙ
ﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻳﻬﺎﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﻮﺭﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻐﻞ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺎﻧﺸﺎﻥ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﻏﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﭘس
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻗﺘﻰﺑﺤﺎﻟﺖ
صَمَدیّت ﻭ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺧﻠﺴﻪ ﺭﺳﻴﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺍﻭ ﺑﺠﻤﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮپسﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺟﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﺁﺭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪ ﺃﮐﺸﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﮐﻞّ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
أجزاﺋﻰ ﺍﺯ
ﮐﻠّﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺿﻤﻦ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. پس  ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯﻮ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﮐﻞّ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻌﺎﺭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﮐﻮﺑﻴﺪﻥ
ﺭﮊﻳﻤﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣیبرﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺳﻴﺒﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮﻭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﺤﻴﻂ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻭﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻟﻄﻤﻪ ﻣﻴﺰﻧﺪ.

ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﭙس ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺟﻮ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺁﺳﺎﻥ ﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﺴﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺻﺒﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﻋﺸﻘﻰ مُقدّس
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺭﺍﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻮﺑﺖ
ﻫﻤّﺖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺁﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻣﺪﺭﻙ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس ﺑﺎﻋث
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮓ
ﮐﻨﻨﺪﻩﭼﻮﻥ
ﺭﻫﺒﺮ
ﺍﺭﮐﺴﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﻮ
ﺩﺭﻭﻥ ﻳﺎ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ (
دایوان)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ولیّ
ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺭﻭﺡ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺩﻳﮕﺮ ولیّ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ (گینوس)
ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺗﻮﺗﻤﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺮﺥ ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻓﺎﻣﻴﻠﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺠﺰﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﭘس ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ( ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻦ ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺟﺎﻭﻳﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ
ﻋﻘﻞﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﺒﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻗﺴﻤﺖ ﺁﻥ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﻰﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﻫﻮﻳّﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺑﺪﻥ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺟﺪﻳﺪﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻫﺴﺘﻪﺍﻯ
ﻳﺎ ﭘﺮﻭﺗﻮﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺍﺧﻞ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻳﮑﺼﺪ
ﻭ ﺃﻧﺪﻯ ﺍﺯ أجزاءٴ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
أجزاءﻯ
ﺃﺗﻢﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺃثیرﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻳﻚ ﺃﺗﻢ
ﺑﺄﺗﻢ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻤﺪﺍﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﺩﺭﻳک
اﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ مثلا
ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺄﺗﻢ ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﺮﮐّﺒﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮلی
ﻘﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻣﺮﮐﺐ
ﭼﻨﺪ ﺃﺗﻢ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﺑﺴﺎﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺃﻋﻀﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﺋی
ﻤﺴﺘﻘل هم
ﭽﻨﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻋﻀﻮﻯ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﺭﻳﻪ
ﻭﮐﺒﺪ ﻭﻏﻴﺮﻩﻫﺮ
ﻳﻚ ﻣﺴﺘﻘﻠﺎ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺎﻡ ﮐﻞ
ﺗﻦﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻭ
ﻳﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍﻩ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﮐﻞّ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﭼﻪ
ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴم
ﺪﺍﺷﺖ. ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻧﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻴﺰﻯﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
.ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺪﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻟﺐ ﺑﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺃﺭﻭﺍﺡ ﮊﻥ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ
ﻋﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎپس
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺷﺼﺖﺳﺎﻝ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺑﺎﺭ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻮﺍﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﻃﻔﻞ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭼﻮﻥ
ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺒﻀﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻣﺎ
ﺭﺍﻳﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﮕﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮓ
ﻭﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻯ.ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺑﻮﺳﺦﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ.ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻓﺴﺎﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻧﻰ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﺷﺒﻴﻪ ﻗﺘﻞ
ﻋﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﻭﻣﻈﻠﻮﻣﻴّﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺨﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺭﺍﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭ سوﺳﻚ
ﻭﮐِﺮﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﻮﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ
ﻗﻄﻌﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺮﺳﻴﻢ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ تقرّب ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺎﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﻓﺮﺿﻰﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕﻭﮐﻤﺎﻝ
ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﺭﺳﻴﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴم که ﺍﻳﻦ
( ﺧﻮﺩ) ﻳﻮﻧﮓ
ﺑﺎ(ﺫﺍﺕ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭﺧﻮﺩﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻘﺎمی
اﻟﻬﻰﻭﻳﺎﻫﻤﺎﻥﻤﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ بالقوّه
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﻊ ﺳﺒﺰ
ﻓﻠﻚ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻰ ﭼﺮﻧﺪ ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺳﺘﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﺫﺍﺗﺸﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺴﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺬﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﻳﻮﻧﮓ
ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎن
هاﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻗﻄﺮﻩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﺍﻳﻨﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﻓﺮﺩﻳّﺖﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻄﺮﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺩﻗّﺖ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﮔﻮﻳﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺑﻴﻦ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻤﺎﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻭﺿﻌﻒﺗﺮﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺧﻨﻚ ﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﮕﻬﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺎ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.

ﻣﻦ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭ (سِلف) ﺍﻧﺴﺎﻥﺟﺰ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺑﻬﺸﺘی اﻟﻬی
ﺎﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺍﺏ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﻣﻨﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻳﺎﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﺮﺍﺡ ﻫﺴﺘﻰﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ولیّ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺁﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺷﺨﺺ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺭﺷﺪ ﺟﻤﻌﻰﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻰ ﺃثرﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺃثرﻯ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﮐﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺃثرﺵ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺷﺨﺺ احساس
ﺩﺭﺩ ﻳﺎ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥأثَر
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺗﺄثیر
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ولیّ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻨﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻧﺸﺪﻩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺍﻟﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺩﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺃثرﺵ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻴﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﺃثرﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﺩﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣثبت ﺭﻭﺍﻥ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍثر
ﻣثبت ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣثبت
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣﺘﻰﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﭘس
ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﮐﻤﮑﻰ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖﭼﻮﻥ
ﺫﺭﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺃثیرﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﻀﺎﻯ
ﺧﺎﻟﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﺽ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺻﻔﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻰ
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡﺩﺭ ﺻﺪﻭﺭ
ﺷﺒﻨﻢ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
أثیر ﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻗﻄﻊ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺫﺭﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺫﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺟﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻭ ﻇﺮﻑ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺑﮑﻠّﻰ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻗﺮﻧﻴّﻪ ﭼﺸﻢ
ﺷﻔﺎﻑ پس  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯﺣﺪﺃﻗﻞ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺟﻮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﺭ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻴﻢ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺖ ﺫﻫﻦﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻳّﺖ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺑﻬﺪﻓؤ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺄﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﻭ
ﺷﻤﺎ ﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺘﻰ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺮﺿﻰ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻠﻪﮐﻤﮑﻰ
ﻭ ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻔس ﮐﻞّ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻣﻨﻴّﺖ
ﻭ ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻳﻢ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻈﻤﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻢ ﻋﻘﻞﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ عَدَم
ﻭ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﺯﺩ .
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ
ﻫﺴﺖ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻠﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺩﻳّﺖﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.پس  ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺯ
ﻓﺮﺩﻳّﺖﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺟﺴﻢ وجوﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
پس  ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥﻭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡﻓﺮﺽ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ احساس
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﺟﻮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﮐﻠّﻴﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ کسب
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﺍﺯ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩﻭ
ﺿﻤﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻗﻄﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﻩ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺠﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ولیّ ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖﺍﻳﻦ ﻗﻄﺮﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻄﺮﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻗﻄﺮﻩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥﻮﮔﻴﺎﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ .

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻃﻔﻞ
ﻭﺟﻮﺍﻥﻭ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻔﺎ
ﺩﻫﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﻞ ﺑﻌﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺧﻮپس ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺩﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻃﻔﻞ
ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﺍﻥ درس
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﻮﻳّﺖ
ﻭﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻃﻔﻞ ﺩﺭﻙ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺑﻄﻔﻞ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ولیّ ﺷﺮﻁ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ .ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺟﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻔﺮﺩﻳّﺖ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. پس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭ ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻋﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ
ﺷﮑﺴﺖ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻃﻠﺐ ﺗﺎ ﺣﺪّ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﺗﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻌﺠﺰﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺎﺩﺭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﺎربّ
ﺷﺨﺼﻰﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﺍﺯ ﺗﺠﺎربّ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﭘﻴﺎﺩﻩﮐﻪ
ﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﭼﻘﺪﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻠﻮ ﺑﻴﻔﺘﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﻫﻮﭘﻴﻤﺎ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺭﻭﻫﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﮐﻤﻚ ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺵﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺨﺼﺎ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻫﻤّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﻚ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺩﺭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻬﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻘﻌّﺮ
ﮐﻮﭼﻜﺘﺮ می
ﺒﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ .

ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺕ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖﻭﻣﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ احساس
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺫﻫﻨی ﺨﻮپس ﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺑﻨﻘﺶ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻘﺶ ﻭ أثَر
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻋﻴﺐ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻗﻴﻖ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻧﻔس لَوّامه
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ ﻋﻴﺐ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﮐﻮﻫﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺣﺬﻑ ﻳﻚ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﻋﻘﺪﻩﺑﺎﺯ
ﻋﻘﺪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻘﺶ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﺬﻑ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﻭ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻭ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺬﻑ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﺃثرﻯ
ﺩﺭ ﮐﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺟﺰ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻣﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻋﮑس ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺳﺎﻟﻚ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭﺑﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺗﻮﻟﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺗﮕﺎﻩ
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﺗﻤﺎس ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺘﻰ ﻳﺎ ﺻﻨﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘس ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭ
ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺩﺭ ﺳﮑﻮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺯﺑﺎﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﺎمی
ﺒﺘﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ . ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻨﺤﺮﻓﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺗﺬﮐﺮ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘس
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺍﻥﭼﻮﻥ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ.ﻭﺟﺎﻫﻞ ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻔس ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﺪﻋﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﭼﻮﻥ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺪﻋﻰ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺶ ﻣﺴؤﻝ
ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﮑﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻌﻠﻒ
ﭼﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻩﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻳﻮﻧﮓ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻫﻴﭻ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺳﺮﻭﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ.
ﺯﻳﺮﺍﻣﺎﻫﻴّﺖﺭﻭﺍﻥ
هر کس   ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﭘس ﺍﺯﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻭ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻭ(بِدای
ﺍﻟﻬﻰ)ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻘﺮﺭ
ﺷﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻡ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢعلیّ
ﺭﻏﻢ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺫﺧﻴﺮﻩ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﺯﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺑﭽﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ محمّد ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺴﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻄﺎﻥﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰﺑﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺑﺠﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﻮ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺿﻤﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭘس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺧﻄﺎ
ﺩﺭ ﻓﺮؤﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺩﻳﺮﺗﺮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻯ ﺩﺭﻙ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﻋﺸﻘﻰ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻣﺮﺯﻯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯﻯ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺿﻌﻒ
ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻧﻔس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢﻣﺮﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺷﻬﻮﺩ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻤﻴﺂﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﮕﺎﻫﻰﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺣﻤﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﭙﺰﺷﻚ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﺁﻣﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻧﺪﻭﻳﻚ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ مؤثّر ﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻘﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺎﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘس ﺑﻨﺴﺒﺖ ﺍﻳﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺣﻨﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﺍﻋﮑس
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﮓ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ پس
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﻤﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﻓﺮﺩ
ﺗﻨﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻟﻮﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ
ﻭﺑﻴﻨﻰﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺮﮐس .

ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺂﻣﺎﺭ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺯﻳﺎﺩ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺎﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑﻢ ﻣﺪﺭﻙ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺎﻟﺐ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﭼﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﭽﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻫﻢ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ.ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺎربّ
ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻌﺎﻳﺖ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺩﺭﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﺷﺨﺺ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠی ﺒﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺩﻋﻮﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ
ﻗﺒﻠﻪﮔﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﻣﺮﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺍﺯ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻧﻘﺶ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ.محمّدﻳﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﻭ
ﺍﻳﻠﻰ ﻳﺎ علیّ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯﺎﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻘﺶ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ محمّد
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ) ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﺎﻯ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﺸﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻝ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻳﻮﻧﮓ
ﻭ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺟﺎﻟﺐ ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺁﺳﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
الهی ﺘﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﺝ ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺭﺍﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﺒﺮﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﻋﻴﺪ ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ ﺑﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥﮐﻪ
ﮐﺎﺑﻮس ﺷﺨﺺ
ﺳﺮﮐﺶ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﺗﺮﺑﺎﺯ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻃﻔﻞﻋﻤﻠﺎ ﮐﻤﻚ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻮﻟّﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻣﺘﻮﺟّﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﭘس
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻘﺸﻰ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩﻫﻤﻴﻦ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻉ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻓﻬﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ. ﻭ ﭼﻪ
ﻫﺮ ﺳﻴﺮﺕ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ ﻫﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺣﺘﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ ﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺟﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ ﺍﻭﺭﺍ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﺮﻳﺰﻩﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻧﻘﺶ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻰ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﻃﻔﻞ ﻫﺮ ﻣﺎﻧﻊ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺴﺒﺐ ﻭﻋﻮﺍﻣل
ﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻳﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﻳﺎﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺧﺎﺭﺟﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﮐﺎﺭﮔﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻨثی
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﻭﺝ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺮﺑﻬﻴﭻ
ﭼﻴﺰﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺸﻮﻗﻴﺒﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻊﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺳﺎﻟک
ﺒﺎﺩﺍﻣﻪ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍپس ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺯﺍﻯ ﺁﺯﺍﺭ
ﺍﻭﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺍﺯ ﻋﻨﻮﺍﻥ
(ﺳﺎﻳﻪ)
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﻳﻚ
ﺗﻤثیل ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﻋﺪﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻭ ﺃﻣﺮﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﻪ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺎﻳﻪ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭﺑﻨﺎﻇﺮ
ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺑﺎﺷﺪ.پس
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﻓﺎﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺻﻔﺖ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻧﻴﮑﻮﺍﮔﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ سوء  ﺯﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﺮﺍﻏﺎﻧﻰ ﻳﻚ
ﻣﺤﻔﻞ. ولیّ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺭﺧﺘﻰﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻭﻧﺎﻇﺮ
ﺷﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺳﺎﻳﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭ
ﻳﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺧﻄﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ پس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﻄﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ولیّ
ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﮐﻨﺎﺭﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻭﺍﺯ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻭﻫﻴﺎﻫﻮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺳﺎﻳﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻏﻔﻠﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻫﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻬﻢ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﭘﺮﺳﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ
ﻧﺸﻨﻮﺩﺑﺎﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻳﻪ
ﺟﻨﺒﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻂ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﻳﻪ
ﺟﻨﺒﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮐثرﺍ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.مثلا
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺍﻃﺎﻕ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﻓﺘﻦ ﺯﻳﺮ
ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺤﻴﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ ﻳﺎ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺪﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ سوء  ﮊﻩ
ﺭؤﻳﺎﭼﻮﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﺎﻳﻪ
ﺩﺭﻣثاﻝ ﺑﺎﻟﺎ
ﻓﺮﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻣثبت ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺨﺺ ﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺳﭙس ﭼﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺑویژه ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﺟﺴﻢ ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺗﺸﻨﮕﻰ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺭ
ﻣثاﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻢ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﺎﺷﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﭼﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺃﺻﻞ ﻭﻋﻠّﺖ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎلاﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻨﺒﻊ
ﻧﻮﺭﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﺳﻴﺐ ﺩﻳﺪﻥ ﭼﺸﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﭘﺮ
ﮔﻠﻮ ﻋﻄﺮ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺻﻔﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﻧﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻗﻄﻊ ﻧﮑﺮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﮐﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻳﻪ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺑﺎﻋث
ﺳﺎﻳﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻳﻪﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺩﺳﺖ
ﺭﺳﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﻤﻨﺒﻊ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﻭ پس  ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ.ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺑﺤث
ﺭﻭﺍﻥ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺯﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ سوّم
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻴﺰﺍﻳﺪ
ﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ ﺩﻏﺪﻭ
ﻭﺷﻴﻮﺍﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻓﺎﻃﻤﻪﺍﺳمی
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮ ﻓﺎﺧﺘﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﺻﻔﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﺪﺕ
ﺷﻬﻮﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ ﻫﻢ
ﺟﻨس ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺯﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺶ
ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﺯﻥ ﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﺮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻳﺎ
ﺧﻨثی ﻭ ﺑﻰ أثَر
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺯﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻨﻰ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺰﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﻃﻔﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭﻋﺮﻑﺟﺎﺭﻯ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻤﮑﻥﺎﺳﺖ ﺯﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﺳﭙس
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﺯﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺵ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﺷﻮﺍﺏ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﻥ ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ ﺍﻭ مُقدّس
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻮﻫﺮ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺣﺮﻣﺴﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺍﮔﺮ
ﺷﻮﻫﺮ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻭﻟﻮ ﻣﺮﺩﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺯﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺷﻮﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴﺰﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺷﻮﻫﺮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺯﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻥ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﺷﻮﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺯﻥ ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺑﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻨﺒﻪﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺯﺍﺋﺪ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩ.

ﻳﻮﻧﮓ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻘﺶ
ﺯﻥ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﻈﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻮﻧﮓ
ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻏﺰﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺩﺍﻭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺳﻰﻳﺎ ﺩﻏﺪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ سوم ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪﺯﺭﺩﺷﺖﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
اُلی العَزم ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯ ﺩﺭ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﺍﻭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺍﻭﻧﭽﻰ
ﻧﻘّﺎﺵ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎﺋﻰ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ ﺭﻡ
ﻣﻮﻧﺎﻟﻴﺰﺍ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﻳﻢﺑﺎ
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺎﻧﺎ ﻭ ﻫﻠﻦ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻴﻮﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﺷﻌﺮ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻧﺎﻧﻪﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﻫﻨﺪﻩ احساس
ﻭﻋﺸﻖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ(ﻓﻄﻢ)ﻭ
ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ
ﺗﺤﺮﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎ علیّ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺷﺎﻧس ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻓﺰﺍپس
ﻋﻤﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ نَفس ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ شانس
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ قوس ﻧﺰﻭﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺕ ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺷﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺑﺎ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺤﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ .

ﻧﻮﻉ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﻇﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺰﻥ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﺩﺍﺏ ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ
ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺧﺎﺹ
ﺑﺰﻧﺎﻥﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺷﻮﺍﻟﻴﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺘﻮﺟّﻪ ﺯﺍﺋﺪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺰﻧﺎﻥ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺁﺩﺍﺏ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﻭ
(ﺍﺗﻴﮑﺖ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻋﺎﺭﻑ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺮﻳﻢ
ﺑﺎﮐﺮﻩ ﺭﺍﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺨﺶ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﺰﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺰﻧﺎﻥ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺯﺷﺖ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺼﺮﻑ ﺳﮑس ﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﺸﺘﻦ
ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﺍﻥ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺯﻳﺒﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﮔﻨﺪﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﺑﺎﻋث ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺷﺪﻥ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻗﺘﻞ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻧﻴﺰ حقّ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺎﻥ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺟﺎﺩﻭﮔﺮﭼﻮﻥ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺩ ﻭﺯﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﻪﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﺍﻳﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭﭼﻴﻦ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺮﻳﻢ ﺍﺯ
ﺁﻟﻬﻪ(ﮐﻮﺍﻥ
ﻳﻴﻦ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ
ﭼﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻡ
ﺷﻴﻮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﺯﻥ ﻭ
ﻣﺮﺩ ﺍﮔﺮﺩﻭﻃﺮﻑ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺭﺍﺿﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻭﻓﻴﻠﻢﮐﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺑﺎﻋث
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻴﻦ
ﺃﻳﺠﺮﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺳﮑس
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺯﻧﺎﻥ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺍﺷﺒﺎﻋﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺗﺸﻨﻪ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭘﺴﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺒﻠﻮﻍ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺯﻭﺩﺭس ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﮐﺸﺶ
ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ
ﺳﮑس ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ.ﭘس
ﺩﻭﺍﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺯﻥ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻰ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻧﻰ
ﺍﻣﺴﺎﻝ 2006 ﺯﻥ
ﻣﻌﻠﻤﻰ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﻨﺴﻰ
ﻳﻚ ﺯﻥ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺑﺎ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﮐﻠﺎس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﻣﻌﻠﻢ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ ﺷﺪ.ولیّ
ﻣﻌﻠﻢ ﺯﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻠﻮﺯﻳﻮﻥ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻠﻢ
ﺯﻥ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻣﻦ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯﻣﻌﺎﺷﺮت
هاﻯ ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺎ ﭘﺴﺮﺍﻥ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻢ.ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺤﺼّﻞ ﭘﺴﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﻳﻦ ﻧﺤﻮ
ﺯﻧﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺳﮑس
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﻓﻪﺍﻯ
ﭘﻮﻟﺴﺎﺯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﭘس
ﺗﻦ ﻓﺮﻭﺷﻰ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺯﻥ
ﺩﺍﺭ ﺭﺍﻳﺞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻓﻴﺎﺋﻰ
ﺗﺸﻨﻪ ﭘﻮﻝﺯﻧﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻰ
ﺩﺯﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺷﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭسوﺩ
ﺁﻥ ﺑﺠﻴﺐ ﺩﺯﺩﺍﻥ
ﺯﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﮔﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻭﺳﻌﺖ
ﻓﻘﺮ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻓﺤﺸﺎ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻣﺎﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺧﺒﺮﻯ
ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ ﺑﺼﻨﺪﻭﻕ
ﭘﺴﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺯﻧﻰ ﺑﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺵ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺯﻧﺎﻥﻔﺮﺍﺭﻯ
ﺑﺎ ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻚ ﻣﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺯﺩﺍﻥ ﺯﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺯﺩﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻭﺵ
ﮐﻠﻴﻪ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﻩ ﺳﺎﻟﻪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ مثبت   ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺯﻳﻨﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺩﺭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﭼﺴﻤﻰ ﻭ
ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻓﺎﻣﻴﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﺯﻥ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻏﺮﻳﺰﻩﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺎﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.پس  ﺯﻧﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﮐﺸﺶ ﺑﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺤﺎﻓﻞ ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻧﻘﺎﻁ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﻭ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰﺑﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺤﺎﻓﻞ ﺭﻗﺺ ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻫﻢ ﺟﻨﺴﻬﺎ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﺑﻴﻦ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.پس
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺯﻥ ﺑﺎ ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎﻯﺠﻨﺴﻰ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪﭘس
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺸﺶ ﺑﻤﺮﺩﺍﻥ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﻭﺗﺎﮐﺘﻴﻚ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻟسﺍﻧس ﻭ
ﻋﺸﺮﺕ ﻭ ﺭﻗﺺ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺬﺏ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﺤﺎﻓﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﮐﺸﺶ ﺯﻥ
ﺑﻤﺮﺩﺍﻥﺑﻤﻴﺮﺍث
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﭘﺪﺭ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﮐﺸش ها
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻣﻴﺮﺍث ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﭘﺪﺭﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺍﻳﻦ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپس
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻮﻉ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﭘﺮﻧﺴﻴﭙﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺯﻧﺎﻥ ﺧﺎﻭﺭ
ﺩﻭﺭ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺸﻮﻫﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ. ولیّ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭدرس ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﻣﺮﺩﮐﺶ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺯﻥ
ﺩﺭ ﺷﻮﻫﺮ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﻣﻨﻔﻰﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﮔﺴﻴﺨﺘﮕﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺸﮑﻴﻞ
ﻭسوﺍس  ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺯﻥﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺧﻮﺩﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺁﺑﺮﻭ
ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻓﺎﻣﻴﻠﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﻔﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺧﻴﺮﻳﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻴﺮﻳﻪ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮ
ﮐﺸﺶ ﺑﺠﻨس
ﻣﺨﺎﻟﻒﺍﻳﻦ
ﻳﻚ
ﺻﻔﺖﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﺿﻌﻒﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺻﺤﻴﺢ.ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻰ ﻭ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮔﻔﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻰﺑﺎﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺳﮑس
ﻭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝﻭ
ﻳﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﺑﻨﻔﻊ ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﻏﺪﺩ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻏﺴﻞ
ﺟﻨﺎﺑﺖﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺩ ﻳﺎ
ﺯﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺗﺮﺷﺤﺎﺕ
ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻰ ﻳﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﻴﺪﺭ
ﻣﺮﺯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺳﮑس ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﻮﺍﺟﻪ ﻭﻣﺮﺩ ﺑﻰ
ﺭپس ﻳﺎ ﺯﻥ ﮐﻢ
ﮔﻴﺴﻮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺧﺒﺮﻯﺎﺯ
ﺭﻭﺍﻥﺰﻧﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﻭﺯﻧﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﻨﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﻌﺎﻟﺠﻪ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻤﻌﺎﻟﺠﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﻤﻴﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺯﻥ ﺑﺎ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺭﻭﺍﻥ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻥﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺯﻥ
ﺑﺎﺯﻯﺑﻨﻔﻊ ﺗﮑﺎﻣل
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺯﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎﻣﻌﻪﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮐثر ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻮﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻧﺰﺩ ﻣﺤﻘﻘﺎﻥ ﻏﺮﺑﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻔس ﮐﻞّ
ﺯﻫﺮﺍ ﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ سوّمﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺘﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮑﺴﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻓﻰ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺘﻮﻓﻰ
ﻏﻴﺒﺖﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ. ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺑﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﭘﺎﻧﮑﻮ ﻭ ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﻫﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺳﻤﺒﻮل
ﭽﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
کاﻣﻠﺎﻥﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻋﻈﻤﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﺩﻏﺪﻭ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﺯﻫﺮﺍﻯ ﻓﺎﻃﻤی
که ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭتقرّب
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭتقرّب ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺎﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ تقرّب ﻭ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺮ ﻭ ﺁﺷﻨﺎ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ ﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮔﺮﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻋﻨﺼﺮ
ﻓﻠﺰﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻧگ هاﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺁﺩﻡ
ﺍﺯ ﺧﺎﮐﻬﺎﻯ
ﻗﺮﻣﺰ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭ ﺳﻔﻴﺪ ﻭﺯﺭﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻡ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﻴﮑﺼﺪ
ﻭﺃﻧﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻘﺼﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﺁﺏ ﻭﺧﺎﻙ
ﻭ ﻫﻮﺍ ﻭ
ﺁﺗﺶﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﻦ ﻭ
ﺍﮔﻮ ﻭ سوﭘﺮ
ﺍﮔﻮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﺨﻞ ﺧﺮﻣﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺧﺖ ﺧﺮﻣﺎﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻧﺨﻞ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪ ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ کیومرث  یا شیث
تورات ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﺮﻭﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ولیّ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﻤﻪ ﻳﺘﻴﻢ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮاُلی
العَزم ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﺩﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻴﻚ سوء
ﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻩ
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﺁﺩﻣﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪﺁﺩﻡ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﻫﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﻳﻮﺭﺩﺷﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ محمّد
ﺭﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﻨﺪ
ﮐﺮﻳﺸﻨﺎ ﻳﺎ ﺑﻮﺩﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺁﺩﻡ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﮐﻮﺭﺵ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﺎ ﺗﻮﺭﺍﻩ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻞ ﻳﺎ ﺑﺎﺑﻠﻴﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺎﻡ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺒﻞ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻥﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺒﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
(ﺁﺩﻡ ﮐﺪﻣﻮﻥ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﺩﻡ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﺎ ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻳﺎ ﮐﻴﺎﻥ ﻣﺮﺩ
ﻭ ﻣﺮﺩ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺁﻧﺘﺮﻭﭘﻮس
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺩﺭ
ﺁﻧثروﭘﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺯ ﻣﺠﻬﻮﻝ ﻭ
ﻣﺨﻔﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩ ﮐﻴﻬﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﮑﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩﻭﻳﺎ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﭘﺸﻘﺎﺏ
ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻫﺮﺍﻡ ﻭ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻋﻈﻴﻢ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﻤﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎﻳﻦ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎس
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﺮ ﺩﻡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﮐﻴﻮﻣﺮﺵ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺁﺩﻡ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﺎ ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺶ ﻗﺮﻥ
ﺑﻌﺪﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ علیّ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺼﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ ﻭﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ القدُس ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ علیّ
ﺭﻏﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻪﺑﻬﺘﺮﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭح االقُدُس
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺗﺮﺷﺎﻥﻧﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺑﺎﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ محمّد
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ربّ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻳﺎ
ﻳﻮﻡ ﻭﺍﻭﻡ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﻳﮑﻬﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎ احساس
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ولیّ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ربّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺸﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎن هاﻯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﻭ ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰﺑﺠﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻴﺎﺑﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻄﻌﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻳﻚ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﮐﻠﻴﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺄﺑﺪﻳﺖ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﺕ ﻭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﻳﻚ
ﺃﺗﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﻤﻴن ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘی ﺰﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺷﻴﺮ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺳﻨﮓ
ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻬﺮ ﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻃﻠﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺟﻨﮕﻞ ﺭﺍ
ﺷﻴﺮﮔﻔﺘﻨﺪﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺎﺝ ﻭﻓﺮ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﺫﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ ﮔﻮﺯﻥﻭ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺪﺭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ ﺍﻟﻘﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺗﻦ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻴﻦ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
پس  ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺎﺯ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻳﺎﺭﺗﺶﻭﺍﺟﺐ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﻠﺎﻝ ﻣﺎﻩ
ﻭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻣﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺗﺎﺑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻄﺢ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﻧﻮﺭ
ﮐﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺷﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺷﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺗﻀﻰﻭ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد.
ﻭﻧﻴﺰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻝ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﺭﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻝ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﺏ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ
ﺑﺎﺯ ﮐﺪﺭ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻭﺭﻭﺣﺶ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﮐﺪﺭ
ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﻣﻨﻌﮑﺶﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ (مَس)
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺮﺳﺪ . ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺳﻨﮕﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺠﺴﻤﻪﻭﺁثاﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﻯ
ﺳﻨﮓ ﻗﺒﺮﻫﺎ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺯﻧﺪﻩﻫﺎ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ ﺍﺣﻴﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺰﺩ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰﮐﻪ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻮﺗﻢ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥﻳﺎ
ﺳﻨﮓ ﭼﻮﻥ ﺣﺠﺮ
ﺍسوء  ﺩ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﺳﻨﮓ ﺩﻭﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺳﻨﮕﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎ ﻫﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺳﻨﮓ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺁﺏ می
ﺠﻮﺷﺪﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻰ
ﻧﻮﺷﻨﺪ ﻭ
ﺗﺒﺮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﻨﮓ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﮐﻴﻤﻴﺎ
ﮔﺮﺍﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﻰ ﺟﺎﻥ
ﻭ ﮐﻢ ﺍﺭﺯﺵ ﭼﻮﻥ
ﻣس ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺰﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺯﺧﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻨﮓ ﮐﻴﻤﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﺭ ﻗﻴﻤﺘﻰ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﻳﻮﻧﮓ
ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﻭﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺎﺑﻠﻔﻬﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﭘﻴﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺯﺧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖﮐﻤﺎﻝ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺁﻥ ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﻭﻣﻮسوﻣﻬﺎﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﮐﻪ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻤﻮﻥﻭ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺧﺮﺵﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻤﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺠﻮﻣﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﺁﻥ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪﻧﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﮐﺮﺩ.

ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺭﺍﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﭼﻴﻦﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺳﻨﺪ ﻋﻠّﺖ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﭼﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﭼﻴﺰﻯ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺬﺏ ﻭ
ﺩﻓﻊ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺹ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻋﺎﻣﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺬﺏ
ﺩﻭ ﻫﻢ ﺟﻨس ﺑﺎﻫﻢ
ﮐﻪ ﮐﺒﻮﺗﺮ ﺑﺎ
ﮐﺒﻮﺗﺮﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺗﻀﺎﺩ
ﺩﻭﭼﻴﺰ
ﻣﺘﻨﺎﻓﺮ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻭ ﻗﻄﺐ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺪﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﺸﺎﺑﻪ ﻭ ﻫﻤﺰﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺻﻴﺖ ﺟﺬﺏ
ﻭﺩﻓﻊﻣﻌﻨﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺃﺯﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺗﻨﺎﻓﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻳﮑﺠﺎ ﻣﺘﺤﺪ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺧﺎﺻﻴّﺖﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻦ ﺍﻭ. پس  ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻟﻮﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﺻﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺸﻮ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻡ ﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺪ.ﻭﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ولیّ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺴﺘﻦ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰﭼﻮﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﻰﻭ ﺩﺭﻙ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺭﻧﺞ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻮﺷﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺐ
ﻭﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻧﻴﺴﺖﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﭼﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﮐﻪﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺗﻔﺎؤﻝ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﺠﻮﻡ
ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﻣﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻔﺎﻝ
ﻭﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻨﺪﻩ
ﻭﺗﻔﺮﻳﺢ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ خدﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ کاﻣﻞ
ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﺑﺎﺯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﭙﻴﺮﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ.ﺣﺘﻴﺪﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻘﺎﻭ
ﺃثرﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻋﻤﻞ ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﺑﺸﮑﻞ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺁﻥ.

ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﻭ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮپس
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻳﻥﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻫﻤﻪﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭدرس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪولیّ
ﻫﻤﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺩﺭﺳﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟﺴﺘﻦ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﺣتی عاﻟﻴﺘﺮﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ. ﻳﻮﮔﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﻳﻚ سوء  ﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺍﻩ
ﺧﺮﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺑﮕﻮﺵ ﺩﻝ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﻴﻚ
ﮐﻠﺎس ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡﺩﺭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻮﻓﻖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻥﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻌثت ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺟﺸﻦ ﻭ ﺳﭙﺎس ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣثاﻝ
ﭼﻴﻨﻰ ﻫﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﻗﻴﻖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖﻭﺍﺯ
ﮔﺮﺑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖﮐﻪ سوء  ﺭﺍﺥ ﻣﻮﺵ
ﺭﺍ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺣﺘﻤﺎﺑﻨﺼﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺭﻩ ﻣﻨﺪﻯ
ﻭ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ سوﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻣﻰ ﺩﻯ ﺗﻴﺸﻦ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ الهی
اﺳﺖ.ﻭﺍﺯﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﻠﻪﺗﻮﺳّل
ﺨﻮﺩ ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﻠﻚ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺑﺮﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺳﺪﻭﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﭘﻠﮑﺎﻥ ﭼﺸﻢ
ﻣﺎﻧﻊ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻳﺖ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺗﻤﺸﻴﻠﻰ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺩﻗّﺖ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥﻃﺮﺡ
ﻳﻚ ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻳﻚ
ﻣﺮﺑّﻊ ﺭﺍ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﺪﺍﻟﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﻳﺮﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻳﺎ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯﭼﻮﻥ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﺍﻭﺭﻧﮓ
ﭼﻮﻥ ﺍﻃﺮﻧﺞ ﺍﺳﺖﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ
ﺣﺎﺷﻴﻪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﻴﻥ
ﺤﺎﺷﻴﻪ
ﻭﺍﻭﺭﻧﮓ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﻧﻘﻮﺵ
ﮔﻠﻬﺎﻯ ﻧﺎﺩﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻘﺸﻰ
ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪولیّ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭼﻮﻥ عکس
ﻭﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ
ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﮔﺮ
ﺃثرﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺎﻣﺪﺍﺩﻯﻳﺎ
ﺷﻌﻠﻪ ﺁﺗﺶ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻤﻊﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ.ﻭﺣﺘﻰ صوفیّه
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺨﺺ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺎﺣﺐ عکس ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﭼﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻢﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﻧﻴﺰ ﺭﻩ
ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪﺑﺮﻭﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻤّﺖ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﺪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻭلی
اﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ مؤثّر
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻧﻈﺮﻯ
ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ . ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺷﺮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻭﺟﺎﻫﻞ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺩﻗﺖ ﻭﺩﺭﻙ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺷﺎﻧس ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻮﻉ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺍﺷﮑﺎﻟﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ .

ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﺳﮕﻰ
ﺳﺮﮐﺶ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺍﻡ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪﺑﺴﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩﺵ ﺁﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺨﺼﻮﺹ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪﺍﺕ ﻭﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻯ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎﺷﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺯ ﻧﻘﺸﻬﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﭼﻮﻥ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ
ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻗﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥﻭﻳﺎ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻠﻨﺪ
ﺻﺪ ﻃﺒﻘﻪﻭ ﻳﺎ
ﭘﻠﻬﺎﻯ ﻋﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻗﻠّﻪ ﺩﻭﮐﻮﻩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ هم
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺁﻥﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻭﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺖ.ﺗﺎ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﺎﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ولیّ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.

ﺑﺠﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺷﺨﺼﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ. ولیّ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ.ﭘس ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ .
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺣﺘﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻬﻴﭻ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ولیّ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯﺒﺮﺍﻯﺠﺴﺘﻦ
ﺣﺴﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﺑﺰﺩ
ﻭ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺰﻧﺪﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺕ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩولیّ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺷﺨﺺ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺖ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ ﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺴﺘﻦ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻴﻐﻪ ﻋﻘﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ(
ﺗﻤﺘّﻊ) ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّلاﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻤﺪﺕ ﻳﻚ ﭼﻠﻪ
ﻳﺎ ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎﺯ
ﺗﻤﺪﻳﺪ ﮐﺮﺩ
ﺩﺭ ﭼﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻮﻥ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﺪ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﻄﺭﻭﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻃﻠﺎﻕ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ پس
ﺍﺯ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﺑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻃﻠﺎﻗﻰﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻮﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ(ﻣﺤﻠّﻞ)ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ
ﺩﻭﻡﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎﻋث ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻋﺶ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺨﺺﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻣﺮﺑّﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍثرﺍﺕ
ﻣثبت ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺍﮔﺮ
ﺧﻴﺮﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺟﻤﻊ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﻋث ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻫﻤﻴّﺖﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻨﮓ ﻭ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺎﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺠﺮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ (
ابستراکت)ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﺷﮑﺎﻝ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ بالقوّه
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﮐﻪ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭﻭﻋﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴزم
واﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪﻋﻘل ﻮ
ﺭﺷﺪ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﻣﻮﺭﺑﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ ﺁثاﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
سمبوﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺭﮐﻮﺩ ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ
ﻭ ﺩﻳﭙﺮﺷﻦﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻬﻴّﺞ ﻭ
ﻣﺤﺮﻙ ﻣث بت ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺘﺪ. ولیّ
ﻣﺤﺮﻙ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﻘﻞ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺬﮐّﺮﺍﺕﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺘﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﺎﻧﻪ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻏﻤﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻏﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﮐﻨﺪﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺮﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺷﺎﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﺾ ﻭﺑﺴﻂ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻏﻤﻨﺎﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ولیّ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺣﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻡﺑﺤﺎﻝ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺭﻭﺯﻯ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻡ.ﮐﻪ ﻏﻢ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺿﻌﻒ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻓﻞ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺬﺗﻰ ﻭﻟﻮ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻭ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮔﻮﻳﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺒﻴّﻦ ﺣﺎﻝ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ أکثریّت
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﻠﻘﺖ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺭﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻴﻚ ﻣﺠﺴّﻤﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺳﻨﮓ ﺷﮑﻞ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻡ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻫﻨﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻘﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ مُقدّس
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ می
ﺘﻮﺍﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺎﺑﺪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺷﻴﺮ ﺑﺎﺑﻞ
ﻭﻫﻤﺪﺍﻥ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺳﻨﮓ ﺳﻴﺎﻩ ﺣﺠﺮ
ﺍﻟﺄسوء
ﺩ ﮐﻌﺒﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﻳﺎ ﺧﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﻳﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ.ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺏ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭ ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
مؤثّر  ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ تأثیر
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺴﺘﻦ ﻧﺦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺒﺮﻙ ﻭ
ﺷﻔﺎ ﺑﻀﺮﻳﺢ
ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﻣﻘﺪﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺁثاﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﮔﺮ ﻣؤثّر
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
(ﺳﺘﻮﻥ ﻫﻴﺞ) ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﻭ ﻳﺎ(ﺑﻴﺖ ﺍﻳﻞ) ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
(ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ)
ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﺑﺮﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢ. ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻫﻨﺠﺎﺭ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺧﻮﺩﺑﺎﻋث
ﻓﺮﺍﻓﮑﻨﻰ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻳﺎﺩﮔﺎﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﻃﺎﻕ ﻧﺼﺮﺕ
ﻭ ﻗﻮس
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻴﺎﺩﻭ ﻫﺮ
ﮔﻨﺒﺪ ﻭﻣﻨﺎﺭﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﮔﻮﻳﺎ
ﺳﻨﮓ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﻨﮓ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺁﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﺳﺖ.ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺗﮑّﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻝﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻫﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﻫﺮﻭﺍﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻨﮕﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻣﺸﻬﺪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻃﻰ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺩﺭﻣﺴﺎﻓﺘﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺸﻬﺪ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺳﻨﮓ ﺭﺍ
ﺑﻤﺸﻬﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮕﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺎﺩﻩ ﻫﺎ
ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻏﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﻭ ﺍﺳﭙﺎﻧﻴﺎ
ﺍﺯ ﻋﺼﺮ ﻳﺦﺍﺯ 10-ﺗﺎ 60
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﭘﻴﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﻮﺩ
ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎ ﻭ
ﺳﻴﻞ ﺩﺍﺧﻞ
ﻏﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪﭘﺮ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺮﺳﻨﺎک  ﺒﺮﺍﻯ
اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡﻭ
ﺻﺎﺣﺐﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺮﺃﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﻏﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻫﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺒﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺯ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﮐﺸﻒ ﻗﻠّﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻓﺘﺢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﭘﺮﭼﻢ
ﻭ ﻳﺎﺩﮔﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻏﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻌﺒﺪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺮ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﻥ ۵۱ ﭘﺎﭖ ﺭﻡﻳﻚ ﻏﺎﺭ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻌﺒﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺗﺤﺮﻳﻢﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﮐﻪﺯﻧﻰ ﻣؤﻣﻨﻰ(ﺫﻥ)
ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻥ ﻣﻌﺒﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺷﺪﻩ
ﻭ
ﺯﻳﺎﺭﺗﮕﺎﻩﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺣﻀﺮﺕ علیّ ﻴﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻘﺎﻁ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ
ﺑﭽﻨﺪ ﻧﻘﻄﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺗﺄﮐﻴﺪﻯ ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺳﺎﻋﺖ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﺳﻔﺮ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻧﺠﻮﻡﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺳﺎﻋﺖ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺟﻨﮓ
ﮐﺎﺭ ﻳﻚ ﺟﺎسوس
ﺩﺷﻤﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮ
ﺣﻤﻠﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺷﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﻴﺮﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺷﻴﺮ ﻳﻬﻮﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺒﻞ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪ.ﻳﺎ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﮐﻪ ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻳﻚ
ﺻﺪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺷﺎﻳﻌﺎﺕ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻧﺪﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪ.ﻭﻟﻴﺪﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ محمّد
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﺎﻃﻖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻠﻴم
اﻟﻠﻪﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺭﺍ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﺭﻗﺺ
ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻗﺺ ﻭ ﺳﻤﺎﻉ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻳﺎ ﺭﻗﺺ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﺎﻭﺭ ﺩﻭﺭ ﻭﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺟﻨﮕﻠﻰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺭﻗﺺ
ﺟﺰﺍﺋﺮ
ﻫﺎﻭﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻴّﻪ
ﺩﺭ ﺣﻔﻆ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺭﻗﺺ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺸﺪﺕ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ ﻭمُقدّس
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺫﺑﺢ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺧﺘﻨﻪ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﻯ
ﺷﺮﻗﻰ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺧﺘﻨﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺒﺎﻳﻞ ﻭﺣﺸﻰ
ﻭﻭﺑﺪﺍﺋﻰ ﺧﺘﻨﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮﺧﺘﻨﻪ ﺍﺯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺭﺍ
ﺫﺑﺢ ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﺭﻭﺵ ﺗﺎﺯﻩ ﺫﺑﺢ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻘﺮﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺣﻔﻆ
ﺟﺎﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩﺧﺎﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﮐﻪ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻏﻢ
ﻭﻏﺼّﻪ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺷﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ
ﺭﺍﻡ ﮐﺮﺩﻥ نَفس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻈﻠﻮﻡ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺼﺒﺮ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪنَفس
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ولیّ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
همیشه ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻓﻮﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺸﻴﺒﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﻇﺎﻟﻢ
ﭘﻮﺯﺵ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﮑﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺪﻑ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺭﺣﻤﺘﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺎﻫﻰ
ﮐﺸﺘﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺠﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﻤﻌﺎﺑﺪ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺗﺎ
ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ. ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺑﺎﺑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺍﻟﺒﺮﻭﺝ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻩ ﺁﺳﻤﺎﻥﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﮑﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺖﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺟﺎﻭﻳﺪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ ﺳﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﺁﻣﻮﻥ
ﻣﺼﺮﻳﺎﻥﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﮔﺎﻧِﺶ ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺨﺖ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﻓﻴﻞ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻭﻳﺸﻨﻮ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﮔﺮﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺎﻧﻮﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﺮ ﺑﻮﺯﻳﻨﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺯﺋﻮس ﺑﺸﮑﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻗﻮ ﻳﺎ
ﻋﻘﺎﺏ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻪ ﻓﺮﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻋﺸﻖ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥﺃﺭﻭس ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻭس
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﻡ ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺩﻭﺣﺰﺏ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺷﮑﻞ ﺧﺮ ﻭ ﻓﻴﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻟﻮﻗﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﮔﺎﻭ ﻧﺮﻭ
ﻣﺮﻗس ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺷﻴﺮﻭ
ﺑﻮﺣﻨّﺎ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻋﻘﺎﺏﻭﻣﺘّﻰ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻩ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻰ
ﻳﺎ ﻣﺎﺭ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺣﮑّﺎﮐﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﻯ ﺻﻠﻴﺐ
ﺧﻮﺩ. ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺁﻏُﻞ
ﻭ
ﻃﻮﻳﻠﻪﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺳﻴﺪﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﻞ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﭙﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺿﺤﻰ ﻭ
ﺗﻀﺤﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ آثار
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻰ ﺃثر
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﻨﻔس
لَوّامه  ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮپس ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﻳﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩ نَفس مُلهمه
ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭﮐﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻌﻘلی ﻨﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥﺪﺭﺁﻣﺪﻩﻭ
ﻫﺮﻋﻴﺐ
ﻭﮔﻨﺎﻩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺍﻥ.ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻋﻘﻞ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻩﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺭﻭﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﻄﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺷﻴﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺴﺠﺪﻩ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭﺁﻳﺪ.ﻭﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭؤﻳﺎ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺣشی
ﻨﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﻳﻚ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ
ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺮﺵ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﻣﺮﺑّﻌﻰ
ﺩﺍﻳﺮﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﻢ ﻭﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺴﻢ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﺷﮑﺎل
ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺮﺷﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺷﺒﻴﻪ
ﻗﺎﻟﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻧﻘﻮﺵ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺧﺎﺹﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ.ﻭ
ﻧﻘﻮﺷﻰ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺑﻰ
ﻧﻈﻴﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥالهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﻫﻤﺎ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻋﺮﺵ
ﺑﺸﮑﻞ ﮔﻞ
ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ
ﺁﺑﻰﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ ﺁﺏ
ﻭﻣﺤﻴﻂ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺧﺸﮑﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﺣﺎﺻﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻃﺮﺣﻬﺎ ﻭ ﺭسوء  ﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮﻭ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﮔﻮﺷﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻟﺎﻣﺎﺋﻴﺴﻢ
ﺗﺒّﺘﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺸﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺤﺎﻓﻆ ﻋﺮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺩﻭﺵ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺳﺮ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻨﮕﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺩﻭﺵ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﮔﻮﻳﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻥ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﭼﻬﺎﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ سوء  ﻡ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭﻋﺮﺵ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻴﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭمُقدّس
ﺷﺮﻗﻴﺎﻥ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
(ﻳﺎﻧﺘﺮﺍ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﻣثلّث
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞﮐﻪ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺍﺗّﺤﺎﺩﺷﻴﻮﺍ
ﺁﻟﻬﻪ ﺯﻥ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺷﺎﮐﺘﻰ ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ محمّدﻯﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗثلیث ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّتﻭ
ﺑﻘﻮﻟﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻫﻨﺪﻯ(ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ)
ﺭﺳﻴﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺮﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺟﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻭﻧﻪ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .(
ﻣﺎﻧﺪﺍﻟﺎ)ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺩﺭﻫﻨﺮ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺭﻭﭘﺎﻭﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﻫﺎﻯ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﻠﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻗﺪﻳﺴﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﮑﻞ ﺗﺮﻣﻪ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻫﻨﺮﻫﺎﻯ ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺗﺮﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮔﻠﺒﺮﮒ ﻳﻚ ﮔﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﮔﻞ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺰ ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ ﮔﻞ.ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻴﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺄﺻﻞ ﮔﻞ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﮔﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﻴﻦ ﺍﻭﺭﻧﮓ
ﻋﺮﺵ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻋﺮﺵﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎپس ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺠّﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﮔﻞ محمّدﻯ
ﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯ
ﺩﻳﺪﻡ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯﮐﻪﺟﻤﻌﺎ
ﮔﻞ ﺭﻭﺡ القدُس
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻳﻮﻧﮓ
ﭼﺮﺥ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎﻃﻦ ﺁﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﺣﺠﺮ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﭼﺮﺥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﭼﺮﺥ
ﺗﺤﻮﻝ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﺳﻂ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﻭﭼﺮﺥ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺑﻮﺩﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﻭﺩﻳﺪﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القدُسﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻥﺤﻘﻴﻘی اﻟﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﺮﺥ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ علیّ.ﻭ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ علیّ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﺳﻤﺒﻮﻝ شانس
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﻣﺮﺣﻠﻪﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻭپس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕﻗﺒﻠﻴﮑﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻡ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻗﻄﻊ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺒﺮﻩ
ﮐﻪ ﮔﻨﺒﺪﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ ﺩﻳﺪﻡ.
ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﺫﮐﺮ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻡ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﻭ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
.

ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎﮐﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﻭﺳﻂ
ﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.پس
ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﺷﻴﻮﺍ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﺖ محمّدﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺳﻨﮕﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﺣﻞ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎﺗﺎ ﻣﭻ
ﭘﺎ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﺣﻞ ﺁﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴﻠﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻋﻤﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﭘس
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﺮﺿﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺪﺭﻧﻰ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺘﺎپس
ﮔﺮ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﭘﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ثرﻳّﺎ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺸﺪﺩﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﻩ ﺍﺧﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ ﺩﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﻬﺮ ﺭﻡﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﺄﺳﻴس
ﺷﻬﺮ ﻭﺍﺷﻨﮕﺘﻦﺑﺮ
ﺍﺳﺎس
ﻣﮑﺎﺷﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻮﺣّﻨﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ
ﻋﻤﻮﺩ ﺑﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺸﻴﺪﻩﮐﻪ
ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻭﻣﻌﺒﺪ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻘﺎﻃﻊ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺯﻳﺒﺎﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺎ ﻣﻠﺎﺣﻈﺎﺕ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺣﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺳﺎﺯﺵ
ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻨﻈّﻢﻭﻣﮑﺎﻥ
مُقدّس ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﺤﻴﻂ ﻫﺎ
ﻓﺮﺍﺃﻓﮑﻨﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺍﻟﮕﻮﻯﻘﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺭﻭﻣﻮﻟﻮس
ﮐﻪ ﺷﻬﺮ ﺭﻡ ﺭﺍ ﻃﺮﺡ
ﺭﻳﺨﺖﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻨﺎﺳﻚ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺗﺮﻭﺳﻚ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ
ﻭﺳﻄﻰﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺷﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺷﻬﺮﻫﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻠﻴس ﻭ ﺩﻭﻟﺖ
ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻭﭘﻴﭻ
ﺧﻢﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻭﺗﺴﻠّﻂ
ﭘﻠﻴس ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻃﺮﺡ ﺻﻠﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺻﻠﻴﺐ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﺻﻠﻴﺐ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺟﺎﻫﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﺑﺪﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺟﻨﺎﻳﺖ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ ﺻﻠﻴﺐ
مُقَدَسﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﺮﻗﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖﺑﺎﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺻﻠﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺻﻠﻴﺐ
ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﻫﻴﺘﻠﺮ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻫﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺻﻠﻴﺐ ﻭ
ﺣﻤﻞ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﻣﺴﻴﺢﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻯﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﺑﺎﺯ ﺻﺒﻮﺭ
ﭼﻮﻥﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﻠﻴﺐ
ﺩﺭﺩﺳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﻧﻮﺑﺖ ﺣﻤﻞ
ﺻﻠﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮔﻰﻗﺼﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﻭﺍثبات
ﺻﺪﻕ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻠﻴﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﮐﺎﺭ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
مُقدّس
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺰ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺯﻧﮕﻮﻟﻪ ﻭ ﭼﺮﺥ
ﮔﺮﺩﺍﻥ ﭼﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﺑﺪﻳﺎ
ﻣﺎﻟﺶ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﭼﻮﺏ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﺳﺮﺥ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﻤﻞ ﺟﺎﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮﺩﻭﺵ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻨّﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺳﭙﺎﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺮﻳﮑﺎﻯ
ﻟﺎﺗﻴﻥﺎﺳﺖ. ﺻﻠﻴﺐ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺣﻤﻞ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ.ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ . ولیّ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﺭﻧﺴﺎﻧﺶ ﻭ
ﻧﻬﻀﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﮐﻪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﮑﻤﺎﻯ ﻣﻠﻞ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺝ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ.ﺳﻔﺮ
ﺑﺪﻭﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﮐﺮﻭﻳّﺖ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﺩﺭ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﺮﺏ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺷﺮ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻥ
ﺗﻮﺟﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺎ ﻭﺭﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻳﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﺩﺭ
ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﺍﻥ
ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪ.ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺰﺩ ﮐﻴﻤﻴﺎﮔﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ. ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻮﺟﺐ
ﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴؤﻟﻴﻦ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﻌﺒﺪ
ﻭ ﮐﻠﻴﺴﺎ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﮐﻌﺒﻪ ﻭﻣﺮﺍﻗﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺪﺳﻴﻦ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺁﺑﺎﺩ ﻭﺩﻟﻬﺎ ﺧﺮﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻃﻠﺎ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺭﻭﻯ
ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ ﻭ
ﮔﻨﺒﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺟﻠﺐﮐﻨﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺰ ﻣﺶ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﺑﻬﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻃﻠﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻨﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﻫﻨﺮ
ﺷﻨﺎﺵﺑﺮ ﺩﻭ
ﺳﺒﻚ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺒﻚ
ﺣﺴّﻰ ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺭﺑﻴﻦ
ﻋﮑﺎﺳﻰ ﻋﻴﻦ ﻇﺎﻫﺮ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺳﺒﻚ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭ
ﺳﻴﺎﻩﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻭﺭﻧﮕﻴﻦ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﺁﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭﻳﺎ
ﻏﺮﻕ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﺩﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺗﻤثیلاﺕ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﮔﻨﺠﺎپس ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﺯ ﻧﻘﻄﻪ
ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺒﻌﺪﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻋث ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ.

ﻭﮐﺎﺭ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺪﺭﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻭ
ﺳﺮﺩﺭ ﮔﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﻧﻘّﺎﺵﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ(
ابسترکت) ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻃﺮﺡ
ﺍﺳﺖﻭﻗﺎﺑﻞ ﺣﻔﻆ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﺎﻇﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭ
ﺍﮐثرﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺮﻯ
ﻓﻮﻳﺴﻢ
ﻭﮐﻮﺑﻴﺴﻢ ﻭ
ﺍﮐﺴﺮﺳﻴﻮﻧﻴﺴﻢ
ﻭﻣﻮﺗﻮﺭﻳﺴﻢ
ﻭسوء  ﭘﺮﺍﻣﺎﻧﻴﺴﻢ
ﻭ
ﮐﻨﺴﺘﺮﮐﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻭ ﺍﻭﺭﻧﻴﺴﻢ ﻭ ﺍﻳﺴﻢ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﺭ ﺑﺤث
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ . ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻨﺮ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ.ولیّ
ﻫﺪﻑ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﺯ
ﻫﻨﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻨﺮ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﻭﻧﺎﻇﺮ
ﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻫﻨﺮ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﺷﻨﺎس
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺁﻥﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﻧﺪﻳﺸﻪ. ﻭلی
ﻨﻘﻄﻪ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﺝ ﻫﻨﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﻨﺒﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﻳﺎ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤثیل ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﮑﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩﻯ ﺍﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﻬﺮﻣﺎن
های ﺷﺠﺎﻉ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺭﺳﺘﻢ ﮔﻮﻧﻪﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻋﺒّﺎس  ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺷﺠﺎﻉ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﻠّﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﮐﻮﻩ
ﻧﻮﺭﺩﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺯﻣﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﻨﺮ ﻭﻣﺪﺍﺭس
ﻫﻨﺮ ﻭﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻣﺼﺮﻑ ﻫﻨﺮﻭ ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻨﺮ ﻣﺪﺭﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻘﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻟﻄﻤﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻮﺭﻭﻯ
ﻭﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﮐﺸﻮﺭﻫﺎ ﻫﻨﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺭﮊﻳﻢ
ﺭﺍ ﺗﺒﻠیغ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍثر
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺤﺶ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﺑﺴﺘﺮﺍﮐﺴﻴﻮﻥ
ﻭ ﺭﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺟﺎﻯ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﺮ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺫﻭﻗﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻣﺴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺘﻮﻗﻒ.ﻳﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻣﺪﺭﻥﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﺒﻠﻪ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺷﺪﻩ. ﭘﻴﮑﺎسو   ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺎ
ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺎﮐس ﺍﺭﻧﺴﺖﺍﺯﺑﺮﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺟﺮﺍﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻮﻓﻴﺘﺰﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺳﻪ ﻃﺒﻘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ
ﮐﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﺷﻐﺎﻝ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻰ ﺳﺤﺮ
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﺼﺮ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻧﻰ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻫﺪﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺴﺘﻪ
ﻭﺁﺯﺭﺩﻩ ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺠﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻴﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ . ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖﭼﻪ ﺭﺍﻫﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﮐﻤﮑﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭﻳﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺭﺍﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺟﺬﺏﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ.

M162

برگسون
پا بپای عرفان
علمی

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﻃﺮﻳﺸﻰ
ﺗﺒﻌﻴﺪﻯ
ﺑﻔﺮﺍﻧﺴﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺸﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻄﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢﻭ
ﺍﺻﻮﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎس ﺍﺯ
ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻌﺪﺃﺻﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﺳﭙس ﻳﻮﻧﮓ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺁﻣﻴﺰﺗﺮﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮ
ﮔﺰﻳﺪﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰ و
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻧﺎﺷﺮﻯ
ﺑﻴﺶﺍﺯ ﻫﺮﮐس
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺪﺭ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ ﺍﻭ
ﺃثر ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ﺳﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻭ
ﻧﺎﻗﺪ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻄﻠﺐ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺃثر
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﮐﻠّﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﻭﺟﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻋﺎﻣﻞ
ﺣﻴﺎﺕﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺄثیر ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ(ﺧﻮﺍﺏ)ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺭﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻴﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻴﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺻﻔﺖ ﻋﺸﻖ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺸﺘﺮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺻﻔﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻓﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﻳﻮﻧﮓﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺯﺥ ﻭ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺑﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ناسوتی  ﻭﺟﻬﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺟﻬﺎنی
غیبی ﻣﻮﺟﻮﺩ ولیّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻭ
ﺩﺭﺷﺮﻑ ﺷﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﻠﻤﻰﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺧﻴﺮ بیش
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ روح
و ملکوت ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻧﻴﺰﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸت
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣثبت
ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻄﺮﻳّﺎﺕ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺻﺤّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.

ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺷﺮﻗﻰﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﺣﺰﺏ
ﻭ ﺍﺗّﺤﺎﺩﻳّﻪ
ﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﮑﺘﺐﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺍﺗﺤّﺎﺩﻳّﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻳﺎ ﻧﻘﺪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﺎﺻﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻘﺪ ﻭ
ﺷﺮﺡ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ باشد.ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ولیّ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻭﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺷُﺮُﻑ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
دارد ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺟﻤﻌﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﺳﻄﻮﺡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ فرشته
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺿﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰوحقیقی
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺰ صاحب
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺮﻥ 19 ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺑﺎ
ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻭﮔﻤﺎﺗﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﻓﺮﺿی ﻮﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭼﺮﺧﻴﺪﻩﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﮐﻬﻨﻪ ﻭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺐ ﻋﺼّﺎﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺎﺻﻞ
ﺍﺯ ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰﭼﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ
(ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ) ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻟﺎ
ﻳﻨﻘﻄﻊ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﻭ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﻓﻮﺭﻡ
ثابتی ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖﭼﻴﺰﻯ
ثاﺑﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﭼﻪ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﺳﻨﮓ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ باشند
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ برحسب
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺘثنا
طبیعت ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﻭ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺍﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﭘس
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻃﺒّﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺤث ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻭ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﺑﺤثهاﻯ
تصوّف
و(ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ)
ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ و
فطرت ذاتی خود
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣثاﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺤث ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺧﻄﺮ ﻭ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
آریائی
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

(ﭼﺮﺥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺮﺩﺵ ﭼﺮﺥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺳﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ
ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ(ﺷﺪﻥ
)ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻭﻫﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ برای ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻭﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﺩﺭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﺎﻟﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﺪﺍﭘﺴﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮕﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ به (ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ)
برﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭ(ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭند.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻧﻘﺶ ربّ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥﺘﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻴﺎﻧﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﭼﺮﺥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ
ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺸﻚ ﻭﺗﺮﻯ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﭼﻮﻥ ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ)ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﮑﺎﺗﺒﻰ ﭼﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﮔﺰﻳﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺰﻡ
ﮐﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ خود
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻧﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﻭ
ﺻﻠﺎﺡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﭘس
ﺗﺼﻮﺭﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ها ﺟﺎﻯ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻧﻴﺰﻡ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﭼﻪﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻧﻰ
ﺁﻥﻭ ﭼﻪ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻦ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻠّﻪ
ﻟﺎﺗﻴﻦ
ﭘﺎﺭﻳس ﻭ
ﮐﺎﻓﻪ ﻭﻣﺠﻠس
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﮔﺮﻡ
ﺷﺪﮐﻪ ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺸﺴﺘﻦ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻓﻪ ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﺎﺭﺗﺮ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻔﻠﺴﻒ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﺟﻮﻯ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺭﮐس ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﮕﻞ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﻭﻧﻪ
ﮐﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭﻙ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻙ
(ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ)
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ولیّ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣؤﺭﺧﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻈﺎﻫﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﺎﺕ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻴنشی ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺟﺰاء ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﻚ(ﮐﻠّﻰ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ(ﻣﺴﻴﺮ
ﮐﻠّﻰ) أجزاءﻯ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻟﺎﺷﻠﻴﻴﻪ ﺩﺭﻙ
ﻧﺎ ﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺮ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺴﻴﺮ
ﻣثبت ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮐثرﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷند. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻋﻠﻤﻰﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﻯ ﻧﻈﺮ ﺩﻭﻡ ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺭﺍ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺮﻭﺝ
محقق ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩﻩ
مهم است تا از
ﻣﮑﺘبی ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺖ
ﺗﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﺁﻥ ﻧﺸﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﺎﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻧس ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺴﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻰﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮعی
ﻮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.تکامل
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮک ﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒل اﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
که ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺗﺮﻙ ﻧﻤﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻭ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑِﮑﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ. ﺃﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﺗﻌﺎﻃﻒ ﻭ
ﻫﻢ ﻧﻔﺴﻰ ﻭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭﮐﺸﺶ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻳﺎ ﺣﺎﺻﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﭼﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻭﺳﺘﻢ
ﺑﺪﺍﺭ ﺗﺎ ﻣﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﺟﺎﻯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
به( ﺣﺪس ﺑﺴﻴﻂ
و ساده ) ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻫﺮﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰﮐﺴﻰ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
یاﻤﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
رسیدﻭ ﺳﭙس
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺰﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺣﺪس ﻭﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ربّ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧِﺮس ﻳﺎ
ﺧﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﭘس ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑُﻨﺞ
ﻗﻔﺴﻬﺎﻯ ﺑﺎﻍ
ﻭﺣﺶ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻨﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕﺍﺩﺭﺍکی که
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘس
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ربّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻧس
ﻓﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻠّﻢ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠّﻢ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺼﻌﻴﺪ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯﺒﺎﻃﻨی
ﻮ ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮپس
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﭘﻠّﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﺼﻴﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻫﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﭘﻴﺮ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘی ﻔﻬﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﮑس ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻫﻤﺎﻥ (
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻦ)
ﺍﺯ هر ﺷﺨﺺ ﻳﺎ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﻫﺮ
ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ
ﻫﻤﺪﻟﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺄﺻﻞ ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﺣﺪس ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺪس ﺑﺴﻴﻂ
ﻭ ﻧﺎﺏ و خالص
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺣﺪس ﺑﺴﻴﻂ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﻧﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷند. ﺍﻣﺎ
ﺣﺪس ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﺎﻥ
ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺣﺪﺳﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺮ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﺎﻥﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮنمایند.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﭼﻨﺪ
ﺃﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺪس ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﻂ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﻚ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺎﺭﻑ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺃﺻﻞ ﺣﺪس ﺑﺴﻴﻂ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻭ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻧﺒﻮﺩﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﮑﺮﺩ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﺳﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس (ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ) ﻳﺎ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺿﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯ انسان
(ﺑﺪﺩﻳن )ﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﺻﻞ ﺩﺭ( ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ) ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺑﺎ
ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺣﺪﺳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺏ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
نمایدﻭﻟﻮ ﺑﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺬﺍﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻳﻚ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺳﻤﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺴﻴﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮپس
ﻫﺮﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻃﺒّﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﻳﻮﻧﮓ ﻭ ﻳا (ﭘﺎﺭﺍ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻴﺰﻡ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺤﻘّﻖ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐﺍﮔﺮ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﺣﺪس
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﻂ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﮐﻨﺪﻭ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺃﺻﻞ
ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺮﺳﺪﮔﺎﻫﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ تقرّب
ﺑﻤﻨﺒﻊ ﺣﺪس
ﺁﻥ ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺣﺪس ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻣﻬﻤّﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﻨﺸﺄ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺎﻫﻰ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺄ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥبه
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
عقلی )
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮاز
شهودهای تجلّیات
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
با ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ در
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻣﺠﻠس ﺩﺭس
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖﺑﺸﻬﻮﺩنجم
و ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰﺑﺠﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ پنجم ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
محمّد ﻭعلیّ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻘﺎﺋم شهود
ششم ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺣﺪس
ﺑﺴﻴﻂ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ تقرّب
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘس
ﻫﺮ ﺣﺪس ﺑﺴﻴﻂ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻧﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺮﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﺎﺑﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ الهی
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺯ ﺭﺍ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻥ ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻓﻬﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻬﻢ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪﻭ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪﻭﺣﺘی
ﺤﻴﺎﺕ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ (ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ)
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮﺗﺮ ﻏﺮﻗﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﻏﺮﻗﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻳﺎ (ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ( ﺍﻟﻠﻪ) ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻭﺧﻮﺩ ﻏﺮﻗﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﮕﺎﻧﻪ (ﻣﻄﻠﻖ علیّ
ﺍﻟﺎﻃﻠﺎﻕ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ در عمّاء
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
خوﺩﻣﺎﻥ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷند
و میباشیم،
ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﻢ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﻄﺢ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ الهی
ﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ

. ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺰﺭﮒ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ ﺣﺪس
ﺑﺴﻴﻂ ﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﺎﺏ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺄﻟﻴﻒ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻃﺮﺡ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺣﺮﻑ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﭘس
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺠﻰ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ ﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﻮﺩﺭﺍ ﮔﻴﺞ
ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺣﺪس ﺑﺴﻴﻂ
و واضح ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻟﺎﺕ ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮح
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮔﻴﺞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﻮ ﺑﺎ ﺳﻄﻮﺡ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮیش
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﭘس
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
( ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ) ﺃﻧﺪﺭﺯﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻈﺮ
ﻣﻄّﻠﻌﻴﻦ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤی
ﻮ ﻃﺒّﻰ
ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺤﺪس
ﺑﺴﻴﻂ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. وﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻫﻮﻑ
ﺩﻳﻨﮓ ﺩﺭ 1916 ﻓﻮﺕ ﮐﺮﺩ
ﻧﻮﺷﺖﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﻦ
ﺑﺎﻋث ﺗﺸﻮپس ﻭ
ﺗﺸﻮﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻘﺪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﻘﺪ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺮﻗﻪﻫﺎ ﻭ
ﻓﺮﻗﻪﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺷﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﻳﻚ
ﺟﺮﻳﺎﻥﻣﺰﻳﺪﻯ
ﺑﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭ ﺿﻠﻊ
ﺯﺍﻭﻳﻪﺍﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺮﮐﺰ ﻳﺎ ﺭﺃس
ﺯﺍﻭﻳﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺿﻠﺎع
ﺰﺍﻭﻳﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻣﮕﺮ ﻫﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺮ
ﺣﺪس ﺑﺴﻴﻂ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ مستقیم
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺍﺯﻯﺁﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺯﺍﻭﻳﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻃﻮﻝ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺧﻂ ﺳﻴﺮ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺎﻗﺪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﺣﺪس ﺍﻭﻝ ﻣﻦ (
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ) ﮐﻪ
ﺩﻭﺍﻡ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ اﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺍﻡ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺣﺪس
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭ
ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘی
اﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎﺣﺪس
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﻧﻘﻄﻪ ﺷﺮﻭﻉ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﭘس
ﺩﻭﺍﻡ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮپسﺟﻬﻨّﻢ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﺑﺨﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺩﺭﻙ ﭘﻮﭼﻰ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻭﺗﻮﺧﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻥﺪﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ کنند. ﻳﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ(
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ).ﻳﺎ
ﺑﺪ ﻓﻬﻤﻰ ﻭ
ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺣﺪس
ﺑﺴﻴﻂ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻭ
(ﮐﻮﺟﻴﺘﻮ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﺻﻞ
ﺧﻮﺩم اﺩﺍﻣﻪ
میدهم . ﻭ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻡ ﭘس ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻢ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ(ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺪ).ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﻢ
ﭘس ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﻃﻠﺐ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﻡ
ﭘس ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻢ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻢ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ باشد. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻨﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻴﻦ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﮐﺮﻩ ﻣﺎﻩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ.
و ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺴﺘﻪ
ﺷﻮﻳﻢ ﻭﺗﻮﻗّﻒ
از ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺩﻭﺍﻡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺒﻴﻢﺑﺎ
ﺳﻪ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﻴﺎﺋﻴﻢﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻨﻴﺴﺘﻰ ﻭ عَدَم
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺭﺍﻩ سوء  ﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻠّﻪﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻳﺎ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ (
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻓﮑﺮﻯ)
ﻭﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﻭﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪان
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﮔﻮﻫﺮﻳﻥ ﻮ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳندﺪ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﺪ؟ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ.ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﺩﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻧﻤﻰ
ﮐّﻨﺪﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﮑم اﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺗﻌﺎﻟﻰﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍاحساس
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﻣﺴﺘﻠﺰﻡ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﭘﻠﻪﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﺮﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ(ﺟﻮﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ)
ﺩﺍﻧﺴﺖ؟ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﻮﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ (
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭﺟﻮﺩ)
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﮔﺬﺭﻋﻤﺮﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﺒﻞ
ﺩﺭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﻭ
ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺭﻧﺞ
ﺑﺪﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻞ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻔﻴﻦﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥکلام ﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺍﻳﺞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩه ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
(ﺟﻮﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ)
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺧﻠﻂ ﻭﻣﺨﻠﻮﻁ
(ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ)
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺃﻧﺸﺘﻦ ﺁﻧﺮﺍ (
ﺯﻣﮑﺎﻥ )
ﻣﻴﮕﻔﺖ.
ﻭﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ ﮐﻴﻒ
ﻭﮐﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﺮﺩﻩ
ﻳﺎ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﻭﮐﻤّﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺐ ﻣﺪﺍﺭ ﺩﺭ
ﺟﺎﺯﺩﻥ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻥ
ﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺘﻰ (ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺩﻝ) ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺗﻦ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺕ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻭ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕﺍﺯ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺎ ﺑﻴﻦ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻴﻔﻰ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﮐﻤّﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺶﺭﻭﻯ ﺑﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺟﺴﺘﻦ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ است
. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻄﺎﻧی
نشاﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ(ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ)
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ(ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ) ﮐﻪ (ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ)ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺵ
ﺭﻭﺷﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻩﻭ ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﭼﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺭ ﺑﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﻪﺷﺪﻥ
ﻭﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻩﻣﺮﺗﻊ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮔﺎﻭ
ﻭﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﭘﺮﻭﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﻗﺼّﺎﺑﻰ ﻭ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻠﺎﺵ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﻤﻴﺪﻥ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚ ﻭ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
(ﺣﺘﻤﻴّﺖ)
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﻭ(
ﺃﺿﻞ ﻭﺟﻮﺩ )
ﺧﻮﺩ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺮﻳﺐ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺭﺍﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻘﺪ ﻭ ﺍﻳﺮﺍﺩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺳﻠﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻧﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺟﻬﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻫﻢ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﻭﺍﺿﺢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺨﻄﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺟﺰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺎﺭﮐس
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻓﻴﻮﻥ
ﻣﻠﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ ﻣﺎﺭﮐس
ﻫﻢ ﺿﻤﻦ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻧﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪﺳﺮ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﮐﻌﺒﻪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﻙ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ)ﻭ ﻓﻄﺮﺕ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﭘس
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻌﮑﻮس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﺧﻮپس
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﻃﺒّﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺘﺠﺪﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ولیّ
ﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯ ﻳﻘﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﭘﻮﻝ
ﻭﺷﻬﺮﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ ﭘﻮﺷﺶ
ﻋﻠﻢ ﻣﺨﻔﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ. ﻭ
ﺷﻮﺭﺷﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﻳﻚ ﻣﮑﺘﺐ ﺟﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺣﺘﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻭ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮﺋﻰﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺪﺭﺳﻴّﻮﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻧﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﮑﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﻓﺎ
ﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻭ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭلی
در ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻳﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﮑﻮ
ﺯﺗﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﻭ
ﺍﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ (ﺃﺻﻞ ﻭ
ﻣُﺸُﻞ)ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥﻣﻨﻄﻖ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﻄﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻭ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣُثُل
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺮﻑ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺃﺭﺳﻄﻮ ﺳﺮ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﺍﻣثاﻝ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ(
ﻣٌثُل ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻓﻬﻢ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺳﮑﻮﻟﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﺪﺍﺭس ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺷﺮﻕ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﻋﻤﻠﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻠﺬﺕ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
برگسون
ﮐﺎﻧﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﻟﺺ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻃﺮﺍﺯﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﮐﺎﻧﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺪﺭﺳﻰ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺷﺪﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ که ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻞّ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ ﻭﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺍﻟﻠﻪ وجود
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
فرض محال ﺑﻨﻮﺭ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎنی الله
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻠﻤﺪ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺳﮑس
ﻭﺗﻨﺒﻠﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻧﻴﺰﻡ
ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺎﻧﺘﻴﺰﻡﺍﻭﺭﺍ(ﻟﺎ
ﻋﻘﻠی ﻮ ﻟﺎ
ﺣﺘﻤﻰ)
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﺍﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗا ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧی
ﺤﺪس ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻤﻴّﺖﻭ ﺑﻴﻦ ناسوتی
ﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﭘﺎ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴبینند.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ناسوتی
ﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮپس
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻠﺐ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺳﺎس
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻳﻚ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻔﺮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣثبت
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﭘﻮﭺ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﻋﺪﻣﻴّﺖﻭ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺃﻫﻞ ﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻗﺸﺮﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺮﻑ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻯ
ﻣﻴﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻣثبت پوزیتیو
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺍثبات ﺃﺻل
آﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﮐﺸﻒﺍﺻﻠﻰ
ﮐﻪ(ﻓﻌﻞ)
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺃﺻﻞ
ﻣﺤﺒّﺖ)ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ
ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎ ﺷﺮﻗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﺋﻰ
ﻭﺩﺍﺋﻰ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻳﺎ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺧﻴﺮ ﺑﺸﮑﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺴﻠﻮﮐﻰ
تاﺭﻳﺨﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍع
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﺗﺎ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺑﻔﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺳﻄﺢ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﻄﺤﻰ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻣﻌﺘﺮﻑ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ
ﻭ(ﺍﻧﻄﻮاء) ﻭ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺭﭼﻪﺍﻯ (ﺗﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩ) ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺣﻮﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ (ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ) ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺭﻭﺵ
ﻭ ﺧﺼﻮﺻﻴّﺖ ﻓﮑﺮ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﺭﺍ ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻞ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻞ
ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻃﺒّﻰ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ(ﻋﺎﺩﺕ)ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ (ﺟﻬﺪ ﻭﺭﻧﺞ)ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺒﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﻴﻮﻟﻮﭘﻮﻧﺘﻰ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺍﺩﺍﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ ﮐﻠﻴﺪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰﺑﺮﺗری
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻳﻚ ﺟزء
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﮑﻞ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ولیّ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ أجزاءﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﺄﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺷﺪﻩﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣؤثِرّ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﺻﻞ (ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) خداوند ﺩﺭ(ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ)
ﺩﺭ(ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥﭼﻮﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺷﺮﻭﻉ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﮐﻞّ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺭﻭﺵ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻠﮑﻮﺗی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﻭﺡ القُدُس
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ، ﻭلی ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻴﻢﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺷﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭند. ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻋث
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺳﺘﻢ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﺄﺟﺰﺍ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻞ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﻭﺵ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻳﺎ( اکسپرینس ) ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﺮﻗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ولیّ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﺴّﻰ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﺨﺼﺺ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولیّ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ تصوّف
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
آریائی ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ سوء  ﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ولایت
سلوکی محمدی ﻭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻴﻦﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ(ﺣﻨﻴﻒ)ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ(ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (
اینتگرال) ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎس ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﺎ
ﻫم ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰﺑﺎ
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪﻭ
ﻣﺒﺪﺃ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺪس
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻭﺣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭلی
ﺒﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻬﻴّﺖ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻃﺒّﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻭ
ﺷﺒﻴﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﻭﺿﻌﻴّﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ علیّ
ّ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻭﺵ محمّدﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺭﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ بحقَّ
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ حقّ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺭﻭﺵ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯﺒﺠﻬﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻠّﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨی
ﻮﻳﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﻭ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
نیست ولیّ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻬﺮ سوء  ﮊﻩ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻃﺒّﻰﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﻳﻮﻧﮓ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍﻟﺒﺎس
ﻭﻣﻈﻬﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺠّﺎﺩﻩ
ﻭﺗﺴﺒﻴح ﺮﺍ
ﻣﻈﻬﺮ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﺎﻩﻃﻠﺐ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻳﺖﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺑﻮﺩﻥ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﮕﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ
ﻗﺮﻥ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﺴﻴﺮ ﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﮐﺸﻒ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻃﻠﺎ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ
ﺧﺎﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ولیّ
ﮔﻨﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺭﺍ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ(ﺭؤﻳﺖ
ﺑﺴﻴﻂ) ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ولیّ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ ﻧﻤﻰ
نمایند. ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡﻭ
ﭼﻮﻥ ﮐﻠﺎس
ﺩﺭس علمی ﻭ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ یک ﻧﻔﺮﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﮐﻠﺎﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﮐﺴﻰﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺧﻮﺵ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﻧﺴﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺘﻮﺟّﻪﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﺷﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ(ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ)ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮش
گذﺭﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖولیّ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﻳﻚ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻭ ﺁﻧﻄﻮﺭ ﻫﻢ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﺩﻩ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻴﻂ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺎ
ﺁﺳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺴﻴﻂ
ﻭ ﻧﺎﺏ ﻭ ﺃﺻﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻭ ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ ﻭ
ﻓﻬم ﻮ ﻭﺻﻮل
ﺒﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻫﻢ ﻓﻬﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺁﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭ
ﻫﻢ ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﻓﻬﻢ
ﺁﻥ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖﻭ
ﻫﻢ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ
ﺧﻮپس ﮔﺬﺷﺖﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﭘس ﺳﺎﺩﻩ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.
ﭼﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻤﻴﻖ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ .
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
به(ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﺤﻘﺎﻳﻖ)ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ به (
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ محمّدﻯ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
به (ﮔﻞ محمّدﻯ)
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﮔﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻳﻚ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺭ ﺣﺠﻢ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﻫﻰ ﮐﻮهی
ﺮﺍ ﻋﻈﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﭘس ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﻴﺎﺯ
به( مرﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ)ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺗﺮﻙ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻧﮑﻨﺪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭘﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺟﺴﺪ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺠﺴﻢ
ﮐﻮﭼﻚ ﻧﻮﺯﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻭﺣﻘﻴﻘﻴﺘﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍنی ﻭ ﺩﺭ تصوّف
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻋﻮﺍﻡﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺰﺭگ
ﺴﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺟﻬﺶ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺃﮐثر
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﻧﺎ
ﺻﺎﻓﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ تصوّف
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺶ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺁﺏ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ اﺯ
ﺁﻥ ﮐﺴﺐ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﺸﻤﻪ ﺳﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﻬﺪ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺏ
ﺩﻣﻨﻪ ﻭ ﭘﺎﻯ
ﮐﻮﻩ ﺩﺭ ﻗﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﺩﮔﻰ ﻭ
ﺑﺴﻴﻂ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺻﻌﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﺻﻌﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺭﻧﺞ ﺑﮕﻨﺞ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮ ﮐس ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﮐﻬﻦ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
(ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس )
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮ
ﺟﺎﺋﻰ ﺗﻮﻗّﻒ ﮐﺮﺩ
ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ ﻋﻘﻞ
ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦﺑﻴﺶﺍﺯ
ﺣﺪّﻯ اﺳﺖ
ﮐﻪﺩﺭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﻮﺩ.
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﺠﻌّﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﺑﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺷﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﭼﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺮﺷﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﺎﻏﺮ
ﺷﻮﺩ ﭘﻮﺳﺖ ﻟﺎﻏﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺎﺯﺍﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻦ ﺍﺯ ﭘﻮﺳﺖﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭼﻴﻦ ﻭ ﻏﺒﻐﺐ
ﻭﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺷﺪﻥ ﭘﻮﺳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺯ ﭼﺎﻕ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﮔﺮﺩﺩﻧﻴﺎﺯ
ﺑﭙﻮﺳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺴﺨﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﭼﻴﻦ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻠﺎﺵ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻟﺎﻏﺮ
ﺷﺪﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﺎﻗﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﭘﺮ
ﺗﻠﺎﺵ
ﺩﺍﺷﺖﻭﭘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﺗّﺮ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻥ و( تنشن)
بود ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﺗﻨﺒﻞ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﮔﻴﺮﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺪ ﻭﺗﻠﺎﺵ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺟﻬﺎﺩ)ﺟﻨﮕﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺎﺹ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩ ﺭﺵ ﺑﺮﻭﺩﺗﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ عَدَم
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺯﻭﺩﺭس ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺟﻬﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﭘس اﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺴﻄﺢ ﻣﻨﻄﻖﻭﻃﺮﺡ
ﺗﺮﺑﻴﺘی
ﻮﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﺨﺎﺹ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺘﻰ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﻋﻀﻠﺎﺕﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻟﺎﻏﺮ ﺗﺮ ﻭ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﭘﺮ
ﭼﻴﻦ ﻭﭼﻮﺭﻭﻙ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ ثبت
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺭﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎم کنند.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺳﻄﺤﻰ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﻔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎ
ﺑﺎﻭﺭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺏ
ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺨﻦ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺫﻭﻕ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺠﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻭ ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻨﺒﺎلی ﺨﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ ﺷﻮﺭﺵ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﻨﺒﻠﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺟﻤﻊ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺗﻨﺒﻠﺎﻥﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺗﻨﺒﻠﺎﻥ
ﺧﻴﺎﻝ ﺑﮑﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻳﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺗّﻬﺎﻡ ﺑﺮ
ﻭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ(ﻟﺎ ﻋﻘﻠﻰ)ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻋﻘﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ. ﭘس ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﺒﻊ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻠﺸﺪ. ولیّ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺿﺪ ﺟﻨﮓ
ﺟﻨﮕﻴﺪ؟ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻨﺮﻯ ﺿﺪ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺖ؟ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﻨﻰ ﺿﺪ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ؟ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻤﻊ
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﻭ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻨﺶ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﻧﻈﻢ ﺧﺎﺻﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻨﺶ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺪس ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﺣﻤﺖ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺣﻤﺖ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻝ زده
گی ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺭﻧﺞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺭﻧﺞ
ﺑﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺑﻠﺎ
ﻭﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﻭ
ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺠﻰ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎ
(ﭼﺸﻢ هنری) ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﭼﺸﻢ (ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ) ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎ( ﭼﺸﻢ ﺩﻝ)
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
لذا ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻫﻨﺮ ﺭﺍ ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺭﻳﺎ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﻭﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﻨﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭؤﻳﺖ
ﺍﺳﺖ ( ویژن) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭؤﻳﺖ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﺎﻧﺘﺴﺘﻴﻚﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ(
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ) و الهامی
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯﺷﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯ
ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ناسوتی   ﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ( ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ)
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺮﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺷﺨﺺﻭ ﻋﺼﺮ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﺯﺑﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ سوﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻨﺰﻳﻞ
ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﮐﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻥ. ولیّ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰﺑﺮ ﺣﺴﺐ
ﻋﻤﻖ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻣﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﺣﻤﺖﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩﺑﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﻟﺬﺕ ﻣﺨﺼﻮﺹﺫﻫﻨﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺑﻠﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺳﺘﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ.ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻮﻗﻒ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺭﺍﻩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻬﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ 1859 ﺩﺭ
ﺍﻃﺮپس ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ ﻣﺎدرس
ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﻣﻘﻴﻢ
ﺍﻳﺮﻟﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗثیر ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪﻏﻴﺮﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﻬﻮﺩﻯﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ
ﺑﻔﺮﺽ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭ ﻳﻮﺳﻒ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ولیّ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻳﻮﺳﻒﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻃﺎﻟﺐ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺎﻋﻠﺎﻡ
(ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺑﻴﺖ)
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ. ﭘس
ﻣﻐﻀﻮﺏ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺴﻮﺩﺍﻥ
گرﺩﻳﺪ.ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺮﻫﻤﻨﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺃﮐثرﺍ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺸﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ.ﻣﻮﺳﻰ ﻳﺎ
ﻣﻮﺷﻪ(ﻣﺎﺷﻰ
ﺭﻫﺮﻭ) ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
(ﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪﻩ)
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮسوء  ﻯ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻌﻴﺐ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﻣﺪﻳﻦ ﮐﻨﺎﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺳﺮﺥ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺳﻴﻨﺎ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ.ولیّ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ولیّ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰﺑﮑﺸﻒ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّدﺍﻳﻦ
ﺷﺶ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴک
ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺪﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﻭ
ﺷﺎﻧس ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﺭﺷﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﺃثر
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷته است. ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕﻭ
ﺳﭙس
ﺑﺄﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭﺩﺍﻧﺸﺴﺮﺍﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﮐﺮﺩﻭ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻭ ﺷﻐﻞ
ﮐﺘﺎﺑﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺘﺐ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ تطوّر
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺳﺨﺖ ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻭﺿﻌﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺑﻮﺩ . ﻭ
ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ ﻭ
ﻟﺎ ﺃﺩﺭﻯ ﻧﻬﻠﻴﺰﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩ .ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺑﻨﻮﺷﺘﻦ
ﻋﻠﻴﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻣﻄﻠق ﺒﻮﺩ ﻭ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺧﻮﺷﺶ ﻣﻴﺂﻣﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﻤﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻭ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺘﻰ تطوّر ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪ.ولیّ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩ. ﭼﻮﻥ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻔﮑّﺮﺧﻮﺩﺳﺨﺖ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻪ(ﻟﻮﻙ ﻭ
ﻫﻴﻮﻡ)ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﺎﻭ
ﺑﺎ(ﻣﻞ)ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺑﺎ
(ﺑﺮﮐﻠﻰ) ﺍﺯ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺗﻰ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺎﻋث
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﻧﮕﻠﻴس
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﻭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﺩﺍﺋﻢ
ﻓﮑﺮ ﺑﺸﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﺮﺳﺶ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ می کرﺩ ﻭ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯﻭ ﮔﺬﺭ
ﺑﻴﻨﺸﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻢ.ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻦ ﺑﺒﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ ﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﭘس
ﺍﺯ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰﺑﻤﮑﺘﺐ
تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﺳﻴﺪﻡ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﻩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺮﻓﺘﻪﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
(ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ)ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺭ(ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ)
ﺩﺍﺷﺘﻢ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺘﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻢ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ.ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻭ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻧﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﭽﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺧﻮپس ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺤﻘّﻖ بالقوّه
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ.ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﻘﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻫﺪﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺣﺪس
ﺑﺴﻴﻂ ﻭ ﺃﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎم
های ﺑﮑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮپس
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺨﺼﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺤﺪس
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﮑﺎﺕ ﻣثبت ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭﻧﻘﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﺭﺳﺖﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻣﻞ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣثبت
ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺤﻮﺯﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻃﻠﺴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻘﻄﻪ ﺷﺮﻭﻉ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ( ﻫﻨﺮ تطوّرﻯ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ)ﻳﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻦ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭتطوّر
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺪﺑّﺮﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.پس  ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒی هدﺍﻳﺖ
کنندﻩ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺰﺑﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻄﺢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﻫﺮ ﻋﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺼﺮﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻰ
ﻳﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﻴﺎﺯﺑﺘﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺮﻳﻊ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﮑﻨﻴﮑی
ﺠﺪﻳﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺎﺭﻯﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺎ
ﺁﺷﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮐﻪﺭﺍﻩ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻓﺖﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺧﻠﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻠﻂ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺎ ﻓﻴﺰﻳﻚﻳﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺎﺭﻯ
ﻋﻮﺍﻡ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺮﻙ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻭ
ﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﻞ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩ.پس
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪ ﻭ ﻗﺼﺪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺟﺒﺮ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ ﻭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﺴﻴﻦ
ﻫﺎ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﻳﺎ ﻣثبت
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭ ﺩﻭﺍﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ تطوّر ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ. ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﻗّﻒﺯﻣﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮﮐس ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺵ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﺳﺎﺯ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻗﺪﻳﻢﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ تصوّف
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺧﻴﺮ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺠﻠس
ﺳﺨن ﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻗﺒل
اﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﺮﺩ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻴﺪ.ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻳﻚ ﺟﻬﺶ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ ﮐﺴﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮐثرﺍ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﺪ ﺑﻴﺎﺭﻯ های
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻨﻮﻥ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪ ﺟﺎﻟﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺯﻧﻮﻥ
ﺍﻳﻠﻴﺎﺋﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺂﺗﻦ ﻭ ﺭﻡ
ﺭﻓﺖ.ﻭﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺫﻭ
ﺍﻟﻨﻮﻥ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺒﻮﺭ
ﺍﻳﺪﺁل ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺍﻳّﻮﺏ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﺎ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺣﻠﻘﻪ
ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺷﺮﻕﺷﺪ.
ﺫﻭ ﺍﻟﻨﻮﻥ ﻳﺎ ﺯﻧﻮﻥ
ﺍﺣﻴﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺃﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻧﻮﻥ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺳﺎﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﺼﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺳﭙس
ﻋﺼﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍپس
تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ولایت محمدی
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺷﺪ
.ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﺮﻗﻰ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻴﻦ ﻭ ﻫﻨﺪ ﻭ
ﻋﺼﻮﺭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻮﻧﺎﻥ ﻳﺎ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﺸﻒ ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻫﻔﺖ ﺳﺘﻮﻥ
ﺣﮑﻤﺖ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺭﻭﻧﻖ
ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﮐﻪﺑﺬﻫﻦ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺧﻄﻮﻁ ﻣﻴﺨﻰ
ﻭ ﻣﺼﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﺯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻴﺸﺪ.

ﺗﻮﺟّﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺯﻧّﻮﻥ
ﺍﻳﻠﻴﺎﺋﻰﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ بعلیّ
ﺍﻟﻠﻬﻰ ﻳﺎ علویّونﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭼﻮﻥ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻩﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻔس ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ. ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺑﻨﻮﺭ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒلی
ﺒﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﺼّﻞ ﺁﻥ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.

ﭘس
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺯﻧﻮﻥ
ﺍﺣﻴﺎ ﻭ ﺭﻭﺍﺝ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّف
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻠﻂ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺃﻧﺸﺘﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ (
ﺯﻣﮑﺎﻥ)
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﺯﻧﻮﻥ ﻣﻐﺎﻟﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻃﺮﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺸﺎﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮔﻔﺖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺮﻭﻉ
ﺷﺪﮐﻪ ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ.ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺷﺮﻕ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭتصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﮑﻠّﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻏﺮﺏ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺷﺮﻗﻰﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﺭﻭﺍﺝ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺭﻭﭘﺎﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ محمّدﻯ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺷﮑﻞ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻣثاﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ
ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧفس ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﺳﻨﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰﻳﺎﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ولیّ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻭﺭﺍ معرّفی    ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ ﺍﻭ
ﺑﻬﻴﭻ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎﺯﺷﺎﻣﻞ
ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
تصوّف
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﻰ
ﺍﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺯﻧﻮﻥ
ﺍﻳﻠﻴﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻏﺮﺑﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺗﺮﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻳﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍثباﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺣﺮﮐﺖﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭ ﻣﺤﺮﻙ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻳﮑﻰ
ﺃﻳﺪﻩ ﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺃﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﺳﭙس ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺎﻧﺖ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث
زﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺤث ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ. ﻭ
ﺃﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﻣﺴؤﻝ ﺧﻠﻂ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﺑﺎ
ﮐﻤﻴّﺎﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺐ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺵ ﺗﻌﻤﻴﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻤّﻖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺭﻭﺵ
ﺍﻳﻠﻴﺎﺋﻰ ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺫﻯ ﺍﻟﻨﻮﻥ ﻳﺎ
ﺯﻧﻮﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﺃﺻﻞ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻦ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﻭﻣﻐﺰ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺌﻴﻢ.

ﻭﻯ
ﮐﺘﺎﺏ ( ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ 1897
ﻧﻮﺷﺖ.ﻭﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺘﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻢ و ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﻓﻀﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺃﻧﺸﺘﻦ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻓﻬﻢ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﺎﻗﺪﺍﻥ ﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺑﮑﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻘل
ﺒﺸﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮپسﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻘﻮﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ اﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺭﺍﺑﻄﻪﻣﺎﺩﻩ
ﺣﺴّﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰﺑﺎ
ﺁثاﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕﻣﺤﺴﻮس
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻓﻬﻢ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺣس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺰﺟﺮﻗّﻪﺍﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﻭﺳﭙس
ﻏﻴﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺮﺍ احساسﺧﺎﺭﺟﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘﺮﻋﻘﺪﺍﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﻬﻢ ﻧﻴﺰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﭘﺮﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻧﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺗﺮ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُسﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﺿﻌﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﻃﺒّﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻄﺮﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺷﺮﺍﻗﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯعرفاﻯ
ﺷﺮﻗﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻃﺒّﻰﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻣﻨﺒﻊ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﻠﻤﻰ لباس   ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻟﺒﺎس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍﻟﺒﺎس
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻰ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺭﺍ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺃﻓﺎﺯﻳﺎ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻟﻐﻮﻯ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥﻭ ﻳﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺃﻣﻨﺰﻳﺎ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎ ﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻕ ﻣﺤﻴﻂ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻢ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﻭﺿﻮﺡ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻋﻮﺍﻣﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ ﻫﺠﻮﻡ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﻭﻟﻴﻢ ﺟﻤﺰ
ﮐﺘﺎﺏ(تطوّر
ﺧﻠّﺎﻕ)ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺭﻳﺸﻪ ﮐﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﮔﻔﺖ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﮐﭙﺮﻧﻴﻚ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪ.ﻭ
ﺁثاﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻟﻴﺴﺖ ﺳﻴﺎﻩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺟﻨﮓ
ﺃﻭﻝ ﺟﻬﺎﻧﻰﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﺟﻨﮓ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺷﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮ
ﻇﻠﻤﺖﺯﺭﺩﺷﺖ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪﺳﺮﺳﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﻭ تطوّر
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ1918 ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﮐﻤﻴﺘﻪ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻠﻞ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﺩﺭ 1928
ﺟﺎﻳﺰﻩ ﻧﻮﺑﻞ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻭ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺷﺪﻳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ تصوّف
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﺩﺭ
ﺳﺎﻝ 1932
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺰﺭﮒ
(ﺩﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺩﻳﻦ)
ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﻓﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺭﻧﮓ تصوّف
ﺁﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ تصوّف
ﻣﺴﻴﺤﻰﺑﮑﻠﻴﺴﺎﻯ
ﮐﺎﺷﻮﻟﻴﻚ ﺭﻡ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻝ 1941 ﺩﺭ81 ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﻫﻤﺴﺮﺵ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﮐﺎثوﻟﻴﮑﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻔﺖ.

ﻣﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺣﺪﺳﻰ
ﺑﺮﻭﺵ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﺎﺭﻝ ﺭﻳﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﺩﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻭﻗﺖ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻳﮑﻰ
(ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻭﺷﻰ)ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ (ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﮑﺘبی ) ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ.
(ﻭﻗﺖ) ﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎم اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻭﻗﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻳﺎ
ﻓﻬﻢ ﻭ ثبت ﺭﻭﻯ
ﮐﺎﻏﺬ ﻧﺸﺪﺍﻳﻦ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺠﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺭﺍﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻄﺮﺡ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺮﻭﺵ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺭﺍ
ﺟﺪﻝ
ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺭﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻧﻴﺰﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﺪس
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ(ﻣُثُل )
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺭﺍ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﻮﻫﺮ) ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ)ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺋﻢ
ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﺭﻭﺵ ﺍﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ
ﻣﮑﺘﺐﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯﻬﺮ ﺭﻭﺷﻰ
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺩﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﻋﻠﻢ ﻧﺰﺩ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
(ﺩﺍﻳﺮﻩ ﮐﻢ) ﻭ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
(ﺩﺍﻳﺮﻩ ﮐﻴﻒ)ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ عَدَم
ثباﺕ
ﺍﺳﺖ.(ﻋﻠﻢ)ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ(ﻓﻠﺴﻔﻪ)
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻏﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ولیّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪﺍﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ بالقوّه
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻠﻢ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ می گوﻳﺪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺶﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯﺪﺭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ.ولیّ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺒﺪﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻭ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮﻯﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺟﻠﻮﺗﺮﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘس ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺍﻗﻊ ناسوتی
ﺕ
ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻤﻠﻰﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭلی
کمتر ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ .ولیّ
تقرّب ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ربّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﻋﺮﺷﻰ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﻭح ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ . ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺼﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﺫﻫﻦﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺫﻫﻦ ﻫﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻮﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺷﺒﺎﻫتی
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﻫﻦ ﻳﻚ ﻣﻌﺒﺮ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻣﺸﺘﺮﻙﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻫﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻣﺎﺩﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺁﻥ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻯﺒﻄﻔﻞ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺿﻊ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺎﻙ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﻫﻦ ﻃﻔﻠﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﮐﻮﺩﻙ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﭼﺮﺧﺪﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
اﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻰ ﺩﺭس
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ ﻣثبت
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ(ﺍﺳﺘﻘﺮاء)ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻧﮓ ﻭ
ﺷﮑﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍٴ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ(قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ)ﻭ(ﺧﻮﺭّﻩ
ﻳﺎﺑﻰ) ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺣﺪس
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺣﺪﺵ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻋﻈﻴﻢ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻨﻌﮑس
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﺒﻮﻝ
ﻳﺎ ﺭﺩ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﭼﻨﺪ
صدﮔﺎﻧﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻨﮑﺮ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺍﺳﺘﻘﺮاء
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺟﺪﻳﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺎﻳﻊ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﻫﻨﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ سوﮊﻩ
ﻣﻄﻠﺐو ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻟﻔﻈﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻩﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﺍﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ(ﻫﻨﺮ
ﺑﺎﺯﻯ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ از
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﻭ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ(ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺫﻫﻨﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺃﺳﺐ
ﻋﺼّﺎﺭﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪﺑﺪﻭﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭽﺮﺧﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺭﺳﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻈﻬﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻳﻚ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍی
ﻋﻠﻤﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ
ثاﻧﻮﻳّﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪ
ﻭﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﻘﺮّﺑﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺨﻤﻴﻦ ﻭ ﻇﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪﭼﻴﺰ
ﺩﺭﻫﻢ ﻭ ﺑﺮﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻥﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
الهی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺎس ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺣﺪس
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺣﺪس
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒی ﺪﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ظاﻫﺮﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺮﻙ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺄثیرﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺮﻙ
ﻫﻤﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺷﺎﻧﻮﻳﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺣﺪس ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ(ﻋﻤﻞ)ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺄﮐثرﻳّﺖ
ﻋﻮﺍﻡﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ
ﻣثبت ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ
ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺳﺎﻥ ﺑﺒﻬﺘﺮ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻐﻞ
ﺷﺎﻏﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺸﻐﻞ
ﻭﻋﻤﻞ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳل ﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺎﺭﺵ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ ﮐﺴﺐ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓت هاﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ (ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓی ﺪﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﻫم ﺃﮐﻨﻮن
ﺨﺎﺹﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺃﺯلی ﻮ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﮕﻮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﭼﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ
ﻭﺩﺍﻧﺎ ﺗﺮ ﻭ ﺃﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻞ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﻭﺩﺍﻧﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻫﺮ ﺫﻫﻦ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮپسﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻬﻴﭻ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯﺎﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﻓﺰﺍپس
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺷﺎﻧس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻋﻠﻢ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﺣﺠﺎﺏﺃﻋﻈﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻭ ﻟﺠﻦ
ﺯﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺪﺍﺧﻞ ﻟﺠﻦ
ﻫﺎ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻧﻴﺰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺍﻣﻪ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﭘﻮﭺ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻨﺮ
ﻟﻔّﺎﻇﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥ ﺭﻭ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧُﺪﺑِﻪ ﺧﻮپس
ﺃﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩﮐﻪ
ﭘﻠﻚ ﭼﺸﻢ ﺑﻬﻢ
ﻧﻤﻴﺰﻧﺪﻭ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺗﺮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
(ﻭﺿﻮ ﻳﺎ ﻭﻯ سوء  ﻯ)ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨی اﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻯﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺍﻗﻊ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﻭ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺩﻗّﺖ ﺷﻚ
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﻧﻮ ﺁﻭﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ولیّ
ﺟﺎﻟﺐ ﻧﻈﺮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺘﺮﻑ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺃﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺎﻟﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺳﺮ
ﻧﺒﺮﺩ ﻭﺟﻨﮓ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺑﻴﮑﻦ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﻣﺴﻠّﻂ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻋﺠﻴﺐﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻪ ﺍﻃﺎﻋﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﻧﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﻭ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺭﺩ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ولیّ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﺘﻌﺼّﺐ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺣﺪس ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻫﻢ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﻭ ﻫﻢ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس ﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺭﻳﺴﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺪﻭﺯﻧﺪ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺰﻭﺭ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ سوء  ﻡ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ
کره ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭ ﺗﺮس ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮعی
ﺮﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ سوء  ﺯﺵ
ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻦ ﺣﺎﻓﻆ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌّﻪ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺣﺪس
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ(ﺣﺪس
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ )ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺪﻥ ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﺗﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺠﺎﺏ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭ ﺗﻠﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺑﺠﺎﻯ
ﻫﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤل
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻫﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﮐﻔﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻮﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
لباس   ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ (ثوﺏ ﻭ
ثوﺍﺏ) ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺑﺠﺎﻯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﮐﺪﻭﺭﺕ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻗﻄﺮﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺨﻮﺩ ﻫﺴﺖﻭ
ﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺗﺮﻙ
ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپسﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺗﻨﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺒﻮﺕ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭ ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻭﻣؤﺭﺧﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺁثاﺭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﻭ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻃﺮﺡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ الهی
ﻤﻴﮕﻮید.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻘﺶ
ﻣﻨﻔﻰ ﺣﺪس
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺎﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻨّﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔی
اﺳﺖ. ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣثبت ﺣﺪس
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی هستند .
ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺘﺮ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺪس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﻭ
ﻣﺤﮑﻢ(ﻧﻪ)
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺣﺪس ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺍﺳﺖ
ﺷﺒﻴﻪ(ﻗﻠﺐ)
ﭘﺎﺳﮑﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺑﺄﻣﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺿﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍثباﺕ ﺁﻥ ﺃﻣﺮ
ﺑﺸﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻗﻠﺐ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻬﻤﻰ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻟﺬﺍ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﺷﻚ
ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩﻩﻳﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﻤﻞ ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮﻳﺎ
ﺑﻤﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻫﻢ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮ
ﺗﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل
اثباﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺣﺪس ﻗﻠﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
معرّفی
ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ ﺃﺻﻠﻰ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺸﻒ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺟﺪ ﻭ
ﻳﺎﻓﺖ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻔﺴّﺮﻳﻦ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺣﺪس ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻧﮓ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺣﺪس
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﻬﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺪس ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻳﻚ
ﺣﺪس ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺣﺪس
ﻗﻠﺒﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺎ
ﺯﺣﻤﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺭﻧﺞ
ﮐﺴﺐ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﺣﻤﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻟﻬﻰﻗﺒل اﺯ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﮔﻨﺠی ﺒﺪﻭﻥ
ﺭﻧﺞ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺍﮔﺮ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘی ﻮ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺭﻧﺞ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺑﻴﺎﻧﻰﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﺍﻳﻦ
ﺯﺣﻤﺖ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻓﻰﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥﻮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺭﻧﺠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻔﺴّﺮﻳﻦ ﺍﺯ
ﺣﺪس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺣﺪس
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺼﺒﻰ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍٴﻮ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻭ ﺍﺳﺘﻄﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﻫﻤﺎﻥ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﭙﻮﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻳﺎ ﻳﺎ ﻫﻮﺵ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺕ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻟﺬﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻠﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﻭ
ﻋﻨﺎﻳﺘﻰ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺣﺪﺳﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮐﻪ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘﻠی
ﻮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘی ﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﮐﺎﻧﺎل ﺬﻫﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎ
ﻧﺰﻭﻝ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻫﺎ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﺃﮐثرﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻫﺴﺖ ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻭﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻣﺮﺩﻡﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻨﻄﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺣﻘﺎﻳق اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﻧﮓ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻘّﻖ
ﺭﻳﺰﺑﻴﻦ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥﮐﻪ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻭﮐﻬﻨﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻣﺘﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻧﮓ ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ولیّ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺗﺮﮐﻪ
ﭘﺨﺘﮕﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎربّ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻤﮑﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺯ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻤﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﭘﺨﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺒﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺣﮑﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﻣﺸﮑﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺣﻞ
ﮐﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺎﻓﻰﻭ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻭ ﺻﺤّﺖ
ﻳﻚ ﺣﮑﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺣﺪس ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺣﺴّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺣﺪس
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻣﺎﺩﻯﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺸﮑﻞ ﺣﻞ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘسﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺣﺪس
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻮﺩﻙ
ﭘﺬﻳﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ(ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻗﺎﻳﻖ
ﻭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺷﺮﻁ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺪس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻣﻰ
ﻫﺴﺖ . ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ(ﻣﻨﺸﺄ
ﻣﻌﺮﻓﺖ)ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﻳک
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﺣﺪس
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺣﺪس ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻠﻂ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻳﺎ
ﺣﺪس ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﮑﻨﻴﻢﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺣﺪس ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮐثرﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﮑﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ولیّ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣؤﻳّﺪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺭﻳﺰﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ئﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﺣﺪس
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﻳﺎ
ﺣﺪس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻭ
ﻫﻢ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻳﻚ
ﺣﺪس ﮐﻠّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺮاء ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﺍﺯﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺟﺰاء ﺑﻘﺼﺪ
ﻃﺮﺡ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺃﻣﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺪس ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟزء
ﺒﺠزء ﺑﻴﻚ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﭘس ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻗﺼﺪ ﺟﺴﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺣﺪس ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻭﻯ ﺍﺯ ﺣﺪس ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻏﺮﺏﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﺰٴ
ﺑﺠﺰٴ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺍﻗﺘﺒﺎس
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩﮐﺴﺐ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﮕﺮﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﺎﻣﺸﮑﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻟﺎ ﻳﻨﺤﻞ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻭﺑﻌﻠﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺍﺻﻠﻰﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﮑﻠّﻴﺖ
ﻭﻣؤثّر ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰعلیّﺭﻏﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻤﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭﮔﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻭ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻠﺒﺎﻥﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻨﺪﺷﺎﻧس
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻣﮕﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻃﺒّﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺣﺪس
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻭ ﺭﻭﺵ
ﺳﺨﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻟﺎ
ﺟﺮﻡ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺩﺭ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﭘﻴﺮﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﭼﻮﻥ
ﻭﭼﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ
ﮐﻮﭼک ﺘﺮﻳﻥ
اﺣﺴﺎس ﺳﺨﺘﻰ
ﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﭘس ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺣﺪس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس .ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(سنتیمنت) ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺷﻚ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻳﻘﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻘﺼﻴﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮ محمّدﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻧﺎﻥﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎم های
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّد ﮐﺴﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺟﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻮﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻃﺒّﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭتصوّف
ﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻈﺮﻯﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
محمّد ﻭ علیّ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﻦ
ﺑﺤث ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.

ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻧﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﭘﺎﺭﺍﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩﮐﻪ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺑﺘﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻞﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﻌﻤﺒﻤﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺗﻌﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ  ﻭﻧﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻋﺎﻟﻢﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺼﺪ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺸﺶ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺼﺎﺩﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻭﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭﺍﺻﻮﻝ ﺗﻌﺴّﻔﻰ
ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ. ﻣثلا ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ( ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ)ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺪﺃ
ﺑﺤث ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺃﻓﺎﺯﻳﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﻐﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻳﻈﺢ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻩ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﮐﺎﺭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﻭﻣﻮﺍﺩ مُخَدّر
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﺎﻟﻎ
ولیّ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻴﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺎﺷﻖ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ولیّ
ﺣﺪﺳﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﻳﻦ سوء  ﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّﺣﺪس
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﺑﺮ
ﺍﺳﺎس
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕﮐﺴﺐ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﻧﺸﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠّﻰ ﮐﺴﺐ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻰ ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﮑﻨﺪﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻭ ﻗﺮﻧﻬﺎ
ﺑﻌﺪﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻣﻬﻢ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﮊﻧﺘﻴک ﻮ
ﺃﺗﻢ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺃﺻﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﻣثلا
ﺻﺒﺮ ﭼﻮﻥ ﺳﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻥﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺻﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﮐﻠّﻰ
ﻓﺎﺳﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺭﻳﺸﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ
.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺼﻮﺭﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﮐﺎﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻰ
ﺟﻨﮕﺪﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﺿﺪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺴﺖ.ﻭلی
ﺒﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺟﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻋﻠﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺭﺍﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥ ﺑﺬﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺗﻨﻬﺎ (ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﺃﺑﺪﺍﻥ) ﻣﻬﻢ
ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺄﺑﺪﺍﻥ ﭼﻪ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻟﺄﺩﻳﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨی
ﺴﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.

ﻋﻠّﺖ
ﺧﻠﻂ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺣﺪس ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎ
ﺣﺪس ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺰﺩ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻋﺎﺭﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻬﺎﺋی
ﻨﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻗّﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺰﻡ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻧﻮﻋﻰﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺃﺻﻞ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺰﻡ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﺟﺰﻣﻰ
ﻭ ﻗﺎﻃﻊ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻮﻕ
ﻣﺎﺩﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ(ﻣﻮﺿﻮﻉ)ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ(ﺭﻭﺵ) ﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺁﻧﺎﻟﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺣﺪس ﻭ
ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ(اینتویشن)
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺧﻠﻂ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻠﻂ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻠﻂ ﺣﺪس
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺭﺍﻩ ﺳﺎﮐﻦ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﺤﺮکی
اﺳﺖﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭسوء  ﮊﻩ
ﻣﺮﺩﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﺣﺪس ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺎﺩﺭﺑﻨﻔﻮﺫ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺪس ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺃﺻﻞ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺣﺪس
ﺑﺘﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ. ولیّ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﺤﺪس
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﻓﺖ ولیّ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﮕﺮ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ. ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭﮐﻤّﻴﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻢ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻋﺮﻭﺝ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻨﺶ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ(ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻉ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﺍﺷﻴاءﻭ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺪﻳﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ولیّ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺗﻌﺎﻟﻰﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﭘس
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﻳﮑﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺍﺷﻴاء ﻭ
ﺍﺯﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻦ
ﺍﻣﻮﺭ.ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻭﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺪﻑ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺤﻘﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺪﻑ ﻣﺤﻘّﻖ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻣﺎ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺪﻑ ﻧﺎﻇﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﺍﺷﻴﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ ﺍﺳﺖ (ریلاتیو).ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻄﻠق
ﻮ ( أبسولوت)ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﻣثاﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎﻃﻨی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰﻭ
ﺩﺭﺟﻪ تقرّب
ﺍﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮔﺬﺷﺖ
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ثاﺑﺖ
ﻭ ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﻮﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﺍﻣﻮﺭﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻥ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻭ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻄﻮﺣﻰ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﻴﺖ ﻭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺴﻴﺮ ﻭﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﺎ
ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ)ﺑﺴﻴﻂ
ﻭ ﺧﺎﻟﺺ ﻭﻧﺎﺏ
ﺍﺳﺖﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ(ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ)ﻭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﺗﺤﻠﻴﻠﻰ
ﻭ ﺗﻘﺮﻳب
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺪس
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ولیّ
ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﻰ ﺭﺍﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ولیّ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺑﻌﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﺘﻰ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯﺠﺮﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ثباﺗﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻳﺎﻓﺖ.
ﭘس ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﻗّﺖ ﺧﻮﺩﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.

ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺣﺪس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﻦ
ﺫﺭّﺍﺕ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﻓﺘﻦﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﺭﻓﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻔﻮﺫ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺴّﻰ ﻧمی
ﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻥﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
می ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻗﺴﻤﺖ
ﺃﻋﻈﻢ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﺍﺯﺗﻦ ﺩﺭ ﺫﺭﺍﺕ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻥ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻥﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺎﻡ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭﻙ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎ
ﻣﺒﻴﺒﻨﻴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﻭ
ﻣﻈﻬﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺷﻴاء
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭ ﻣﻈﻬﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﺍﮔﺮ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺣﻔﻂ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﻋﻴﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺃﺻﻞ ﺃﺻﻴﻞ
ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺷﻴﺌﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺷﻴﺌﻰﺑﻨﺎﻡ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩﮐﻪ ﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﮐﻪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻴﺌﻰﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ ﺑﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻔﻮﺫ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻔﻮﺫ
ﺑﺎﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻨﻴﻢﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
کند.

ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﺷﻴﺎٴ
ﻧﻴﺰ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺷﻴاء ﻧﻴﺰﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺳﺖﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺃﻣﺮ
ﻧﺴﺒﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺫﻫﻨﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺄﻣﺮﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻧﻔﻮﺫ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺃﺑﺪﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ
اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻧﻔﻮﺫ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻳﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﺯ
ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﺩ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﺮﻭﻧﺪ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.
ﭘس ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩﻭﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ تَقذُس
ﻭﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﻠﻢ
ﻭﺿﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺸﻒ
ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺷﻴاء ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺪﻑ ﺗﺴﻠّﻂ
ﺑﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻓﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺿﺮﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﻣﺖ ﺧﻮﺩﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮپس ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞّ ﻣﺸکل
هاﺑﺎﻳﺪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺁﻧﻬﺎ ﻃﺮﺡ
ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻮﻗّﺖﻋﺒﺎﺭﺍتی
ﺮﺍ ﻭﺿﻊ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺣﻞ ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺪﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰﺑﺪﻭﻥ
ﻃﺮﺡ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺑﻴﻚ
ﮐﻠّﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﻞّ ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﺳﺎﺯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺣﻞ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻞﺑﺎ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﻭ
ﭘﺮﺳﺶ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺐ
ﻋﺼّﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﻣﺤﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﭼﺮﺧﺪﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺭﻩ ﺭﻭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﻋﻠﻢ ﻳﻚ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺮﺿﻰ
ﻭ ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺶ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻠﻢ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺸﻒ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻳﻴﻢﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﻢ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺴﺒﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﺴﺒﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﺫ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﮐﺴﺒﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭلی اﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺭﻓﻊ ﺧﻄﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﺋﻴﻢﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﻢ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ مثبت   ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻭ ﺩﻓﻊ ﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ناسوتی   ﺗﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻠﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻋﻤﻠﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻫﺮﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﺮﺩﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ولیّ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺟﺰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺍﺯ ﺟﻬﺘﻰ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺗﻤﺎﺵ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﻳﻚ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰ
ﺻﻮﺭﺕﻭﺍﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺪﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺗﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺷﺒﻪ عَدَم
ﺩﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺒﺪﺃ
ﺻﻮﺭﺕﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ثاﻧﻮﻳﻪﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮپس ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺣﺎﺻﻞ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻠﻤﻰﻭ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺴﺖ.
ﭘسﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻮﻓّﻖﺑﻤﺸﺎﺑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﺻﻨﻌﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺎﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ولیّ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻘﺎﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻤﻄﻠﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰﻭ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﭘس
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﻠﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﺑﻄﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺗﺌﻮﺭﻳﻚ
ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﻡ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﻭﺍﺭﻩ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﭘس
ﻣﺎ ﺑﻬﺮ ﺩﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺮ
ﺗﺮّﻫﺎﺕ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ ﺟﺰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻤﻠﻰﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺠﺎربّ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﺫﻫﻦ
ﻃمع کاﺭ ﻭ سوء  ﺩﺟﻮﻯ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ سوﺩ ﻭ
ﻟﺬﺕ
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺻﻨﻌﺘﻰﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺼﺪﻭﺭ
ﺗﻌﻤﻴﻤﺎﺕ ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭ
ﻗﻀﻴّﻪ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻣثاﻝ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﻭ
ﺍﺧﻴﺮﺍ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻯ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺟﺎﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﮔﻨﺪﻳﺪﻩ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ. ولیّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﺏ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺎﺭﻗﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻓﻀﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ (انتلیجنس) ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺣﻮﺍﺵ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﻓﺮﺿﻰ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ ﺟﺰ ﺗﻮﺭﻡ
ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺯﻳﺮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺮﺹﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ .
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺫﻫﻦ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺘﺮﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻋﻠﻤﺎ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻨﺸﺄ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺎﻣﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺟﺎﻣﺪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮﺭﻭﺡ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﻀﻮﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﺸﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. پس  ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻴﺰﺍﻥ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﻧﻴّﺘﻰ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﮑﻨﺪ  ولیّ
ثوﺍﺏ ﻣثبت ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﺮﻭ
ﺭﻓﺘﻥ
ﺴﺮﻧﻮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺟﺰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﺴﺘﻦ ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﻨﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭘس
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﻮﻁ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻨﺎﻇﺮ
ﻭ ﺗﺸﺎﺑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺎﻣﺪﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺠﺎﻭﺏ ﻭ ﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﻰ
ﻫﺴﺖ. .ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺣﺴّﻰ
ﻭ سپس ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﺪﻩﻫﻤﺎﻥ ﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﺪﺍﺕﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ(ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻧﺴﺒﻰ)ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺎﻣﺪ
ﺑﺎﺷﺪﭼﻮﻥ ﺃﺻﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺴّﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻢ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺎﻣﻴﺪ.پس  ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺿﻌﻒ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻋﮑس
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻞ الهی
ﻨﻔس لَوّامه  ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯﺪﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﮑﻨﻮﻧﻰ ﺑﺮﺍپس
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻯﻨﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺑﻠﻮﻍ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕﺗﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺃثر ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﭼﻪ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺗﺌﻮﺭﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔﻊ ﻋﻤﻠﻰ ﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ ﻧﻔﻊ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ناسوتی
ﺗﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﻞ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
(ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ) ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ عرﻓﺎﻥ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﭘﺮ
ﻟﺬﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰسوء  ﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﭘس
ﺑﺎﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻟﺬﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩ.ﭼﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﻋﻤﻞ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ.ولیّ(ﻋﻤﻞ)ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺪﻑ
ﻋﻠﻢﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎهی اﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻬﺸﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻤﻞ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺟﺰ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﮐﺴﺐ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﻭ ﮐﺎﺭﺷﮑﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﻘﺼﺪ
ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ سوء  ﺩ ﻧﻔﻊ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ سوء  ﺧﺖ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻳﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥﭼﺸﻢ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻇﺮﻑ
ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎل
ﺰﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻮعی ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺁﻓﺮﻳﻨﺶ (ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ)ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﭙس
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺻﺮﻑ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭ
ثوﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻭ ﺑﺄﺑﻮ
ﺫﺭﺣﺘﻰ ﺯﻧﺎ ﻭ
ﺩﺯﺩﻯ ﺍﺯ ﻧﻴﺰ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﺍﻭ
ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭناسوتی
ﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻭﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻋﻠﻢ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺷﺮﻭﻉ
ﻋﻤﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺪّ
ﺍﮐثر ﺗﻤﺎس
ﻋﻠﻢ ﺑﺎ (ﺭﻭﻳﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ) ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﻋﻠﻢ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯﺣﻘﻴﻘﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ
ﻋﺒﻮﺭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ(ﻋﻠﻢ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ سوء  ﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻠﺬﺗّﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﻤﻌﺘﻘﺪﺍﺕ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ سوء  ﺩ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎ ﺧﻮﺍﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻭﻟﻴﻢ ﺟﻤﺰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻳﮑﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﻧﺖ
ﻣﻴﻞ ﺑﻀﺪﻳﺖ ﺑﻌﻘﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻏﻴﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻭﻫﻢ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻪ ﻋﻠﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﻮﺭﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ولیّ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻤﻠﻰﺑﻘﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺭﻗﻴﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﺵ
ﺑﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﻓﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻫﻢ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ
ﻫﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻭﺳﻴﻊ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻴﺌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻃﺒﻔﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻦ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺫﻫﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ أثیر ﻯﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺃﺗﻤﻰ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻳﺎ
ﺍﺟﺴﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰﺍﺷﻴﺎٴﻴﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﻫﻴﻮﻟﺎ.ﮐﻪ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺗﺎ
ﺃﺯﻝ ﺍﻳﻦ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯﺮﻳﺰﺗﺮ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺄﺯﻝ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪم الله
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ولیّ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
می ﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﺭﺳﻴﺪ
ﻭلی ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋﻤّاء
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ(ﻣﺎﺩﻩ عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ
ﻋﺪﻣﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺖ ﺍﺳﺖولیّ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﻭﺿﻌﻴّﻮﻥ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰﮐﻪﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ (
فنوموزیم)
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺿﻌﻴّﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﺍﺯ ﻫﻴﭻ
ﺳﻄﺢ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ
ﻭﺩﻳﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻣﻮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺍﺯ ﻣﻈﻬﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﻴﻚ
ﻣﻈﻬﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻮﺍﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﺣﻮﺯﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺟﺬﺏ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ(ﺩﺭﻙ
ﺻﻮﺭﺕ) ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﺷﻴﺌﻰ ﺍﺳﺖﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ
ﺗﻮﺍﻥﺪﺭﻙ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻌﮑس
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻣﻈﻬﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ
ﺣﻮﺍس ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ.
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺭﺍﺑﻤﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﺠﺪﺩ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﺎﺋﺞ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻩﻭ بالقوّه
ﻫﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭ شانس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣُﺮﺩﻩ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﺨّﺼﻪ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻃﻠﺐ ﻭﺿﻮﺡ
ﻭ ﺭﻓﻊ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻃﻠﺐ
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ .ﻭﺟﺰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻌﻘّﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺷﺪﻩ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﮊﻩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻳﻚ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻋﻤﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻳﺎ ﺷﻐﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺿﻮﺡ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻤﺎﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﺼﻴﻞﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘلی ﺸﺨﺺ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭ
ﺃﻧﮕﻴﺰه ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺿﻮﺡ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﮔﺮﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰﻃﻠﺐ ﻭﺿﻮﺡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰﻭ
ﺗﻠﻘﻴﻨﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺴﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺠﺮﺩ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤث ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﻯ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺿﺎﻓﻰﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻓﻊ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺭﻓﻊ ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﺿﻴﺢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺭﻓﻊ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺷﻮﺩ.ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺭﻓﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴﻚ
ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻥ ﺷﺎٴ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﺮﺑﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺭﻓﻊ ﺁثاﺭ
ﺣﻴﺮﺕﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻓﻊ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺃﻫﻞ
ﻧﻈﺮﮐﻪ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻭ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺣﻴﺮﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.پس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘﺸﺖ ﮔﻮﺵ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ
ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦﻓﺸﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻡﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻮﭼﻪ علیّ
ﭼﭗ ﻣﻰ ﺯﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻃﻠﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﻧﮓ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﻘﻞﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍپس
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻮﺭﺩﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻈﺮﻯ
ﺷﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس
ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﻤﻴّﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺍﻥﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﭽﻨﺪ ﻗﺮﻥ
ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻩﻭ
ﻋﻘﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺗﺎ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﻓﻊ ﻇﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺧﺎﻃﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﻪ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺎﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﺵ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻭ ﻣؤﺩﺑﺎﻥ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻨﺎﺳﺐﺁﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
الهی ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺎﺯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻃﺒّﻰ ﺍﻣثاﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻮﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺗﺮ
ﺩﺭتقرّب
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ ﺟﺰ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﻣﺰﻳﺪ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺮﺽ ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺩﻩ ﻫﺎ
ﭘﺮﺳﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪﻏﺮﻕ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻥ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻌﻤﻖ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻓﺮﻭ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﻌﻘﺐ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻔﻌﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰ.ﮐﻪ
ﻃﺒﻌﺎ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. پس  ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻔﻴﺪ
ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺰﻡ
ﺑﺎﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻓﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻏﺮﻭﺭ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﺳﺎﺯﺩ.ﻭﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮنی اﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭمُقدّس ﺷﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯﺑﺮﺍﻯ(ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ)ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑّﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﺴﺖ.

ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﻳﻦ
(ﻋﻤﻞ ﻣﻔﻴﺪ)ﺭﺍ ﺩﺭ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﺍﺕ)ﮐﻪ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻭﺿﻮﺡ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺿﻮﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻮﺡ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺪﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ(ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻴﻞ(ﻋﻤﻠﻰ
ﻋﻘﻞ)ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭتقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﻋﺼﺮ ﺍﻭﺑﻴﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍﻳﺞ ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻌﺼّﺐ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺷﮑﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺪ سوء  ﺍﺩﻯ
ﻭﮐﻢ ﺩﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻴﺪﺭ
ﻣﺮﺩﻡﻭﺣﺘﻴﺪﺭ
ﻃﺒﻘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﭘس
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﻭﺣی ﻮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺃﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﺍﺟﺐ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ(ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ)ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
.ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺭﻭﺣﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻨﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﮐﻪﺩﺭ ﻓﺼل
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﻊ
ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﻳﻚ ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﺿﺮﻭﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ ﻧﻪ
ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﻬﻢ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭتقرّب
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩل کندﻥ اﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﺰﺋﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﮐﻨﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺨﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﻭﺩﺗﺎ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﻳﺎ
ﻫﺪﻓﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪﺧﻮﺍﻩ ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰﻳﺎﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺫﺍﺕ ﺃﺑﺪﻯ
ﻏﺎﻓﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﮐثرﺕ
ﻃﻠﺒﻰﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭلی
ﺒﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﺮﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮپس
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﺒﻴﺖﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻥ
ﮐﻤﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻳﺎﺑﺪﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴش ﺮﻭﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﭼﻘﺪﺭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻓﻌﻞ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺨﺎﺭﺝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﮑﻨﻴﻢﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻓﮑﺮ
ﻭﺩﺭﻙ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﻭ
ﺁﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﻫﻴﻢ. ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﻌﻞ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺧﻄﺎ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﻋﻤﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭ ﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﭼﻘﺪﺭ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﻣﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﺎﺭﺝ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻯﻨﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﻭ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺸﺎﻥﺪﺍﺩﻩﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣُﺴﻦ ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺠﺎﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﻋﺎﺷﻖ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻞ ﻭ
ﺧﻄﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻓﮑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. پس  ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻡ ﺳﺮﻯ ﺑﺨﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﻧﺪ
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﻔﺘﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻌﻞ ﻭ
ﺷﻐﻞ ﺷﺎﻏﻞ
ﺳﺎﻟﻚﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﺼﺪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.پس  ﺧﻄﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻫﻢ ﺭﻧﮓ ﻣﺤﻴﻂ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ که
ﻤﺤﻴﻂ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﻢ ﺭﻧﮓ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﻠﺒﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺣﺪس
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﺑﻌﻤﻞ ﺳﺨﺖ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﺑﺤﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ.ﻳﻌﻨی
ﺤﺪس ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺨﺖ
ﻋﻤﻞ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺣﺪس ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻔس. ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺪس ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﻳﺪﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺣﺴّﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺣﺪس ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
الهی که ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﺨﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻐﻞ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﺑﻨﻄﺮ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻧﻤﺎپس ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺑﻌﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻔﻊ
ﺁﺑﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯﺑﻌﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻧﻮ ﺑﻨﻮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑی
ﻮ ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﮑﺸﺪﻭﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ(ﻋﺸﻖ ﺑﻌﻘﻞ)
ﻭﻗﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺿﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻬﻢ ﺭﻳﺨﺘﻦ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﺎﻳﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﻬﻢ
ﺭﻳﺨﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﺗﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﮑﻤﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦﺣﺪس
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺪس ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ ﺷﮑﻞ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺣﺪﺳﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻌﻬﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰﻣﻴﺮﺳﺪ.
پس  ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺶ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّدﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺣﺪس
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﺪس ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺻﻮﺭﺕ
ﺭﺍﺯ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮﻣﻮﺯ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻭﻣﺪﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺪس
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻟﺎﺟﺮﻡ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺏ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁل عبا
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﺟﺪّ
ﺁﻧﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﭼﻮﻥ اﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺪﺭﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺯُﻣﺮﻩ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺒﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺣﺪﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻨﺪ
ﺳﺨﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻭ
ﺩﺭﻓﻬﻢ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺷﺨﺺ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﺍﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
الهی که ﮐﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺪس ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﺑﺎﺯ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻬﻨﻪ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺷﺪﻩ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺪﺳﻴّﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻧﺎﻣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﻃﻠﺴﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺣﺪس
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭﻳﺎ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺤﺪس
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣﺪس
ﺫﺍﺗﺎ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻙ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺯﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﻩ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺴﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺨﺴﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻴﭻ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻋث ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻧﻤﺎﺯﺵ ﺑﮑﻤﺮﺵ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺏ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻫﺎ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﻣﺘﻘﺎربّ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺤﺒﻮﺣﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﻓﻬﻢ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﺎ ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻭﺍﮊﻩ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺁﻥ
ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﺪولیّ
ﺑﻤﺠﺮﺩ ﺁﺷﻨﺎ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﻭﺵﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺤﺪﺳﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﺷﺨﺺﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻳﻚ
ﻣﻔﻬﻮﻣﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻫﻤﺎﻥ
آثار ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﻭ
ﺗﺠﺎربّ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘل
عاﺭﻑﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻞ ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
ﻋﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪﮐﻪﺑﻔﻬﻢ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪس
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺎﻣﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺼﺮﻑ
ﺩﺍﺋﻢ ﻋﻘﻠﻴّﻮﻥ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻓﺮﻕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿی ﺒﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺰﻣﻰ.ﻭﺣﺘﻴﺒﺎ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺪﻳﻬﻴّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ.ولیّ
ﺣﺪس ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻴّﻮﻥ
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭﺍﻧﻌﻄﺎﻑ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﺗﻨﺪ ﺣﺪس
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻧﺮﻣﺶﻭ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺧﻮﺩﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻧﺎﺁﺷﻨﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺗﺮﻯﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﺍﮊﻩ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻪﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ
ﻳﮑﺎﻳﻚﻭﺳﭙس ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻭﺍﮊﻩﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻫﺮﻳﻚﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻗﺪﺭﻭ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧمی ﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯلفظ (
ایمَیج) ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻧﻮﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ ﺧﺒﺮ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻗﺒلی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺻﻮﺭ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻰﻭ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺻﻮﺭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ(ﺻﻮﺭ ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ)
ﺑﺎ(ﺻﻮﺭ)ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺑﻴﺎﺑﻴﻢﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ در
ﻭﺍﻗﻊ ﺻﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭثاﻧﻮﻳﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻰﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺮﺳﻨﺪﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺧﻄﺎ
ﺑﺪﻭﻥﻮﺳﻴﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻣﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺫﻫﻨﻰﻭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻌﻠﻢﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﺮﺳﺮ ﮐﻠﺎس
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ.ﺯﻣﺎﻧی
ﻨﻴﺰ ﺩﺭﮐﻠﺎس
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ ﮐﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻗﺒلی ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ
ﻭﺃﺣﺴﻨﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺎﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﺭﺍﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﻭﺩﻭﺭ ﺯﺩﻥ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﻭ(ﻟﻒّ ﻭ
ﺩﻭﺭﺍﻥ)
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭﺭ ﺯﺩﻥ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺑﺎ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺃﮐثرﺍ
ﻫﻤﻴﻦﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺳﺎﺑﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ الهی
ﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺄﻓﺰﺍﻳﻨﺪﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻳﻚ مِلّت
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻠﺎﺵ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻳﻚ
ﻗﻮﻡ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﺎﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ مِلّت
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ ﻭ
ﻣؤﺭﺧﻴﻦ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰﺩﺭﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺩﺭﺟﺎ
ﺯﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﭘس ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻭﺍﮊﻩﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭﺿﻤﻨﺎ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻧﻴﺰ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ
ﻭﺍﮊﻩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺒﻴﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺃﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻣﺎﺩﻯ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻏُﻤﻮﺽ
ﻭﺍﺑﻬﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻳﻚ (ایمیج)
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺍﺯﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻠّﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻄﺎپس
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺠﺮﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﻌّﺎﻟﺎﻥ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺷﺒﻴﻪ ﻭ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﺍﺯ ﻫﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺎ ﺑﻴﻨﺶ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺁﻥ
ﺑﺬﻫﻦ ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻟﻔﻈﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻓﺮﻕ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻦ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩﻋﺎﻣﻞ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺫﻫﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺃﻣﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﭘس
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
تقرّب ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ تقرّب ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ولیّ
ﮐﻠّﻯﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﺻﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺒﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩﻳﻚ
ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻩ
ﺿﻌﻴﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺍﺯ ﺣﻴﺮﺕ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﺣﻴﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻞ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﻯ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ ﻳﻚ
ﻓﮑﺮ ﺣﻘﻴﺮ
ﭼﺮﺧﻴﺪﻥﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﺭﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺩﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺰﻳﺪ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺣﻴﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻫﻢ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻋث
ﺯﻭﺍﻝ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭘس
ﻏﻴﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯﻭ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺟﺪﻯ ﺗﺮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺣﻴﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻩ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻞ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻠﻮﺩ ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﺍﺳﺖﮐﻪﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺭﺍﻩﺣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
(ﺟﻮﻫﺮﻯ)ﺧﺎﻟﺺ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
(ﮔﻮﻫﺮ) ﮔﺮﺩﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .

ﺟﻮﻫﺮ
ﺑﺴﻴﻂ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻗﺎﺑﻞ ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻴﻂ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺑﻌﺪﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺁثاﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻴﺮﺕ ﺁﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﻭ
ﻗﺪﻣﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺟﻬﺎﻥﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻭ
ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻯ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺒﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻢ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰﻳﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﺳﻞ ﺭﺍ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺶﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی ﺪﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻌﻠﻢ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻳﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﻣﺘﺰﻟﺰﻝﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﻌﻄﻴﻞ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻰﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻢﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻮﻣﺮﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻜﺪﺍﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻳﺘﺎﻟﻴﺎﺋﻰﻭ
ﻳﺎ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭﻋﻠﻮﻡ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻋﻠﻢ ﺷﺪ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻧفع اﺑﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮ سوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻓﻮﺭﻯ اﺯ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ.ﭘس
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻴﺐ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰﻭ ﻳﺎ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻫﺮ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﻮﺟﺐ
ﺗﺤﺒﻴﺐ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻴﺎﺩ (ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ)ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺪﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ بد ائی
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﻳﺎ
ﻧﻮﺡﻭ ﻳﺎ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕﻭ ﺳوء
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻘﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩ ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻢ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﻌﮑس
ﻋﻤﻞ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻠﻤﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﺩﺭ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﭼﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻴﻴﺮﻯ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪدﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺎﺣث ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﮐﺴﺐ ﻋﺒﺮﺕ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ولیّ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻋث
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ
ﺟﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺧﻠﻮﺩ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﮒ
ﻭﺯﻭﺍﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺩﻭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﻮﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺭﻭﺍﻥﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﻔس ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺷﻌﻮﺭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰﺍﮔﺮ
ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺃﻋﺼﺎﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﺿﻤﻨﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﻭﺗﺄثیر ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺷﻌﻮﺭ ﺑﺎ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍثبات
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻮﻝ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺳﺎﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴﻮﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻮﻉ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭘﻮﭺ ﻭ
ﺑﺎ ﺣﻴﺮﺕ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻮﻡﻣﻨﺠﺮ ﺑﻄﺮﺡ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ أمثال
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﻭ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
أمثال  ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭ ﺟﻮﻥ ﺩﻯﻮﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻏﻴﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺣﺪس
ﺫﻫﻨﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺣﺪس
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
(ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻯ)ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻴﻦ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺣﺪس ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺣﺴّﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﺧﻠﻂ ﻭﺳﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻳﺪ
ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻁ
ﻣﺒﺎﺣﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻭﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺎﺭﻯﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺭﺍ(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﭘص
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭﻣﮑﺘﺐﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺑﻌﺎولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺳﺘﺎپس
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻭ
ﺩﻳﭙﻠﻮﻣﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪﭼﻮﻥ ﺑﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻓّﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.پس  ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﻏﺪﻭ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺮﻳﻢﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤث ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ
ﻓﻠﺴﻔﻰﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻭ ﺑﺎ
ﻗﺎﻃﻌﻴّﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭتصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺻﺮﺍﺣﺖ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣؤﺭﺧﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ
ﻣﻔﺴّﺮﻳﻦﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺠﺎربّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺘﺐ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻟﻰ30 ﻫﺰﺍﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺶ ﺭﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻧﻔﻮﺫﻯ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎنی
ﻨﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻘﺶ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥﺘﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺶ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺃﺻﻠﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺗﻘﺮﻳﺒﻰ
ﻭ ﻣﺒﺘﺬﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮐﻠّﻰ
ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺎﺭﺑُﺮﺩ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻭﻟﻮ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪﻣﻌﺎﺩ ﺭﻭﺡ
ﻭﻋﻮﺩﺗﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺭﻭﺯﻯ ﻧﻪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺩﻭﺭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻔﻌﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺍﻟﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻫﺒﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻠﻤﻰﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﺪﺭﻥﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ(ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ)ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
به (ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ) ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭربّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺮﺗﺮﻋﺮﻓﺎنی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻣثاﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺟﻨﺒﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﺝ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
بوﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﺮﺡ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﻌﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻳﺎﺩﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺵ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﻭ
ﺗﻮﺳﻠﻰ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﻤﺮﺍهی
ﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻓﺮﻕ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ محمّدﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰﭼﻮﻥ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻴﻦ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢﻗﻄﻌﺎ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺮﺳﻴﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ محمّد
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺷﺶ ﻗﺮﻥ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
علیّ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺁﺭﺯﻭ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻮﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺷﻮﻧﺪ ولیّ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ محمّد
ﻭعلیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ محمّد
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺃﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺃﺷﻚ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﺴﺐﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ربّ
اﻟﻌﺮﺵ
ﺧﻮﺩﮐﻪﻧﺎﻣﻰ
ﻫﻤﺎﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺃﺷﻚ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻳﺨﺖولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﮔیاﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺸﺮ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺴﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮاء ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩﻭ
ﻣﻌﺎﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﭘس ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺵ ﻭﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻴﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻠﻂ
ﻣﺒﺤث
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺭﻭﺷﻦ
ﮔﺮﺩﺩ .

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺮﻑ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻋﻠﻤﻰﻭ
ﻣﻘﺎﺭﻧﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﺩﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻠم
ﻮﻋﻤﻞ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺵ ﻭ ﺁﺋﻴﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻠﻢ
ﺑﺎ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻧﻈﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﻋﻘﻞ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﻮﻳﺖﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺴﺐ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺗﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ولیّ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯ
ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﺍﺯﮐﺎﺭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ محمّد
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ محمّد
ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻳﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻳﻮﻧﮓ
ﺭﺳﻴﺪﻡ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻡ.
ﻭﺑﻔﻬﻤﻢ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻡ.ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﻑ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺑﻔﻬﻤﻢ ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻡﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺨﺖ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﺎﺹ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
پس  ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘّﻬﻢ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺷﻤﻦ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﻨﺠﺎﻟﻰ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻌﻠﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﮔﻴﺮ
ﺑﺤث ﻭﻧﻘﺎﺵ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻋﻠﻤﺎﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺫﻫﻨی
ﻮﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیرﻋﺮﻓﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥﻮ
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻨّﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻋﺮﻓﺎ
ﭼﻮﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺍﺯﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻋﺼﺮ
ﻭ ﻋﻬﺪ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻭﺩﻭﺭﻩ ﺭﻧﺴﺎﺵ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﺎﻡ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻧﺎﻡ
ﻋﺎﺭﻑ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﮔﻮﺵ
ﺑﮑﻠﺎﻡ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻮﻥ ﻏﺰﺍﻟﻰ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺮﻙ
ﺷﻬﺮﺕ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪﺩﻭﺳﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻣﻨﺎﺭﻩ
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻣﻮﻯ
ﺩﻣﺸﻖ ﮔﻮﺷﻪ ﺑﮕﻴﺮﺩﻭ
ﺍﺯﺷﻬﺮﺕ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻭﻝ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻴّﻪ
ﺑﻐﺪﺍﺩ ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺭﻫﺮﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﻪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺷﺸﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻨﺪ ﻭﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻥ بالقوّه
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺣﺪس ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺒﺨﺸﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻋﻠﻢ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﭘُﺮﺗﺠﺮﺑﻪ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ
ﺣﺪﺳﻴّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ولیّ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفسﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺨﺺﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻳﻚ ﺷﺨﺺﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺘﻮﺍلی
ﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖﻳﺎ
ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺴﻴﻨﻪﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﻭﺡ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪﺍﻳﻥ
اﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﭘس
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ(ﺷﺮﻙ
)ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ(ﮐﺎﻓﺮﻯ)
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﻧﻬﺎﺩﻟﻴﻞ عَدَم
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺳﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻠّﻴﺎﺕﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭﻫﻤﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻏﺎﻳﺖ ﺳﺎﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس می
ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺪﻑ ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮔﺮﻓﺘﺎﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺍﻭ
ﺻﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺫﺍﺗﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻟﺎ
ﺃﺩﺭﻯ ﻭ ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﻭ ﭘﻮﭼﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﺍ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﺘﺤﻴّﺮﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻟﺎ
ﺃﺩﺭﻯ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭼﻮﻥ ﺃﺳﺐ
ﻋﺼّﺎﺭﺑﺪﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺿﻌﻒ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺑﺎﺯ ﻟﺎ ﺃﺩﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮ ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻋﻤل کرﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ .

ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺮ
ﺣﺪس ﺧﻮﺩ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺪﻝ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻞ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﺣﺪس
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥﺗﺄثیر
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﺪﻯﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺣﺪس ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ ﺣﻮﺍس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻠﻢ
ﮐﻪﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﻨﺼﻒﻭﺑﺎﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺣﺪس ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺩﺭﺍﻳﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻋﻠﻤﺎﻭﻫﻤﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺳﻄﻮح ﻴﺎﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻋﻠﻤﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻠﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻳﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﭼﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺣﺪس ﺭﻭﺣﻰﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻓﮑﺮﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻠﮑﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺻﺤﻨﻪﺗﻔﮑّﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺰﮐﺒﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻩﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻘﻞ ﻳﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭘس
ﺪﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻳﺎﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻳﺎقُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
هاﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﻮﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﺳﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻣﺤﺎﻝ ﺗﺮ
ﻭﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﻨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪس ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﻮﺩﻩ ولیّ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ
ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
به (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻓﺮﺿﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺍﺏ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻪ
ﺍﻟﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﺽ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺧﺎﻟﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻩ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ(ﻋﺪم
ﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﻮ)ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ عَدَم
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻟﻠﻪﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺻﺪﻭﺭ(ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺎﺋﻰ)ﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪﺩﺭ
ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻨﻄﻘﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﺤﻮﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺣﺪس ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩﮐﻪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺁﻣﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ.ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪﻳﺎ
ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ .
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﮐﻪ
ﻭﻯ(دوری)
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺭﻭﺡ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺑﺴﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭﻫﺒﻮﻁ
ﻭ ﻓﺮﻭﺩ ﺭﻭﺡ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ عَدَم
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ.
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلی
اﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺴﺐ
ﺣﺪس ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻧﺸﺪﻩ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺣﻴﺎﺗﺸﻨﺎﺳﻴﻄﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪﻩﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ
ﺍﻭﮔﺎﻧﻴﻚﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮﺣﺮﮐﺖ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗّﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻴﺪﺭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭح االقُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺋﻢ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻫﺎﻯﻏﻴﺒﻰ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻥﺘﺮﻫﺎﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﻴﺮﺳﺪ.(ﮐﻮﺟﻴﺘﻮﻯ)ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ(ﻣﻦ
ﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ)ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻫﻤﻴﻦ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣی ﺨﻮپس ﮐﻪ
ﺃﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﻳﺎﺷﺪﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﺯﻧﺎﭘﺎکی ﻮ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻫﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺎﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻡ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻳﺎ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﻂ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﺗﻮﻗّﻒ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺴﺎﮐﻦ ﻳﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻫﻢ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
عرﺿﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺗﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻄﻌﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺰﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺯﻝ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻥ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺍﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ولیّ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﻳﺎ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺟﺰ
ﺑﺪﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻨﮕﻞ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
هوﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚﻭ ﻳﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘی
ﻮﻋﻘﻠﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﻫﺮﮐﺴﻰﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺗثبیت ﻭ
ﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻩﻭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭﻟﺎﻳﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﭘﻮﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺪﺭﻫﺮ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﭘس ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻩﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗثبیت ﻭ
ﺳﻴﺎﻩ
ﺗﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻳﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭ ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺨﻴّﻞ(ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ)ﺍﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺴﻰﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ سوء  ﺍﺑﻖ ﻭ
ﻟﻮﺍحقّ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻣﻨﻴّﺖ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺤﺼﻴﻞ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﻳﺎﺑﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻣﮕﺮ ﺁﻥ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺬﻫﻦ ﻳﻚ
ﺭﻩﺭﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺒﺪﺃ
ﮐﺎﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪس
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻬﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻴﺒﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺩﺭﻙ(ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ)ﻭ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻴﻦ ﺍﻟﻘﻴﻦ
ﻭ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ سوء  ﻡ به(حَقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ)ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ بحقَّ
ﻭ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ ﻭحَقّ
ﻮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ(ﺣﺎﺟّﻰ
ﺁﻗﺎ)ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻘﻮ(ﻫﺨﺎ)ﺷﺪﻩﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
کلّی ﺬﺍﺕ ﺳﺎﺑﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ(ﺁﻳﺖ ﻭ
ﺁﻳﺪ)ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﺰﺩ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻣﻠﮑﻪ
ﻭ ﺻﻔﺘﻰ ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﺃﻣﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭﻙ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺍﻗﻊ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﻟﻤس ﮐﺮﺩﻥﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻴﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ(ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ) ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ. ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﮕﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎﻃﻨﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺣسّ ﺧﺎﺭﺟﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ.ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻙ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺵ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺪس
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻠّﻴﺎﺕﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺁﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎ ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪﻭ ﺳﭙس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ثاﻧﻮﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ثاﻧﻮﻳﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭ ﺣﺴّﻰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺮﻭﻉ ﺑﮑﻠﺎﻡ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺣﺪس ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥﻭ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻏﻴﺮالهی
ﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺃثرﻯ
ﺍﺯ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﭘﺎﻙ
ﻧﺸﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥتأثیرﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻥﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻧﻘﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺧﻠﻂ ﺗﺄثیر
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﺮ ﺑﺤث
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻳﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻨﻘﻄﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﻇﻬﻮﺭﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺑﺤث ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻃﺮﺡ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻳﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﻴﺎﻥﺩﺭ
ﺋﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺤث ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ(ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺷﺨﺺ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺻﻮﻝ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﺮ ﻣﮑﺘﺐﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﮐﺎﺭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺮﻭﻉ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪﻭ ﻧﻘﻄﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﺄثیر
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺐ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
مؤثّر  ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﻋﻠﻤﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺣث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺫﻫﻨﻰﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻣﺒﺎﺣث
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺃﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺠﺎﻯ ﺟﺬﺏ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺩﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﻣﺒﺎﺣث
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺑﺤﺶﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﻣثلا ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﺑﺤث ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ ﺁﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ. ﭘس
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰﺑﻔﻬﻢ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻚ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﺿﺪ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔﺮﺕ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﻣﻄﻠﺐ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺷﺨﺺ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧمی کندﻭﻳﺎ
ﻗﺪﻣﻰ ﺑﻌﻘﺐ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺑﺤثی ﺭﺍ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. پس
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﺒﺮﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺷﻘﻰ
ﺳﺮﮐﺶ ﻭ
ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺳﻌﻴﺪﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻳﻘﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺪّ
ﺃﮐثز ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺣﻮﺍس ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻧﻪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
محسوس ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ ﻧﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢﻭ سپس ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ ﺟﺰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺟﺰ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﻧﻬﻠﻴﺰﻡ
ﻭﭘﻮﭼﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺗﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻫﻢ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺰﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ
ﻳﺎ ﻣﻘﺼﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺑﺮﺍﻯﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﺪﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺒﺪﺃ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻫﺮ ﺃﺻﻞ ﻗﺒﻠﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺃﻫﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻌﮑﺶ ﻭﺑﺎ
ﺟﺮﺃﺕ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ
ﺷﺮﻭﻉ ﻫﺮ
ﺑﺤثی ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺃﮐثرﺍ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺻﺒﺮ
ﺿﻤﻦ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﻧﺎﮔﺎﻩ
ﺭﻣﻴﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺸﻰﺑﻤﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺩﻭ ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﺪﻓﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺩﻭ ﻓﺮﺽ ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻫﺪﻑ ﺍﻭ ﺑﺤث
ﻭ ﺟﺪﺍﻟﻰ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺤث
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵﺑﺒﺎﻃﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺑﺮﺧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻤﻠﻪ
ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺘﻮ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ؟
ﺁﻳﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺘﻮ ﮔﻔﺖ؟ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯﻫﺪﻑ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻨﮑﺮ ﻋﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻫﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻃﻔﻞ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻣﻐﺰﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪﻭ ﮐﻠﻤﻪ
(ﻧﻪ)ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺨﻮﺩ ﺯﺣﻤﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.

ﺩﺭک
ﻮ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺩﻋﺎ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﮑﺮﺍﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻋﻠﻤﺎﺋﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﻮﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻋﻠمی
ﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﻭﻋﺪﻩ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺷﺨﺼﺎ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺭؤﻳﺖﻭﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﭘس ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﻣﺤﻘّﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﻣﺤﻘّﻖ
ﺗﺠﺮﺑﻪﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﺒﻠی ﺮﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺧﻨثی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻘّﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮﻉ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺭﺷﺪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺪﻑ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺧﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ علمی
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﻠﺴﻔﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﭘﻮﭼﻰ
ﻭﺳﺮﺩﺭﮔﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺍﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﻫﺎ)ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺸﮑﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕﻫﺎﻯﻨﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺟﺮﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻳﺎ
ﺃﺗﻢ ﻭﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﺎ ﺍنساﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻫﺮ ﺑﺤث ﻳﻚ
ﺃﺻﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺄﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻫﺪﻓﺶ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻚ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘی اﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺼﻌﻴﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺴﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺳطح ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺭﻗﻴﻘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻋﻈﻴﻢ
ﻋﻘﻞ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻓﻊ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ(ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ) صوﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻳﻘﻴنی
ﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖﻭﺣﺘﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﺑﻖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺣﺠﺎﺏ ﻭﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﭼﻨﻴﻦ آزمایش
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپسﻭﺑﺪﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺷﻮﺩﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻞ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺿﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ(ﻭﺟﻮﺩ)ﺫﺍﺗﺎ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﺎ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ (شیئ
ﻓﻰ ﺫﺍﺗﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﺪس ﻗﺒﻀﻪ
ﮐﻨﻢ. ولیّ ﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻀﻪ ﺣﺪس
ﺷﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣﺪس ﺃثر
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺫﺍﺗﻰ
ﭘﺎﮐﺘﺮ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻧﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺑﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺿﻌﻒ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﺍﻭﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﭘﻴﺮﻯ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻴﺌﻰﻭ شیئ ﻓﻰ
ﺫﺍﺗﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﻭ ﺳﻠّﻮﻝ ﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻳﻨﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﻭﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺫﺍﺕﺭﻭﺣﻰ
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﻤﺰاﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﺫﺍﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰﺑﺮﺍﻯ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﺤﺒﻮﺏ الهی
ﺨﻮپس ﺑﻘﺼﺪ
ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺭﻭﺡ
ﮔﺮﺩﺵ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
عَدَم ﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﻋﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ.

ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﻫﻤﺎﻥ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻃﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭﮐﺴﺐﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻫﺎ ﻭﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻫﺎﺋﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳی
ﻮ ﻳﺎ ﺟﺤﻴﻢ قُریش
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻧﺎﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﺍ سوء  ﺧﺖ
ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﺮﻑ ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻣﺎ
ﺫﺍﺕ ﻭﻓﻄﺮﺗﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﺨﻔﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﭼﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴّﻪﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﻓﻄﺮﺗﻬﺎﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﻭﺭﻩﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ.ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻓﻄﺮﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﻭﺍﺟﺐﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻓﻄﺮﺕ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺟﻬﺪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺟﻬﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﺩ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﻫﺮﺷﮑﻞ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺎﺩﻯ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺠﻬﺎﺩﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﻴﺎﻟﻰﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ.ﭘس (ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﺍﺕ) ﺧﻮﺩ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﻭ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﭘس
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮﺟﻬﺪ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﻭﻫﺎﻡ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮپس ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺁﺳﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﺨﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﻣﺘﺼﻮﻓﻪﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﻨﺎ ﻭ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻭ صَمَدیّتﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺧﻠﺴﻪﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺗﺮ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭح
االقُدُس ﻗﺎﺋﻢﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟک که ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻭ محمّد ﺩﺭ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭعلیّ
ﺩﺭ
ﺑﻴﺴﺖﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧی
ﺁﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻫﺮ
ﻧﻴﺎﺯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮐﻪ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺮ
ﺍﺑﻬﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﻮپسﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﻳﺎ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻟﺬﺕ ﮔﺸﺘﻦﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺮ ﻭ
ﺗﺮس ﻭ ﺩﺭﺩ ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﻨﻴّﺖ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﺍﺣﺴﺎس ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻠﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺟﻨﺴﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪﺑﺬﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮﺩ. ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﺒﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺫﺍﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﻮﻫﻨﻮﺭﺩﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦﺳﺨﺖﺗﺮﻭﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﭘﺎ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻔس ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦﭼﻮﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮕﻰ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺘﻪ
ﺩﺭﻩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻴﭻ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻟﺬﺕ ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪﻫﺮ
ﻃﻔﻞ ﺭﻭﻯ ﺻﺮﺻﺮﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﻟﺬﺕ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺻﺮﺻﺮﻩ ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﺠﺪﺩﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﻯ ﺑﻨﺪﻯ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺘﻪ ﺩﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ
ﺗﻌﺎﺩﻝﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﺃﻣﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ اﺯ ﺧﻄﺮﺳﻘﻮﻁ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺑﻨﺪ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩل
ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪ
ﺭﺍ(ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ)
ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭﺗﻴﺰﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻨﺪ
ﻭﺭﺍﻩﮐﻪﺻﺮﺍﻁ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮﺑﺴﻘﻮﻁ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﺯ
ﻋﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳﺨﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮﺧﻮﺩﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡﻭ ﺟﻬﻞ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻠﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺴﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﺪﻑ
ﻣﺸﺨﺺﻭ ﻫﺪﻑ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻮﻯ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺳﺮﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺣﺪﻳث ﻧﻔس )
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻘﻄﻪﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﮑﻨﺪﻗﻄﻌﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻴﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺧﻴﺮﻩ می
ﺸﻮﺩ.ﭘس ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺏ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﺹ ثرﻭﺕ ﻭ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ(ﮐﻴﻒ
ﻣﺤﺾ) ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻫﻢ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ(ﮐﻤّﻰ
ﻣﺎﺩﻯ) ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓّﻖ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ صَمَدیّت
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯﻭ
ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ(ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﮐﻴﻔﻰ)ﻭ(ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﻭﺡ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ(ﻋﻠم
اﻟﻬﻰ) می
ﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ(ﮐﻴﻒ
ﻭ ﺭﻭﺡ)ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ احساس ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
(ﻓﻬﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻁﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻯ ﻫﻢ
ثباﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﮑﺎﻥﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﺒﻬﻢ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭؤﻳﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺸﺨﻴﺺﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺣﻔﻆ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺯﮐﻤّﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺸﺘﻦ
(ﺯﻣﮑﺎﻥ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻣؤثّرﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﻋﺼﺒﻰﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺗﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﺮﻳﺎﻥ(ﺑﺮﻕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ)ﺑﻤﻐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣؤثّر
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭﺍﺣﺴﺎس ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕﺑﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﮐﻤّﻰ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﮐﻴﻔﻴﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺑﺸﻨﻮﺩ
ﻳﺎ ﻟﻤس ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﻧﻴﺰﺣﺎﻟﺖ
ثاﺑﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺪﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺃثر ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻳﻚ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯﭼﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺏ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻴﻢ.ﭘس
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﺏ ﮔﺮﻡ
ﺗﺮﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺏ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺳﺮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﺮﺩﻯ ﺩﺭﺗﺸﺨﻴﺺﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻟﻤس ﺁﺏ
ﺳﺮﺩﺗﺮ ﮔﺮﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺷﺪﺕ ﻧﻮﺭ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮ ﻳﺎ ﮐﻤﻰ
ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭﻙ
ﻭﻓﻬﻢ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﻭ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭﻫﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﻢ علیّ
ﺭﺍﺩﺭ ﮐﻴﻒ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﻭ ﻳﻚ
ﻗﻴﺎس ﻣﻊ ﺍﻟﻔﺎﺭﻕ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻤّﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﻴﻒﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻭﺍنی اﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﻮﺍﺣﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﻮﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺷﺪﻩﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻤّﻴﺎﺕ ثاﺑﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﺳﻴﺎﻟﻪ ﻭ
ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﻤّﻴﺎﺕ ﮐﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﻌﻪ
ﺳﻨﮓ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺃﺗﻢ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺃﺗﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤّﻴﺎﺕﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪّﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮐﻴﻔﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻩ ﻫﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﭼﻮﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﺁﺏﻣﺪﺍﻡ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ(ﮐثرﺕ
ﮐﻴﻔﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮑثرﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﻋﺪﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻣﺎ ﻃﺒﻌﺎ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﮐثرﺕ ﺭﺍ
ﻋﺪﺩﻯ ﻭﮐﻤّﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ .ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﻢ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐثر ﺕ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻣﻄﺮح
هستند. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﻴﺰﻭ
ﺩﻭﮐس ﻭ ﺩﻭ ﺃﻣﺮ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ(ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ)ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻬﺘﺮﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘّﻖﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎ(ﮐثرﺕ
ﺍﻓﻘﻰ)ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐثرﺕ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺤﻞ ﮐثرﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖولیّ
ﮐثرﺕ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﮐثرﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﺒﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻤﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺷﻴاء ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﭘﻮﺳﻴﺪﮔﻰ ﻭ
ﺗﺸﺘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﺃﺗﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

(ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﻋﻠّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺯﻳﺒﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﻫﺮﻓﺘﻪ ﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﺍﺟﺐ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺳﺘﻮﻥ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺻﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻭ
ﮐثرﺗﻬﺎﻯ ﻋﺪﺩﻯ
ﮐﻪ ﮐﻤّﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ ﮐﺸﺮﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ای
ﮐثرﺗﻬﺎﻯ ﻋﺪﺩﻯ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺍﺳﺖ ﻋﻤﻠﺎ
عَدَم ﺗﺠﺎﻧس
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺁﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘّﺼﻞ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ می
آﻭﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻓﻘﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺠﺎﻧﺶ ﻭ
ﻣﺘﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﮐﻢﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﮐﻢ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻭﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﻢ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﻚ
ﺷﻴﺌﻰﻭﺍﺣﻬﺎﻯ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺁﻥ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺸﺨﻴﺺ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﻳﺎ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﮐﻢ ﻧﻴﺰ
ﮐﻴﻒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤّﻴّﺖ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻘﻴﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﺗﻦ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻗﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ . ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ثباﺕ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺗﻦ ﻣﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺰ(ﺻﻮﺭﺕﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﺮﻭﺡ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ
ثاﺑﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺷﻴﺎٴ ﻣﺮﺩﻩ
ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺍﺯ
ﺫﺭﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻴﺰ ثاﺑﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﻥ هاﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻰ
ﭘﻮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻳﺎ ﺗﺒﺨﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻨﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡﻭ
ﻣﺠﻤﻊ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﮔﺬﺷﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﻩ(ﮐﻴﻒ
ﮐﻤّﻰ)ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻤّﻰ ﮐﻪ ﮐﻴﻒ
ﺍﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺭﺍ(ﺯﻣﮑﺎﻥ)ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻢ ﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ(ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﺄﻣﺮﻳﻦ)ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﺁﻥ.ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎﭼﻮﻥ
ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺥ ﻭ ﺳﻔﻴﺪ
ﺧﻮﻥ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﻔﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺡ
ﮔﻠﺒﻮﻝﺍﺯ ﺗﻦ
ﮔﻠﺒﻮﻝ ﺃﺗﻤﻰ
ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺍﻭ
ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻦ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯﺁﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ مُقدّس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻤّﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻳﺎ ﻣﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﺴﺎﺏ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ؟ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﭼﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯ(ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﺎﺩث ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺧﺎﻟﺺﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﺄﺟﺰﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎﺭﺵ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﻴﻒ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﮐﻴﻔﻴّﺖﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﮐﻴﻒ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺯﻣﺎﻥﺩﻗﻴﻖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﻫّﻤﺎﺕ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻣﺘﺠﺎﻧس ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻚ ﺗﻚ ﺳﺎﻋﺖ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ( ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ) ﮐﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻤﺎﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻣﺘّﺼﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻳﮑﻰ(ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ)ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺫﻫﻦ ﻫﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ) ﮐﻪ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭﺩ ﻳﺎ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮔﺮﺩﺩﺩﺭﻙ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻋﺖ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﻙ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻗﺒﻞ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﮐﻴﻒ
ﺭﺍﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻫﻢ(
ﻭﻫﻢ) ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻏﻠﻂ ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻯﺎﺳﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﺄﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺮﻕ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﺮﮐس ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺭﺍ
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻳﮑﺠﺎ احساس
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﻮﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﮔﻔﺘنی
اﺯ ﻣﺸﺎﻫﺪﺍﺕﻭ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮐﻠّﻰﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺮﺍ
ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻯﺘﺮ ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺒﻬﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻝ)ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻠﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﻥﻭ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺩﺭ
ﺑﻄﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﻣﺒﻬﻤﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﮐﻪ
ﺯﻧﻮﻥ ﺍﻳﻠﻴﺎﺋﻰ
ﻳﺎ ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﻭ ﺃﻳّﻮﺏ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻃﺮﺩ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺣﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭﺩﺭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺰ ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﻮﺍﺏﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺟﻨﺴﻰﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰﻭ ﻋﻤﻞ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻝ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﮐثرﺕ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮﻯ
ﺣﺮﮐﻰ ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﮐﻪ ﮐثرﺗﻰ
ﮐﻤّﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﻟﻮ ﻭﻫﻤﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ.
ولیّ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﭼﻮﻥ ﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ (پروگرس)
می ﺒﺎﺷﺪ
ﺫﺍﺗﺎ ﮐﻴﻒ
ﻣﺤﺾ ﻭ ﺷﺪﻥ ﺧﺎﻟﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ ﻗﺒﻞ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﮐﺴﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻋﻤﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺠﻮﻝ ﻭ ﺗﻨﺒﻞ
ﺩﺭ ﺩﻗّﺖ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺎ
ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭ ﻧﻪ ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺯﻣﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﻳﺎ
ﺩﺭﺩﻫﺎ ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
. ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻮﻫﺮ
ﻭﮔﻮﻫﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻨﻮﻉ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﺳﻤﺖ ﻭ ﺟﻬﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﻮﻫﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻭﻫﻤﻰ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕﻭﮐثرﺕ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﻫﺪﻑ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺪﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﺳﺐ ﻋﺼّﺎﺭ
ﻣﻰ ﭼﺮﺧﻨﺪ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭﺍﺯ
ﻧﻮ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺖﺗﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎشد
(ﺍﺣﻮﺍﻝ)
ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺎﮐﺘﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺁﺳﺎپس
ﻭﻟﺬﺕ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ
ﻭﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻭﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺍﺏ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺑﻤﻨﺒﻊ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮعی ﺮﺍ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻔﻀﺎ
ﺭﻓﺘﻪﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﻳﺎ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺭﺍ(ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﭼﻮﻥ ﻃﻮﻝ ﻭ
ﻋﺮﺽ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺧﻴﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺘﺠﺎﻧﺶ ﻫﻮﻣﻮﮊﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺻﻔﺖ
(ﻣﮑﺎﻥ)ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻭ
ﮐثرﺕ ﺷﺪﻥ
ﻋﺪﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻳﻞ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺭﺍ
ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻴﻢﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻴﺎﻧﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﺎﻝ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺒﻴﻪ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻠﺤﻈﺎﺕ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻄّﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﻘﺎﻁ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﻮﺩ.ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻨثی
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻠﻂ
ﻓﮑﺮ ﻣﮑﺎﻥﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻌﻮﺭ
ﻣﺤﺾ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻠﻂ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺑﺎ
ﮐﻤّﻴﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎس ﻣﻊ
ﺍﻟﻔﺎﺭق
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻃﻮﻝ ﺑﺎ ﻭﺍﺣﺪ
ﻟﻴﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.(ﻣﮑﺎﻥ)ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ(ﺍﻣﮑﺎﻥ
ناسوتی ) ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ( ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻟﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗی)
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺷﻴﺎٴ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﮐﺸﺮﺕ
ﻣﺘﻤﺎﻳﺰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺗﺘﺎﺑﻊ
ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻘﺎربّ
ﻭﻣﺠﺎﻭﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻧﻪ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﻭ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺗﻤﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﺍﺳﺖﻭ ﺟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﮐﻴﻒ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻣﺎﻥ (ﮐثرﺕ ﺣﺎﻟﻰ)
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰﮔﺬﺭ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﮔﺬﺷﺖ
ﮐﻴﻒ ﻣﺤﺾ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎ ﻗﻮﺍﻡ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺎﻧس ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺘﺎﺑﻊ
ﮐﻴﻔﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.

ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻠﻂ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﺘّﺼﻒ
ﺑﺘﺠﺎﻧس ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻣﺴﺘﻤﺮ
ﻣﺘّﺼﻒ
ﺑﺘﺘﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﻌﺎﻗﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻠﻂ ﺩﻭ ﺯﻣﺎﻥ ناسوتی
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺣﺎﻟﻰ
ﻣﻠﮑﻮتی ﺪﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
(ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ) ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ صَمَدیّت
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺃﺯﻝ ﻭ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺮ ﺩﻭ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ناسوﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﺎﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺧﻰ ناسوتی
ﺗﻰ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺩﺭﻳﮑﻰ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺁﻥ ﺷﺮﻭﻉﻭﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮم ﺴﻮﻣﻰ
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺑﻌﺪﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ناسوتی   ﺗﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ أسماء
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ الهی
ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﺩﺭ ناسوتی
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ (
ﻣﺎ سوﺍ
ﺍﻟﻠﻪ)ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻋﺖﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺍﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﮔﻮﻧﻪﻭ
ﺗﺄﻧّﻰ ﻭ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺑﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺭﻭﺵ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺗﺼﻮﺭ ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺧﻞ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ( ﻭﻳﻠﺰ) ﻫﻴﭻ
ﻓﺮﻗﻰ ﺑﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻌﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﮐﻪ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻣﺤﺾ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺘﺎﺑﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺝ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﺣﺎﻝ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩﻣﺎﻥﺷﮑﻞ
ﺁﻫﻨﮓ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻫﻨگ هاﻯ
کنسرﺕ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺖﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺠﺎﻣﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.

(ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺁﻧﺮﺍ
آزمایش
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻳﺎ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺣﻔﻆ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺍﺭﺩ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴل
ﻮﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭﺁﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻋﻤﻠﺎ ﺣﺠﺎﺏ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻳﻚ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
می ﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﻋﺸﻖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻗﺒﻠﻰﺯﻣﻴﻨﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻋث ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭ ﺑﭽﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘس
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣؤثّر
دﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻤﺎﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺯﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﺎ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺑﺒﻌﺪﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺮﺳﻴﺪ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪﺟﻬﺎﻥ
ناسوتی   ﺗی ﻮ
ﻣﻠﮑﻮﺗی ﻮ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻠﻪﺑﺎﺯ
ﮐﺴﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ(عَدَم
ﻣﺎ سوﺍﻩ)
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﻠﻤﻪﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻤﻪﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺃﻫﻮ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
(ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ) ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﺎﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻈﻤﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺑُﻬﺖ ﻭ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ)ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴّﺎله با ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺩﻳﮕﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪﻫﺴﺖﺭﻭﺣﻰ
پس دﺍﺭﺩ ﻭ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻋﻰﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ عَدَم
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭ
ﻭﺳﺦﻋﻤﻠﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
که ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭمُقدّس
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی
ﺮﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﭘس ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ یک ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻘﺪﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻣﺤﺾﻭ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻭﻣﻨﻔﺼﻞ ﻭ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯﺩﺭ
ﺩﻭﺍﻡ ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮپس
ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻳﺎ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﺩﺭ
ﻣﻮﺝ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻮﺝ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻮﺟﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ
ﺍﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻭ
ﺳﭙس ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻰ
ﻭ ﻓﻮﺗﻮﻧﻰ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. پس  ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺫﺭّﺍﺕ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺭﺍﺗﺒﺪﺑﻞ
ﺑﺄﻣﺮﻯ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ناسوتی   ﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺁﻭﺭﺩ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ أجزاءﻯ
ﻗﺒﻞ ﺃﻳثرﻯ ﻭ
ﺍﻳثری ﺗﺎ أجزاءﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ
ﻭﻋﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ صَمَدیّت
ﻭﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻳﮕﺎﻧﻪﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﺣﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻠﻪ ﮐﺴﻰﺩﺭﻫﺴﺘی
ﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﻔﺮﺽ
ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﭼﻴﺰﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ محسوس
ﻣﺎ
ﺍﺳﺖﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍع
ﺬﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻭﻫﺎﻣﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺫﻫﻦ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻫﻤﻪ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﮐﻠﺎﻡ ﻳﻚ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻥﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺣﺮﻭﻑ ﻭ
ﺻﺪﺍﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻳک
ﺠﺮﻳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ پس
ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮕﻮﺵ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﮔﺎهی ﺪﺭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺑﻰ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮔﺮﺩﺩ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﺼﻞ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺴﻴﺮ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻳﻚ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻃﻰ ﻓﺮﺿﻰ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﻟﺎ
ﻳﻨﻘﻄﻊ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﻭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻣﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻋﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﺩﻭﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭﮐﻨﻴﻢ.ولیّ
ﻭﺿﻊ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﺷﻰﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧمی
ﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ ﭘس
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎم ﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺁﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ.
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯﻭ
ﺩﻭﺍﻡ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻯ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس
(ﻣﻨﻴّﺖ) ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ .

ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩﻭﺗﻨﺒﻠی
ﻔﻄﺮﻯ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﻴﻞ
ﺑﺴﻘﻮﻁ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻧﺞ ﺗﻌﺎلی
ﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺭﻧﺠﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎلی ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ(ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ)
ﻧﺘﻴﺠﻪ (ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﻌﻨﻰ
ﺷﺪﻩ ثاﺑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻪ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺰﺩﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻣﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﻫﺮ احساس
ﻣﮑﺮﺭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻭ
ﺗﺄثیرﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ(ﻭﻗﺖ)
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﻗﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﮔﺮﻳﺨﺘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖولیّ
ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻭﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺗﺮ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﻭ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺗﺎﺭﻳﺦ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُسﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ(حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ)ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣلی
ﺘﻘﺴﻴﻢ ﮐﻨﻴﻢ.ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻃﻔﻞﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺷﻠﻮﻏﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺑﻮﺿﻊ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻭ
ﻃﺮﺡ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﻔﻆ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﺎﻣﻴﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻌﺼّﺐ ﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺪﻩﻭ ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﺒﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺟﺪﻳﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﮐﺸﺶ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺣﻴﺎﺗی ﻘﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﻭ ﭘیش ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻝ ﻋﻤﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﺍﻧﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻡﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺭ(ﺣدّ
کفاﻳﺖ)ﺩﺭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻮﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺳﺮﮐﺶ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪپس  ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ(ﺟُﺮﻡ
ﻭ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ)ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻋﻘﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺧﻴﺪﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰﻣﺪﺍﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﻗّﻒﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪﻡ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ(سوﭘﺮﻣَﻦ)ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺧﻨثی ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺘﻰﮐﻪﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥﺮﺍ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺟﺪﻯ ﺧﻮﺩﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﺪﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪ ﺑﻴﻦ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺟﺪّﻯ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮپسﻭﺗﺤﻘّﻖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻭ ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﭘس
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺗﻮﺍن هاﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﮒ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺰﺭﻉ ﺳﺮﺳﺒﺰ
ﻓﻠﻚ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﭼﺮﻳﺪﻥ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺭ ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﺟﺰ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭ
ﻗﺼّﺎﺑﻰ ﺷﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻟﺠﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﺁﻥ ﺧﻠﻖ
ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻝ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺍ
ﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒل
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﺟﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺩﻭ ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻢ
ﺻﻒ ﺁﺭﺍﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻟﻖ
ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺤﻘّﻖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﻴﺮﺩ. ولیّﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻰﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺠﻬﻨّﻤﻰﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺣﺴﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺗﺎ پس
ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔی
هاﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻭ
ﻭﺭﻭﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻫﻢ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺶﻣﻰ
ﺭﻭﺩ.ﻭ ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس ﻳﻚ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻳﻚ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﺯﺥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺩﻭﺯﺥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺨﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﺴﺐ
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﮒ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺷﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﻄﻮﺭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ ﺣﮑﻢ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﻭ سوء  ﻕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﻳﺘﻢ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ(ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ) ﺧﻮپس
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ. ﭘس
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﮐﺶ
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﺘﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺃﻧﺪﻙ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ
ﺳﺨﺖ ﻭﺟﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﭼﺮﺍﮔﺎﻩ
ﻣﺰﺭﻉ ﺳﺮ ﺳﺒﺰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﭽﺮﻳﺪﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝﻭﮐﺎﺭ
ﺟﺪّﻯ ﻭ ﻣﻬمّ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺴﺖ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﻣﻮﺍﺩ مُخَدّر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﺗﻮﻗّﻒ ﻓﮑﺮ
ﺷﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭﺳﻤﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﭽﭗ ﻳﺎ ﺭﺍﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺗﺼﺤﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﺎﺯﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺧﻄﺎﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭ ﻗﺒﻠﻴﺁﻥ
ﻳﺎ (ﺗﻮﺑﻪ
ﻧَﺼﻮﺡ) ﻭ نُصح
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺟﺪﻳﺪﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮﻋﻠّﺖ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﭼﻪ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺭﻧﺠﻬﺎ ﻭ
ﺩﺭﺩﻫﺎ ﻭ ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻫﺴﺖ.

ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺳﻤﺖ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺁﻥﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ  ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯﻤﺠﺎﻭﺭﺕ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺭﻭﺡ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻣثاﻟﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
آﺏ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻮﺍﺭﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻭ ﻗﻄﺮﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ
ﻭﻣﺎ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺳﺘﻮﻥ
ﺁﻥ ﺭﺍ ثاﺑﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣثاﻝ
ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻮﺍﺭ
ﻓﻴﻠﻢ ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﺍﺣﺪ ﻋﮑس ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﺳﺮﻳﻊﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻋﮑس ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ و
وَهمﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﻋﮑس
ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﺼﻞ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﻢ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﻋﮑس ﺁﻥﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﺼﻞ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﺴﺘﻘﻞ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ .

ﺧﻄﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ نظریّه
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺴﻴﻂ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﭼﻮﻥﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻋﮑس هاﻯ
ﻓﻴﻠﻢ ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻣﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻭ
ﻋﺎﺩﺗﺎ ﺩﺭ
ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻧﻔس ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻇﺎﻫﺮﺑﻴﻨﻰ
ﻋﻘل ﻮﺻﻔﺖ
ﺟﺰﺋﻰ ﺷﺪﻥﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﺧﺎﻣﻰ ﻭ ﺑﺪﺫﺍﻧﻰ
ﻭ ﮐﻢ ﺩﺍﻧﻰ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻨﻴﻢﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻣﺪ ﺑﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺑﺸﻮﻳﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻭ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋُﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻄﺤﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﻣﺤﺼﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺷﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻭ ﺃﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﻧﺎ ﺑﺎﻟﻐﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ پس
ﺍﺯ
ﺁﻥﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺮﻭﺭ ﻣﺠﺪﺩ ﮐﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺳﮑﻮﻥ
ﻭ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺑﺎﻃﻦ
ﺫﺍﺕ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐثرﺕ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﻫﻤﻪ أجزاءﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐثرﺕ
ﺑﻴﻨﻰﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ ﻟﻐﻮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ حقّ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺳﺪ.

ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ﺭﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺳﻄﺤﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺵ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐثرﺕ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﺼﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺳﻄﺢ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻤﻖ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺩﻥ بالقوّهﻫﺎ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺩﻭﻡﻭﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺎ
ﺣﺪّﻯ ﺑﻌﻤﻖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻙ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪﺑﻤﺮﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﮐثرﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺸﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐثرﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﻫﻰ ﺷﮑﻠﻰ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﻮﻩ ﺭﺍ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭘﺮ
ﺗﻨﺎﻗﺾ. ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻨﻮﻥ
ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺳﻠﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯﺮﻭﻣﻰﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﮐُﺮّﻩ ﺧﺮ
ﺁﻣﺪ اُلاغ ﺮﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺑﺎﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﺎﻣﺤﻘﺎﻳﻖﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث ﻭ
ﭘﺮﺕ ﻭ ﭘﻠﺎ ﮔﻔﺘﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻳﻚ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﺪﺍﻭم اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻣُﺘﮑثّر
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺿﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ . ﭼﻮﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯ
ﺧﻮپس ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻤﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐثرﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩﺿﺮﻭﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﻳﺪﮐﺮﺩ.
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

(ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ)ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐثرﺕ ﮐﻴﻔﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮑثرﺕ ﮐﻤّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺩﺭ ﻫﻢ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺗﺮﻗّﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ثاﺑﺖ
ﺑﺎﺷﺪﭘسﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌی ﺪﺭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴک ﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺒﺮﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺟﺒﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻀﺎﺩ ﺑﻴﻦ
ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﮑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس ﺑﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻃﺒّﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻨﻔس
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻋﺎﻗﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺸﺘﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﺹ
ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.

ﻫﺪﻑ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺃﻣﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻋﻠّﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﮔﺮﻭﻩ ﭘﻴﺮﻭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺩﻳﺘﺮﻣﻨﻴﺰﻡ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭ ثباﺕ ﻣﺎﺩﻩﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﻦ
ﺗﺘﺎﻟﻴﻮ
ﺗﺄﻧّﻰﻭ ﺑﻴﻦ
ﮐﻴﻒﻭﮐﻢ ﺧﻠﻂ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻠﻂ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﺷﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺿﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺄﺻﻞ(ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ)ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻫﺎﻯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖﻳﺎ
ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻫﺮﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻗﻂ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﻌﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯﻤﺸﮑﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺣﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻋﻠّﺖ
ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﻰ
ﻗﺮﻥ 19ﻣﺴﺄﻟﻪ
(ﻗﻀﻴّﻪ
ﺍﻟﻘﻀﺎﻳﺎ) ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻧﺴﻮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ
ﮐﻪ(ﺍﻡ
ﺍﻟﻘﻮﺍﻧﻴﻦ)ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺳﻄﻰ
ﻫﻤﻴّﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻗﻀﻴّﺖﺍﻟﻘﻀﺎﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺳﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍپس ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ثاﻧﻮﻳﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر(
ﻟﮑﻴﻴﻪ) ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ
ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺒﺪﺃ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
(ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩﻯ)
ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻭ ﻗﻄﻌﻰ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺍﮔﺮ ﻣﺒﺪﺃ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭ(ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ)ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩﺑﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺻﺤﻴﺤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺺ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮپسﻭ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺩﻯﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺃﺻﻞ ﻭ
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﮕﻴﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻣﺘﻔﻠﺴﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺶﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺎﺭ
ﻫﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﻟﮑﻴﻴﻪ ﻭ
ﺭﻧﻮﻭﻳﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺍﻭﻝ ﻧﻔس
وﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻄﻠﻖ ﮔﻔﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺭﺍﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺤﺮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺄﻥﻮﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ
ﻧﻘﺎﻁ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﭘﻴﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻓﻌﻞ
ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺁﺯﺍﺩﺑﺪﺍﻳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.ﻓﻌﻞ
ﻭﮐﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻧﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻘل
هاﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺮﻭﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻀﺮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﮑﺮ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺪﻩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﺑﺎﺗﺮﻙ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﺍﻭﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻤﻚ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺝ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻥﻨﻤﻮﺩ. ﻭﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺷﻌﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
(ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ)
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺩﺭﻙ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭﻙ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔس
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﻙ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺧﺎﺭﺟﻴﻤﺎﺩﻯﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻴﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﭘﺮﺳﺶ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ؟ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺳﺖﻭﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻣﻤﮑﻦ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻪ
ﺍﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻠﺎﻃﻢ ﺍﺯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﺧﺎﺭﺟﻰﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺸﮑﻞ ﻭ
ﺳﻤﺘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻄﺮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺑﺎﻋث
ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﻴﻦ
ﭼﻨﺪ ﻣﻤﮑﻦ ﻫﻢ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻃﻠﺒﻰ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﻪﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﮐﻪ
ﺟﺰﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ عَدَم
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺷﺄﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﻫﺮﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣؤثّر ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖﺑﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻧﺸﺪﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﭘس
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﺪﻭ
ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺷﺪﻥ
ﻳﺎ ﻧﺸﺪﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺑﺴﻤﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ در
روح یا ژنتیک
روحیﻭ ﻳﮑﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭ ﺷﺪﻥ
ﻣﻌﮑﻮس ﺑﺴﻤﺖ
قهقرای کارمائی
و ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ. ﺍﻳﻦ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺗﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﻋﻠﻢ
ﻭﻋﻠّﻴﺖﻭﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﻞّ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﮑس ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻓﻌﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﮐﺮﺍﮐﺘﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺒﺮ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
(ﺟﺒﺮ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻴﻚ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻗﻄﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ
ﻣﺤﺮّﻙ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺑﻄﻮﺭ ﺁﻣﺎرﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﮐﻪ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﻃﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﺍ ﻧﻘﺪ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳوء ﻓﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺣﻞ
ﺷﺪﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧی ﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﭼﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ)
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ(ﻭﺟﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﺩﺭ
ﺩﺭﻙ ﺭﻭﺍﻧی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. (ﺩﺭﻙ
ﻧﻔس) ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﻔس
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻮﺵ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻧﻘﺪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ (ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ )ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﺪﺭﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﺁﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ ﺩﻳﺪ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻠﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺗﻮﺩﻩﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﻤﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺫﺭﺍﺕ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩه اﻯ
ﻫﺎﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﻓﻌﻞ ﻭ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻴﻔﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍس ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ
ﺻﺪﺍ.ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻋﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﺩﺭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻃﻠﺴﻢ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﻭ ناسوتی
ﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺂثاﺭ ﻣﻌﻘﻮل
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺣﻴﺎﺗﻰ. ﻭ ﺑﻔﺎﻳﺪﻩ
ﻏﺎﺋﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻈﺮ
ﺃﻧﺪﺍﺧﺖ.ﭘس
ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰﺣﺎﺻﻞ
ﺍﺯ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺿﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺫﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﺪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻤﺮﮒ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺸﺪ.ﭼﻮﻥ
ﮔﻠﻮﻟﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﻤﻐﺰ ﺳﺮ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺎ ﺟﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
ﻫﻤﻴﻨﮑﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ(ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣؤثّرﻫﺎ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣؤثّرﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻓﮑﺮ ﻣﺎ
ﺩﺭﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ . ﭘس ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻧﻔس و
روان ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ؟ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻮﺍﺩث
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻌﮑﻮس
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻌﮑسﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰﻣﺎ ﺿﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔﻊ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻫم
ﺒﻤﺤﻴﻂ ﻭ ﻫﻢ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺿﺪ
ﺧﺎﺭﺝﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻳﺮ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ (ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢﻭﻳﺎ
(ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ)ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺗﺎﺑﻊ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺣﻔﻆ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺧﻠﻖ ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻭﺿﻊ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﺼﺐﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻓﻌﺎﻝ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺫﺭﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺭ
ﺁﻧﻬﺎ أثَر
ﺩﺍﺭﻧﺪ.پس  ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖﻭ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻥﻭ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻴﺴﺖ
ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎﺍﺳﺖ؟ ﻫﺮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺭﻳﺎﺿﻰﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺿﻊ ﺫﺭﺍﺕ
ﻫﺮﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻋﺼﺒی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻭ ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﺩﻳﮕﺮ
ﺫﺭﺍﺕ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﺠﻮﻡ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻓﻠﮑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺩﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﺷﻴن هاﻯ
ﺣﺴﺎﺏ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩﺗﺎ
ﻧﻈﺮ ﺟﺎﻣﻊ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺫﺭﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ﭼﻮﻥ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ)ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥﺤﻔﻆ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻩﻭ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺣﻔﻆ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺩﺭﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﺒﺪﻳﻞ(ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺮﮊﻯ)ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻭﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻮﻉ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ناسوتی   ﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ها ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺃثر ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﻣﻐﺰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺟﻬﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﮔﺮﺩﺩﺑﺎﺯ(ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ) ﺗﺎﺑﻊ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ثاﺑﺖ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻫﺮ ﻭﺿﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭘﻴﺎﻡ ﻭﺿﻊ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﺎﺻّﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﺮ ﻭﺿﻌﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ناسوتی   ﺗﻰ ﻳﻚ
ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺁﻳﺎ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻳﺎ
ﻭﺿﻊ ﻣﺎﺩﻯﺩﺭ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﺣﺎﻝ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ثاﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻭﺿﻊ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻓﺮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺎﺻّﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻞ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺟﺰ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻋﻤﻞ
ﻟﺮﺯﺵ
ﻋﺼﺒﻬﺎﻯ
ﺳﻤﻌﻰ ﻧﻐﻤﻪ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ
ﻭ ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻐﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﭙﺴﻨﺪﻳﻢ ﻳﺎ ﻧﻪ.
ﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺘﻘﺎﻟﺶ
ﺑﻤﻐﺰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﻔﻆ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺍﺑﺪﺍﻉﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺣس ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻟﻮ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰﻟﺰﻭﻣﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﺑﺎ ﻋﺎﻣﻞ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﺯﻯ
ﺸﺎﻣﻞ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔس ﺑﺴﻴﻂ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
(ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ولیّ
حقّ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﻮﺍس
ﻭﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺣﻴﺎﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﻴﻦ ﭼﻨﺪ
ﺃثر ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻣﻈﻬﺮ
ﺣﺴّﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰﺗﺎﺑﻊ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺖﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﻔﻆ
ﺍﻧﺮﮊﻯ. ولیّ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺗﻔﮑّﺮﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﻋﺎﻃﻔﻪﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻓﺮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺭﺍ ﻋﻠّﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ولیّ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﺿﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ثاﺑﺖ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ثابت
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﺸﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ(ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ)ﻭ(ﺣﺎﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ)
ﺭﺍﺑﻄﻪ علیّ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺣس ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺁﻥﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﻔﻆ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺑﺮ ﮐﻞ
ﺣﻴﺎﺕﭘﺎﺳﺦ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻄﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺃﺻﻞﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺁﻣﻴﺰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﻌﻀﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻳﻦ
ﺃﺻﻞ ﻧﻘﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﻔﻆ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﺃﻣﺮ ﻣﺴﻠّﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
گکه یونیورس
های نادیه
)ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻘﺶ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ. ولیّ ﺧﻄﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺴﻠّﻤﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺴﻠّﻤﺎﺕ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻌﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺃﺻﻞ ﺑﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻨﻄﺒﻖ هست.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻈﻮﺍﻫﺮﻋﺼﺒﻰ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﻮﻧﺪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯﺩﻳﮕﺮﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺍﻳﻨﮑﻪ عَدَم
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﻔﻆ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺯﻭﺍﻝ ﻭﻧﻪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻫﺴت ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻈﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻮﺿﻊ ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ(ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ)ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺖ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ(ﺣﺮﮐﺖ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ)
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺍﻳﻮﻧﻰ ﺗﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻫﻢﻭ ﻧﻴﺰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻤﺘﺪﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺣﻔﻆ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺤﺎﻝ ﺍﻭﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣُﺮﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺃثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺎﻣﺪ
ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡﮐﻤﻚ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺍﺷﻌّﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭبه
(ﻧﺼﻒﺍﻟﻌﻤﺮ)
ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﺎﺩﻩﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻮﺍﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻴﭻ ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﺩﺭ
(ﺷﺒﻪ ﺣﻀﻮﺭ)
ﻓﻌﻠﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺎ سوﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﻤﺎٴ ﺩﺭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖولیّ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﺪﺕ. ﻭ ﺁﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﭼﻮﻥ
از نوع ﻋﻠّﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻌﻘﺐ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺭﻭﺡ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞﮐﻪ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﮐﻪ
ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺷﻌﻮﺭ
ﭘﻴﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻦﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﺿﻮﺡ ﻭ
ﺷﮑﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫد بود . ﮐﻪ(ﻭﻗﺖ)
ﺩﺭﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﻭﺿﻊ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ سوﺍﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ سوﺍﺩ
ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﺑﺎ سوﺍﺩ
ﺑﻰ سوﺍﺩ
ﮔﺮﺩﺩ ﺍﺳﻤﺎٴ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻧﺶ ﭘﻴﺮ
ﺷﻮﺩ.ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﻳﻦ(
ﺿﻌﻒ قهقرائی
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻳﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﺎﺹ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻳﻚ
ﻭﻗﺖ ﻭ ﻳﻚ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.( ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ)ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻓﺮﺽ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭتقرّب و
بازگشت ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ تا
خداوند الله
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺼﺮﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ.ﻫﺮ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﺴﺘﻦ
ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ اینک ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﮐﺸﺘﻪﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺮﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻳﺎ
ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ
ﮐﻪﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺟﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺁﺧﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﮐﻪ
ﻣﺒﻴّﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ 95 ﺩﺭﺻﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺁثاﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﻮﻟﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺣﺪّ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺘﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻧﻮﻉ
ﺁﺧﺮﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭﻳﻚ ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻋﻴﻨﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﮐﻴﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻧﻈﺎﻡ
ﮐﻤّﻰ.ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﻭ ﭘﻮﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻏﻴﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻴﭻ ﺗﺄثیر
ﮐﺴﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺷﻌﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺧﻄﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭ ﺍﻏﻔﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺠﻠﻮ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ صَمَدیّت
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓّﻖ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

(ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ)ﻧﻈﺮﻳﻪﺍﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ(ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺰﻡ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ(ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ به
(ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﺷﺪﻩﮐﻪﺧﺎﺹ
ﻣﺎﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﺟﺒﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ)
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﺎ
ﻣﻨﺠﺮﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
(ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭﺣﺘﻢ
ﻃﺒّﻰ نَفس
ﺷﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺘﻢ ﻓﺮﺽ ﺷﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺁﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻢ ﻭ
ﺧﺎﺹ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥﺁﻧﻬم
ﺪﺭ ﻳﻚ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ.ﻧﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻳﻚ ﻣﺮﺽﻭﻧﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻨﻔس
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺭﺍ ﺑﻔﻨﺎ ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ
ﺗﺤﻠﻴﻪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﺪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻣﻴﻠﻐﺰﺩ
ﻭ ﺑﺮ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺃثرﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﺭﻳﺰﺵ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺁﺑﺸﺎﺭ.
ﺩﺭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻴﻬﺎ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﻧﺰﻭﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺪﻭﻥ ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ثاﺑﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻞ
ﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺘﻌﻤﻴﻢ
ﺃﺻﻞ ﺑﻘﺎﻯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻮﺍﺟﻪﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺷﺎﻣﻞ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺍﺷﻴاء
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺤﺎﻝ
ﺳﺎﺑﻖ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﺑﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ ﻋﺠﺰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪﺣﺎل
ﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺩﺭﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳک
اﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ثاﺑﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﻃﻦ
ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﻳﮑﻰ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻳﺎ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﻭﺍﻥﺑﺎ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﮐﻪ ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺃﺻﻞ ﺣﻔﻆ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﺍﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻧﻴﺎﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺧﻠﻂ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺘﻬﺎﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺤﺘﻤﻴّﺖ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﺘﻤﻴّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺟﺒﺮﻫﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﭙﺎﺋﻴﻨﺘﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﻳﺎ
ﺟﺴﻢ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻧﻔس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺩﺭ ﻃﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺧﺎﺹﺣﻮﺍس ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻫﺎﻯﺴﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﻧﻘﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻭﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑی
ﻮﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻃﺒﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭﺍﺣﺪﻯﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﺑﺎﻫﻢ
ﺗﺠﺎﺫﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺑﺮ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺑﺮ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﻣﺴﻠّﻂ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺸﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻨﺎﻳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﻦ ﺟﺮﻡ
ﻭﺗﺮس ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻘﻮﻯ ﺗﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺎﺭ ﺟﻨﺎﻳﺖ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻃﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﻗﻮﻩ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻔﻬﻢ ﻭ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻋﻠﺎﺝ
ﻧﻔس ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭼﻪ ﮐثرﺕ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﻭﭼﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺠﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﮔﺎﻧﮕﻰ ﻭﮐثرﺕ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺩﻭﺗﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ . ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ.
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻥ.
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰﺑﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻗﻮﻯ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻓﻄﺮﺕ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻓﻄﺮﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺣﺎﮐﻢ ﺷﻮﺩ.
ولیّ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺑﺎﺯﺣﺎﮐﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻗﻮﻯﺘﺮﻏﺮﻭﺭ
ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺩﺭ ﺷﺪﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ(
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﺕ
ﻣِﻞ ﻭ
ﺍﻟﮑﺴﻨﺪﺭ
ﺑﻴﻦ) ﺩﺭ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺗﺮﺍﺑﻂ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻭﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻥ
ﻳﺎﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
کاﻭﻯ.ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﺮﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﮐﻞّ
ﻧﻔس ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ولیّ
ﻣﺎ ﺍﻏﻠﺐ به
اﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻋﻘﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭﻋﻤﻞ ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺎﻯ
ﻋﻠﻤﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﭘس
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮﻗﻬﻤﻴﺪﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺟﺰﺋﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻏﻠﻂ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣﻴﺮﺕ. ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﻋﻠّﺖ
ﺗﻘﺪﻡ ﺟﺴﺘﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﻧﺪﻩﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﺍﺗّﺨﺎﺫ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﭘس
ﺃﺭﺯﺵ ﺁﻥ
ﺗﺪﺑّﺮ ﭼﻴﺴﺖ ؟
ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺃﺻﻞ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﻚ
ﻭﻋﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻧﻔس
وروان ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺗﻌﻤّﺪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻓﻌﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻋﻘﺎﺏﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠی ﺮﺍ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻭﺟﻌﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ.ﺗﺎ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢﻋﻤﻞ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰﻣﺎ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻓﻌﻞ
ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃﺳﻴﺮ ﻧﻔس ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺁﻥﻭ
ﻧﻪﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟی
ﺒﺨﻄﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯﻫﻢ ولیّ
ﻣﺠﺎﻭﺭﻫﻢ می
ﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﺗﻌﺪﺩ
ﮐﻤّﻰﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﻠﺎحقّ ﻭ
ﺗﺠﺎﻭﺭ ﺑﺎ ﺗﻌﺪﺩ
ﮐﻴﻔﻰﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮ ﺗﺪﺍﺧﻞ ﻣﺘﺒﺎﺩﻝ
ﺑﺎ ﺍﻣﺘﺰﺍﺝ
ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﺮﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﻣﺘﺒﺎﺩﻝ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﻨﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﮐثرﺕ
ﮐﻤّﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﻭﺭﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐثرﺕ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺸﮑﻞ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﮐﻪ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻭﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭼﻪ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﺃثر ﺷﺪﻥﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻓﻮﺭﺍ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭ
ثوﺍﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ
ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﮐثرﺕﺍﻣﺘﺰﺍﺟﻰ
ﻭ ﺧﻠﻂ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺴﺘﻦ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻨﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﻂ ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺭﺍ ﺣﺬﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیرﺍﻳﻦ ﺃﺻﻞ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻏﻴﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﻧﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻭﻧﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻯ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺭﻧﮓ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﮐﻨﻴﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﻨﺶ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺍﻝ ﺑﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻄﺎﺑﺎﺯ
ﺧﻄﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺳﺎﺧﺘﻦﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺘﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻧﻔس ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩﻟﺬﺍ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﻓﻬﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ(ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ) ﺩﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻨﺎﻯ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺟﺰ ﺟﺎﻧﺐ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﺷﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﻚ ﻭﺍﮊﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺎﺩﻯﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺰﻡ ﻭ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ
ﺷﺎﮔﺮﺩﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﻣﻘﺪﺳﻰ ﺍﺳﺖﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ. ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﺑﺎﻳﺪ(ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ)
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ(ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﻪ ). ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﻮﺵ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ(
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ)
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺑﺸﮑﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺭﻭﺵ ﺧﺎﺹ
ﻋﺸﻖ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﮐﻠّﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺟﺰﺋﻰﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﮐﻠّﻰ
ﻫﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺁﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺩﺭﻟﻔﻆ ﻭﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺩﺭﻫﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺮﻙ ﻣﺎ
ﺑﻔﻌﻞ ﭼﻮﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ(ﺍﻟﺰﺍﻡ)ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﺩﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﻫّﻢ ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﭘس
ﻣﺎ ﺧﺎﺿﻊ ﺫﺍﺕ
ﻭﺷﺄﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢﻭ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻓﻨﺎ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﮐﻪﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﻧﻔس ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺃﺻﻠﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖﻭ ﭼﻮﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ مُقدّس
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻭﻳﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺣﺘﻤﻴّﺖﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺫﺍﺕﺭﺍ
ﻣﺘﺬﺑﺬﺏ ﻭ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﻣﺸﺎﻋﺮ ﻣﮑﺮﺭ
ﺭﺍﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺑﻴﻨﺶ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺘﻤﺎﻳﺰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺍ ﺟﺎﻣﺪ ﻭ
ثاﺑﺖ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﻧﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻭ
ﺑﺎ ثوﺍﺏ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺃثر ﺁﻥ
ﺧﻨثیﻭﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻞﮐﻪ
ﻳﮑﺠﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭙس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺃﻫﻞ ﺟﺒﺮ
ﻭﺣﺘﻤﻴّﺖﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﺬﺑﺬﺏ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻘﺪﻡ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻋﻠم ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻏﻠﻂ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻢ ﮐثرﺕ
ﮐﻤّﻰﻭ ﻫﻢ
ﻋﻤﻞ ﺁﻟﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻋﻮﺍﻣﻞﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺗﻔﮑّﺮﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺎ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺣﺘﻤﻴّﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣؤثّر ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻴﻬﺎﻯ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ ﻣﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﺷﻮﺩ
ﺑﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺣﮑﻢ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﺴﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﺑﺨﺼﻮﺹﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻓﻌﻞ ﻭﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﻓﻌﻞ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﻰ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺎﻝ
ﺍﻭ ﺑﺪﻫﻴﻢﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﻭﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻴﻦ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻌﻴّﻨی ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﮐﺮﺍﮐﺘﺮ
ﺷﺨﺺﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﻳﺎ
ﺗﻨﺎﻇﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺣﺎﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺑﻂ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﻴﻦ
(ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ) ﻭ(
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻘﻴﻨﻰ) ﻫﺴﺖ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻣﻬﻢ ﻭ ﻗﺎﻃﻊ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺳﺖﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺷﺨﺺ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻨﺪﻭ ﺟﻠﻮ ﺗﺮ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﺎﻃﻊ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﮐﻪ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺧﻠﺎﺻﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﻔﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣنی اﮔﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﻣﻬم
اﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻳﻚ
ﻓﺮﻕ ﻣﻬﻤﻰ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻡﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺷﺪﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺁﻥﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺣﺎﻟﺎﺕ
ﭼﻴﺴﺖ. ﺁﻧﺮﺍ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻩ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻳﻢﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺫﺍﺗﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﻭﻭﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ
ﺣﺎﻝ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﻳﻚ ﺭﻣﺰ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻳﻢ.ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﺪﺕ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺑﺎ سوء  ﺍﺑﻖ
ﻭ ﻟﻮﺍحقّ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺰ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
اﺣﺴﺎس
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺩﺭﻙ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺪﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﻄﻮﺭ
ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﺩﻭ ﺭﺍﻩ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻳﮑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﮑﻰﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﻭﺵ
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﮑﻰ
ثابت ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻫﺎﺑﺸﮑﻞ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺭﻣﻮﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻥﻤﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﻧﺪﻩﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﺳﻄﺢ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﺣﺎﻝ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣثاﻝﺩﻭ ﺷﮑﻞ ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﺶ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﺶ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺯﻯ ﮔﺮ ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻧﻤﺎپسﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺧﻴﺎﻝ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻓﺮﺽﺍﻭﻝ
ﻣﺮﺩﻭﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻓﻌﻞ
ﺑﭙﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺯﻯ ﮔﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﮐﺘﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺟﻠﻮ
ﺗﺮ ﻧﻘﺶ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻭﻗﺘﻰ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺩﺭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻨﺎﻣﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻧﻘﺶ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻳﻚ ﺣﺎﻝ ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻯﺍﮔﺮ ﮐثرﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻓﻌﻞﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻟﺤﻈﻪ ﻓﻌﻞ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻓﻌﻞ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻟﺤﻈﻪ
ﻓﻌل اﺳﺖ ﻭﺣﺎل
ﺤﺎﺿﺮ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﻓﻌﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻓﻠﮑﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﭙﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻓﻌﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﭘس
( ﺗﻨﺒّوء) ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ (
پری ویژن) ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺖ ﻭ ﻋﻴﺎﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ویژن
وشهود ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺮ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺧﻠﻂ ﺑﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻥﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻓﻠﮑﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯﺑﺎ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺧﻠﻂ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢﺑﺴﻮﺍﺑﻖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ثاﺑﺖ
ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻗﻄﻌﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻥﻗﺎﺑﻞ ﻗﻄﻊ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻧﻮﻋﻰﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺘﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺑﺎﻃﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻭ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﺷﮑﻞ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺍﻳﻦ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﺩﻩ
ﺧﺎﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻳک
اﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨی
اﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺂﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﭙّﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺷﮑﻞ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ( ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳج
ﺘﻐﻴﻴﺮ
ﺯﻭﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺄﻧﺒﻮﻩ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺸﺮﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺃﺻﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰ ﺗﺮ
ﺭﺍﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ الهی
ﻤﺎ ﺩﻭﺭﻫﻢ
ﺩﺭﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻨﻔﺼﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺮﻑ60 ﺳﺎﻝ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻴﺠﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎﻯﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺟﺴﻢ ﻃﻔﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺠﺴﻢ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﺑﻂ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺎﻓﺮﻗﻰ ﻣﺤﺴﻮس
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﻦ(ﺗﻨﺒوء)
ﻳﺎ ﻧﺒﺄ ﻭﺧﺒﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﺫﻫﻦ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻧﺒﻮّﺕ
ﻭﻭﺣﻰ)ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻋﻤﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ.ولیّ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﺍﮔﺮ
ﺟﺪﻟﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰﺗﺎﺑﻊ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺗﺎﺑﻊ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ.
ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺧﻮﺩﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺧﺎﺹ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟیک
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ ﺗﺎﺑﻊ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻋﻠّﻴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﻧﻴﺰ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺨﻮﺩ ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎ
ﺑﺮ ﺳﺒﻴﻞ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻫﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺭﺍ
ﺷﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺎﻧﻮﻥﻋﻠّﻴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ علل ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺷﻦ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﺃﺻﻞ
ﺑﺮﺣﻴﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ ﻫﺴﺖ
ﻳﺎ ﻧﻴﺴﺖ؟ﮐﻪ ﻋﻠﻞ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺩﻭﻣﻮﺟﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻋﻠّﻴﺖ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻮﺍﺩث
ﺭﻭﺍﻥﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻚ ﻋﻠّﺖ
ﻋﻴﻨﺎ ﺩﺭ
ﺷﻌﻮﺭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺰﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻮﻉ ﻭﻭﻳﮋﮔﻰ
ﺟﻮﻫﺮ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰﻃﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺗﺸﺎﺑﻬﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﺎﺭﺟﻰﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺖ . ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻨﺪ ﺗﺮ
ﻫﺴﺖﺍﮔﺮ
(ﺳﺪﻳﻢ ﺍﻭﻟﻴﻪ)
ﻳﺎ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻧﺸﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺮﺳﺶ ﻭ
ﻣﻌﻤّﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺨﻢ
ﻣﺮﻍ ﺍﻭﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﺮﻍ
ﻣﻰ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﻍ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﺨﻢ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺎﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﮔﺬﺷﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺍﺳﺖﻭ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺣﻮﺍﺩث ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﻴﺮﺩﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ. ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻌﻨﻰﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻓﮑﺮ
ﺑﺸﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﺍثبات ﻓﮑﺮ
ﺟﺪﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻗﺒﻠﻰ.ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ.ﻭ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
اﻳﻦ ﮐﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﺩ.ولیّ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﺮ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩ
ﺍثباﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺍﻗﺺﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ.ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺍﺳﺖ ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺎس ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺍﺩ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﺪﺍﺭس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ ﺩﺭﺳﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻥ اﺳﺖ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﮑﻤّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻮﺳﻌﻪ ﻭﺳﻴﻊ
ﺗﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪولیّ
ﺍﺳﺎس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺳﺎس ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺗﻦ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﻴﺴﺖﻭﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻧﻤﻰﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻦ ﻭ ﺟﺴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﮐﻮﭼﻚﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺪﺃ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﺧﺎﺹ ﻣﺎﺩﻩﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺍﺭﺍﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻌﺎﻗﺐ ﻣﻨﻈّﻢ
ﻋﻠﻞ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.ولیّ
ﺗﺠﺎربّ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ ﺧﻴﻠﻰ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ
ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﻋﺪﺍﺩ
ﺭﻳﺰ ﺭﺍ
ﺗﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢﻭ
ﻳﺎ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺍﺯ أجزاء
ﺭﺍﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻋﺪﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻮﺩﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﺒﺪﺍﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎلی که ﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﺮﻑ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﮐﻤّﻰ ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺗﺠﺎربّ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢﺩﺭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻴﻢﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﻄﺒﺎﻗﻰ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﻢ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﺩ (رگیولاری
تی ) ﺁﻥﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺗﻌﻤّﻖ
ﮐﻨﻴﻢﻳﻚ
ﻋﻠّﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻳﻚ
ﻋﻠّﺖﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ ﻫﺮﺩﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺩﺭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﻫﻢﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻠّﻴﺖﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﭘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺎﺹ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﭘس
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻗﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭﻙ ﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﭘﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻴﭻ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺿﻤﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮپس
ﺑﻨﺴﺒﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺪ ﻧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺻﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺴﻰ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﻠّﻴﺖ
ﻭ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻫﻨﻮﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ(ﻧﻴّﺖ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺳﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﺸﻴّﺖﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺎﺯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻋﻠّﻴﺖ ﭼﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ؟
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻗﺐ ﻣﻨﻈﻢ
ﺩﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍولیّ
ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺩﻭﻡ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ولیّ
ﺣﺶ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻳﺎ
ﺫﻫﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻣﻨﺪﺭﺝ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻠّﻴﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺿﻤﻨﻰ ﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻥ فورم
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺩﻭﻡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻳﺸﻪ ﻭﻣﺒﺪﺃ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺩﺭﻋﻠّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﺩﺭ
ﻗﺒلیﻮبالقوّه
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﺘﺸﮑّﻞ
ﺑﻮﺩﻥ اﺯ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺩﻭﻡ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺑﺪﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺑﻄﻮﺭﺿﻤﻨﻰ
ﺩﺭﻳﻚ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺯ ﮐﻢ ﻣﺤﺾ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻭﻝ ﮐﻪ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﺧﻮﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﺍﻭﻝ
ﻫﺴﺖ. ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻤّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺸﻒ ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺴﻄﺢ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪولیّ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻤﻴﻴﺰﻭﺗﺸﺨﻴﺺ
ﮐﻤّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﻤﻴﻴﺰ ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﮐﻴﻔﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌی
ﻘﻠﻤﺪﺍﺩ
ﮐﻨﻴﻢﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻴﻔﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻮﻉ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻳﻚ
ﻋﺎﻟﻢ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺘﺠﺎﻧسﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺟﻨس ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﮑﻞ
ﻫﺎﻯ ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
(ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺘﺠﺎﻧس ) وﻳﻚ
ﻧﻮﺍﺧﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ أجزاءﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﺭﺍﺑﺎﻳﻚ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻣﺠﺮﺩﻭﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺟﺒﺮﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻋﻠّﻴﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻳﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺤﺴﻮس ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ناسوتی   ﺗﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻠّﻴﺖ
ﺭﺍﺍﻳﻨﻄﻮﺭ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﺍﺑﺮﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺍﺳﺖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻭﭼﻮﻥﺃﺻﻞ
ﺫﺍﺗﻴﻮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥﻤﻄﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
عقل ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖﺑﻤﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻌﻘّﻞ(ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻌﻘّﻞ)ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻯﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺃﺻﻞ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺤﺎﺿﺮﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖﭼﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺎﺿﺮﺭﺍ
ﺑﺤﺎﺿﺮ ﻭﺻﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺄﺻﻞ ﻋﻠّﻴﺖﮐﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻮﻳﻢ.ﻳﺎ
ﻋﻠّﻴﺖ
ﺻﺎﺩﻗﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻳﻢ.
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﻠّﺖ
ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺭﺍ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺠﺎﻯ
ﻋﻠّﻴﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯﺪﺭﻫﻮﻳّﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻋﻠّﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺷﻴاء
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻳﺎﺣﺎﻝ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻋﻠّﺘﻰ
ﭘﻨﻬﺎﻧﻰ
ﻭﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻗﺐ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﺸﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﺑﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﻣﺎﻳﻞ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺍﻳﺪﻩ ﻋﻠّﻴﺖ
ﺭﺍﺑﺄﺻﻞ ﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺫﻫﻥﺮﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺨﺴﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻥ (پری
فورمیشن) ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﺍﺑﻂ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻨﻄﻖ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻴﻦ
ﻋﻠّﻴﺖ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮﺍﺑﻂ ﺃﺻﻮﻝ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺑﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻋﻠّﻴﺖ ﺭﺍ
ﻃﻮﺭﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﮔﺬﺷﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻭﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﻣﺎ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﻣﺒﻬﻢ
ﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﺑﻔﻌﻞ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﻣﺨﻔﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻠﻐﺰﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻋﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩاحساس
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
(ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ ﺑﺘﻠﺎﺵ)
ﻭ (ﺍﺯ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﻔﻌﻞ) ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﻨﻴﻢ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺍﻳﺪﻩ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﮐﺠﺎ
ﻓﻌﻞ ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺪﺭﺝ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭﻳﺎ
ﺷﺪﺕ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖﻣﺮﺯﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺯﻫﺎ
ﺧﺎﺹ
ﮐﻤﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﺼﻞ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰﻣﺮﺯﻯ
ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﻳﻚ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﻣﻮﺣﻮﺩﺍﺕﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ
ﺣﺎﺿﺮﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺨﻔﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﻘﺺ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﺑﻴﻦ ﺣﺎﺿﺮ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯﺍﺯ(ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ) ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﺪﻩ ﻓﮑﺮ
ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﺣﺪﻭث ﻓﻌﻞ ﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﻘﺶ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻣﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺧﺎﺹ
ﺍﺯ ﻋﻠّﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺩﺭ
ﻋﻠّﺖ ﮐﺎﻣﻦ
ﻭﻣﺨﻔﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﺪﺭ ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺸﮑﻞ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻣﺒﻬﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻓﻌﻞ ﺗﺎﺑﻊ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﻋﻠّﻴﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻳﺎ
ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻥﺃﻣﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺟﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﮑﺮ
ﺩﺭ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ
ﻋﻠّﻴﺖﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻮﺩﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝﺑﺸﺮﻁ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ اﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥﺤﺎﻝ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺣﺎﻝ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰﺩﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻢ
ﻏﻴﺮ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺭﻋﻠّﻴﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖولیّ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥﻭ
ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪ.ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﺳﺖولیّ
ﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺿﺮﻭﺭﺕ)ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻣﺸﻴّﺖ)
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻠّﻴﺖ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻴاء
ﻏﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺰﺩﻳﻤﻮﻣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻈﻴﺮ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖﺩﺍﺧﻞ
ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﻳﻚ
ﺗﻮﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﺼﻨﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﺪﻳﺪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺤﺎﺿﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺫﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺤﺎﺿﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻴﻮﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺡ شیئﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗل
ﻮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻭ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻨّﺖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺪﺍﺭﻯﻴﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻨﺪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩﻭ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻪ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﺍﺩﺍﺕ ﻧﻮعی
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﻗﺒﻞ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺃﺯﻟﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﺮﻳﻊ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺳﻠوک
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺘﻪ(ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ . ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻫﻴﻢﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻋﻠّﺖ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺭﻭﺡ
(ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ)
ﺩﺭﻭﻥ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ
(ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺟﺎﻯ
ﺿﺮﻭﺭﺕ)ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺎﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺸﻴّﺖﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺳﺘﺤﻘﺎق
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﻋﻠّﻴﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺭﻭﺡ ﻭ
ﺗﮑّﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی
ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺳﻨّﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﭼﻮﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖﮐﺎﺭﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ.ﻟﺬﺍ ﻫﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺍﺿﺤﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠّﻴﺖﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﺪﻩﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻓﻬﻢ
ﺻﺤﻴﺢ ﻋﻠّﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻓﻬﻢ
ﻋﻠّﻴﺖ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺎﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﻫﺮ ﺩﻭﻯ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﻨﻴﻢﺭﺍﻫﻰ
ﺟﺰﭘﻨﺎﻩ
ﺑﮕﻮﺍﻫﻰ ﺷﻌﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ( ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ
ﻣﻴﻦ ﺩﻯ
ﺑﻴﺮﺍﻥ) ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ به
(ﻣﻠﮑﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ)ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﺩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﺮﺣﺎﻝﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ.ولیّ
ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻨﺎﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺖﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺿﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭﻙ ﻧﻔس
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺃﺳﻴﺮ ﺃﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺫﻫﻦﻭ ﻫﺮﺳﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻌﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﻪﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﭼﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ ﺷﻌﻮﺭﺧﻮﺩﺭﺍﺩﻟﻴﻞ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻦ ﻣﺎ ﺃﺳﻴﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺃﺳﻴﺮ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺯﺍﺩﻯﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺩﺭﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺎ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺫﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﻓﻌﻞ ﻣﺘﺤﻘّﻖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺎﺷﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻓﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭﺗﺤﺪﻳﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﮕﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﮑﻮﺷﻴﻢﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺸﻒ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻭﺍﻗﻊ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ثاﺑﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮﺩ شیئ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺖ شیئﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺳﺖ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
و ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺤﻠﻴﻞﺣﺮﮐﺖ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﻴئ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﺍ ﺳﮑﻮﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖﺍﺯ
ﻣﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻭﺟﺰ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺗﺮﻙ ﺯﻣﺎﻥ (
ﺷﺪﻥ) ﺗﺒﺪﻳﻞ
به ( ﺑﻮﺩﻥ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻌﺮﻳﻒﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺑﻨﻔﻊ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯﺒﺮﺍﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻠﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ثاﺑﺖ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺑﺴﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺭﻭﺡ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺣﺪﻭث ﺍﻳﻦ
ﻓﻌﻞ ﺍﺳﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻭ
ﺣﺎﺩث ﻧﺸﻮﺩ.
ﻓﻌﻞ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭ ﺟﺒﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ثاﻧﻴﺎ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﺮﻁ ( ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺁﮔﺎﻩ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻳﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍع ﻮ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺷﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺑﺎﺭﻫﺎﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
(ﺗﮑﺎﻓؤ) ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺎ
ﺭﻣﻮﺯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺤﺘﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﻴﻢ
ﻓﻌﻠﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﺣﺎﻟﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﻌﻨﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢﻭ
ﺑﺂﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥﻓﻌﻞ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮔﺮﻓﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺷﮑﻠﻰ ﺭﻣﺰﻯ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﺰﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻣﺘﺠﺎﻧﺶ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠّﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻳﻢﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭ ﺭﻣﻮﺯ ﺁﻥ
ﺗﮑﺎﻓؤ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﻭم
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﻌﻤّﻖ
ﮐﻨﻴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻌﺮﻳﻒ سوء  ﻡ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻓﻌﻞ
ﺗﺎﺑﻊ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻋﻠّﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻴﭻ ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺎﺑﻊ(ﻓﺎﻋﻞ
ﺁﺯﺍﺩ)ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻘﺪﺳﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺳﻨﮓ
ﺁﺳﻴﺎﺏ ﮔﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻞ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩﺩﺭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ (ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺎﺕ)
ﺗﺤﻘّﻖ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﮑﺎﻥﻣﺤﻴﻂ ﻣﺘﺠﺎﻧﺶ
ﻳﮑﺪﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻓؤ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺑﺎ
ﺭﻣﺰ ﻣﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﭘس
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ سوء  ﻡ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺩﺍﻣﺎﻥ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻌﺎﺩﻝ ﻭ
ﻣﮑﺎﻓﻰ ﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ؟
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبت
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﻮﺍﺏ ﻣﻨﻔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ(ﺍﻧﻘﻀﺎﻯ
ﺤﺎﻝ)
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻌﻠﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭﺯﻣﺎﻥﺍﻧﻘﻀﺎﻯ
ﺩﺭﺣﺎل کنوﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻓﻌﻞ ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺁﻥ.ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺎﺯ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻟﺂﻥ ﺑﺎ
ﺗﺤﻘّﻘﺶ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﭼﻪ
ﻧﻴّﺘﻰ ﻓﮑﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩﻩﻳﺎ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﻧﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﻓﻌﻠﻰ(ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﺍﻟﺂﻥ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﭘس
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺁﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ(ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﻤﻮﻣﺖ)ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻓﮑﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ ﻗﺴﻤﺖ
ﺃﻋﻈﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ.ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺣﺮﻑﻣﻴﺰﻧﻴﻢ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺘﺄثّر
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺗﺎ
ﻣؤثّر .ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ ﺍختیاﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺩﻳﮕﺮﻯﮐﻪ
ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ
ﺁﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣؤثِّر ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﻣﺘﺄثّر ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻤﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺁﺯﺍﺩ.
ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﺷﺒﺤﻰ
ﻣﺎﺕ ﻭ ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ(
ﺯﻣﮑﺎﻧﻰ) ثاﺑﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﻭ
ﺟﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺴﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻓﻌﻞ ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﺯﺍﺩﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮل کرﺩ. ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺗﻮﻗّﻒ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖﻭ ﺃﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺫﺍﺕ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ احساس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺩﺭ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖﺩﺭ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ.ولیّ ﻣﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
(ﺷﻌﻮﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ)ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻭ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ عَدَم
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺠﺰﻳﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﻰ.

ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺪ ﻓﻬﻤﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻫﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﻳﻠﻴﺎﺋﻰ ﻧﻮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻐﺎﻟﻄﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ أساس
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻢ ﻭ ﺧﻠﻂ
ﺩﺭﺗﺘﺎﻟﻰ ﻭ
ﺗﺄﻧّﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
ثباﺕﻭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻭ
ﺩﺭﺩﻳﻤﻮﻣﺖﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﻭﮐﻴﻒﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻓﺮﻕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﻴﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻭﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻫﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻥ ﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺁﻥ.ﺍولیّ
ﻭﻫﻢ ﻭ ﺩﻭﻣﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻪ
ﺍﻟﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺂﻥ ﻭ (ﺷﺪﻥ
ﻣﺘﺪﺭّﺝ) ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﻭﺿﻊ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺃﺻﻞ ﻫﺮﺟﺪﻳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺴﺖ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻣﻨﺒﻊ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺟﺪﻳﺖ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﺘﻤﻴّﺖﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌی
ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻓﻬﻢ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻣﻨﻮﻁ
ﺑﻔﻬﻢ ﺍﻳﺪﻩ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﮐﻪ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﻢ ﺟﻨس
ﺍﺿﺎﻓی اﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺘﺎﺑﻊ
ﻣﺘّﺼﻞﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻫﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯﺗﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ
ﺃﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺘﻤﺎﻳﻞ ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭼﻮﻥ ﺧﺼﺎﺋﺺ
ﻣﺎﺩﻩﺩﺭ
ﺟﻤﻮﺩ
ﻭﺃﻧﺪﺍﺯﻩ ﻭﺷﮑﻞ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﺧﻠﻖ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻥ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻃﺒﻴﻌﺖﺑﺎﺑﺪﺍﻉ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﻭ
ﺣﻮﺯﻩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺃﺳﻴﺮ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻣﻨﺪﻣﺞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻇﻰ
ﻧﺮﻣﺶ
ﻧﺪﺍﺷﺖﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ (ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻄﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺴّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻪ ﺣﺘﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ثاﺑﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺳﺎﮐﻦ
ﻭ ثابت ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﻣﺶ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﺗﻀﺎﺩ ﺩﺭﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺑﺎﺷﺪولیّ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻟﺎ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺎ ﻭﺿﻊ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻏﻴﺮ
ﺣﺘﻤﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺟﺰﺋی اﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻔس ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻟﺎﮔﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﻌﻤّﻖ ﮐﻨﻴﻢﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ تلقائی
و(ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﻣﺤﺾ) ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻠﻂ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺎﻳﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﻳﺎﺑﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﻮﻟﻰ
ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ. ﻭتطوّر ﻭ
ﺗﺤﻮﻝ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ . ﻭﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﺁﻥﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ (ﺗﻠﺎﺵﻳﺎ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ)ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻠﻖ ﺫﺍﺕ
ﺭﺍ(ﺑﺎﻟﺬﺍﺕ)ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻳﺎﺑﻰ
ﺫﺍﺕﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ
ﺃﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺁﺯﺍﺩﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﺟﺒﺮ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
به (ﺟﺒﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.ﻭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺷﺸﻢ ﻭ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰﭼﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡﮐﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﺻﻠﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﻣﺎ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺃﺳﻴﺮ
ﻭﺭﺍثت ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻧﮋﺍﺩﻭﻳﺎ ﺃثر
ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻟﺬﺍ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯﺍﺯ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ولیّ ﭼﮕﻮﻧﻪ؟ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ (ﺁﺯﺍﺩﻯ
)ﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕﻭ
ﺷﺪﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺼﺤﻴح
اﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻭﭘﺮﻋﺬﺍﺏ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ(ﻏﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻟﻮ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺁﻧﺮﺍﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻇﺮﻑ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺑﺄﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻨﺞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﻭ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺷﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻔﺤﻪ ﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺸﺎﻫﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ(ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺸﻴّﺖﻭﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﻗﺒﻠﺎ
ﻭﺩﺭ ﺧﻠﺎل
ﺪﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﻮﺣﺘﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕﺷﺮﻁ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺃﺻﻴﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻌﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻴّﺖﻫﺎ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻠﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺗﻰ
ﻣثبت ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّهﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﻣثبت ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
می ﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰﻫﻨﺮ
ﻧﺰﺩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺷﺪﻩﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑس.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﺳﻴﺒﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
(ﺣﺘﻤﻴّﺖﺍﺭﺍﺩﻯ)
ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻮﺏﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺟﺒﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺑﺠﺒﺮ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳاند.ﮐﻪ
(ﺟﺒﺮﻭﺕ)
نخستین ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس را
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻟﺎﺯﻡ
و واجب الهی
میرساند که
ﻭیزای ورود
به ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭم
عرﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥو
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠق برسد ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ دیگر ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻟﻬﻰ
را ﻣﻴﻨﻤﺎﻳند
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ
حیوانی به ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭند.
ﻣﮕﺮﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
فرشته گونه
وﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ در تن و
عقل وروان که
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ را
دارند .ﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ سوء  ﭘﺮﻣﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁنها ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺣﺸﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
میگردند.
وﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺁﺯﺍﺩﻯﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
حیوانی
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭات
ﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ این هدف خداوند
را اجرا
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ .

ﻣﻔﺴّﺮﻳﻦ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺍ(ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺿﺮﻭﺭﺕ)ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ ﻋﻀﻮﻯ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺩﺭ
ﺧﻮﺩ باقی
ﻧﻤﺎﻧﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍﭘﺮ
ﺑﺎﺭ ﻭ ﻣﻤﻠﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺫﺍﺕ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﮔﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺮﺩﻯ و
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ ﻭﺳﺮﺧﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭﺷﺪﺕ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰﻭ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ که
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻏﻴﺮﻋﺎﻗﻞ
ﻫﺴﺖ. ولیّ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ هَوَس
هاﻯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺩﺭﻭ
ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧی
ﺒﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺖ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﺪّﺕ ﻳﺎ ﮐﻢ ﻭ
ﺑﻴﺸﻰ آن.
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺃﺳﻴﺮ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ
بند اسارت
لحظه ای ﺑﺎﺯ
ﺷﻮﺩ ﻓﻮﺭﺍ باز
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
(ﺿﺎﻣﻦ) کنتذل
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
میباشد. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
های ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
عملیّات ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
دائم. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ را
ﺩﺍﺭند. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ نفر ﻧﻴﺰ
تکاملی ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭدر ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ و هنر
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺄثیر
می
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ خود
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ غیر
تکاملی را می
سازد ﮐﻪ همان
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯژنتیک
روحی أرلی خود
برای ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ از
فطرت تکامل
روحی و اختیار
بی اختیاری
خویشتن داری ر
ا ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺎﻓﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﻄﻮﺭ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ و خود
کار ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ را
ﻣﺘﻮﻗّﻒ و
منحرف می
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﺟﻬﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
یا (ﻓﻌﻞ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺫﺍﺕ) ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺧﻮﺩﺵ ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
و ﻣﺴﺘﺤﻖ
ﮐﺎﺭﻣﺎ شدن
ﺍﺳﺖ. ولی ﻓﻌﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺘﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺭﺟﺎﻉ ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻡ
. ﺑﻠﮑﻪ اختیاری
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ در
مقابل ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯی است.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
(ﺗﺄثّرﻯﺨﺎﻟﺺ)ﻭ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﻏﻴﺮﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ولی
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣؤثّر و
فعّال ﺍﺳﺖ و
ﻧﻪ ﻣﻨﻔﻌل که
ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥاﻟﻬی
ﻮﻏﻴﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯ میباشد.ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺍ
ﻣﺮﮐّﺐ ﺍﺯﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
تطوّر ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﻌﻞ (تطوّر
ﻋﻘﻠﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ولیّ تطوّرﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ تطوّرو
تغییر طور
ﻃﺒﻴﻌﻰو
ﺍﻧﺤﺮﺍفی
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ تطوّر
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰﺑﺎ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
اﺳﺖ.ﮐﻪ( ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ) ﻭ(عَدَم
ﻓﻌﻞ) ﺗﻨﻬﺎ در
ﺍﻣﺘﻨﺎﻋﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮکی
وخویشتن داری
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻌﻞ آزاد
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻓﻌﻠﻰ
ﮐﻪ ﻓﻌﻞ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻣثبت ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺷﺪنی یا کاﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.
ﺍﻣﺘﻨﺎﻋﻬﺎﻯ
سلوکی ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻨﻰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻧﺰﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺗﻤﻴﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﻭ
ﺧﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺧﻰ بحقَّ
ﺧﻴﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
میباشد، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺫﺍﺕ ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻬﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.و ﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺿﺤی
ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯ و جهنّم
پروری است. ﺟﺰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﺪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﻧﺰﺩ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺃﺳﻴﺮ ﮐﺎﺭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻐﺮﺍﻳﺰ ﻭ
ﺍﻣﻴﺎﻝ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﻣﻴﺰند.
برگسون ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.یعنی
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺷﺪﻥ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﻌﻞ
ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍﺿﺮﻭﺭﺗﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ از
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﮐﺮﺍﮐﺘﺮ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻠﻂ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ (ﺫﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺬﺍﺕ)
ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻓﻌﻞ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎ
ﻫﺮﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺳﺖ.ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩ ﺳﻄﺤﻰﻭﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ عمل
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﺗﺸﺨﻴﺺ
(ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ).ﻟﺬﺍ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖﭼﺮﺍ
ﺑﻔﮑﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍﮐﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺑدانند
ﻭ ﺷﺪﻳﺪ باشد.ﻭ
ﺃﺳﻴﺮ
ﺑﻨﻈﺮﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺑﺎ
ﻓﺮﺍﺭ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻳﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺒﻮﻝ ﻭ
ﺧﻀﻮﻉ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻳﺎ(ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ)ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺻﺒﻮﺭﻯﺍﺯ
ﺷﺄﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺸﻮﺭﺵ ﻭ
ﺗﻤﺮﺩ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻀﻮﻉ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺑﺎ
ﺭﺿﺎﻯ ﺗﺎﻡ
ﺍﺯﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻙ
ﻋﺒﻮﺩﻳّﺖ
خویش را ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ بحقَّﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﻀﻮﻉ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺧﻀﻮﻉ ﺑﻬﻢ
ﻃﺮﺍﺯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻋﺪﻣﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

ﻧﺎﻗﺪﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ ﻣﺘّﻬﻢ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺸﮑﻞ
(ﺍﺳﺘﻮای ﺍﻟﻄﺮﻓﻴﻦ)
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ عَدَم
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺮﺟّﺢ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻋﻘﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻧﻔس . ولیّ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺘﻮاء
ﺍﻟﻄﺮﻓﻴﻦ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺰﺩ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻣﻬﻢ
(ﻣﻀﻤﻮﻥ ﻓﻌﻞ)
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
(ﺻﻮﺭﺕ ﻓﻌﻞ)
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻌﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺷﺄﻥ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺮﻙ ﻓﻌﻞﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎم ﺒﻬﺘﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﻓﻌﻞ ﻭﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺯﻧﺪﻩ (ﺫﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻩ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالقوّهﺍﻯ
ﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﺷﺪﻩﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻧﺎﻗﺪﻳﻦ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺷﻌﻮﺭ
ﺩﺭ(ﺗﮑﺎﻓؤ ﻭ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺿﺪﻳﻦ) ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺘﻮاء
ﺍﻟﻄﺮﻓﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
(ﺧﻠﻖ ﺍﺯ عَدَم)
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻧﺎحقّ ﻣﻄﻠﻖ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺧﻴﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠّﻴﺖ ﻧﻮﻉ
ﺧﺎﺻّﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻋﻠّﻴﺖ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻠّﻴﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺤﺘﻤﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﻧﻮﻉ ﺧﺎﺹ
ﻋﻠّﻴﺖﻭ
ﻳﺎ(ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻏﻴﺮ ﺿﺮﻭﺭﻯ)ﻭ
ﻳﺎ(ﻋﻠّﻴﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﻠﻮﻝ)
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠّﻴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﻌﻞ
ﺁﺯﺍﺩﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻏﺬﺍﻯ ﺫﺍﺗﻰ
ﺁﻥ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻴﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯها
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺑﻘﻴّﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻭ ﻧﻪ
ﻏﻨﺎ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ .
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﺭﺟﺎﻉ
ﺩﻫﻴﻢﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻢ(ﻓﻌﻞ
ﻭﺣﺮﮐﺖ)ﻭﺿﻊ
ﺧﺎﺹﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺿﻌﻰ ﻭ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻋﻴﻨﺎ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻧﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﻭﺳﻂ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺑﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ) ﻳﺎ همان
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
(ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس)
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺫﺍﺗی
ﺪﺍﺭﻧﺪﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﮐﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻤﮑﻨﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﺼﻞ
ﻣﻮﺿﻊ ﮐﻨﺪ.
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻭ
ﻓﻌﻞ(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ عَدَم
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺍﻣﺘﻨﺎع اﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻳک
ﻔﮑﺮ ﺑﻌﺪﺍﺯ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺭﻧﮓ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻭﻝ
ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺫﺍﺗﻰ ﺷﺪ ولیّ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺘﮑﺎﻓؤ
ﻣﻤﮑﻨﺎﺕ ﭘﻴﺶﺭﻭﻯ
ﺫﺍﺕ ﻧﺸﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﻗﻮﻝ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺻﺪﻭﺭ ﻓﻌﻞ ﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﺪﻩ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﻪ
ﺩﻭﻡ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺰﺩ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﮑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺎﻡ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﺗﻠﻘﺎﺋﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩﻯﻭ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺷﺪ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺎ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺷﺒﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﺮﻣﺎﺩﻩ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺁﻥ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺑﻰ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﻰ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ ﺷﻌﻮﺭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻘﻮﻩ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ(ﺣﺘﻤﻴّﺖ)
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ ﺗﺒﺪﻳﻞ
به (اﻣﮑﺎﻥ )
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻣﻴﻞ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﺗﺄثیر
ﺑﺮﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺟﻬﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞﻗﺒﻠﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﺍﺯ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﻓﻌﻞ
ﻣﻤﮑﻦ ﻳﮑﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺪﻑ
ﺩﺍﺭﺑﺎﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﺘﺎﺋﺞ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﻭﺍﻡﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﮐﺎﻧﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻠﺎﺯﻡ تطوّر
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﺧﻠّﺎﻕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﻌﻠّﻖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰﺗﮑﺎﻣﻞ
و تغییرﻣثبت ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻭﻡ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻠﺤﻈﺎﺕ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻭﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﺎﺩﺭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﻭﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻤﮑﻨﺎﺕ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭﻧﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁثاﺭ ﻣثبتی ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑسﺁثاﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻋﻤﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﻫﻢ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺮﻯ ﻭ
احساس ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ.ﻭ
ﺍﺯﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻏﺮﻭﺭ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻧﺎﺩﺭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩاگر
ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﮐﻮﭼﻚ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭﻭﺗﻴﻨﻰ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻯﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺫﺍﺕ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﻌﺎﻝﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻌﺠّﺐ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻓﻌﻞ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﻓﻌﻞ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺸﺪﺕ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﻴﺒﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﻋﻴﺒﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻭ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ از
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘس
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﻳﺎ
ﺯﻭﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﭘس
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰﺃﺳﻴﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺗﺠﻤّﻠﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻴﺎﺯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻧﺸﺪﻩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮپس ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﮔﺎﻫﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺷﺒﻰ برابری
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺄﻧﺪﺍﺯﻩ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ
ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ.ﻳﺎﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

بحقَّ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴﻦ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺳﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭﻭﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﺧﻮﺩﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﺮﺩﻣﺎ
ﺭﺍ ﺧﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺨﻮﺩ ﺁﻣﺪﻥ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺑﺨﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺫﺍﺕ
ﻣﻐﺮﻭﺭ ﺳﺮﮐﺶ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺍﻡ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺑﻰ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺟﺰ ﺑﺎ
ﺗﻠﺎﺵ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻮ
ﭘس ﻓﻬﻢ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺎﺭﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ(ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ) ﻭ
(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﺒﺎﺷﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻭ ﺑﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎن هاﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺟﺐ الهی
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﻫﻤﻪﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺩﻭ
ﺑﻮﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻨﻰﻭ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﺎ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی ﻮ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺮﮐس
ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﺭﺳﺘﻤﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩ
ﺷﺠﺎﻉ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﻪ.

ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ ﺩﻭﺍﻣﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻫﺪﻑ
ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺍﻓﻖﺑﺎ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﻙ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮپس
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ولیّ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻳﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
قائم ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎل ﻤﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺑﺪﻥ
هاﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺠﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﮑﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ می
ﺮﺳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺮ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺁﻥ ﻋﺼﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻮﺭربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﺷﻰ
ﻭﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ) ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ
ﺩﺭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ. ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯﮐﺎﺭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﺪ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ثاﺑﺖ
ﻭﻣﻨﻔﺼﻞ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺎ ﺑﻌﻤﻖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻟﺎ ﻳﺘﻨﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺟﻨﺒﻪ
ﺷﺒﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﺘﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻋﺎﺭﺿﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺭﺍ(ﺳﻴﺮﻯ
ﺑﺴﻤﺖ ﺁﺯﺍﺩﻯ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻃﻠﺒﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉﮐﻪﺍﻳﻨﻚ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺃﺳﺎﺭﺕ
ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻮﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ. ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﻋﻤﻞﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺪس ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎس
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺣﻴﺎﺕﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮔﻔﺖ
ﺗﻌﺎﺭﺿﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩﺍﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺎﺭﺽ ﺑﻴﻦ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺘﻌﺎﺭﺽ ﺑﻴﻦ
ﺣﺪس ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺻﻌﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﺮﻭﺝﻳﺎ
ﺑﺎﺗﺤﻠﻴﻞ ﻧﺰولیّ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﻙ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥﻭ ﺑﻴﻦ
ﺁﻥ ﮐثرﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰﻭ ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺷﻌﻮﺭﻯﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺭﻣﺰﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺒﺤث ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﺮ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻧﻘﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎت ﺭﺍﻳﺞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﻘﺪ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﻭ ﻧﻘﺪ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
(اسوشی نیزم) ﻭ
ﻣﻮﺍﺯﺍﺕ
(ﻧﻔﺴﺎﻧی ﻮ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﺟﻴﻚ)ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻣﻐﺰ.
ﻭﻯ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺫﺍﮐﺮﻩ ﻳﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﺑﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻳﺎ
ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻠّﻰ
ﺟﺴﻢ ﺑﺎ ﺣﺎﻝ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﺮﻋﻀﻮ
ﺑﺪﻥ. ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﮐﻠّﻴﺎﺕﺁﻥﻴﺎﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ولیّ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺰ ﺯﺍﻳﻞ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ .ﻭ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩﻯﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﺗﻠﺎﺵ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ(ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﮐﻢّ ﻭ ﮐﻴﻒ
ﺗﻌﺎﺭﺽ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻤّﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻭ ﺗﺄﻧّﻰﻭ
ﺗﺠﺎﻧس ﻭﻫﻢ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ.ﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻴﻔﻰ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺗﺘﺎﻟﻰ
ﻭﺗﻮﺍﻟﻰﻭ عَدَم
ﺗﺠﺎﻧﺶ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻋﺎﻟم
کمّ ﻭ ﮐﻴﻒ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﻌﺎﺭﺽ ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﻌﻞ ﺷﻌﻮﺭ
ﻳﺎ زﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﮐﻠّﻰ
ﻭﺟﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺗﻦﻭ ﻳﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻠّﻯﻮ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ)
ﻓﺮﺩﻯﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﺫﺍﮐﺮﻩﺍﺯ
ﻳﮑﻄﺮﻑ ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﺻﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﺎ
ﺟﺴﻢ ﻣﻐﺰﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﻐﺰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻔس ﺑﺎﺯ
ﮐثرﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺩﻗﻴﻖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺠﺎﻭﺏ ﻭ
ﺗﻄﺎﺑﻖ
ﺗﺎﻡﺑﻴﻦ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺍﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺿﻊ ﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺟﺴﻢ ﺗﺎﺑﻊ
ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﺎﺑﻊ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ ﺑﺨﻠﻂ
ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺼﻢ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
(تین) ﺻﺎﺣﺐ(ﮐﺘﺎﺏ
ﻋﻘﻞ) ﻣﺘﻮﻓّﻰ
ﺳﺎﻝ 1893
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺗﺎﻡ
ﺑﻴﻥ اﺻﻮﻝ
ﺗﻴﻦ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫن ﺒﻮﺩ. ﺧﺼﻢ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ(ﺭﻳﺒﻮ)
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺘﺎﺏ
(ﺍﻣﺮﺍﺽ ﺣﺎﻓﻈﻪ)ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻳﮑﻮﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﮊﻳﺴﺖ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻯ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﭘﺎثوﻟﻮﺟﻰ ﻭ
ﻣﺮﺿﻰ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻭ
ﻣﻐﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ. (ﺗﻴﻦ)ﺍﺯ
ﺣﺴﻴّﺎﺕﻋﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﺼﻞ ولیّ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦﺑﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺗﺪﺍعی
ﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﻫﻠﻮﺳﻪ
ﻭ ﻫﺬﻳﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﻣﺘﻤﺎﺳﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺑﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ولیّ
ﭼﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﭼﺮﺍ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ؟ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﻫﻢ ﻣﺘﻤﺎﺳﻚ
ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﭘﺎثوﻟﻮﺟﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﻓﺎﺯﻳﺎ و امنیزیا
ﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ ﺟﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺣﺴّﻰﻫﻤﮕی اﺯ
ﻣثاﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖﻭﻳﺎ
ﺭﺋﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻴﻦ
ﻓﺮﺽ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺎﻟﺺ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥﺧﺎﻟﺺ
ﻭﻧﺎﺏ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ولیّ ﺩﺭﻣﺮﻭﺭ
ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩﺃثرﻯ
ﺑﺮ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺁﻥﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺎﻟﺺ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻏﺮﺽ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻓﻌﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻴﻢ
ﺑﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺑﺴﻤﺖ
ﻓﻌﻞﻭﻧﻪ ﻋﻠﻢ
ﺑﺪﻭﻥ عمل می
ﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﻋﻘﻠﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻟﻮﮐس
ﻭ ﺗﻔﻨّﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪﭘس ﻓﻌﻞ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﺰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺎﻟﺼﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﺪﻓﻤﻨﺪﺑﺴﻤﺖ
ﻓﻌﻞ ( أکشن)
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﺎ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺎﻧﺘﺮﺍﻝﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ
ﻭﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻓﻮﺭﺍ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺑﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﻔﻨّﻦ
ﻋﻘﻠﻰﺑﺎﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻋﻤﻠﻰﻫﺮ ﺩﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺗﺮﻙ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻋﻤﻠی ﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﭘس ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻓﻌﻞ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻐﺰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺩﺭﺳﻠﻮک ﺒﺎ
ﺗﺮﻙ ﻓﻌﻞﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ .

ﺍﻣﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰﺩﺭﺣﮑﻢ
ﺁﻟﺘﻰ
ﺩﺭﺻﻨﻌﺖﺍﻋﺎﺩﻩ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ( ری
پریزنشن) ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﻭ
ﺗﺄثّرﺍﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﺘﻰﻭ ﻧﻤﺎپس
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ
ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻋﺼﺒﻰ
ﺗﺮﻗّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﺪﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻘﺎﻁ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺭﺳﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻣﺤﮑﻢ ﺑﻴﻦ(ﻭﺳﻌﺖ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ)ﺑﺎ(ﺷﺪّﺕ
ﻓﻌﻞ) ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﺎﺣﺖ ﺍﻓﻘﻰ
ﺑﺎ ﺷﺪّﺕ ﻓﻌﻞ
ﻣﺎﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻖ
ﻋﻤﻮﺩﻯﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺣسّ
ﻟﻤس ﻣﻨﻔﻌﻞ
(پاسیو) ﻭﻓﻌّﺎﻝ
( اکتیو) ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻢ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻥﻭﻫﻢ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻭ
ﺍﺣﺘﮑﺎﻙ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻥ
(کونتاکت) ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﻓﻌﻞ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﮐﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻧس
ﺩﻭﺩﻟﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻣثلا
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺧﻄﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺳﻤﻌﻰ ﻭﺑﺼﺮﻯ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻠﺎﺣﻘﻪ ﻭ
ﺍﺻﺘﮑﺎﻙ ﺑﺎ
ﺧﻄﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﺷﺎﻧسﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻭ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭﺟﻪ
ﻧﻘﺶ ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻓﻌﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺫﺍﺕ
ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻫﻰ
ﺫﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﺑﻴﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﺤﺮﻙ
ﺟﺴﻢﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺃثر
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﺻﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ (
کوئداکتور) ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻭﺗﻮﺯﻳﻊ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻭﺻﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻧﻘﺎﻁ ﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺯ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﺑﻴﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺤﺮﻙ ﻭﻣؤثّر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻈﺮ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺫﺍﺗﺎ
(ﻓﻌﻞ ﺣﺘﻤﻰ)
ﺑﺎ(ﻓﻌﻞ
ﻣﻤﮑﻦ)ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻢ ﻋﻠﻤﻮ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺍﺟﺮﺍ.
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺄثیرﻫﺎ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
عکسﺍﻟﻌﻤل
اﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﺠﺎربّ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺃﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﻭ ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ.
ﭘس ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺫﺍﺗﺎ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺠﺎﻯ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﻦ
ﺟﺴﻢ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎﻣﻘﺎﻡ
ﺃﺻﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻘﺎم اﻟﻬی
ﺰﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ.

ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﺩﺭﺍﻙﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻋﻤﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﺷﻌﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺎربّ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺶ ﺣﻮﺍﺩث
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ ﺧﺎﺋﻦ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻫﻢﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻟﻮ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻏﻴﺮﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺑﺘﺠﺎربّ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖﻭ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮐﻪ ﺷﻌﻮﺭ ﺭﺍ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪﻣﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ(ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ)
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﺫﺍﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﺎﺩﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻟﻴﭗ ﻧﻴﺘس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩﭼﻮﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻨﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝﺍﺯ
ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩﻭ
ﻗﺼﺪ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺷﻌﻮﺭ ﺩﺭﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻭ
ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ ﭼﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻧﻘﺶﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍﺩﺭ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻋﻤﻖ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺠﺎربّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻫﻤّﻴﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎربّ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻭ
ﺁﺳﻴﺐ ﻫﺎﻭ
ﺭﻧﺞ ﻫﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺎربّ ﭘﺮ
ﺧﻄﺎ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ گذﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﻳﺎ ﻧﺪﻫﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺗﻘﻪ
ﺫﻭﺏ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺰ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻓﻌﻞ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺣﻮﺍﻝﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﺮﻙ ﻓﻌﻞ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﮐﻪ (ﻓﻌﻞ ﺑﻰ
ﻓﻌﻠﻰ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰولیّ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی که
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌﻞ ﻏﺎﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ .

ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺪﻫﻨﺪﻩ ﺷﺄﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
کمتا ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺳﺮﻳﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻗﺴﻤتی اﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕﺭﺍ
ﺑﭙﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺭﺟﺎﻉ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ولیّ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺫﺍﺗﺎ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﺟﻊ ﺑﺪﺭﻙ
ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻧﺨﺴﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ
(ﻋﺎﺩﺕ)ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺍﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺟﺴﻢ(ﺧﺎﺹ ﻓﻌﻞ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝﻭ ﺷﮑﻞ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ(ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﺎﻟﺺ)ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﻟﺺ ﺑﻤﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻫﺴﺖولیّ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ .
ﺫﺍﮐﺮﻩ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮ
ﻧﻴﺘﻴﻚ ﺍﺳﺖﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﺑﺪﺍغی ﻮ
ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺁﻧﺘﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ.

ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﻓﻬﻤﺪﺭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻭﻝ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ  ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺳﺘﺮﺟﺎﻉ
ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪﺑﻌﺪ
ﺍﺳﺘﺮﺟﺎﻉ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻔﺼﻴﻞ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺪﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ می
ﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺘﺬﮐّﺮ
ﻣﺸﺮﻭﺡ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻥﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﻭﻡ
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺧﺎﻟﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻧﺎﺏ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﻧﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺴﺖ.ﺑﻌﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥ
ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣثاﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﺍﻣثاﻝ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻣﻄﻠﺒﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺑﻨﺤﻮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﻝ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﺍﺭﻯ ﺿﺒﻂ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﭘس
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ(
ایمیج) ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﻔﻆ ﺣﺎﻓﻈﻪﺍﺯ
ﺻﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﻭﻗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ
ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺣﺪ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺧﺎﺻﻰ
ﺑﺴﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺩﺍﺩﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺣﻔﻆ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﺎﺩﺕ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎﺯﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻫﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺿﻊ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻤﺎپس ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﺎﻟﺺ) ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻳﮑﻰ ﺳﻤﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺠﻬﺖ
ﻓﻌﻞﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﺑﺴﻤﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺎﺩﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺟﺰ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻓﻌﻞ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻓﻌﻞ
ﻣﺘّﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎﺯ
ﺣﺠﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭﻓﻌﻞ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺯﺑﺎﻧﻰﻭ
ﺷﮑﻞ ﺣﺮﻭﻑ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕﻭ ﺑﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻘﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﺮﮐﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﮐﺮﻯ ﻟﻔﻈﻰﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺳﻤﻌﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. تأثیر
ﺳﻤﻌﻰ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺎﺗﻰ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺟﻤﻠﻪ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﻣﻘﺎﻃﻊ
ﺭﺋﻴﺴﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺑﺴﻴﻂ
ﺷﺪﻩﺍﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻄﻮﻁ ﺍﺻﻠﻰ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺳﻤﻌﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻋﻀﻠﻰ ﮐﻮﭼﻚ (ﺷﻤﺎﺋﻰ)
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺗﺼﻮﻳﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﮐﺮﻯ
ﻟﻔﻈﻰﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭ
ﺣﺮﮐﻰ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﺍﻧﺒﺎﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺁﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺻﻮﺭ ﺳﻤﻌﻰ ﻫﺮ
ﮐﻠﻤﻪﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺟﺪﺍ ﻭ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻯ که ﭼﻨﺪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻠﻔّﻆ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺭﻧﻴﻦ ﻭ
ﻃﻨﻴﻦ
ﻭﺍﻧﻌﮑﺎس ﻣﺨﺘﻠﻒﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﺪﺍ
ثابت ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﺷﮑﻞ ﺧﻂﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﺟﻤﻠﺎﺕﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻋﻠﻤﻰﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﻫﺮﻟﻔﻆﻭ
ﺃثر ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺂﻫﻨﮓ
ﮐﻠﻤﻪﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻓﺮﺩ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺁﻥ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﻟﻐﺖ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻳﺎ
ﺧﻄﺮﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻐﺰ
می ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺻﻮﺭ
ﻳﻚ ﻟﻔﻆ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﻠﻔّﻆ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﻴﻦ
ﻣثاﻝ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ. ﻳﻚ ﺷﺨﺺ
ﺑﭽﻨﺪ ﺷﮑﻞ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻄﻮﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﻤﻴّﺰﻩ ﺧﺎﺹ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺿﺒﻂ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﺩﺭﻣﻐﺰ
ﺑﻮﺩﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﭼﻪﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻭﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﺣﺎﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻟﻔﻈﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻤﻐﺰ ﭼﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺁﻓﺎﺯﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺎﻟﺖ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﻴﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻭﻝ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ ﺳﭙس ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻨﺴﻴﺎﻥ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺃﻓﺎﺯﻳﺎ ﺻﺮﻑ
ﻭ ﻧﺤﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺒﺎﺭ ﺷﺪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﻮﺩ؟ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺁﻓﺎﺯﻳﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﻓﺘﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس و
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﭼﺮﺍ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻨﻈّﻢ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺁﺳﻴﺐ.ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﺑﺎ
ﻳﻚ ﻧﻈﻢ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﺎ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﺤﺘﺎﺝ
ﻋﺎﻣﻞ ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﺍﺳﻢ
ﻋَﻠﻢ) ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻬﺮ ﮐﺴﻰ ﻳﺎ
ﭼﻴﺰﻯﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺎﻣﻰﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺯ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻫﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﻭﺭ
ﺍﺳﺖﻭ ﺯﻭﺩ به
ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻋﻘلی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻫﺎﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺩﻭﺭﺷﺪﻥ
اﺯ ﺃﻓﺎﺯﻳﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺭ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻋﻠﺎﺋم ﺒﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺍﻧی
ﻤﺸﮑل
ﺒﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﻮﺩﻩولیّ
ﺍﺳﻤاء
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺃﻓﺎﺯﻳﺎ
ﺃﻏﻠﺐ ﻣﺪﺗﻬﺎ
ﺩﻭر ﮐﻠﻤﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣثل
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺳﺖ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻦ ﺭﻭﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻟﻔﻈﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻬﺮ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﺪﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﺭﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ ﮔﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﻭ ﻧﻮﻉ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺁﻟﻰ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺻﺮﻳﺢ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻌﻞ)ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺎ ﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯﻭ
ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺷﻌﻮﺭ ﺑﺄﻟﻔﺖ
ﻭ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﺍﺷﻴﺎٴﻭ
ﺃﺩﺍﻯ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻴﻴﻒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺳﮓ ﺑﺼﺎﺣﺒﺶ.
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯﺷﻨﺎﺧﺖ
می ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻭﻡ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺩﻗّﺖ( أتنشن) ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺟﻮﻫﺮﺁﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﻓﻌﻞ ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺧﺎﻟﺺ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻪ ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ. ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻳﻚ ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺣﺴّﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻌﻴّﺖﺍﻳﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ
ﺑﻤﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺘﻀﻤّﻦ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺨﺎﺭﺝ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮐﺰ
ﺑﻤﺤﻴﻂﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺩﺭﺍﻙ.ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮐﻤﻚ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺩﻗّﺖ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﺎﻟﺺ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺧﺎﻟﺺﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺼﻮّﺭ(
ایمیج) ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺑﺨﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻣﺤﺾ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩﺗﺮﮐﻴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻧﻈﻴﺮ
ﺁﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭﺑﺮ
ﺁﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺁﻥﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎ
ﺑﺂﻥﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻌﻘﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻥ. ﭘس
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﻩ ﻳﺎ ﮐﻠﻤﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﮐﻠّﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﺎ ﺩﺭﻙﻭ ﺍﺯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﺄﻳﺪﻩ
ﺩﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺼﻌﻴﺪﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻥﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺑﻤﺤﻴﻂ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻂ ﺑﻤﺮﮐﺰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﺭﺍ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ( پری ایمیج) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﺩﺭﮐﻮﺩﻙ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﺳﺖﻭ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺒﺪﺃ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻧﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ.
ﺑﻌﮑس
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻨﻮﻣﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﻧﻪ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻳﮑﻨﻮﺍﺧﺖ
ﻣﺘّﺼﻞ.بویژه ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
(ﻣﻴﺮﻟﻮﭘﻮﻧﺘﻰ)ﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﺭﺍ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻏﺒﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﮐﻠّﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺩﺭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﺮﻳﻚ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻃﻔﻞ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ ﮐﻤﻚ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻓﻨﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣس ﻧﻴﺰ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﺎ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ
ﺳﺎﺑﻖﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﻗﻮﻩ ﺟﺪﻳﺪﺑﮑﻤﻚ
ﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺣﺴّﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺗﻮﻫّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮﻧﻘﻄﻪ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻣﺮﺯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪّ ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺸﺨﺺ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻮﻫّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻣﺎ ﻓﻘﻂ
ﺑﺤﺎﺿﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻭ ﻓﻌﻞ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺟﺰ
ﺣﺴﺮﺕ ﻳﺎ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺟﺰ
ﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭼﻴﺰﻯﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.(ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ)ﺍﺳﺖﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
حال حاضر
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻴﺰ ﺟﺰ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯﺁﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭﺑﺤﺎﺿﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻠﻤﻮس
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭ ﻓﺮﺿﻰ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺒﻘﻪ
ﻗﻄﻮﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﺯﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮﻳﻚ ﺩﺭﻙ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻠﻤﻮس
ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﺿﺮ
ﺗﻌﻤّﻖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﭘس
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻣﺪﺍﻡ
ﺩﻭﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺣﺎﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻧﻰﭘس ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻗﺮﻳﺐ.
ﭘس ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺣﺴﺎس
(سنسیشن)
ﻭ(ﺁﻳﻨﺪﻩ) ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻌﻞ (
أکشن) ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﻋﻤﻞ ﻭﻓﻌﻞ
ﺍﺳﺖ . ﭘس ﺣﺎﺿﺮ
ﻫﻢ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺮﮐّﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣس ﺣﺮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺣﺴﺎس
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺣﺎﺿﺮ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭ(ﺷﻌﻮﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ)ﺍﺯﺟﺴﻢ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ
ﺍﺩﺍﻯ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭ ﺟﺴﻢ
ﻣﺮﮐﺰ ﻓﻌﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺗﺄثیرﻭ ﺻﺪﻭﺭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻦ ﺣﻠﻘﻪ ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻩ مؤقّر
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺘﺄثّر
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻭ
ﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺩﺭﻣﺎﺩﻳﺖﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺴﻢ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺤﻔﻆ
ﺻﻮﺭ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻳﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪﺟﺰ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﺮﮐس
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺑﺨﺪﺍ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻣﻐﺰ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﻮﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻯ
ﺪﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻧﺸﺪﻩ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﺎﻟﺺ
ﮐﻪ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻓﻌﻞ
ﺷﺮﻳﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﻠﻤﻪ
ﺷﻌﻮﺭﻭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
(کونشیسِنس)
ﺭﺍﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﮐﻞّ ﻭﺟﻮﺩ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻃﻠﺎﻕ ﮐﻨﻴﻢ
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﻌﻞ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﮑﺎﺭﺑﺒﺮﻳﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﻟﺎ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭﻫﺎﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﺯ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻭ سوﮊﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻟﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﻭﻭﻫﻤﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻭﻝﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
پاکسازی شوند
تا ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻓﺮﻭﻳﺪﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﻟﺎ ﺷﻌﻮﺭ
را ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭﻯﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﺯﻭﺩﺗﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻭﻣثبت ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﻌﻞ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺣﺎﻝ ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻓﻌﻠﻰﮐﻤﻚ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻋﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺷﻌﻮﺭ ﺑﻠﺎ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺮﺯﻯ ﺑﻴﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻳﻢ. ولیّ
ﺑﺎ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻳﺎﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻓﻖ ﮐﺮﺩﻳﻢﮐﻪ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ ﺭﺍﺑﺮ
ﻫﺮ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺶ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻃﻠﺎﻕ ﮐﻨﻴﻢ.ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﺷﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﺮﺯﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ
یا ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺒﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻟﺤﻈﻪ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺎﺋﻦ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻗﺴﻤﺖ ﺃﻋﻈﻢ
ﺁﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻮﺩ ولیّ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ سالک
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮ(
آثار
ﮔﺬﺷﺘﻪ)ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﺸﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺮﻧﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ ﻭﻫﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﺭﺍ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺘﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺁثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ولیّ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺗّﮑﺎﻯ
ﺣﺎﻝ ﺑﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﻣﻴﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺗﻰ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺟﺰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯﮐﻠﻤﺎﺕ ﻣﻨﺪﺭﺝ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﻣﻌﻨﺎﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺁﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺒﻠی
ﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ که
ﺣﺪّ ﻓﺎﺻﻞ
ﺑﻴﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﺩﺍﺷﺖ ولیّ
ﭼﻮﻥ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺧﻮﺩ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﺎﺭ ﻭﻓﻌﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺷﻌﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺫﺍﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻌﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﻌﻞ
ﺣﺎﺿﺮ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﻮﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎﻧﻊ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﻭ
ﻣﻀﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓّﻖ ﺷﺪ
ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖﻭﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺳﺖﻭ ﺑﻮﺩﻥ
با ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺁﻥﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﻧﻮﺭﻯ
ﺑﺘﺎﺑﺪﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻌﻞ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺨﻔﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﺎﻟﺺ
ﻭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺫﺍﮐﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ (ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﻧﻴﻮﻯ)
ﻭلذا ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺤﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮﺑﺸﮑﻞ
ﻧﻔﻌی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ثاﻧﻴﺎ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺧﺎﻟﺺ ﮐﻪﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺤﺎﺿﺮ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻠﻮﺻﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺁﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ(ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻯ)ﺑﺎﻫﻢ
ﻗﻮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻥ
ﻧﺒﻮﺩ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻫﺎ
ﺍﺯ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ(ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﺎﻟﺺ)ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﻣﻌﻠّﻖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺿﻊ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺍﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺭﻭﺡ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ(ﺟﺰ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ)ﻭ
ﺁثاﺭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺖ به
ﺸﮑﻠﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻦﻭﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺎﺷﺪﭘس
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه ﻫﺮ
ﻧﻮﻉﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﺮﻡ
ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎولیّﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺗﺠﺎربّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﻊ
ﺫﻟﻚ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ هست.ولیّ
ﻋﺪم اﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﻋﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺼﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥبی اﻋﺘﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻧﺘﺴﺘﻴﻚ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ  ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ صَمَدیّتﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ثوﺍﺏ
ﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺩ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻮﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮغ ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻘﺎمی اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺩﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻨﺪﻣﺞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﻦ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺗﻦ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺭﺍﺕ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻓﺮسوﺩﻩ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻣﻌﺪﻩ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ
ﻋﻤﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻊ سوﺯﺵ ﻭ
ﺁﺳﻴﺐ
ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ
ﻋﻀﻠﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺪﻩﺍﺯ
ﺍﺳﻴﺪ ﺗﺮﺷﺢ
ﺷﺪﻩ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﻣﻌﺪﻩ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﻋﺪﻩ
ﻏﺬﺍﺋﻰﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ
ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺥ ﻭ ﺳﻔﻴﺪﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻃﺤﺎﻝ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺥ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﻣﻮﺍﺩ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺁﻫﻨﻰ ﻫﻴﻤﻮﮔﻠﻮﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺧﻮﻥ
ﺩﻓﻊ ﻣﺪﻓﻮﻉ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﻟﻨﻒ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ وحدت
وجود
ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥﺪﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕﺫﻫﻨﻰﻗﺴﻤﺖ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨی ﺘﺮ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺳﭙس
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﻢ
ﺃﮐﻨﻮﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ولیّ
عَدَم ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺗﺰﮐﻴﻪﺍﻯ
ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺩﻩﮐﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺰﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺁﺧﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح االقُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭت ﮐﻪ ﺭﺷﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻧﻮعی
ﺨﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ولیّ
ثاﺑﺖ
ﺩﺭﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺭﺷﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺟﺪﺍﺍﺯ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴمی اﺳﺖ.ﺭﺷﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺷﺪﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻰﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ) ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺩﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺟﺴﻢﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﭙس
(ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ)ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪﻭ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻧﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺳﭙﺮﻣﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭولیّ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺫﺭﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺗﻦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﺑﺄﺧﺘﺰﺍﻥ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨی نیست.
ﻭﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺪﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻳﺎ
ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻳﺎ ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﻋﺒﺮﻯ ﻭﺟﺤﻴﻢ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﻋﺮﺑﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﻌﺪﻡ
ﺭﻓﺘﻦ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻄﻔﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺿﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌی
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺷﺸﻢ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻘﻰ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﻭﺡ القُدُس  ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘدس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻋﻤﺪﻯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ فر شته ثبت
ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ(ﻣﻨﻄﻘﻪﺍﻯ
ﺍﺯ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ)ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻴﻢ.
ﻭﺗﻦ ﻣﺤﻞ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﺁثاﺭ ﻭﺍﺭﺩﻩ
ﻭ ﺻﺎﺩﺭﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﻠﻘﻪ ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎ ﺃثر
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻳﺎ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﺷﻴاء أثر می
گذﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﺣس ﺣﺮﮐﻰ ﻭ
ﺣﻮﺍس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺨﺮﻭﻃﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﺎﻟﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ثاﺑﺖ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﻭﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﺎﻟﺺ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁثاﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺁﻧﺮﺍ(ﺭﻭﺡ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻣﺎ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ سوء  ﺭﻩ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻣﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻄﺢ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻫﺮ
ﻧﻘﺶ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺵﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﻭ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻭﺳﻌﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ اﻨﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺟﺴﻢﭼﻮﻥ ﻧﻮﻙ
ﻭﻣﻘﺪﻣﻪ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺳﭙس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ(ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ)ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﺴﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺠﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖﻋﻘﻞ
ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺿﻌﻒ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﻦ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ
ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺳﻨﺞﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺁﺧﺮ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺪﻝ ﻭ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ ﺣﺴّﻰ
ﺣﺮﮐﻰﻓﻌﻞ
ﺣﺎﺿﺮ ﺁﻥ
ﮐﻪﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﻣﺤﺮﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﻃﻠﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺩﺭ
ﻟﺬﺕ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
و ﻭهَوَس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس لَوّامه  ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻭﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰبه
(ﻧﻔس لَوّامه )ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﺭﺳﻴﺪﻥ
به (ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)
ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺻﺎﺣﺐ(ﻧﻔس
مُلهمه )ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭلی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﭙﺮﻡ ﻭ
ﻧﻄﻔﻪ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ثاﺑﺖ
ﺑﻤﺎﻧﺪﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻰ.ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﮔﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﭘس ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﮔﺮﺩﺵ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝﮐﻪﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖسوء  ﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ ﻃﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﺒﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺗﺠﻠّﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺪﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ولیّ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻓﻨﺎﻙ ﻫﻮﻝ
ﺃﻧﮕﻴﺰﺟﻬّﻢ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ سوّم
ﺧﻮﺩﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ
ﻫﻤﻴﻦﺯﻣﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻯﺍﺯ
ﺗﺎﺑﺶ ﺁﻓﺘﺎﺏ
ﻭ ﺗﺮس
ﺍﺯﺗﺎﺭﻳﮑی ﻮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻓﻄﺮﺕ تازه ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﺮﮒﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﻳﺎ ﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻮﻯ تقرّب ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﭼﻪ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻌﺒّﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ ﻭ
ﻋﻘﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﺐ
ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺳﻄﺢ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻟﺮﺯﺍﻥ
ﻭﻣﺘﺰﻟﺰﻝ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻳﮑﻰ
ﺳﻄﺢ ﻓﻌﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﺍﺣﻠﺎﻡ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻫﺪﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﭙﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻤؤثّرﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻴﻢ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﻧﮕﻴﺮﻳﻢﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﻴﺮﺩﻭﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺧﻮپس
ﺩﺭ ﺗﮑﻴﻴﻒ ﻭ
ﻫﻤﺰﻳﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﻭﺍﻗﻊﺑﻘﺼﺪ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺧﻴﺎﻝ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪﭘس
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯپس  ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺑﮑﺸﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻓﻌﻠﺎ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺧﺮس ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻭ
ﻟﺒﻴﻚ ﻳﺎ
ﺟﻮﺍﺏ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣثبت ﺑﻔﻄﺮﺕ ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ( ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ) ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﺠﺪﺩﻭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮﮐﺴی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐﻋﻘل
ﺴﻠﻴﻢ ﻭﺟﺴم
ﺴﺎﻟﻢ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻭﺩﺭﻋﻤﻞ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮپس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺣﺰﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺪﻯ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﻭﺭ ﻣﺎﻧﺪﻥﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻳﺎﺭﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻦ(ﺩﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺣﺮﮐﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﺩﺭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺩﺭﻙ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻞ ﺳﻠﻴﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻦ
ﺳﺎﻟﻤﻰﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺭﺍﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﺍﻧﺴﺖﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺂثاﺭﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻟﺬﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻯ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻋﺎﻟﻢ( ﻓﻌﻞ ﻭ
ﺍﺣﻠﺎﻡ)
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺑﻬﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻭثباﺕ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﭘﺮ
ﺁﺳﻴﺐ ﺁﻧﻬﺎﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺭﻭﺍﻥﻨﻴﺎﺯ
ﺑﺤﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺿﻊ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﻨﺪ .ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺩﺍﺋﻢﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺳﺨتی
ﺘﺄﻣﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﺼﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺣﺎالقُدُس
ﻗﺎﺋﻢﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻣﻨﺪﻓﻊ ﺑﻴﻚ
ﺳﻤﺖ ﻫﺮ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻔﻌﻞ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﺍﺣﻠﺎﻡ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻋث ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥبه (ﺑﻦ
ﺑﺴﺖ)ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻰ الهی
ﺒﻌﺪﻯ
اﺳﺖ.ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭﺍﺣﻠﺎﻡﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻮﺵﻭ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﻌﻞ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ ﻓﮑﺮ
(ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﻴﺎﺕ)
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻓﻌﻞ پس
ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ عَدَم
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎﺩﻩﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻨﻴﺴﺖ .
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕﺩﺭﻙ
ﻣﻌﺎﻳﺐﺁﻥﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪﻭﺯﻧﺪﮔﻰﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦﻭ
ﻋﻘﻞ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺎﻡ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮﻋﻠّﺖ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺣﻴﺎﺕﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﭘس
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺟﺐﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺳﺎﻟﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺣﺘﻰ
ﺑﻬﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ ﻟﺬﺍ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺁﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯﻤﻨﻔﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺒﻴﻨﻴﻢ ﻳﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺮؤﻳﺖ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻣﻌﺮﺍﺟﻰﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻳﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺭﺍﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭلی
ﻤﺸﮑﻞ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﻪﺭﻭﺷﻦ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺑﺬﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭘس
ﻋﻴﺐ ﺟﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪﺗﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻯ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺯﻳﺮﮐﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.
ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭﻋﺎﺩﺕ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻧﻴﮑﻮ ﻫﻢ
ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺑﺎﻋث
ﺟﻨﻮﻥﺎﺣﻠﺎﻡ
ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡﻭﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺪﻓﺎﻉ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺑﺪ ﻭ
ﺑﺸﺪﺕ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﻚ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻧﻌﻄﺎﻑ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺬﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺗﻴﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﺬﺍﺕ ﺧﻮﺩﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺧﻮپس
ﺩﺭ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺬﺍﺕﺗﺮﻙ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻖ ﻭ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻮﺿﻊ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻴﺐ
ﺷﻨﺎﺳﻰﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮپس
ﮐﻨﺪ ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ(ثوﺍﺏ)ﻳﺎ
ثوﺏ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﻤﻌﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
عَدَم ﻓﻬﻢﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕﺷﻨﺎﺧﺖﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﺭﻭﻥﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﻭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮپس ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﻔﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯﺎﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥﺒﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﮐﻪﺍﺯﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻗﺒل
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﺍﻳﻨک ﻨﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥﺮﺍ ﺿﻤﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺟﺪﺍ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺟﺴﻢ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯﺎﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻥﺪﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﮐﻪﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺃﺻﻠﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻴﻢﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻳﻢ.ﭘس ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺣﺎﺻﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺒﺮﺕ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﺴﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭبالقوّه
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺭﺍﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﮒ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﻮﺩ.ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻭ
ﻫﺪﻑﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪﻩ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻫﻤﻪﺍﺩﻳﺎﻥ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮﻧﻮﻉ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻯﻬﺎ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔی
ﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻨﺪ
ﺩﺭﺟﻪﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻨﻬﺎ
(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ عَدَم
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُسﻭ
ﺑﺎ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ.ﮐﻪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ولیّ
ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺖﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ.ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﺒﺮﺕ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺭﺍﻭیسوﻥ ﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺑﺪﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻳّﺖﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺸﻮﻳﻢ.ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺎ
ﻟﻐﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺗﻠﺎﺵ ﺳﺨﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻧﻴﺰ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﻭ ﺗثبیت ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢﻭ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﺮﻳﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺃﺻﻞ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺰﺑﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﺄﻣﻨﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.

ﺍﻣﺎ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﺗﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ناسوتی
ﺕ ﻳﺎ
ﻧﺎس
ﻭﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍُﻧس
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﺭﺷﺪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻥﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﮔﻴﺎﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﺴﻤﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺕﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﻭﺍﺻﻞ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻠﻤﻮس ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ (ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ) ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ به
ﻠﺎﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
الله ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺑﻬﺎﻫﻮﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺧﺎﻟﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺁﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﻫﻢ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻃﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﻧﻔس
ﺍﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻥﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻧﺰﻭﻝ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ سوﺭﻩ
ﻗﺪﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻣﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪﺑﺎﺷﻨﺪ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺟﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ.ﻭ
ﺁثاﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺑﺸﮑﻞ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ثبت
اﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺗﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﻠﻢ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞﺑﻴﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﻫﻮﺵﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﺑﺎ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻫم
ﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻐﺰ ﺟﺎﻯﺤﻔﻆ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻐﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﺘﻦ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻦ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻮﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍنی
ﻮﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺫﻫﻦ
ﻳﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺟﺎﺭﻯ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت
هاﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖﭘس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻳﮑﺠﺎ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖﺩﺭ
(ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﻓﻬﻢﻭ ﺩﺍﺩﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺫﻫﻦﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمدی ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﭘﻴش
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺰﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﻫﺮﻭ
ﺩﺭﺳﻠﻮک
ﻮﺑﻘﺼﺪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ یا او)
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻳﻢ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍع ذهنی
اﺳﺖ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ
. ﮐﻪ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺨﺖ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﺍﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻥ نیز ﺟﻨﻴﻦ
ﻭﺟﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺰ ﮔﻘﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺃﻣﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻫﻮﺵﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایتهای
ششگانه نوع
بشری ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﻔس لَوّامه
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﮑﻴﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ  ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺯﺷﺘﻴﻬﺎ ﻭ
ﺑﺪﻯ ها
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻭنتیجه ﺟﻬﻞ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺖ ﻭ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻔس ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺷﺖﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﻔس مُلهمه
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭﺃﻧﻔس
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.

ﭘس
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻫﻮﺵﻭ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺭﺷﻴﻮ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﻭ
ﮐﻠّﻰ هر
موجودی چون انسان
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﺍﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻗیاﻧﻮس
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴﺘّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﺯﻭﺍﺋﺪ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻄﻔﻪ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ او
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﻭ ﻳﺎﺭﻯ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻃﻔﻠﻰ ﺩر
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻴﭻ ﺣﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺼﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﮑﻤﻚ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
یا نفس و روان
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ تقرّب ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻭﺍﺟﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺃﻓﺎﺯﻳﺎﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﻳﺎﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺃﻣﻨﻴﺰﻳﺎﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻓﺎﺯﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭﻳﻚ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﺳﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺑﻂ ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ
ﺑﻤﻐﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ الهی
ﻮﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﺩﺭﮐﻞّ ﻣﻐﺰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺘﻦ ﻭﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﻐﺰ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻐﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﺁﻧﺘﻦ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﺍ
(ﺟﻮﻫﺮ ﻧﻔس )
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻣﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ است
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻀﻮﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻦﺑﻮﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺬﻫﻦ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘسﻣﻐﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺎﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
نوعی خود ﺩﺍﺭﺩ.

ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯﺿﺮﺭﻯ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﺎﻟﺺ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻠﻔّﻆ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﻄﻊ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
(ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺣﺮﮐﺎﺕ)
ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﻧﻘﻞ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﺘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕﻭﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻟﻔﻈﻰ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺧﺎﻟﺺﺩﺭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺟﺴﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻔﻌﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻤﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺸﮑﻞ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ انسان
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﻓﻌﻞ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﺎﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻓﻌﻞ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺟﺴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺣﺎﻟﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻴﻦ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑسﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻳﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﻫﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮ
الهی ﭙﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺧﻄﺎﻭ ﺑﺎ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻫﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯﺧﻄﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺧﻄﺎ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺗﺮﻙ
ﻫﻤﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺷﺨﺼﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﻭﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ
ﻣﻐﺰ ﺳﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻀﻮﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی
ﻮ ﺃﺑﺪﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ. ﭘس
ﺟﺴﻢ ﻫﺮﮐس
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺼﻮل ﻤﺤﺴﻮس
ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯﻭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮐس ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ میباشد.
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻤﻐﺰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩﻙ ﺗﺎ
ﺳﺮﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﮐﻮﺩﻙ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺄﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺣﺴّﻰﺍﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺷﺪ ﻃﻔﻞ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺁﻳﺎ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻮﺍﺯﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﻴﻦ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ ؟
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻃﻔﻞ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭﻃﻔﻞ ثباتی
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﻨﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻓﻮﺭﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﺭﺍ ببینیمﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﺯﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺑﻴﻦ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺻﻌﻮﺩ ﺣﻮﺍﺵ
ﺑﻤﻐﺰ ﻭﺭﻭﺡﻭ
ﻧﺰﻭل اﺣﺴﺎس
ﺑﻤﻐﺰ
ﻭﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻥ
اﺳﺖ.ﻭﻣﻴﺸﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻐﺰﻯ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
ها ﻭ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ ﻳﻚ
ﺣﺎﻝ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ.ﻭﺗﻮﺍﺯﻥ
ﻭﺗﻌﺎﺩﻝ ﺩﻭ
ﻗﺴﻤﺖ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻩﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﻐﺰﻯ ﺑﺎ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺫﻫﻨﻰ
(ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ) ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﻓﮑﺮ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﭼﻮﻥ
ﺻﻔﺮﺍ ﺗﺮﺷّﺢ
ﮐﺒﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﮐﻮﺭ ﻭ ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﺮﺩﻩﺟﺎﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﻐﺰﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ (ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺁثاﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻟﺎﺯم ﺪﻳﮕﺮﻯ
باشد. ﮐﻪﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ ﻫﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺭﻭﺡ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯ
ﻭﺗﺤﺖﺃثیرﻯ
ﮐﻪ ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﮐثرﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
موﻗّﺘﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
میباشند.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻠﻮﻟﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻌﺎﺩﻝ ﻭ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺗﻦ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻠﻂ ﺟﺴﻢ
ﻭﺭﻭﺍﻥﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﻤﻮﻣﺘﻰ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﮐﻠّﻰ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺖﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﺭﻭﺍﺑﻂﭼﻮﻥ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺗﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ
(ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻟﺤﺼﻮﻝ)
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎﻧﺒﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮐس ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﺩﻝ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﻧﺎﺭﺳﺎ
ﺩﺍﺭﺩﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻘﺺ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺺﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻌﺎﺩﻝ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﺵﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﺗﻦﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﭼﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻨﺪﻭﭼﻪ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭلی کمبوﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻰ ﺃﻧﺪﻙ
ﭼﻮﻥ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝﮐﺎﺭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌی
ﻮﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﻧﻴﺰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﻡﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺗﻦ ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﺎﻟﺺ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﭘﺮ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ (ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ)ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﭙﻴﺶ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻩﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﭘس
ﻫﻢ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﻫﻢ ﺭﺍﻫﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﮐﺎﺭﻯﻭ ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﻁ
ﻭﺗﻔﺮﻳﻂ ﻭ
ﮐﺴﺐ (ﺗﮑﺎﻓؤ ﻭ
ﮐﻔﺎﻳﺖ) ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺮ
ﺩﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺗﻮﺍﺯﻯ ﻭ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻴﻦ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺁثاﺎﺭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
(ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻴﺎﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ ﻫﻢ
ﺭؤﻳﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺖﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﻣﻐﺰ
ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﻭﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺑﺎﺯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺃﻧﺪﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰﻭ(ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ)ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺟﻮﺩﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
فرضا
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
أتمی ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺤﻤیل ﻣﻐﺰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﺪ.ﻧﺎﻇﺮ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻣﻐﺰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺑﺎﺯﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﻯ ﺻﺤﻨﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺻﺪﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﻄﻊ ﺷﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭ ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﺩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻋﻴﻨﻴّﺖ
ﻣﺸﺎﻋﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ.
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻣﻔﻴﺪ
ﻓﻬﻢ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎﺯﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻣﻐﺰ
ﺑﺴﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻐﺰﻯﺮﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﺑﺎشد ﻭﻳﺎ ﻋﮑس
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺣﺎﻟﺖ
ﺷﻌﻮﺭﻯﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ(ﻳﻚ
ﺣﺎﻟﺖ
ﻣﻐﺰﻯﻮﺍﺣﺪ)(ﻳﻚ
ﺣﺎﻟﺖﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻭﺍﺣﺪ)ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ
ﻣﻌﻨﻰ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺍﺯﺍﺕ آن
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﻬﺖ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﺣﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻳﻚ
ﺣﺎﻟﺖ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻋﮑس
ﺁﻥ ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺪﻟﻴﻞ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺟﺴﻤﻰﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﭼﻨﺪ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﮔﺮﻳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻧﺪﻭﻩ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﺎﺩﻯ.ﻭﺩﺭ
ﮐﻠﻤﻪ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺗﺄثیرات
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺖ.ﭘس ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﺎﺩﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﮐﺎﺩﺭ
ﻧﻘﺎﺷﻰ
ﻳﺎ(ﺑﻮﻡ)ﻣﻔﻴﺪ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﺎﺑﻠﻮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺍﺣﺪﺍﺯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻣﻐﺰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ(ﮐﺎﺩﺭ)
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﻧﻘﺎﺷﻰ ﺩﺭ
ﺗﺎﺑﻠﻮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺃﮐثر ﺁﻥ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯﻤﻐﺰ.ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺟﺴﻤی
ﺪﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﺍﻭﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣثلا
ﺩﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﮔﺮ
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻳﻢﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻋﻮﺍﺭﺽ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﺼﺎﺣﺐ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺎ ﮊﺳﺖ ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺗﻦ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﮑﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﻭ ﭘﺮ
ﺧﻄﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ
ﻫﺴﺖ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻓﮑﺮﻣﺸﺨّﺺ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﮑﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢﺑﺨﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻓﮑﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﺯ(ﺗﺮﮐﻴﺐ أجزاء)
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺄﺻﻞ(ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ)
ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺳﺮ
ﺩﺭﮔمی اﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﻯ
ﺃﻫﻞ
ﻣﻨﻄﻖﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞﻣﻤﮑﻥ
اﺳﺖ ﻗﺴﻤتی اﺯ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕﺟﺰﺋﻰ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣثلا
ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻩﮐﻪ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﻌﻞ ﻣﻐﺰ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ولیّ
ﻣﻐﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﻭ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻘﺸﻰ ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ.ولیّ
ﻣؤﮐّﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺎ
ﻫﺴﺖ.ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ(ﻋﻤﻞ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ( ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻐﺰ)ﺧﻠﻂ
ﻧﻤﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻣﻐﺰﻋﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﻳﺎ
ﻋﻀﻮ ﺍﺭﺍﺩﻩﻭ
ﺁﮔﺎهی
ﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻀﻮ
ﺗﻮﺟﻴﻪﻭﺗﻮﺻﻴﻞ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻘﺶ
ﻓﻌّﺎﻝ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﺎﻅ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻐﺰ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻴﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩﻣﺤﺮﻙ
ﺍﺳﺖﻧﻪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﻴﻦ ﻧﻔس ﻭ ﺗﻦ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺼﺎﻯ
ﺭﻫﺒﺮ
ﺍﺭﮐﺴﺘﺮﻳﺎ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻤﻔﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻤﻔﻮﻧﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ حرﮐﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﭘﻴﺶ ﺍﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﻣﻐﺰﻯ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻧﻔس
ﻭﺟﺴﻢ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺑﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠّﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻔس
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺯﺟﺴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻓﻌﻞ ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻳﻚ ﻓﻌﻞ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥﻳﺎ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺟﺴﻢ ﻋﺎﻣﻞﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻐﺰ
ﺍﻭ.ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭح تاهب
اﻧﺴﺎﻥﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻭ ﭘس
ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕﺍﻭﻝ ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ناسوتی
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻌﻞ ﺗﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺍﻥﻳﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻓﻌﻠﺸﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻓﻌﺎﻟﺸﺎﻥ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭼﺮﺧﺶﺑﺪﻭﺭ
ﻣﺪﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺳﺮﺍﺯﻳﺮﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮊﻧﺘﻴک
ﺮﻭﺣﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﮐﻪ
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻧﺸﺪﻩ.ﻭ ﻟﺬﺍ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺷﺪﻩﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﻃﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ ﻭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺍﻧﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺨﺶ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻭ
ﺑﻌثت ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ بیشتر
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺎﺳﺪ.

ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢﻭﺍﺯ ﺩﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘّﺤﺪ
ﺷﺪﻩﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺑﻨﺎﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺗﻦ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺄﺗم
ها ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻩﻭ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم ﺠﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﻭتقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻳﻚ ﻓﺼﻠﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﮒ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺎﺗﻠﺎﻑ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻄﻔﻪ ﺑﺎﻗﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭ
ﮐﺸﺖﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎهی
ﻮﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﮕﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺣﺘﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﺃثیرﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥﻤﻮﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩ. ﺍﺯ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﻧﺰﺩ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ.ﭼﻮﻥ
ﺃﺭﺳﻄﻮﻯ ﻣﺎﺩﻯ
گرﺍ ﻭ
ﺩﮐﺎﺭﺕﮐﻪﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺗﻥﺮﺍ ﺍﺯﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩ. ﭘس
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺎﺭﺳﻄﻮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻓﻌﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ناسوتی
ﺕﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ)ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺭﻭﺣی
هستند. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ تقرّب ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻬﺎﻫﻮﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ(عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻩ)ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺩﺭ ﻋﻤّﺎء
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺃﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻧﺎﻣﻮس ﻫﺎ
ﻭﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﺎﺹ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪی ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ثبت ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖﻫﻔﺘﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺧﻮﺩ ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻋﺮﺷﻰﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺴﺘﻦ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ.

ولیّ
ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦ(ﺻﻮﺭﺕﻭﻣﺎﺩﻩ)ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺗﻦ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ(ﻣﺎﺩﻩﻫﻴﻮﻟﺎ)
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻭﺗﻦ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻫﻢ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺰ ﺧﻮﻳﺸﺘﻥﺪﺍﺭﻯ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﮑﻨﺪ . ولیّ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰﻭﻓﺼﻞ
ﻭﺟﺪﺍﺋﻰ ﺗﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﻔﺖ
ﻭﺭﺍﻩ ﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺑﻴﻦ ﻧﻔس ﻭ
ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻴﺰﻳﻚﺗﺠﺎربّ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺗﺎﻡ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻓﺮﺻﺖ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ(ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺻﻮﺭﺕ)ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ (ﺟﺴﻢ
ﻭﺭﻭﺍﻥ)
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺣﺘﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮعی که ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺖ . ﺍﻣﺎ
ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﮑﻞ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺃﺭﺳﻄﻮ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭﻧﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺕﺑﺎﺯ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﻋث ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﻘﺎﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ ﻣﺸﮑﻞ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﻣﻐﺰﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﮐﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺑﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﻦ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩﻫﺎ
ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﻭﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﻐﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺨﺰﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻓﮑﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺗِﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭظﻴﻔﻪ ﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻈﻬﺮ
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻣﻈﻬﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺠﺴﻢ ﺧﻮپس ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﻨﺪﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ نکند.ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺎﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
اﺭﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﺯ(ﺃﻳﺪﻩ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ) به
(ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺭﺳﻄﻮ)ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺘﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﺘﺪﺭﻳﺠﻰ ﻭ ﮐﻨﺪ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺷﺒﻰ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ
ﺻﺪﻫﺎ ﺳﺎﻝ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ(ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ)ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻦ(
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ
ﻧﺎﺏ)ﻭ (ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﻧﺎﺏ) ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻝ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖولی
ناسوتی  ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺩﻭﻣﻰ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺻﺎﺣﺐ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻃﻴﻨﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰﭼﻨﻴﻦ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻦ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
(ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ) ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺯﻣﺎﻥﻮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻨّﺘﻰ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺍﺯ ﺑﺪﻥ
ﻭﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻥﺘﺸﺨﻴﺺ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﻴﻴﺰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺑﻤﺮﺯ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﻤﻴﻴﺰ ﺣﺎﺩ ﻭ
ﺩﻗﻴﻖ ﺑﻴﻦ
ﻧﻔس ﻳﺎ (ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﻦ) ﻭ ﺟﺴم
ﺮﺍ ﺑﺮأساس
ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺑﻴﻦ(ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ
ﻣﺤﺾ)ﻭ(ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺤﺾ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ(ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻌﻨﻰ) ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ناسوتی   ﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻮﺿﻊ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﮐﻢ ﻭ
ﮐﻴﻒﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﻋﺮﻭﺝ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ(ﺿﺮﻭﺭﺕﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻩ) ﻭ(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ)ﺭﺳﻴﺪ.ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﺕ ﺗﻌﺎﺭﺽ
ﻭ ﺗﻀﺎﺩ ﺑﻴﻦ
ﮐﻢ ﻭﮐﻴﻒ
ﮐﺎﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﺍﺯ
ﺗﻮﺗّﺮو( تنشن) ﺩﺭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ(ﺗﻨشن)
ﺑﺼﻔﺮ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ . ﻭ(
ﻣﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ)ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻫﻮﺵﺑﺎ(ﻫﻨﺮ
ﻭ ﺫﻭﻕ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺍﻯﺸﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺻﺎﺩﻕﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻥ کسی ﮔﻨﺞ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ
ﺭﻧﺞ ﺻﺒﺮ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ معرّفی    ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﺷﺪﺕ ﺗﻌﺎﺭﺽ
ﺑﻴﻦ(ﻣﻤﺘﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻤﺘﺪ)ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺍﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺒﺴﺎﻁ (
اکستنشن) ﮐﺎﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ (ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻁ
ﺿﺮﻭﺭﻯ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ ﻧﺒﻮﺩﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺿﺮﻭﺭﺕﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺿﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻟﺰﺍﻡ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
(ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ)
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺃﻣﺮﻯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺁﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺍﻳﻥﻬﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﺴﺘﻰﻣﻤﻠﮑﺘﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭناسوتی
ﺗﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺣﺮﮐﺖﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﺑﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻟﺒﺎس ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ(ثوﺏ
ﻭ ثوﺍﺏ)ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﭙﻮﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮ ﺗﻦ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ.ﮐﻤﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻤﻚ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﭘس
ﺩﺭﻳﻚ ﺩﻳﺪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻠّﻰﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﮐﻪ(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ)ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ(ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ
)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺁﻥﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ ﺁﻥ. ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺴﺖ . ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭ ﺃﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ
ﻭﻭﻳﺮﻭس ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺎﻓل
اﺯ ﺃﺻل اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎ ﺩﻭﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻨﺎﻇﺮﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨی ﻮ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕﺭﻭﺣی
ﻤﺎﺑﺮﺍﻯﺘﺼﻮﺭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻨﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻧﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﮑﺎﻥﻭ ﻧﻪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺮﺕ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ(ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ).ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﭼﻮﻥﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﮕﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰﻭ
ﻳﺎ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺿﺪﻳﺖ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰﺑﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻋﺰﻳﺰﺍﻥ الهی
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺎﻋث ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﻭﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ(ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮔﻨﺎﻩ)ﺑﺎﻟﻤثل
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻧﺪﺍﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺣﻤﻮﺭﺍﺑﻰ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ اﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﮔﻬﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍن ها ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺁﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ القدُس
ﺷﺸﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻢ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺁﻣﻴﺰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﮐﻢ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ .

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪﺁﻓﺎﻕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﻦﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻣﺎﺩﻩ
.ﻭﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻣﺮﮔﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺩﻳﮕﺮ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﺤﮑﻴﻢ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﻮﺷﻴﺪﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ثاﺑﺖ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻴّﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﺗﻤﻴﻴﺰ ﻓﮑﺮ
ﺍﺯ ﻋﺠﺰﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﺧﻠﻂﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﻠﺎﺳﻴﻚ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻓﻴﺰﻳﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺑﺪﻥ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻯ
ﺑﻴﻦ(ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻋﺎﺩﺗﻰ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺗﺼﻮﺭ)
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ (ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ)ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭ ﻣﻈﻬﺮ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺣﺮﮐﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻭﻝﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑس
ﺷﺮﻃﻰ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
(ﻋﺎﺩﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺮﮐﺖ) ﻧﻴﺴﺖ.
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗثبیت
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
(ﻋﺎﺩﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪﺍﻯ)
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺩﺭﺗﻦ
ﺭﺍ(ﻋﺎﺩﺕ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ)ﺗﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.
ﺍﻣﺎ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ(ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺤﺾ)ﺩﺭ ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ(ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ)ﻭﺍﻋﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﺳﺎﺑﻖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
(ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺧﺎﺹ)ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻴﻦ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ولیّ ﺑﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻓﺮﻕ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺳﻴﺐ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی که ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺟﻤﻠﺘﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﻟﺂﻥ ﺣﺎﺿﺮ ﺫﻫﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻨﺪﻣﺞ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ
ﻋﻴﻨﺎ ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻥﻭ ﺑﺸﮑﻞ ﻭ
ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻳﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻋﻤﻞ ﻋﻘﻞ)ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮع آن ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻌﺎﺩﺕ ﺷﺪﻩ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺎﺑﻊ تطوّر ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻋﻴﻨﺎ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻌﺮ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﻴﺎﻕ
ﻧﻈﻢ ﺁﻥ
ﻋﻴﻨﺎ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ .
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺤﻮﻝ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺎﻡ تطوّرﺍﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰﺍﺯ ﺧﻂ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﺠﺰ
ﻭعَدَم
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺤﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪﭼﻨﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ
ﻧﻔس ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺮﺩه
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻧﻔﻊ
ﻳﺎ ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺗﻤﺮّﺩ ﻭﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺂﻥ ﺑﻴﺎﺩ ﻧﻴﺎﻳﺪﮐﻪ
(ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻤﺮﺩ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻗﻄﻊ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﺳﻴﺒﻬﺎﻯ ﻣﻐﺰﻯ
ﺩﺭ ﺁﻓﺎﺯﻳﺎ ﻭ
ﺍﺭﺟﺎﻉ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ
ﺑﺴﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺣﺮﮐﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﮑﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭثیق
ﻭﻣﺤﮑﻢ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘﺎﺳﺦ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﺮﺍﮐﺰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
که ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ(ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺣﺴّﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ) ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺗﻠﻒ ﺷﺪﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﻣﻐﺰﻯ
ﺑﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﮑﻪﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺘﻦ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻞّ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍ
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺘﻦ ﺭﺍ
ﻣﺨﺘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﺒﺤث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ تطوّر ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ همان
ﻣﻮﺿﻮﻉ
(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻠّﺎﻕ)ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ
ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯﻋﻠﻢ
ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﻭﻋﻠﻢ ﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺳی
ﺁﻧﺘﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺳﺨﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻌﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﺩﺭ تطوّر
ﺧﻠّﺎﻕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭﻯ
ﺍﺯ ﺑﻴﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻭ ﻟﺎﻣﺎﺭﻙ
ﻭ ﻫﮕﻞ ﻭ
ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻭ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻭ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﻭ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ ﻭ
ﻟﻴﺐ نیتس ﻭ
ﮐﺎﻧﺖ ﻭ ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺋﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ ﻭ ناسوتی
ﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﻣﻨﺸﺄ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭ ناسوتی   ﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﺭ
ثاﺑﺖ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰﻋﻠﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﮑس ﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧی
متوﻗﻒ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﻮﻩ ﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﮐﻮه ﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺯﻭﺍﻟﻰ
ﻳﺎ ﻓﺮﺳﺎﻳﺸﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯﺟﺮﻳﺎﻥ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞﺑﺴﻤﺖ
ﺟﻠﻮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎ ﻭ تقرّب
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻤﺖ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣثبت ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﺮﻗّﻰ ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﺎﺹ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﻣثبت ﺍﻭﺧﻠﻖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻭثاﺑﺖ ﺧﻮپس
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺬﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ تطوّر
ﻣثبت ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﺤﺖ ﺃثیری ﻭ
ﺃﺗﻤﻰﺗﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍ
ﺣﺮﮐﺘﻰ(ﻟﻮﻟﺒﻰ
فنری ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺧﻠﺄ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ(ﺯﻣﮑﺎﻥ)
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺟﺮﻳﺌﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮپسﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻌﻤﻴﻢ ﺩﺍﺩ.ﻭﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﻣﻤﻠﮑﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﻭﻫﻤﮕﺎﻣﻰ
ﺑﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﻄﻴﻊ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﺼﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭼﻮﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻧﻔس
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺮﺳﺪﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻘﻮﻁ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮپس ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺪﺍﺧﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ناسوتی
ﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎسوء  ﺕ
ﻗﺒﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﻣﻠﮑﻮﺕﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺒﻪ عَدَم
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻳﺎ (عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺿﻤﻦ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻣثبت ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﻋﮑس
ﺁﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﺢ
ﺧﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰﻭﻳﺎ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺮسوء  ﺥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻗﺒﻞ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﺮﻭﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﺼﺎﺭﻩ (ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﺤﻘﺎﻳﻖ)
ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺴﺮﺍﺋﻴﻢ
ﮔﻮﺋﻰ (سرﻭﺩﻯ)
ﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺮﺍﺋﻴﻢ.
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﻫﺮ هَوَس
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻭﻣﻴﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻳﮑﺠﺎ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﺻﺮﻑ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺗﻮﻫﺎﻡ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻃﻔﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺍث ﭘﺪﺭ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻗﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺧﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺘﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﮔﺮﻳﻪ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﺎ ﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮔﻴﺎﻩ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭ تلقائی
ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻳﺎ
ﺗﻘﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
(ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ)ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯﺗﻦ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺟﺎﺭﻯﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺰ ﺗﻮﻫّﻢ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس مُقدّس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭپس(ﺭﻳﺸﻰ
ﻭ ﺑﺮﻫﻤﻦ)ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺷﺪﻩﻭ
محمّد ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺁﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺴﻰ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎم
اﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧیست. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﻭﺑﺨﺖ
ﻫﺴﺖﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﻪﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭک
اﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺗﺘﺎﺑﻊ ﻭ
ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺩﺭﺣﻘﻴﻘﺖ
سوﺍﺭ ﻣﻮﺝ ﻭ
ﻓﻮﺍﺭﻩ ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﭼﻮﻥ
ﺳﻴﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺪﺭﻩﻫﺎﻯ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻟﺬﺍ
ﭘﺂﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭﻯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻳﻤﻮﻣﺘﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻫﺴﺖ. ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻥﻔﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻭ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺘﺎﺑﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴﻢﺗﺎ
ﻗﻨﺪ ﺩﺭ ﺁﺏ ﺫﻭﺏ
ﺷﻮﺩ ﭘس
ﺩﻳﻤﻮﻣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻗﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﻧﻔس
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﻗﺎﻧﻮﻥﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻇﺮﻑ ﺁﺏ ﻭﺧﻮﺩ ﻗﻨﺪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺫﻭﺏﺟﻤﻠﮕﻰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺑﺎﻣثاﻝ ﻗﻄﻌﻪ
ﺷﻤﻊ ﺑﻨﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺷﻤﻊ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺷﻤﻊ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﺧﻠﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣثاﻝ ﺫﻭﺏ ﻗﻨﺪﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﻧﻘﺶ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍ ﺟﻮﻫﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﭘس
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻧﻰ
ﮐﻴﻒ ﻭ ﻓﻌﻞ ﻭ
ﺗﻮﺗّﺮ
ﺗﻨﺸﻦﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺷﺪﻥ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﺒﻮﺩﭼﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﻭﺗﺠﺎﻧس
ﻭﻣﻌﻴّﺖ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﺎﻧس ﻭ
ﺗﻌﺎﻗﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺩﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺒﻮﻁ
ﻭﺳﻘﻮﻁ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖﻭ
ﻳﺎ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻨﻰﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﮐﻠّﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ.ﺻﻌﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺷﺪﻯ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺒﻤﺎﺩﻩ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻳﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺩﺭ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﻫﺮﺟﺴﻤﻰ
ﻏﻴﺮﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺸﺮﻁ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻥﺪﺭ ﮐﻠّﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺭﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ الهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻮﻫﺮ ﺧﻮﺩ
ﺃﻣﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺻﻔﺖ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺑﺴﻮﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﺗﺮ ﻭ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻣثبت ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥﺩﺍﺧﻞ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻤﻰ ﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﻭﻓﻌّﺎﻝ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺘﻰ
ﮐﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ تطوّرﻣثبت
و خلّاق
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺁﻥ
ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥﺍﺩﻭﺍﺭ
ﻭﺍﻃﻮﺍﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﺑﺘﻦ
ﻭﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻌﻮﺭﻭﺑﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺭﺷﺪ
ﻭﺷﻴﺨﻮﺧﺖ
ﻭﭘﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺬﺍﺕ ﻭﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ
ﺍﺳﺘﻌﺎﺭﻩ
ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻢ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺣﺘﻤﺎ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣثبت
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺷﮑﺴﺘﮕﻰ ﺟﺴﻢ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻪﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺟﻮﻫﺮ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺤﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ. ﺟﻮﻫﺮ
ﺑﻮﺩﻥ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﺮﺽ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﻮﻫﺮ
ﻧﺎﻣﻴﺪﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﭼﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ لَوّامه
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﻦ ﺧﻮپس
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻔس مُلهمه  ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤی
ﻨﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻭﻝ
ﺩﺭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﺑﻮﺩﻥ.ﮐﻪ ثابت
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩﺩﺭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﺭﺑﺎﺏﻧﻮع
ﺒﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻔﺮﺽ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻟﺬﺍ
تطوّر ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺰﺩ ﻟﺎﻣﺎﺭﻙ
ﻭ ﺍﺳﭙﻨﺴﺮ ﻭ
ﻫﮕﻞ
ﻭﻏﻴﺮﻩﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺷﺮﻳﻚ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺴﻠّﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻘﻄﻊ ﺩﺭﺟﻤﻠﮕﻰ
ﻭﮐﻞّ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻳﻦ تطوّر ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻃﻮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻨﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺷﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﻭﻟﻮ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺴﻢ
ﺟﻨﻴﻦ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﺟﻨﻴﻦ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻮﺭﺕﻧﻮعی
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﻴﻦ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﺮﺩﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻮﺭﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻨﺎﻳﺎﺕ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
بعدﺍ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺣﺘی
ﻤﻴﻠﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﺎﺯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﺳﺎﻥ
ﺎﺳﺖ.

ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﻀﻮﻯ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﺍﺗﺎﺑﻊ
ﺣﺴﺎﺏ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ حقّ
ﻣﺴﻠّﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ حقّ
ﻣﺴﻠّﻢ ﻳﻚ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﺴﺒﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻬﻨﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺣﺴﺎﺏ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻳﻢ
ولیّ ﺣﺴﺎﺏ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺖ.ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻫﺎ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ولیّ
ﺑﺎ عَدَم ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ . ولیّ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﻭ
ﺟﺪّﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﺠﺮّﺩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ تطوّر
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﺠﺮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﺪﺍﻭﻡﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﻨﺎ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ(ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻣﺮﮒ)ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.تطوّر
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ دﺮ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺻﻨﻌﺘﻰﻧﻈﺮبه
(ﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ)ﺁﻥ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺳﺖﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻳﺎ
ﺩﺭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺪﺕ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺁﻥ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ.
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﮕﻬﻤﻴﺪﺍﺭﺩ.

ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ( کونشنس)
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺩﺭﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻓﮑﺮﻯ ﺗﺤﻮﻝ (
ترانس
فورمیشن) ﻳﺎ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻭ ﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻌﺎﻗﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﺻﻮﺭ ﺭﺍ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﮐﺮﺩ.ﻋﻠﻢ
ﺟﻨﻴﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ (
امبریلوجی) ﻋﻠﻢ
ﺣﻔﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﺴﻴﻞ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ثاﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣثلا
ﺟﻨﻴﻦ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺟﻨﻴﻦ
ﻣﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺭﺷﺪ ﺟﻨﻴنی
ﺒﺎﻫﻢ ﻓﺮﻗی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﺎﺕﺍﺯ ﺷﮑﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﺩﻩ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ تطوّر ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺒﺪﺃ ﺃﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺕﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻟﻰ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺃثیرﻯﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺿﻰ
ﻗﺒﻞ ﺃثیرﻯﮐﻪ
ﺑﺄﺯﻝ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﮐﻞّ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻳﺎ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﺎﻡ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍﺷﺒﻨمی اﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﭘس
اﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻧ ﺎﻣﺤﺪﻭﺩﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣل
ﺘﺮﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﻫﺴﺖولیّ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉﭼﻮﻥ
ﺟزء ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐﮐﻤﺎﻟﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗم
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻭﺍﺣﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺷﻮﻧﺪ.

ﻣﮑﺘﺐ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺃﺻﻞ تطوّر
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢﻣﮕﺮ
ﺃﺻﻞ(ﺟﻬﺶ
ﺣﻴﺎﺗﻰ)ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻢ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺤث ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺡ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺤﺮﻙ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭ
ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻭﻣﺴﺄﻟﻪ
(ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﻭ ﺳﺮﭘﺎ
ﺑﻮﺩﻥ ﻗﻮﺍﻡ
ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩعلیّ
ﺭﻏﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕﺑﺎﺯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻭﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺍﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺒﺤث ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ تطوّر
ﺧﻠّﺎﻕ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻨﺠﺮﺑﺨﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﮔﻰ ﺷﺪﻥ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻳﻚ ﻓﺸﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻬﺶ
ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥﺑﺮ
ﺑﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ(ﻓﻄﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺶ ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﻣﻮﺝ ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻌﺎﻗﺒﺎ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺍﺯﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎﻋﺒﻮﺭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻬﺶ ﺑﺪﻭﻥ
ﮔﺬﺭﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺳﻂ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻋﺪﺩ
ﻳﻚ ﺑﺪﻭﻥ ﮔﺬﺭ
ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺟﺰﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﺩ ﺩﻭ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻋﺪﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺪﺩ ﻳﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﺣﺴﺎﺏ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺍﻭ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰﺍﺯ( ﻳﻚ
ﺃﺯﻟﻰ) ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﻗﺎﻡ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰﺑﻌﺪﺩ
ﻳﻚ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺑﻮﺍﺣﺪ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﻳﮑﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻭﺣﺪﺕ(ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻮ)ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺤﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭ ﺧﻠﺴﻪ ﻭ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﺶ
ﺗﺮﻙ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﻭ(
ﺭﺑّﺎﻧﻰ ﻭ ﺭﺍﺑﻰ)
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭلی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﭘس
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
اﻧﻮﺍع ﺮﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ ﻫﻢ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﮑﻰﺍﺯ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻋﻠﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺴﻢ ﻧﻮعی ﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯﺑﺎﻋث
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻬﻴﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵﺍﺯ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﻴﻦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﻠﻢﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺁﻥﻄﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﮐﻪﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧی
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺩوﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻃﺒﻘﻪﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻢ ﻋﺼﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭼﻪ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺎﻗﺺ
ﺍﻟﺨﻠﻘﻪ ﻳﺎ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺧﺮس ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺧﻮﻙﺗﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦﺗﺮ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻔﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺳﺦ ﻭ ﺭسوﺥ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺭسوﺥ ﻭ
ثباﺕ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ ﺍﻭرﮔﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ
ﻭﺳﺦ ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﭼﻮﻥ ﭼﺮﻙ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ
. ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍنی
ﻔﺴﺎﺩ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻨﻤﻮﺩﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺘﺮﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻋﮑس
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺟﺪﻯ ﺗﺮﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﻴﺐ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻧﻘﺺ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﭘﺎﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﺷﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺟﻬﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭﻧﻪ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﻮﺳﻨﺎﻙ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖﻭ
ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﺍﻳﻦ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻬﺸﺖﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻧﺞ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﻧﺞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﮑﻰ
ﭘﺎ ﺑﮑﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺻﺪ
ﻣﺘﺮ ﺟﻨﮕﻞ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺍلاّ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺮﻭﺗﻮﻥ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢﻭ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰﮐﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻳﺎ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻴﺎﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﮐﻪﻫﺴﺘﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﮐﻨﻮﻧﻰﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩﺍﮔﺮ
ﻣﺪﺭﻙ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭبالقوّهﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻧﻴﮑﻮﻣﻌﺮﻑ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣثبت ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﺧﻠﻖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﺍﻳﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺑﻘﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻭ
ﺑﻨﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﻮﺩﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﻭﻥ سوء  ﺍﺑﻖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻤﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻳﺎﻓﺖ. پس  ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﻣﻌﺎﺩ) ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﺘﻤﺎ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻭ
ﺩﻳﺮﮐﺮﺩﻯ ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺃﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤّﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺰﻭﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
(ﺟﻬﺶﺣﻴﺎﺗﻰ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍﺁﻧﺮﺍ(ﺣﻔﻆ
ﺑﻘﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ
ﺷﻮﭘﻨﻬﺎﻭﺭ ﺁﻧﺮﺍ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺑﻘﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭﺃﺻﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻣﺎ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻯ صوفیّهﻭ
بعضی ﺁﺧﻮﻧﺪﺫﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺻﺎﺩﻕ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ معرّفی    ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮکی
اﻭ ﻣﻨﻌﻘﺪ
ﮐﺮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﻗﻴﻖ ﺑﻴﻦ
ﺟﻬﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺻﻮﻝ ﺣﻴﻮﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭﻙ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻬﺸﻰ
ﺭﺍﺩﺭ (ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ)ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﻧﮕﺎﻫﻰ
ﺑﻌﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺒﺬﺭ
ﻭ ﻫﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺭﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭﺍﺯ ﺟﻬﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ ﻫﺮ
ﻧﺴﻞ(ﻣﺤﺒّﺖ ﻧﺴﻞ
ﺑﻌﺪﻯ) ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﻧﺴﻞ
ﻭﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﻳﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺷﺪﻩﻭ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻨﺴﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺷﺪﻥﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺻﺒﺮ ﻣﻄﻠﻘﻰ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻓﺮﺻﺖﺟﻬﻨّم
ﻤﺠﺪﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺸﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﭘﺪﺭ ﺩﺭ
ﻧﺴﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ
ﺍﺯﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺴﻞ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﺪﺍﻡ ﭘﺴﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﭘﺪﺭ.

ﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺑﺤﻴﺎﺕ
ﻭ
ﺍﺳﺘﻤﺮﺍﺭﻳّﺖ
ﺁﻥﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ تطوّر
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻀﻮﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﻘﻠی
ﻮ
ﺑﻄﻮﺭﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭ ﺳﺎﺑﻖ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪﻟﺎﺟﺮﻡ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
نوعی ذﻣﺠﺮﻡ ﻭ
ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻓﺸﺎﺭ
ﺑﺠﻠﻮﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﮐﺸﺶ ﻭ(ﺟﺬﺏ
ﻭ ﺃﺟﺘﺒﺎﻯ)
ﻓﻄﺮﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘثنا
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺗﺤﻘّﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ(
بدﺭ ﻣﻨﻴﺮ)
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺍﺳﺎس ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﺮﺯ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗر ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﻬﺮ ﺳﻄﺢ ﺁﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺣﻴﺎﺕﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺧﻠّﺎﻕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺗﻦﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺍﺯﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻩﭼﻪ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻄﻮﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺴﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻤﺴﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖﺭﻭﺡ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﻋﻈﻤﺖ
ﻭ ﻋﻤﻖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﻨﻮﻣﻦ
ﻫﺎﻯ ﻫﻴﺴﺘﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﭘﺎﺳﺨﮕﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻳﻚ ﺳﻠّﻮﻝ
ﭼﻴﺰﻯﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺑﻴﻦ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺭﻓﻊ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭﺣتی
ﺎﺯ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩﺑﻤﺮﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩﻭ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻓﺖ
ﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻦ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺩﺭتقرّب
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩﺑﻌﮑس
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻠّﻴﻪ ﺁثاﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻌﻨﻮﻯﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻗﺒﻠی
ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪﺍﺯ
ﻋﻨﺎﺻﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺂﻥ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﺎﺗﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ(ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺯ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺣتی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻥ
ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﺩﺭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭘس
ﺍﺯﺣﺬﻑ ﺁثاﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺁثاﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﮐﺮﻭﻣﻮسوء  م هاﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻭ(ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ)ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﻭﻣﻮسوء  ﻣﻬﺎﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ(ﻧﻔﺨﻪ ﻭ ﻧﻔﺤﻪ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎ ﻧﻔﺨﻪ ﻭ (
ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﻨﻴﻨﻰ)ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﺁﻏﺎﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺯ
ﻧﻔﺤﻪ ﻭ
ﻧﻔﺨﻪ(ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺩﻭﻡ )ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﻥﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺃﺯﻟﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡﮐﻪ ﺍﺯﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺒﺨﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﻧﻔس
ﮐﻞّ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺍﺳﺎس ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃثیرﻯ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ ﮐﺮﻳﺴﺘﺎﻟﻰﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺴﻠﺴﻠﻪ ﺣﻴﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ( ﮊﻥ ﻳﺎ
ﺟﻴﻦ) ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ ﺩﺭﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻋﻀﻮ ﻭ ﺍﻭﺭﮔﺎﻥ
ﺁﻥﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻳﻚ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝﺍﻭﺭﮔﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ ﻭ
ﻋﻀﻠﻰ ﻭ ﻗﻠﺐ ﻭ
ﺷﺶ ﻭ
ﺟﻬﺎﺯﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺪﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪولیّ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻭ
ﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ الهی
ﺪﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻰﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪﻭ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴز ﺑﺮﺳﺪﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎﻭﺑﻴﻦ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﭘس
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺫﺍﺗﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺎﻣﺪ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺟﺴﻢ ولیّ
ﺩﻳﺪ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻢ ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺭ أجزاءﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺟزء
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺃﺗﻤﻰﺗﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ
ﻭﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﻥ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺩﻭﺍﻡ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺤﺾ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺤﺾ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻣﺤﺾ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪﺍﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻫﻨﺮﻯﮐﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺣﺴّﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻫّﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﮑﺘﺐﻭﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤﮕﺎﻣﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻭﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ ﻭ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ (
فاینالیزم)ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ(
نقد ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ)ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ(ﻟﻮﻟﺒﻰ ﻭ
ﻓﻨﺮﻯ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ علیّ
ﺭﻏﻢ ﮐﻨﺪﻯ
ﺁﻥﺑﺎﺯ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻘﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﻟﻐﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺎﺩﺍﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻴﻨﺸﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺗﺠﺎﻫﻞ ﮐﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺴﺎﺑﺪﺍﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
(ﺍﮐﻠﻴﻞ)ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻪ ﮔﻠﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺳﺘﻪ ﮔﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺭ
ﻟﺎﭘﻠﺎس
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺍﺷﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﺎﺭ
ﻭﻧﻘﺶ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ سپس
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺭﺍ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻝ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰ ﻭﺩﺭﺷﺖ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻣثاﻝ
ﻧﻴﻮﺗﻮﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺎﺕ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ( ﺍُﻡّ
ﺍﻟﻘﻮﺍﻧﻴﻦ)
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻝ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺂﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯﺮﺍ
ﺟﻠﻮﺗﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﻟﻮ ﺑﻀﺮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻣﮑﺘﺐ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﻭﺍﺣﺪ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﻭﺍﺣﺪ
ﮐﻠّﻰ
ﺃﺯﻟﻰﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺎ ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﻭ ثاﺑﺖ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﻄﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻈﻬﺮﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺍﺷﻴاء
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻭﺍﺣﺪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ
ﺳﻴﻞ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ . ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭﻋﺒﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﺁﻥ
ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ.ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﻭﺭ ﻭ ﮔﺬﺭ
ﻭ(ﺷﺪﻥ)ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻭ
ﺗﻠﺎﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺁﻥﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺟﺴﺖ.ﮐﻪ ﺟﺰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻴّﺎﺕﺷﺎﻣﻞ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.

ﺍﻣﺎ
ﻧﻈﺮ ﻣﮑﺘﺐ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ
ﻭﻫﺪﻑ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺎﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻟﻴﺐ ﻧﻴﺘس
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻘﺎﺻﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺬﻩﻭ ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞﻃﺒﻖ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺃﺯلی
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖﻭ ﻳﺎ
ﺧﻨثی ﺷﺪﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺟﺒﺮﺍﻥ عَدَم
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻤﻴﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻰﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ (ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺪﻑ
ﺩﺍﺭ)ﻏﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺤث
اﺰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﻟﻴﺐ
ﻧﻴﺘس ﻭﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ(ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻤﻌﻰ)ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ ﻭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻤﻊ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻳﺎ
ﻗﻮﻡ ﻭﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ولیّ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮه
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُسﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﮔﺮﺩﺩﻭﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻘﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﺗﺮﻙ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻗﺴﻤﺖ ﻣﻬﻢ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ. ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻗﺼﻮﺭ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ ﻟﻴﺐﻧﻴﺘس
ﻣﺨﺎﻟﻒﺃﺻل
اﺑﺪﺍﻉ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺫﺍﺕﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺭﺍﺕ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻰ
ﺍﺭﺍﺩﮔﻰﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻫﺮﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ضدّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺃﻣﺮﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺣﺮﮐﺖﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺘﻰ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻭ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺗﺎ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺑﻄﻮﺭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻥ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﺭﺍﺩﻩﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻴﭻ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ عَدَم
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯﮐﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻩﻭﻟﻮ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻥﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﮐﺮﺍﺕ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩﺷﻴﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮﮐس ﺧﺎﺹ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻐﺎﺋﻴّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﮐﻪ ﻟﻴﺐ
ﻧﻴﺘس ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻣﻄﻠﻖﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ
ﺍﺯﭘﻴﺶﻫﺮﭼﻴﺰ
ﻭﺍﻣﮑﺎنی ﺮﺍ
ﺩﺭ
ﺣﺎﻝﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ
ﻣﻘﻠﻮﺏ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻠﻮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻧﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻭ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺟﻬﺎﻥ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺍﻳﺪﻩ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻢﮐﻪ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻳﻚ
ﺃﻣﺮﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮﻧیﻔﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی اﻟﻬیﭙﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﺩ . ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ)ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻭعَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ کنونی
ﺧﻮﺩﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴخ ﻮﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮاﺤﻞ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ ربّ برﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ربّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﺮﻋﺖﻃﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺷﻬﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮑﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯﭘﺎﻳﺎﻧﺶ
ﻣﺸﺮﻭﻁ ﺑﻬﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺪﺭﻛﭙﺎﻳﺎﻥﻮﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺸﺮﻯاﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮﮐﺸی اﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻨثیﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺷﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺮ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪﺟﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻳﻬﺎﻯ
ﺑﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﭼﻴﺮﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﭘس ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﻳﺎ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺃﻣﺮﻯ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﻈﺮﻯﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺯﺧﻴﺎﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﻩ(ﭘﺮاﺩﺍﻳس)
ﻫﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍلی
اﻟﻬﻴﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ تأثیرﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺷﺸﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮد
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻠﻪ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺖﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﺑﺎ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺻﺒﺮ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭﺡ
القدُس
ﺑﮕﺬﺭﺩ . ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻦﻭ
ﻣﺘﻌﻠّﻘﺎﺕ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﭘس
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﻮﺷﺶ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ
ﻓﺮﺿﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ(ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻏﺎﺋﻰ)
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﻏﻴﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺩﺭ
ﺧﻄﺎ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﻧﻘﺶ ﻭﻣﻌﻨﻰ(ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﺰﻡ ﺟﺴﻢ
ﺭﺍﺑﺸﮑﻞ ﺻﻨﺎﻳﻊ
ﺑﺸﺮﻯ(اورگانیزیشن) ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺸکل صنعنی
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﺪ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻘﺼﺪ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﻫﻴﭻ
ﺩﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻳﻚ
ﮐﺎﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺭﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩولیّ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻨﻰﮐﻪ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ (
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﻤﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻠﻮ(سوﻕ
ﺩﺍﺩﻩ)ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻧﺪﻓﺎﻉ ﺁﻟﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺾ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻨﮕﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ولیّ
ﻏﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺷﺘﺎﺏ ﻫﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺍﺯ
ﻏﺎﺋﻴّﺖﻫﺎ
ﻭﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞﺗﺪﺭﻳﺠﺎ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺤﻘّﻖ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ.ﺁﻧﮕﺎﻩﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻃﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺗﻮﻟﻴﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻫﻤّﺖ ﻭﻫﻮﻡ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺟﺪﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭﺣﺪﻭﺩ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.پس
ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﻴﭻ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﻌﻰ ﻭ ﺟﺪّﻳﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕی
ﺒﺎ ﻧﻔس ﺩﺷﻤﻦ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻓﺮﺽ
ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻭ ﺟﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻳﻚ ﺑﻴﻨﺶ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ثاﺑﺘﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥﮑﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﻨﺶ
ﺁﻧﺮﺍﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺍﺋﻤﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺿﻤﻦ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻭﺿﻊ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻥﺩﺭ
ﻫﻢ ﮔﺴﻴﺨﺘﮕﻰ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺮﻭﺡ
ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﻧﻈﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ثاﺑﺖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻪ
ﺗﺤﻮﻟﺎﺗﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻭ
ﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻭ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﺑﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺍﺕ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰﮐﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺫﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﺮﮐس ﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺯ ﺧﻄﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺮﮐس
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻌﻠﻰﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻳﺎ ﻧﺎﮐﺎﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﺎﮐﻪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺁﻟﻮﺩﻩﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﺴؤﻝ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥﻭﻳﺎ
ﺯﺷﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﺘﻤﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﻤّﺖﺳﻠﻮکی
ﻮﻳﺎ ﻟﺬﺕﻭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻴﻢ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌل
ﺸﺪﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
(ﻋﻠّﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺑﺎ(ﻋﻠّﻴﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ) ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻋﻠّﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩ.ولیّ
ﻋﻠّﻴﺖ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻳﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺷﻮﺩ.

ﭘس
(سوﻕ ﺑﺠﻠﻮ) ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ سوﻕ
ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺄﻣﻴﻦ
سوﺩ ﻭﻧﻔﻊ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺎﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺤﻘّﻘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻭ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰﺑﺎ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ تطوّر
ﻭ ﺗﺤﻮﻝ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﮐﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻫﺎﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻣﻨﻈّﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻔﺮﺽ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ
ﻭ ﻣﻨﻄﻘﺎﺍﻳﻦ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﺃﺯﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺃﺻﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﺎﻟﻖ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺍﻭ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﮐﺰ ﻋﻠﻤﻮ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣثاﻝ ﻣﻬﻢ ﺗﺨﻢ
ﭼﺸﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺮﺽ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﺩﻳﺪﻥﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﺸﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻓﻘﺮﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﺮﻡ ﺗﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢﭘﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯﺎﺩﺭﺍﮐﻰ
ﭘس ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥﻳﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻮﻋﻰﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﻋﺼﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻳﺎ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎﺭ ﺳﻪﮔﻮﻧﻪ
ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩﻓﻘﺮﺍﺕﺟﻨﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺒﮑﻪ
ﭼﺸﻤﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻧﺮﻡ ﺗﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺣسّ ﻟﺎﻣﺴﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﭼﺸﻢ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍس ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ
ﺩﻳﺪﻧﻰﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﻓﺮﺽ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍپس
ﻋﻀﻮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺵ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﺎﻯ ﭼﺸﻢ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺃﺻﻞ
ﻋﻠّﻴﺖ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻟﻰﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺍﺩ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻋﻀﻮﻯ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻘﻞ
ﺭﺍﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
عَدَم ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ علیّ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﻰ
ﭘﻨﺪﺍﺭﺩ ﺣﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
(ﭘﺎﺳﺦ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ)ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻮﻗّﺖ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﻣﺎﺩﻩ
ﺃﻣﺮﻯ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ(ﻭضع
ﻮﺷﮑﻞ
ﺁﺏ) ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻭ
ﺑﺸﮑﻞ ﻭﺿﻊ
ﻣﺠﺮﺍﻯ ﺁﺏﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺏ ﺑﺨﻮﺩ ﺷﮑﻞ
ﻇﺮﻑ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﻴﺎﺕﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
(ﮐﺎﻧﺎﻝ ﺁﺏ)
ﺷﮑﻞ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺸﮑﻞ ﺁﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻴﺰﺧﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧمی
ﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺷﮑﻞ ﺗﻮﺩﻩ ﺧﺎﻙ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝﺷﮑﻞ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﺍﺋﻞ ﺷﺪﻧﻰ
ﻭﻓﺮﺳﺎپس
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﭘس ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﺭﺍﻩ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘثنا
ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺧﻮﺩ ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﮑﻨﺪ .
ﭼﻮﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﻫﻀﻢ ﻏﺬﺍ
ﻭﻣﻌﺪﻩﻭ ﻳﺎ ﺑﻴﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭﻣﻐﺰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻀﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﺪﻩ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﮐﺎﺭ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻣﻐﺰ
ﺃﺻﻞ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ.ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺻﻞ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ.ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻋﻮﺍﻡﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻧﻔس
لَوّامه  ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺃﺻﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ ﻭ
ﺗﺼﺎﺩﻑ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻣﻔﻴﺪ) ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻳﻦ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎﺕﻭﺣﺘﻰ
ﺟﻬﺶ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻗﺎﺗﻞ ﻓﺮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺸﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﻫﺴﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ
ﮊﻧﻬﺎﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻋﻠّﺖﺍﺯ ﻳﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻟﺎﻣﺎﺭﮐﻰ ﻫﺎ
ﻧﻘﺪ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻄﻮؤﺭ
ﺍﻃﻮﺍﺭ ﺟﺴﻢﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺄثیر
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻀﻰ ﻟﺎﻣﺎﺭﮐﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻣﻮﺭﻭثی
ﺷﺪﻥ ﺁثاﺭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻳﺪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﻔﺖﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺯ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ثاﺑﺖ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ(ﺣﻘﺎﻳﻖ)ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻔﺎﻳﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﺒﻬﻤﺎﺕ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ علم ﻧﻴﺰ سوﺩ
ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺑﺎ
ﻭﺟﺪﺍﻥﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺃﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﺸﺖﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺧﻮﻥ ﮐﺮﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ(ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺪﻑ
ﺃﺑﺪﻯ)ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﺤﻴﻂﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺃثرﺵ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﺄثیر ﻣﺤﻴﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﻣﻴﺮﺍث ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ کرﺩﻩ ﻭ
ﺟﻮﺍﺏ ﮔﻮ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺗﺄثیرﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻓﺎﻯ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰﻭ ﺃثر
ﻣﺤﻴﻂ
ﻭﻣﻴﺮﺍثی ﺷدﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺎﺩﻯﮐﻪ ﺃثر
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺿﻤﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻃﺮﻑ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭﻧﻘﺶ
ﻣؤثّر ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺟﺴم ﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺮﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﻣﻨﺶ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺟﻬﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺟﻬﺶ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺮﮐﺰ ﺃﺻﻠﻰ
ﺗﻠﺎﺵ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯﻤﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﮐﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥﻳﺎﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ(ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺗﺮ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭼﻮﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺪﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻥ ﻋﺼﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪﺍﺩﻩﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻬﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ ﭘﻴﺮﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﺭﺳﻠﻮﻛﺒﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺴّﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻳﮑی ﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﺎﻯﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ . ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ)
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ سوء  ﺷﻴﺎﻧس  ﭼﻮﻥ محمّد
ﻭ ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻌﺎﺻﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﻮ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺯﻣﺎﻧی ﺒﺎﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﺗﻤﻰﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰﮐﻪ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯﻣﺪﺍﻡ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺘﺎ می
کوﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

بحقَّﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﻚ ﻋﻀﻮ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻐﺰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﻋﺎﺟﺰ
ﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺷﺪﻳﺪﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻋﺠﻴﺐ أجزاءﻯ
ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘی
همین ﺩﻳﺪﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﭽﺸﻢ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺮﺩﻩ
ﻓﻬﻢ ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﮐﺎﺭ ﻋﻀﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﭼﺸﻢ ﻭ ﻫﺮ ﻋﻀﻮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﻧﺎﻣﻘﻬﻮﻡ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺤﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﺄثیر ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺍﻭﻟﻴﻪﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺃﻫل عبا
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﺗﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﭘﺎ
ﺑﻤﻴﺪﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳﮑﻢﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺍﺯﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﮐﺴﺐ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻮﺗﻤﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻳﮋﻩ(عَدَم
ﻣﺎ سوء  ﺍﻩ)
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺩﺭﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥهاﻯ ﺗﺤﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭتقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ)ﮐﻪ ﮐﻞّ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ)ﻭ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ (ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ)ﭘﺎﺳﺨﮕﻮﻯ
ﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ أجزاءﻯ
ﻳﻚ ﻋﻀﻮﭼﻮﻥ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻗﻠﺐ ﻭ
ﻣﻐﺰﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﻋﻀﻮ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﮐﻮﭼﻚ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﻐﺰ
ﻭﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻘﺶ أجزاء
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ (ﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﮐﻠّﻰ)ﺍﺯﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
أجزاءﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﺎﻳﺖ
ﺁﻥﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻫﺮﻳﻚﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻫﻤﻪ أجزاء
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺒﻴﻨﻴﻢ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﻢ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻤﺎﻡ أجزاءﻯ
ﺗﻦ ﻳﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻳﻚ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐّﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐّﻴﻪ ﻧﻔس
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺃﺻﻞ
ﺃﺻﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺫﺍﺕ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮپس
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﻭ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻴﻢﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻌﻠﻰﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪ
(ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ)ﻭ
ﻓﺴﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭﻟﻮ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭلی
ﻨﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ. ﻣﮕﺮﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
(ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ) ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺑّﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻤﺤﺎﺳﻦ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻗﺪﻡ
ﺍﻭﻝ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ(ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ)
اﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﭘﺂﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻴﻢ. (ﺣﺮﮐﺖ)ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺁﻥ
ﻧﻈﺎﺭﻩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻣﺮﮐﺐ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭼﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻢ
ﻣﺘﺤﺮﻙﻳﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﺣﺮﮐﺖ.ولیّ
ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ(ﺫﺍﺕ
ﺣﺮﮐﺖ)ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺴﻴﻂ
ﺍﺳﺖ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺷﻴﺌﻰﺑﺎﺯﻭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻏﻠﻴﻪ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ
ﻋﻮﺍﻳﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﮐﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﺩﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺣﻴﺎﺕﺑﺘﻔﺮﻗﻪ
ﻭ ﺗﻨﻮﻉ
ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺷﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺗﻰ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭﻫﺮ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﭼﺎﺭﺑﭙﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﭼﻪ
ﺧﻨثی ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺎﻧﻊﻳﺎ ﺩﻭﺭ
ﺯﺩﻥ ﻣﺎﻧﻊ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﮐﻪﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﺗﻔﺮﻗﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻩ
ﺟﻮﺋﻴﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻮﺟﺐﻃﺮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪﺣﺮﮐﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻣﻨﻔﻰﻭ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻧﻴﺮﻭ ﺑﺨﺸﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﻭﻫﺮﺟﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺷﺪ.ﮐﻪﺩﺭ ﺩﺭ
ﺟﺎ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺫﺭﺍﺕﻣﺎﺩﻩ ﻣﺠﺰﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭽﺮﺧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺃﺳﺐ ﻋﺼّﺎﺭ
ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ ﺁﺳﻴﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯﭽﺸﻢ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻌﻠّﺖ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺟﺪﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺒﺮﺍﺩﻩ
ﺁﻫﻦ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺁﻫﻦ
ﺭﺑﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺎﻇﺮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻫﻦ ﺭﺑﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪولیّ ﻫﻨﻮﺯ
ﻣﮑﺎﻧﺒﺰﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﺎﺭ
ﺁﻫﻦ ﺭﺑﺎ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﻩ ﺁﻫﻦ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﺭﺩﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻝﻫﻴﭻ ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭﻧﻈﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻴﺪﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻋث ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻋﻠﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻟﻌﻠﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ  ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﮕﺮﺍ
ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
(ﺑﺎﻓﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺣﺮﮐﺖ)ﺑﺎﻳﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻈﻢ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﻳﮑﺠﺎ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﭼﺸﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﻮﺩ
ﭼﺸﻢ ﮐﺎﺭ
ﻭﻧﻘﺸﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻳﺪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭﻭﺍﻥﻫﺮ ﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ (ﭼﺸﻢ ﻭ
ﺑﺼﻴﺮﺕ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥﺷﺒﻴﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺮﺍﺩﻩ ﺁﻫﻦ ﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﺁﻫﻦ ﺭﺑﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﺤﻮﻝ
ﻣثبت ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺁﻥﻮ
ﺩﻗّﺖ ﺧﺎﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﻏﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺑﺼﺎﺭ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﻣﻨﻔی هر
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﻭﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﺪ.ﻭ(ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺼﻴﺮﺕ)ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻔﻌﻞ ﻭ ﺗﺄثیر
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﺧﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺩﺭﺳﺖﻭ ﺗﻮﺍﻥ ﺻﺤﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﻭ ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻋﻠﻞ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻳﮑﺴﺎﻥولیّ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ ﻣﻮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﭘﻴﭽﺶ ﻣﻮ.ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺗﻦ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺎ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮپسﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺫﻭﻕ ﻭﻫﻨﺮﻭ
ﺩﺭﻙ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﭘﺮ ﻭﺳﻌﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻓﻌﻞ ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ﻓﻌﻞ
ﺣﻴﺎﺕ)ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ(ﻓﻌﻞ)ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻓﺎﻋﻞ ﺭﺳﻢ
ﻃﺮﻳﻖ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻌﻞ ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺫﺭﺍﺕ ﻣﺎﺳﻪ
ﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ ﻫﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﻌﻞﺗﺼﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻳﺮ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﻗﻮﺍﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻭﮔﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﺮﮐس ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣثیت ﻭﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﻤﺘﺮﻯﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺗﻦ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔسﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

تطوّر
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﺑﻬﻤﺰﺍﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺩﻳﺪ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺼﻴﺮﺕ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻣﺘﻮﺍﺗﺮﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻭﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولی ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪولیّ
ﺑﻨﺎم او
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘثناﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﺯﻩﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﻴّﺖﻳﻚ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﮑﻴﻴﻒﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻴﻔﻴّﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻗﺒﻮﻝ الهی
اﺳﺖ. ﺗﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻭ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻴﺰﻡ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻄﻠﻖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻭ ﺟﺰﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺘﺤﻘّﻖ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻌﻴّﻦ ﺍﺯ
ﻗﺒﻠﺎﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﭼﻴﺰﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ تطوّر ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺟﻬﺖ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮐﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺍﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻬﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺭﺑﻄﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻌﻔﻞ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺑﻴﻦ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻓﻌﺎل اﻧﺴﺎﻥﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌﻞﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺻﻨﻌﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮔﻠﻮﻟﻪ
ﺍﺯ ﻟﻮﻟﻪ ﺗﻮﭘﺨﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺳﻤﺖ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺧﺎﺹ(ﺧﺮﺝ
ﭘﺮﺗﺎﺏ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺪﻑ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺑﻤﺒﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﭘﺨﺶ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺩﻥﺟﺰ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﮐﻮﭼﻚ ﻭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺯ ﻋﻤﻞ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ مؤثّر  ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮊﺳﺖ ﻭﭘﻮﺯﻳﺴﻴﻮﻥ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺫﺍﺕ ﻓﻄﺮﻯ
ﺗﺎ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ(بِدای
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯﭼﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﭼه
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻟﺐ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻓﮑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴّﻪﺍﺯ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻔﻄﺮﺕ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻌﺎﺩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﺒﺠﻬﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮپس ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.

ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺫﺍﺗﺎ ﻭ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﻣﻴﻞ
ﺑﺘﻄﻮﺭﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﺟﻴﻮﻩ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺳﻨﺞﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻘﺎﻡ الهی
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻌﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺟﺰ
ﻣﺪﺍﻡ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﺮﺩﻥ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺧﻄﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺯ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺑﻰ
ﺗﺄثیر ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺿﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﮐُﻨج
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺧﻔﺘﻪﻭ
ﺩﺭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻄﻮﺭﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺁثاﺭﻯ
ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻃﻔﻞ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ولیّ
ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺍﺿﺢ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﮐﺴﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻔﻬﻤﺪﻭ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﻣﻘﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺯ ﮐﺸﺘﻥ
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻄﺮﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭﺯﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﻭ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺭﻳﺸﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ أثَرﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ (ﻣﺎ سوﺍ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯﭼﻨﺪﻳﻥﺴﺎل
ﺴﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺍﺯﺭﻓﻊ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩﺩﺭ
( ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡﺁﻧﮕﺎﻩ (بِدای
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﻔﻄﺮﺕﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺑﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻯ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻄﺮﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ
ﻳﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ آثار
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﻤﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻭﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻨﻰﻳﺎ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﺪﻝ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮبالقوّه
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺫﻫﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
ﺘﺄثیر ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎم
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧی
ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺍﻣﻮﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺗﺮ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﻤﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﺩپس
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺃﺻﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺃﻣﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻠﻖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺴﺐ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ.ولیّ
ﺍﻳﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺑﺪﻧﻰ ﻭ
ﺩﺭﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖﺩﺭ ﻳﻚ ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻰ
ﻋﻘﻞ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞﻭﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺷﺪﻩ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺭﺑﺦ ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ ﺑﻦ
ﺑﺴﺖ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺳﺨﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻓّﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺗﺌﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﻭ ﻳﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺗﺮ
ﻳﺴﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻧس ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻗﺎﺑﻞ
ﻭﺻﻮﻝ ﻭﺣﺼﻮﻝ
ﻫﺮﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺑﺪﻧﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻴﺪﺭ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﭼﻮﻥ
ﭼﺮﻙ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﮐﻤّﻰ ﻭ عَدَم
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻴﺰﻯﺒﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻢ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﺑﮕﻮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﻋﻠﻢ ﮐﺎﻓﻴﻨﺪﺍﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻴﻮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎ
ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮ
ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺴﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻨﻮﺩﺑﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺑﻴﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠی
ﺒﺪﻧﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ
ﺫﻫﻨﻰﺑﺴﺘﻪ
ﺑﭙﺮﺗﺎﺏﺍﻭﻟﻴﻪﺑﭙﻴﺶﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﻭﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮﭼﻪ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﺩ
ﺑﺮﻭﺩ ﺗﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻓﻌﻞ ﺣﻴﺎﺕ
به (ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﻨﺸﺄ)ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪﺏ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﻘﺼﺪ)ﻭ ﻏﺎﻳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻣﻘﺼﺪ ﻭﻫﺪﻑ
ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺗﮑﻨﻴﺴﻴﻦ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺧﻮﺩﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﻳﺎ ﻧﺮﺳﺪ
. ﻭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺟﻬﺶ
ﻭ (ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺣﻴﺎﺗﻰ)ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺄﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﮑﻤّﻞ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﭘﺮﺗﺎﺏﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺶﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﻭ(ﺃﺿﻞ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ)ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﭘس تطوّر
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺟﺴﺘﻦ (طﻭﺭ
ﺑﻬﺘﺮ)ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﻭﻧﺎﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﭘﺮﻧﺴﻴﭗ ﻫﺎﺋﻰﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺍﻳﻦ ﻣثاﻝ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻭﺭﻡﮐﻪ
ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ ﺫﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺎﺑﺶ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻭﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﺕ
ﺁﻥ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺯﺍﻭﻳﻪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺿﻠﺎﻉ
ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻫﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺑﺄﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺑﺎﻋﺶ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﻭ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺟﻨﻴﻦ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﻧﻮﻋﻰ
ﺯﺗﺪﮔﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ می
گرﺩﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯﭼﻪ ﺧﻄﺮﺍﺕﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻌﺎﻗل
اﻣﺮﻭﺯ ﺃﺳﻴﺮ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺑﻤﻴﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﻌﺎﺩ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻭﺗﺼﺎﺩﻑ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻘﺶ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﻠّﺖ ﺟﻬﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﺪم اﻧﺴﺠﺎﻡ
ﻭﺗﻮﺍﻓﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻮﻥﺠﻨﺠﺎﻝ
ﺩﺭﻫﻢ ﻭ ﺑﺮﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻥﺎﻣﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﮐﻪﺩﺭﮊﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻘﺶ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﮊﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ23 جُفت
ﮐﺮﻭﻣﻮسوّمﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭﺣﺠﻢ ﭼﻨﺪ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻝ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﮊﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﻣﺎﻳﻊ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺳﻠّﻮﻝ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﺮﻣﻮسوء  ﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺟﺰ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺮﻣﻮسوء  ﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺳﺮﻫﻢ
ﮐﻨﻴﻢﻭﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖﻓﻨﺮﻯ ﺁﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﻳﻢﻭﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺑﺪﻫﻴﻢﻃﻮﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺤﻴﻂ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻤﺘﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﺣﺠﻤﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦﻭ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﮊﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ.ولیّ
ﻧﻈﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﮊﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻈﺎﻡ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﺎﺭ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺳﻠّﻮﻝ ﺗﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﺘﺸﺘﺖ ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥﺳﺒﺎﺕ
ﻭ ﺧﻤﻮﺩن ﻭ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﻏﺮﺍﻳﺰﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ (
ایتلیجنس) ﺳﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺳﻤﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ
ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺿﻊ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻭﻣﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺩﺭ(ﭘﺸﺖﮔﺮﺩﻥ
ﺑﻮﺩﻥ)ﺗّﺎﻣﻠی
اﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﮐﻮﺷﺸﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ.ﻭﺁثاﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺘﻰ ﻃﻮﻝ
ﺣﻴﺎﺕﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻭﺭﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺳﺎسﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ هر
کس   ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩﻳﺎ
ﻧﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﮒ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻃﻠﺴﻢ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺃﺳﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺁﻥﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺗﺼﺤﻴح
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻳﻚ ﺳﻤﺖ
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﺑﻄﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ محمّد ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂﺩﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺸﺮﻯﺤﻘﻴﺮپس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ.ﮐﻪﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻘﺐ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﺘی ﺪﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢﻭ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻮع ﺘﺎﺯﻩ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﭼﻮﻥ ﺧﺮس ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩﺍﺣﺴﺎس ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻴﻤﻮﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻗﺸﺮﻯﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧمی
ﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻨﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ ﮐﻮﺭﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻢ ﻣﺬﻫﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻏﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺑﺎﮐﺘﺮﻳﻬﺎﻯﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﺁﺏ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻤﻚ ﻭ ﮔﺎﺯ
ﺃﻧﺪﺭﻳﻚ
ﮐﺮﺑﻮﻧﻴﻚ
ﺳﺒﺰﻳﻨﻪ
ﮐﻠﻮﺭﻭﻓﻴﻞ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻴﺎﻩ ﻏﺬﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﮐﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻏﺬﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺟﺰ
ﮔﻮﺷﺖ ﻭﺷﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻏﺬﺍ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﮔﻴﺎﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕﻏﺬﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ؟ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﮑثیرﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻤﻴﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍپس ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﮑثیر
ﺷﻮﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﻮﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ.
ﻣﻴﮑﺮﻭﺑﻬﺎ
ﻭﮐﻢ ﺷﺪﻥ ﻏﺬﺍﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻣﻠﻞ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﻮﺵﻭﻣﻠﺦ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﻭﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻧﺴﺒﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﻌﻮﺭ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮﺁﺳﻴﺐﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ
ﺧﻴﺮﻭﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ ﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺮﻳﻊ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺳﺮﻋﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪﺍﮐﻨﻮﻥ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻣﺰﻳﺪ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻫﺮ
ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ .ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ
ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ .
ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺭﻧﺞ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺋﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﮐﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩالهی
ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺠﺰ سوء  ﺧﺖ ﻭ
ﻣﺼﺮﻑ
ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺮ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﺪﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﻗﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺣﺸﻰ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺮﮊﻯﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﺼﺮﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺗﻦ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ.
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭح االقُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ مُقدّس
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺸﺨّﺼﻪ
ﺣﺒﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺟﺴﻢﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﻋﺼﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻫﻤﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ولیّ
ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻐﺰ ثاﺑﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻐﺰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺫﻫﻦ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥﺤﻴﻮﺍﻧی
اﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬی
اﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻐﺰﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﻥ ﻭ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ.ﺗﻤﺎﻳل
کلّی ﺣﻴﺎﺕﺟﺴﻤﺎﻧﻰﺑﺴﻤﺖ
ﺍﺗﻠﺎﻑﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭ ﻣﺼﺮﻑ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺼﺮﻑ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺯﺍﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻣﺘﺮﻗّﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺍﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺮ ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﺒﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪﺟﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ.

ﻫﻮﺵ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﻘﻞ ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻠﻴﺠﻨس
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭ ﻭ
ﺯﻧﺒﻮﺭﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻘﺶ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪولیّ
ﻫﻮﺵ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻐﺮﺍﻳﺰ ﺟﺴﻤﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻧﻘﺶ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﻭﺝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺸﻘﺪﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻴﭻ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻌﺎﺭﺽ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺑﺎ
ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ مثبت   ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻘﻞ
ﻭﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﻋﻰ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭﻣﻠﮑﺎﺕ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪولیّ ﺑﺎﻋث
ﺗﮑﺎﻣﻞ مثبت   ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺁﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺑﻘﻴّﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
تأثیرﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القدُسﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪ.ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ
ﻭﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺻﻨﻌﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻩولیّ
ﺧﻠّﺎق
ﻮﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ پس
ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻴﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺪﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ سوء  ﺩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻏﻴﺮﻳﺰﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺟﺎﻣﺪ
ﻭ ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻋﻘﻞ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ولیّ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﺮﻣﺶ
ﺩﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻣﺨﺎﻃﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯ ﻭ
ﭘﺮ ﺧﻄﺎ ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻋﻘﻞ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺧﻄﺎﻭ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﺑﻚ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﻘﻞ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﺑﺮﺍپس
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮕﺮﺩﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻓﻮﻯ (ﻓﻌﻞ
ﺑﺎ ﺗﺼﻮﺭ)ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺎﻋﺶ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﻧﻊﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻬی
اﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﭘس
ﺷﻌﻮﺭ ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ ﻧﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻣﻤﮑﻦ
ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺿﻤﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﻌﻠﻰ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺩﺍﺷﺘﻪﭘﻴﺪﺍﮐﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ.ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁثاﺭ ﺧﻄﺎﻯ
ﺁﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺑﻨﻈﺮﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖﺑﺪﺍﺭﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻓﻘﺮ ﻭﺩﺭﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯﮐﺴﻰ
ﺭﺍﺿﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ
ثرﻭﺕ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﺭﺍﺣﺘﻰﻭ ﺳوء
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﻭ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎ آثار
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻴﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ
ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺂﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭعَدَم
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺁﺷﻔﺘﻪﺍﻡ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮﻡ
ﮐﻦ.ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺼﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﻣؤثّر ﺗﺮﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺍﺯ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻣﻤﮑﻦ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻫﻨﻮﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻤﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻌﻞ ﻣﻤﮑﻦ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ
ﺗﻦﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ عَدَم
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﺣﺘﻤﻰ
ﻭﻧﺎﭼﺎﺭﻯ  ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ ﻫﻢ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻟﺎﺯﻡ
ﮐﺮﺩﻩﭼﻮﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.پس  ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎل
ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﻦ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ
ﺿﻤﻨﻰ ﻭ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺑﺎﻃﻨﻰﺑﺎ
ﻓﺎﻋﻠﻴّﺖ
ﺻﺮﻳﺢ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﺎ ﻓﻌّﺎﻟﻴﮑﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻓﻌﻞ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻓﻌﻞ ﺍﺳﺖ.
ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻌﻮﺭ
ﺩﺭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻨﻈﺎﻡ ﻭ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ
ﻗﺎﻋﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﻌﻠﻰ ﺗﮑﺎﻓؤ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻟﻪ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻥ ﻓﻌﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﻌﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯﭙﻴﺮ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﻢ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﻌﻞ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺁثاﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺁثاﺭ ﻣثبتی ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺁﻥ
ﻓﻌﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻋﺒﺮﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭا
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﻧﻊﻭ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻫﺮ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯﺍﺯ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻓﻌﻞ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻥ ﻓﻌﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻌﻮﺍﺋﻖ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺑﺮﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻭ
ﺷﻌﻮﺭ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻘﺺ ﻭ ﺧﻄﺎ
ﻭﺧﺴﺮﺍﻥ ﻭ
ﺿﻌﻒ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﻧﻔس لَوّامه
ﮐﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﻧﻘﺺﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪﻋﺒﺮﺗﻬﺎ
ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﺸﺨّﺼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻥ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﻴﺸﮕﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺸﺮﻙ ﻭﺑﻬﺮﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻩﻫﺎﻯ
ﻓﻮﺭﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺒﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺷﻤﻮﻝ
ﺁﻥ ﺑﺮ ﻣﻌﺎﺭﻑ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻌﺎﺭﻑ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ ﻟﺎ
ﺷﻌﻮﺩﻯ ﻏﻴﺮ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ. ولیّ
ﻣﻌﺎﺭﻑ ﻋﻘﻞ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺁﮔﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﻮﻉ سوء  ﻡ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﻘﻴﻨﻰ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻳﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴخ
هاﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺟﻮﻫﺮ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺑﻴﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻭﻣﺠﺎﻝ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ.
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﻭﻃﻴﻔﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻣﻮﺭﻭثی ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻥ
ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ ﮐﻨﺪ.

ﺩﺭﻣﻌﺮﻓﺖﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﺷﻴﺎٴ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﻋﻠﺎﻳﻖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﺭﺍﺩﺭ ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰﻧﻪ
ﻓﻘﻂ(ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ)ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺩﺭ
ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎﺩﻩ ولیّ
ﻋﻘﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ فورم
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩﺗﺎ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻏﻴﺒﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺭﺍ
ﺍﺯﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻜﻮ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻣﺘﺄﻣّﻠﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻃﻔﻞ
ﻧﻮﺯﺍﺩ ﺑﻄﻮﺭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﭘﺴﺘﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ ﻭ
ﻣﻰ ﻣﮑﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﻯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻔﮑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻄﺎ ﻣﻰ
ﻣﮑﺪ.ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻔﻞﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﻧﻮ ﺯﺍﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻗﺒﻞ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺪﻧﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻮﻉ ﻋﻠﻢ
ﺧﺎﺻﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺷﺮﻁ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺍﺯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻭﺳﭙس ﺑﻌﻠّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻠّﺖ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰﻭ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺃﻣﺮﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﭘﻮﭺ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺁﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﺎﺗﺎﮔﻮﺭﻯ
ﻫﺎ ﺁﻧﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﺮﻃﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﺎﻟﺺ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻋﻘﻞ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺠﺮﺩ ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ .
ﺍﻣﺎ ﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ  ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪ ولیّ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ.ولیّ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺖﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﺭﺳﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭼﻨﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﺤﺶﻭﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻭ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺿﻌﻒ هر
کس   ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺑﺮﺍپسﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻤثل ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﮐﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻋﻘﻞﻣﺎﺩﻯ
نَفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺣﮑﻢ
ﻏﺮﻳﺰﻩﺍﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ لَوّامه  ﻳﺎ ﻧﻔس لَوّامه
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺗﺎ ﻣﺮﺯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺻﻨﻌﺘﻰ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ(ﻋﻘﻞ
ﻳﺎ ﻟﻮﮔﻮس )ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد ﺍﺯ
ﺑﻮﺩﻥ(ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﻠﻤﻪ)ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻟﻖ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻃﺮﺣﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ(ﻓﻌﻞ ﻭ
ﻋﻤﻞ)ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻓﻌﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻳﻦ(ﻓﻌﻞ ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺍﻣﻮﺭ)ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺍﻭﻝ ﻓﻌﻞ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﻌﺪ ﻳﻚ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺷی
اﺳﺖﮐﻪﺩﺭﻓﻨﻮﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺧﻄﺎ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻄﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺣﺘﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ(ﻋﻘﻞ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻓﻌﻞ)
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻭ سوء  ﺧﺘﻦ ﻭ
ﺩﺭﺩ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺁﻥ
ﮐﺎﺭ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﻳﺎ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻭﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻄﺎ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎﻋﺶ ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس
ﺩﺭﺳﻰ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺣﺘﻴﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰﭼﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻭﻭﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ
ﻭﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺟﺰ ﺁﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻮﺵ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻴﺎﺳﺖ
ﮐﻪﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﻫّﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﺤﺾ(ﻭﺿﻊ ﺷﺪﻩ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ثابت
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖﮐﺴﺒﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﻓﺎﻋﻞ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺑﺮﺗﺮ. ﭘس ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻫﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻋﻘﻞ ﺍﺯ(ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ)ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺭﺍﻯ ﺁﻥ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﺎﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭﻧﺮﻣﺶ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.پس
ﻋﻘﻞ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﻣﺒﺪﺃ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻋﻘﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺟﺎﻣﺪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻠﻴل
هم
ﭽﻨﺎﻥﻈﺎﻫﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯﮐﻠّﻴﺖ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩﺑﺄﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺷﺪﻩ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺧﻄﺎﻯ ﮐثرﺕ
ﺑﻴﻨﻰ
ﺩﺭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺫﻫﻨﻰﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﭘس ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻠﻰﻭﻧﻈﺮﻯ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺑﺎﻃﻨﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻠّﻴﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻳﺎ ﮐﻠّﻴﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﻣﺘﺠﺎنس ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺁﻥﺮﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻨﻔﺼﻞ ﺍﺯ
ﻫﻢﺩﺭﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ أجزاءﺋﻰﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﮑس ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺃﺗﻤﻴﺰﻡ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﻮﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﺍ ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺣﺮﮐﺖﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺰﺋﻰﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﻌﻨﺎﺻﺮ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﻳﻚ ﺷﻴﻴٴ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺁﻥ. ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻨﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻭ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ می
ﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻭﺿﺎﻉ ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ
ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞﻫﻤﺮﺍﻩﻭﻳﺎﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ عکس
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﻭ
ﻭﺍﺣﺪ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ أجزاء
ﻭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺳﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ(
پروگرس) ﺭﺍ ﺳﻠﺴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺎﺕ ثابت
ﻭ ﻣﺸﺨّﺺ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻚ ﺗﻚ ﺳﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺟﻤﻌﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨد. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐثرﺕﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻧﺮﻡ ﺗﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻘﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﺤﺎﻅ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻮﻋﻴّﺖﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ(ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ حجّ
ﻋﻤﺮﻩ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﺍﻭﻟﻴﻪﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﺎﻣﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺩﻡ کیومرث
شیث وﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭشیث
و ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﻳﺎ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ محمّد ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮﻫﻤﻪ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻯ محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭﻓﻊ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﺮﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ حقّ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻤﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﻣﻬﺪﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﺪﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤد ﻭعلیّ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺟﺎﻯ
ﺗﻌﺤّﺐ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
(ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺣﺮﮐﺖ)ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺳﮑﻮﻥ
ﺧﻠﻖ ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ناسوتی   ﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ ﺍﺯ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﻫﺮ
ﻳﻚ ﺭﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺭﮔﺴﻮﻥ(ﮐﻠﻤﻪﭼﻴﺰ)
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩﺳﮑﻮﻥ ﻭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻨﻈﺮﻩﺍﻯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺑﻌﺪ
ﻣﻨﻈﺮﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪﭼﻮﻥ
ﻓﻴﻠﻢ
ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻬﻢ ﻭﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﻭ
ﻫﻮس  نَفس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮپس
ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﻬﻢ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﮑﺮ ﻧﻔﻊ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻫﺮ
ﻓﻌﻞ ﻭ
ﺻﻨﻌﺘﻰﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﮑﻴﻚ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻘﻄﻴﻊ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺑُﺮﺵ ﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐﺁﻧﭽﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﻗﺪﺭﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭ
ﺗﻔﺘﻴﺖ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﭙس ﻣﻴﻞ
ﺑﺘﺮﮐﻴﺐﻭﺗﺄﻟﻴﻒ
ﻭ ﺟﻤﻊ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺘﺮﺍﮐﻢ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺗﻌﻠﻴﻞ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻥ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻳﺎﺑﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻧﮓ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﺩﺭﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺎﻣﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﻋﻮﺍﺭﺽﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺠﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺎﻡ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎ ﺑﺄﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻞ ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺑﺎﺟﺰﺍﻭ
ﻧﺎﻡ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﻭﻑ ﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﻮﻡ
ﺍﺳﺖﻫﺮ ﻳﻚ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤّﻰ ﻭ
ﮐﻴﻔﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑﺴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻀﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺁﻥ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺭﻣﻮﺯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﺷﻴاء ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﻣﻮﺯﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻳﻢﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺭﺍ (ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺄﺷﻴاء)ﮐﻨﻴﻢ.ﻟﺬﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦﻭ ﻳﺎﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺻﻒ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﺍﺯ
ﻃﺮﻑ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻋﻴﻨﺎ
ﺑﺬﻫﻦ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺑﺮﻕ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﻟﺘﺎﮊ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩﺗﺎ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺼﺮﻑ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻭﻟﺘﺎﮊ
ﻗﻮﻯ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻋث سو ﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﻕ ﻗﻮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺳﻴﺐ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﺑﺎﻋث ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺗﻠﺎﻑ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺣﺴّﺎس
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﻐﺰ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺫﺍﺗﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﻭﻣﮑﺎﻧﺒﺰﻡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺂﻏﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍهاﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻠﻂ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ولیّ ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺗﺎ ﺄﺑﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.

ﺯﺑﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ(ﺑﻴﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ)ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﮐﻨﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﺷﻴاء ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺗﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻳﻢ.ﻭ
ﻓﺮﻕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖﺑﻴﻦ
ﺭﻣﻮﺯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺭﻣﻮﺯ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺧﻮپس
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻃﺒﻌﺎ
ﻣﺘﺤﺮﻙﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻧﺮﻣﺶ
ﺧﺎﺻﻰ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ثاﺑﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﻤﻮﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺷﻴﺎٴ
ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﻭﺿﻮﺡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻟﻔﻆ
ﻭﻧﺎﻡ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺿﺢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺿﻮﺡ ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺷﺪﻩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻫﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺷﻴاء.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭﻣﻨﻄﻖ
(ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ) ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻣﻮﺭﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖﻫﺎﻯ
ﺍﺑﺪﻯ ﺁﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﭼﻪﺭﺳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﺩﺭ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻭ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻤﻄﻠﻖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳت.

ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ ﺁﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ
ﺭﻣﻮﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻨﻄﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺁﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺎﻡ ﺟﺎﻣﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﻟﺒﺎس ﺩﻭﺧﺘﻪ
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﻨﻄﻖ ﻧﻴﺰ
ﺧﺎﺹ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺳﻤﺒﻠﻴﺴﻢ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻧمی
ﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﺮﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﻔﺼﻞ
ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻭﻣﺘﻤﺎﻳﺰ
ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺰﺋی ﺒﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ. ﭘس
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻌﺎ ﻳﻚ
ﻣﻨﻄﻖ ﺟﺎﻣﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻰﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺧﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺳﻄﺢ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻣﻨﻄﻖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻣثلاﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
حَقّ ّﻤﻈﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻋﻔﻮ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺍﺯ
ﻇﺎﻟﻢ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻋﻤﻴﻖ
ﺑﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻭ ﺩﻋﺎﻯ
ﺩﺭ حقّ ﻇﺎﻟﻢ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻋﻠﻞ ﻋﻠل
ﺪﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺃﻣﺮﻯ ﻗﺎﺑل
ﻘﺒﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ثوﺍﺏ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺒﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪ.

ﭘس
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ(ﻧﻈﺮ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ)ﻭ ﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﺭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭﻃﺮﺡ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕﻭﺗﺌﻮﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﻰ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﺪ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻠﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
تطوّر ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺣﺮﮐﺖﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺟﻬﺖﮔﻴﺮﻯ
ﻓﻄﺮﻯ ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺁﻥﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺑﻰ
ﻋﻘﻞ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻮﺩﻙ ﻫﺮ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺂﺳﻴﺐ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺍﻯ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ می
ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺧﻄﺎ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﺧﻄﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻋث ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻓﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭﺟﺪﻳﺖ ﻭ
ﻇﺮﺍﻓﺖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﻫﺮ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺣﺘی اﻓﮑﺎﺭ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻗﺪﻳﻢ
ﺁﻥ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ (ﺟﺪﻳﺪ)ﺷﺪﻥ
ﻭﻫﻤﺎﻥ(ﺟﺪﻳﺖ ﻭﻣﻠﻚ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻥ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﺣﺮﻑ حقّ ﻭ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ بحقَّ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻣثال
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺗﮑﻨﻴﻚ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻋﺎﺟﺰ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﻭﻣﻌﺎﻧی ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺩﻩ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻴﻞ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ می
گرﺩﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥﮐﻪ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺍﺳﺖﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﻬﺎﺭﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﻬﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﺧﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﻣﺴﺨﺮﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺷﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﻣﺰﺭﻉ
ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﭽﺮﺩﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻋﻘﻞ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺍﻭ ﺩﺭﻙ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻴﻨﻮﻯ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﻫﺮ ﺩﺭﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﺭ
ﻣثاﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻓﺮﻕ
ﺑﻴﻦ(ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ)ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ ﺣس
ﺑﺎﺻﺮﻩ ﺑﺎ ﺣس
ﻟﺎﻣﺴﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﺯﻧﺪﮔی
ﺪﺭ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﺑﻠﻮﻏﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ می
ﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻘﺪﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺸﺘﻰ
ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻩﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻏﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ(ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ)ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪﺗﻤﺮﻳﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ(ﻣﻌﺎﺩ)ﺧﻮﺩ
ﻭﻋﻮﺩﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﻋﺼﺮ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭ ﺭﻭﺣﺶ
ﻣﺘﺠﺴّﺪ ﻭ
ﻣﺘﺠﺴّﻢ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.

ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺣﻴﺎﺗﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻘﺎٴ ﻓﻄﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺵﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ
ﭘس ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﺮﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻩ
ﺻﺪﺳﺎﻟﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ . ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﺍﺳﺖﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻔس لَوّامه
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎ ﻭﺍﻗﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻘﺪ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻭﻋﻴﺐ
ﺟﻮﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﭘس
از ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﺍﻯ
ﺩﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻧﻮﻋﻰ)ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺪس ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺣﺪس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺪس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺗﻌﺎﻃﻒﭼﻪ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺍﺭﺍﺩﻯﺩﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﺪس
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺣﺪس ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺪس ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ(ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﺫﺍﺕ)ﺧﻮپس
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻴﻦ ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺗﻌﺎﻃﻒ ﻋﻘﻠﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﻕ ﺯﻳﺎﺩ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ
ﻋﻘﻠﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻓﺸﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪس ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
(رفلکس) ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪس ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺩﺭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺪس
ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺨﺶﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻫﺴﺘﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻟﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺨﺶ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺪس ﻏﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﻰ
ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻰ
ﺃثرﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ
لَوّامه  ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺠﻮﻳﺪ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﻘﺪ ﻭﺍﺻﻠﺎﺡﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮپس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻧﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ صَمَدیّت
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ(ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﺍﺟﺐ)ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ مُقدّس
ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺣﺪس ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﮐﻨﺪﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺤﮑﻤﻰ ﺑﻴﻦ(ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ خود ﺁﮔﺎﻫﻰ
(کنشنس) ﮐﻪ ﺻﻔﺖ
ﻣﻬﻢ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ (
أن کونشنس) ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ الهی
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺫﺍﺗﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭ
ﻭﺳﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﻨﺎ
ﻭﺗﺮﻙ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
صَمَدیّت
ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻓﺮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ
ﺷﺪﺕﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋی
ﻨﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﺨﺘﺮﻉ ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﺭ ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ئﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ
ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥﺪﻫﻨﺪﻩ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭﻟﺒﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺫﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﻭﺫﺍﺕ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﭘس
(ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺣﻘﻴﻘﺖ)ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻓﻄﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻏﺎﺋﻴّﺖ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻥﻭﮐﺴﺐﺣﺮﻳﺖ
ﻭ ﺗﺤﺮﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﻧﻘّﺎﺩﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻣﺨﺘﺮﻉ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭ
ﺳﻠﺐ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ ﻧﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺎﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻏﺎﺋﻰ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥﻃﺒﻖ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰﻭﺣﻴﺎﺕ
ﻓﺮﺩﻯ ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺟﻤﻌﻰ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﮐﻪﺭﻭﺡ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯﺒﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻬﺎﻳﺖﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺸﺮﻁ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻠﻘﺎﻯ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ.ولیّ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺒﻘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﻋﺼﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻫﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ أثَرﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻏﺎﺋﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﮑﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ(ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺟﻤﻊ)ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ أثَرﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺟﺐ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺧﺎﺹ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺭسوء  ﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺩﻳﺪ
ﮐﻠّﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ تطوّر ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡﺃﺻﻞ
ﺃﺻﻴﻞ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ غرﻳﺰﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ
ﺻﻨﻌﺖ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﭘﺂﻭﺭﺩ
ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻋﻘﻞ لَوّامه
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفسﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻫﺴﺘﻰ
ﺃﻣﺮ ثابتی
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺟﺮﻳﺎن ﺳﻴﻞ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻘﺎﻭﻣﺖﺩﺍﺭﺩﮐﻪﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﺩ.
ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﺴﻤﻰ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺭﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﺭ
ﺧﻮﺩﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﭼﻮﻥ ﺁﻫﻦ ﺭﺑﺎ
ﮐﻪ ﺫﺭﺍﺕ ﺁﻫﻦ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﺟﺬﺏ
ﺃﺳﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺮﮒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺫﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﺩﺭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ الهی
ﺘﺮ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺳﺖﺩﺍﺩ
ﺫﺭﺍﺕ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﺬﺍﻯ
ﻣﺎﺩﺭ ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﻃﻔﻞ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.

ﭘس
ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥﺎﺳﺖﮐﻪﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺧﻮﺩﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺎ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺩﺭﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺗﺎﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﻭ تَقدُس ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻗﻄﻌﺎ ﺗﺮﻙ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻋث ﻣﺮﮒﻭ
ﺗﺮﻙ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﻭﺗﺸﺘﺖ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻯ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ(ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻩ)ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﺎﻳﻖ ﻳﺎ
ﻣﺤﺮﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻴﻦ
ﻫﻮﺵ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍپس
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮپس ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺤﺮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯم ﺒﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﮐﺎﺭﻧﻮ ﻭ
ﮐﻠﻮﺯﻳﻮس ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺒﺤث
ﺍﻧﺤﻠﺎﻝ
ﻭ(ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﻧﺮﮊﻯ)ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺻﻮﻟﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﻘﻠﻴﻞ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻣﻴﻞ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺍﻓﻘﻰ
ﺟﺎ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﻭ ﺷﮑﻠﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻧﺮﮊﻯ(ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ)ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺤﻠﺎﻝ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ(ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻭﺍﻝ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺯﺍﻳﻞ
ﺷﺪﻩﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻨﻴﺮﻭ
ﻭﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺭﺍﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻭﻟﺶ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻘﻮﻁ ﺁﺏ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺑﺮﻕ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺯ ﺁﺏ ﮐﻢ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮﻯﺁﻥ
ﺁﺏﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺮﮊﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﺒﺨﻴﺮ
ﻭﺗﻘﻄﻴﺮ ﺃﺑﺮﻫﺎ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺃﻣﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺗﻠﻒ ﺷﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ الهی
ﺪﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻠﻒ ﺷﺪﻩ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻧﺮﮊﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺃﺻﻞ(ثباﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﻧﺴﺒﻰ)
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺩﻳﻤﻮﻣﺖﻣﻨﺘﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ثباﺕ ﻣﻮﻗّﺖﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﺮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﻨﻮﻉ
ﻣﻘﺎﻣﻰﻭ ﭘﺮ
ﺑﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯﻭ ثباﺕ
ﻧﺴﺒﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭ
ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
به (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﭼﻪ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﺤﻮﻝ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺣﺎﻝﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻢ ﺷﺪﻩ ولیّ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﮐﻤّﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺎﺩ ﮐﻴﻔﻰﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺣﻴﺎﺕﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻳﻚ شیئی
ﺒﺎ ﺭﺧﻮﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﺷﻴﺌﻰ
ﮐﻪ ﻟﺮﺯﺍﻥ
ﻣﺘﻮﺍﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﺷﻴﺌﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺪﺩ ﺍﺳﺖﻭ
ﺷﻴﺌﻰ ﮐﻪ ﺣﺎﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﮐﻮﺩﻙ
ﺷﺪﻥ ﻭﺯﻭﺍﻝ ﻭﮐﻮﭼﻚ
ﺷﺪﻥﻳﺎ ﺷﻴﺌﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻭ ﺗﮑﻮﻳﻦ
ﻭﺭﺷﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﻴﺎﺕ ﺣﻔﻆ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺭﺍ می
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺣﻔﻂ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻓﺮﺳﺎپس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﻢ ﻏﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺳﺎپس
ﻭ ﺗﺸﺘﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﻠﺎﺵ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺎپس ﻧﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ(ﺗﻮﺗّﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ)ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺷﻮﻳﻢ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺳﺴﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ
ﺭﺧﻮﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ عکس
ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺳﺴﺘﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﺍﻧﻔﺼﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﺒﺘﮑﺮ
ﻧﻮﺳﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖﺩﺭ ﻳﻚ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﻠﻐﺰﺩ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ  ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺄﺻﻞ ﺟﺬﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺣﺪﺃﮐثر
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺁﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺻﻔﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺁﻥ
ﺻﻔﺖ
ﺭﺍﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻧﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺰﻳﺪ ﻋﻠّﺖ
ﺩﺭ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﻟﺪ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﺣتی
ﺪﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺯﺍﺭﻯﻭ ﺯﻳﺮ
ﭘﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ ﻭ ﺣﻘﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺷﺎﻳﺪ ﺳﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺘﮑﺎﻣل
ﺒﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻫﺴتی ﻣﺎﺩﻩﻭﻫﺮ
ﺷﻴﺌﻰﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭﻧﻈﺮﻣﺎﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺎﻣﺪ ﻭﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﻫﻰ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺮﭘﺎ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﺮﺳﺎپس
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻭﻓﺮﺳﺎپس ﻭ
ﺯﻭﺍﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣثاﻟﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ
ﮐﻪ(اﻳﺪﻩ ثقل
)ﻭ ﻭﺯﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﺒﮑﻰ ﻭ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﻭ
ﺗﺸﺘﺖﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻳﻚ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺳﺎپس
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺼﺮﻑ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﻥ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺳﭙس
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺟﺰ
ﻟﻐﺰﻳﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﻴﺮ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺁﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ(ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ) ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥپس
ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺗﻮﻗّﻒ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﻟﻐﺰﺵ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻧس ﮐﺴﺐ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺃﺑﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ(ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ ﺿﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺩﺭﻭﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﻭ ﻳﺎ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍﻣﻘﺪﻡ
ﺑﺮ ﻟﺰﻭﻡ ﮐﺴﺐ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﭼﻮﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻙ ﻭ
ﺳﻨﮓ ﻭ ﭼﻮﺏﺟﺰ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﺭﻭﺡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﻠﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺴﺘﻪ
ﭘﺮﻭﺗﻮﻥ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩﻭﻭﺯﻧﻥﻮ
ﻧﻮﻉ ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺪﺍﺭﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ ﺃﺗﻢﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺑﺎ
ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮﺑﺤﺎﻝ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺃﺗﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻘﻞ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺼﺮﻑ ﺍﻧﺮﮊﺭﻯﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ مُقدّس
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕﺫﺍﺗﺎ(ﺑﺴﻴﻂ
ﻭﺩﺭﻭﻧﻰ)ﻭﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺩﺭﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﻯ ﻨﻈﺎم
ﺪﺭﺳﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس ﻭ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺮﻣﺶ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺸﻮﻕ ﺳﺮﻋﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎﻯ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻋﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﺠﺎﻭﺭﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ(ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ) ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺧﻨثی
ﮐﻨﻨﺪﺑﺎﻫﻢ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺤﺎﻝ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺧﻨثی ﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ولیّ
( ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎﺩﻩ) ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺑﺎﺗﻐﺬﻳﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺭﻭﺡ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺣﺴﺎس ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ احساس
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﺪﺭﻙ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻨﺪ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺍ(ﺟﻬﺶ
ﺣﻴﺎﺗﻰ)ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ
ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻜﻤﺎﺩﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴی اﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺷﻮﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮعی ﺪﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣی اﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻭﻣﺘﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ
ﺑﺴﺘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺮﮐﺖ ﺻﻌﻮﺩﻯ
ﺣﻴﺎﺕﻭ ﻳﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺒﻮﻃﻰ
ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺩﺭﺍﺻﺎﻟﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻌﻮﺩ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ(ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻣﺎﺩﻩ)ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻫﻢ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺟﻬﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﻣﻘﻮﻟﻪ
ﻭﺣﺪﺕ( یونیت) ﻳﺎ
ﮐثرﺕ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﺮﺩ. ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺣﺪﺕ ﺧﺎﻟﺺ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺿﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝﺫﺍﺗﺎ(ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﺘﮑثّر)ﻭ ﻧﻴﺰ
(ﮐثرﺕ
ﻭﺍﺣﺪ)ﻭﻣﺘﻮﺣّﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ناسوتی
ﺗﻰﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺷﺒﻴﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻨﺎﻳﺘﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﺗﻮﺟّﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻤﺎس ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮ
ﻭﻣﻠﻤﻮس
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺼﻮل ﺁﺧﺮ
ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻦ
ﻭﻓﮑﺮﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯﺑﺎ
ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻭﻣﺘﻀﻤّﻦ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭﮐﻤّﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ
ﮐﻴﻔﻰﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺪﺍﺧﻞ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﻃﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭﻙ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰﻫﺎ را
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻙ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺸﺮﺕ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻠﺎﻳﻖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮپس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﺗﻦ ﻭ ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﻧﻤﻰ
ﻭﺭﺯﻧﺪ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯﺑﺎﺯ
ﺍﺯ(ﺃﺻﻞ ﻭﺍﺣﺪ)
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪﮐﻪ
ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﻣﺴﺘﻘﻞ و
مشخّص
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎ ﺟﺪﺍ
ﺷﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺃﺻﻞ ﻭﺩﺭ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﻫﺮ ﻳﻚ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺗﺎ در ﺧﺎﺭﺝ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
نوعی ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ غیر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥهم
ﭽﻨﺎﻥ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
نوعی ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ هر
روحی وحتی روح
هر أتم یا
انسان بای
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
یافته ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ برﺳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻫﺴﺖﭼﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺗﻦ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ و
ﻣﺒﺪﺃ ﺗﻔﺮّﺩ خود
را ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺭﻭﺡ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ
واقعی ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
نطفه روحی ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﻗتی
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻤﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒل
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﻳﻮﻧﻰﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﺟﺰ
با اﺟﺴاﻢ با
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎ بحقَّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﮐثرﺕ
ﺯﻳﺎﺩ آنها
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ذهنی
بوﺟﻮﺩ میآید.ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺁﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﻴﻢﻫﺮﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻏﺎﻓﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺃﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ که
امانت الهی
آنها است ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﺮﻑ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﻯ ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

(ﺣﻴﺎﺕ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ)
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.و ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
بودند ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ این
همانی ﻋﻘلی ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭند.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﻮند.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺎﺕ ﺫﺍﺗﺎ
ﺩﺭ ﺟﻮﻫﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺗآرﺟﺢ ﻭﺗﺮﺩﺩ
ﺑﻴﻦ (ﺗﻔﺮﺩ ﻭ
ﺗﺠﻤّﻊ و
توحید)
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐثرﺕ
در ﺁﻳﻨﺪﻩ های
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻔﺮﺩ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺯﻧﺠﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻓﮑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺗﻔﺮﺩ ﻭ
ﺗﺠﻤّﻊ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﻔﺮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺠﺘﻤﻊ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮐثرﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻨﺪﻣﺞ
ﻭﻣﻴﻞ
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﻭﺑﺮﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ(ﻭﺣﺪﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥﻭ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺮّﺩ و
تمرکز و توسّل
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ( ﺟﻢ
ﻭﺟﻤﻊ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
کاﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢﻭﻳﺎ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت ﻣﺪﺍوﻡ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺴﻤﺖ
ﺗﻔﺮﺩ ﻭ
ﺗﺠﻤّﻊ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺪ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭبه ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑرسند. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ( ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﻯ) ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺴﺐ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ (حجّ
ﻋﻤﺮﻩﺍﻯ)
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ می
أرزد.

(
ﺟﻬﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ)
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﺸﺨّﺼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
أﺻﻠﻰ ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ(ﻣﻌﻨﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ) ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭمیآیدﮐﻪ
همان ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡﺍﺻﻠﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﮑﺮ
ﻗﺎﺋل
هستند.ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻙ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺗﻦ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻫﻮﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﻋﻘﻞ ﺷﺨﺺ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﺴﺐ
(ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ)ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﭘس ﺍﺯﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺎﻫﺪ ی
ک تجلّی ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺖﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﮑﺮ
او ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ اوﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻄﻠﻖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ
ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ لَوّامه  ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺩﻟﻴﻞ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙﺫﺍﺗﺎ
ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﻧﻮ
ﺁﻭﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺻﻔﺖ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﮐﺎﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻯ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻓﻄﺮﺕﻫﺎﻯ
ﻧﻮعی اﺳﺖﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺁثاﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
قهقرائی
ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻓﻄﺮﺕ
ﻣﺎﻳﻞ ﺑﺎﺑﺪﺍﻉ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻳﺎ
ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺎﺩﻩﻭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺷﻦ ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ما ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺣﻴﻪ
ﺍﺯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ) ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺭﻭﺡ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻭﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺑﺪﺍﻉ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻏﻔﻠﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺟﻬﺶ ﺩﺭﻫﻮﺵ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺷﺨﺺ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺑﺪﺍﻉ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻳﺎ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻉﻭ ﻳﺎ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺯﺟﺮﻳﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻘﻒ ﺻﺤﻨﻪ
ﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ تقرّب
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺘﻌﺎلی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ تقرّب
ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻴﻦ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺟﺰﺋﻰﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺣﺘﻴﺪﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰولیّ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺍﻓﻘﻰﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰﺑﺎﺯﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺴﻴﺎﺭﺿﻌﻴﻔﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭ ﻭ
ﺑﻀﺮﺭ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﻭ
ﺃﺻﻞ ﺁﺯﺍﺩﻯ
هستند. ولیّ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻟﺎﺯﻣﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
حقّ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯﻤﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻉ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺑﻄﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﺁﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺭﺷﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺷﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﺍﻳﻦ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﻣﻐﺰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻐﺰ
ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻯﺣﺎﺻﻞ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪولیّ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺍﻭﺭﻯ هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﺼﺒﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﺴﻠّﻂ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻳﮑﻰ ﻋﺎﻣﻞ
(ﺯﺑﺎﻥ) ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﺩﺑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺠﺴﻢ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭﺁﻥﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ(ﻋﺎﻣﻞ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ)
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻣﺨﺰﻥ ﻭ
ﺍﻧﺒﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻴﺎﻥ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥﮐﻪ
ﺁﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ .
ﻣﻄﺎﻟﺐﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻣﺨﺰﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﺑﺎﻥ ﻳﻚ مِلّت
ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻗﺎﻳﻖ ﺿﻌﻴﻒ
ﺁﻥﻣﻔﻴﺪ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺃﺩﺑﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﺣﻔﻆ ﺷﺪﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ولیّ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎزﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ ﻫﻢ
ﺭﻧﮕﻰ ﻭ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻥﺑﺎﺯ
ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕﺃﺩﺑﻰ
ﻭﻟﻐﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪﺍﮐثرﺍ
ﻭ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻴﺎﻥﻭ ﻋﻤﻖ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭ می
ﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻫﻢ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
می ﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
لَوّامه  ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻮﺭﺟﺰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻃﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻫﻨﺮ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺩﺭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺷﺨﺼﻰﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺳﺖﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭﻫﻨﺮ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﮐﻪ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻥﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺸﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻠﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﮐثر ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻤﻖ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ ﻫﻨﺮ
ﻓﺮﺻﺖ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ (ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ)
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺤﻴﻄﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻐﺎﻳﺖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﻭ
تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻋﻤﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻣﺮﮒ
ﻭﻣﻴﺮﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻭ
ﺍﺣﻮﺍل
ﻮﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺻﺤﻴﺢ (وﺍﮊﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ)ﻭ تطوّر
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭتقرّب
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﻣﻞ ﺻﻔﺖ
ﻏﺎﺋﻴّﺖ ﻭ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪﻯ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻫﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺳﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ پس  ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺎﻋث
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻫﺪﻓﻤﻨﺪﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﻣﺪﺭﻙ ﺑﺨﺖﻭﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺟﺐﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻫﻔﺘﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﻋﻮﺍﻳﻖ
ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻤﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﻄﺮ
ﮐﺮﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻨﺼّﻪ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊﮐﻪ
ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻨﺪ ﻭﮐﻮﺭ
ﻣﻰ ﻣﺎﻳﻨﺪﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤّﺖ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺣﺮﮐﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺂﺧﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﺵ
ﺩﺭﺳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺿﻤﻦ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﭘس ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺫﺍﺕ ﺃﺻﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻮ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺪﺭﻙ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻀﻮﻯ ﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺑﻴﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺪ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺯﻳﺎﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻴﺎﻥ
ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺷﺮﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﻣﺮگ هاﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ به
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻗﺪﺭﺕﻫﺎ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﺎﺹﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺮﺩ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﮐﻞّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺣل ﺒﺎﻟﺎ
ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﻯ
ﮐُﺮﺍﺕ
ﻭﺳﻨﮕﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺎ
ﻓﻄﺮﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ ﺿﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺳﺒﻘﺖ ﺑﺮ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯﻨﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺮ ﺑﺎﻝ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺟﻬﺶﺣﻴﺎﺗﻰ)ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ سوﺍﺭ
ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻤﺎﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻩﻭﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓَﺮﻭﻫَﺮﻫﺎ
ﮐﻪﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺷﻌﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ أثَرﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮعیﺒﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺨﺎﻃﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺨﻂ
ﺁﺧﺮ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺧﻮﺩﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﻂ
ﺁﺧﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻮﺯﻣﻮﻟﻮﺟﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﻠﻮ (تطوّرﺧﻠّﺎﻕ)ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭتقرّب ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﭙﺂﻧﺠﺎ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻫﺴﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﻮﺯﻣﻮﻟﻮﺟﻰﺑﻌﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ثنوﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺃثیرﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺪﻑ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﺍﻟﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻘﺶ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻭﺍﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻣﺴﻴﺮ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ  ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺗﺄﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘثنا
ﮐﻠّﻴﻪ ﺫﺭّﺍﺕ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺭﻳﺰ
ﻭﺩﺭﺷﺖ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺘثاﻝ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ربّﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﻮﺩﻩﺑ ﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﺍﻳﻦ ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ
ﺑﺠﻠﻮﻭ سوء  ﻕ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺴﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻴﺪﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻣﺮﮐﺰ ﻫﻤﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﮐﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﻠﻴﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺁﻥﺑﻬﺪﻑ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﻋﻄﻴﻢ
ﺗﺮﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭ ﺗﻤﺪﻧﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﭘس
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺮﮐﺰ ﻋﺎﻟم
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ(ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪﺭﺳﻴﺪﻩﺃﻧﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺃﻟﻠﻪپس  ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪم که ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻓﺮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭﺻﻔﺖ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝﺩﺭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺩﺭ(ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻩ )
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻤّاء
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﻋﺪﻣﻰ ﻭ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺯ
ﻫﻴﭻ ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺍﺯﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﺂ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻘﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻨﺒﻊﻣﺘﻮﺍﺻﻞ
ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻓﻴﻀﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﺁﺳﺄﺍﺯ ﻓﻴﺾ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﮐﺰ
ﻫﺴﺘﻰﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺒﺪﺃ ﺃﺯﻟﻰﻭ
ﮐﻠﻴّﻪ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﺎ
می ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺃﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﮐﻠّﻴﻪ
ﺍﺻﻮﻝﻭﻣﺒﺪﺃ
ﻭﻣﻨﺸﺄﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭﻣﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺮﺍ
ﺑﻐﻔﻠﺖ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﺘﻌﻬّﺪ ﺑﻴﻚ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﺮ
ﻏﻔﻠﺖﻭﻭﺭﻃﻪ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺍﺣﺪ ﮔﺮﺍﺋﻰ
( مونوئیزم) ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ ( پنثئیزم
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﻴﻦ(ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ) ﺧﻠﻂ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﺷﻴﺦ
ﻋﻄّﺎﺭﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻴﻤﺮﻍ ﺧﺪﺍﻯ
ﺳﻰ ﻋﺪﺩ
ﻣﺮﻏﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻌﺮ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
( دیوری) ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ثاﺑﺖﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯﻗﺪﺭﺕﺩﺭﻙ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﺳﺘﺤﺎﻟﺖ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ(
إترنیتی)
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩﺑﻌﺪ
ﺻﺪﻭﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎل اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ)
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺪﻭﻥ(
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ) ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﺮﻣﺎﻥ( ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﮑﺎﻥ آغاز
پیدایش
موجودات
اولیّه و
پایان نهائی
تکامل
موجودات مورد
نظر خداوند
مطلق میباشد.

ﻣﺸﮑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﻗﺼﻮﺭ وناتوانی
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭ انسان ﻭ
ﺿﻌﻒ ﺑﻴﺎﻥ تصوّرات
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻥ
ﺸﻬﻮﺩ برتر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭثاﻧﻴﺎ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮐﻤﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ و حتی
همه انواع فوق
بشری آینده ها
میباشد.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
محدوده های
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺗﺼﻮّﺭ ﮐﺮﺩو
ﻣﺤﺎل اﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ هر ﺻﻔﺘﻰ
را ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
(ﻣﻄﻠقا)
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ.
ﺯﻳﺮﺍ هر
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ
درﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
است که
ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺧﺎﻟﻖ
ﻭﻣﻌﻠّﻢ ﻭ
ﻫﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻋﻤﻖ احساس
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻮﺩﮐﻪ
آنرا (ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ که
خود .ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﻫﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮهستند.ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻤﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﻳﺎ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑیشتر
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ های
شهودی ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
بداند. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﺭﻭح االقُدُس
ﺭﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻭسوﮔﻨﺪ
محمّد ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﻗﻴﻖ
تر ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
هست که ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺁﻧﻬﺎ
برای ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﭼﻮﻥ
قبلا ﻧﺪﻳﺪﻩ که
تجدید
تصوّرآن
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻧﻴﺰﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﻗﻴﻖباشدﮐﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.

ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ(ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺭﺍ نیز ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻫﺮﻳﻚ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
. ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺮﻭﺍﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻧﻴﺰ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ سطوح
عوالم نادیده
الهی میباشد.
ودر ظهور نسبتا
مجسّم ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ می
باشد که پنج ﻃﺒﻘﻪ
و سطح عالی ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻋﻮﺍﻟم الهی
ﻤﺸﮑل او محال
اﺳﺖ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﭼﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩﺍﻭﻟﻴﻪبرای
ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻋﺎﻟﻢ الهی
سمبوﻟﻴﻚ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭ از
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ناظرﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﭘس
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ مانند
(ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ) ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻮﺍﻟﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻌﻨﻮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺤث
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﻣﻴﺸﻮیم. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮑﻨﻴﺪﺑﺮﻭﻳﺪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
دیگران
ﮐﻨﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭﺻﻒ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎﺹ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ الله
أهورمزدا
ﺩﺭﺃﺑﺪﻳّﺖ و
مطلق کمال
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺑﻬﻴﭻ ﺷﮑﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻳﺎ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻔﺮﺽ محال
ﻣﻄﻠﻖ و ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ برﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ولیّ ﻫﺮ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
نخستین ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻳﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻟﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ولیّ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ولایت
ششم محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺭؤﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ
است و ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ جبرئیل
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
یا روح الأمین
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ و
بدای الهی
ویژه ای
اﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺨﻠﻖ نیز ﺑﺎﺯ
گشته باشد، ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
و بعدا ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ محمّد
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.و
همان ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
عالی تر
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ برای
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﻮﺩﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ الهی
گرﺩﻳﺪﻩ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ که
سالک ئر
تولدات بشری
قبلی چون
پیمبران دیده
بوده بار دیگر
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ششم
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. و
ﻫﻤﮕﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻠﮑﻮﺕﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ولایت
چهارم
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻤﺮﺯ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ولیّ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ اند.
ﮐﻪ قائم سوء  ﺷﻴﺎﻧس سوّم
پیش گوی ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد ﺩﻭ سوء  ﺷﻴﺎﻧس
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻳﮑﻰ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﺩﻧﻴﺎﺋﻰ
ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﮐﺎﺷﻒ
ﻳﻚ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺭﺍ ﻇﺮﻑ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪی ﺑﺮﭘﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.در
حالیکه ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
می ﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺎﺑﻌﺎﻥ
سالک احتمالی ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
اسم أعظم روح
الأمین ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺼﺪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻭﺍﺟﺐ الهی
ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓیکون
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺯ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﻭﺭ
ﻧﺸﻮﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻔﺖ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﻋﻘﻞﺍﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﻣﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮعی
ﺒﺸﺮﻯﺮﺍ( ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ربّﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻯﺘﺮﻯ
بالاتر تا عقل
کلّ مطلق
خداوند الله
ﺩﺭ تدبیر
وهئایت خود ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﻧﻔﺼﺎﻝ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ( ﻓﻌﻞ
ﻭﺗﺼﻮﺭ) ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺷﻌﻮﺭﺍﺳﺖﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻘﻞ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺤﮑّم
ﺪﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻴﻦ ﺻﻔﺖ
(ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ)ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
( ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ) ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺻﻞ
ﺑﺮﺗﺮﺷﻌﻮﺭ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﺟﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭ غیر ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠق ﺮﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
بگفته
سهروردی
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺎ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(
ﻣﺒﺪﺃ
ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ) ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳیم.
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ تصور
ﺍﻧﺴﺎﻥ بشری
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻤﮑﻦ ﺩﺭﻫﺮ
ﺻﻔﺘﻰﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻟﻮ
ﺑﺸﮑﻞ ﻧﻄﻔﻪ
اولیّه ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﺑﻨﻈﺮ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺪﺭﺟﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺴﺒﺖ.ﺑﻬﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻩ ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺍﻣثاﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎ
را ﺟﺎﺩﻭ گری
ﻭﮐﺎﺭ ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﺍﻥ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺪﻝ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ الهام ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣثاﻝ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ (ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﺎ
ﻭﺟﻮﺩ) ﻳﺎ
(ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ عَدَم)
ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﺍ از
ﺑﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺟﻬﻞ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻋﺪﻣﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺸﻴﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﻬﻞ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺷﮑﻞ ﻓﻬﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
عَدَم ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ(ﻭﺟﻮﺩ)ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻳﺮﻩای
ﻣﺮﺑّﻊ
ﺷﮑﻞﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ یک موجود
ﺩﺭﻣﺒﺪﺃ و ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﻋﺪﻣﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺿﻤﻦ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ و
موجودی ﺩﺭ
ﻫﺴﺘی ﻴﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭ الله همان
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻄﺎ ﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍنسان ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺫﺭﺍﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﺫﺭﻩ ﺁﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ الله ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺣﮑﻤﺎﻯ ﻳﻮﻧﺎﻥﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ(ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ) ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻴﻮﻟﺎ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ باز ﺻﻮﺭﺕ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﺭﻳﺰ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺫﺭﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ نیز
ﺣﮑﻢ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ چیزی
ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﺁﻥ
ﻫﻢ یک
(ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ) ﺍﺳﺖ
گرﭼﻪ یک وهم
ذهنی نزدیک
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. و
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﺎﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻗﻮﺍﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ( ﺁثاﺭ
ﺣﺴّﻰ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺭﺍﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰﻫﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻄﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻳﺪﻩ
ﺃﺻل ﻮﺟﻮﺩ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﺎ ﻓﻌﻞ ﺧﻮﺩﺍﺯ(
ﺧﻠﺄ ﺑﻤﻠﺄ)
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺣﺮﻣﺎﻥ
ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺪﺍﺷﺘﻦ.ﻭﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺍﺯ عَدَم
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺑﭽﻴﺰﻯ ﻳﺎ
ﺟﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺃﺻﻞ( ﺿﻌﻴﻒ
وحقارت ﺑﻤﺘﻨﻰ
ﻗﻮﻯتر وکمال
ﺭﺳﻴﺪﻥ است ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺭﺳﻴﺪﻥ
به ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻥ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﻧﻴﺰ ﻋﺪﻣی هم ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﭼﻪ ﺫﺭﻩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻫﺴﺘﻰﮐﻪﻓﺮﺿﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﻠﻢﺑﺎ
ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ
ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺪﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ نماید
ﺍﮔﺮکه ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﻭﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ در
أبد ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﺭﻭح اﻟﺄﺭﻭﺍح
ﺒﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
اﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ.ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺘﻬﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺪﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻳﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ (ﻋﺪﻣﻰ)
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﭘس عَدَم
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
(ﻧﺎﻡ عَدَم)
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺁﻥ
نیست. ﻭ
ﺍﮔﺮﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
(ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺻﻞ ﺃﺻﻴﻞ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﺳﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ است.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ ﻃﺮﺡ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﭘﺎ ﻧﺸﺪﻩﻭ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻣﮑﺎﻥﭙﻴﺪﺍپس
ﺁﻥﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﻃﺮﺡ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻫﺮ( ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭﻯ) ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺩﺭ ﻃﺮﺡ
ﺭﻳﺰﻯﻬﺎ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﺶ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎی
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﻃﺒﻖ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
اولیای الهی
خاص سالکان
ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭت هاﻯ
ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﻌﻰ
ﮐﻨﺪﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖﺁﻭﺭﺩ.
ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺧﻠﺄ ﻭ ﻓﻀﺎﻯ
ﺨﻠﺄ ﻭ (ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺑﺪﻭﻥ ﻇﺮﻑ)
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘُﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﻴﺰﻳﻚﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
۹۹ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺁﻥ ﺧﻠﺄ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰﺍﻳﻦ ﺧﻠﺄ
ﻳﺎ ﺧﺎﻟﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ است. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﺑﺎ
ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻥﺧﺎﻟﻰ ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ
ﺳﻴّﺎﺭﺍﺕ ﺁﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻗﺒﻞ ﺃﺗﻤﻰﺩﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺮﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ بطور
نظری و فرضی
ﺑﺄﺯﻟﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﭼﻮﻥ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﮓ ﺑﻨﮓ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺃﺯﻝ
ﺑﻰ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﻣﺎﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺻﻔﺮ
ﻳﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﺭﺩ (ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺎ)ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ پس  ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﺍﮔﺮ ﻣﺎ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﻌﺪﻡ
ﺭﻓﺘﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺒﺎﺣث ﺃﺻﻴﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
الهی هستند.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ (ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ) ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس عَدَم
ﻭﺯﻭﺍﻝ ﻫﺮ
ﺟزء ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝﮐﻪ
ﺁﻥ ﺟزء ﺑﻌﺪﻡ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﮐﻞّ
ﺑﺰﺭﮒ ﭼﻮﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻋﻈﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺟﻤﻌﺎ
ﺩﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻳﻚ ﺟزء
ﺩﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻌﻈﻤﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﻠّﻴﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻥ(ﮐلّ
اﻟﮑﻞّ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺟﺰﺋﻰ
ﻫﺎﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻫﺮ ﺟزء ﺑﺄﺟﺰﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﺑﻔﺮﺽ ﺑﻌﺪﻡ
ﺃﺯﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻬایت ﺑﭙﻮﭼﻰ
ﻭ ﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﭘس ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
هاﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯﺮﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﮐﻞّ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘی
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﮑﻨﺪ.

ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻴﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻭ ﺭﻩ ﺭﻭﻯ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻴم ﻮ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﭘس ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺻﺤﻴﺢ
ﺑﺪﻭﻥﺍﻧﺤﺮﺍﻑﺑﮑﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺎﻋﻤﻠﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﻭ
ﺧﻂ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺑﺮ(ﮐﻞّ ﻗﺒﻠﻰ)ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮐﺸﻴﻢ.ﻭ ﮐﻞّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﻞّ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﻗﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ صَمَدیّت ﻭ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﺧﻮپس
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢﻭﻫﻢ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻗﻄﺮﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺨﺎﺭ ﺁﺏ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻄﺮﻩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻴﻢ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡﭼﻮﻥ ﺑﺨﺎﺭ
ﻭ ﺃﺑﺮ
ﻭﺑﺎﺭﺍﻥ ﺷﺪﻥ
ﺁﺏ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ.ﻭﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻐﻴﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻗﻄﺮﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺸبنم ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﭘﻴﺶ ﺁﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﻭﺑﺨﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻳﺮﻭس
ﻭﮔﻴﺎﻩ ﻧﻴﺰ
اﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺩﺭﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰﺗﺼﻮﺭ
ﺃﻣﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺳﭙس
ﻋﻤﻞ ﻧﻔﻰ ﻭ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻗﻌی ﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
به (ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩ)
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣثبت
ﺭﺍ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﻠﺎﻣﺖ
ﻧﻔﻰ ﺿﺮﺏ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢﺣﺎﺻﻞ
ﺿﺮﺏ ﺩﻭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣثبت ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺷﻴﺌﻰ ﺭﺍ
ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ولیّ
ﺩﺭ ﻧﻔﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺳﻴﺎﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻧﮓ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﻧﮓ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ شیئ
(ﺳﻴﺎﻩ ﻓﺮﺿﻰ)
ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻳﺪﻩ (عَدَم)ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ(ﮐﻞّ)
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ عَدَم
(ﻣﻠﺄ) ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻤﻠﻮ
ﻭ ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
(ﺗﺼﻮﺭ عَدَم)ﻫﻤﺎﻥ
(ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺟﻮﺩ عَدَم)
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ عَدَم
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨی ﻮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻳﺎ حتی
(ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺗﺼﻮﺭ) ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻃﻞ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻞﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ(ﻭﺟﻮﺩ)ﺭﺍ
ﻣﻠﺄ ﻣﺤﺾ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺮﻣﻨﺪﻳس ﮔﻔﺘﻪ
بود.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
صَمَدیّت ﻭ
ﺗﻮ ﭘﺮ
ﺑﻮﺩﻥﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ (ﺧﻠﺄ
ﻓﺮﺿﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭﺧﻠﺴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﺧﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ عَدَم ﺭﺍ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢﭘس ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ (ﺭﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ)ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺯﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻘﺺ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﻣﮕﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ(ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﻬﻞ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﺪﻣﻴّﺖ)
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﻗﺪﻡ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻳﮑﻢ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﻢﺩﺭ
ﻣﺮﺯ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻣﮑﺎﻥ ﻫﺎﻯ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻤﮑﺎﻥ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ .

ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﺪﻩ(ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ)ﻭ
ﺩﺭﻫﻢ ﻭﺑﺮﻫﻢ
ﭘﺮ ﺟﻨﺠﺎﻝ صفت
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻳﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺒﻮﻝ(عَدَم
ﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘﻰ)ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻟﻴﺒﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺻﻔﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻂ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻫﻢ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺫﺭﺍﺕ ﮔﺮﺩ ﻭ
ﺧﺎﻙ ﺩﺭﻳﻚ ﺳﺘﻮﻥ
ﻧﻮﺭﺩﺭﺍﻃﺎﻗﻰ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ولیّ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺧﺎﻟﻖ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ(ﺃﺻﻞ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ)ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﻈﺎﻡ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﭘس
ﺑﺒﻰ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺧﻮﺩﻳﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺳﺘﻢ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﻴﺰﻳﻚﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺣﺎﮐﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻧﻰﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻣﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ ﻭ
ﭘﺂﺷﻔﺘﮕﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺫﺭﺍﺕ ﺩﺭ
ﺳﺘﻮﻥ ﻧﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻕ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻣﺎ ﭼﻮﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻫﺮ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﺧﻮپس
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻣﺎﺷﻴﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﻗّﻊ ﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻧﺎﻣﻌﻘﻮﻝ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﭘس ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.

ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﻳﺪﻩ ﻋﺪﻣﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ(ﻋﺪﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ) ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻫﺪﻑ ﻏﺎﺋﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ
ﻏﺎﺋﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭﺗﺤﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺁﻥ
ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺘﻌﺮﻳﻒ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺟﻮﺩﺵ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺟﺪﻯﺘﺮ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻯ ﻤﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﮑﻨﻴﺪﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
معرّفی
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺻﻒ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞپس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻭ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﺘﺸﺒّﻪ
ﺑﺄﻭ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺖ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻯ اﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﻟﻮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﻯ
ﺗﺮﺣّﻢﺑﺎ
ﮐﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴم
ﺒﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﺴﻴﺮ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎ
ﻭﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻭ
ﺣتی ﺪﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﻨﻮﻋﻰ
ﺑﻰ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻭ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭﻗﺘﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻭ
ﺭﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎﭼﻮﻥ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ
ﺑﺪﺍﺧﻞ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻭﭼﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺃﻫﺮﻳﻤﺘﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋی
ﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﮔﻴﺘﻰ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺻﺎﺩﻕ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺩﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﺭﻭپس
ﻭ ﻓﻘﻴﺮ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰﭼﻮﻥ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ)ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ محمّد
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ(ﻗﺮﺁﻥﻨﺎﻃﻖ)
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻋﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻪﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻓﺘﺮﭼﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺪ
(ﮐﻠﻤﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺷﻮﺩ ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ
ﺍﻳﺪﻩ(ﻗﺪﺭﺕ ﻣﻄﻠﻖ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ(ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﭼﻮﻥ
ﺗﻘﻠﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﻄﻠﻖﻣﺒﺪﺃ
ﺧﻠﻘﺘﻬﺎ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﻢ
ﻣﻨﮑﺮ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺎ
ﻫﺴﺖ. ﭼﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﺟﻨﮓ
ﻭﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻩ ﻧﻤﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻳﻢ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ(ﺍﻳﻦ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻃﻮﻝ ﺑﮑﺸﺪ ﻭ
ﺑﺎﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻋﺸق ﻮﺭﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
لَوّامه  ﻧﻘﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯاسم
الهیر أعظم ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ( ﺩﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺩﻳﻦ)
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺗﺄﻟﻴﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺒﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺒﻌﻀﻰ ﺍﺯ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺯ( جوﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺠﺮﺩ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
اﻳﺮﺍﻧﻰﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺳﺮﺍﺳﺮ(ﻣﺎﻫﻴّﺘﺎ
ﻋﻘﻠﻰ) ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ عَدَم
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺗﺶ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺗﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ(ﺧﺎﻟﻖ
ﻋﻘﻞ)ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪﻋﺎﻗﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎم
ﻠﺪﻧّﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفسﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﻋﻘﻞ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮﻁ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺣﺘﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺰﺭﮒ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻴﺎس
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ ﻳﻚ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻞّ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻯﺘﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻔﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺫﮐﺮ
ﻧﺎﻡ ﻋﻘﻞﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻣﻌﺪﻝ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﺧﻮﺵ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺖﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺭﻭﺡ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﻰ ﺗﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ می
گوﺋﻴﻢﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺯﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃثیرﻯ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﺫﺭﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﺩﺭﻳﺎ
ﺗﺒﺨﻴﺮ ﺷﺪﻩﻭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﻭ پس  ﺍﺯ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﺷﺖ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻳﺎﻓﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺪﺭﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮﭼﻮﻥ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮ ﻳﮑﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒﻠی ﺨﻮﺩ
ﻣﻮﺍﺟﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ.(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﺷﻴﺦ ﻋﻄّﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻰ ﻣﺮﻍ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯﺨﻮﺩ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻰ ﻣﺮﻍ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺫﺍﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
(ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮑﻨﻴﺪﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻴﺪ.

ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ تصوّف
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻘﺼﺪ ﺍثباﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺗﻔﮑﺮ ﺷﮑﻤﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻨﺤﺮﻑﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﻧﻔﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﺶ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﻌﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﺘﺼﻮﻓﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ(ﺳﺨﺘﻰ ﺁﺭﺍﻣﺶ)
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺩﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﮔﺮﺻﺎﺩﻕ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭘس ﺧﺪﺍﻯ
ﻫﺮﮐس ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺃﺳﺐ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺃﺳﺐ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺍﺯ ﮔﺎﻭ
که ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺎﻭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭ ﺩﻫﺎﻥ
ﺑﻠﮑﻪ به (ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ)ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﻴﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺮﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺎﻓی
ﺮﻭﺍﻥ.

ﻣﮑﺘﺐ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ تطوّر
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ
ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻴی
ﻔﮑّﺮ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻠّﺎﻕ) ﮔﻔﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ
ﻣﺨﻠﻮﻕﻭ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﺑﺎ
ﺧﺎﻟق
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﺫﺍﺕﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻘﺶ ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﻭﺿﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻃﻔﻞ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎلی
ﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺻﻔﺖ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥﺮﺍ ﺍﺯ
ﺑﻄﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥﻤﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ.ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺎﻟﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺒﺤث ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻣﺴؤﻝ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻓﻌﻞﻭ ﺧﺎﻟﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺑﻴﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻳﮑﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﻳﻚ ﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﻫﺮﺳﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭﻗﺘﻰ
تطوّر ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺧﻠّﺎﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺟﺪّﻯ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻔﺰﺍﻳﺪ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻤّﻰ ﻳﺎ ﮐﻴﻔﻰﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﮑﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻢ
ﮐﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻫﻮﺵ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣثبت ﻭ ﺧﻠّﺎﻕ
ﺭﺍ(ﺟﻬﺶ
ﺣﻴﺎﺗﻰ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥﻭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪﺍﻳﻦ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺷﺪﻥ
ﮐﻪﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻬﺮ
ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﻭﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻴﺎﻭ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺳﻬﻢ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮ
ﮐﻨﻴﻢﻭﺍﮔﺮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺎﻙ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﻭ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪﺗﺎ ﻣﺎ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﻮﻓّﻖ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻭ ﺣﺘﻰ( ربّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ) ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰﻳﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻭﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺗﻮﺳﻌﻪﺍﻓﻘﻰ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﻋﻠّﺖ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﻳﻞ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎﻃﻞ
ﻳﺎ ﺑﻰ ﺃثر
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻋﻠﻔﺰﺍﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭼﺮﻳﺪﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻭﻧﻔس
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﭼﻮﻥ تَقذُس ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﻳﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭسوﺥ
ﺩﺭ ﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﭼﺮﮐﻰ ﺩﺭ ﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮔﻨﺎﻩﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑﻭﻣﺰﻳﺪ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻬﺶﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺵﻳﻚ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ(ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ ﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺭﺍ(ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ)
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ l ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ(
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻭﺣی ﻤﻘﻠﻮﺏ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻧﻔس
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ شیئ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﻭمُلهمه
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻋﺮﻓﺎﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎس
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺭﻧﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺒّﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﻭ ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮپس ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺷﺎﻥ
عمل
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍﺑﻘﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ(ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ)
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺧﺮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻈﻢ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮ ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺣﺪس ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺑﺪﺍﺧﻞ
ﺟﻬﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻳﻦ(ﺣﺪس ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ) ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﻭ
ﻫﺮﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ
ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎ
ﮐﺴﺐ
ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
اﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ معرّفی    ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺮﻓﺎﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ
ﺑﺤث تطوّر
ﺧﻠّﺎﻕ ﺍﻭﮐﻪ
ﺟﻬﺶ ﺧﻠّﺎﻕ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺸﺪﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪ ﻭ
ﺭﻭﻣﺎﻧﺘﻴﮑﻰﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﻤﻚ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻋﻠﻢ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻋﺮﻓﺎ
ﺣﺮﻑ ﺭﻭﺯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭﺷﺮﺡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺟﻬﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ
أﻣﺮﻯ (ﻣﺠﺎﺯﻯ
ﻭﺷﻌﺮﻯ)ﻭ ﺧﺮﺍﻓﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺤث ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﻌﻰ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺧﻔﻴﻪﺍﻯ)ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺳﺤﺮﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻭﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻌﻠﻞ
ﻗﺮﻳﺒﻪ ﻭ ﻋﻠﻞ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻧﻤﻮﺩ.ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻣﺮﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻫﺎ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎ ﺍﻭ ﭘﺪﺍﺧﺖﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻴﻔﻰ ﻳﺎ
ﮐﻤّﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.پس  ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁثاﺭ ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘی ﻨﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﺪ.

ﺑﺮﺍﺑﻮ
ﻭ ﺩﮐﺎﺭﺕﺑﻴﻦ
(ﺭﻭﺡ ﻭﻣﺎﺩﻩ)ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ولیّ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺟﻬﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺳﻴﺴﻴﻮﻟﻮﺟﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺭﺑﻂ
ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس ﺩﺍﺭﺩ.ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻓﻖ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺑﻴﻮﻟﻮﺟﻰ ﺑﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ.ولیّ
ﺭﻭﺡ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻌﻠﻮم
ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺑﺎ ﺭﺑﻂ
ﺁﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺨﻔﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﮐﺎﺭﺕ ﺭﻧﮓ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﺰﺩ ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺣﺘﻰ ﺧﺼﺎﻳﺺ ﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﻋﻀﻮﻯ
اﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ(ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻇﺮﻑ)ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺪﻥ
ﻣﺎ ﻇﺮﻑ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻦ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺖ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭ ﺗﮑّﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺍﻟﺄﺭﺽ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰﺍﻋﺎﺩﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻗﻄﻌﻪ ﺁﻫﻦ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﻋﻀﻮﻯ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ولیّ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺪﺍﺭﻯﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻟﻮﻟﺒﻰ فنری
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺿﻤﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺪﺍﺭﻯ ﻭﺩﺍﻳﺮﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻤﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺣﻠﻘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻓﻨﺮ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻄﻌﻪ ﺁﻫﻦ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﻭ
ﺻﻔﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻫﻢ
ﺭﻧﮕﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﻮﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻫﻤﺮﻧﮕﻰ ﻭ
ﺗﮑﻴﻴﻒ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺭﺍﺩﺭ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺤث
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻭﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻧﺮﮊﻯﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺮﻋﻀﻮﻯ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺭﻭﺡ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺃﺻﻞ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﮐﺎﺭﻧﻮ ﺩﺭ
ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﻚ
ﺣﺮﺍﺭﺗﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻗﺎﻃﻊ
ﺑﻴﻦ ﻣﺎﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﻋﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺗﻠﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺯ
ﻗﺎﻃﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺣﻴﺎﺕﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺮﺍﻍ
ﺩﺍﺭﻳﻢﺍﻣﻮﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍنی
هست ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﺮﺡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
(ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻩ)ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻫﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺑﺮﺗﻠﻮ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺨﺸﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻤﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺧﺎﺹ ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺳﻴﻞ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻭﺧﻨثی
ﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﺎﻣﻞ
ﻣثبت ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻴﺒﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻧﻘﺺ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺖ.ﭘس ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.پس  ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺳﻄﺦ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺗﺮﻙ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺁﻣﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ(ﺣﻔﻆ
ﻭﺗﻌﺎﺩﻝ
ﺫﺍﺗﻰ)
ﻭﺗﻮﺍﺯﻥ
ﺑﺎﻃﻨﻰﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺫﺍﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺣﻔﻆ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻓﺮﺩﻯﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯ و حقظ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑی
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﺟﺴﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺭﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺠﻴﺐ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ (ﭘﺰﺷﻚ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ)ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
(ﺑﺎﻳﺘﻬﺎﻯ)
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﺍﺯ
ﻧﻮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
برنامه داده
شده
سایبرنیتکی ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس
ﮐﺎﺭﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺮﮐﺖ
ﭼﺮﺧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺵ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﭼﺮﺧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻋﺖ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﻌﺪﻯﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺷﺎﻧس
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ تطوّرﻯ
ﺟﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ثاﺑﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ(ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺩﻳﻦ)ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺭﻫﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎس ﻗﺮﻥ
ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ ﻭﺍﺯ تطوّرﻯ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻰ
ﻣﺴﻴﺮ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻟﺶ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻃﺒﻘﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺻﻠﻰﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ ﭼﻬﺎﺭﻡﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺷﺎﻣﻞ
ﻣﮑﺘﺐ ﻳﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻭﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻃﺒﻘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
تطوّر ﺧﻠّﺎﻕ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥﺩﻭ
ﺟﻬﺖ ﻣﺘﻤﺎﻳﺰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺟﻬﺶ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ(ﺳﻤﺖ
ﻏﺮﻳﺰﻯ)ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻣﺒﺪﻝ ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﻭﻣﻮﺭﻳﺎﻧﻪ
ﻭ
ﺯﻧﺒﻮﺭﻫﺎﺟﻬﺶ
ﻋﻘﻠﻰ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻏﺮﻳﺰﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺟﻬﺖ
ﺍﺳﺖ. (ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺴﺘﻪ ﻏﺮﻳﺰﻯ)
ﻭ(ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﮔﺮﻭﻫﻰ) ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﻣﻮﺭﭼﮕﺎﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﻰ ﮔﺬﺭﺩ.ﻭ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ می
گرﺩﺩ. ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰﻭ ﺣﻔﻆ ﻧﻈﺎﻡ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥﻤﻮﺭﭼﮕﺎﻥ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖﺣﻔﻆ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﻣﺘﻤﺪﻥ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺫﺍﺗﺎ
ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﻓﺮﺩ
ﻓﺪﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ)ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﺝ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺰﻡ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﻢﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺍﻟﺰﺍﻡ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺣﻔﻆ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﻠﻴّﺎﺕ ﺟﻤﻊ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
(ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺒﺮﻯ)ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻣﻊ ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮ
ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺗﻤﺎﺳﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺪﻑ ﺣﻔﻆ
ﺟﻤﻊ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻘﺸﻰ ﻋﺸﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺴﻄﺢ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺣﻔﻆ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺣﻔﻆ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺟﻤﻊ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻃﻦ
ﻭﻳﻚ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﻄﻮﺡ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻭﺷﻬﺮ ﻭﮐﺸﻮﺭ
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﮐﺸﻔﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﺮﺩ
ﺑﺎ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻳﮑﻰ ﮐﻪ (
ﻓﺮﺩ ﺧﻀﻮﻉ)
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﻭﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﺼﻮﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﺪﻭﺩ ﮔﺮﻭﻩ ﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
ﻭﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﻤﻊ ﻭﮔﺮﻭﻩﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺁﺩﻣﻴّﺖ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻋﺒﻮﺭﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰﻓﺮﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﻭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﻭﺯ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻭ ﺿﻤﻴﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ثمره ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﺮﻭﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺗﻤﺎﻳﻠﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻠﺎﺷﺪ.ﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻞ ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯﻭ
ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺴﺘﻪ به
(ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎﺯ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻭ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺸﺮ ﻧﻔﻊ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺷﺨﺺﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻧﻔﻊ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﺷﺘﻨﺮﺍﻙ
ﻣﻨﺎﻓﻊﮐﻪﺍﻟﺰﺍﻡ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻭﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﺟﻤﻌﻰ ﺟﻨﮓ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻋﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﺸﺮﻭﻉ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺴﺘﻪﺫﺍﺗﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻴﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺪﻥﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺮﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻓﻬﻢ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻫﻨﺮﻣﻨﺪﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻗﺪّﻳﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺮﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺰﻭﻣﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.

ﻗﺪّﻳﺴﻴﻦ
ﻭ صوفیّه ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ(ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ) ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻭ ﺗﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻠّﺎﻕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﺧﺎﻟﺺ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺣﻴﺎﺕﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺗﻤﺎس ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﺍ ﺩﺭ محمّدﮐﺎﺷﻒ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺮﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺸﻒ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ صوفیّه
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﻭﻓﻬﻢ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺪﮔﻮﻳﺎﻥ ﺑﺼﻮﻓﻴّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ صوفیّه
ﺭﺍ ﻧﺸﺌﻪ ﻭ
ﺟﺬﺑﻪ ﻭ ﺧﻠﺴﻪ
ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺭﻗﺎﻳﻘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺧﺎﺻّﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
أثَر ﻓﻌﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻳﻚ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺎﻧﻊ
ﺩﺍﺭﺩﻳﮑﻰ(ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ)
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﻫﺮﮐس
ﻫﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﺩﻭﻡ (ﺍﺻﻞ
ﻣﺴﺎﻭﺍﺕ)ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺟﺪّﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﺎﻃﻔﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺤﺮﻙ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺗﺸﺒﻴﺖ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺑﻴﻮﻟﻮﺟﻴﮑﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﮔﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﻭ
ﻧﻮﻉ
ﺍﺧﻠﺎﻕ(ﺩﻭﻧﻮﻉ
ﺩﻳﻦ)ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
(ﺩﻳﻦ ﺳﺎﮐﻦ)
ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻭ(ﺩﻳﻦ ﻣﺘﺤﺮﻙ) ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﮑﻰ.ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻥﺪﻭ
ﺩﻳﻦ(ﺩﻳﻦ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺭﺍﻳﺞ)ﻭ(ﺩﻳﻦ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ(ﺩﻳﻦ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭ
ﺑﺎﺯ)ﻭﻳﺎ ﺩﻳﻦ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭﺩﻳﻦ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﻭﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻠﺎﺯﻡﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺟﺪﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻳﺎ
ﺭﺳﻤﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﻬﺮ
ﺟﺮﻡ ﻭﺟﻨﺎﻳﺖ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻇﻠﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻭ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
36
ﻣﻬﺪﻭﺭ ﺍﻟﺪﻡ
ﺭﺍ ﺷﺨﺼﺎ
ﻭﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ ﺗﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ
ﺍﺟﺮﺍﻯﺎﺣﮑﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﻨﺎﻡ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻫﻨﺮ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺟﺎﺭﻯ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ بحقَّ
ﺧﻮﺩﭘﺮﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻥ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻳﻦ
ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ أکثریّت
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﺭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﻤﺶ ﻭﺯﮐﺎﺕ ﻭ
ﺳﻬﻢ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺧﺮﺝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺩﺍﻧﺸﻨﻤﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﻫﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﻫﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺁثاﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﻳﻦ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﮐثر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﺁثاﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺳﺮ
ﺩﺭ ﺁﺧﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ سوء  ﺍﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ
(ﻧﻔﻊ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ سوء  ﺩ ﺟﻤﻌﻰ)
ﺗﻮﺍﻓﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ ﺗﻌﻘّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻔﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺟﻤﻊ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺮﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻋﻔﻮ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺪﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺷﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪولیّ
ﻋﻘﻞ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺭﺷﺪ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﻘﻞ لَوّامه
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
(ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺍﺳﺖ.
ولیّ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺗﺄثیر
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﺍﺳﺎﻃﻴﺮ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﺑﺸﮑﻞ ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺗﻮﻫّﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺰﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺗﺮﺧﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺿﻌﻴﻒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺖ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻋﻘﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ(ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺗﺄثیر
ﻭﺩﺧﺎﻟﺖ ﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻩﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺘﺎﺗﻴﻚ
ﻏﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻳﻚ ﺩﻳﻦ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺳﺤﺮ
ﻭﺟﻨﺒﻞ ﺑﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﻳﻦ ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺼﻰﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﺪﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩﻭ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺩﻳﻦ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺠﻠﻮﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ دسم
أعظم ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﻨﺎﺭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﮑﺮﮐﺰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻋﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﻳﻦ ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﺨﺶ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭصوفیّه
ﻭ ﻗﺪﻳﺴﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﻨﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﺩﻭﺍﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦﻭ ﺭﻓﻊ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺳﻠﺎﺡ ﺩﻭﻟﺒﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﮐثرﺍ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤﻰ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻧﻮ
ﺑﻨﻮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻏﻠﻂ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺟﻬﻨﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻌﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥﻣﺎﻧﻊ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻠﻢ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ
ﺭﺷﺘﻪ تصوّف ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺘﺼﻮﻑ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ تصوّف
ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.پس
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻧﺎﺻﺎﻓﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﻋﺮﻓﺎﺋﻰ ﭼﻮﻥ ﺣﺎﻓﻆ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺰﻳﺪ ﺑﺮ
ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺳﻴﻪ ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

تصوّف
ﺫﺍﺗﺎ ﻓﻌﻞ ﻭ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻥﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻨﻔس لَوّامه
ﺍﺳﺖ .
ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﻋﻤﻞ تصوّف
ﺭﺍ(ﺗﻘﻠﻴﻞ
ﻧﻈﺮ) ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻭ ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﻫﻨﺪﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺤﺮﺑﻴّﺎﺕ تصوّف
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺑﺎ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍﺋﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺗﺄﺳﻴس
ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
(ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ)ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻩ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﻧﺪ. ﺳﭙس ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺎﺭﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﺑﻞﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ(ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ)ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﻭ ﻫﺮ مِلّت
ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﺍﺑﺎ(ﻧﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ)ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎ(ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ(ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ) ﻭمحمّد
ﺑﺎ ﮐﺸﻒ (ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ)
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺿﺮﻭﻯ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّدﺳﺎﻟﻚ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺟﻮﻳﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻄﺢ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﺎﺑﻊ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﭙﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ به
(ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﻤﺎﻥ حجّ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس  ﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ حَجّ
کعبه ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻧﻤﺎپس
ﻣﺎﺩﻯﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻪ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻳﺪ
ﻧﻮﺑﺖ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺒّﻴﻚ ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﻴﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﮐﻮﺷﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّدﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(ﺍﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ)ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭپس  ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻭ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺑﺖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻫﺪﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟّﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺁثاﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮیش
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻡﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ محمّد
ﻣﺮﺍ
ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی ﺁﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭼﻮﻥ ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ تصوّف
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻔﮑﺮ
ﻭﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﮐﻪ ﻳﻚ
ﻋﺎﺭﻑ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﺸﺎﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺻﺪ
ﻭﺷﺼﺖ
ﻭﺩﻭﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﻤﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﺴﺎﺩ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺴﺸﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺘﻦ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎﻭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس ﻫﻤﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺩﻓﺘﺮﭼﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﭙس ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺯ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻙ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻨﺎﻩﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﻳﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﺴﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﺍﻣﻮﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻣﻰ(ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻣثاﻝ
ﭼﻴﻨﻰﺩﻭﺳﺘﻢ
ﺑﺪﺍﺭﺗﺎ ﻣﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻰ.ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﺣﺒّﻬﻢ
ﻓﻴﺤﺒّﻮﻧﻰ
ﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺘﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺣﺸﺮﺍﺕ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﺘﻰ ﻓﺎﺳﺪﻭﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍ. ولیّ
ﺍﮐثرﺍ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻭﻍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯﭼﻮﻥ ﻫﻔﺘﻪﺍﻯ
ﺑﻴﮑﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻭﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﻧﻤﺎﺯﻯ
که ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘی ﻴﺎ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
و ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ نمی
ﺮﺳﺪ.

8/2/ 2007 بیوﺭﺗﻮﻥ
ﭘﻮﺭﺗﻠﻨﺪ.

M166

قرآن
شناسی

ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪ س ﻣﻨﺴﻮﺏ
به ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺭﻡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ .ﻭﻫﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻔﻠﺴﻔﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ .
ﻟﺬﺍﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﺻﻮﻝ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡﮐﻪ
ﺫﻳﻠﺎ ﺑﺎﺳﺘﺤﻀﺎﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ . ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻔﺖ
ﺑﻄﻦﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﻄﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﻥ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺗﺮ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ الهی
تر ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺘﻮﻥ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺭﺍﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻫﻤﻪ
ﮐﺘﺐ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ اُلی
العَزم
ﻭﻏﻴﺮﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺁثاﺭﻯ ﺑﺠﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺑﻄﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺗﻤثیلی
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ ﻭ الهی
ﺘﺮ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﻌﻨﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺩﺭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻔﺖ
ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻄﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺎﺯ ﻋﺪﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻗﻠّﺖ ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰﻭ ﻳﺎ
ﮐثرﺕ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰﮐثرﺗﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻭ
ﺍﻓﻖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﮐثرﺗﻰ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ ﻭ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺗﻮ ﺩﺭﻭﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻠﻮ ﺍﻟﺎﺧﺮﻯ
ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ . ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺑﺎ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺴﻄﺢ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﺎﺭ
ﻣﻔﺴّﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺘﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺭﺍﻳﺞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺴﺘﻦ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰﻭ ﻫﺮ
ﺃثر ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﺭﺍﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ ﺑﺎ
ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻤﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺟﺎنَبیّ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻫﺪﻑ ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﺻﻠی ﻘﺮﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎس
ﺍﮔﺮ ﺍﺻﻮلی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥﻭ
ازﻫﺮ ﺃثرﻯ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ ﺟﻨﺒﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣؤﺭﺥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﮕﻴﺮﺩ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ محمّد
ﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻔﺴّﺮ
ﻗﺮآﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻭ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻘﺼﺪ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﻄﻮﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﺧﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻯ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺮﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺬﻫﻦ ﻣﻦ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ یا
وحی ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻭ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻨّﺖ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮﻯ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺐ مُقدّس
هر قومی ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻮﻧﻮﻳﺴﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺘﺎﺏﺯﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﻋثماﻥ ﺑﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﻋﻤﺮ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻣﻮﻯ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻬﻀﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺩﺭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﮐﺎﻓﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻢﺑﺎﺯ ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩﻡ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﺑﺎﻯ
ﻋﺮﺏ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺮﻩ
ﻧﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻓﻘﻂ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻗﺮاءﺖﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺭﺍﻳﺞ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﻧﻤﻮﺩﻡ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﺮﺩﻡﺑﺎ
ﺗﻀﺎﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻔﺴّﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻡ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻟﻌﻦﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻟﻌﻦ
ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺳﻌﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﺩﺑﻰ
ﻣﺘﻨﺎﻗﻀﺎﺕ ﻣﻔﺴّﺮﻳﻦ
ﺍﺯ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻡﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩﻡ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺬﻫﺐﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺻﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ولیّ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﺮﻓﺎنی اﺯ
ﺟﻨﺒﻪ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻡﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻡ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺩﺭﻣﻠﺎﻗﺎﺗﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻯ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺪﻳث ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺷﻨﺎ
ﺷﺪﻡﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻒ
ﻣﻬﻤّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻫﻴﭻ ﺗﻌﻬّﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﻳﻦ
ﻧﮑﺘﻪﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ سوء  ﺩﻯ
ﻧﺒﺮﺩﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺿﺮﺭﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺗﺤﻘﻴﻘﻰ  ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺻﺤﺒﻴﺢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﮐﻪ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻋﻀﻮﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻢ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺣﺎﺩپس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻡﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻌﻨﻰ ﻃﺎﻫﺮﮒ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﺼﻮﺭ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺻﻮﻓﻰ ﻣﺴﻠﻚ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻗﺴﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻣﻦﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﻳﻚ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎم ﺒﺨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.

ﭘس
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺭﺍﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﻘﺼﺪ
ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻠﺄ ﻳﺎ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻯﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺑﺤﺪّ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ. ولیّ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺑﺎﻳﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺗﺎﻡ ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻠﺄ ﺑﻨﻈﺮﻡ ﺭﺳﻴﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮ
ﺳﺒﻴﻞ ﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﻴﻘﻰﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ.ﺑﺎﺯ
ﺟﺎﻯ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻭ ﻳﺎ
ﻏﻠﻂ ﮔﻴﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧی ﺰﻣﺎﻥ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﻀﻮﺭﻯ ﺒﺎ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮ
ﻓﺘﻮﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺩﺭﻙ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﻭﻓﻬﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎﭼﻮﻥ
ﭘﺸﻪﺍﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻨﻘﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻢ.ﺍﮔﺮﺁﻧﺎﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺳﮑّﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﻭﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳک
ﺮؤﻳﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻢﺩﺭ
ﺻﻒﻧﻌﺎﻝ ﺁﻧﺎﻥﻘﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﺮﻓﺖ.ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻠﺎﺳﻬﺎ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﮑﺎﻳﻚﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻓﻬﻤﺎﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ.ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻧﻰ ﮐﻪ محمّد
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ تَرس
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﻭﺯﻫﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺎﻋﺪﻩ
(ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻘﻰ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ)
ﻭﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻤﺎﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﻨﻮﻋﻰ
ﮔﺮﺩﻡ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎ
ﻭﮐّﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺃﻧﺪﮐﻰﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﻋﻘل ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺎﻓﻠﻪ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻣثاﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻟﻨﮓ ﻟﻨﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﭘس
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺮﺩﻡﻭ
ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
محمّد
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭ.ﻭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺿﻌﻒ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺿﻌﻒ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻡ. ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻣﻮﺟﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺭﻯﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻮﻩ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺭﺍ ﮐﺎﻭﺵ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﮐﻮﻩ
ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺍﺻﻮﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮکی
ﻘﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻗﺼﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻭﺧﺮﻳﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺎﺿﻰ ﺷﺮﻉﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻧﺤﻮﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﺠﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻳﻚ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﻭﮔﻮﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﻋﺎ
ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻬﻢ (ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﺿﻰ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ محمّدﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻫﺪﻑ ﻭﻏﺎﻳﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﮑﻮﺷﺪ.ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺭﻡ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺟﺴﺘﻦ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔﻮﺫ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺬﻫﺐ بحقَّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﻭﺭﻭﺯﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪﺭﻓﺘﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣؤﻣﻨﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻭ پس  ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭتقرّب
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻥﺮﺍ ﺭﺳﻴﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُس
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺍﺩ
ﺑﻮﺩ.

ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺣﺼﻮﻝ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎ
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّدﺗﻨﻬﺎ
صوفیّه ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﺶ
ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
قُرّه     ﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ(ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ) ﻭ قُرّه     ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﮊﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺰ صوفیّه
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗی ﺒﮑﻨﻨﺪ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ صوفیّه
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﺻﺮﺍﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ اُمّی   ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭﮔﻮﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ولیّ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺳﻌﻰ ﻭ
ﻗﻮﻝ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺧﻄﺮﻯ ﻧﺘﺮﺳم
ﻮ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻴﺎﻥ
کنم.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﺸﻮﺭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻫﺴﺘﻢ.ﻭ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﻋﻤﺮﻡ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﻟﺐ ﺑﺎﻡ
ﺍﺳﺖﻭ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻤﻞ ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻭﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
هر کس   ﺑﺰﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮپس
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﺟﺎﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮپس
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ
ﻭﻋﻀﻮﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ(ﺳﻴّﺪ
ﻭ ﺁﻗﺎ ﺯﺍﺩﻩ ﻭ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ)
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺟﻨﮓ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺩﻭ مِلّت  ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺷﺨﺼﺎ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ محمّد
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﺮﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﺪﻭﺍﺯ
ﻗﺎﻓﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻋﻘﺐ ﻧﻤﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﺒﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩ. پس  ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻗﺼﺪ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ولیّ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﮐﺘﺐ مُقدّس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻧﮑﺎﺗﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﻃﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻋﺒﺎﺭﺕ
(ﺃﻋﻮﺫ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟﺸﻴﻄﺎﻥ
ﺍﻟﺮﺟﻴﻢ) ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻣﻐﻀﻮﺏ
ﻭﻣﻨﻔﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪﺩﺷﻤﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣی اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﭼﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﺑﺪﺧﺎﻟﺖ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻓﺮﺿﻰ ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﻚ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺿﺪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ نَفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺸﺪﻩ
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﻯ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ.ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺮﻙ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﻭﻧﻮﻉ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﻟﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺳﺎﻟﻚ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺎﻙ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺘﻴﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﭘﺮﺣﮑﻤﺖﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭﻡ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﺭﺍﺣﺘﻰﺑﺪﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺮﺳﺪ.
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﻝ
ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ.ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺑﻌﺪﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺑﺎﻝﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻌﺮﺵ ربّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  م عرﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
پس  ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺑﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎلاﺘﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﭘﺸﻪ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻋﻤﻠﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ گفت ﺍﮔﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪولیّ
ﺩﺭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ نَفس
ﺁﻟﻮﺩﻩﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ
ﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻓﻀﻮﻝ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ نَفس
ﺍﻣّﺎﺭﻩﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﺎﻡ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯﺪﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ قراءت
ﻗﺮﺁﻥﻭ ﻓﻬﻢ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺠﺎﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﮑﻮس ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﻭﺣﺸی
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮ ﮐﻤﻚ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻧﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺍﻥ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻗﺒﺮﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺬﮐﺮﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﺫﮐﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ(ﻳﺎﺩ
ﻭ ﻫﺪﻑ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﻄﻮﺭ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ قراءت
ﻗﺮﺁﻥﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺑﺎ ﺁﻏﺎﺯ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﻮﺭﻩﻫﺎ ﻭقُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ
ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ
ﮐﻤﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺧﻴﺮﺍﺕﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ ﮔﺮﻓﺖ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥﻭﺳﭙس
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺟﻴﻢ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻥﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﺷﻪ
ﻫﺴﺘﻰﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻓﮑﺮ هرﺮ ﮐس
ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﻣﻌﺎﺩﻝ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭ
ﻭﺳﺦ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻭ
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺭﺩ
ﭘﺎﻯ ﺷﻴﻄﺎﻥﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻴﻢﺁﻧﺠﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺭﮔﺎﻩ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ولیّ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻠﺒّس
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢولیّ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺻﺪ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞﺑﺎﺯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻯ عَدَم
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ عَدَم
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻗﺼﺪ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺩﺭ قراءت ﻗﺮﺁﻥﻭ
ﻫﺮ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨی
اﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﮑﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻗﻴﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺳﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻣﺎﺩﻯﻮﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. پس  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﻌﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺎﺩﻝ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻓﮑﺮﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﻗﺮﺁﻥ
(ﮐﺮﻳﻢ)ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺁﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ(ﻣﺠﻴﺪ)
ﺍﺳﺖﮐﻪ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﻣﺠﺪ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﻳﺎﺗﻰﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﻳﻚ ﺭﺍﻭﻯ
ﻭﮐﺎﺗﺐ ﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻧﻔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺁﻭﺭﺩ.ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣﺬﻑ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﺯﺍﻯ ﭘﻮﻝﻧﺎﻡ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻌﻠّﺖ
ﻧﺰﻭﻝ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺣﺬﻑ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺃﺑﻮ ﻟﻬﺐ ﺑﻰ
ﻧﻮﺍ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺷﺪ. ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ محمّد
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
پس  ﺍﺯ
ﺍﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ محمّد
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.
قُرّه     ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﻳﺎ
ﺭﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ولیّ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻣﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ محمّد ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺣﺎﻟﻘﺪﺵﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭقُرّه     ﺑﺮﺗﺮ(
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
محمّد ﻭ علیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ

ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ.ﮐﻪﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﺮﻳﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
پس  ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻧﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﻭ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪﻩﺗﺎ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻣﻠﻤﻮس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﺮ
ﮐﺮﺑﻠﺎ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻳﺎﺭﺗﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺍﺟﺐﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
پس  ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺳﺮ
ﻗﺒﺮﻫﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ سوء  ﺍﺩ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻋﺮﺑﻰ ﺧﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎﺑﺎ
ﻃﺎﻫﺮﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻰ سوء  ﺍﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﻣﺸﺎﻟﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
محمّد ﻫﻢ سوء  ﺍﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ اُمّی    ﺑﻮﺩﻥ محمّد
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺍﻡ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻣؤﻣﻦﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣؤﻣﻦ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣﺴﻠﻢ
ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺍﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺠﺪ ﻭ ﻣﺠﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﮐس
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻭ ﺳﺘﺎپس ﻭ
ﺳﭙﺎس ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻣﺠﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻧﻮﻋﻴﻨﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭼﻮﻥﺪﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ پس  ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪﻗﺮﺁﻥ
ﻳﮑﺠﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺯﻝ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻧﺰﻭﻝ ﻧﺎﺯﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺁﻳﺎﺕﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ قراءت
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻣﻴﻨﻮﺷﺖﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﮐﺎﺗﺐ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
سوء  ﺍﺩ
ﮐﻢ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﺍﺯ قراءت
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ولیّ
ﻋﻤﺮ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﺮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﭼﻮﻥ(ﺁﻳﺎﺕ
ﺳﻴﻒ)ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺁﻳﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳک کاﺗﺐ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻳﺎﻥ ﺑﺠﺰ
ﺩﻭ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﭘس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻤﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺁﻳﺎﺕ ﺗﺄثیر ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢ ﺑﻬﻤﻪ معرّفی    ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ (
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
) ﻭ ﻋﺸﻖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ دارند
از این پس با
علیّ داشته
باشند که در
حکم
پیامبرآنان
است . وهر
ﮐتابی ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ ﺯﺭﺩﻯ
ﺯﻳﺮ ﺑﺎﻟﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ فراهم نماید
. ﮐﻪ مولا ﻇﺮﻑ
ﺷﺸﻤﺎﻩ اﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﺠﻴﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺷﺘﺮﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺩ.ولیّ
ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ ﻣﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ علیّ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ(ﮐﺘﺎﺏ
علیّ)ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺿﻌﻒ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺿﻌﻴﻒ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ محمّد
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ علیّ ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪ ﮔﻔﺖ ﭼﻮﻥ علیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ اگر
انجام نگیرد.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴم .معنی
ﻣﻨﺎﻓﻖ کسی که سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖﻭلی
ﺒﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
عمل نمی کنند
وﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ تنها
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ اُمّی    ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ تنها ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺨﺼﺺ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻮﻳﮋﻩ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻧﺴﺨﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻰ
ﻣﻨﺎﺳب هر
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﻟﺎ علیّﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ سالگان
خود ﺧﻮﺍﻧﺪ.

ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
اﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭﭼﻨﺪ ﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﻗﺒﻴﻠﻪ قُریشﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ و آزار
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﺪﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻩﺭﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺻﺪ
ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﺭﺯﺵ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻬﻢ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ(ﻣﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ)
ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ (ﺩﻭ قُرّه    )
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ محمّد
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ آنگاه
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ ﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
میگردند ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎﺷﻴﻌﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺳﻨّﻰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳُﻨّﺖ محمّد
ﺩﺭ(ﺳِﻨﺖ ﻭ مُقدّس
) ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﺪﻋﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭﻫﺮ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺩﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻳﺎ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕﮐﻪ
ﻋثماﻥ ﻣﺪﻋﻰ ﺩﺍﻣﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻥﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﺑﺎ
ﺧﻂ ﺍﻟﺮﺳﻢ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺨﻂ ﮐﻮﻓﻰ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﺴﺨﻪ
ﻧﻮﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﭽﻬﺎﺭ
ﺷﻬﺮ ﺑﺰﺭﮒ ﺯﻣﺎﻥ.
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.ﺑﺼﺮﻩ
ﻭ ﺩﻣﺸﻖ ﻭ
ﻗﺎﻫﺮﻩ ﻭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻠﺤﻦﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺴﺨﻪ ﻫﺎ ﺭﻭﻧﻮﻳﺴﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻋﻤﺮﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮐﺴﻰ اﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻭ ﺁﺗﺶ ﺯﺩ.
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻠﺦ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺟﺮﺃﺕ ﮔﻔﺘﻦ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
اﻣﺮﻭﺯ ﮐﺎﺳﻪ
ﺩﺍﻏﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﺵ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
بدائی ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻗﻀﺎﺕ
ﺷﺮﻉﺁﻧﭽﻪ ﻋﻘﻠﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺟﻤﺎﻉ ﺑﻴﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺳﺖﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺫﮐﺮﻯ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻗﻄﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻰ ﻭ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻨﻰﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ.

ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﺁﺧﺮ
ﺳﺒﺘﺎﻣﺒﺮ 1991 ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﻭﻳﮑﺘﻮﺭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﮑﺴﺎس
ﺟﻨﻮﺏ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻤﻮﺩﻡ.ﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻡ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺎﺭﺿﻪ
ﺳﮑﺘﻪ ﻗﻠﺒﻰ ﻣﺨﺘﺼﺮﻯ
ﺷﺪﻡﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻢ. ﭘس
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻡ.ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﺑﺪ ﻓﻬﻤﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﺮﺩﻡ.ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﻥ ﻧﺸﻮﻡ ﮐﻪ
ﺑﮑﻠﻤﻪ(ﺍﺧﺴأ)
ﺭﺳﻴﺪ ﻗﺎﻟﺐ
ﺗﻬﻰ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺧﻔﻪ
ﺷﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺍﻭﺑﺎﺯ ﻗﺸﺮﻯ ولیّ
ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺃﺩﺑﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﻴﺪﻡ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰﻧﺨﺴﺖ
ﺑﻔﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﮐﺴﻰ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡ را
ﺩﺍﺭﻡ. ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
تا ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ .
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺧﻄﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﮐﺮﺩﻡ ﻳﺎﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻡﻭﻳﺎ ﻋﻤﺪﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻢ ﻣﺮﺍ
ﺑﺒﺨﺶ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻤﻌﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎﻳﭗ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
را بعنوان
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻗﺮﺁﻥ
نوشت. که ﺩﺭ
ﺑﻴﻮﺭﺗﻮﻥ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻥ ﺩﺭ۸
ﺍﮐﺘﻮﺑﺮ2007
ﺻﻮﺭﺕگرفت

M170

حجّ
أکبر یا حجّ
کعبه؟

ﻣﺮﺍﺳﻢ
حجّ ﮐﻌﺒﻪ ﻧﺰﺩ
ﻗﺮیش ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻭﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
گردید ، ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻧﺰﺩ ﺍﻋﺮﺍﺏ
بیابانی ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻌﺒﻪ برای
آنان ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺣﺮﺍﻡﮐﻪ
ﻗﺒﺎﻳﻞ ﻋﺮﺏ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻬّﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻨﮓ ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﺑﻐﺎﺭﺕ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺑﺖ مُقدّس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ معبد
قریش ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻫﻤﻪ
ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻴﺼﺪ ﺑﺖ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻣﻴﮑﺮد
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﻨﻚ ﻳﺎ ﭼﻮﺏﻭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺯ ﺧﺮﻣﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ. ولیّ
ﻣﺮﺍﺳﻢ برای قُریش
قشری ﺩﺭ ﻃﻮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺸﮑﻞ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻃﻮﺍﻑ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻮﺣّﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰﮐﻪ ﺑﻰ
ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﻧﻈﺎﻡ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﻮﺩند. ﻭ محمّد
ﺗﺎ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ
بکعبه بعنوان
ﻘﺒﻠﻪ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﮑّﻪ ﺭﺍ ﻓﺘﺢ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺧﺎﺻّﻰ چون
دوره زردشتی
بودن ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺒﻮﺩ. ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﻓﺎﺭس
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻃﺎﻕ
ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ یا
(ﺑَﻎ )ﻫﺎ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ.ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﮑّﻪ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ (ﺑَﮑّﻪ
ﻳﺎ جای اقامت
ﺑَﻎ ﻫﺎ) بود ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻘﺎﻁ ﺭﺍ
(ﻣَﮑّﻪ)
میگفتند که
ﻣﺘﻌﻠﻖ
ﺑﻘﺸﺮﻯ هاﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ قُریشﻭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قشری زردشتی
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺖ
تحت عنوان (مُغ
)ﻫﺎ ﺗﻌﻠّﻖ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭقُریشﻗﻮﻣﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ قُرّه    ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ(ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻩ ) ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻌﺒﻪ ﺟﺎﻯ ﺑﻎ
ﻫﺎﻭ ﻣﮑﻪ ﺟﺎﻯ
ﻣُﻎ ﻫﺎ ﻳﺎ
ﻣﻐﻮس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭﻣﺠﻮس
ﻋﺮﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ قُریش
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶﺍﺯ محمّد
ﺑﻴﻤﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺠﺎﺭﻯ
ﻭﺗﺠﻤّﻊ ﻣﻠﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻣﺴﺘﻌﻤﺮﻩ
آباد پُر
جمعیّت ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﮐﺸﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺁﺑﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ ﺑﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
قُریش ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﻳﻤﻦ
ﺗﺎ (ﺗﺪﻣُﺮ)
کنونی ﺍﺭﺩﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺩﺭ
ﮐﺎﺭ حفظ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺘﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﺸﮑﻞ
ﻏﺎﺭﺕ ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻭﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻟﺸﮑﺮﻯ دسته جمعی
ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﮑّﻪ ﮐﻪ
(ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻣﮑّﺎﺭﻩ) ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻗﺒﺎﺋﻞ ﺍﺯ
ﺷﺮﻕ ﻭﻏﺮﺏ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.

ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﻓﺸﺎﺭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻧﻄﺎﻡ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﺩﺭ ﭼﻴﻦ
ﻭﻫﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ ﻧﻴﺰ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ ﻳﻤﻦ
ﻭﻣﮑّﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﺎﻡ
(ﺟُﺮﻫﻮﻡ یا
گورهوم ) ﻳﻌﻨﻰ قُرّه     ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻘﺮپس
ﺷﻬﺮﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻫﺒﺮ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻮﺭﺵ
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺘﻪ
که بصورت قریش
درآمده است . ولیّ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻌﺒﻪ یک کامل
زردشتی قدیم
تر برای ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﮐﺰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﮔﻮﺷﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺁﺏ ﺯﻣﺰﻡ ﭼﻮﻥ
ﻭﺍﺣﻪﺍﻯ
ﻳﻚ(ﺑﺮﻫﻤﻦ)
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
گفتند. ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
(ﺍﺳﻤﺎء ﺍﻟﻠﻪ)
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﺭ ﻳﻤﻦ ﻭﺩﺭ
ﻣﮑّﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ ﻭﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯﺭﮔﺎﻧﻰ
آنان ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺁﺏ ﺯﻣﺰﻡ ﮐﻪ
ﺁﺏ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺻﺤﺮﺍ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍل طبیعی ﮐﻌﺒﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﺟﺎﻯ
ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻋﺮﺏ ﻭ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺑﺎﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺨﺖﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ محمّد
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻭﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﻭﺷﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘی
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪو به (
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ)
ﻣﻌﺮﻭﻑ بودند
زیرا (ﻫﺸﻢ) ﻭ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺫﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺭﻭﺯﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﻋﺒﺎﺩاﺕ ریاضتی
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
محمّد ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺟﺪّ ﻭﻋﻤﻮپس ﺍﺯﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻗﻮﻡ ﺑﻨﻰ
ﻫﺎﺷﻢ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
بعدها ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺗﻰ ﻣﮑّﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﮑﻪ ﺭﺍ(ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﺫﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ( اُمّی    ﻭ اوم
کننده ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪولی
ﻗﺸﺮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﮐثرّﻳﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﻃﺎﻗﮑﻰ ﺑﻮﺩ
ﺩﻭﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻠّﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘنجرﻩ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺭﻭ( ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ندبه)
ﻣﻴﻨﺸﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﻋﺬﺭﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ بوده  ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ.
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ و
ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻠﺎﺻﻪ(ﺃﻫﻮ)ﻭ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺁﻥ(ﺍﻟﻠﻪ) ﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ اﻟﻪ
ﻫﺴﺖ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ)
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺃﻫﻮ ﻭ
لاهوت ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
نیز جهان
یونیورس
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻧﺎﻡ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﺍﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ
ﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩرا
یگانه ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
(ﺣﻨﻴﻒ) ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻧﻴﺰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍنی ﻮ تصوّف ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ حنیف
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ (ﻭﺿﻮ)
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌنی
ﺪﺭ ﺩﻝ
ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
(ﺿوء ﻭﻧﻮﺭو سو
ﻭﺳﻤﺖ)ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ بوده
باشند ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ به هر
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ و سلوک معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ قُریش
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﺪ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ یا
اورشلیم ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺭﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﮐﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻨﮕﻞ ﻫﺎ ﻭ
ﺟﺰﺍﻳﺮﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ سالکان
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ
ﻭﻳﺎ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﭽﻠّﻪ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺰﻭﺍ ﻭ
ﺯﺍﻭﻳﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ می ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮ
ﺭﺍﻫﺒﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ولی
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﮐﻦ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺎﻯ و باب
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﮐﻦ مُقدّس
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻌﺒﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﭘﺮ ﺯﻳﻨﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺎﺷﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺨﺮﻳﺐ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ الهی
ﻤﻴﺴّﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭمُقدّس
می ﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
چهارم ﺯﺭﺩﺷﺖ
برای نوع بشری
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
میرسیده ومیرسند
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
تنها در اجرای
مراحل شهودی و
سلوکی بدان
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ (ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ) ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ روح
القدس اسم
أعظم ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺷﻌﺎﻉ ﻫﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
شهود سالک
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ میباشد.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
مُقدّس ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ خود
میشوند.

محمّد
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قُریش ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪﻭﻳﺎ ﮐﻮﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭلی ﺪﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ و دستور
الهی صورت
مرتضوی
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺩﮐﻪ در
نتیجه ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﮐﺸﻒ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭمحمّد ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻡ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّدﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ علیّ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻭ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺶ
ﻗﺮﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ محمّد
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺣﺪﻳث
ﻭﺭﻭﺍﻳﺘﻰ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭعلیّ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
محمّد ﭘس ﺍﺯ ﺗثبیت
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮ
ﻣﺪﻳﻨﻪﻭﻣﺴﺠﺪﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺖﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻳثرﺏ
ﺟﻤﻊ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﮑّﻪ قُریش
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﻧﻴﺰ
شاخه ای ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭای
ﺩﺭ ﺩﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ.ﻭ ﺍﻣﻴﺪ محمّد
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭﻫﺪﺍﺟﻮﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎﮐﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻫﺎﻟﻰ ﻣﮑّﻪ ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺍﺑﻮﺳﻔﻴﺎﻥﭘﺪﺭ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻣﻮﻯ ﺷﺪ،
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﺑﺎ محمّد
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺗﺎﮐﺘﻴﻚ
ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻥ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺎﺭﺗﻰ ﺍﺑﻮﺳﻔﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺘﺮ ﺗﺠﺎﺭﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ بین ﻳﻤﻦ
ﻭﺗﺪﻣﺮ
ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻘﻮﻁ
اقتصادی ﻘﺮپس
مکّه ﻭﺗثبیت ﻧﻔﻮﺫ
محمد و
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
قشری بعدی ﺷﺪ
ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ ولیّ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﺁﻧﮕﺎﻩ
محمّد ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﺗثبیت ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺭﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﮑّﻪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻋﺮﺏ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻣﮑّﻪﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻣﮑّﺎﺭﻩ
ﻣﮑّﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﮑﻪ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻗﺪﻳﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘس محمّد
ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺍﻧﺴﺖﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻤﺎ
ﻭﺑﺎ
ﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ ﺧﺎﺻﻰ
ﺑﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﻧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺷﺨﺺ محمّد بحجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
بالأخره ﻗﺒﻠﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺩ.ﻭلی ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
که یهودیان
یثرب بهمین
خاطر مسلمان
ﻣﻴشدند. ﭘس محمّد
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮ
ﻣﮑﻪ ﻭﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺁﻥ
ﻣﻌﻴّﻦ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ (ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ) ﻳﮕﺎﻧﻪ
حجّ ﮐﻌﺒﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺸﻚ ﻳﺎ (ﻏﺪﻳﺮ
ﺧُﻢ)محمّد علیّ
ﺭﺍ برای  ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺘﻨﻔّﺬﻳﻦ
ﻋﺮﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺑﻨﺎﻡ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﺧَﻠَﻒ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺗﻤﺎﻡ( ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ)قشری
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﺍﺭ
ﻫﻤﮕی ﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ . حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺳﻢ حَجّ ّ
کعبه ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺣتی ﺪﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺗﻤثیل ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ حجّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ بحجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭ حَجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻮﻥ محمّد
ﺭﺍ ﺑﺨﻠق
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
جدید
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻋﻤﻠﺎ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺿﻤﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻌثت
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﺏ ﻭ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻢ ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﻭاُمّی
ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻫﻤﻴﺖﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ سلوک
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

محمّد
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﻦ ولیّ
ﻭﻣﻮﻟﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻡﻳﻌﻨﻰ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ در
پیمان سلوکی
ﺑﺎ ﻭﻯ ﻭ ﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ.ﭘس
ﺍﺯاین ﻤﻮﻟﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭعلیّ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
زمانهای بعدی
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
محمّدﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭمحمّد
ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ شده
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺟﺎﻯ ولیّ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
داشته ﻭآغاز
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴن ﺮﺍ میباشد.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اول ﻭ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺴﻨﻴﻦ
در جهان میرسند.
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ
ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻭﺍﻟﻪ ﻭﺷﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭتجسّم
انسانی مقام محمّد
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥﻭﺳﻴﻠﻪ حمد
وﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻪ ﺍﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤّﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ)
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
تجدید بهتر
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ حَجّ
عمره ﮐﻪ
ﺑﻌﻤﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻣﺪﻩﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻧﺎﻣﻮس ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ . ﻭ حَجّ
کعبه ﮐﻪ محمّد
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺣﺠّﺎﺝ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ حَجّ
کعبه ﺭﺍ حَجّ
ﺃﺻﻐﺮ
ﮔﻔﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺠّﺎﺝ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﻣﺴﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ بحجّ
ﺍﮐﺒﺮ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﺰﺍﺭ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻤﺮ
ﮐﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖﻭﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﺗﺮﻳﻦ ﺭﻫﺒﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ محمّد ﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ علیّ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﺭﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
بعهده ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﻨﺰﻝ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﻭﻋﻤﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩﻭ
ﻋثمان ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ.ولیّ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ علیّ
ﮐﻪ ﺑﻮﺻﻴّﺖ محمّدﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻭ ﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ
علیّ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﻤﺮﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﺘﺎﺏ علیّ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﻓﺮﺻﺖ ﺿﻌﻒ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﻭ ﻗﻮﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻦ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ علیّ
ﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻗﻮﻝ محمّد
ﻣﻨﺘﺸﺮ
ﮐﺮﺩﮐﻪ نه
ﻫﺰﺍﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ حجّﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻘﺮﺭ ﻧﻤﻮﺩ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪﺍﻯﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻃﻮﺭﻯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ صوفیّه
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺘﺼﻮﻓﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥﺗﻨﻬﺎ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﻣﻮﺭ حجّ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ
می ﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺒﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﮑﻠﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺰﻡ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺗﻤثیلی
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻔﻬﻤﻴﻢ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻔﺮ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤثیلاﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ محمّدﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﮐﺘﺐ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ(ﺣﻨﻴﻒ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ)
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔسر
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ .

ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪﻗﺼﺪ ﺗﺒﻠﻴﻎ
حَجّ ﮑﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻗﺼﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺼﺪ ﺑﻴﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺻﻠﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺳﻢ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺖﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺁﻥ
ﻧﺮﻓﺘﻪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎلکاﻧﺸﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ ﮔﺎﻩ حسینی
سالکان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻠﻪﺍﻟﺤﺮﺍﻡﻣﺴﺠﺪ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﻣﺤﻮﻃﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻴﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﺩﺍﺭﺍﻯ
که ﺗﻘﺪﺳﻰ
داشته
ﺑﺎﺷﺪ.(ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺧﺎﻥ و دار )
ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻗﺪﻳﻢ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰﺑﻤﻌنی
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﺮ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻫﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﺮ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺷﻬﺮ
ﺩﺭﻓﻠﺴﻄﻴﻦ
ﻧﺎﻡ( ﺑﻴﺖ
)ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﺖ
ﺣﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﺧﺎﻥ
ﻳﻮﻧس ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎئی
ﺒﻨﺎﻡ ﺣﺎﻧﻮﻥ
و یونس ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍند. ﻳﺎ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس ﻭ
ﺩﺭ ﺑﻴﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻪﺧﺪﺍ
محلّ ﺑﻴﺘﻮﺗﻪ
یعنی ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(
ﺧﺎﻧﻪ ﺣﺮﺍﻡ)
ﻣﮑﻪﻳﻌﻨﻰ ﺟﺎﻯ
ﺩﺧﻮﻝ ﺑﺎ
ﺍﺣﺮﺍﻡﻟﺒﺎس ﺳﺎﺩﻩ
ﭼﻮﻥ ﮐﻔﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﻧﺸﺎﻥ
ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺠﺎﺯ
ﻭﺣﻠﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭند.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ علیّ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺸﻦ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰﻭ محمّد
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ. حجّ
ﻳﺎ حقّ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺵ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍﺳﻢ
حجّ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻫُﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻳﺪ؟ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺸﺘﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ حجّ ﮐﻪﺑﺪﺭﺳﺘﻰﺁﻳﺎ(ﻫُﺪﺍﻯﺸﻬﻮﺩﻯ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ؟ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺁﺭﻯ.ﻭﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻭ(ﻋﻠﻴﮑﻢ ﺍﻟﺂﻥ
ﺑﺎﻟﺤﺞّ
ﺍﻟﺄﮐﺒﺮ) ﭘس
ﺍﻳﻨﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺮﻭﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺤجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺁﻥ
دﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﻧﻮﺍﺭﻭ
ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﺃﮐﺒﺮﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠق
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺗﻰ در
پیش ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
اند. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﺑﻴﻮﻟﻮﺟﮓ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﻧﻄﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﻧﻔﺮ ﺩﻭﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻫُﺪﻯ
ﻳﺎ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ حَجّ
ﻘﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﻤثیلی
ﺍﺯ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ محمّد
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ(ﻣﻮﺗﻮﺍ
ﻗﺒﻞ ﺃﻥ
ﺗﻤﻮﺗﻮﺍ) ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺻﻠﻴﺐ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺸﺘﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻭﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ)
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
(ﺑﻴّﻦ) ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰﻭ
ﺁﻳﺖ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻝﻭ
(ﺁﻳﺪﻯ) ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ(ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ)
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ(ﺑﻴّﻦ)
ﻟﻔﻈﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻗﻮﻡ قُریش
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
اﻟﻔﺎﻅ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ.ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.حجّ ﺍﺯ
ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ ﺍﺳﺖ  ﻳﻌﻨﻰ بحقَّ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﺤﻞ ﻓﺮﻭﺩ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ(ﻗﺮﺁﻥ)
ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ محمّد
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ قُرّه     ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴش ﺮﻓﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣی
ﺴﺎﻟک ﻮ (ﺁﻳﺪﻯ)
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺮﻁ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﮐﻌﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﻄﺎ
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﭘﺎﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﻳﻪﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻗﻠﺐ
ﻣؤﻣﻦ
ﻳﺎﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﻌﺒﻪ
مُقَدَسﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﺣﺠﺎﺝ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁن
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﻭ ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺟﺎﻯ
ﺗﻨﮕﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻗﻠﺐ ﻣؤﻣﻦ ﻣﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﻓﺮﺍﺥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ولیّﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ.
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ولیّ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﻭﻳﺎ
ﺧﻮﺩ سوﮊﻩ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.

ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻌﺒﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﭘﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ(ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ)
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻭﻡ
ﻭﻫﻮﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻪ
ﭘﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
بنی ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﮐﻮﺭﻭﺵ
ﻧﺎﻣﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﻳﻤﻦ
ﺑﻮﺍﺣﻪﺍﻯ ﻣﺤﻞ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻧﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﺟﺎﻯ
ﺃﻣﻨﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻯ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﻮﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﮐﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴلی
ﺒﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮید
ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢ ﺗﺎ
(ﺍﻳﻤﺎﻥ) ﻭﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻌﺒﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﮔﻔﺘﻰ
ﺑﻴﺎﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻳﻢﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻌﺒﻪ(ﺳﺒﻴﻞ)
ﺍﺳﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﮐﻌﺒﻪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺳﻨﮓ ﻭ ﺧﺎﻙ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭقُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﺴﺨﻪ
ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﺗﺨﻔﻴﻒﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺮ
ﻧﺤﻮﻯ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﻋﻤﺎﻝ
حجّ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ حَجّ
کعبه ﻫﻴﭻ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﺕ ﺷﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ حجّ ﻧﻤﺎپس
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ (مُروِه)
ﻭ ﻣﺮوءﺖ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮ مُروِه
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ(ﺻﻔﺎ)
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺩﻭﺍﻥ
ﺩﻭﺍﻥﺗﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ
(ﻫﺮﻭﻟﻪ)ﻭﺩﻭﻳﺪﻥ
ﺭﺍ ﺣﺠﺎﺝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺟﻮﺏ
ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﻳﻨﻰ
حجّ ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺮﻭﻁ ﺍﻣﻨﻴﺖ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ حَجّ
کعبه ﺗﺠﺎﺭﺕﻭ
ﮔﺮﺩﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻭﺩﺯﺩ ﺭﺍ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺠّﺎﺝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻳﺎﻥ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ مُقدّس
ﺑﻮﺩﻥ بحجّ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﺸﺘﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺫﮐﺮ
ﻧﺎﻡ(ﺣﺎﺟﻰ)ﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﮐﺴﺐ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻢﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﻦ
ﺑﻮﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ( ﺁﻗﺎ
ﻣﺼﻄﻔﻰ)ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
معرّفی
ﮐﺮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻫﺨﺎ ﻣﺼﻄﻔﻰ)ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻮﺭﺵ
(ﻫﺨﺎ)
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ(ﺣﺎﺟﻰ
ﺁﻗﺎ) ﺑﻐﻠﻂ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی
هستند.ﭼﻮﻥ محمّد
(ﺁﻗﺎ ﻭﻫﺨﺎ
ﻭﺣﺎﺟﻰ ﻭﺧﻮﺩ حقّ)
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﺗﮑﻔﻴﺮ(ﺗﺎﺭﻙ
حجّ) ﻭ(ﺗﺎﺭﻙ
ﺻﻠﺎﺕ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟکی اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ بحجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ (ﺻﻠﻪ
ها ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ)
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
مُقدّس ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻥ های
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ الهی ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ علیّ ﻭ محمّد
ﻭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﺒﺎﺭﺕ
(ﻣﻦ سوّﻑ ﺍﻟﺤﺞ)
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ حَجّ
ّﺃﮐﺒﺮﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺩﺳﺖ ﮐﻢ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻭﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺭﺑﻄﻰ ﺑﺤجّ
کعبه ﻣﮑّﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد ﻫﺮﮐس
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺨﺼﻰﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﻋﻤﺮﺯﻥ ﻭ ﺑﭽﻪ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﺩﺭ
ﭼﺎﻫﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻥ ﺩﺍﻧﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺷﺮﻁ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﻨّﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﻨﮑﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ(ﺳِﻨﺖ)
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭمُقدّس
. ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
معرّفی
ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻋﻤّﺎﻣﻪ
ﻧﻮﺭ ﺣﻠﻘﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮﮐﻪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻰﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻠﻴس
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﮔﺮ
ﮐﻌﺒﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﺳﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻗﺒﻠﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(ﻭﺿﻮ)
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ (ﻭﻯ سوﻯ)
و ( ضوء نور و
سمت) ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ حجّ ﺍﻭﻝ
ﻭﻋﻤﺮﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﺎﺳﻠﺎﻡ
ﻧﺎﻡ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ
ﻋﻤّﺎﻣﻪ
ﺑﺮﺳﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ ﺣﺠّﺖﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ حجّ
ﻭحقّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ (ﺁﻓﺖ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺍﺳﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭ ﺗﻤثیلی
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﻮﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﺒﻮّﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﮐس
نیز ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
بالوهیّت
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺧﺮﻳﺪﻥ حجّ ﻳﺎ
ﻧﻤﺎﺯﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ثزﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺨﺮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. حَجّ اﺯ
ﺍﺭﮐﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﮐﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ حجّ ﮐﻌﺒﻪ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻤﻪﮐس ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﺎﻥﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﺎﺳﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻘﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ(ﭘﮕﻴﻪ)ﻭﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻴﻮﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ(ﺍﻣﺎﺭﺕ)ﻭ
ﺍﻣﺮ ﻭﻧﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ(ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ)
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻄﻔﻪ
ﺁﻧﺎﻥﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﭘس
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﭼﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.(ﻃﻮﺍﻑ
ﻧﺴاء) ﻳﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻋﻤﻠﺎ ﻃﻮﺍﻑ
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺯﻥ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭﻏﻴﺮﺗﻤﻨﺪﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻋﺮﺏ
ﻣﺎﻧﻊ ﻣﺮﺍﺟﻌﺎﺕ
ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺎﻥ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭلی
ﺪﺭﻭﻥ ﺑﻴﻦ ﻫﻢ
ﻣﻴﻠﻮﻟﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻃﻮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻋﺮﺏ ﻣﮑّﻪﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺯﻧﺎﻥ ﻃﻮﺍﻑ
ﻭﻳﺎ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪ مُروِه ﻭ
ﺻﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.(ﻣﻴﻘﺎﺕ)ﻭﻗﺖ
ﻭﺟﺎﻯ ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑﻣﮑّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥﺩﺭ
ﻧﻘﺎﻁ ﻣﻌﻴﻥ
اﺳﺖﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺍﺣﺮﺍم
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺯﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻗﺎﻫﺮﻩ ﺷﺸﻤﺎﻩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻢ حجّ
ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﺪﻟﻬﺎﻯ ﻟﺒﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻬﻤﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻤﮑﻪ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺣﺮﮐﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻥ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺣﻮﺍﻟﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﭘﺎﮐﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻫﺴﺖﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣؤﻣﻦ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ولیّ
ﺍﻭ ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻴّﺖ ﻭﻓﮑﺮ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺄﺑﻮ ﺫﺭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺎ
ﻭﺩﺯﺩﻯ ﮐﻨﺪ.

ﺩﻋﺎﻯ
ﻤﮑﺮﺭ ﻟﺒّﻴﻚ
ﺣﺠّﺎﺝ ﮔﻔﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻦ
ﺁﻣﺪﻡ ﭼﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﺋﻰ؟
ﺯﻳﺮﺍ(ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ)
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ(ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ)
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺑﻨﺎﻡ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻭﻣﺴﺘﺤﺒّﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﻭﻣﮑﺮﻭﻫﺎﺕ حجّ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
تفویض و
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺹ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﮑﻤﻚ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻫﺮ
ﺗﺸﺨﻴﺼﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
اگر ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺃﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ دستور
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻭﻧﮑﺎﺗﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
بحجّ ﮐﻌﺒﻪ ﻭحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﻴﺸﻬﺎﻯ ﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﻭ ﻟﻮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺮﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻣﻬﺪﻯ هاﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ (ﺧﺪﺍﻭ
ﻫﺪﺍ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ)ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘدس ﻭﺳﭙس ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ (
ﺷﺪﻥ
ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ)
ﻧﻮﻋﻰﻭﺭﻭﺣﻰﻭﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭﻟﻮﺑﻘﻴﻤﺖﺗﮑﺮﺍﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
.

M174

سلوک
و رهروی بسوی
خدا

ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻧمی ﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻃّﻠﺎﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻤﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ آینده و
تولدات بیشتر
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
بیش تر دانست
که هدف الهی
پس از رشد عقل
چه میتواند
باشد. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻧﻰ
است . ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
که محسوس دید
چشم
وعقلﺩﻳﺪﻩ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻳﮋﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺃﺗﻢ ﻭﺍﺭﺩ
أجزاءﻯ
ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺑﺎﺭ
موجودیّت
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﻭﻭﺯﻥ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ می کند.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﺍﻧﻘﻠﺎب
ﻭ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﺃﺗﻤﻰ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ صورت
میگیرد ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺪﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ
هسته أﺗﻢ
اضافه ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ أتم ﺍﺯ
ﻧﻮﻋﻰ أتمی
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺃﺗﻢ ﻫﻴﺪﺭﮊﻥ
ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ ﮐﻪ
ﺑﺄﺗﻢ
ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ ﺑﺎ
ﺩﻭ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﺯ
ﭘﺮﺑﺎﺭﺗﺮ
ﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
حدّ أکثر ﺍﺯ
ﻳﮑﺼﺪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻋﻨﺼﺮ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺷﻴﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﭼﻨﺪ
ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺎﻫﻢ شوند
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ای
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺳﻠّﻮﻟﻰﻭ ﺳﭙس
انواع ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
شده ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧی ﻮ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺿﻤﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺃﺗﻤﻰﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
در بی نهایت
انواع فوق
بشری فرشته
گونه ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺭﺍﻩ (ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ)
ﺧﻮﺩ و عقل و قدرتهای
حیاتی و الهی
عظیمی ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
کنون در کره
زمین ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ک ذامات
بالقوّه ﺑﻴﺸﺘﺮأثَرﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ. ﺍﻳن ﺑﺤث
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ و ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
همان ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺪﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ(ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ)ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﺗﻦ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺫﻫﻦ
ﻭﻏﻴﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﺟﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ می گرﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

بحقَّ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺃﺗﻢﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃثیرﻯﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻳﺎ
ﺍﻧﺮﮊﻯﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺄﺯﻟﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺩﻭﺭ ﺗﺮ
اﺯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺎ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﺃﺯﻟﻰ
ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﺮﻗّﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﭘس ﻣﺎ
ﮐﻰ ﺯﻣﺮﺩﻥ ﮐﻢ
ﺷﺪﻳﻢ ؟ ﻭ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ این
بحث را ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
از ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ
(ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ) ﻳﺎ
(ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻣﺎ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻄﺎﻟﺐﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻨی هاﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻣﮕﺮ ﮐﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺍﮔﺮﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالقوّه
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘّﻖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ خواهند
بود ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻧﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺤث
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺎﺑﻴﺎﻥ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ نیز
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺘﺸﻮﻳﻖ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ تصوّف
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ الهی
گفتنی
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻬﺸت تولد
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﻧﮕﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣثاﻝ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ که
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ که
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﺑﺎ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺭﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﻭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭح اﻟﻬی
ﻴﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺗﺎﺩﺭ
ﺁﻥﻨﻮﻉ
ﻧﻴﺰﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ باز
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻳﻢ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺭﺷﻴﻮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ می
ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ.
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠّﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﻭﺑﺎ
(ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ)
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺳﭙس ﺑﺎ
(ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ)
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث ﻣﺎﭼﻮﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ روح انسان
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﻗﺮﻳﺐ
ﺑﺎﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ(
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﺎ ﺑﺪ ﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ) ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ولیّ
البته ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻓﻬﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭلی
ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﺸﮑﻞ ﺗﺮ
ﮐﻪ ﮐﻪ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺑﺨﻂ
ﺁﺧﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺿﻤﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻗﺒﻠﻰآنگاه
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ششم
محمّد ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺷﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭتصوّف
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
درست و ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻮﺭﺩ ﺑﺤث
ﻣﺎﻭنیز ﺍﺻﻞ(
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﻳﻦ) ﻭ
ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻭﺭ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺎﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﻏﻴﺮﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
(ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ)
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺩﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ)
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺧﻮﺩ
را ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
میکنند. و
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺭﺍﻫنماﻯ
ﺩﺭ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﺑﺎﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻩﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺳﻌﻰ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺒُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ مُقدّس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ(
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ(
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ) ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺭﺍﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻭﺭﺩه
ﻭ ﺑﻌثت
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻣﺸﺮﻭﺡ ﺭﺍﺩﺭ ﺑﺤث
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ.

ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻩﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺑﺤث
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻭ ﻣﺒﺎﺣث
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮپس ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
بالعکس ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ(
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ) ﺍﺳﺖ.
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰﻳﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺁثاﺭ
ﺑﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﭼﻪ ﻧﺘﺎﻳﺠﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺒﺮﺕ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺮﺩ
ﺗﺎ ﻋﺒﺮﺕ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮔﺮﻓﺖ
ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻏﻴﺒﻰ
ﻳﺎ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﺑﺪﻯ ﻤﻴﮕﻮﺋﻴم
ﺪﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﻰ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩولیّ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻫﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ
.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺟﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺒﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻮ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﺑﺎ
ﺭﺳﺎﻟﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ( ﺭﻭﺡ
ﻭﺫﺍﺕ) ﺧﻮﺩ
ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﺌﻮﺭﻳﻚ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻭﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺩﻩﻭ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﮐﻪ
ﺍﻭﻝ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
بوده ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺭؤﻳﺖ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﻨﻮﻳﺴﻴﻢ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻭﻣﺒﺎﺣث
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ولیّ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ همان
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻓﺮﺽ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺷﻴﻌﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺩﺭﺑﻴﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭعلیّ
ّﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻭﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺃﻧﺪﻯ
ﺷﺎﻋﺮ عارف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
می ﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﻣﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭ ﺣﮑّﺎﻡ
ﺟﻮﺭ ﻭﺳﺘﻢ ولیّ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻭﻧﺎﻗﺺ ﻭ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﻤﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪﻫﺮ
ﺭﺍﻭﻯ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﺣﺪﻳث ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺤﺎﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺄﺻﻞ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧی ﻮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻰ
یا چهل ﻫﺰﺍﺭ
ﺻﻔﺤﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻓﺸﺮﺩﻩ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ. ولیّ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻳﺎﺋی ﺮﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻓﻨﺠﺎﻥ
ﮔﻨﺠﺎﻧﻴﺪﻭ
ﺑﻤﻌﺮﺽ ﺩﻳﺪ ﻭ
ﻗﺮاءت
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ولیّ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ(ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ)ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺁﻥﺩﺭ ﺩﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﮐﺪ k ﻭ kk ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺪ e ﺁﻣﺪﻩﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺣﺪﻳثی
ﺭﺍ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﺎ
ﮐﺪ em شماﺭﻩ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ( تنها
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ)
که ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥﻋﺎﻗﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﺭﻭﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺒﻬﺸﺖﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺫﮐﺮ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث ﻭ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻫﺮﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻨﻴﺴﺖ ولیّ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺩﻗﻴﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺼﻒ
ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﺣﺎﺩﻳثی
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺫﻳﻠﺎ ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺃﺻﻞ ﺣﺪﻳث ﺑﺸﻤﺎﺭﻩ
های مربوطه ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻳﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺷﻤﺎﺭ334 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺯﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻔﺮﺍﻫﻢ
ﻫﺴﺖ.ولیّ ﺭﺯﻕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺟﺰ ﺑﺎ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺎﺻﻞ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﮐﺮﺩﻥ است
وﺑﻴﺸﺘﺮ ﺿﺮﺭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 396 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
بیشتری ﻧﻘﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ بیان
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻘﺪﺭﺗﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻯ ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳﮑﺎﻳﻚﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘس ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ولیّﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻥ ﺑﺤث ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺪﻳث ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺧﻮپسﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﻄﻠﺐ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺿﻤﻦ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺴﻮﺍﻙ
ﺩﻧﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺟﺎﻯ ﺗﻨﮓ
ﮔﺸﺎﺩﻩ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﻨﺪﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺯﺣﻤﺖ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺯﺩﻩ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺄﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪولیّ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭﻯ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻮﺳﺖ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﺒﺎﻃﻦ
ﻭﺟﻮﻫﺮ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺁﻥ ﺃﻣﺮ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.
لذا ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﮑﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺣﺪﻳث
ﻫﺎ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺪ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﻣﺘﻦ
ﺣﺪﻳث ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺮﺍﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﺎﭖ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻓﺮﻣﺎﺋﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺣﺪﻳثی
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 407 ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺘﺎ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺃﻣﺮ
ﻣﻬﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ( ﺃﻣﺮ
و دستورﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻥ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ و در
راه او ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤث ﻭ
ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ ﻭ
ﺧﺼﻮﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺷﻤﺎﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺑﺎﻋث
ﺧﺼﻮﻣﺖ ﻭ
ﺩﺷﻤنی ﻮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻝﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ
آنرا ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵﻓﺮﻣﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻮ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻰ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻰ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﮐﺴﻰ
ﺃثر می گذﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﻬﻢ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭼﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺑﺎﺷﻰ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﻣؤﻣﻦ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ ﺷﺨﺺ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﻦ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻳﺪ.ﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
معرّفی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺂﺷﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩﺧﻮﺩ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻫﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭﺁﻣﻴﺰ
ﺍز ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 408 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ
ﺑﺪﻋﻮﺕ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯحقّ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.زیرا
ﺧﻮﺩ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
طالب ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﮐﺴﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺸﺶ ﻭﺗﻠﻨﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﻭ
ﺑﺼﻴﺮﺗﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺘﺎﻕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﺍﻭﺭﺍ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﮕﻮﻯ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺑﺪﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺎﺿﻰ
ﺷﺮﻉ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻓﺘﻮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 430 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮﺑﺎ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺟﺪﺍﻝ
ﻭﺑﺤث ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻦ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﮕﺮ
ﺷﻤﺎ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﺳﺦ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺩﺍﺭﺩ؟ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻋثماﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
(ﮐﺘﺎﺏ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
)ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﺎﺳﺦ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
توسّل ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻧﺴﺦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺭﺍ(
ﻣﺮﺟﺌﻰ ﻣﺘﻬﻢ
)ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻬﻤﺘﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
حقّ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻢ
ﻴﺎ حقّ ﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧد . ﻭ
ﺑﺎ (ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﻧﺪﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻌثت ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻠﻰ
ﺧﻮﺩ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 462 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ(ﺭﺑّﻨﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ثمّ اﺳﺘﻘﺎﻣﻮﺍ)
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ربّ
ﻣﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖﻭ ﺳﭙس
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻭ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻨﻌﻘﺪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺃﻣﺮﻯ
ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
دارند. ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻭ ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ ﺑﺎ
(ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﺑﻴﺎﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯﻃﺮﻳﻖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 487 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻋﺪﺩ
ﭼﻬﻞ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﮔﻔﺖﻫﺮﮐس ﺍﺯ اُمّت
ﻣﻦ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
محمّدﻯ ﭼﻬﻞ
ﺣﺪﻳث
ﻭﻣﻄﻠﺒﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭﮐﻨﺪ
ﻭﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ قُرّه     ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺻﺎﻟﺢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ (
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮپسﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻩ
ﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻨﺒﻊ ﺣﺪﻳث
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻣﺠﻠﺴﻰﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺮﻳﻮﻁ(
ﺑﻴﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﮐﻠّﻰ) ﺭﺍ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺍﺭ
ﺁﺧﺮﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻟﺎ ﻠﻰّ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﻞ
ﺣﺪﻳث ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ؟
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺻﻮﻝ ﮐﻠّﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺮﻣﻴﺸﻤﺮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 478 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
تنها ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ(
ﺍﺑﻠﺎﻍ حدیث)
به آﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻘﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺎﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺄﻟﻴﻒ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﺎﺩیث
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺮﻳﺐ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 651 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ(ﺷﺮﺍﻳﻂ)
ﺧﻮﺩ مقام
دارند. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭتقرّب
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪﭘس
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺪﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﻭ
ﺳﺘﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 652 ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻦ ﺭﺃﻯ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ ﻗﻴﺎس
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﮑﻴﻪﻭ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺑﮑﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻭ ﺗﮑﻴﻪ ﻧﻤی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪﮐﻠﺎﻡ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻗﻴﺎس ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺮ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪﻭ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﺗﺌﻮﺭﻳﻚ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ و
وحی و الهام
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 653ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺸﺨﺼﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞﺑﻬﺮ
ﭘﺮﺳﺸﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺷﮑﻞ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻭﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﮔﻔﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻧﻈﺮﻯﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ(
ﻭﻗﺖ ﺟﻤﻌﻪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
(ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ) می
ﮔﺮﺩﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ دارد
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ ﺷﮑﻞ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ ﺷﮑﻞ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 665 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﮐﻪ ﻗﻠﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺖﻭ( ﻧﻮﺭ
ﺃﻣﺮ) وسیله
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭼﻨﺪ ﺧﻮپس
ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﭼﻮﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺧﻮﺩ
نیز ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺰﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑّﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّدﭘﻨﺞ
ﻳﺎ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺷﻰ
ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
پیامبر نیز
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺃﺑﻮﺍﺏ ﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎ محمّدﻯ
ﺍﺯﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ( ﺿﻴاء
ﻭﻧﻮﺭ ﺃﻣﺮ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻨﻮﺭ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺂﻧﺎﻥﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ (ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ تا ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ.(ﻭﺿﻮ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭﻯﺴﻮ ﻭﻧﻮﺭ ﻭ
ﺳﻤﺖ ﻭ ﺿوء ﻭ
ﺿﻴاء ﻭلی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﻪ ﻭ ﺃﺧﺬ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺣﺘﻰ محمّد
ﻭعلیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺁﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺩﻋﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 666 ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻣﻄﻠﺐ ﺣﺪﻳث 665 ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
(ﺍﻭﺍﺧﻰ) ﻭ
ﻟﻨﮕﺮﮔﺎﻩ
ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺤﺎﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻧﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺮ
ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﻏﺮﻕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻳﺎ ﺑﺎﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻘﺼﺪ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻌﮑس ﻭ
ﻣﺠﺴﻤّﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ سوء  ﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺭﻭﺯﻣﺮّﻩ ﺍﻭ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭتقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷد ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ گونه که
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
را ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 668 ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﺴﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﺎ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﺴﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﻄﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﺑﻠﻴس
ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮔﻔﺖ.  ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 685 ﻣﻮﻟﻰ علیّ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍﻳﺞ
ﻫﺴﺖ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪحقّ
ﻭﻧﺎحقّ
ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺰﺩ ﻣﺮﺩﻡ
ﻫﺴﺖ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺣﺎﺩیث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ع
مل به ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ . ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻳﺎ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺣﺪﻳث ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻏﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻧﺴﺒﺖﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺷﺮﻁ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮﺋﻰ
ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اُمّی    ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺒﺮﺍﻯ
ﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺭﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻀﻮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ می
ﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 691 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺣﺎﺩﻳث ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺳُﻨّﺖ ﻳﺎ
ﻋﺘﺮﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﻭﻣﺒﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ(قُرّه    ) ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
محمّد ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺬﮐﻮﺭ
محمّد ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ قُریش ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ(ﺧﻮﺭّﻩ)
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺭﺍ قُرّه     ﻳﺎ
ﻏﺮّﻩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ (ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ)ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ایلی ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺳﭙس
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﺍﺯ
ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻋﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻭﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 696 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﻧﻘﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻥ ﻋﺎﺑﺪﻯ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻋﺎ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺍﻭ
ﻗﻄﻊ
ﮔﺮﺩﺩﻭﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩﺍﺟﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﻦ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺷﺨﺺ
ﻣؤﻣﻦ ﻭ ﺑﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺖ
ﺳﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 773 ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺃﻧﺪﻙ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺪﻙ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻈﺮ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻭﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺑﺘﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩﭘس
ﺃﻧﺪﻙ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭلی
ّ ﺪﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺍﻳﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﭘﺮ
ﺭﻧﺞ ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻏﻔﻠﺖ
ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 775 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﭼﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ.ولیّ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ که
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز
ﻧﺒﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋثماﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﻗﺮﻥ ﻭﻧﻴﻢ ﺑﻌﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺗﺎ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ عثمانی
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺳﻪ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺮﺁﻥ عثمان ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ سالک
تنها
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺸﻮﺩﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ قُرّه     ﻭ
ﺧﻮﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
محمّد ﺍﺳﺖ.
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎﮐﻪ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪﻣﺄﻣﻮﻥ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺑﻮﺩ
ﭘﺎﺳﺦ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻣﺒﻬﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻭﺷﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺂﻭﺭﻧﺪ. ﺑﻌﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﻇﻬﻮﺭ قُرّه     ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠق
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮﻯﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺄﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮ(ﻗﻮﻡ) ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ(
اُمّت  ﺍﻭﻡ )
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ (مِلّت
) ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺗﻤﺎﺑﻞ ﻭﻣﻴﻞ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻓﺮﺩﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭﻳﺎ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻟﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 818 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺁﺩﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺫﺭ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ (ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑّﮑﻢ
؟)ﺁﻳﺎ ﻣﻦ ربّ
ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻢﮐﻪ به
(ﻋﻬﺪ إﻟﺴﺖ)
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ.ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺁﺭﻯ ﻭ ﻟﺒّﻴﻚ ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻋﻬﺪ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪولیّ
ﺁﻧﺎﻥ ای ن عهد
الهی خود را
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ(ﻧﺎس)
ﻳﺎ ﻧﺎﺳﻴاﻦ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻭیا (ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﺍﻋﻤﻰ) ﻭ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺯﻣﺎﻧﻰﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 820 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
که ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻃﻴﻨﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻃﻴﻨﺖ ﺟﻬﻨّﻤﻰ.
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. زی را
انسان ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﻟﺫّﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺃﺩﺑﻰ ولیّ
ﮐﺎﺭی ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﻬﻨّم
ﻮﺟﺤﻴﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﻋﺒﺮﻯ ﺗﻮﺭﺍﺕﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﮐﻪ قُریش
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺃﮐثر(ﻧﺎﺭ)ﻋﮑس
(ﻧﻮﺭ) ﻳﺎ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻋﮑس ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﺮﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
فسخ
وﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭ ﺭسوء  ﺥ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻝ ﻭ
ﺁﻭﺍﺭﻩ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﮐﻪﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.و ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ربّ النوع
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﻳﻚ ﺭﻭﺣﻰ مُقدّس
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺰ
بمعنی ﺑﻌثت
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ.

ﺩﺭ
ﺣﺪیث 480 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﭼﻬﻞ
ﺣﺪیث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ(
ﺃﻣﺮدین)
ﺑﺎﺷﻨﺪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻘﻴﻬﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻓﻘﻴﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ( ﭘﮕﻴﻪ ) ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺻﺒﺢ (ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎهی)
ﺴﺤﺮﮔﺎﻫﻰﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.و
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺑﻌثت
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺪﻋﻰ ﻋﻠﻢ
ﺩﻳﻥ ﻮﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﭙس
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮپس
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 485 ﺍﺯ ﺃﻧس
ﺧﺎﺩﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﭼﻬﻞ
ﺣﺪﻳث ﻣﺮﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻦ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪﻭﻧﻴﺰ(
ﺩﺍﺭ ﺁﺧﺮﺕ) یا
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻧﻪ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻗﻴﺢ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 487 ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻔﻆ ﭼﻬﻞ
ﺣﺪیث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺸﻤﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﮐﺮﺩ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 494 ﺁﻣﺪﻩﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺣَﺮَﺝ ﻭ
ﻣﺸﮑﻞ ساز ﻭ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻠﻘّﺐ
ﺑﺎﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺳﺮاء
ﮐﻨندﻩ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺮﺷﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﺴﺘﮕﻰ
بولایت
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ(ﺑﻨﻰ)ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.حَدیث  ث ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ ثوﺍﺏ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺻﺤﺒﺘﻬﺎ
ﻣﻨﻌﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ همان
ﺍﺑﻠﺎﻍ سلوک
الهی ﺑﻬﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 495
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋیل
ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﺍﻓﺘﺎﺩﺩﺭ اُمّت
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﭼﻪ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵﺩﺭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
507 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯگرﻯ ﻭ
ﺷﺮﻙ
ﻭﺭﺯﻯﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻴﺪﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﮐﺘﻤﺎﻥ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ که ﺑﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﻨﻴﺪﮐﻪ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﺬﺍﺭید.
ی عنی ﻫﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﮕﻮﻳند ﮐﻪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺎ
نبوﺩ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻧﺒﻮﺩ ﺑﻤﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻧﻈﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰولیّ
ﺃﻣﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻪ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ.ولیّ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
خود ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ شهود هفتم
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ محمّد
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺑﻨﺒﺮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻨﮓ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺟﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺪﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.(
ﺧﺮﻭﺝ ﻗﺎﺋﻢ)
ﻳﻌﻨﻰ خروج ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ که ﺧﺮﻭﺝ
ﻭﻇﻬﻮﺭو
مشهود
ﻣﻴگردد.ﻭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺠﺎﻯ( ﻧﻮﺭ
ربّ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ
رب ّ ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ شاهد
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺑﻌثت
ﺍﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﮐﻠﻴﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ولیّ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 735 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ (ﻧﮑﺎﺡ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ)
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺯﻧﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﮑﺎﺡ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝﻭﻫﻤﺎﻥ(
ﻧﮕﺎﻩ) لفظ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻗﻮﻡ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻤﻌﻨﻰ جُفت
ﻭ شَفع ﻭ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﻭﺩﺭ ﻳﻚ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ(ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ)ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
محمّدﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻮ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
امّا ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺎﮐُﻞ
ﻣﻮﻯ ﺳﺮو ﻳﺎ
ﻣُﭻ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ شوند
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﻣﺼﺮﺍﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻮﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 736 ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺎﮐُﻞ
ﻭگرﻓﺘﻦ ﻳﺎ
ﻣﭻ ﺩﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﮐﻪ
ﺑﺰﻭﺭ ﺑﮑﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺩﺍﺷﺘﻦﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻨﻊ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻪ (ﻣﺤﺼﻨﺎﺕ)ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﻣﺪﻩ. ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﺤﺼﻨﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺻﺮﻩ حُصن ﻭ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻮﻫﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻣﺘﻌﺼّﺐ
ﺑﻨﺎﻣﻮس ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺤﺼﻨﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺼﻦ ﻭ ﻗﻠﻌﻪ مُقدّس
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺯﺍﻭﻳﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﺰﻭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺑﺎﻋث
ﺯﺣﻤﺖ ﻭ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺸﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﺷﺪﻳﺪ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺃﻫﻞ ﺳﻨّﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮپس ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﻮﺩ . ﺩﺭ ﺣﺪﻳث 746 ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ
ﺟﻨﺎﺯﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺩﻩ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﮑﻦ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻗﻀﺎﻭﺕ حقّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮ سلوکی ﺑﺨﻮﺍﻫند.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻭﻯ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ حقّ
ﭘﻴﺮ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 739 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺩﺭ
(ﻗﺮﺁﻥ حقّ) ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭﻧﮑﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻤﺎﻧﺪ. حقّ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
بحقَّ ﺃﮐﺒﺮ و
اسم أعظم ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻋﻤﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﭘس
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺩﻭﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮپس ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥﻭ (
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 751 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﺣﺪﻳث
ﻭﻣﻄﻠﺒﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﻣﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
همان( ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ)
ﻣﮑﺘﻮﺏ
سرنوشتی ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﭘس ﺍﺣﺎﺩپس
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﭼﻮﻥ
ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻮﻗﻰ ﻳﺎ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﺨﺼﻰ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻭﻣﺎﻝ ﻭ
ﻧﺎﻣﻮس ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﮕﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 752 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﻧﻘﻞ
ﻣﻄﻠﺐ ﻭﺣﺪﻳث ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﺮﺍﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ اگر
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻭﻣﻨﻄﺒﻖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﻦ ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻡ.
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻥ
چنان ﺣﺪﻳثی ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺑﮑﻮﺑﻴﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ همیشه
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍلاّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 753 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺯﺳُﻨّﺖ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﮔﻔﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻨّﺖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺳﻨّﺖ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺳِﻨﺖ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ)ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﭘﺎﻙ ﻭمُقدّس
ﺷﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺳﺘﻢ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 777 ﻣﻮﻟﻰ علیّ
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﺃﻧﺪﺭﺯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺗﻀﻤﻴﻦ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﮐﻪ
ﮐﺸﺖ ﻫﺮ ﻗﻮﻡﻳﺎ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﭻ
شدنﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ .( ﺗﻘﻮﻯ)
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﺳﺖ. ﻭﻧﻄﻖ
ﻏﺮّاء ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺑﻠﻨﺪ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺟﺎﻯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ حَدیث   ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ ﺧﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻤﺘﺮ ﻗﺪﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺟﻬﻞ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺳﺨﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﮐﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻈﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﮐﺎﺭ
ﺁﺳﺎﻥ ﮔﻴﺮﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺸﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻴﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻮﻟﺎ همان
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻮﻟﻰ ﻧﻴﺰ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ(
ﺍﺳﺘﻔﺘﺎﺡ ) ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ(ﻓﺘﺢ
ﺑﺎﺏ) ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ(
ﺑﺎﺯ و فتح و
پیروزی ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻗﺮاءﺖ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺁثاﺭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﺑﺎﻃﻞﻭ ﺣﺘﻰ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻢ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 778 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﮔﻨﺎﻩ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻋﺘﻰ
ﺑﺸﻮﺩﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ و
اعتقاد ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺪﻋﺖ ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺿﺮﺭﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ
باشد. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﻗﺺ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺰﻭﺭ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺧﻴﺮﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﻭﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺑﺰﻭﺭ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﻠّﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻬﻢ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺰ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
.

ﺣﺪﻳث
782 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑثوﺍﺏ ﻭ ﺧﻴﺮ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﺑﺎﺯ
ﭼﻮﻥ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺪﻳث  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﮑس ﺑﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﺧﺪﺍﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﻭ ﻳﺎ
ﻣﻐﺎﻳﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭقُرّه     محمّدﻯﻭ
ﺳُﻨّﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ باشد ﻭ
ﺑﺎ ﻋﺘﺮﺕﻳﺎ
ﺁثاﺭ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺑﮑﻮﺑﻴﺪ.ﮐﻪﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻃﭙﺎﻟﻪ ﮔﺎﻭ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
طوپولی
ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ
ﻭﺧﺸﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﺟﺎﻕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻏﻔﻠﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻮﺧﻰ
ﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ ﺳﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻰ
ﺑﻄﺎﻕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
789 ﻣﻮﻟﻰ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳُﻨّﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺵ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﻳﮑﻰ
ﺳﻨّﺘﻰ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻫﺪﺍ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ ﺳﻨّﺖ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺳﻨّﺖ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺟﺐﮐﻪ ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﺴﺘﺤﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ثوﺍﺏﻭﺗﺮﻙ ﺁﻥ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺁثاﺭﻣثبت
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻫﺮﻏﻴﺮ
ولیّﺍﻟﻬﻰﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 522 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﮐﻪ(
ﻣﻴﺮﺍث ﻋﻠﻢ)
ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪّﻯ
ﺍﺳﺖ .ﺁﻳﺎ
ﺷﺎﻣﻞ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﻭﻣﺒﻬﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ علیّ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّد ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻭ ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻳﺎ
ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻌﻴّﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ( ﺃﻣﺮ)
ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺴُﻨّﺖ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺑﺮﺳﺪ
.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺭﺳﻴﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺩﺍ ﺷﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻓﺮﺩﺍ ﮐﻨﻴﻢ
.ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺧﺎﺹ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﮐﻮﺭ ﺩﻝ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﻤﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪﺁﻧﺎﻥ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 523 ﻳﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻐﻴﺮﻳّﻪ) ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ قشری ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻟﻔﻆ ﺳِﻨّﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﻯﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺎﻇﻬﺎﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻧﻤﻮﺩﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻘﺘﻞ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺩ .
ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻨّﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻮﺩﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺳﻨّﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﻭ
ﻧﻌﻤﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻡ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﻟﻰ علیّ ﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪﻧﻌﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺨﺺ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻩﺑﻘﻴﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻮﻯ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘدس ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ (نَبیّ)
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ(ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بمعنی ﺑﺤث ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺮﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺟﻢ ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ ﻓﺮّ
ﻭﻓﺮﻭﻫﺮ ﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 528 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﺣﺮ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻫﻦ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪﭘس ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﻋثماﻥ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭقُرّه     ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺗﺎﺯﻩ محمّد
ﺩﺭ ﻗﺎﺋم ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﺣﺮﺍﻥ
ﻭ ﮐﺎﻫﻨﺎﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ را ﺍﺑﻠﻴﺴﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
.ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 539 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﻭ ﻣﻮﺩّﺕ ﻭ
تقرّب ﺑﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﻓﺮﺽ
ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻳﻢ. ﻭ
ﻣﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ربّ ﻣﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ الهی
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺨﻮپس
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻭﭼﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴؤﻝ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺭﻧﺞ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
تکامل طبیعی
را ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺧﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﻭﻫﻤﻪﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﺧﺮﻯ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺭ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺧﺎﻟﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺃﻫﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ)
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﻀﻤﻴﺮ
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ تقرّب ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
541 ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺷﻤﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻠﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻳﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍثیﺍﺯ ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ ﻭعلیّ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺩ. ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻤﺎ ﻧﻴﺎﺯﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﺴﺖ ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ)
ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد ﻭ
ﺁﻝ محمّد
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ دادن
ارتباط و (ﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ شهودی)
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﻧﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
پس  ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 542 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ علیّ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺨﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻰ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ علیّ
ﺑﺤﺴﻦ ﻭ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤﺴﻴﻦ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺒﻊ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﺮﺍثی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﺮﺍ ث
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺃﺻﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 557
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻋﺎﻣﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﺎﺣﺮﺍﻧﻪ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺭﺍﻳﺞ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﻔﻴﺮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺭﺍ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ ﮐﺮﺩ ﺗﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
که مخالفین
خود را ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﺗﺤﺒﻴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ خونین
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﻫﻮﺍﺯ
ﻭﺷﻴﺮﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﮔﺮﺩ ﺁﻭﺭﺩ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺩﺳﺖ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻩ ﭼﺮﺍﻍ
ﺷﻴﺮﺍﺯ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺭﺍ
ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺭﺩﻥ
ﻣﻴﻮﻩ ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺼﺮ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﺍﻥ ﻣﺘﻬّﻤﻰ
ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺃﻫﻚ
ﻭﺯﺭﻧﻴﺦ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺧﻄﺎﺏ ﻭ
ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﻫﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﺳﺤﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﺍﺯ
ﻓﻨﻮﻥ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻣﺮﺩﻡﮐﺎﺭﻯ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺫﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻮﻥﺪﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﻣﺎﺩﻯ. ﭘس
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻭﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺎﻟم اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 620 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻝ محمّد
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻝ محمّد ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻯ.ﻭ
ﺑﻬﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﺭ ﺍﻭ ﺩﻳﺪﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻦﻭ
ﺑﺮﺍﻭ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﮑﻦ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ حقّ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺍﺯ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮﮐﺴﻰ
ﻣﮕﻮﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 625 ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﻰ علیّ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻫﺴﺖﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ(ﻣﺘﻌﺒّﺪ) ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ( ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ) یا
تقواﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﺮسر ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺮس ﺣﻴﺎ ﻭ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺩﻭﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 626 ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ (
ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ) ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﭼﺎﭖ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﮐﻪ سوﮔﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺘﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺘﻮ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺤﺾ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﺣﺘﻰ ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻧﻈﺮ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪﺑﺎﺯ ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭﻭلی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 628 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺯﮐﺎﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪولیّ (ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﺸﺮﻙ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭﺯﻥ ﺑﺎﺭﻩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻘﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺯﮐﺎﺕ ﺩﺍﺩﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﻣﻘﺪﺍﺭﻯ
ﭘﻮﻝ ﻳﺎ
ﺍﺷﻴاء ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻫﻮﺵ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺖ ولیّ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﭘﺮﺳﺘﻰ( ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ( ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 627 ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺳﺖ ﺑﻴﻚ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﻚ ﻭ
ﺣﺴﻨﻪﺍﻯ
ﺑﺰﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﻯ
ﻧﻴﮑﻰ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮔﺮﺩﺩﺑﻬﺮﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﻣﺸﮑﻮﻙ ﻧمی
ﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.(ﺗﺤﺴﻴﻦ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣُﺴﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﻚ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ وﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺍﻭﻝ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ(ﺣَﺴَﻨﻚ)ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺣُﺴﻦ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 629 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﻟﻌﻠﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ)ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺷﺒﻴﻪ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﻭﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺗﻨﻬﺎ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻬﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﺍ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 630 ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻣﻮﻓّﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﺑﻬﺎﺋﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﺎ
ﻓﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻣؤﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اُمّی    ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻏﺮﻳﺒﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻔﮑﺮ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 639ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ(قُرّه     ﭼﺸﻢ) ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﭼﺸﻢ ﺍﻣﺎﻡﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺭ ﭼﺸﻢ ﻭقُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﺎ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﺑﻤﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
قُرّه     ﭼﺸﻢ ﻭ
ﮐﺮﻩ ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﻋﺰﻳﺰﺗﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭﺁﻥ
ﺧﻴﺮﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻥ
ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺴﻴﻨی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﻧﺎﻇﺮ ﺍﻭ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻳﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ. قُرّه     ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ(ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ)ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ قُرّه     ﻳﺎ
ﻏﺮّﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﻘﺮّﻩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻩ ﻣﻬﺪﻯ سوء  ﺷﻴﺎﻧﺶ سوء  ﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻣﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ محمّد
ﮔﻔﺖﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻋﺪﺩﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﮑﻴﻔﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻗﻮﺍﻡ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﺮﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐس ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ (ﺑﻪ
ﺩﻳنی )
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
دارند.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 640ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮﻓﻠﺎﺡ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﺸﺮﻙ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎﻫﻤﺎﻥ ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ اُمّی    ﭼﻮﻥ محمّد
اُمّی    ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣؤﻣﻦ می
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻃﻮﺑﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﻏﺮﻳﺒﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻃﻮﺑﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪﺩﺭ ﻫﻤﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﺍﻳﻦ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻭﻗﺒﻠﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ ﻃﻮﺑﺎ
ﻳﺎ ﺷﺠﺮﻩ ﻃﻮﺑﺎ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺘﺎﺯﻩﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻭﭼﻨﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎﭼﺸﻢ
ﻭ ﺑﻴﻨﻰ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺑﺮﺍﻯ
اﻣﮑﺎﻥﺩﺭﻙ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ولیّ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﻋث
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ ﺗﺎ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 641 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ (
ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ)
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ (ﻧﺠﺎﺋﺐ)
ﻭ ﺍﺳﺒﺎﻥ
ﻧﺠﻴﺐ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻓﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﭘﻴﺸﺮﻭﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪی
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 643 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ
0ﺑﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ)ﭘس ﺃﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﻧﺪﮔﺎﻥﺑﻄﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺁﻝ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻝ محمّد ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ.ولیّ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ محمّد
ﺩﺍﺷﺘﻦﺑﻠﮑﻪ
ﭼﻮﻥ محمّد اُمّی    ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻧﺎﻥ ﻧﺎﻡ محمّد
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ محمّد ﻭ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺶ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭘس
ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩﺍﻯﺑﺎﻋث
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻝ محمّد
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ ﭘﺪﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺭؤﻳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭘس
(ﺻﻠﻮﺍﺕ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
محمّد ﻭ ﺁﻝ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ.
ﻭﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮنَبیّ
ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ) ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ ﺟﻬﺎﻥ
ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 644 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺘﻮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺑﺘﻮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺑﮕﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﮑﺮ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺤﺾ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡﺑﺎ ﺩﻭ
ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺷﻬﺎﺩﺗﻴﻦﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ ﻭمحمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﮐﺴﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺷﺮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ(ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻫﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ﻗﻠﺒﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ سوء  ﮔﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 646 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺮ محمّد
ﻭ ﺁﻝ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ثنا ﻭ
ﺳﻨﺎ ﻭ ﺳﺘﺎپس
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﻮﻯ ﮐﻨﻴﺪﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ محمّد ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻮﺭﺕ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻭﺍﺭﺩ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺮﻙ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﻔﺖﺑﺎﺭﻭ ﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﺑﺎﺭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻡ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺭﻡ.ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻰ ﺟﻬﺪﻭ
ﺗﺮس ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
محمّد ﻭ ﺁﻝ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﺎﻥ(
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺻﻠﻮﺍﻥ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻪ
می ﺮﺳﺪﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗتی ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 647 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ( ﺗﺎ
ﻧﻤﺮﺩﻩﺍﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ)
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺧﺪﺍﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺸﻤﻮﻝ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣؤﻣﻨﻴﻥﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘس ﭼﺮﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ؟ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻣؤﻣﻦ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭙس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣؤﻣﻦ
اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣؤﻣﻦ
ﺷﺪﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻥﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣؤﻣﻦ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
648 سوء  ﮔﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺪﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﺑﮑﻨﻨﺪولیّ
ﺗﺎ ﺁﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﻭ
ﻟﮑّﻪ ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪﺭﻓﻊ
ﻟﮑّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪﻭ
ﺗﻨﻔّﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻘﻄﻪ
ﺻﻔﺮ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝﺁﻏﺎﺯ ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﮕﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﻣﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍنساﻥ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰﮐﻰ
ﺯﻣﺮﺩﻥ ﮐﻢ
ﺷﺪﻡ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺎﻧس ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.(ﺻﻮﻡ)ﺭﻭﺯﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ الهی
هستند. ﻣﺎﻧﻨﺪ حجّ
ﻳﺎحجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ خانه
خود ﺳﺎﺧﺖ حتی
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﻫﻢ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻌﺒﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﻝ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺟﺎﻯ
ﺗﻨﮕﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
812 محمّد
ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺩﺭﻧﻔس ﻣﻦ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻢ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻟُﺐّ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺑﺼﻴﺮﺕﮐﺎﺭ
ﻧﻴﻚ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩﻡ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺩﻳﺪﻡ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻡ.ﭘس ﻣﻦ
ﺑﮕﻨﺞ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺳﻴﺪﻡ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺭﺍﻫﻰ
ﺳﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻗﺘﺪﺍ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ مِلّت
ﺣﻨﻴﻒ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. محمّد
ﺣﻨﻔﻴّﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﻫﺮ ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ولیّ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ محمّد
ﺣﻨﻔﻴﻪ ﻳﺎ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ّﺒﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ ﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ.

ﺣﺪﻳث
815 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺩﺭ
ﺩﻝ ﻧﻮﺭﻯ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ حقّ
ﻳﺎ حجّ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﻭﺡ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭحجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭﺩﻝ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﺭﻯ بالقوّه
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﻤﻮﺩﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﻯﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻭﻭ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺍﺯ
ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺪﺕ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪﻩﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺤﻤّﻞ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﻳﮕﺮﭼﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻗﺮﺹ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻣﺎﻩ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺷﻌﺎﻉ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻝ
ﺑﻴﺖ محمّد
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
سوﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﺎﺧﺘﻦ
ﻧﺎﻳﺴﺘﺪ.

ﺣﺪﻳث
588 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﺪﻳث
ﻣﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺻﻌﺐ
ﺷﺪﻩﻭﻳﺎ ﺳﺨﺖ
ﻭ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﺒﻠﺎﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺟﺪﻯ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻄﻴﻊ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻔﺘنه
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻬﻞ ﻭ
ﺁﺳﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﺪﺭﻧﻈﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭ ﻗﺪﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ
ﺭﺍ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺍﺟﻪ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻋﺎﺭﻑﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻭﻝ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ .
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺮﻁ
ﺁﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻠﺐ ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ آزمایش
و پاک
ﮐﻨﺪﮐﻪﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺑﺮﻭﺯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺻﺒﺮ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻨﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﺨﺖﺗﺮ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
561 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺍﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ( ﺻﻌﺐ
ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ)ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺤﻤّﻞ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻣؤﻣﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤؤﻣﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺭﻫﺮﻭﻯ هاﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
اﺯ ﻭﻯ ﺍﻗﺘﺪﺍ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺩﻟﻤؤﻣﻦ ﺗﺎ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺑﻤؤﻣﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪمحسوس
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
562 ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ (ﺃﻣﺮ ﻣﺎ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺻﻌﺐ
ﻭﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘﺮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮔﺮﺩﺩ.ﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺎ محمّد
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻟﻬﺎپس
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺪﻡ ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﻓﺘﻦ
ﺁﻥ ﺳﻄﺢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻌثت ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّﮐﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻧﻤﻮﺩﻩ.ﻭﻳﺎ
ﺗﺠﺴّﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻳﻚ تقرّب
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﺻﺒﻮﺭ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖﭼﻨﺎﻥ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
563ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺻﻌﺐ
ﻭﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺃﻣﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻘﺮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻠﺐ ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﭘس
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺣﺪﻳث ﺁﻝ محمّد
ﺑﺸﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﺩﻝ
ﺩﺍﺩﻳﺪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻔﺮﺗﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻴﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ ﺁﻝ محمّد
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺁﻝ محمّد ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻠﺎﮐﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺣﺪﻳث ﺁﻝ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺤث
ﻭ ﺑﺪﻋﺘﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﺎﻋث
ﺟﻬﻨﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ شانس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺍﻏﺘﺮ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﭘس
ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎن
هاﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺷﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺍﻓﺴﻮ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯ ﮐﻪ
ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺃﺑﺪ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧی
ﻮ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥﻮ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺃﻫﻮﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ
ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ آزمایش
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺑﭽﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﮔﺎﻧﻪ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻫﻤﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
554 ﺭﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻟﻢ ﺁﻣﺪﻩ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻴﺪ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻢ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺣﺮﻓﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺯﺩﻡﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺟﻪ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺗﻮ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﻰ.
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﻗﺮاءﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺤث ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﻣﻔﺼﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
566 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺣﺪﻳث ﺃﻣﺮ ﻣﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻌﺐ ولیّ
ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﮐﻪ ﻗﻠﺒﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ آزمایش
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻗﻠﻌﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭﺃﺧﻢ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
(ﻣُﺠﺮّﺩ)
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﺳﺨﺖ.

ﺣﺪﻳث567
امام ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣﺪﻳث
ﺻﻌﺐ
ﻭﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺳﻞ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻧﺪﻳﺪﻳﺪ
ﺑﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺗﺎ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
590 ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﺪ (ﺍﻣﻮﺭ
ﻳﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ )ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺭﺷﺪ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺑﻮﺩ
ﭘس ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻴﺪ. ﺗﺎ ﺑﻤﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭﮐﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭﻭﺍﮔﺬﺍﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﻞّ ﻣﺸﮑﻞ
ﻧﮑﺮﺩ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
594 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﻣُﻠﮑﻰ
ﺭﺍ ﺣﺎﻣﻰ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺣﻤﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻣُﻠﻚ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺣﻤﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺣﻠﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﻧﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﻋﮑس ﺁﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍل ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺤﻔﻴﻒ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻓﺮﻳﻀﻪﻟﺎﺯﻡ ﺍﻟﺄﺟﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺮﻙ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺴﺘﺤﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ثوﺍﺏ
ﻭﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺍﺭﺩولیّ عَدَم
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
(ﺗﺮﻙ ﺍولیّ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﻙ ﮐﺎﺭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﺎﺭ ﮐﻢ
ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﮐﻤﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﮑﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺰﺧﻢ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
603 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﻭﻭﺍﺟﺒﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻳﻦ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻃﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺷﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﺑﺪﻫﺪ. پس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺯﺣﻤﺖ
ﻧﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻥ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
609 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺎسوء  ﮔﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻦﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﮑس که
ﺗﺮس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭ ﻓﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﮐﺘﻤﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻧﺰﺩ
ﻣﻦ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻠﺎم ﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺑﻴﻦ
ﺩﺑﻴﮕﺮﺍﻥ ﺷﺎﻳﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘسر
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﻋﻤﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻳﺪ ﻭ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
610 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺑﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍﺑﺎ
ﺩﻭ ﺁﻳﻪ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ
ﺁﻧﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺭﺩ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﻣﻔﺴّﺮﺍﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻘﺎﻡﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺭﺍﻧﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
611 ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻡ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﺎﻳﻢ.ولیّ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻤﺎﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﺷﺐ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻭ
ﺷﺐ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ ﺗﮑﺬﻳﺒﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﺪ.ﮐﻪ
باید ﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﺭﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻫﻢ ﻓﮑﺮ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
631 ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺪﻩﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺮﺩﻩ ﻭﭘﻮﺷﺶ
ﺍﺯ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩﻩ
ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﮐﺴﻰ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺮ ﺍﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺭﺩ ﻧﮑﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﺪﺗﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﻴﺮﺁﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣؤﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭلی
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
632 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﺁﻥ
ﺻﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺻﺪﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺻﺪﺍﻯ ﻳﻚ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺧﻄﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﺪﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺻﺪﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
بدون تسلیم
ﺟﺰ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﭼﻮﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ ﮐﻪ
ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﺘﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺫﺭّﻩﺍﻯ ﻏﺬﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺳﺒﺰﻳﻨﻪ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩﮐﻪ
ﮔﻴﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺍﺭﺍﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻏﺰﺍﻟﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻳﻦ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺒﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺸﺖ.ﻭﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮوﺩ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﺮﺻﺖ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﻋﻤﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالقوّه ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻧﺮﻭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺏ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
688 ﻳﻚ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
بایدﻣؤﻣﻦ ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺑﺘﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺁﻳﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩولیّ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﺪﺗﺎ ﻣؤﻣﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ اُمّی    ﺑﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺟﺰ ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اُمّی    ﺷﺪﻩﻭﭼﻨﺪ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺷﻴﻌﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﻌﺰﻳﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﻳﻚ محمّد ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ.ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻧﺎﻡ محمّد ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد.

ﺣﺪﻳث
634 ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ مسلمانان
را ﺑﺪﮔﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻢو
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺎ ولایت
سلوکی ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻯ ﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺍﮔﺮ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ولیّﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﻯﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮلی اﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
635 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﻞ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﻫﺮ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﺵ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺣتی
اﮔﺮﻫﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺨﻄﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺠﺮﻯﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻏﻠﻂ ﺑﺎﺯ ﺩﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺍﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ .

ﺣﺪﻳث
636 ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺎﻳﻌﻨﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺏّ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺮﻣﺮﺑّﻯ
اﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﺮﺳﻴﺪ ﻭﺃﻧﺪﻭﻩ
ﮔﻴﻦ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻣﻴﮑﻨﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺭﺍﺑﻂ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻧﺰﺩ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﺷﮑﺎﻳﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻋﻮﺍﻡ ﻧﻔﻮﺫ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻤﺎ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻣﮋﺩﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮد
میدﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳت
هاﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ(ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻰ)ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﭽﺸﻢ ﺣﺘﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﭼﺸﻢ ﺗﻴﺮﺃﻧﺪﺍﺯﻭﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ ﻳﺎﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ
ﺗﺼﻮرﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ثرﻭﺕ ﺳﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
638 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻠﻤﻪ (
إﺧﺒﺎﺕ) ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﺳُﺒﺎﺕ ﻋﺮﺑﻰ
ﻭ ﺳَﺒﺖ ﻭ
ﺷُﺒﺎﻁ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﻋﺰﻟﺖ ﻭ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺳﺖ ﺑﻬﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﺯﻧﺪﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺟﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ (
ﺻﺎﻟﺤﺎﺕ)ﻭ
اصلاحات
وﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﺟﺪﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
675 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ( ﺃﻣﺮ ﻣﺎ)
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ بحقَّ،
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ.
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴﺨﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﻧﻮﻳﺴﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻳﺎ ﺗﺨﻔﻴﻔﺖﻭ
ﺣﺘﻰ (ﮐﺄﻥ ﻟﻢ
ﻳﮑﻦ) ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﻭلی اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭘس ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
.

ﺣﺪﻳث
676 ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻭ
ﭘﻴﺮﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﺣﺎﮐﻢ ﻭ ﻗﺎﺿﻰ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻗﺎﺿﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﮑﻢ
ﻣﺎ ﺣﮑﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
ﺁﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﮑﻨﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺪّ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋقیدﻩ ﺷﺨﺼﻰﻳﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
697 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺧﻴﺮ
یا ﺗﮑﺎﻣﻞ) ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ(ﺍﺣﺴﺎﻧﻰ)ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ و
بهبودی ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
کند. ﻭﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﻴﻔﺘﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺗﺤﻘّﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُسﺍﮔﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ و
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﺎﺑﺎﻳﻚ
ﻭلی اﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻗﺎﻣﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺭﺳﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻌﻨﻰ
ﺗﺎﺑﻌﻴﺖ ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺑﺂﻥ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣثلا
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺩﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻀﻮ ﺁﻥ
ﺩﻳﻦ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
801 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺪﻋﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺟﻌﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﺎحقّ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺣﻘﻮﻕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﺳﻠﺐ ﻧﻤﻮﺩﻩﻭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
807 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺨﺸﻰ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﻋثماﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﮐﺎﺗﺐ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﺍﻣﺎﻡ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭﮔﻮﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺣﺮﺍﻡ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﻌﺪﻫﻢ
ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻳﺎ
ﺗﺨﻔﻴﻔﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻨﻊ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻨثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
حَجّ ّﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻡ ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺍﺳﻢ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻗﻤﺮﻯ
ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﻠﺎﻝ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﺘﺤﺐﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪﻭ ﻳﺎ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﻫﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
568 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺻﻌﺐ
ﻣﺴﺘﺼﻌﺐﻳﺎ
ﺳﺨﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
(ﺫﮐﻮﺍﻥ) ﻭ ﺫﮐﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺃﺑﺪﺍ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ولیّ
ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﺮﻣﻮﺯﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎ ﺫﮐﺎﻭﺕ ﻭ
(ﻋﻘﻞ لَوّامه  ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﺭﻭﺣی
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭ
ﻣﺤﺎﻟﻰﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺁﺳﺎﻥ ﻭﻣﻤﮑﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ.ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻔﻬﻢ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﭘﺮ
ﺭﻧﺞ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﺍﻥ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺑﺎ ﻣﺤﺎﺳﻦ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﻭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺘﺎﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﺟﺐﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻌثت
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﺮﺩﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﺍﻡ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺗﺎ ﻏﺎﺭﺕ
ﻣﺎﻝ ﻭﻧﺎﻣﻮس ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
569ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻌﺐ ﻭﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺮّﺩ ﺗﺮﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺫﮐﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻋﺒﻮﺭﺵ ﺳﺨﺖ ولیّ
ﭘﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻒ ﻭمُقدّس
ﺍﺳﺖ. ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻪ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺳﺮﺑﺴﺘﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ
ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﺎﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯﻭﻟﻮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺷﻤﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻝ ﺷﻤﺎ
ﻧﺸﺴﺖ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻥ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭ
ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺁﻝ محمّدﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺗﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮکی ﻮﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺳﺨﺖ ولیّ
مُقدّسر ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻧﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻪ ﺣﺮﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻭ ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
670 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮکی
که ﺳﺨﺖ ﻭ ﺻﻌﺐ
ﻭ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﺨﺖ ﻫﺴﺖولیّ
ﺷﺮﻳﻒ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻠﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﻩﺑﺪﺭﻙ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺻﻌﺐ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻮﺍﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻰﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
571 ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺃﻣﺮ
ﻣﺎ ﺳﺨﺖ ﻭﺧﺸﻦ ﻭ
ﭘﺮﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ.ﺗﺎﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻄﺎﻟﺐﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺁﻧﺮﺍﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻠﺐ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﺎﺭ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﻫﻮﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﻭﺵ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺟﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺃلأﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ اﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.(ﻫﻮ) ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻤّاء ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺿﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐﻭ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ(عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻯ)ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
572 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻳﻨﮑﻪﭘس
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻤّ(ﻞ یا
حامل ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ)ﻳﺎ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﻣﺎ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮑﻨﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺣﺎﻣﻞ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﺸﻪ
۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻯﺃﻧﺪک
اﺳﺖ.ﻭلی هرﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯﺮﺍﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﻭﺭﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 573 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺣﺪﻳث
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ
ﻣﺸﻤﺌﺰﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭘسرﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻨﻔّﺮ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩﻳﺪﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺩﻭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻣﺎﺭﺍﺗﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺃﻭﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻣﺤﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﮑﺮﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺤﻘّق
ﺴﻠﻮﻙ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺮﺯ ﻭﺍﺟﺐ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺣﺪﻳث ﻣﺎ
ﭘﺮﻫﻴﺒﺖ ﻭ
ﺗﺮس ﺁﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺪﻯﮐﺴﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻤﺎ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺮﻑ ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪ.ﻳﺎ ﺟﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺻﻠﺢ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺑﺎﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ کسب ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮﺩﺭ ﻳﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺻﺪﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯﻳﺎ ﻓﺴﻖ ﻭﭘﺴﻚ
ﺭﻭﻯﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭ ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺩﺭ
575 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ
ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺑﺪﺍﻥﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻗﻠﺐ
ﻭﺫﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪﻩﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺭﺳﻴﺪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ محمّدﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ إسراء
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭙﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯﻮ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
576 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ

ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻘﺮﺏ ﺧﺪﺍﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻥﻮ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺳﻞ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻘﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖﭘس ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﻭ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﭼﻪ ﺣﺪّﻯ ﺍﺳﺖﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اُمّی    ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺎﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
.

ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث 577 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺟﺰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻠﺐ ﺷﺪﻩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃﻣﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ نَبیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺎﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
محمّدﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺧﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻭﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ علیّ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻧﺎﻡ علیّ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ هست
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺣﺘﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﭘﻨﺞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﻴﺶ
ﺍﺯ محمّدﺩﺭ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺭﺩ(ﺍﺟﺘﺒﺎ)
ﻭ ﺟﺬﺏ ﻭﮐﺸﺶﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﻗﻠّﺎﺏ ﻣﺎﻫﻰ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﭘﺮ
ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻳﺎﻥﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺑﻌثت ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ ۳۱۳ ولیّ ﺣﺴﻴﻨﻰﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﺩﻯﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺗﺎﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺃﺭﺟﻤﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ولیّ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺃﻣﺮ) ﻭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻣﻬﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّد ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧی کسی ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘﺮﺕ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺎﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭلی
اﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺒﻨﺪﺩﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﺮ ﺭﻧﺞ ﻃﺒﻴﻌﻰﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﮐﺮﻩ ﺧﺎﮐﻰ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
578 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺣﺪﻳث ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺳﺨﺖ
ﻭﻣﺤﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺻﻌﻮﺑﺖ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻳﺎقُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺶﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﻓﺮﺟﺎﻫﻞ
ﭘﺮﺩﻩ ﺟﻬﻞ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﺩﻩ
ﻭﮐﭙﺮﻯ ﻭ کاورپوشش
ﺑﺮ ﺩﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻫﺮﻳﻚ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻳﻚ
ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻨﺪ
ﺗﺎ ﻓﺎﺭغ
اﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻳﻚ ﮐﻠﺎس
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﻘﻴﻪ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﭼﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺍﻳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺁﺯﺍﺭ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ ﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمّدﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥﺪﺭﺁﻥ
ﮐﻠﺎس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﺸﺴﺖ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺮاء ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
579 موﻟﻰ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍﮐﺴﻰ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻘﺮﺏﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺠﻴﺐﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻠﺐ
ﺍﻭﺭﺍ آزمایش
ﮐﻨﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ
ﻧﺠﻴﺐ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺠﺎﺑﺖ
ﻭﺫﺍﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍﻗﺒﻠﺎ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺑﻮﺩ
ﮐﻪﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﭘس
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺠﺎﺑﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥﺑﻔﻬﻢ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﺻﺒﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
580 ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺃﻣﺮ ﺁﻝ محمّدﺃﻣﺮ
ﺟﺴﻴﻢ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺳﺮﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺷﺮﺡ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﮐﺴﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﺯ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﻭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻢﮐﻪﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭح االقُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺮﻙ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس  ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻣﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻴﻌﻪ علیّ ﻭمحمّد
ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
مُقدّس ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯﻮ ﻋﻮﺍﻡ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻭ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪحقّ
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺳﺎﻟﻪ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺒﻴﻠﺴﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺣﺰﺏﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺟﺰﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﺟﻮﻳﻨﺪ .
ﺧﺮﻭﺝ ﻗﺎﺋﻢﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺝ ﻭ ﻓﺮﺡ ﻭ
ﻓﺮﻫﻤﻨﺪ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻭ ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺭ ﻗﻮﻡ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻤﻦ ﻭ
ﻣﮑّﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﻣﺤﻞ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﮐﺎﻣﻠﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢ
ﻓﺎﺭس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭقُریش
ﻳﺎ ﮐﻮﺭﺵ
ﻣؤﺳس نام قُریش
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه     ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻌﺒﻪ
ﻳﺎ (ﺑﮑّﻪ) ﺟﺎﻯ
(ﺑﮑاء ﻭ ﺃﺷﻚ)
ﺭﻳﺰﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻧﺘﻴﺠﻪ(قُرّه    )ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ(ﺧﻴﺮﻩ) ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
(ﺑﮕﺮﻳﻪ) ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺎﺷﺪ ولیّ
ﺑﻌﺪﻫﺎ کعبه
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ محمّد
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺒﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ حجّ
ﺭﺍ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘس ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ حجّ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻫﺮﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﮐﻮﻩ ﻭﮐﻤﺮﺁﺷﻴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ قُرّه     ﮔﻴﺮﻩ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻝ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻘﻴﻢ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭ
ﺣﻴﺎﻯ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﺍﺭﺩ. محمّد
ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻭﭘﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
(ﻭﺭﻗﻪ ﺑﻦ
ﻧﻮﻓﻞ) ﭘﻴﺮ ﻭﻯ
ﻭ ﺧﺪﻳﺠﻪﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻭ ﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﮑﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪﺩﺍﺩ.ولیّ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺒﻠّﻎ ﻭ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺩﻳﻦ ﺣﻨﻴﻒ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
581ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺃﻣﺮ ﻣﺎ ﺻﻌﺐ
ﻣﺴﺘﺼﻌﺐ ﺳﺨﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻘﺮﺏ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﻘﺮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ تقرّب ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
محمّدﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﺘﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺗﺮﻙ ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺭﻭﺡ القدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ولیّ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥﮐﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪپس  ﺗﻦ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭاحساس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺮﺍ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺮﺳﻞ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺮﺳﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺑﺮﺧﻴﺎﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﭘس ﺭﺳﺎﻟﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺳﻞ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﮑﺮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ولیّ اُمّی    ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ اُمّی    ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ (ﺍﻡّ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ(ﺧﺎﻧﻮﻡ)ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺗﺎ(ﺁﻗﺎ ﻭ ﻫﺨﺎ)
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ (ﺁﻏﺎ) ﮐﻪ
ﺑﺰﻧﺎﻥ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﮔﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهیر
ﺰﻥ ﻭﻣﺮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﻋﻮﺍﻡ
ﺭﻭﻯ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺿﻌﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
(ﻣﺮٴ) ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﻘﻮﻕ
ﺯﻧﺎﻥ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﺴﻴّﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺩ
ﻭ(ﺃﻣﺮﺩ) ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺠﻨس
ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
582 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺑﺠﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﺣﺪﻳث
ﻣﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻝ ﻭﺫﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻨﻴﺪﻯﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻥ ﻣﺒﺎﺵﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺁﻥ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﺮﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﻳﺎ
ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﮕﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﻥﻮﮐﺴﺐ
ﺣﺴﻦ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ بالقوّه
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻩ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓی
ﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
583 ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺃﻣﺮ
ﻣﺎ) یعنی ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻨﻬﺎﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮ ﺳﺨﺖ ﻭ
ﺻﻌﺐ ﻣﺎ ﺭﺍﺟﺰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﺭﻙ
ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩﻭ
ﺑﺎﺷﺮﺍﻕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻢ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺁﻝ محمّد
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
محمّد ﻭعلیّ
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ که
ﻫﻢ ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ّﻮﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻨﺸﺴﺘﻨﺪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﻭ ﻗﻠﺐ ﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻢﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ربّ
ﮐﻪ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس
ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﻐﺾ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﺑﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﮑﻨﺪﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﻯ
وﺑﺎ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﻣﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺪﻋﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﺩﺍﺕﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﻮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﻭﮐﻠّﻪ
ﻫﻢ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﻭ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﺃﻣﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ ولیّ
ﮐﺴﻰ ﻫﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻳﻢ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﻰ اُمّی   ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﮐثرﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭحتی
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﺩﺍﺩﮔﺎﻩ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﮔﻮﻳﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ
ﺭﺍ ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍ
ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺪﻙ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻦﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ سالک
را ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﮒ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﭼﺸﻢ
ﻃﻤﻊ ﺑﻤﺎﻝ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
584 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﺮﺍ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﻥ
ﺭﻳﺰﻯ
ﺷﻮﺩ؟ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﺷﻤﺎ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻴﺪ ﺯﻳﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
نوع ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﻉ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺳﺎﻧﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﻋﺒﺪ
ﺻﺎﻟﺢ ﺷﻌﻴﺐ
ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻮﺳﻰ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮐﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ نیز ﻫﺴﺖ.
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺳﻪ آزمایش
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﮐﻨﺪ ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻣﻰ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺧﺮﺍﺝ ﻭ
ﻃﺮﺩ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻀﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺭﻧﮓ ﺳﺒﺰ
ﻋﻠﺎﻣﺖﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻀﺮ ﻧﺎﺟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺩﺭ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺩﻳنی
اﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
586 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻤﺎ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪﮐﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻣﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺪﻫﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺠﻴﻞ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺣﺘﻰ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﻔﺮﺽ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺟﻌﻔﺮ ﮐﺬﺍﺏ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻓﺎﺳﺪ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻇﻬﻮﺭﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭﻭ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ محمّدﻯ ﻭ علیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻓﺮﺝ ﻗﺎﺋﻢﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ قُریش
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺡ ﻭ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﻰ ﻭ
ﻓﺮﻫﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﮐﻪ ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ.ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﺭﻫﺒﺮ ﻋﻮﺍﻡ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﮐﻮﺭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
820 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭﺧﺎﻙ
ﻭﮔﻞ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻮﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻣﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺪﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺑﻮﺩﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﻃﻴﻨﺖ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪﭘس
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﻔﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﺷﻤﻨﻰﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﺨﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ احساس
ﻣﺴؤوﻟﻴّﺖ
ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺏ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ صاحب
روح زردشت
ﺍﮔﺮ ﻳﺰﻳﺪ
ﻗﺎﺗﻞ ﭘﺪﺭﻡ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻢ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﻓﻮﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ حقّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
821 ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻝ
ﻋﻤﺮﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻤﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺸﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﺣﺠّﺎﺝ
ﮐﻪﺩﺳﺖ ﺑﺮﺳﻨﮓ
ﺳﻴﺎﻩ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻟﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﮐﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩﮔﻔﺖ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨی اﻳﻦ
ﺳﻨﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻃﻬﺎﺭ ﻧﻄﺮ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﻨﻚ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﮔﻮﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ(
ﻭﻓﺎﻯ ﺣﺎﺟﻰ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﻳﺎ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺑﺸﺮ
ﮔﻮﺍﻫﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﭙس
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺳﻨﮓ ﻭ ﺧﺎﻙ
ﻭﮔﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺠﺮ
ﺍﻟﺄسوء
ﺩ ﮐﻌﺒﻪﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎم هر ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﻌﺒﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﻳﻤﻦﺑﺪﺭّﻩ
ﺑﺎ ﺁﺏﺯﻳﺮ
ﺯﻣﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﻧﻘﺶﺭﺳﺘﻢ
ﻓﺎﺭس ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ
ﻓﻨّﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻠّﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺩﻭﻡﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﻨﺠﺮﻩ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺄثیر
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ که ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺭﻭ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ﻗﺒﺎﻳﻞ
ﻋﺮﺏﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮓ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺎﻩ ﺣﺮﺍﻡ
ﺳﺎﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ محمّد
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺒﻠﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
یگانه حَجّ ّ
ﺪﺭ ﺳﻔﺮ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ
ﻓﺮﻣﻮﺩﺣﺎﻝ
ﮐﻪحجّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻫُﺪﺍ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻳﺪﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎﻳﺪ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻳﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﺍﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح االقُدُس
حَجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺘﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺣﺠّﺎﺝ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻌﺒﻪﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ
ﻧﺸﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
الهی ﻮ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺯﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
822 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻞ
از ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺁﻭﺭﺩﻭ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ
نیز ﺧﺎﻙ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﻳﻌﻨﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺣﺪّ
ﺍﻗﻞ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﮔﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻙ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
است. ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺧﺎﻙ ﺧﻮﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﮐﻪ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ ﻣﻠﻚ
ﺍﻟﻤﻮﺕ ﺧﺎﻙ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻙ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐّﻪ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ ﻳﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻨﺎﻳﻪ ﺁﻣﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﺳﺮاء ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﻣﻌﻠّﻖ
ﺑﺴﻘﻒ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﺎ)ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ.ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ ﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﺭﻭﺣﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮعی ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨم ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﺭؤیاﺋﻰ
ﭘﺮ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍب اﺳﺖ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ولیّ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻣﻴﺘﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﭘﺮ ﺭﻧﺞ
ﻭﺗﺮس ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻥ
اﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺭﻧﺞ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
824 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻃﻴﻨﺖ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻋﻠّﻴﻴﻦﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ الهی
اﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮﺕﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ولیّﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻮﺍﻥﺭﻓﺘﻥ
ﺒﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﺶ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺭﺧﺘﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩپس  ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻄﺮ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﻭﻟﺒﻪ ﺗﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺷﻤﻦ
ﺯﺧﻤﻰ ﻭ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭘس
ﻫﺮ ﮐس ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺩﺍﺩ ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻋﻠﻢ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺧﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﺑﻬﺮﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺟﺰ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎ ﻭ
ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
825 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﻤﺮ
ﺁﺩﻡﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﺪﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﺩﻡ ﺑﮑﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﺩﺭ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّدﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺩﻩﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻤﺮ ﺁﺩﻡ
ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﺁﺩﻡ (
ﺫﺭﻳّﻪ )
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺭﺍﭼﻮﻥ ﺫﺭ
ﻭﻣﻮﺭﭼﻪ ﺭﻳﺰ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ(ﺁﺩﻣﻚ)ﻫﺎﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﺭ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﭘﺪﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻃﻔﻞ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩولیّ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﻃﻔﻞ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺳﺮﻳﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺁﺧﺮ ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞﻭﺑﺎ
ﺭﺷﺪ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻃﻔﻮﻟﻰﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺭﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﺟﻮﺍﻥﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺮﻭﺵ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﻳﻚ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻋﻠﻤﻰ ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ
ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻦ
ﺁﺩﻡ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭﺟﺪّ ﺑﺰﺭﮒﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﻨﻴﻒ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ تقرّب
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺮﮐس
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓّﻖ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺁﺩﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺗﺎﺯﻩﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ربّ
ﺷﻤﺎ ﮐﻴﺴﺖﻭ
ﺭﻭﺡ ﺁﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ .ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺗﻌﻬّﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻣﺴﻴﺢ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻗﺘﺪﺍ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ علیّ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﻣﺎ ﺍﺣﺎﺩپس
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺧﺎﺻﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮؤﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺭﺳﺎﻧﺪ . ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﺍﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ . ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﻟﻴﺤﺴﻴﻨﻰﮐﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ تصوّفﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻪﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺭﻯ ﺩﺭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ محمّد ﻭعلیّ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺭﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ربّ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻚ
ﻭ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺠاﻢ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻗﺎﺗﻨﻊ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ حدیث
های ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻋﺼﺮﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.

ﺣﺪﻳث
826ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﻣﻴثاﻕ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ ﺫﺭ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰﺑﻨﺒﻮﺕ محمّد
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ در
شهود چهارم
نور مرتضوی
ایلی و اله ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻴﺪﺍﺷﺘﻪ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ سوء  ﻡﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺠﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
در شهود
مرتضوی ایلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻧﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺫﺭﻳّﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺭﭼﻪ ﺭﻳﺰ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺩﻡ ﻭ محمّد ﻭعلیّ
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪﮐﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﮔﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺧﺎﻙ
ﻭﮔﻞ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺁﺏ ﺑﻬﺸﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﺎﻙ ﺟﻬﻨﻤﻰﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺎﻙ ﺭﻓﺖ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ ﭘﺮﻭﺭﻭﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍﮐﺸﺘﻦ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎﭼﻮﻥ ﻫﺮﮔﺎﻭ
ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
827 ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺖﻣﻦ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ.(ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﺍﻟﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﺷﻴﻔﺘﻪﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺨﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ (ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﻦ ﻭ
ﻣﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻮ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺭ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﺴﺒﺖ
ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻦ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﺿﻤﻦ
ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﻧﺴﺐ ﺷﺨﺺﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﻓﻀﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻀﺎﺋﻞ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻴّﺪ
ﺣﻘﻴﻘﻰﻭﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ
ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺟﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﮔﻞ ﺁﺩﻡ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖﻭﻳﺎ ﮔﻞ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﻳﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺮﻭرﺵ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺁﺩﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻭﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮔﻞ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﺏ ﻋﻘﻞ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻇﻬﺎﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻙ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﻭ عَدَم ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﺎﻙ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﺧﻮﻙ ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥﺠﻬﻨم
ﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺃﺻﻞ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.

ﺣﺪﻳث
828 ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺪ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺑﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ بی ﻭﻓﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ
ﻗﺸﺮﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭﺗﺠﻠﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺷﻴﻌﻪﺍﻣﺮﻭﺯ
ﮐﻪﺍﺯ ﻳﮑﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺖ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﺪﻳﻨﺎﻥ
کاﻓﺮ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻰ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ.ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕﺣﺰﺑﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻧﺎحقّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻣﺴﺦ
ﺧﻮﻙ ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭ سوﺳﻚﻭ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﮔﻴﺎﻩ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺎﺯ ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﭼﻮﻥ
ﺑﺸﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
829 ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺩﺭ
ﺳﻔﺮ حجّ ﺳَﺐّ علیّ
ﻮ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ علیّ ﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯ ﺑﺮ
ﻣﻨﺎﺑﺮ ﻭ
ﻣﺠﺎﻣﻊ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻏﻴﺮ ﺷﻴﻌﻰﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪﻳﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻤﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺸﺶ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
علیّ ّﻮ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﮑﺸﺘﻦ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
830 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ ﺧﺎﻙ
ﻭﮔﻞﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺍﺯ
ﺩﻭ ﺁﺏ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﺏ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺏ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﮔﻞﺑﺮﺍﻯ ﻗﺎﻟﺐ
ﮔﻴﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺯﻩ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺑﺂﺏ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﻫﺴﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻧﻄﻔﻪ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺑﺂﺏ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺏ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻦ ﺁﺏ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺒﺎﻋﻘﻞ
لَوّامه  ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ الهی لاﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﻭﺡ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ
ﺫﺭ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺁﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭﺳﭙ س ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ(ﻭﺍﻟﺴﻠﺎﻡ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﺳﻠﺎﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﺢ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺮﻁ
ﺍﻭﻝ ﻟﺎﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﻗﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﻟﺎ
ﺍﺑﺎﻟﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻦ خداوند
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻡ. ﺯﻳﺮﺍﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭘس
ﺳﺘﻤﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
831 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺒﺪﺋﻰ
ﻭﻃﻴﻨﺖ ﻭﮔﻞ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺸﺶ ﻭﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
832 ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺍﺷﺖﭘس
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ربّ ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﭽﺒﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﺑﺎﺯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻳﻚ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.
که ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ (عَدَم
ﻣﺎسوﺍﻩ)ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﺿﻤﻴﺮ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﻪ ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺿﻤﻴﺮ
ﻣﻔﺮﺩ ﻏﺎﺋﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢﺧﻮﺩ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺩﺭ
ﻣثاﻝ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺭﻭح
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺎﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺄﺻﻞ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ ولیّ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻔﺮﺽﻣﺤﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ربّ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ربّ محمّد
ﻭ ربّ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ربّ
ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭم همان
ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻴﻮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖﺭﻭﺡ
ﺑﻮﺩﺍﻯ ﺳﺎﺑﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺩﺭ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻴﻮﺍ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻰ ﺑﻮﺩﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺍﺯ
ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﺷﻴﻮﺍﻯ
ﺑﻮﺩﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﻮﺩﺍ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻴﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻢﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻕ
ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻡ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺩﺧﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻃﺒﻘﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ
ﺍﺯ ﻃﺒﻘﻪ ﻫﻢ
ﮐﻒ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻢﻭﺍﻭ
ﭘﺸﺖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ ﻣﻦ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭﮔﻔﺖ
ﺧﺴﺘﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻦ.ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻣﺸﻌﻞ ﺑﺪﺳﺖ
ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺑﻤﻦ ﺍﺷﺎﺭﻩﺍﻯ
ﮐﺮﺩ.ﻳﻌﻨی ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺎﺭﺩﻭﻡﺑﺎ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺐﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻳﻨﺐ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﺁﻧﺎﻥﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺩﻏﺪﻭ ﻭ ﺷﻴﻮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺃﻋﻢ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻳﺎ ﻏﺎﻳﺐ ﭼﻮﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺩﻳﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ ﺑﻀﺮﻳﺢ ﻭ
ﻋﮑس
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭعلیّ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻙ ﺧﻔﻰّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭمعرّفی    ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺎﻣﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم که
ﺑﻨﺎحقّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺣﺰﺏ ﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻭ
ﺗﻌﺼﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
833 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ)
ﺫﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ(
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺎﻙ ﻳﺎ ﺁﺏ
ﻭﮔﻞ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﻭﻳﺎ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯﻤﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺂﺗﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ ﻭﻟﺎ
ﺍﺑﺎﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﺸﺶ
ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺣّﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ (ﺑِﺪﺍ)
ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺪﺍ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘثنا ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ
ﺯﺑﺎﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺷﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻣﻦ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡﻳﺎﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺟﺎﻯ
ﻋﺬﺭ ﻭ ﻣﻌﺬﺭﺕ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤّﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺧﺎﺯﻥ
ﺟﻬﻨّﻢﺩﺳﺘﻮﺭ
دم و ﻧﻔﺴﻰ
ﺁﺗﺸﻴﻥ
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ سوﺧﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺧﺎﺯﻥ
ﺑﻬﺸﺖﮐﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﻣﻄﻴﻊ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﻓﮑﺮ
ﻗﻄﻊ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎﭼﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺠﺎﻯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﺟﺪﻳﺖ
ﮐﺎﻓﻰﻭ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ(ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ)ﻳﺎ
ﺟﺎﻧﺐ ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ و
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ که ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ( سوء  ﮔﻨﺪ
ﻳﻤﻴﻦ)
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺃﻧﺒﻮﻩ ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﺪﻋﻰ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ.ولیّ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺳّﻞﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ(ﺍﺻﺤﺎﺏﺍﻟﺸﻤﺎﻝ)
ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺐ ﭼﭗ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻣﺴﺖ ﺳﮑس ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﺸﺪﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ(ﻗﺒﻠﻪ)ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﮐﺒﺎﻟﺎﻯ)
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ  ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
834 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻨﻘﻠﺐ
ﻭﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
امام ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﻳﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻴﺮﻩ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺍﮐّﻨﻮﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ مانند
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ که ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
835 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺮ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺋی
ﺒﺎﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﺑﺸﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭلی سالکان
که ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
836 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﻳﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻘﻠﺐ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮐﻨﻮﻥﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻞ محمّدﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ نیز
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ
ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻧﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺻﺎﻟح ﻴﺎ
ﻃﺎﻟﺢ ﻓﺎﺳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﺎﻟﺢ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻃﺎﻟﺢ
ﺑﺪ ﻃﺎﻟﻊﻭ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﭽﺮﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺳﺮ
ﻭﮐﻮﻝ ﻫﻢ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺻﺎﻟﺢ ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭ ﺑﺪ
ﻃﺎﻟﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
837 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤثیل ﻭ
ﻣثاﻝ ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﺩﻡﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﻮﺩ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺁﻣﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺩﺭﻩ ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻰ
ﮐﻪ(ﺭﻭﺣاء)
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻃﺎﺋﻒ ﻳﺎ
ﻃﻮﺍﻑ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﮑّﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺮ ﺁﺩﻡ
ﺩﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺭﻳّﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﻤﺮﺵ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻟﺎﻧﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ ﭘﺪﺭ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺗﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺳﭙس ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺟﺪﺍﺩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻴﻮﻣﺮ
ث ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺁﺩﻡﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﻓﺮّ ﻭﻓﺮﻭﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺩﻡﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﺩﻣﻰﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥﻨﻴﺰ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰﺑﻮﺩﺍ.ﻭ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ.ﻭ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﺷﺎﺧﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ محمّد
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺁﻣﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﻣﻴﻦﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚﭼﻪ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻧﺎﺯﻝ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺎﺯﻝ
ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻄﻔﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﺬﺕ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﮐﻤﺮ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺍﺯﺵ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍپس ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺍﺯ ﭘﺸﺖﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﺑﺎﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﻠﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ محمّد
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎ
ﻧﺎﻡ محمّدﺩﺭﻭﻏﮕﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻥ(ﺃﻣﺮﺩ)ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
839 ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻡﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺁﺩﻡ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ یا همان (
أهو ) زردشت و
الوهیم موسی
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ اله و
درجه
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ولیّ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺸﺪ ﻋﻤﻠﺎ عَدَم
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﺖ ﺳﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖولیّ
ﺫﺍﺗﻰ ﮐثیف ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ ﮐﻪ ﺗﻠﺒﻴس
ﻭزیر ﭘﻮﺷﺶ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻫﻢ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﻭ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
940 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺷﺶ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ(ﺍﻧﺠﺎﺏ)ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺠﻴﺐ ﺯﺍپس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺠﻴﺐ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻟﻴﻞ تقرّب
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎ ﺫﮐﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺭﺍﺑﺮ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﻧﮋﺍﺩﻯ ﻭ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﺑﺎﻥ نا
ﻧﻔﻬﻤﻬﺎﻯ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻌﺮﺑﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻗﻮﻡ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻋﺮﺏ ﻫﻤﺎﻥ (ﺃربّ)
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ربّ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥﺎﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻋﺠﻢ
ﻧﻴﺰ(ﺃﺟﻢ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻢ ﻧﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺃربّ
ﻭ ﻋﺮﺏﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﻋﺮﺑﻰ
ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻧﮋﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﺏ ﺻﺤﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻬﻤﺖ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﺰﻧﺪﺗﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻋﺮﺏ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺧﻠﻔﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻫﺎ ﺭﺍ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺪﻳثی ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ. ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﺳﻨﺪﻯ ﻳﺎ
ﺃﻫﻞ ﺳِﻨﺪ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥﮐﻪ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺯﻧﺠﻰ ﻳﺎ
ﺳﻴﺎﻩ ﭘﻮﺳﺖ
ﺯﻧﮕﻰ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺣﺸﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺗﺮﻙ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺑﺮﻯ ﻳﺎ
ﻭﺣﺸﻰ
ﻭﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺎ ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﻏﺎﺭﺕﮔﺮ
ﺧﻠﻔﺎ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺟﻨﮕﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﻳﻨﻰ(ﺍﻳﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ سوء  ﺭﻳﻪ
ﻋﻠﻮﻳﺎﻥﻭﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ علیّ ّ
اﻟﻠﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺩﺭﺃﺻﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ(ﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭﻩ) ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
(ﺍﻳﻠﻰ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ولیّ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺗﺮﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺍﻳﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
.ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
اﺑﺘﺪﺍ ﻧﺎﻡ
ﺣﻴﺪﺭﻩ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎﺩﺭﻡ ﻣﺮﺍ
چنان ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ولیّ محمّد
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎﻡ علیّ
ﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭ
ﺍﻭ ﺃﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﻭ ﺟﺪّ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄﻠﺐﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ علیّ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻡ ﺟﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺧﻮﺯﻯ
ﺧﻮﺯﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﺎ ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺋﺒﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
جنوﺏ ﻋﺮﺍﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﻴﺎﻥ قُرّه     ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻳﺤیی
ﻴﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺷﺎﺧﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ ﺑﻮﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺤﻴﻰ را ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ ﻧﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﻋﺖ
ﺳﺎﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﻪ یهودیان ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺤﻴﻰ ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﻓﺎﺣﺸﻪﺍﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺳﺮﺩﺍﺭ
ﺭﻭﻣﻰ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺑﺎ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﺑﻮﺩﻩﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪ.ﻭﺩﺭ ﺳﻴﻨﻰ
ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺁﻥ
ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
841 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﻨﺪﻯ ﻭﺯﻧﺠﻰ
ﻭﺧﻮﺯ ﻭ ﮐﺮﺩﻯ ﻭ
ﺑﺮﺑﺮﻯ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﺎدرس
ﺑﺎ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺑﺴﺘﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﺮﻧﮕﻰ ﺑﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻋﻤﻮﻣﻰﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ علیّ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﺪﻳﺮ
ﺧﻢ ﺑﻌﻤﻮﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ معرّفی    ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﭘس
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻮﺭﺩ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺧﻠﻔﺎ
ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻤﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎﻯﺎﻋﺮﺍﺏﺑﻮﺩﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺟﺰﻳﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﺪﻫﻨﺪ ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﭘس ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺟﻴﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻠﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻧﺪ ولیّ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﮔﺸﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺗﻬﺎﻡ
ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺃﻧﺪﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ولیّ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﻫﻨﻮﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ ﻫﺮ مِلّت
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻭﮐﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺭّﻩ ﺧﻮپس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﺭا
ﺑﻔﻬﻤﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺮﺏ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻧﮋﺍﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﮑﻞ
ﻭﻳﻚ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﻫﺮﮐس
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ ﺫﺍﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭﻙ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﻚ ﻓﻬﻢ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻫﺮ ﺍﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺗﻠﺦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﻠﻴﻞ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺷﺎﻋﺮ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻟﺒﻨﺎﻧﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺩﺭ
ﻧﻴﻮﻳﻮﺭﻙ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﭼﻪ
ﺳﺘﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ علیّ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻭ
می ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺁثاﺭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻫﺮﮐس
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
842ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﻮﻡ (
ﻧَﺒﻂ ) ﺍﺯ ﻋﺮﺏ ﻳﺎ
ﻋﺠﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﮕﻴﺮ.ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﺼﺮ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺸﮑّﻞ
ﻭﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺑﭽﻪ
ﻗﻮﻡ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻧﺒﻄﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﻭ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﺼﺮ ﺭﺍ ﻗﺒﻄﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﺷﺪﻩ
(ﺍﻳﺠﺒﺖ)ﺑ ﺮﺍﻯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻣﺼﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎ ﻧﻔﻰ ﻋﺮﺏ
ﻳﺎﻋﺠﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﮊﻳﻢ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻄﻴﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ولیّ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻦ ﺑﺎ
ﻧﺒﻄﻰ ﻫﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺮﺏ ﻳﺎ ﺃربّ
ﺑﺪﻭﻥ ربّ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺠﻢ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺟﻢﻳﺎ
ﺟﻢ ﻧﺸﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ قُریش
ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺭﺍ ﻣﺤﺘﺮﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪﺭﺍ ﺃربّ
ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺴاکنین
ﺻﺤﺮﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﻞ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺷﻬﺮ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﺣﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﻧﺨﻞ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺒﺎﺑﻞ ﮐﻮﻟﻰ
ﺍﺭﻭﭘﺎﻭﻳﺎ
ﻗﺸﻠﺎﻕ ﻭ
ﻳﻴﻠﺎﻕ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻗﺒﺎﻝ
ﺑﺨﺘﻴﺎﺭﻯ ﻭ
ﻗﺸﻘﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺸﻬﺮ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﭼﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺷﻬﺮ ﻧﺸﻴﻨﻰﻭ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﻧﺼﺮﺕ ﻧﮕﺮﻓﺘﻦ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺼﺮﺕ
ﻭﻳﺎﺭﻯ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭ علیّ ّ ﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺼﺮﺕ ﻭ ﻳﺎﺭﻯ
ﻭ ﻧﺼﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯﻭ
ﻓﺘﺢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﭘس
ﻣﻨﻈﻮﺭﺍﺯ(ﺍﻗﻮﺍﻡ)ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻭ ﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺯﺷﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺷﺎﻳﻊ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
843 ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ(ﺃﻋﻮﺭ) ﺻﺎﺣﺐ
ﻳﻚ ﭼﺸﻢ
ﺭﺍﺳﺖﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﭼﺸﻢ
ﺁﺑﻰﻭ ﻳﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺳﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻧﺠﻴﺐ(إﻧﺠﺎﺏ) ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻧﺠﻴﺐ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﻴﺐ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ.ﺫﮐﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﺳﻨﺪﻯ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺭﺍﺳﺖ ﺭﺍ ﺧﺎﺹ ﺩﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﭼﭗ
ﺭﺍ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﻭ
ﻋﻘﺪﻩﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﭼﺸﻢ
ﺁﺑﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯﻧﮋﺍﺩ
ﺭﻭﺳﻰ ﻭﺷﻤﺎﻝ
ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺭﺍﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﺧﻢ ﭼﺸﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺃثر ﭼﺸﻢ
ﺁﻧﺎﻥﮐﺴﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﭼﺸﻢ
ﺩﺭﻳﺪﮔی هنگاﻡ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻫﺮﺻﺎﺣﺐ ﭼﺸﻢ
ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﭼﺸﻢ
ﺳﻴﺎﻩ ﺭﺍ
ﺗﻤثیل ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻏﺰﺍﻝ ﻭمُقدّس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻴﭻ ﮐس ﻧﻔﺮﺩﻭﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻧﺪﻳﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ولیّ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺮﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﻢ
ﻋﻘﻠی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻮﺳﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻴﺎﻩ
ﭘﻮﺳﺖ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﭘﻮﺳﺖ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻗﻄﻌﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
844 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥﻭ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺑﻠﺎئی که
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﻮﻧﺪﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻠﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮکی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺭﮊﻳﻢ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨﮓ ﺩﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺗﺤﺖ
ﺳﻠﻄﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﺩﺭ ﮐﺎﻧﻮﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻭ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﻘﺎﻁ
ﻭﺗﻀﻌﻴﻒ ﺭﮊﻳﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥﺍﮐثرﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﮊﻳﻢ ﺷﺎﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺎﺩﻝ ﻭ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻗﻄﺐ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﺎﻧس ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺣﺰﺏ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﻤﺠﺎﻫﺪﻳﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ
ﻧﺎﻡ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﺍﺭﺗﺶ ﻣﻬﺪﻯ ﻭ
ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕﮐﻪ ﺭﮊﻳﻢ
ﺍﻣﻮﻯ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻰﻭ
ﺭﮊﻳﻢ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﺎ
ﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﻭﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺟﻬﺎﺩ
ﻭﺟﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺮ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻧﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻣﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻏﻠﺐ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺩﻫﻘﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻣﻴن ﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻳﺎ
ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﺍﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﻫﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩولیّ
ﺭﻧﺞ ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ
اﺯ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ( ﺟﺰﻳﻪ )
ومجازات
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟﺰﻳﻪ ﻭ ﺧﺮﺍﺝ
ﻭ ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻤّﺎﻝ ﺧﻠﻔﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ
(ﻣﺮﺗﺪ) ﺳﺮ ﻣﻴﺒﺮﻳﺪﻧﺪ.
ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﭼﺸﻢ ﺳﺒﺰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﮋﺍﺩ ﮔُﻞ ﺩﺭ
ﻏﺮﺏ ﺍﺭﻭﭘﺎ
ﭼﺸﻢ ﺳﺒﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺷﻤﺎﻝ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﭼﺸﻢ
ﺁﺑﻰﻭ ﺟﻨﻮﺏ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﭼﺸﻢ
ﺧﺮﻣﺎﺋﻰﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻭ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﺸﻢ ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺭﻧﮓ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﭘﻮﺳﺖﻭ
ﺃﻧﺪﺍﻡﻳکی اﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍن ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻫﻮﺵ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺟﻤﻌﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﺴﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺒﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﻧﮓ
ﭘﻮﺳﺖ
ﻭﻣﺸﺨﺼّﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
846 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺘﺎﺩ ﺍﻟﮑﻞ
ﻳﺎ ﻋﺎﻕ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭﻳﺎ
ﺳﻴﻪ ﭘﻮﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﻳّﻮس
ﺩﻟّﺎﻝ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺨﻨّث
ﺧُﻨثی ﻳﺎ
ﻣﻔﻌﻮﻝﻭﻧﻴﺰ
ﻋﺸّﺎﺭ
ﻣﺎﻟﻴﺎﺕ ﮔﻴﺮ
ﻭ ﭘﻠﻴس ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺁﻥ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻓﻌﺎﻝ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺯﺷﺖ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺸﺶ
ﮐﺴﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺩﺭﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺮﻙ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺠﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﺴﺐ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ.ﻋﺎﻕ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻃﺮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺳﺮﮐﺶ
ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﻭﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
847 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﻴﺰﺩﻩﻳﺎ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺘﻮﺣّﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ اُمّت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﻣﺎﺭﺍ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﻭﺭ ﻭ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺑﺮ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﭼﻮﻥ
ﻋﻀﻮﻯ ﺯﺍﺋﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺑﺎﻋث
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺫﮐﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث
ﺷﺪﻩﻣﺎﻧﻊ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺮ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺰ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
848 ﻣﻮﻟﻰ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﭼﻬﻞ ﻧﻔﺮ
ﺳﺮ ﻃﺎس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﻃﺎس ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﮐﻮﺳﻪﺍﻯ
ﺑﻰ ﺭپس ﮐﻪ ﺻﺎﻟﺢ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻨﻮﺭ
ﺍﺯ ﮐﻮﺳﻪ ﺑﻰ ﺭپس
ﻳﺎ ﺟﻮﺍﻥ
ﻣﻔﻌﻮﻝﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻢ ﻣﻮ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺿﻌﻒ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻞ ﺑﻤﻔﻌﻮﻝ
ﺷﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻧﺰﺩ
ﻣﻦ ﺳﺮﻃﺎس ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﻮﺳﻪ
ﺻﺎﻟﺢ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﻔﻌﻮﻝ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﺘﺎﺩ ﺍﻳﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺎﻋﻞ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻔﻌﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
849 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻓﺮﺍﻳﺾ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ؟ ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡﻭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻥ
ﺷﺨﺺ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ ﭘﻴﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻭﻡ ﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﻢ. ﻭﻯ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻭﺭﺩ
ﭼﻮﻥ علیّ ﺑﻤﻦ ﮔﻔﺖ
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺯﺷﺖ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺪﺍﺩ.ولیّ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩﺁﻳﺎ
ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺯﻳﺒﺎﺭﻭﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺖ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺯﺷﺖ ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻓﺮﺻﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺷﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻢ ﺑﻮﺩ.
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﻤﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻥﺑﺎ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺗﻦ
ﻭﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻘﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺮﺍ
ﺍﺷﺮﻑ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺯﻳﺒﺎﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻓﻖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
858 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻃﺎﻫﺮﺁﻓﺮﻳﺪﻩﭘس
ﺟﺰ ﻃﺎﻫﺮﺍﻥ
ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺩﺭﺁﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﺧﻮﺵ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻋﻔﻴﻒ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻃﻬﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺗﻦ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻤﺎﻣﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ . ولیّ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺫﻫﻦ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪﻭ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻃﺎﻫﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻌﺎﺩ ﻭ ﺭﺟﻌﺖ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﭼﻬﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺪﺑﻴﺎﺭﻯﻬﺎ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
سوء  ﻡ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّم ﭽﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻭ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﺏ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﺗﺮس ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
859 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﻧﺎﺯﺍﺩﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻦ
ﭼﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻡ؟
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻮﻯ
ﻧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪﭼﻮﻥ
ﺗﻮ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺳﻪ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻰ.ﺩﻭﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩﺕ. ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺯﻧﺎﺯﺩﻩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻄﻔﻞ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺣﺮﻓﻰ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﮔﻰ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺘﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. بِدای
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﻭﺍﺭﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮔﺮﺩﺩﻭ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ
ﺳوء ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﻑ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻃﻔﻞ ﻭﺟﻮﺍﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩ
ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺩﺷﻤﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺯﻧﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺯﻧﺎﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻋﻘﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕﺯﺷﺖﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ الهی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺪ
ﺩﻳﻦﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫﻞ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﺎ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ئﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
860 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﻴﭻ ﺧﻴﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﺖ
ﻭﭘﻮﺳﺖ ﺍﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﮕﻮﺷﺖ
ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﻳﺎ ﺗﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺘﻦﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺎﻝ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﺎﺯﻧﺪ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﻩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﻩ
ﺷﺮﻋﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﻩ
ﺷﺮﻋﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺣﺮﺍﻣﺰﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
861 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻣﺎﻧﻨﺪ(
ﺳﺎﺋﺢ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ)
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻯ ﻋﺎﺑﺪﻯ
ﺑﻮﺩ ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺳﺮﺑﮑﻮﻩ
ﻭ ﺻﺤﺮﺍ ﺯﺩﻭ
ﺳﻴّﺎﺡ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩ ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺠﻨﻮﻥ ﻟﻴﻠﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ولیّ الهی
ﻮﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻊ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﻋﺎ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﮔی
ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. پس  ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﻤﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻋﻘﺪ ﺷﺮﻋﻰ
ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐﺣﻠﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺷﺮﻋﻰ
ﺭﺍ ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺑﺨﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻣﺎﻝ
ﻭﻧﺎﻣﻮس ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺷﺐ ﺍﻭﻝ
ﻋﺮﻭس ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺸﻴﺶ
ﮔﻔﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺮﮐﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻋﺮﻭس ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ
ﺷﺐ ﺍﻭﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻨﺪ
ﮐﻠﻤﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻩ ﺷﺮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻃﻠﺎﻕ ﺯﻥ ﺍﺯ
ﺷﻮﻫﺮ ﻏﺎﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﺯﻥ ﺭﺍ
ﻃﻠﺎﻕ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﻋﻘﺪ ﺷﻮﻫﺮ ﻏﺎﻳﺐ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺑﻊ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﮐﺸﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﻢ
ﺟﻨس ﺑﺎﺯﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ. ﭘﺎﭖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ 400 ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺩﻭﻟﺎﺭ
ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺟﺮﻳﻤﻪ
ﺷﮑﺎﻳﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﭖ ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺯﻳﺒﺎﺭﻭﻯ
ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻕ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺯﻧﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ
ﭼﻪ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
862ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋُﺰﻳﺮ(ﺑﻀﻢ
ﻋﻴﻦ )ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﮔﻔﺖ
ﭼﺮﺍ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺮﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻦ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻴﻨﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﻳﺎ
ﺟﻮﺍﺑﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﻠﺞ
ﻭ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻨﮑﺮﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﺴؤﻝ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻃﻔﻞ
ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻧﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻭ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻃﻔﻞ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥﻳﺎ
ﺍﺳﭙﺮﻡ ﺧﺮ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﺃﺳﺐ
ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ
ﺑﻮﺩﻩ.ﭼﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﺎ
ﻃﻔﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﻠﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺘﻰ ﻃﻔﻞ
ﺳﺎﻟﻤﻰ ﺑﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻓﺎﺳﺪﻯﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺪ ﺑﺪﻫﻨﺪﺑﺎ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
بِدای ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺃﺯﻟﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
863 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻣﮕﺮ ﺍﺯ(ﺁﺩﻣﻰ)
ﺧﻠﺎﺻﻰ را
ﻳﺎﺑﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﺩﻣﻚ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ . ﺍﮔﺮ
ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻋﺪﻥ ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰﭘس
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻠﺎﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﺪﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﺭﺍﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ . ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺑﺎﺯ ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺫﺍﺕ ﺧﺎﻟﺺ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﻏﺶ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﺎﻙ ﻭﮔﻞ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺖ.ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻠﺎﺻﻰ ﻭ
ﺭﻫﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﺩﻡ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺭﻳﺸﻪ عَدَم ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
864 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﻃﺎﻫﺮ ﺑﻮﺩ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭپس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺩﻭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺤﻴﺎﺕﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﻧﺒﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻴﺒﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭ
ﺍﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
865 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﻭ ﻃﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪپس  ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﺩﺕ ﻃﺎﻫﺮ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻣﻌﺒﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ(ﻣﻦ ﺧﺎﻑ
ﺭﺑّﻪ ﺟﻨّﺘﺎﻥ
ﻭ ﻣﻦ ﺩﻭﻧﻬﻤﺎ
ﺟﻨّﺘﺎﻥ ).

ﺣﺪیث
866 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻮﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩﺳﮓ
ﻭ ﺧﻮﻙ ﺣﻤﻞ ﮐﺮﺩولیّ
ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﻩ ﻭ
ﻧﺎﺻﺒﻰ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺸﺘﻰ
ﻧﮑﺮﺩ.ﮐﻪ ﻧﺎﺻﺒﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺸﺘﻰ ﻧﻮﺡ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻭ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻏﺮﻕ ﻭﻧﻴﺴﺖ
ﻧﮑﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺧﻮﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ بِدای
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻮﺍﻟﺪﻥ
ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻃﻔﻞ
ﺯﺍﺩﻩ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮپس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺎﺻﺒﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺼﺐ ﺑﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﮐﺸﻴﺸﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺍﺑﻠﻴس ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺭﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﮐﺎﺫﺏﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺎﻝ ﻭﻧﺎﻣﻮس ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺑﺮﺑﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﺭﺍﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟﻴﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻢ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻫﻢ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ ﻭﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﻨﺎ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎم
ﺴﺠّﺎﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺰﻳﺪ ﻗﺎﺗﻞ
ﭘﺪﺭﺵ ﺣﺴﻴﻦ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻈﻠﻮﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻮﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺗﺎﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
868 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺤﻖ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
الهی ﻮ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻢ ﻣﻠﺤﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖﺑﺮﺍﻯ
اﺭﻭﺍﺡ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻮﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺤﻖ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ
ﻭﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺎﻡ
ﺩﻏﺪﻭﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﺍ
ﻧﺎﻡ ﺷﻴﻮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺎﻡ ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ محمّد.ﻭﺳﭙس
ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ سوّم
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺑﻮﺳﻪ ﮔﺮﻡ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺮﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﺍﻧﻊ.
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ(ﺯﻫﺮ
ﻭﺟﻮﻫﺮ)ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻮﺍﻟﻴﺪﻥ ﻣﻠﺤﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻭﺍﻟﺪﻳن اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺭﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﭙﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺘﻮﻟﺪﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭعلیّ ﻭ محمّد
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
880ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩپس  ﭼﺮﺍ
ﻏﺮﻕ ﮔﺮﺩﻳﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺖ ﺑﺄﺵ
ﻭ ﺑﺪﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺘﻔﺮﻋﻦ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺑﻴﺎﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ولیّ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪولیّ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻝ ﺍﺯ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺮﮒ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺎ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺃﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭ
ﻳﺰﻳﺪ ﻭﺧﺮ مُقدّس
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻮﺩﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩﺗﺮﻙ ﮐﺎﺥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﮐﻮﺥ
ﻧﺸﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻣﺮﮒ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺁﻥ ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻓﺮﺩﺍﺋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
881 ﮐﺴﻰ ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺑﻨﺰﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﻓﺖ
ﻭﮔﻔﺖﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻗﻄﻊ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ.
ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﺁﻳﺎ
ﺷﺮﻙ ﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ؟
ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﺯﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ
ﻗﺸﺮﻯﻨﻤﻮﺩﻩ .
ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﮔﻔﺖ
ﻧﻪ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮐﻮﻩ ﻫﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻯ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮﻙ ﺭﺍ
ﺗﻮﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺟﺪﻯ ﻭﺻﺒﻮﺭ
ﻭﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ولیّ ﺁﻥ
ﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺯﻥ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺭﺑﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻏﻀﺐ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺁﻥ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺝ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ. ﻭ سپس ﺑﺎ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮔﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺖﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ حَدیث   ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﺍﺭ ﺑﺼﺤﺮﺍ
ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻣﻠﺎﻣﺖﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻦ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻯ؟پس  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩ
ﻭﮔﻔﺖ ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻯ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﺨﺺ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ ﻭﺩﻟﻴﻞ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﻗﻴﻖ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩ.ولیّ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭﺍﺭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﻫﻔﺘﻢ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺸﻖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻓّﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
894 ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺍﮔﺮ
ﭘﺴﺮﺕ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻣﺮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺁﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭنَبیّ
ﻣﻴﺸﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﻭﺵ
ﭘﺪﺭﺵ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﮐس ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺵ محمّد
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺒﻨﻮّﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩ.ﭘﺪﺭﺵ ﮐﻪ
ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﺵ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﭘﺴﺮﺵ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
901 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﻡ
(ﻧﺎس )ﻭ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﻭﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﻋﺬﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺬﺭ
ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻣﺮﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺗﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻌﺬﻭﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﺍﮔﺮ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺬﺭ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪولیّ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺴﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
902 ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
نکرﺩه و ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺪﺍ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺭ ﻭلی اﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺴی ﺮﺍ
ﺑﺂﻧﺠﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻔّﺬ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮند.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﭘﻮﺳتشان ﮐﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ ﻫﺎ
ﻣﻌﻠّﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪﻭ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﻭﺭ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﭼﺮﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﺪ.
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﺘﻦ ﺣﺪﻳث ﻭ
ﻫﺮ ﺣﺪﻳﺘﻰ ﺭﺍﺍﺯ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻭﭼﺎﭖ
ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺟﺰ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺼﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.

ﺣﺪﻳث
903 ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖ ﭘﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
904 ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ حقّ ﺭﺍ
ﺑﺪﻝ ﻫﻤﻪ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﭘس
نرﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤق
ﺨﻮﺩ (ﺯﺍﻫﻖ) ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎﻳﻦ
ﻓﮑﺮ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺎﻓﺘند ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻳﺎ
ﺭﺍﻫﻰ بحقَّﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ بحقَّ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺯﺍحقّ ﻭ
ﺳﺤﻖ) ﻭﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
905 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﻏﻴﺮ
ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺁﻳﺎ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻪ.
ﺯﻳﺮﺍ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ(قُرّه    ) ﻧﺨﺴﺖ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳاﻠﻚﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺶﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﮑﺴﻰ ﻭﺳﻌﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪﭼﻮﻥ
اﻣﮑﺎﻥ بالقوّه
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯولیّ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﺣﺪﻳث
906 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻨّﺖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮﺧﻴﺮﻯ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﻳﺪﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺣﺘﺠﺎﺝ ﻭ
ﺣﺠّﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻠﺰﻡ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .بخصوص
پس از درک اهمیّت
سلوک الهی و
شناخت پیر
الهی خود از
خداوند.

ﺣﺪﻳث
907 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ حقّ ﺭﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ حقّ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ
ﺧﻨثی ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﮐﺎﻓﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺍﮔﺮحقّ ﺭﺍ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
حقّ ﺍﺯ ﺑﺎﻃﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.

ﺣﺪﻳث
908 ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺯﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺯﻧﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﮔﻔﺖ
ﻣﮕﺮ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﻮﺩﻙ ﺗﺎﺑﻠﻮﻍ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺗﺎ
ﺷﻔﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﻗﻠﻢ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮔﻮﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ذﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﻌﻤﺮ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ و
مسؤولیّت
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
909 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻧﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮ اُمّت  محمّد
ﻣﺮﺗفع
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ اُمّت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻄﺎﻯﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻯﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻃﺎﻗﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﻳﺎ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻄﻴّﺮ ﻓﺎﻝ
ﺑﺪ ﺯﺩﻥ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭسوﺳﻪ ﺁﻣﻴﺰ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﻫﻤﮕﻰ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻣﺒﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺟﻴﻪ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
913 ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺑﺮﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﺬﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﻌﻤّﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ولیّ(
ﺗﺮﻙ حقّ) و
سلوک ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺮﻙ حقّ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ توبه
ﻋﻔﻮ الهی
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
914 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ حقّ ﻗﻴﺎﻡ
ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ حقّ
ﻏﺎﻟﺐ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﮐﻪ ﺑﺮ
ﺑﺎﻃﻞ ﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻭ ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻐﻠﻮﺏ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫبیﻘﺸﺮﻯ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻴﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺯﺍﻫﻖ ﻭ ﺳﺎحقّ
ﻳﺎ ﻟﮕﺪﻣﺎﻝ
ﻭ ﺧﺎﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻧﺎﻥﺣﺬﻑ
ﻭﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺯﻧﺪﻩﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﺎ محمّد
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﺑﺤﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺿﺮﻭﺭﺗﺎ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺗﻤﺪﻥ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭﮐﺸﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﮑﻠﻴﻢ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎنی هستند.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ(ﺧﻠّﺎﻕ)و
فعّال ﻭ ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
916 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻭﺍﺧﺮ سوﺭﻩ
ﺑﻘﺮﻩﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﺴﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﮑﻨﺪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺑﺴﻌﻰ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻯﺑﺮﻣﺎ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﻣﮑﻦ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺄﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻥ کم ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻃﺎﻗﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﻌﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﻌﻰ
ﮐﻮﺷﺶﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻪ(ﺳﻌﻰ)
و تلاش ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.

ﺣﺪﻳث
920 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ(ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ)ﺭﻭﺡ القدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ
ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺳﺨﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺟﻴﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮﺵ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻏﺎﻳﺐ
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻥ ﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﻤﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺖ
ﮔﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥﺒﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
921 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﺒث ﻭ ﺑﺎﻃﻞ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
انسان ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺗﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﻌﻈﻤﺖ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻋﻈﻤﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ هاﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
922 ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ( ﺗﻌﺠّﺐ
ﺁﺧﺮ) ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
.ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ.
ﭘس ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻧﺸﺪﻧﻰ ﻓﻨﺎ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻨﺎ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎلاﺘﺮ
ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻈﻤﺖ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﻨﺎ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﺩﺭﺍکی ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭعوﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ اﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻘﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻨﻔّﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
923 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﺍﺯ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻦ
ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ(ﻣﻮﺳﻰ)
نیز بمعنی
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﺷﻰ ﻭ ﺭﻫﺮﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ و
ﻋﻤﺮﺍﻥ الهی
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭطول ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭ ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻳﺎ ﻣﻴﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﻦ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐثرﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎئی ﺪﺭ
ﻭﺣﺸﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻢ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺩﺭ ﻣﻤﻠﮑﺖ ﻣﻦ
ﮐﻢ ﻳﺎ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻣثاﻝ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻴﺐ
ﺑﺠﻴﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ در
خداوند ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﺍﻟﻠﻪ
در دی دن ﻋﻈﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺩﺭﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻭﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣدیث
926 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻣﻨّﺖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺎﺟﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻣﻨّﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ
ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺯ
ﺧﺒﻴث ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺣﻤﺖ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﺪ.
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﻝ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻄﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻣﺎﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﻔﺎﺿﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎﺋﻞ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
929 ﺑﻤﻮﻟﻰ علیّ ﮔﻔﺘﻨﺪﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺑﺤ
ث ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺪﻝ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺮ
ﻣﻨﺒﺮ ﺭﻓﺖ ﻭﻧﻄﻘﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ.ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﭘﻴﺮ
ﺷﺮﻳﻒ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﻔﻬﻤﺎﻧﺪ ﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﭼﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺑﺎ
ﮐﺪﺭﻭﺭﺕ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
930ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯ
ﮐﺴﺐ
ثوﺍﺏﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هست
ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺁﻥ ﺟﺎﻯ ﺍﺯﻣﺎپس
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺤﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻋﻘل کاﻓﻰ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺻﺪﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
933 ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻮﺑﺪ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﮑﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺩﺭ(ﻭﺑﺴﺘﺎﻳﺖ)ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
935 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺻﻮﻡ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺻﻮﻡﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺩﺍﺋﻤﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺻﻮﻡ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩ ﺷﮑﻢ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻏﻴﺮ
ﻣﻔﻴﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯﮐﻪﺑﺎﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
حجّ ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
936 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕﻰ ﻭ
ﻗﺘﺎﻝ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﺻﻮﻡ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻚﺍﻳﻦ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺭﺍ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕﻰ
ﺟﻬﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ
ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
937 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺎس
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺭﺿﺎﻯ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮﻳﻚﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺻﺪﺍ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
940 ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻧﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺷﻤﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ثبت ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ. ثبت
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﺃﺻﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ. ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ .
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
980 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس اسم
أعظم ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
پیامبر
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻯ اُمّت
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ محمّد
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯگشت ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩادﻥ اجازه
توسّل به
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺂﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻮﻫﺒﺖ و
بخششﮐﺮﺩ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻫﺒﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪث
1004 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﻧﻮﻙ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻫﺴﺘﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺭﺃس ﻭﻳﺎﻧﻮﻙ
ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻭ ﺑﺮ ﺳﻔﺮﻩﺍﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻳﺪﮐﻪ ﮐﻢ
ﺁﻥ ﻋﺪﻩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺳﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺳﻔﺮﻩ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﻙ ﺁﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺳﻴﺮ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1021 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺘﺮ
ﻭ(ﻧﺎﻗﻪ) ﺻﺎﻟﺢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻢ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ سوﮊﻩ (
ﻧﮕﺎﻩ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﺎﻟﺢ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺷﺘﺮ ﺭﺍ
ﭘﻰ ﻧﺰﻧﻴﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﺎ ﺑﻴﻔﺘﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺎﺗﻞ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﺩﺩﺭ ﺗﻴﻪ ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻋﻤﻠﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺘﻞ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖولیّ
ﻗﺎﺗﻞ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1031 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﻭﻏﺎﺭﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻡﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﻨﻴﺰ
ﻓﺘﻮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻠﻔﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﺷﺮﮐﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻳﻚ
ﭘﻨﺠﻢ ﻏﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻣﺎم ﺪﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﮐس ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﻬﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺟﻬﺎﺩ ﻭ
ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎنی
ﺒﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺫﻥ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺟﻬﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺟﻨﮓ ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ولیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ نَفس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺟﺰﺷﺮﻙ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﻠﻮﻙ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺷﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻮ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
(ﻓﺎﺗﺢ) پیروز
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﺣﺎﺩثی ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﻡ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺍﻭﺭﻯﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1041 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺃﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪ ﻣؤﺳس
ﻣﺬﻫﺐ ﺣﻨﻔﻰ
ﺃﻫﻞ ﺳُﻨّﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺑﻮﺩﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎس ﺑﺮﺃﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﻗﻴﺎس
ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﻭﺁﺩﻡ ﺍﺯ ﺧﺎﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻗﺪﻳﻢ ﺍﺳﻄﻘﺴﺎﺕ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻮﺍﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﺏ ﻭ
ﺁﺗﺶ ﻭ ﺧﺎﻙ ﻭ
ﻫﻮﺍﻭ ﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻘﺪﻡ ﻭ تَقذُس
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺗﺶ ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﺏ
ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺍﺳﺎس ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳثیر ﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺯ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩﻭﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ
ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﻭﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1091 ﺃﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺁﻧﺠﺎ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺁﻥ
ﺍﺯ(ﺁﻣﻨﻴﻦ) ﻭ
ﺩﺭ ﺃﻣﻨﻴّﺖ
ﺑﻮﺩ.ﻳﺎ ﺟﺎﻯ
ﺍﻭﻡ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻫﻬﺎﻯ
ﻋﺰﻟﺖ
ﻭﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺑﻮﺣﻨﻴﻔﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺣﺪّ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻣﻨﻴﺖ ﻭاُمّی    ﺷﺪﻥ
ﭽﻮﻥ محمّد
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖ. ﺟﺎﺋﻰ
ﻫﺮﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﺷﺪ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺩﺳﺖ ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﺍﺯ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﺍﻣﻨﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺮﻳﻚ محمّد
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﺮﺯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺼﺎﻓﺤﻪ ﻭ
ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻄﻴﻊ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّد
ﭘﻨﺞ ﺧﻮپس ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻧﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ولیّ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺮﺍﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ولیّ ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭؤﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺮﺳﻨﺪﭼﻮﻥ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﻳﻚ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
1042 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻗﻴﺎس ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻫﺮ ﻭﻋﻤﺮ
ﺩﺭ(ﺍﺭﺗﻤﺎس )
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ(ﻣﻨﻬﺎﺝ)
ﻭﻧﻬﺞ ﻭﺭﻭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ(ﺳِﻨﺖ ﻳﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ) ﻭمُقَدَس
ﺷﺪﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1072 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺪﻋﺘﻰ
ﺭﻓﺖ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻥﺎﺳﻠﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻈﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﺪﻋﺖ ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﺍﺷﺎﻋﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻨﺤﺮﻑﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
.ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ حقّ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺳﻨّﺖ
ﺍﺣﺎﺩﻳ ث ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﺍﺟﻤﺎﻉ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻓﺘﻮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺠﺰ
ﮐﻠّﻴﺎﺗﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺳُﻨّﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺮﺁﻥﺟﺰ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳص ﺭﺍ
ﻣﺠﻌﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.پس  ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﮐﺴﻰ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖﺑﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭼﻪ
ﺑﮑﻨﺪ.ولیّ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺗﻬﻴﻪ ﺷﺪﻩ عمر
ﻭﻋثماﻥ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ ﺣﺬﻑ
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﮐﻪ علیّ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﮐﺮﺩ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪ.ﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎﻗﺮ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺿﻌﻒ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺑﮑﻤﻚ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّﻓﺮﺻﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ ( ﮐﺘﺎﺏ
علیّ
)ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺎﺍﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺼﻮﻓﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ مُقدّس
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﭽﻨﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ علیّ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1030 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺍﻭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺴﺘﻐﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻭﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﻣﺴﺘﻐﻨﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ اُمّی    ﺷﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻓﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻭ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﻭﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻭ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ (ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ) ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺘﺎﺯﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻓﺎﺳﺪ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1051 ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻮﺣّﺪﺍﻥ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺘﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨی اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1052 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍﻩ ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﮐﻤﻚ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺁﺗﺶ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ ﻭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﻭ ﺭﻧﺞ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﮐﻪ
خود را ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ را
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻧﺪ
و ﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
رسیده باشند.
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﻢ ولیّ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺩﻟﺨﻮﺵ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺖ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺂﺗﺶ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻯﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻦ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻣﺎ
ﺗﻮﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮا ﺗﻌﺒّﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﮐﺸﺘﺎﺭﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﻤﺎ
ﻏﻠﻂ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺘﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺑﻤﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1053 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ﻗﻴﻤﺖ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺣّﺪﺍﻥ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﺭﺍﻡ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪﺑﺒﻬﺸﺖ
سوّم ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ مُقدّس
ﺧﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻰ ﺷﻮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
1055 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕﮐﻪ (
ﺃﺣﻴﺪ) ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﺎ(ﺃﺣﺪﻯ)ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻦ
اُمّت  ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺃﺣﻴﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺸﺘﻘّﺎﺕ
ﻟﻔﻆ ﺣﻤﺪ ﻭ محمّد
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ محمّد
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ اُمّی    ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻭ نَبیّ
ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.(ﺣﻴﺎﺩ)
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻄﺮﻓﻰ ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺤﻤﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
محمّد ﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1056 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻭﮔﻮﺍﻫﻰ ﺫﮐﺮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﺃﺣﺪﻯ
ﺷﺮﻳﻚ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ . ﺫﮐﺮ ﻭ
ﺗﺸﻬّﺪ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ یک ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘی
ﺒﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﮔﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺩﻋﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺮﻙ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺭﺗﻰ ﻭ
ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻘﻞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ولیّ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﮕﻮﺋﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻘﻰ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺒﺂﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.(ﻭﺿﻮﻯ)ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻯ سو ﻭ ﺳﻤﺖ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﻣﮑّﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﻤﺖ ﻭ سوء  ﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺰﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻴّﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺣﺪﻳث
1057 ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻣؤﻣﻦ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻗﺮﺍﺭﻳﺎ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻧﺒﻮّﺕ
محمّد ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ علیّ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺖ علیّ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ محمّد
ﻭعلیّ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺳﺎﻟﮑّﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ ﻭﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻀﻤﻴﻦ الهی
ﺮﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﮐس ﺑﻤﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺑﺪﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺸﺮﻙﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﭘس
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﺘﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺸﻮﺍﺏ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻋﺎﺩﺕ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﺎﺩﺕ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﻳﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺒﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖﺑﺰﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺷﺶ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
(ذخیرﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺣﺘﻰ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥﻮﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻠﻴﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1059 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﻣﻐﻔﺮﺕ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﺗﻮﺻﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﺎ سوﮔﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺂﺗﺶ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺑﺄﺑﻮ ﺫﺭ ﮔﻔﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺎ
ﻭ ﺩﺯﺩﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ثوﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ثوﺍﺑﻰ
ﻭﺧﺪﻣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
1060 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻭ
ﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮ
ﻋﻬﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ ﻧﻴﺰ مُقدّس
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺂﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﺯﻧﺪﻩ
ﻭ بحقَّ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﺨﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ.ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭘس ﺣﺘﻤﺎ
ﮐﺴﻰ ﺑﺂﺗﺶ ﺟﻬﻨﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻏﺎﻓﻞﺑﺮ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﻌﻪﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺭﺟﺤﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ (ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﻣﻌﻠّﻢ
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻭلی ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1061 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﮕﻮﻳﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﺳﺮﮐﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﮕﻔﺖ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮپس ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ.ﺗﺎ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﻭﺝ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﺶﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺁﻧﺎﻥﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻟﻠﻪﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ولیّ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻥ
ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ(ﺃﻫﻮ) ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ قُریش ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻳﻤﻦ ﻭﻣﮑﻪ ﻭ ﻧﻘﺎﻁ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ قُریش
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺮﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯمحمّد
ﺍﺯ ﻳﻤﻦ
ﺑﻤﮑّﻪﻭﺍﺣﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ ﺁﺏ
ﻣﻌﺒﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢ
ﻓﺎﺭس ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻓﻨّﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭﺭﻭ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ ﺩﺍﺧﻞ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﻨﺸﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﺷﻚ ﻃﻠﺐ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ(
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧﺪﺑﻪ )
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﺠﺮﺕ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﭽﻴﻦ ﻭ ﺭﻡ
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ ﺩﮔﺮ
ﺃﻧﺪﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﺗﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺰﺩﮐﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻳق ﻮ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﻋﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺧﻮﺩ ﺁﺭﺯﻭ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺣﺠّﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺁﻳﺖ
ﻭﻧﻮﺭ
ﻭﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭ
(ﺁﻳﺪ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﭘس ﺟﺒّﺎﺭ
ﭘﻴﺮﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺟﺒﺮﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1062 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ را
(ﮐﻠﺎﻣﻰ) ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻯ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻦ
ﺁﻥﺷﺎﻳﺪ ﻣﺎﻝ ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺍﻭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺑﻴﺎﺑﺪولیّ سوء  ﺧﺘﻦ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻭﻍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺳﻨّﺖ محمّد.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﻬﺎﺩﺗﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻥ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺫﮐﺮ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻬﻢ
ﺧﺪﺍﮔﻔﺘﻦ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻫﺮﮐس ﻭﻗﺘﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﮐر ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻊ ﺳﺎﺑﻖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺬﮐﻮﺭﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻧﻴﺰﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦﻣﻘﺎﻡ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ(ﺃﻫﻮ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﻫﻮﺕﻭ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺰﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ(ﻫﻮ ﻳﺎ
ﺍﻭ)معرّفی    ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻣﺎﻝ
ﻭﺟﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﻤﻠﺎﺕ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺸﺎﺋﻰ
ﻭ ﻏﺎﺭﺕ ﻣﺎﻝ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺸﺘﻦ ﻭ
ﻣﺼﺎﺩﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻌﺪﺍ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﻤﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ(ﺟﺰﻳﻪ
ﺧﺮﺍﺝ)ﻳﺎ
ﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺗﺮﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﭘس ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯﻮ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺪﻩﺁﻧﺮﺍ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﻮﻫﻮﻣﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ولیّ بالقوّهﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺒﺎﺗﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1064ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻢﻭﻫﺮﮐس ﺫﮐﺮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﮔﻮﺍﻫﻰﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس ﻣﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻴﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻮﺑﺪ ﺷﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﻧﻴّﺖﻭ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻃﺒﻴﺐ ﻣﺘﺨﺼﺼﻰ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ ﺭﺍ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﺗﺎ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺫﮐﺮ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭﻧﻴﺰ
ﺫﮐﺮ ﺑﺪﻝ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﻧﻴّﺖ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻟﻔﻆ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ(ﺃﻫﻮ)
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪﭼﻮﻥ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖﻭﺷﻨﺎﮔﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻯ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻴﻦ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1074 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻦ ﺫﮐﺮ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻮﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺃثر ﻭﺟﻮﺏ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ ﺳﻠﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ(ﺃﻣﺮ
ﻣﺎ)ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺃﻣﺮ ﻣﺎ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﻬﺸﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺁﺧﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪﻭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻳﺪﺍﺭ ربّ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﺎﺯ محمّد
ﻧﻴﺰﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ولیّ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮپسﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺒّﻴﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻰ ﺑﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻡ ﭼﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﺋﻰ.ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻴﻮﺍ
ﺗﻌﻬﺪ
ﺩﺍﺩﻩﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺩﻡ
ﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القدُس
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻑ
ﻋﻄّﺎﺭ ﺳﻰ
ﻣﺮﻍ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﺑﺴﻴﻤﺮﻍ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﺪ
ﮐﻪ ﺳﻰ ﻣﺮﻍ ﻭ
ﭘﺮﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ پس  ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺭﻭﺡ
ﺃﺻﻠﻰ ﻣﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ محمّد
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻧﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﻏﺎﻳﺐ ﺣﺴﻦ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻓﺎﻃﻤی
ﻮ ﭘﺪﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺴﺘﻦ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺼﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1075 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻮﺿﻴﺢ(ﺳﻠﺐ
ﺁثاﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ)
ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻭﻗﻴﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺗﻦ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘس
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ولیّ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﺁﻥ
ﻗﺎﺋﻤﻰ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮﻩ ﻭ
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﺑﭽﺎﻩ
ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ ﻧﻘﻞ
ﻣﮑﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻳﻚ ﻧﺎﻡ ﻣﻮﻫﻮﻣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﻭ ﺩﺧﻤﻪ ﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻫﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺗﻚ
ﺭﻭﻯ سوء
ﺍﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﻴﺰ
ﺭﻭ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻧﮑﻨﺪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ محمّدﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1076 ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺫﮐﺮ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺒﺮﺩﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
(ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺒﻬﺸﺖ)
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺩ.ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﻭﮔﻔﺖﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻣﻦ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ولیّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺷﺮﻁ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻴﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ محمّد
ﺩﻋﺎپس
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎ
ﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺮﻁ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺮ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ.

ﺣﺪﻳث
1077 ﻳﻚ ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻭﻗﻴﻤﺖ ﺍﻳﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﮐﺮﺩ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ ﻟﺎﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ
ﺑﺎﺯﮔﻔﺖ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻌثت ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻡ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸت هاﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭﺑﺎ ﻫﺰﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻬﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮپسﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻢﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﺑﻮﺩ ولیّ ﻭﻯ
ﮔﻔﺖﺧﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﮐﻦ.
ﻭ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ سوّم
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰﻣﺸﻌﻞ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻨﺪﺍﻥ
ﺗﮑﻴﻪ ﺑﺮ
ﺳﺘﻮﻧﻰ ﺑﺎ
ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻭ ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺃﺑﺮﻭ ﺑﻤﻦ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﺎ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ ﺑﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻧﻮﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﻧﺎﻣﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻘﺒﻠﺎ ﻧﺎﻣﺶ
ﺣﻴﺪﺭﻩ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ علیّ
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻴﺎﻥ قُرّه     (ﺍﻳﻠﻰ
ﻳﺎ
ﺃﻟﻰ)ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺁﻥ علیّ
ﺷﺪﻩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻋﺮﺍﺑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﻋﺸﻖ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﻦ ﺷﺮﻁ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ محمّد
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﻫﻠﺒﻴﺖ محمّد
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﻯ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﻬﺮ
ﻗﻴﻤﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
1078 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻭ
ﺫﮐﺮﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻳﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ

ﺣﺪﻳث
1979 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻓﺮﺽ ﻭﺍﺟﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻭﺣﺪﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺽ ﻭﺍﺟﺐﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﻋﺎﺑﺪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎولیّ ﻣﻮﺭﺩ معرّفی    ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺣﺪﺍﻧﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺮﺟﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﺮ
ﺯﺣﻤﺖ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﺸﺪﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻋﺮﻓﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻭﺍﺣﺪﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺄﺣﺪﻳّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻋﻘﺪﻩﺩﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺗﺼﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪپس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﺮﮐس ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺖﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
1080 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮ ﻭ ﺩﻝ
ﻭﻓﮑﺮ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻳﺎ ﻋﻠﻨﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭ حقّ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺎﺯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ ﺑﺎ
ﺳﭙﺎس ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﮐﻔﺮﺍﻥ ﻧﻤﻚ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺯﮐﻰ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻳﺎ تذکیه
بمعنی ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ)ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1086 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻢﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس اﻯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﺮﺍﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺨﻠﺼﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦﺫﮐﺮ
ﺩﺍﺧﻞ ﻗﻠﻌﻪ
ﻭﻣﻤﻠﮑﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻦ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﺮﻁ ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭﺭسوء  ﻝ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﺗﺨﻠﻴﺺ
ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ.

ﺣﺪﻳث
1089 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﻋﻈﻤﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﭘس ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥﺪﺭﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪولیّ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻴﻞ ﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺁﺷﻐﺎﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻈﻤﺖ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺎﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1097 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﺍﻟﻌﻮﺟاء
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺧﺒﺮﻯ ﺑﻮﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﺗﻮ
ﻫﻠﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﻯﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩ ﭘس ﻣﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﻋﺬﺍﺑﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻣﻨﮑﺮﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ﻭلی
کاﺭﻯ ﺑﺎﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺸﺮﻳﻬﺎ.

ﺣﺪﻳث
1091 ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺎﻟﻖ ﻫﺴﺘی
ﺨﻮﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺻﺎﻧﻊ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﺑﺎﺯﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻨّﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﻮﺍس ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺎﻟﻖ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﻣﺤﺴﻮس
ﺣﻮﺍس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺎﻟﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﭘس ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻃﺮﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰﻭ
ﻃﺮﺩ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻭ ﺻﺎﻧﻊ
ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺑﻴﻦ ﻧﻔﻰ
ﻭﺍثباﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﺳﻄﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﻫﺴﺖ ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺮﺵ
ﺣﺎﻣﻞ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﻣﻞ ﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺷﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺮﺵﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﮔﻔﺘﻪﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠم
ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺁﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻋﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐﺁﻥ
عصر
ﺁﻣﺪﻩﻭﺣتی اﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
1100 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ به
ﺯﻧﺪﻳﻘﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
برای ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎ ﻭﺷﻤﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﻭ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺿﺮﺭﻯ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﮔﺬﺭﺍﻥ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﻴﺎﻣﺖﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺸﺘﻨﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﻣﻔﺼّﻞ ﺑﺎ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﻗﺎﺑل
اﺣﻀﺎﺭ ﺣﺪﻳث
ﺍﺯ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1102 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺿﻮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻤﺮاﺗﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ

ﺣﺪﻳث
1105 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ربّ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺒﻴﻨﻢ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ.ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻓﺴﺦ ﻋﺰﻡ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﻡ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺮﺩﻡ
ﻧﺸﺪﻭ
ﺁﻧﭽﻪﺍﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ربّ
ﻣﻦﻣﺎﻧﻊ
ﻣﻘﺼﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻣﻦ
ﺷﺪ.ﭘس ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻣﺪﺑّﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻡ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﻦ
ﺩﻭﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺳﭙﺎس ﺍﻭ
ﮔﻔﺘﻢ. ﻭﺩﻳﺪﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﮐﺮﺩ.ﭘس ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻤﻦ
ﺩﺍﺩ.ﭘس ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﮑﻨﻢ.
ﺑﺤثی ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1140 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺻﺮﻳﺢ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺸﺪﻩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮکی
ﻮﻳﮕﺎﻧﮕﻰﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
دﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1151 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎ ﻣﮕﺴﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺭﻓﺖﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﮕﺴﻰ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺭﻓﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺘﻬﺎ ﻣﮕﺴﻰ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩﺗﺎ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ، ﭘس
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﺸﺪ ﻣﮕﺴﻰ ﺭﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩ. ﭘس ﺍﻭ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺭﻓﺖ.

ﺣﺪﻳث
1158 ﻳﻚ
ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﻮﻯ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺗﻮ(ﺑﺮ ﺳﺮ ﻋﻠﻢ)
ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻯ ﮐﻪ ﻏﺮﺍﻳﺐ
و عجایب ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ؟ ﺳﺮ
ﻋﻠﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻏﺮﺍﺋﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺁﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺁﻥﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1191 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﻨﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﻨﻴﻒ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺑﭽﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻳﻌﻨﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨی
ﺬﺍﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﻭﺵ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺸﺮﻙﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ.

ﺣﺪﻳث
1192ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪﺗﻮﺟّﻪ
ﺣﻨﻴﻒ ﮐﻦ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﻴّﻪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺟﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﻭ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺟﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻚﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺟﻪ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻧﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1301 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﮑﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺃﻫﻞ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮐﻪﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫﻞ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺎﻩ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﮐﻪ
ﻧﻈﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺮ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒﺍﻧﺴﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰﻭ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻦ ﻓﺎﻃﻤﻰﻭ
ﺗﻮﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯکه ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏﻧﻮﺭ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕﺍﻧﺴﺎﻧﻰ.
ولیّ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒﻭ
ﺗﺮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻧﻘﻮﺷﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1269 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﺏ
ﺍﺳﺖ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﺤﻤﻮﻝ ﺁﺏ ﮐﺮﺩﻩﻭﺁﺏ
ﺣﺎﻣﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ولیّ
ﻋﺮﺵﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﻣﻞ
ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻣﻦ(ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﺑﺪﻭﻥ ﻇﺮﻑ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﺑﺪﻭﻥ
ﻇﺮﻑ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻇﺮﻑ ﻧﻴﺰ
ﻣﻈﺮﻭﻑ ﻇﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﺏ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ربّ ﺗﻮ
ﮐﻴﺴﺖ؟ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﻠﻪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩﻭﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﻑ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎ ﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ
ﻭﻓﻬﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺸﺎﻫﺪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﭙﻠّﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰﻭﮐﻤﺎﻝ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﻴﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪ ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﺮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒﻧﻤﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻫﺪﻑ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺪﻩﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻟﻠﻪﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺍﺳﺖ. ﮔﻔﺘﻦ(ﺫﮐﺮﺍﻟﻠﻪ)ﮐﻪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻧﻮﺭﺗﺠﻠّﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ.ﻭﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻋﻴﺴﻰﮐﻪﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺎﺯﻩ علیّ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣل ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﻩﻭﺑﻨﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻣﻘﺮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻌﻬﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﮑسی
ﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﻫﺎ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
1276 ﮔﻔﺘﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺒﻨﻰ ﺑﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ربّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻨﺰﻟﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭاُمّی
ﻣؤﻣﻦ ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﻳﺪﺍﺭ
ربّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﻣﻨﺰﻝ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺩﻝ ﺍﻭ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺩﻝ ﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩ.
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ محمّد
ﺭﺍﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﭼﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯﻭ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻓﻀﻴﻠﺖ
محمّد ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺷﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ و
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
محمّد ﻭ علیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴم
اﻭ ﮔﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻁ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻳﺎ
ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ محمّد
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻣﺎﻡ
ﻭمحمّدﻯﺰﻧﺪﻩﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﻭ ﻫﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺑﺮﺍﻯﺪﺭﺟﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺍ
ﺩﻳﺪﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻳﺪ ولیّ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻴﺪﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ
ﻭلی ﻤﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺎﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﺮﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻯﺎﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺟﺴﺖ.ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﺎﺹ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺳﺎﻟک
ﺒﺪﻫﺪﮐﻪ ﺧﻄﺮ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎﻡﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻘﻮﻝﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﻭﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭﺩﻭ
ﻗﺪﻡ ﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.

ﺣﺪﻳث
1272 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺘﻮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ
میگویدﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺮﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ(
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺨﻠﻖ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻫﺴﺖ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﻫﺮﭼﻪﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﻋﺮﺵﮐﻪ
ﻧﻘﺶﺁﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥﺮﺍﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﻣﮑﺘﺐ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ)
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ تقرّب
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯﻭﮐﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1283 ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﻣﺮﮒ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ.ﮐﻪﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪولیّ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻳﺎ
ﻓﺼﻠﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺭﺍﻩ حقّ
ﻫﻤﺎﻥ حجّ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭحجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺴّﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭﻫﺮ
محمّد ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ(ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌثت ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﻣﻮﺯﺵﺧﻮﺩ
ﺍﺯ حجّ
ﮐﻌﺒﻪﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭﻧﻤﺎپس ﻣﺎﺩﻯ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ حجّ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪﻭ
ﻫﺪﺍﻯ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻮﺑﺖ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺟﻬﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻘﺪﻳﻢ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﮐس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺪﻋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭلیّ  اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1284ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯﮐﻪ
ﺩﻭقُرّه     ﻭﺧﻮﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘسﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ علیّ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻭﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺣﻀﻮﺭﺍ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻧﺸﻮﺩ. ولیّ ﭘس
ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻣﺠﺴﻤﻪﻭﻋﮑس
ﻭ ﻗﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺟﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺗﺎﺯﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺟﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺗﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻧﺶ
ﺩﺭ ﻭﻯﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭﺳﻤﺖ
ﻭﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
اُمّی   ﻧﻈﺮ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪﺗﻔﻮﻳﺾﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻧﺴﺨﻪ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻣﺎم
اﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩ ﮐﻪ ﻭﻓﺎﺕﮐﻨﻴﻢﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ ﻭﺻﻴّﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﺮﺩ ﺍﺯ ﺯﻥﮐﻪ
ﺯﻥ ﻧﺼﻒ
ﻣﻴﺮﺍث ﺩﺍﺭﺩﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻘﺴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺮﺩﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1305 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ محمّدﺭﺍ
ﻧﺰﺩ ﻭﺻﻰ ﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ. ﭼﻮﻥ
محمّد ﻭﻓﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩعلیّ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻣﺎﻡ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻳﺎ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻋﻠﻢ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻧﻴﺴﺖﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺶ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻴﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺴﻄﺢ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﻥ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ. پس  ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ(ﺁﻳﻪ
ﻧﻮﺭ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺳﺎﻣﻰﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺼﺒﺎﺡ
ﻭﮐﺮﺳﻰ
ﻭﺯﺟﺎﺟﻪ
ﺷﻴﺸﻪ ﻭ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺃﺻﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﺸﺮﻙﻳﻌﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣؤﺳﺶ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺑﺖ
ﺗﺮﺍﺵ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.پس  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﻭ ربّ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺘﻦﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1135ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ( ﻣﺤﻮ
ﻭﺍثباﺕ ) ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻮﻥ (
ﺍُﻡّ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ)ﻧﺰﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗثبیت ﻭﺩﺍﺋﻢﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺤﻮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻡّ ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭثبت ﻳﺎ ﻣﺤﻮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﮑﻪ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭثاﺑﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻘﺮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ(بِدای)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭﺷﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺘﻤﻰ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﻧﻔس
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺪﻫﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ
ولیّ ﺑﺮﺧﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﺎﻟﻬﻰﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﭘس
ﻣﺪﺍﻡ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺁﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺻﺮﻳﺢﺁﻧﻬﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺣﺪﻳ ث ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺂﻳﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻧﻈﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻫﺎ
ثبت ﻭ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻘﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮپس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺪﻩﻭﻳﺎ ﺑﺪ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپسﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1381 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ مگر که
ﻣﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻋثماﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺬﻑ
ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ(ﺩﻭقُرّه    )ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ)ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻯﺎﻇﻬﺮ
ﻧﻈﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻠّﻯﻮ ﺳﻤﺒﻮلیک
اﺳﺖ.ﻭﻭلی
اﻟﻬﻰ ﺷﺨﺼﺎﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮا ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ.ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺴﺨﻪ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻬﺘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1383 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻏﻞ ﻭﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻏﻴﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﺑﺪﺍ)ﻳﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﻮ ﻭ ﺍثباﺕ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺃﺯﻝ
ﻫﻤﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺩ.ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﻯ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘﺮﺷﻮﺍﺏ
ﻭ ﻋﻘﺎﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻟﺬﺕﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﭘس
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻤﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ولیّ(ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ)ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ هست.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺑﺪ ﻭﺩﺭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﻯ ﺫﺍﺕﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻈﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﻃﺮﺡ
ﺍﻓﻠﺎﮐﻰ ﻧﻮ
ﺑﺮﻳﺰﺩ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰﺑﺠﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ.ﻭﺣتیﺪﺭ(
ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ)
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺴﺄﻟﻪ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻭﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺭﺍﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻟﺬﺕ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ
ﺑﻴﻚ ﻧﻄﻔﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻘﻴﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1387 ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻭ
ﺗﻔﺮﻗﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺮﺃﻣﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺮخی که ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
. ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺎﻳﻊ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻓﺮﺿﻰ حقّ
ﻭﻧﺎﺣﻘﺮﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﺍ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺒﻰ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺎﺷﺪﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻬﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺑﺠﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮپس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ (ﺻﺎﺣﺐ
ﺃﻣﺮ) ﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ(ﺃﻣﺮ
ﻭﺩﻳﻦ)ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1391 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﭘس ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮐﻨﺪﺗﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺗﺮ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺟﻬنّم ﭙﺮﻭﺭﻯ ﻭﻗﻬﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻝ ﻭﻣﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺼﺮﻑ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺎ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺿﻤﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺫﻫنی
ﺴﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﺘﻥ
ﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻤﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻋﻠﻢ
ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦﺍﻣﺮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻭﺣﻰﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ثاﺑﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍﻣﻴﮑﺮﻭﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻋﺎﻯ ﺧﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺃثر
ﺷﻔﺎﺑﺨﺸﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1392 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻥﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﺤﻮ ﻭﺍثباﺕ
ﻳﺎ ﻋﻔﻮ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﻔﺎﺕ
میباشد. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻠﻢ الهی ﺪﺭ
ﺍمُّ
اﻟﮑﺘﺎﺏﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﭘﻴﻤﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺩﺭﺟﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﺴﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﭼﻮﻥ
ﻋﻈﻤﺖ( ﺃﺻﻞ
ﺑﺪﺍ ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻣﺤﻮ
ﻭﺍثباﺕ)
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺩ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖﻭﺑﺤﺎﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘس ﺃﺻﻞ
بِدای ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺁﺯﺍﺩ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎ
ﺃﻣﺮﺩﻳﻥﻮﺭﺯﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻴﻦ(ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1402 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻰ. ﭼﻮﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺷﻬﺮ
ﺳﺪﻭﻡ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﺑﻠﻮﻁ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺍﺯﺁﻧجا ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﺩﻭﻣﻮﺭﺩ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻭ
ﺗﻮﻓﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻟﺠﻮﺝﮐﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﻭﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺟﺎﻯ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻃﺮﺩ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺂﻓﺮﻳﻨﺪ،
ﻭ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺮﺍ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ
.(ﻗﻮﻡ)
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ)
ﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ(اُمّت
)ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ (مِلّت
) ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﺮﺩﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺮﺩﺍﺋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺍﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1407 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﻗﻠﻢ
ﺷکسته ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ثبت ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺁﻥ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭبِدای
ﺍﻟﻬﻰﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﻠﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺻﺪﻕ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﻋﻘﻞ ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻠﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺳﺨﺖﺗﺮﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭبِدای ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
1407 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ
ﭘﺴﺮﺵ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ ولیّ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩﺭس ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺸﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ سوّم
ﺍﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺪ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺁﻏﺎﺧﺎﻥ
ﻣﺤﻠّﺎﺗﻰ ﻭ
ﭘﺴﺮﺵ ﺭﻫﺒﺮ
ﺩﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎ
ﻭﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﻧﺎﺷﻨﺎس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭﻩﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺖ ﻭﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﭼﻮﻥ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﺟﻌﻔﺮ ﮐﺬﺍﺏ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺭث ﻧﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖﺗﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻟﺠﺎﺟﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
4109 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
(ﺃﻣﺮ) ﻴﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﭼﻪ ﻗﺒﻞ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﻣﺮ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ ﮔﻔﺘﻦ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎﻭلی
اﻟﻬﻰ ﺑﺴﺘﻦ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ می
ﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ بِدای
ﺍﻟﻬﻰﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﺳﺮﻋﺖ
ﺗﺰﮐﻴﻪﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﺸﻖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻃﺒﻴﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺣﺪﻳث
1415 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ ولیّ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺯﻧﺶ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ(ﺳﺎﺭﻩ) ﺯﻧﺶ ﭘﺴﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺯﺍﺋﻴﺪﮐﻪ
ﺍﺳﺤﻖ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﭘﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺸﻴﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﻧﺞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺒﻮّﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻧﺎﻟﻪ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺂﻥ
ﺷﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺩ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻦ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺑﺎﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺳﺮﺥﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻃﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑُﺘﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.(ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﮐﺴﺐ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪﻭﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨّﻤﻰﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩﺑﻬﻤﻴﻦﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1424 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺳﺘﻢ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ولیّ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﻴﺪ.ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻰ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻗﻄﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺷﻮﺭﺵ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺭثاﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍﻳﮑﺼﺪ
ﻭﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ
ﮔﻔﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ
ﺳﺎﻝ ﭼﻬﻞ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ.ﻭﻋﺬﺍﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﻫﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺴﻴﻨﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻣﺎﻡ(ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ)ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﻣﺤﻘّﻘﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻧﻈﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻋﺠﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﮐﺴﻰ
ﭼﻪ ﻓﺮﺩﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺩﻩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖﮐﻪ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺬﺍﺏ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﻧﻴﮑﻮ ﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕو
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻳﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1425 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ
ﮐﻪﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﺳﺎﻝ
ﻋﺬﺍﺏﺩﺍﺭﻧﺪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﻰ
ﻃﺎﻗﺖ ﺷﺪﻧﺪ.
ﭘس ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ
ﮔﺮﻳﻪ ﻭﻧﺪﺑﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺍﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺭﺍﻳﺞ ﻳﻬﻮﺩﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻠّﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻧﺪﺑﻪ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺃﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﭘﻠﮑﺎﻥ
ﭼﺸﻢﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﺧﺸﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺷﻚ
ﺭﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺸﮑﻰ ﺗﺨﻢ
ﭼﺸﻢ ﻭﮐﻮﺭﻯ
ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ولیّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎﻇﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻴﺮﻩ
ﺩﺭﻧﻮﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻟﻔﻆ (ﮔﺮﻳﻪ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ (قُرّه     ﻳﺎ
ﺧﻮﺭّﻩ)
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ به
(ﻗُﺮّﺕ ﺍﻟﻌﻴﻦ)
ﺧﻮﺩ (ﺧﻴﺮﻩ)
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ عَدَم
ﺣﺮﮐﺖ ﭘﻠﮑﺎﻥ
ﭼﺸﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻰ
ﺍﺩﺑﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ (ﻭﺿﻮ)
ﻳﺎ ﻭﻯ سو  ﻭ ﺳﻤﺖ
ﻭﻧﻮﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺭﺍ هم ﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ.ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻨﻘﻞ ﻗﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕﻭ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻫﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﻄﻠﻘﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﺩﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﺎﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺷﺒﻪ
ﻣﺎﺩﻯﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﺯﻭﺍﻝ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺍﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺣﻔﻆ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺬﺍﺏ
ﻫﺎﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻴﺪ؟ﻳﺎ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺠﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻫﺮ ﺭﮊﻳﻤﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥﺩﻳﺮ
ﻳﺎ ﺯﻭﺩ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﮊﻳﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﺑﺮﺟﺎ ﻭ ﺑﺎ
ﻭﻓﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻭ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﮔﻴﺘﻰ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1432 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺠّﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻴﻦ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎ ﻧﻮﺡ
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﻓﺘﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﺎﺋﻞ
ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻭﺣﺸﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺒﻞ ﺁﺩﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺟﺎﺩﻭﮔﺮ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻄﺢ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﺭ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭﮔﺎﻭ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺳﻴﻌﻰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺁﻟﺖ ﺗﻨﺎﺳﻠﻰ
ﻣﺮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻘﺪ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﻟﻘﺎﻯ
ﺣﺘﻤﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﭘس ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻴﻦ ﺁﺩﻡ ﻭﻧﻮﺡ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺣﺠّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺑﻞ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥﺍﺯ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮ ﺑﺎﺑﻠﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺑﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻤﺪﺕ ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﻧﻮﺡ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻧﻮﺡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
اﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻫﻤﻦﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭ ﻭ ﺑﺎﺑﻞﻭ
ﺗﺒﻌﺒﻴﺪ ﺍﺯ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢﺷﺎﺧﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺼﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﻣؤﺳس
ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻳﻬﻮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻴﻬﺎ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ . ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺑﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﻓﺘﺮﺕ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺒﻠﻰﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻓﺘﻮﺭ
ﻭ ﺭﮐﻮﺩ ﻭﮐﻨﺪﻯ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭﺃﻧﺪﻙ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻟﻪ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﻓﻨﺪ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ سوﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻗﻄﺐ
ﺷﻤﺎﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺳﻔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺮﻳﻚ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻫﺘﺪﺍ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺷﻮﺩ ﺑﻬﺪﺍ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻫﺪﺍﻯ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻣؤﺳس
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯﺩﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1430 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ
ﻋﻤﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ به
(ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ)ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﺍﻭ
ﺑﺴﻰ ﺳﺎﻝ ﺩﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻰﮐﺸﺪ ﻭﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺗﺮﺣﻢ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ .
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺷﺨﺺﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺻﻠﻪ
ﺭﺣﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺟﻨﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﺩﻏﺪﻭ ﻭ ﺷﻴﻮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ ﺑﺮﺳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺷﺪﻥ
ﺮﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻩ
باشدﺩﺭ ﻣﺮﮒ
طبیعی ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ
ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣثاﻝ ﻭﺗﻤثیل
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺳﻰ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻋﻤﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺑﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﻟﻴﻞ
ﻓﺮسوء  ﺩﮔﻰ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس ﻋﻤﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮپس ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻭﺧﺮ سوﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ ﻭ
ﺑﻰ ﻋﻘﻞ ﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ
ﺷﻮﺧﻰﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ( ﻧﻤﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ( ﺍﻡّ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺘﺐ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ثبت ﻋﻤﺮ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺑﻘﻄﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻓﺘﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻳﺎ ﻋﻘﺐﺭﻭﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.(ﮐﺘﺎﺏﻭﻇﻴﻔﻪ)
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ(ﺍُﻡ) همان
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ محمّد
اُمّی    ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﻭ ﻓﺮّ
ﻭ ﺑﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ (ﺣﻨﻴﻒ)
ﻳﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ قضاوت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻣﺮﮒ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻴﺰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻴﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭﺁﻥ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﺒﺮ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺻﺤﻴﺢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1435 ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻟﻮﺡ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺑﺎﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺗﺼﺤﻴﺤﻰ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭﺩﻝ
ﻭﻓﮑﺮ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻮﺟﻪ
ﮐﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﻥ
ﻓﺸﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺧﺘﻦ
ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳ
ث 144 5 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﻣﮕﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﺎﻟﻘﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺧﺎﻟﻘﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ(ﺃﺣﺴﻦ)
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺣُﺴﻦ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻴح اﺯ ﺧﺎﻙ
ﻭﮔﻞ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﮔﺎﻭ ﺻﺪﺍ ﺩﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺖ. ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺃﺯﻟﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯﻭ ﺳﭙس
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻪ ﺑﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪه ﺍﺳﺖ.
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺧﺎﻙ ﻭ ﮔﻞ ﺍﺳﺖﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ مسیح
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺷﻒ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ علیّ
ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﺎﺧﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺻﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻓﺮّ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺧﻠﻖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺑﺎﺯ
(ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕو
تربیت ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺻﻔﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻔﺖﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺧﻠﺎﻗﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺴﻦ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ هاﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺑﺨﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺧﺎﻟﻘﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ(ﻗﺒﺮ ﺗﻦ)
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻳﻦ ﻗﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺩﺭ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮ ﻭﻯ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺗﻌﻬّﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1459 اماﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺧﺎﻟﺪﻳﻥ
ﻮﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﺗﺤﻮﻝ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﭘس ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺎﻭﻳﺪ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺗﺤﻮﻝ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺮﺩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎل ﻤﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
(ﺣﺎﻝ)ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺮﻭﺍﻥﻭ(ﻓﮑﺮ)
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺬﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺩﺭﺩ
ﻭﺑﻮﺩﻥ ﻟﺬﺕ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻮﻝ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍساس
ﮐﺸﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣثبت ولیّ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕی
ﻤﻨﻔﻰ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺤﻮﻝ ﻣثبت
ﺩﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻭﻳﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻧﻴﺰ
ﺗﺤﻮﻝ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺸﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﮐﻠﺎﻡ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﺳﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﺳﻄﺢ ﮐﻠﺎﻡ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﻫﻤّﺘﻬﺎﻯ ﭘﺮﻣﺸﻘّﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎﻓﺖ.ﺍﮔﺮﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎم
ﺮﻓﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1474ﺍﻣﺎﻡ محمّد
ﺗﻘﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻟﻔﻆ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﺴﻮﺋﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺄﻟّﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ( وجد
وﻳﺎﻓﺖ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﺑﻮﻯ
ﺍﻟﺘﺠﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺒﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻗطع اﻣﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ.(ﺍﻟﻠﻪ)ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻟﺬﻯ(ﻟﺎ
ﻫﻮ)ﮐﺴﻰ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ(ﺃﻫﻮ)ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﻯ
ﺯﺭﺷﺘﻰ قُریش
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻟﻔﻆ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰﺑﺎﺯ
ﺫﮐﺮﻯ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﻫﻮﺕﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻓﺮﺿﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻋﻤّاء
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ و
جهان ﻭﺟﻮﺩﻯ و
یونیورس (عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺧﻮﻝ
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻋﺪﻣﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻧﻴﺰ ﺩﺧﻮﻝ ﻭ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺑﻔﺮﺽ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺧﻮﻝﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﻫﻮ ﻳﺎ
ﺍﻭ ﺷﺨﺺ سوء  ﻡ
ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺳﻄﻮﺣﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺷﺎﻫﺪ ﻓﺮﺿﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺍﻳﻦ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻣﺪﺍﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺗﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﭘﺮﺳﺶ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻭﻫﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻟﺬﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1498 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻟﻔﻆ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻭ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻳﺪﻥ ﻫﺮ ﺃﻣﺮ
ﻇﺎﻫﺮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﺎﻃﻦ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻮﺩﺭﺳﻠﻮﻙﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔ س
ﺭﻓﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ ﺭﺳﻴﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺍﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺭﻫﺮ
ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻃﻠﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎ ﻭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻫﻴﭻ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺟﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭘس
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻧﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺤﺪﻭﺩﻭ
ﻏﺎﻳﺒﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻔﻘﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭمُقدّس ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.زیرا ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮔﻴﺎﻫﻰﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮعی ﺁﻥ
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﺝ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﺳﺖ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
1499 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ ﻳﺎ
ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶﺍﻭ
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻭﭘﺎﻳﺎنی ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﺠﺎﻳﺐ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺪﻳﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻟّﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﮑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻣﻴﺮﺍثی
ﺑﺎﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﺑﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ ﺍﻭ ﺁﻏﺎﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ(ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ هر ﻗﺒﻠﻰ)
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻢ ﻭﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒﺑﮑﺠﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ( ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ( ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻰ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻦ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻄﻘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻭﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩبیّاﺕ ﻋﺮﺏ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪی
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺒﻌﺪﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﭼﻪ
ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻴّﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث هاﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺞ ﺍﻟﺒﺎﻏﻪ
ﺟﻤﻊ
ﺍﺳﺖﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1507 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﺍ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺗﺠﺎﻭﺯ یا بی
اعتنا باشید.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺑﺎﺯﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻬﻠﺎﮐﺖ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1522 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺞ
ﺍﻟﺒلاﻏﻪ ﻫﺴﺖ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺳﺎس
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﻚ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﮑﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻳﮑﺠﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﺘﻦ ﺣﺪﻳث
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.

ﺣﺪﻳث
1535 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩعوﺕ ﺑﺴﺠﻮﺩ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﭘس اﻳﻨﻚ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﺩﺭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ.

ﺣﺪﻳث
1534 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺟﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻳﺎ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺑﻠﮑﻪ(ﺍﻣﺮﻯ
ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻢ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ولیّ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺃﻣﺮ سوء  ﻡ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
ﻭ ﺭﺯﻕﻳﺎ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ حقّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺃﻣﺮ سوء  ﻡ
ﺭﺍﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻣﻨﻬﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚﻭمحمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺟﺒﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺷﻮﺍﺏ
ﻭ ﻋﻘﺎﺑﻰ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻳﺎ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث1544
ﺳﺮﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﺑﺎﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺩﺭ
ﺻﻔّﻴﻦ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﮓ ﻗﻀﺎ ﻭﻗﺪﺭﻯ
ﻫﺴﺖ؟ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺖ ﺁﺭﻯﻫﺮ
ﺗﭙّﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﻳﺪﺩﺭ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺣﺘﻢ ﮔﻔﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺣﺘﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺑ ﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻮﻟﺎ سوء  ﮔﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺷﻤﺎ
ﺃﺟﺮﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ ﻣﻘﻴﻢ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻳﺎ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺩﺭ ﺻﻒ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ
ﺟﻨﮓ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻘﻴﻢ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﻳﺎ ﻣذخّص ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ثوﺍﺏ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ عَدَم
ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﺟﺎﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.

ﺣﺪﻳث
1564 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺎﺭﻭﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻮﺳی
ﻮ ﻳﺎ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﺤﮑﻮﻣﻴّﺖ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺃﻫﻞ
ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻘﺸﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ ﻋﻘﺎﺑﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1551 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻣﻞ ﻭ
ﺗﻌﻤّﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻘﺶ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺋﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺠﻌﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺮﻁ (ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﺳﻨّﺖ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﮑﺘﻮﺏﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ثقلین ﻳﺎ
ﺩﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭ ﻣﻬﻢ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
هستند.ﻭ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
(ﻏﺪﻳﺮ ﺧُﻢ)
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖعلیّ
ﺑﺮﺍﻯ کساﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
(ﻣﻮﻟﺎﻯ ﻣﻦ)
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻮﻟﺎﻯ علیّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻭﺍﻟﻪ ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺩﻗﻴﻖ ﺍﻳﻦ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث ﺭﺍﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺟﻤﻊ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻳﻢ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1552 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺷﺮﻁ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬّﻨﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1564 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﻭ
ﻃﺎﻗﺖ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1570 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﺎﺑﺪ ﺍﻭﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﻭﺳﻌﺖ ﻭ
ﺳﻌﻰ ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1578 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﻤﺄﻣﻮﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﭘﺮﺩﻩ
ﺑﺮﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺫﮐﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻓﻬﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺴﺐ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﻳﺎﺩ ﺍﻭ
ﻭﺩﺭ ﻳﺎﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺩﺭ
ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻓﻬﻢ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﻭ ﻣﻴداند.

ﺣﺪﻳث
1591 ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻘﺮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻘﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ)ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث 1606 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻃﺎﻗﺖ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪﺻﺒﺮ ﭘﻴﺸﻪ
ﮐﻦ ﮐﻪ ﺻﺒﺮ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺒﻮﺭ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺻﺒﻮﺭﻯﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺭﺍﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻋﻤﻞ ﺳﺎﻟﻚﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻗﻄﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1625ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺎ
ﺁﺩﻡ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺳﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﻯ
(ﻣﻮﺷﻪ
ﻭﻣﺎﺷﻰ)ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ)
ﺁﺩﻡ)ﺯﻧﺪﻩﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﻴﺐ نَبیّ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﻣﺪﻳﻦﮐﻨﺎﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺳﺮﺥ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﻴﻢﺗﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺧﺘﺮ ﺷﻌﻴﺐ
ﺑﻬﻤﺴﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺑﮑﻮﻩ ﻃﻮﺭ
ﺳﻴﻨﺎ ﺭﻓﺖﻭ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻪ ﮐﺎﺗﺐ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القدُس
ﺷﺸﻢ ﺷﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﻨﻮﺭ
ربّﺭﺣﻤﺎﻥﺒﺮﺳﺪ.ﮐﻪﺑﺎﮐﺸﻒ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻫﻔﺘﻢﻭ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ
ﻧﻮﻋﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻋﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﻫﺮ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﭘﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺗﺮﻗّﻰ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳ
ث 1627 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﺧﺮﻭﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.حَدیث   ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺩﻗﻴﻖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1659 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻃﺎﺋﺮ
ﺍﻭ ﺑﮕﺮﺩﻧﺶ
ﻳﺎ ﺑﻌﻬﺪﻩﺍﺵ
ﺑﺴﺘﻪﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﻧﻴﺰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭتصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺪﺭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻘﺪﻳﺮ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻫﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻃﺎﺋﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻗﺪﺭﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺍﻥ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺷﺪ.ﮐﻪﺑﺎ
بِدایﺎﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1664 ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﺳﺖهر
کس   ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮ ﻗﺪﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻴﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﺷﺪﻩ.ﻟﺬﺍ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1678 ﻣﻮﻟﺎﻯ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﻀﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭﮐﺴﺐ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻣﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﻭمحمّد ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1685 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻡ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﮑﺘﻮﺏ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ ﻣﺤﻮ ﻭ
ﺍثبات ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺟﺒﺮ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ بِدای
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﺣﺪﻳث
1686 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺳﻪ
ﺳﺎﻝ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖﻋﻤﺮﺵ
ﻧﻴﺰ ﺳﻰ ﺳﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ (ﺻﻠﻪ
ﺭﺣﻢ) ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﺭﺣﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺮﺍﻯ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1707ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣُﺸﺖ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻪ
ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺯﻳﺎﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﺸﺖ ﭼﭗﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭﺗﻌﺪﺍﺩ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻃﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﺣﺴﺐ
ﻭﻧﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺷﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ(ﺧﻮﺍﺗﻴﻢ)ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻬﻮﻟﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺬﺧﻴﺮﻩ
ﮐﺎﻓﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
1714 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺴﻰ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ ﻳﻌﻨﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﮐس
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس  ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻭﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻓﺮﺽ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺷﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم اﺳﺖﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ
ﻋﺼﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪث
1715 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﺍﺯ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻳﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﮐﺴﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎدرس
ﻫﺴﺖﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﭼﻮﻥ خداوند
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺵ ﺑﺨﺘﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﻭ ﺑﺒﺪﺑﺨﺘﻰ
ﻳﺎ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻭﺍﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﻄﻴﻊ ﭘﻴﺮ ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﺑﺮ ﻫﺪﺍ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1718 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺸﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﭼﭗ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﺴﺐ ﻭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻭﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ ثبت
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗﺸﺮﻯ هاﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی هستند.ﻭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ.

ﺣﺪﻳث
1719 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﻟﻄﻒ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﻭ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﺎﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻄﻒ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻴﺴﺘﻰ
ﻭ عَدَم ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ عَدَم
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﺩﻭﻫﻴﭻ
ﻣﻌﺪﻭﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
1720 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺸﺘﺎﻥ ﺭﺍﺳﺖ
ﻭﭼﭗ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺷﺒﺖ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺳﻬﻮﻟﺖ
ﻭﺩﻗّﺖ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1721ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻮﻣﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﻮﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ که
هرﮔﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻣﺼﺮﻑ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ پس
ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺍﺯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻭﺯﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﻴﺎﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1729 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨم
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﺭﺣﻢ ﮐﻨﺪﻭ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺂﻥ ﮐﻤﻚ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺸﺶ
ﺑﻌﺸﻖ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1732 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﭘس ﻫﺮﮐس
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﻤﻮﺩ
ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1735 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﮐﺴﻰ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪﻭ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮﮐس ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺩﺭ
ﺣﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺍﮔﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1740 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻳﺮ
ﻭﺭﻭ ﺷﺪﻥ
ﺩﻟﻬﺎ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺩﻟﻬﺎ ﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻔﺎﻕ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺩﺭﻙ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭﻙ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
1751ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﮐﺴﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺫﻥ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻯ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻨﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻬﺪﺍ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ولیّ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻥﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1760 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﭘﺸﺖ ﻭ ﺭﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻣﻨﻘﻠﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺬﺍﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍئ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1763 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻋﻠﻮﻯ ﻳﺎ
ﺟﻌﻔﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺧﻞ(ﺃﻣﺮ)ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﻋﻠﻮﻯ ﻭ
ﺟﻌﻔﺮﻯﺩﺭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻭ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻋﻠﻮﻯ ﻧﺎﻡ علیّ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺟﻌﻔﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺟﻌﻔﺮ
ﺍﻟﺼﺎﺩﻕ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥمحمّد ﻭعلیّ
ﻭ(ﺟﻌﻔﺮ) ﺟﻢ ﻭ
ﻓﺮّ ﻭ ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺃﻣﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1767 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﻫﻴﺪ
ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺂﻥ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺨﺼﻮﻣﺖ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﻭﺩﺍﺭ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
1769 ﺍﻣﺎﻣﺒﺎﻗﺮ
ﺁﻳﻪﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ
ﮐﻪﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﻗﻮﻣﻰ ﺭﺍ
ﻫﻠﺎﻙ
ﮐﻨﻢﺭﻓﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻫﺮ
ﻣﻠّﺘﻰ ﮐﻪ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺠﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺑﻌﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ
ﻣﻐﻠﻮﺏﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺣﺖ ﻃﻠﺒﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﻮﻧﺪﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺣﻠق
ﺁﻭﻳﺰﻯﺪﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺼّﺎﺑﻰ
ﻭﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1771 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺫﮐﺮ
ﻟﺎ ﺣﻮﻝ ﻭﻟﺎ
ﻗﻮﻩ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﻫﻴﭻ ﻗﺪﺭﺕ ﻭﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ما ﻣﮑﻠّﻒ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﺮﺝ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
1773 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ سوﮔﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﻏﺮﺑﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺭﺟﺎ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺎﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
1782 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻮﻗﺘﻰ
ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻋثماﻥ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺷﺪ
ﮔﻔﺖﻣﻦ ﺑﻠﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺭﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺴﺘﻢ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻏﺮﺑﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻏﺮﺑﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻣﻮﻟﺎ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻏﺮﺑﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺗﺪﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻄﻠﺐ ﺧﺎﺹ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻨﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
1784ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﻭﺻﺒﺮ ﻭﻋﺸﻖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﺨّﺺ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
1785 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﺮﺑﺎﻝ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
ﻭ ﺳﺨﺘﻴﻮ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪﺍﮔﺮ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻘﻰ ﺳﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﻴﻊ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺳﻌﻴﺪ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﻭﺑﺎﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1792 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺷﻤﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻤﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1794 ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬی باﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘی ﻮﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮعی
اﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1804 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺣﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺭﻳّﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭسوﮔﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺭﻭﺡ محمّد
ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮپسﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻣﺎﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻠی ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺭ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺡ
ﺗﻮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻄﻔﻪ ﺃﺯﻟﻰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯﮐﻪﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
1810 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻣؤﻣﻦ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺩﺭ
ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻡ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﭼﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻔﺮ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1811 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮ(ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺁﺏ ﮔﻮﺍﺭﺍ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻳﻢ.
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺮﻳﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1906 ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻫﺠﺮﺕ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﺘﺢ ﻣﮑّﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﻣﮑّﻪ ﻓﺮﺍﺭ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻬﺮﻣﮑّﻪ ﺭﺍ
ﻓﺘﺢ ﮐﺮﺩﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ .وﻟﻰ
ﻫﺠﺮﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﻔﺘﻮﺣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺟﻨﮓ
ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻨﮓ ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1911 ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﺎﺷﺪ
. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺟﻤﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺟﻤﻊ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺟﻤﻌﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ پس  ﺍﺯ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻭﻋﺼﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻋﻮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐﺮﺏ ﻭ
ﻋﺸﺎﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﭙﺎس ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ می
ﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1917 ﺑﺨﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ
ﻓﻠﺎﻥ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﺎﻥ ﺑﺸﻮﻯﮐﻪ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻗﻴﺎﻡ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺒﺎﻧﻪﻭﺩﺭ
ثلث ﺁﺧﺮ ﺷﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1924 ﺃﻧﺶ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﻗﺼﺪ
ﺳﻔﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﺍﺩ ﺳﻔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺳﻔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﺍﺩ
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺨﺺ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﻮ ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺯﺍﺩ ﺭﺍﻩ ﺗﻮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﺎ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺘﻮ
ﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺴﺐ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1937 ﻣﺴﻠﻢ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺗﻌﺠّﺐ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﺳﺖﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﺍﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻴﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺧﻴﺮ ﺳﭙﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺻﺒﻮﺭﻯ
می
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1941 ﻣﺴﻠﻢ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺳﺎﺣﺮ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺳﺎﺣﺮ
ﺍﻭ ﭘﻴﺮ
ﺷﺪﻩﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻭ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺟﻮﺍﻥ ﺩﺭﺭﺍﻩ
ﺑﺎ ﺭﺍﻫﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺗﻰ
ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻭ ﺑﺨﺪﺍ
ﮔﻔﺖﻣﻦ ﻧﺎﻡ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺳﺎﺣﺮ ﻭﺭﺍﻫﺐ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺮﻡﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻢ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﮐﺸﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﺭﺍﻫﺐ
ﻋﺎﺑﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﺣﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﺮﺩﻡﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﺭﺍﻫﺐ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﮐﻪ آزمایش
ﺟﻮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1948 ﻣﺴﻠﻢ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﻰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺻﺮﻉ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻢ ﺗﻨﻢ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭘس
ﻣﺮﺍ ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﺻﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﻯﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺩﻋﺎﻯ ﺷﻔﺎﻯ
ﺗﻮ ﮐﻨﻢ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺯﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1968 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺎﻣﻞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺣﺎﮐﻢ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺣﮑﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﺳﻄﺢ
ﻋﺎﻟﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻀﻮ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺷﺪﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
محمّد ﻭ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺮ ﻭ علیّ.

ﺣﺪﻳث
1976 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻨﺠﺎﺕﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮ ﻳﺎ ﻓﺮ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻭﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﺋﻰ ثبت
ﺷﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺫﺍﺗﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث 1985 ﻣﺴﻠﻢ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﺮﺳﺪ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍ ﮐﻨﺪ ﻣﺘّﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻣﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻡولیّ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺳﻨّﺖ ﻣﻦ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﻮﺩﺍﺯ
ﻣﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ(ﺳﻨﺖ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ)ﻭمُقدّس
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻨﻔﻊ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺨﺺ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻄﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1988 ﺗﺮﻣﺬﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻴﻊ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺪ ﻳﺎ ﻣﻮﺑﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ.(ﻋﺒﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺑﻨﺪﻩﻣﻮﺑﺪ ثاﺑﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﭘس
ﻧﻪ ﻫﺮ ﺃﻣﻴﺮ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻴﻊ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺼﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﺭﺕ
ﻭ ﺃﻣﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺳﻨّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻠﻔﺎﻯ(ﺭﺍﺷﺪﻳﻦ
ﻣﻬﺘﺪﻯ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﮐﻪ ﻫﺎﺩﻯ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺭﺷﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻭ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺳﻴّﺪ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪﺗﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻮﺍﺩث ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺸﻮﻳﺪﮐﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻭﺟﺎ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1991 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﻦ ﺑﺎ
ﻫﺪﺍ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺒﻌﻮث
ﺷﺪﻩﺍﻡ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺃﺑﺮﻯ ﻫﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺭﻡ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺳﺮﺳﺒﺰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﺁﺏ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ ﺁﺏ
ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺳﺒﺰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﻋﻘﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
(ذﺍﺕ)ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺫﺍﺗﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﭘس ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1994 ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ.ولیّ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺧﻮﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻬﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻟﻮ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺮ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2020 ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ(ﺍُﻣﻢ)ﻳﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣّﺘﻬﺎﻯ
اﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﺑﺴﻴﺎﺭ اُمّت
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﺪﻡ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ اُمّت  ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺑﻌﺪ ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻡ اُمّت
ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻤﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ اُمّت
ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻗﻮﻡ ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ولیّ ﺗﻮ ﺑﺎﻓﻖ
ﺑﺎﻟﺎﻯﺴﺮ
ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦﮐﻪ اُمّت
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﺎﮐﻪ(ﻋﺬﺍﺏ)
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﻤﻦ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﺮﻗّﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﻗّﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ
ﺑﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺩﻋﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺨﺼی
گفت ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ﺩﻋﺎ ﮐﻦ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻋﺎﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻋﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﻣﺨﺘﺺ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﺧﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺩﻓﻦ ﻣﻴّﺖ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭلی
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2034 ﺃﺑﻮ
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﻐﻨّﻰ ﻧﮑﺮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻐﻨّﻰ ﺑﺎ
ﻏﻨﺎ ﻭ ﺁﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﻨﺎ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻨﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّد
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2080 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻥﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻥ ﺻﻠﺎﺕ
ﺑﻮﻗﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻭﻗﺖ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ(ﻭﻗﺖ)ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭﻧﻮﺑﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺟﻬﺶ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺮ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮ
ﻭ ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺟﻬﺎﺩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﺟﻨﮓ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﻬﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2118 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ
ﻭ ﺧﻮﺷﻢ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ ﺑﻤﻴﺮﻡ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺮﺳﻴﺪﺁﻳﺎ
ثرﻭﺕ ﺩﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺁﺭﻯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩ ﭘس
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻦﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﺮﺕ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ثرﻭﺕ
ﻣﺎﻝ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ.ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺴﺐ(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻭپس ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥﻭ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﻋﻤﺮﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﺮﮒ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2130 ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺳﺠﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢﻭ ﻳﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢپس  ﻣﻦ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻡ. ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2141 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﻧﺎﻟﻪ ﮐﺮﺩﻳﻢ ولیّ
ﮔﺮﻳﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻧﺸﺪﻳﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ جنگ
ﺠﻮﻳﺎﻥ ساﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﺃﺗﺶ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﭼﻪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺍﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﻮﺍﻥ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2149 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩﭼﻮﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻓﺮشتگان
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﻨﺪآنها
که ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻫﺮ ﮐ س ﮐﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪﻓﺮﺷﺘﻪﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩش های
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡﮐﻪ ﺟﺎﻥ
ﺑﮕﻴﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
2169 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﮒ ﻣﺮﺍ ﭼﻮﻥ
ﺟﺬﺏ ﺑﺎ ﻋﻄﺮ
ﮔﻠﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻧﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻗﻴﭽﻰ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺁﻫﻨﻴﻦ ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪﺗﺎﺯﻩ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻌﺪﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺭﻧﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ولیّ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﻌﺪﺍ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍﺣﺘﻰ
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺭﺍﺣﺖﺗﺮﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺎ ﺁﻥ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻧﻴﮑﻮ
ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2171 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺑﺄﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻤﺴّﻚ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ فرشته
ﺭسوﻝ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺧﻴﺮ
ﻭﺑﻘﺎ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭﻗﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻦ ﭼﺸﻢ
ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻳﺪ. ﺭسوﻝ
ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭسوﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺭسوﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻧﺠﺎﺕﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﮐﻪﭼﺸﻢ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻭﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﭼﻮﻥﺒﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺕﺍﻟﻌﻴﻦ
ﻫﺎ ﻭﭼﺸﻢ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻫﺎﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺧﻮﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2197 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﭼﺮﺍ
ﻣؤﻣﻦ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ؟
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺭسوء  ﻝ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﻤﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﮔﺮ
ﺗﺮﺳﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻣﻨﻮﺭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻌﺪ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺣﻀﻮﺭ
ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺭﺍ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺣﻀﻮﺭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ ﻭ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴل ﺒﮕﻮﺋﻴﺪ.
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ(ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻰ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎﻗﺎﺏ
ﻗﻮﺳﻴﻦ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ.ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﮐﻪ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
پنجگاﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ(ﻧﺠﻢ
الثاقب)ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ
ﺗﺮ ﻭﻳﻚ سوّم
ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮؤﻳﺖﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍی
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺭﺿﺎﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﺑﺮ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮی ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ.

ﺣﺪﻳث
2310 ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻣؤﻣﻥﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﺮ
ﻣﻴّﺖ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ
ﻗﺒﺮﻣﻴّﺖ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺷﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ مُروِه
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﻭﻣﺤﻞ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪ ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺳﻢ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤثیلاﺕ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2365 ﺭﺍﻭﻯ
ﺑﺎ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﮐﻮﻓﻪ مبرود. ﻧﺠﻒ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺳﺎﺑﻖ ﮐﻮﻓﻪ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﭙس
ﺑﺮﺍﻭﻯ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺑﺒﻴﻨﻰ ﻭ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺮﺩﻩ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻫﻢ ﻟﺎﺯﻡ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩﻭ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻭﺑﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺒﺎﺣثه ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﻫﺮ ﺟﺎ
ﺑﻤﻴﺮﺩﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺑﺪﺍﺭ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﺑﺮﻭ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺭﺍﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺑﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻧﺠﻒ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴّﺖ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻣﺪﺕ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ (ﺩﺍﺭ)ﻭ ﺟﺎﻯ
ﻭﺧﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺻﻠﺢ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ عوﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻳﺎﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭلی ﻨﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس اﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪ
ﺁﺳﺎﻳﺸﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ ﻭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2400 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ. ﭼﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺪﻳث
اﺯ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥﻮﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﺑﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2420 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ ﮐﻢ ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻭ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﺩﺭﺁﺧﺮﺕﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺮﮐﺮﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻀﺮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2432 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2447 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻔﻦ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻳﻨﺖ
ﺑﺪﻫﻴﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﻨﺖ
ﮐﻔﻦﻳﻌﻨﻰ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺴﻴﺢﺻﻠﻴﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ولیّ
ﺑﺎ ﮐﻔﻦ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﻌثتی ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﮐﻔﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻦ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻔﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺯﻳﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺑﻌثت ﻭ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻤﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺎ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻳﻨﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2600 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﺴﻴﺮآﺏ ﻭ
ﺳﻔﻴﺪ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ علیّﺳﻴﻪ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﺗﺸﻨﻪ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻯﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺳﻔﻴﺪ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻴﻪ ﺭﻭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺳﻔﻴﺪ
ﺭﻭﻯ ﭘﺮ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺳﻴﻪ ﺭﻭﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰﭼﻨﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﮐﻪ ﻣﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﭘﻮﺳﺖ
ﺗﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﺸﻪ
ﺷﻔﺎﻑ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺗﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺗﻦ
ﻭﻧﻴﺰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻞ
ﻫﺮﮐس ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2631 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻦﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﻣﻨﺒﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻭﺩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺍﺯ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺎ ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻧﻴﺰ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ الهی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ولیّ الهی
اﺳﺖﭼﻨﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪﻣﻌﺒﻮﺩ
الهی ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.

ﺣﺪﻳث
2658 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﮑﺘﻮﻡ
ﻭ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺷﺎﻳﺪ
سوء  ﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﻮﻥ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭﺑﻨﻔﻊ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﻃﻞﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮑﺘﺎﺏ مُقدّس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﻣﮑﺎﺗﺐﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﻯﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ولیّ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﻠّﺎﺝ
ﺣﻠّﺎﺟﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2663 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻥ
ﮐس که ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪولیّ ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ حقّ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ .
ﻭﻟﮕﺎﻡ
ﺁﻫﻨﻴﻦ ﺑﺮ
ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﺎﻭ ﻭ ﺧﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻟﺠﺎﻡ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﺧﻢ ﻭ سوء  ﺯﺵ
ﺁﺗﺸﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2670 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺁﺧﺮﺕ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺑﺪﻫﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﻮﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﺑﺮ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻔﺰﺍﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﺮﻳﺪﻥﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺑﺮ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﭽﻨﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﺒﻴﻨﻴﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻮﺭ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺮﻓﻴﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2675 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧُﺴﻚ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕﻭﮔﻮﺷﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻠﺐ ﺁﺧﺮﺕﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺸﺮﻯ
هاﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2699 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ یک ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕﻭ
ﻃﻮﺑﺎﻯ ﺗﻮ ﺃﻯ
علیّ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻭﺣﻰ
ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﻦ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻡ. ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻭ ﻧﻴﺰ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺎﻡ ﻣﻮﻟﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
معرّفی
ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ تقرّب
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺎﺑﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2700 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻝﺳﻤﺒﻮﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﭼﻠّﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺑﺎ(ﺭﻣﺾ ﻋﻴﻦ)
ﻳﺎ ﻭﺭﻡ ﭼﺸﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺍﺋﻢ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺭﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺎﺑﺎ
ﻗﻮﺭﻯﺍﺯ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺑﺎﺑﺎ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯﻤﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁثاﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2715 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺗﺮﺍﺯﻭ ﺳﻨﺠﺶ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺪﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﻋﺪﻝ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺪل ﻮ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2833 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺣﺮﻡ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﻮﺩ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻓﺎﺟﺮ. ﺣﺮﻡ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﻗﺪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺮﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺮس ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻗﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﺩﻓﻦ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺒﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﻫﺮﺟﺎ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﺟﺴﺪ ﻣﻴّﺖ
ﺑﻮﺍﺩﻯ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﻧﺠﻒ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﺧﺎﻧﻪ ﺻﻠﺢ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ
ﻟﺤﻄﻪﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺎﺟﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﻬﻨّﻢﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺮﻡ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺣﺠﺃﮐﺒﺮﺧﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﺪﻣﺎﺕ الهی
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﮐﺴﺐ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
2849 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﻣﺴﺠﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻗﺎﺭ
ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﻗﺮﻳﻦ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﺩﺍﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻟﻘﺎﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺴﺎﻟﻚ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭ
ﻓﺎﻧﺘﺎﺳﺘﻴﻚ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻣﮋﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻥﻭﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﻤﻴﻦ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻳﻤﻦ
ﻭﺑﺮﮐﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﻤﺖ ﭼﭗ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﻤﺎﻝ ﻭﺑﺴﻮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2859 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﻪ ﺧﻠﻖ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻣﺠﺎﻟس
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2867 ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻘﺎﻁ ﻣﺨﺘﻠﻒ؟
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻫﻤﻪ
ﺟﺎﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﻮﺍﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺗﺎﺩﺭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻌﺪﺍ
ﺳﻠﻮکی اﻟﻬﻰ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺑﺎﺯﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻘﻴّﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ(ﻭﺿﻮ
ﻳﺎ ﻭﻯ سوء  ) ﻭ ﺳﻤﺖ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ سوﺭﻩ
ﻓﺘﺢﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺮﺑﻰ ﮔﻔﺘﻦﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ولیّ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﺮ ﺟﺎ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻭﻗﺎﺗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2882 ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ علیّ
ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺳﺖﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺳﭙس ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺘﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُسﺑﻤﻘﺎﻣﺎﻟﻬﻰ
ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ بِدای ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺭﻭﺩﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ(ﺩﺭﻯ)ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﮑﻠّﻢ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﻠّﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ ﻭ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﮑﻠّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ علیّ ﻋﻘﺐ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2886 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻦ ﻭ علیّ
ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺪﺳﺖﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻣﻴﭙﺮﺳﻢ.
ﻭﺍﮔﺮ ﻣثت ﮔﻔﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﮔﻔﺖﮔﺮﺩﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻢ
ﻭ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪﻣﺘﻌﺒّﺪﻳﻦ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺩ فصوص
الحکم ﺷﺪ.
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻳﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ محمّد ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ) ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2889ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻔﺖ ﺧﺼﻠﺖ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ علیّ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
محمّد ﭘ س ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ محمّد
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻢ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮعلیّ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻮﻝ محمّدﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ علیّ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎ محمّد ﻧﻴﺰ ﺁﺷﻨﺎ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ درب
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
مصطفوی
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
.

ﺣﺪﻳث
2905 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺑﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺸﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺒﺸﺮﻯﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺮﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺷﺮﻁ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﻭﻃﺮﻑ ﻣﻮﻟﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻧس
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻭﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨی ﺴﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2907 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻡ ﻭﻋﻠّﺖ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻦ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺩﺍﺩﮐﻪ محمّد نَبیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭعلیّ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺣﺠّﺖ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺪﺭ(ﺻﻮﺭﺕ)
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻭ
علیّ ﺭﺍ ﺣﺠّﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ محمّد
ﻭعلیّ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ علیّ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺮﺣّﻢ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻋﻠﻴﺮﺣﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻃﺎﻋﺖ ﻣﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﮐﺸﺎنی هستند.ﻭﻣﺤﺒّﺖ
علیّ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﻭعلیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰﺷﺮﻳﮑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ.

ﺣﺪﻳث
2910 ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻋﻈﻴﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺠﺎم اﻋﻤﺎﻝ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻋﻈﻴﻢ ﻫﻤﺎﻥ ربّ
ﻋﻈﻴﻢ و اسم
أعظم ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺻﺎﻟﺤﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖعلیّ
ﺒﺎ ﭘﺮﭼﻢ
ﺳﻔﻴﺪﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﻭﺍﻧﺼﺎﺭ
ﺭﺍﺟﻤﻠﮕﻰ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺎ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺑﺎﺯ
ﻧﺼﺮﺕ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ محمّد
ﺩﺭ ﻣﮑﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﻚ
ﻭﻧﺼﺮﺕﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺼﺮﺕ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯﻮ
ﻓﺮﺭﻭﺯﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻧﺼﺮﺕ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭمحمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﺮﭼﻢ ﺳﻔﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎ
ﺟﻠﻮ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺳﻔﻴﺪﻯ ﻧﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻴﮑﻞ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻮﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻭﺳﻔﻴﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ (ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ)ﺑﺮﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ لیّ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣﺎﻝ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﭼﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2914 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ علیّﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺗﮑﻴﻪ
ﺑﺮ ﻣﻦ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻭ
ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻭﺭﺍﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﭘﺮﭼﻢ
ﻳﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪﺭﻭﺍﻥ
علیّ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻘﺒلیﺨﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ .
ﮐﻠﻴﺪ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎزﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺪﻥ
ﻋﺸﻖ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ.ﺭﻭﺯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
(ﺷﻔﺎﻋﺖ)ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮﻭﻧﻴﺰ
شَفع ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ علیّ
ﻣﻦ ﻗﺎﺋﺪ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺑﺎﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﺒﺮﻫﻤﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2929 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺭسوﻝ ﻭﺍولیّ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﺭﺍﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ(ﺃﻣﺮ
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ. ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺍﻋﺰﺍﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2929 ﺃﺑﻮﺫﺭﺪﺭ
گوﺍﻫﻰ خود
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﻟﺎ ﭘس
ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖاُمّت  ﻣﻦو
همان ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ولایت و اُمّت
محمّد
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺑﺮ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡﺑﺮﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻮعلیّ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰعلیّ
سالک ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﻮﺽ
ﻭﺣﻮﺯﻩ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّدﻯ
ﻭﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻨﺞ ﭘﺮﭼﻢﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺸﻰ ﺍﺯ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺑﺮ
ﻣﻦ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺖ ﭘﺮﭼﻢ
(ﻋﺠﻞ ﻳﺎ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ)ﺍﺳﺖ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ دارنده
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
معرّفی
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ولیّ
ﺭﺍﻭﻯ ﻳﺎ
ﺃﺑﻮﺫﺭﻧﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻮﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﭘس ﺗﺸﻨﻪ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺳﭙس ﭘﺮﭼﻢ
ﻓﻠﺎﻥ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻤﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﻣﺪﻋﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺑﻮﺩ ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
وحکومت ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﻭﻯ ﺒﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩ. ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺸﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻭ ﺑﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﻨّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪﻫﻴﭻ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖﻭﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻣﻠﻞ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻫﺮﮐس
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﻥﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﭘﺮﭼﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
که ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺃﺑﻮﺫﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﺮ
ﭘﺮﭼﻢ ﻭ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯﺟﺰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﺴﺢ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﺮﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﺑﺮﻭﺯﻩ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2933 ﺭسوء  ﻝ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﺣﻮﺽ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺤﻮﺽ
ﮐﻮثر ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺤﻮﺯﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻩ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭘس ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﻳﻨﺎﻥﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
بدون ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺟﺰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻭﺷﺮﻙ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2934 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮ
ﻭﺯﻳﺮ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺟﻠﻮﺗﺮﭘﺮﭼﻢ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺁﺧﺮﺕ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﻮﺽ ﻣﻦ ﻳﺎ
حوﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻦ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺮﻡ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﻟﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺤﺒّﺖ علیّ
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻥ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.علیّ
ﺼﺎﺣﺐﺣﻮﺽ ﻭ
ﺣﻮﺯﻩﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ کند
ﮐﻪ ﺳﻄﺢ ﺣﻮﺯﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺣﻮﺯﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
همچنان ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﻌﻠﻴﻢ سطح عرفان
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭسالگان
ولایتها باید
با ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ علیّ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ تنها
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﺴﺦ ﻭ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﺳﺦ ﻭ ﺭسوﺥ
ﺟﻤﺎﺩﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻮﺳﺦ ﻭ
ﭼﻮﻥ ﭼﺮﻙ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰﻭ
ﺳﭙس ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺗﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ.ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻭﻳﺎ
ﺗﺸﻴّﻊ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
2935 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯﻫﻮﻝ ﻭ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﭘس
ﻟﺎﻳﺖ ولیّ
ﻣﺮﺍ ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ علیّ
که ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
علیّ ﺼﺎﺣﺐ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻳﺎ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﺗﺮ
ﮐﻨﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺸﻨﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﻴﻦ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺗﺸﻨﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻟﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺂﺏ
ﮐﻮثر محمّدﻯﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ سیراب
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺸﻨﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
2937 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻦ ﺑﺎ ﺭسوﻝ
ﺧﺪﺍ ﻭﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ هستند.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺷﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺍﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ  ﺴﻴﻨﻰﻣﻴﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺎﻥ ﺮﺍﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻤﺴﺎﻓﺮ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍﻩﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺣﺴﻦﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻰ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺑﺮﻭﺷﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﻋِﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﻔﺮ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﺭ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟهی
ﺮﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺒﻌثت ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻨﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺎﻟﻰﺗﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰﺩﺭﮐﻠﺎسﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻣﻰﻧﺸﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺸﺖ
ﺳﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2939ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺑﺎ
سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍﺍﺯ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺰ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻨﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖﭼﮕﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﮔﻔﺘﻨﻰﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺖ ﻭ
ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺒﻮﺩﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ(ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟﺎﻝ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ علیّ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺭ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺟﻬﺶ
ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺩﻟﻴﻞ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﺎﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻥ هستم ﮐﻪ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻴﺪ.
ﭘس ﻫﺮﮐس ﻣﺪﻋﻰ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎﺷﺪﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺁﻧﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺴﻴﺢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ علیّ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ حقّ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﻭصوفیّه
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﻢﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺎﺯ(ﺍﻳﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻫﺎ ﻳﺎ علویّونﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻠﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺸﻬﻮﺩ(
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)
ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺻﺤﺒﺖﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ (ﺻﻮﺭﺕﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ)
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﻨﻈﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ

ﺣﺪﻳث
2949 ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﮔﻔﺖﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ علیّ
ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺃﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ؟ﻭ(علیّ
ﺮﺿﺎ)ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪﺍﻳﻦ
ﻧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺟﻨﮕی ﺒﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ
ﻓﻮﺭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ
پیامبرﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻮﺷﺶﻭﻋﺒﺎﻯ مُقدّس
ﺒﺮ او
ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩﻭﻋﺼﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﭼﻮﺏ ﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ﺑﺪﺳﺘﺶ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻳﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮﮐﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻋﺸﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻠیّ
ﻮولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ علیّ
ﺰﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦﻭﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺤﻮﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﻮﺯﻩ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
محمّد ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ محمّد ﻭ علیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﻭلی
اﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﺠﻴﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺍگر ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖﻣﺘﺤﻴّﺮﻡ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ربّ ﻭﻣﺮﺑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴؤوﻝ ﺣﻔﻆ
ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثرﻭﺣﻮﺯﻩ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﺍﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﺭﺍﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺃﻯ
ﮐﺎﺵ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻧﺪ ﻭ
ﺑﺪ ﺩﻳﻦ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭلی اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻗﻮﻡ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺩﻳﻦ ﻣﺬﻫﺒﻰﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺯﻣﺎﻧنی
اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﭘس
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻗﻮﻡ ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻟﻮ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. علیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﺭﺧﺖ
ﮐﺮﻳﺴﻤس ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
طوبای ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻮﺭﺩ
ﺭؤﻳﺖ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺐ
ﻫﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻮ ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺪﻑ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3001 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ علیّ ﺷﻔﻴﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
علیّ ﺷﻔﻴﻊ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻧﻴﺰ شَفع
ﻭجُفت ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﺴﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ مؤمن علیّ
ﻭ محمّد ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺧﺮﻭﺡ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺗﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴباﺷﺪ.ﭘس ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ولیّ ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻧﺎﻡ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ علیّ
ّ ﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻣﻐﺰ
ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﺑﺎ ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ
ﻭ ﺿﺨﻴﻢﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ محمّد
ﻭعلیّ ﻮﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺭﻓﻊ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻮﺩ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ علیّ
ﺭﺍ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺤﺒّﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﺤﺒّﺖ ﻫﻤﺎﻥﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯﺳﺎﻟﻜﺪﺭ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗثبیت ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
3004 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭘﺴﺖ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ.
ﺍﻣﺎم ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻣﮕﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﻋﻔﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3006 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻨﺒﺮ
ﻭﺗﺮﻳﺒﻮﻥ
ﻣﻦﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
هستند.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻨﺒﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
محمّدﻯ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ولیّ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﺭﻭح
االقُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻦ
ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺳﻠﻮﻙﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
که ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﻴﺸﻴﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕﻭﻣﺨﺎﻃﺒﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ . ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺎﺑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﮐﺐ علیّ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺎﻡ علیّ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﻮﮐﺐ
ﻭ ﻣﺴﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺴﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3008 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣؤﻣﻦ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﻫﻮﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ اُمّی    ﭼﻮﻥ محمّد
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﻣؤﻣﻦ ﺷﺪﻩﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺗﮑﻔﻴﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻗﺒﻮﻟﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺘﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭلی ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻌثت ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭ ﻧﺒﻮّﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﺣﺪﻳث
3009 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎﻫﻴﭻ ﮐس
ﺍﺯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﮐﻤﮑﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻧﻰﮐﻪ
حَقّ دﺍﻭﺭﻯ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻔﻮ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﻔﻴﻌﺎﻥ ﻭ
ﻫﻤﺴﻔﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ(ﻫﻤﺰﺍﺩ)ﺳﺎﻟﻚ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ
ﮐﺴﺐ ﺷﻔﺎﻋﺖالهی
اﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3012 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻯ
ﻣﺮﺩﻡﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﻧﮕﻴﺮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﺩﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺑﻴﻌﻪ
ﻭﻣُﻀﺮ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﺍﻣﺎم
ﻮاُمّی
ﻭﺷﻴﻌﻪ علیّ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻬﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥﮐﻪ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﮕﻰ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد ﻭ علیّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ نوع ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
3015 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﮑﺴﻰ
ﮔﻔﺖﺍﻳﻦ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺣﺠّﺎﺝﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3018 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺸﺮﻁ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻭ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫﻞ ﺷﻚ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺟﺰ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﻔﺮ
ﻭﺷﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴگوﻳﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮک ﻮﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3024 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻰ ﺍﻭﺭﺍ سوء  ﮔﻨﺪ بحقَّ
محمّد ﻭعلیّ
ﺑﺪﻩ.ﻭ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺣﻘّﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ ﻭ حقّ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮ ﺁﻝ محمّد
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ بمعرفی
خداوند
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
سوء  ﮔﻨﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭ پیر
الهی ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻔﻴﻊﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3025 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﺪﻝ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺣﺘﻰ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻴﭻ
ﻋﺪﻝ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺗﻌﺪﻳﻠﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﻬﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ ﺩﻝ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3026 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﻡ
ﺭﻭﻯ ﺻﺮﺍﻁ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺻﺮﺍﻁ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺮﺍﻁ ﺑﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮ ﻭ
ﺗﻴﺰﺗﺮ ﺍﺯ ﻟﺐ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
دارد. ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﭼﻮﻥ سوء
ﺍﺭﺍﻥ ﺗﻴﺰ
ﺭﻭﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻴﻨﻪ ﺧﻴﺰﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺠﺎﺋی
غیر ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﻭ ﺁﺗﺶ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﮑﻒ ﺻﺮﺍﻁ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﻭﺟﺪّﻳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3037 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻨﺎﺭ
ﺻﺮﺍﻁﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺣﻤﺰﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ ﻭ
کشته شدن در
جهاد جنگی به
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻤﺰﻩ
ﻭﺧﻮپس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﻤﺰﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻮﻟﺎ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺪﻳث
ﺣﻤﺰﻩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻴﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3039 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻨﺎﺭ
ﺻﺮﺍﻁ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻣﻰ
ﺍﻳﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ  ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺍﺭﺩ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3040 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ثاﺑﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺷﻤﺎ
ﺭﻭﻯ ﺻﺮﺍﻁ ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺑﺄﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻫﺮﻳﻚ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّد
ﺯﻧﺪﻩﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳ ل  ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺟﺰ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3041 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺩﺭﻋﺸﻖ ﺗﻮﺩﺭ
ﻗﻠﺐ ﻣؤﻣﻦ
ثاﺑﺖ ﺷﺪ ﭘﺎپس
ﺭﻭﻯ ﺻﺮﺍﻁ
ثاﺑﺖ ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻗﻄﻌﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﮐﺘﺎﺏﻓﺼﻮﺹﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺷﺪ.ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﺍﻣث اﻝ ﺍﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺩﺭ ﻧﺰﺍﻉ علیّ
ﻮﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺧﻠﻔﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3042 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻭ
ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻫﺴﺖ.ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﺮﺕ. ﺻﺮﺍﻁ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﻭ ﺗﺮﻙ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﻨﻰ ﺻﺮﺍﻁ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭﻯ
ﺻﺮﺍﻁ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻣﺎ
ﺻﺮﺍﻁ ﺩﻭﻡ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺸﺖﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺻﺮﻳﺤﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺻﺮﺍﻁ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3043 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﺠﺮﻩ
ﻃﻮﺑﺎ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻳﺸﻪ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﻭﻫﺮﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺷﺠﺮﻩ
ﻃﻮﺑﺎ
ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻳﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺭﺍﻏﺐ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻃﻮﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍﻣﻦ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺪﺍﺷﺖ .

ﺣﺪﻳث
3045 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﺁﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﻭﺩﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻭﺣتی گیاﻩ
ﻭﺑﻤﻮﺍﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

حدیث
3052 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖدرب
ﺑﻬﺸﺖ ﺣﻠﻘﻪ
برای ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺯﺩﻩ ﺷﻮﺩ
ﭘﺎﺳﺦ (ﻳﺎ علیّ)
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻥ ﺑﺎﺏ
ﺁﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺑﺎ ﻳﺎ علیّ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒﻠﻰﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺨﺴﺖ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺡﻭ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﭘﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭﻟﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3058 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﻋﻤﻞ
ﻳﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ثوﺍﺏ
ﻭ ﺃثرﻯ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻪ قراءت
ﻗﺮﺁﻥﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭقُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺃثر ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ قُرّه    ﻫﺎ ﻭ
ﺧﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭ حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ بحجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﻔﻆ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻓﺎﺭﺳﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮس ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﻧﻮﺍﻣیس ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤؤﻣﻦ
ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺯﺍﺭﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3065 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺩﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺵ ﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﻭﺗﺮﺳﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﻫﺸﺖ ﺩﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻋﺮﺽ ﻫﺮ
ﮐﺪﺍﻡ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﺮﻳﺾ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﻥ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﮑﺮﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ.ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3067 ﺭسوء  ﻝ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖﻭمحمّد
ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﻭ علیّ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺭسوء  ﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺁﺩﻡ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮپس
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻄﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻳﺎﻓﺖ.ولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﺵ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
سوء  ﻡﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺎﺯﻯﺒﺘﻮﻟﺪ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ.ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖسوء  ﻡ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻟﺤظﻪﺍﻯ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻭﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3072 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻣﺘﻮﺳﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭقُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻄﻠﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
بشری
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﺯ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﮔﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯ
ﻃﻠﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﺟﺎﻯ ﺗﻌﺠّﺐ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﺳﻴﺐ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3074 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﺪﻡ ﻳﻌﻨﻰ محمّد
ﻭﺍﺭﺩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻗﻮﻡ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ محمّد
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﺭﻳﺸﻪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺠﺎﺏ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﮑﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ.ولیّ
ﻧﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ علیّ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
علیّ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ علیّ ﺷﺶ
ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭمحمّد
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻫﺮﺟﺎ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ ﻧﺎﻡ
ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﻣﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.
ﻃﻮﺑﺎ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﻤﺎﻥ
ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ(ﮔﻨﺎﻥ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺟﻨﺎﻥ
ﻭﺟﻨّﺖ) ﮔﻔﺖ.

ﺣﺪﻳث
3098 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻃﻮﺑﺎ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﻭﺗﻨﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺷﻌﺒﻪ ﻫﺎپس
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﺨﺴﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.  ﺣﺪﻳث 3099 ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﻳﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻤﺮ
ﺻﺪﺳﺎﻟﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻳﻪ ﻭ
ﺑﺮﮐﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ.

ﺣﺪﻳث
3100 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻃﻮﺑﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻳﺸﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ علیّ
ﻭ ﺧﺎﺹ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3106 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺴﻮﻯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ(ﻣﻮﮐﺐ
ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ)ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪ سوء  ﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﭘﻴﺎﺩﻩ. ﻭ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺑﻨﺪﺍ ﺍﺯ
ﻗﺒﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑا ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻣﻌﺎﺩ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻃﺎﻗﻬﺎئی
اﺯﻳﺎﻗﻮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3107 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺍﺯ
ﻟﺰﻭﻡ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺠﻠس
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3111 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮔﻴﺮﻯ
ﻳﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻣﺪﻩتا با
ﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ ﺍﻭ
ﺑﻴﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ (ﺗﻮﺭﻳﻪ)
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ربّ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ربّ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ محمّد
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
که ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺠﺴم
اﻧﺴﺎنی ﻘﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3113ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺁﻝ ﺍﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻄﻮﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﻭﺭ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.و
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. والاّ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
3115 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺘﻤﺎﻥ ﺣﺪﻳث
ﺍﻭ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁﻭﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡﻭ
ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺸﺮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3117 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻨﻔﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺑﺎﻋث ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﺁﺳﻴﺐ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻋﻮﺕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﻭﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3131 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺩﻡ در بهشت
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ
ﻧﺸﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ درخت ولایتهای
هر فقیه سفیهی
شجره ملعونه
میباشد.

ﺣﺪیث
3123 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .

ﺣﺪﻳث
3134 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺗﻤثیلی
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺘﺎﻳﺸﻬﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺯﮔﺬﺍﺭ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺻﻠﺎﺕ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3135 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ
ﻏﺼّﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺍﺭ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻧﺠﻒ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺩﺭﻭﺩ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ
ﻭﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ.ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭ ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﺠﺪﺩ ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3136 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮ
ﺳﺮ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩﻫﺮ
ﺻﺪﻗﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻗﺮﺽ
ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ
ﺑﮑﺴﻰ
ﺑﺪﻫﺪﻫﻴﺠﺪﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺻﺪﻗﻪ ﻣﺎﻝ
ﺑﻔﻘﺮﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ثوﺍﺏ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺻﺪﻗﻪ ﮐﻪ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁثاﺭ ﻣثبت
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ( ﻗﺮﺽ
ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ) ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ
ﭘﻠّﻪ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻗﺮﺽ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﮔﺮﺩند.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﮐﻪ ﺣﺴﻨﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻮﻓﺎﺋﻰ ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﺤﺎﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻢ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﻫﻔﺘﻢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﻭﻗﺮﺽﺍﻟﺤﺴﻨﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3137 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﺤﺴﻮس
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺧﻮﻝ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪﻫﻤﮕﻰ مُقدّس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭنَبیّ
ﻭ( ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ) ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﮕﻮﻧﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺑﺎﺯ
معنی ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺁﻥ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻤﺮ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ
ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺁﺳﻴﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺰﺷﺮﺍﺏ
ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺧﻤﺮ
ﻭﺷﺮﺍﺏ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎﻧﺎﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﻤﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث3138
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺷﺮﺏ ﺑﺪﻭﻥ
ﮔﻨﺎﻩﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻮﻧﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﺷُﺮُﻑ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث3139
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
داستان (ﻏﺪﻳﺮ
خُم) ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻌﺮﻭﻑﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ علیّ
ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ
ﻓﺮﺩﻭس ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺩﻳس ﻭﺗﻦ
ﺩﻳس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻨﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺮ
ﺃﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺗﮑﻴﻪ ﺯﺩﻩ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻌﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻭﺻﻒ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3140 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻘﻮﺍ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺣﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺣﻤﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﻭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ
ﻋﻄﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭﻙ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3141 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﭼﻪ
ﺑﺮﮐﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺩﺍﺭﺩ؟ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﭼﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮال
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺎﻣّﻪ ﺷﺪﻩ
ﺗﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻄﻤﻊ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﺁﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺁﻏﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3143 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻮﻟﺎ
ﮐﻨﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3144 ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻘﻞ
ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﻣﻦ ﻭ
ﺁﻝ ﻣﻦ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻧﻔﺮﺳﺘﺪﺑﻮﻯ
ﺑﻬﺸﺖﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎل
ﻔﺎﺻﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﻯ ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭﺻﻞ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﺣﺠﻬﺎﻯ
عُمرﻩﺑﺎ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻝﻋﺒﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺣﺴﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺣﺴﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺼﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ محمّدﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻭﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺳﻢ (ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺘﻰ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘس
ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻐﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3146 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﭘس ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﻭ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺧﺎﺹ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴم ﻮﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3148 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﺎﻡ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ
ﺟﻨّﺖ
ﺍﺳﺖﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﺎﻙ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺑﺂﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺼﻴﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺑﻴﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3154 ﻣﻮﻟﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺪﻡﮐﻪ ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ محمّد
ﺣﺒﻴﺐ ﺧﺪﺍ ﻭ علیّ
ولیّ ﺧﺪﺍﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﻣﺘﻨﻔّﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺩ. ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ محمّد
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﺎﻡ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3161 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﻋﻄﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻕ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦﻭ
ﻗﺎﻃﻊ ﺭﺣﻢﻭ
ﺷﻴﺦ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﭼﻨﺪ ﺻﻔﺖ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻋﺎﻕ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﻄﻊ ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﺯﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
اﺯ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺠﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3166 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﻭلی
ّ اﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﭘﺮﺳﺶ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻭﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩﺑﻮﺩﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ شَفع
ﻭ جُفت ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3167 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﻗﺒﻮﻝ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺗﻤﺘّﻊﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭﭘﺮﺳﺶ
ﻗﺒﺮﻭﺣﻮﺽ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺷﻴﻌﻪ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻠﮑﻪ ﺭؤﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3168 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻯ ﭼﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻫﺴﺖﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﻳﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻧﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺴﺐ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺑﺎن
هائی ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3170 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ(ﺃﻫﻞ
ﻣﻌﺮﻭﻑ)ﻳﺎﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺮﺍﻯﺒﺸﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺃﻫﻞ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪیث
3171 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻭﺭﻩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﺍﺯﻭﺍﺝ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺯﻧﺎﻧﺶ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻭﺝ ﻭ جُفت
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ الهی ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻭ
ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻭ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3261 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻬﻮﻩ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ
ﮐﺎﻓﺮﻯ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﺮﻓﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺩﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺭﺯﻕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯﮑﻪ ﺍﺯ
ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﺯﻕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻤؤﻣﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﮐﺸﺶ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻨﻚ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻨﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3251 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﺗﭙّﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ  ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﭙّﻪ ﻫﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﺮ
ﺗﭙّﻪﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺎﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪولیّ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.
ﺑﺎﺯ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﺧَ ﻠَﻒ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻫﺮ ولیّ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.ﺑﮕﻔﺘﻪﺍﻣﺎﻡﺍﮔﺮ
ﺳﻠﺎﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻀﻮﺭ ﻭ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺩﺭﻭﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﺯ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﻀﻮ ﺗﺎﺯﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3258 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣؤﺫﻧﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﮔﻔﺖ
ﻟﻌﻨﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ
ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣؤﺫﻥ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﮑﻨﺪﺑﺨﻮﺩ ﻇﻠﻢ
ﻭﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺒﺮ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2360 ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﮐﻪ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺗﻮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﻤﻮﺭﺩ
ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ ﺗﻮﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﺑﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮﮐس ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩﻣﮕﺮﻣﻨﮑﺮ
ﺷﻤﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺒﻌﺪ ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ علیّ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2366 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻋﺮﺍﻑ
ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ محمّد
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭولیّ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2378 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﺣَﺴَ
ﻨﻪﺍﻯ ﺍﺳﺖﻳﺎ ﺗﮑّﺎﻣﻞ
ﻭ ثوﺍﺑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺃثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻃﻴﻔﻪ
ﻭﺗﺤﺮﻳﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺃﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻧﻤﻰ
ﺷﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺮﮐﺮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﺍﮔﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻭﺟﺪﻳﺖ
ﮐﺴﺐﮐﻨﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺣَ
ﺴَﻨﻪ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺣﺪﻳث
2383 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بعلیّ ﮔﻔﺘﻪ
ﺗﻮ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪﻭ
ﻣﻦ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻢﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﺗﻮ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ  ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻣﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
که ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﻭعلیّﻭ
ﺳﻴّﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺮﻯ.ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ.  ﺣﺪﻳث
2394 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺫﮐﺮﻯ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﺹ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3301 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ علیّ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻋﺸﻖ ﮐﺎﻣﻠﻰ بعلیّ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3305 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﻣﺤﺒّﺘﻰ
ﺑﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ(ﻧﺎﺻﺒﻰ) ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺳﻨّﻰﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺑﺘﻰ(ﻧﺼﺐ)ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﺮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3308 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺷﺨﺎﺻﻰ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺗﺎ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺎﻥ ﻭ ﻓﻠﺎﻥ
ﻭ ﻓﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺳﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻳﺎ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺳﺘﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎم اﻣﺎﻡ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭلی ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ﻋﺎﻟﻢ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠم اﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻋﻠﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻧﻪ
ﺩﺍﻧﺶ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
3320 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺑﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺧﻮﻥ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ
ﻧﺮﻳﺰﻧﺪﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺁﻭﺍﺭﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺑﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﻞ
ﻣﺒﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﭘس
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭼﻮﻥ ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3345 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﮕﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤی ﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻣﻠﺤﻖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3364 ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ ﻣثبت
ﺑﺪﻋﻮﺕ ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﭼﻪ محمّد
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻨﻨﺪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3362 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻌﻨﻰ(ﺍﻟﺮ)ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. قُرّه     ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻓﻀﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻌﻤﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3379 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺧﺮﺍﺝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻇﻠﻤﺎﺕﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻣﻮﻓّﻖ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﻳﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3380ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ(ﮐﻠﻤﻪ
ﻃﻴّﺒﻪ)ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ(ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ)علیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﻠﻤﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ محمّد
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻠﻴﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3395 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ ربّ
ﻋﺎﻟﻤﻴﺎﻥ
ﮔﻔﺖﻳﻌﻨﻰ محمّد
ﺍﺯ
ﻣﻨﺬﺭﻳﻦﻳﺎ
ﺍﻧﺬﺍﺭ ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﻭ قُرّه     ﻳﺎ
ﺧﻮﺭﻩ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
محمّد ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﻮ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻧﺬﺍﺭ ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3401 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺯﮐﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ علیّ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻭ ﺣﺘﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3429 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻣﺎﻡ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺩﻝ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻰ. ﺳﺘﻢ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﺨﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ
هستند.ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3440 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻭ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ معرّفی    ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻳﻨﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3415 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﺸﺮﻙ قُریشﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪﺑﻴﺎ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﺑﺮﻭﺵ ﺗﻮﻭ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺗﻮ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻦ. ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّد
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3420 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﻧﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3421 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﻡ
ﺑﭙﻨﺞ ﮐﺎﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺻﻮﻡ ﻭﺯﮐﺎﺕ ﻭ حجّ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ.ولیّ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﭘس
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﻟﺨﻮﺵ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻮﻟﺎ
ﭼﻮﻥ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ (ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ)ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺻﻮﻡ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺢ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﻫﺎﻯ ﺍﺻﻐﺮ
ﻋﻤﺮﻩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻳﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺤجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺣﺠّﺎﺝ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻔﺮﺕﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺩﺧﻮﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺎﺹ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﺃﺻﻞ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ. ﮐﻪ
ﺻﻮﻡ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﺰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3439 ﺳﺎﺋﻠﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺣﺠﺮ
ﺃسوء  ﺩ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﻨﮕﻰ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ. ﺳﻨﮕﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻀﺎ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﺁﻣﺪﻩ
ﻭسوء  ﺧﺘﻪ
ﻭ ﺳﺒﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﺯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺷﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺧﺎﻝ
ﺳﻴﺎﻩ
ﺻﻮﺭﺕﺭﻭﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻣﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺎﻯ
ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﺂﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3443 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺎ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺻﺐ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺰﻭﺭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺷﺪﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3444 ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺻﻴﺎﺋﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ بعلیّ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ.

ﺣﺪﻳث
3445 ﺍﺳﻘﻔﻰ ﺍﺯ
ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪﺍﮔﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﺟﻬﻨﻢ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻫّﻢ
ﻗﺸﺮﻳﻮﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﺋﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3449 ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻳﻚ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻨّﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ
ﺩﺭ( ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ)
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺣﻌﻪ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3450 ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﭘﺮﺳﺸﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﻌﻤّﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﻴﻨﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺷﺐ
ﻭﺭﻭﺯ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺁﻭﺭﺩ
ﺷﺐ ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﻴﻨﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺁﻧﮑس
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﻚ
ﮐﻨﺪﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﻚ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3452 ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﺶ ﺷﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻮﻟﺎ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻣﻨﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻨﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭعلیّ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻧﺰﻭﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﭘﻴاﻤﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮّ
ﻩﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺯﻝ
ﺑﺮﺩﻝ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3453 ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖﺍﺯ
ﺍﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﺷﻮﺩ.ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ 2543 ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3455 ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺪﻳثهاﻯ 3452ﻭ3453 ﻭﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3457 ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
3452و3453ﻭ3454ﻭ 3455 ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3459 ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ
ﺭﻭﻣﻰ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﻬم
اﺳﺖ.ﺗﺎﻧﻈﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ محمّد
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3460 ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﺩﺭ
ﺑﺼﺮﻩﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ
ﻣﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.ﮐﻪﺍﻣﺎﻡ
ﻫﻔﺖﻣﺎﻩ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ.ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﺩﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺣﺴﻦ
ﺑﺼﺮﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩﻩ ولیّ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ.ﻭﻯ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺘﻘﻴّﻪﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﻈﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭ ﺍﻣﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﻧﺎﻣﻪ ﺣﺴﻦ
ﺑﺼﺮﻯ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻭ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﻧﻴﺰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻳﻴﺪ عَدَم ﺭﺍﺑﻄﻪﺑﺼﺮﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﺎﻣﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﮑﻨﻢ.

ﺣﺪﻳث
3464ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﭼﺮﺍ
ﺷﻤﺎ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻴﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﻡ
ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺟﺪّﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎﻯ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖﻭﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺷﺮﻳﻌﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ علیّ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻭﻡ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎﺟﻨﮓ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺭﻓﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺭﺍ. ﻭ سوّم
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺟﺰﻳﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻠﻞ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺟﺰﻳﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺟﺰﻳﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺰﻳﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس ﭼﺮﺍ
ﻣﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ؟ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻨﻮر
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺎﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
بالقوّه ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3478 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺃﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺃﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﮑﻪ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻌﺮﻭﻑ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ
محمّدﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺃﻣﺮ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﻭﻧﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﺯ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3484 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺘﻨﺪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ.ﮐﻪ
ﺧﺎﻙ ﭘﺎﻯ
ﺗﻮﺭﺍ سوء  ﺭﻣﻪﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻮﻟﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ.ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ
ﻣﻦ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﻭ
ﭼﺮﺍﻏﻰﺍﺯ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ولیّ
ﻧﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺮﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3491 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ محمّد
ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ؟
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ
محمّد
ﻗﺮﺁﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ ﻗﺮّه ﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ محمّد
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺷﺮﻋﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺣﻠﺎﻝ ﻳﺎ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ. ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ (ﻣﻠﺄ)
ﻳﺎ ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3500 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﻘّﻪ ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﮐﻠﻴﺪ ﺑﺼﻴﺮﺕ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻴﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﭘﮕﻴﻪ)ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﻮﻡ قُریشﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﭼﻮﻥ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺭﺷﺒﻴﺪ ﺑﺮ
ﻣﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3509 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻧﻔﺮ
ﺩﻭﻡ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻏﺎﺭﭘس ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻣﮑّﻪ ﮐﻪ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﻮﺩﻭ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﻧﺘﺮس ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪ
ﻭﺩﻭﺩﻝ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.سپسﺩﺭ
ﻣﻨﺎﻗﺐ ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3512 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻭﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
اُمّی    ﻭﻣؤﻣﻥﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﻣؤﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﮐﺎﻓﺮ
ﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺸﺘﻦ
ﺷﺘﺮ ﺻﺎﻟﺢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3533 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺯ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺟﻨﮓ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﮑﻨﺞ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3538 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖﻣﻦ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻢ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ(ثقلین) ﻳﺎ
ﺩﻭ ﺍﺻﻞ ﻣﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻋﺘﺮﺕ ﻳﺎ ﺳﻨّﺖ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.
ﻋﺘﺮﺕﺯﻧﺎﻥ
ﻭﻧﻮﮐﺮﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪﻭﺍﺯ
ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﺁﻧﺒﻴﺎ ﻧﺼﻴﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺘﺮﺕ ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
محمّد ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯﺒﺠﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﻨّﺎ(ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﺸﺴﺘﻪﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎﻣﺮﺩﻡ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
به (رَحِم)
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺳﻨّﺖ
ﺗﻨﻬﺎ مُقدّس ﺷﺪﻥﻳﺎ
ﺳﻨﺖ(ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ)ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ولیّ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺬﻭﻓﺎﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺷﺪﻩ ﻋﻤﺮ
ﻭﺗﺼﺤﻴﺢ ﺷﺪﻩ
ﻋثماﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﻭﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺪﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺼﺤﻴﺤﺎﺕ
ﻟﻔﻈﻰ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺿﻤﻦ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖولیّ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻟﻔﻈﻰﺑﮑﻠّﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻭ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻳﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ
ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ223 ﺁﻳﻪ
ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﭼﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻧﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻄّﻠﻊﺍﻳﻦ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3542 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﺮﺳﺶ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺁﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯمحمّد
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭘﺮﺳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﻠﺎﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘّﻖ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻭ خُمس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻤﺎﺯ
ﻓﺎﺭﺳﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻮس ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ مُقَدَس
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3548 ﺻﺪﻭﻕ ﺍﺯ
ﻣﺒﻠّﻐﺎﺕ ﻣﺬﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻣﻴّﻪ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺵ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻣﺎﻣﻴﻪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺍﺯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺧﺪﺍ
ﻭﻧﺒﻮﺕ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ.ﻭ ﺑﮑﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺻﺪﻭﻕ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ علیّ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭمحمّد
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳ ث ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ اﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎﻋث
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3586 ﺧﺪﺭﻯ ﻣﺼﺎﺣﺐ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺗﻮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ(ﻋﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺵ)ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭ محمّدﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ(ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ) ﻭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻧﺎﻡ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺸﺨﺼّﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺎﺯﻩ علیّ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3613 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﺁﺋﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻣﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﺎﻥ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺃﻣﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺒﺎس
ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3660 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ ﻗﻠﻢ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ
ﺁﻳﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺭﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﻥ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3690 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﻭﻗﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺣﻮﺍﺩثی
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻗﺖ ﺻﺒﺢ
ﺁﺩﻡ ﺑﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3706 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺁﺩﻡ ﮐﻌﺒﻪ
ﺳﺎﺧﺖ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭﻣﺰﺩﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎﻧﻰ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ولیّ
ﮐﻌﺒﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﺭ ﻧﻘﺶ
ﺭﺳﺘﻢﺟﺎ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺭﻭ(
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧُﺪﺑﻪ) ﺧﻮﺩ
ﺍﺷﻚﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ .
ﺁﻥ ﺁﺩﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭ
ﻣﻌﺒﺪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺒﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
(ﮐﺒﺎﻟﺎ ﻳﺎ
ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﺰﺩ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺰﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3707 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3711 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﺁﺩﻡ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺃﺯلی
اﺳﺖﮐﻪﭼﻮﻥ
ﻨﻮﺑﺖ محمّد
ﺭﺳﻴﺪﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺮ علیّﻮﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻭﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﻮﺩﺵﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﺩﻡ
ﮔﻔﺖ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻰ. ﺍﻳﻦ
ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺣﺴﺎﺩﺕﺁﻥ
ﮐﺮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺻﻮﺭﺕﻭﻧﺎﻣﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﭘﻨج
ﻨﻔﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻧﺎﻡ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺣﺒﻴﺪﺭﻩ علیّ
ﺷﺪﻭ
ﻓﺎﺧﺘﻪﻓﺎﻃﻤﻪﻭﺷُﺒّﺮ
ﻭ ﺷُﺒﻴﺮﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦﻭﻧﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ محمّد
ﺭﺍ ﺟﺎﺋﻰ
ﻧﺪﻳﺪﻡ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﻭ
ﺍﻟﻘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ .

ﺣﺪﻳث
3712 ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻘﻰ
ﺷﺠﺮﻩ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﺧﺖ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺣﺴﺎﺩﺕﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺭﺯﻧﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3715 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺠﺮ
ﺍﻟﺄسود ﮐﻌﺒﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺩﺭ
ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻨﮓ
ﺷﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺳﻨﮓ
ﺳﻴﺎﻫﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺠﺮ
ﺍﻟﺄسوﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻨﮓ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ سوﺧﺘﻪ
ﺩﺭ ﻫﻮﺍ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﻧﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3718 ﺃﻧﺶ ﺍﺯ
ﻗﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻮﺡ
ﮐﺸﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻮﺡ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ . ﮐﺸﺘﻰ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺗﻤثیل ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3721 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﺑﺒﻐﺪﺍﺩ ﻭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ مهدی
ﺩﻭﺍﻧﻘﻰﺍﺯ
ﮐﻮﻓﻪ
ﻭﮐﺮﺑﻠﺎ ﮔﺬﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺎس ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺎﻯ
ﺩﻓﻦ علیّﻮ
ﺣﺴﻴﻦﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻣﺴﺎﺟﺪ
ﺁﻧﻬﺎﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺠﺪ ﮐﻮﻓﻪ ﻭ
ﺳﻬﻠﻪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﮐﻪ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﺑﺎﺑﻠﻰ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3726 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺯ ﻃﻮﺍﻑ ﺩﻭﺭ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﻃﻮﺍﻑ ﻧﺴاء
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦﻭ ﻳﺎ ﻃﻮﺍﻑ
حجّ ﻧﺴﺎٴ.ﺯﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ حجّ
ﻧﺴﺎٴ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻔﻰ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3727 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺯ
ﻃﻮﻓﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭﻳﺎ
ﻃﻮﻓﺎﻥ ﻏﻀﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﺩ ﻭثموﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺴﻴﻢ
ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺩ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ولیّ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3739 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺣﻀﻮﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻭﻣﮋﺩﻩ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺤﻖ ﻭ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﺳﺤﻖ. ولیّ
محمّد ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﺎﻧﻰ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻯ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﺑﻨﺎ ﮐﺮﺩ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻣﺰﺩ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺴﻢ
ﺍﻟﻠﻪﻭ
ﺍﻟﺤﻤﺪ ﻟﻠﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻭﺁﺧﺮ ﻏﺬﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪﻧﺨﻮﺭﺩﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﺋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻭﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ.ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3741 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ مِلّت
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺣﻨﻴﻒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺟﺎﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3767 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﮐﻪ
ﺷﻬﺮ ﻣﮑّﻪ ﺭﺍ
ﺁﻣﻴﻦ ﺩﺭ ﺃﻣﺎﻥ
ﻭ ﺣﻔﻆ
ﺑﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺮﺍﺩﺵ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺸﺮﻯ
هاﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ. ﺁﻣﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺩﻋﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﻋﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺩﻩ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
3787 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺷﻤﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻴﺪ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺼﺎﺣﺐ ﻣﻮﺳﻰ
ﻳﺎ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﻭ
ﻳﺎ
ﺫﻭﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ.ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣلی
ﻮمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﺎﻥﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ذو
القرنین کورش
پیامبر بوده و
نه اسکندر مقدونی
.

ﺣﺪﻳث
3779 ﻣﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ
ﻫﺮ ﺷﺐ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ
ﭼﺸﻤﻪ ﺩﺍﻍ ﻓﺮﻭ
ﺭﻓﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻣﻐﺮﺏ ﺩﺭ
ﺟﺎﺑﻠﻘﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺼﻮﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺩﺭ ﺣﺮﺍﺭﺕﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﺭﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺍﻃﻠس ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻇﻠﻤﺎﺕ ﺍﺳﺖ.ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ(ﺟﺎﺑﻠﻘﺎ
ﻭ ﺟﺎﺑﻠﺴﺎ)
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ(ﺟﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻏﺮﻭﺏ
ﻏﺮﻳﺒﺎﻧﻪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﻃﻠﻮﻉ
ﺍﺯ ﻣﻐﺮﺏﻏﺮﻳﺒﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﺯ ﺷﺮﻕ
ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻗﺎﺕ
ﻧﻮﺭ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺒﺢ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3780 ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺳﺪﻯ ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﻘﺐ
ﺯﺩﻥ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3790 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﮑﻌﺒﻪ
ﻭﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﮑﺮﺑﻠﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﺁﻣﺪ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺑﺎﺷﻴﺪﮐﻪ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺑﻘﻌﻪ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ.
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻏﺼّﻪ (ﮐﺮﺏﻭ
ﺑﻠﺎ) ﺩﺭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺑﻌثت ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﺟﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺴﺠﺪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻌﺒﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰﻭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺷﻮﻧﺪﺣﺎﻝ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﮐﻌﺒﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3791 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﻃﻔﻞ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻳﺎﻯ ﻧﻴﻞ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﻋﻮﻥ ﺭﺳﻴﺪﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺑﻮﺩ  ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺥ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﺷﻨﺎس
ﺩﺭ ﮐﺎﺥ
ﻓﺮﻋﻮﻥﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﺪ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺸﻌﻴﺐ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻦ ﺷﺪ
ﺁﻧﻮﮔﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﻭ ﺁﺗﺶﮐﻮﻩ
ﻃﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﻣﺤﻨﺖ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻪ ﻣﺮﺩﻡ.
ﻣﻮﺳﻰ ﻫﺮ
ﻣﺎﺷﻰ ﻭ ﺭﻫﺮﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
(ﻣﺎﺷﻴﻪ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ) ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ
ﺷﺪ. ﻭﻧﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺹ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ مُقدّس
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﻭ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﻧﺎﻡ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﻭﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴق اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
3793 اﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺼﺎﻯ
ﻣﻮﺳﻰﮐﻪ
ﻋﺼﺎﻯ ﺑﻠﻨﺪ ﻫﺮ
ﺩﺭﻭپس ﺩﺭ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﺎﻉ ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻋﺼﺎپس ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯﺍﻳﻦ
ﻋﺼﺎ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3794 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺳﺎﺣﻞ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩﻳﺎ(ﺟﺎﻧﺐ
ﺍﻟﺄﻳﻤﻦ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻌﻪ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ
ﮐﺮﺑﻠﺎﻭﺷﺠﺮﻩﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﻭ ﺩﺭﺧﺖ
ﺁﺗﺸﻴﻦ ﻭﺣﻰ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻓُﺮﺍﺕﺁﺏ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮّ ﻭ ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻭﻧﺠﺎﺕﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﺠﺮﻩ محمّد
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ
ﻭﮐﻠﻤﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3798 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥﮐﻪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻢ ولیّ
ﻣﺎﻧﻊ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺩﻡ
ﻋﺎﻗﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣثاﻝ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺷﻌﻴﺐ نَبیّ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻦ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﺗﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﺎﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﻪ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺧﺶ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺒﺪ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ولیّ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍ ﻭ
ﭘﻮﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ
ﻋﻘﺪ ﺷﺮﻋﻰ
ﭘﺪﺭﺷﺎﻥﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻳﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺣﺮﺍﻣﺰﺍﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﺪﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3799 ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪﺩﻋﺎپس ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺴﻮﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺩﻋﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3809 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﺭ
ﺑﺎﺏ ﻭﺭﻭﺩﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﺭﮐﻮﻉ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﺏ ﺁﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺩﺭ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﺭﮐﻮﻉ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ(ﻣُﺤﺴﻦ)ﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺬﺍﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤی
کاﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻗﺸﺮﻯ
هاﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3819 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻫﻞ
ﻳﻤﻦﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻳﻤﻦ
ﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺍﺯ
ﺳﻨﮓ ﻧﺒﺸﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺩﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
3823 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﺸﻖ
ﻋﻤﻴﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﮕﺎﻭ ﭘس ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﮔﺎﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﮑﻢ ﮔﻨﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﮔﺎﻭ ﺷﮑﻢ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻌﺮﻩ ﻭ
ﭘﺮ ﻣﺪﻋﻰ
ﻭﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3829 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ به (ﻓﺮﻗﺎﻥ)ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﺮﻗﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﮔﺎﻥ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻓﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ قُریش ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻏﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3830 ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﺫﮐﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ محمّد
ﻭعلیّ ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻪ سوء  ﺷﻴﺎﻧس ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ سوء  ﻣﻴﻦ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﻭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
3844 ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺯ ﻟﻮﺣﻪﺍﻯ
ﺯﻳﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺍﺋﻦ ﻗﺪﻳﻢ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﻦ ﺧﺪﺍ ﻭ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺟﺎﻥ
ﻓﺸﺎﻧﻰ
ﻭﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﻌﺠّﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻘﻴﻦ
ﺑﺮﻭﺯ ﺣﺴﺎﺏ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘس ﭼﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﻭﺯ
ﺣﺴﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻢ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻨﻘﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻴﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃﻣﺮ ﻭ ﻧﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﺑﭙﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3857 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﭘﺮﺳﺶ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻣﻦ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺩ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻦﻣﮋﺩﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﮋﺩﻩ
ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻣﺎﺷﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻣﺎﺷﻴﻪ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
محمّد ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﻴﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ.

ﺣﺪﻳث
3907 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻮﺳﻰ بحجّ
ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﻓﺖﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮔﺮ
ﮐﺴﻰ حجّ ﮐﻨﺪولیّ
ﻧﻴّﺖ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ
ﺍﻧﻔﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ؟ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻴّﺖ ﻭ ﻣﻨﻔﻘﺎﻥ
ﻃﻴّﺐ
ﻭﻧﻴﮑﻮﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﻓﻴﻖ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﻃﻮﺍﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﺭ
ﮐﻌﺒﻪﺧﻮﺩﺵ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺑﻴﺖﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻋﺪﻩ ﺑﻌثت
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ولیّ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺪﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﻳﻦ ﻳﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3908 ﺭسوء  ﻝ
ﺧﺪﺍ ﮔﻔﺖ
ﺩﻋﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ.ﭘس ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﺑﺎ نَفس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻳﻚ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّهﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﺭ محمّد ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3913 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻮﺳﻰﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﻳﻮﺷﻊ ﮐﺮﺩ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻧﻨﻤﻮﺩ. ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻴﻮﺷﻊ
ﺩﺍﺩﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻭ ﻧﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ. ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ(ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺷﻴﻪﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺎﺷﻰ ﻭ ﺭﻩ
ﺭﻭ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﻣﺴﺢ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺣﺘﻰ محمّد
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ
محمّد ﻭ(علیّ
ﺗﻌﺎﻟﻰ)ﻭ
ﺍﻳﻠﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3916 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻨﮓ
ﻧﺒﺸﺘﻪﺍﻯ ﺭﺍﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻗﺘﻞ علیّ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻳﻮﺷﻊ ﺑﻦ
ﻧﻮﻥ ولیّ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺶﮔﻮﺋی
ﺒﺮﺍﻯ علیّ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﻳﻚ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ قُرّه    ﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3923 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﺳﺘﻮرﺍﺕ ﻣﺮﺍ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻰ.ﮐﻪ ﺩﻭ
ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺳﺎﺧﺖ.ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪﻩﻭﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3937 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻠﺎﻡ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩ
ﭘﺸﺖ ﺑﺂﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻳﺎ
ﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3947ﺃﺑﻮﺫﺭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻴﻢ ﮔﻔﺘﻪﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪ ؟ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻮﻯ
ﺗﻮﮐّﻞ
ﻭﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﻨﺪ؟ﮐﻪ(ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺍﻫﻤّﻴﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
3956 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
هستند.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﺑﮕﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﺎﺑﻮﺕ
ﻳﻬﻮﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺻﻨﺪﻭﻗﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﺷﻴاء ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﻨﮓ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻭﺿﻮ)ﻳﺎ
ﻭﻯ سوء  ﻯ
ﻭ ﺳﻤﺖ ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ(ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭﺿﻮ)ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺘﺮﻙ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺿﻮ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3958 ﺭسوء  ﻝ
ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺳﮑﺘﻪ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺑﺮﮐﺮﺳﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﺮ
ﻭﻯ ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.(ﺳﺒﺖ)ﻳﺎ
ﺷﻨﺒﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯ(ﺳﺒﺎﺕﻭ ﺷﺒﺎﻁ)ﭼﻮﻥ
ﮐُﺮچ ﻤﺮﻍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺂﺗﺶ
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﻧﺪﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﺴی ﻤﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ؟ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻠﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺒﻮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩﺗﺼﻮﺭ
ﺑﻰ ﻣﺮﮔﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺯﻧﺪﻩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻧﻮﻋﻰ.ﭘس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪﻭ(ﻧﻤﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻨﻰ)ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ . ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﻮﺩﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﻋﺖ ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.پس  ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﻨﻄﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﮔﻮﺋﻰ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3978 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻋﻈﻤﺖ ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺰﺩ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩﮔﻮﻳﺎ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﻬﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﺕ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻭ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﮐﻮﻩ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺩﻋﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﺮﺟﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﮐﻮﻩ
ﺭﻓﺘﻰ ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪﺍﻯ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﻮﺩ؟ سپس
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻔﺮ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﻭﺩ
ﺭﺍﺩﺭﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻠّﻪﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺍﻭﺭﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺪﺍﻭﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﺂﺏﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3992 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﺑﻮﺭ ﭘس ﺍﺯ
ﺫﮐﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﺑﻮﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻳﻚ
ﻓﺼﻞ ﺍﺯ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻭﺩﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺤﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻋﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞﺯﺑﻮﺭ
ﻳﺎ ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺑﺸﺪﺕ
ﺑﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
قُریش ﻭ محمّد
ﺑﺎ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯه
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ(ﺫﮐﺮ) ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﻬﻮﺩﻯﺑﺎ
ﺩﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
قُرّه     ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻭﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﺭﺍ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺫﮐﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺑﺎﺯ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻰولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺮﺑﻰ(ﺃﻫﻮ)ﺩﺭ قُریش
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺫﮐﺮﻯ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4015 ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻋﻤﻞ ﻭ
ﺳﭙﺎس ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ.ﺍﮔﺮﭘﻴﺮ ﺍﻭﺭﺍﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﺨﺘی ﺪﺍﺩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﭙﺎس
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻳﺎ ﺳﭙﺎﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ إسراء
ﮐﻨﻨﺪﻩﺑﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4019 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺧﺮﻭﺝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺪﺭ ﺷبی که ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺍﻣﺎﻡ
ﺷﻤﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻬﺮ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺼﺎﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﻴﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﺁﺩﻡ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻋﺒﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺩﻭﺵﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﺒﺎ
ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻬﺮ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ عصاﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﭼﻮﺏ ﺩﺳﺘﻰ ﺑﻠﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ سوء  ﻕ ﺩﺍﺩﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺼﺎﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﺑﺮﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
4034 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻳﻚ ﺗﻌﻬﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ.ﻭﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺼﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻫﻤﮕﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث 4043 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺘﺪﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ(ﺍﺻﺤﺎﺏﺍﻟﺮس)
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭﺧﺖ
ﮐﺎﺝ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺩﺭﺧﺖ
ﮐﺮﻳﺴﻤﺶ ﮐﺎﺝ
ﺭﺍ ﺯﻳﻨﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﻟﺮس
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺁﺯﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ
ﺁﺯﺭ ﺭﺍ ﮐﺎﻓﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4044 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺭس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻳﻚ
ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺻﺎﻟﺢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩولیّ
ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺫﮐﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ. ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺮﺳﺶ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4458 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻳﺤﻴﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺗﻌﻤﻴﺪ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺮ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﺎﺷﻴﻪ یا
مسیح
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺁﺏ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺭﺩﺗﺎ(ﻓﻄﻢ)ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ محمّدﻯﺑﺎ
ﺗﻔﻮﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺁﻧﺎﻥ .

ﺣﺪﻳث
4463 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺧﺪﻣﺖ
ﭘﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﭼﻮﻥ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺑﺰﮐﺮﻳّﺎ
ﻧﺪﺍﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺻﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺻﻠﺎﺕ ﺟﻤﻊ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ(ﻭﻯﺴﻮ)ﻭ
ﺳﻤﺖ ﻭﻧﻮﺭ ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﻭ ﮐﻌﺒﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻣﻮﺵ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﺪﺍﻯ
ﺑﺰﮐﺮﻳّﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﺯﺍﺩﻩ
ﺷﺪ ﻭﺍﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺤﺮﺍﺏ
ﻣﻬﺮﺁﺑﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ ﮐﻮﻩ
ﻣﻴﺴﺎﺧﺘﻨﺪﻭ
ﺭﻭ( ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧُﺪﺑﻪ)
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺍﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺘﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
محمّدﻯ ﻧﻴﺰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4483 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺖﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻮﺩﻙ ﺑﺘﻬﻤﺖ
ﺯﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺎدرس
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﺪ. ﻣﻦ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﺴﺘﻢﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺑﻤﻦ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺯﻥ ﺗﻬﻤﺖ
ﺯﻧﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﺯﺩ.
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ.
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺮﻳﻢﻳﻌﻨﻰ
مُقدّس ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻳﮑﺼﺪ ﻧﻔﺮ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻗﺒﻄﻴﺎﻥ
ﻣﺼﺮﻯ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ ﺍﺭﺍﻣﻨﻪ
ﮔﺮﻳﮕﻮﺭﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻣﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎﻧﺠﻴﻠﻬﺎﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﺘﺎﺏﻣﺴﻴﺢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒﻧﻤﻮﺩ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ محمّد ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴح
ﻮﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
4493 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻴﻦ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ.ولیّ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد
ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻭ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﻧﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ علیّ
ﻤﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻘﺎﻡ علیّ
ﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪعلیّ
ﺸﺶﺳﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّدﻧﺎﻡ علیّ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﺪ.ولیّ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻴﺪﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﺭﺍ
علیّ
ﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻫﻤﻪ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺯﺭﺩﺷﻨﻴﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ(ﺍﻳﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻫﺎ ﻳﺎ ﻋﻠﻮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻧﺎﻡ علیّ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ(ﺍﻳﻠﻰ)ﺭﺍ
علیّ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4504 ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﭘﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺩﻳﻢﮐﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ ﺁﺏ
ﭼﺸﻤﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺻﺤﺮﺍ ﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﮐﻤﻰ ﺁﺏ
ﭼﺎﻩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﮑّﻪ ﮐﻪﺩﺭ
ﺷﻤﺎﻝ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ سوء  ﺭﻳﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
.

ﺣﺪﻳث4535 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻘﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺩم ﻮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺨﺪﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺒﺮﻳﺪﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث4516 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﺒﻮﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺣﻮﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻧﺸﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4548 ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺰﻥ ﻭﺷﻮﻫﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻥ ﺯﺷﺖ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺷﻮﻫﺮﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺰﻥ ﮔﻔﺖﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺯﻳﺒﺎ ﺷﻮﻯ ﮐﻢ
ﺑﺨﻮﺭ ﮐﻪ ﻏﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺯﺷﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4552 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ محمّد
اُمّی    ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺷﺶ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ علیّ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻭﺑﺎ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﻧﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ
ﭘﺪﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺁﺩﻡ(ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻌﺪﻯ
ﭘﺪﺭ ﻳﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺖ
ﺑﻌثت ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻣثاﻝ علیّ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻳﻌﻨﻰ(ﺩﻭﻭﺍﻟﺪ)ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﻳﺤﻴﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻏﺴﻞ
ﺗﻌﻤﻴﺪ ﺩﺍﺩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪ ﻭمحمّد
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰ.

ﺣﺪﻳث
4581 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺫﮐﺮ
ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺻﺤﺒﺖ ﺯﻳﺎﺩ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺳﻨﮓ ﺩﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4585ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺖﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﺼﺮﺕ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻭﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪﺗﻤثیلی
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺼﺮﺕ محمّد ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﺼﺮﺕ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻭﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺼﺮﺕ ﺧﻮﺍﻩ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺼﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4597 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ(ﺩﺟّﺎﻝ)ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺩﺟّﺎﻝ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ.ﻭ ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺃﻓﻀﻞ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﺩﺟّﺎﻝ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻭﻍ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﻔﺮﻋﻦ ﭼﻮﻥ
ﻔﺮﻋﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺧﻮﺩ ﺫﺍﺗﻰ ﭘﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﺟّﺎﻟﺎﻥ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ علیّﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﮐﻪ محمّد
ﺑﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻓﻀﻠﻴّﺖ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4601 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﻴﺎﻝﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺧﻮﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪﺗﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﻓﺎﺕ
.

ﺣﺪﻳث
4613 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺧﻠﻴﻒ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻘﻴﻊ ﺑﺮﺩ
ﻭﮔﻔﺖ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﺪﺗﺎ
ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ ﮐﻬﻒ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﺻﺤﺎﺏ ﮐﻬﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ ﺑﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺳﻠﺎﻡ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﺑﺖ علیّ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺑﻘﻴﻊ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺑﻘﻌﻪﺍﻯﻭﻧﻪ
ﺑﻘﻴﻊ ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4636 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﻬﺮﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋیل
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪولیّ
ﮐﺴﻰ ﺩﻭ ﻋﻴﺐ
ﺷﻬﺮ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻳﮑﻰ
ﻣﺮﮒ ﻗﺮﻳﺐ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﺮﺍﺏ ﺷﺪﻥ
ﺷﻬﺮ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﻠﺎﺵ
ﮐﺮﺩﻥﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4648 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﻣﺎ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ؟ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﻌﻬﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺶ
ﮔﺮﮒﻭﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺷﺪﻯ
ﮐﻪ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩﻯ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﻌﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﮔﺮﮒ
ﻭﺣﺸﻰ
ﺑﻮﺩﻩﭼﻮﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ ﭼﻮﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻣﻄیع
گرﺩﻧﺪ. ﻭ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
4652 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﭼﻪ
ﺷﺪ ﮐﻪ بحجّ
ﻧﺮﻓﺘﻰ؟ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻯ.ﮐﻪ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ حَجّ
ّ کعبه
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻭ
ﺍﺳﻴﺮ ﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﺮﺳﻴﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺟﺪﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺿﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4653 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﻭﺳﻪ ﻗﻄﺮﻩ
ﺧﻮﻥ ﻃﻔﻠﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎدرس
ﺍﺯ ﻓﻘﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﻗﻄﻊ ﻭ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻢ ﺷﺪ. ﭘس
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺗﺎﺯﻩ
ﺁﻣﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﮐﻠﺎس
ﺑﺎلاﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﻧﺪﮐﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4655 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ محمّد
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
(إﻧﺬﺍﺭ)ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4675 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮔﻴﺮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﺩﻡﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺮﺵ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺗﺎ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻟﻔﻆ
(ﺍﻭﻟﻴﻦ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎم اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﻗﺒﻠﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﺁﺩﻣﮑﻰ ﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺭﺷﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻳﺎ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻟﺪ
ﺩﻭﻡﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﭙﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺑﻨﺠﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4676 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﺮ ﺑﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ محمّد
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﺭﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭﺑﺎﺯ ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪ ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻴﺎﻓﺖ.
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﻮﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﻳﻦ
ﻋﻬﺪ(ﺍﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑﻢ)ﺭﺍ
ﭘﺎﺳﺦ ﺁﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺯﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺗﺠﺴّم
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﺎﻳﺪ(ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ .

ﺣﺪﻳث
4681 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺻﻞ ﺷﺠﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻦ
ﻭﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
اُمّی    ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﺠﺮﻩ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﺷﺠﺮﻩﻫﺎﻯﻣﻠﻌﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4682 ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﻮﺩﻳﻢﮐﻪ محمّد
ﺩﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ علیّ
ﮐﺮﺩﻭﮔﻔﺖ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺃﺻﻞ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﺗﻮ ﺷﺎﺧﻪ
ﺁﻥﻭ ﺣﺴﻦ ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﺷﺎﺧﻚ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ محمّدﻯﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
محمّد ﻭ علیّ
ﻭﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ
ﺷﺠﺮﻩ ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﺠﺮﻩ ﺑﺎ
ﺑﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺠﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﺑﺮﮐﺘﻬﺎ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4685 ﺧﺪﺭﻯ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺩﺭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﻗﺒﻞ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖﺍﺩﺍﻣﻪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺳﺘﺎپس
ﺧﺪﺍﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﺍﻳﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ.ﻭﻋﻬﺪ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﺮﻭﺭﺵﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﮔﻴﺎﻩ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺪﺭ خوﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ولیّ ﻋﻬﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭﮐﻮﺩﮐﻰﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﻠﻄﻨﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺑﻬﺮ
ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. پس
شانس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
(ﺳﺮﺍﺩﻕ) ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﻋﺮﺷﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺮ ﺁﻥ
ﺳﺎﻳﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4692 ﺍﺑﻦ ﺣﻨﺒﻞ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻣﻦ ﻭ علیّ ﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ.ﻭﭘﻴﺶﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻠﻖ
ﺑﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ تَقذُس
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺯ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﭘس ﺭﻭﺡ
محمّد ﻭعلیّ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﻴﺰتَقذُس
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ .علیّ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ سوء  ﺍﺑﻖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺷﺖﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺗﺎﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث 4694 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻧﻮﺭ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩ. ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺧﺪﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺒﻨﻤﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭمحمّد
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ
ﻫﺮ
ﮐﺴﻰﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ پس  ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ محمّد
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ می
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
5504 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5504 ﺭﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺃﺑﻮ ﺑﮑﺮ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ(
ﺍﻭﺑﻰ ﺑﻦ
ﮐﻌﺐ)ﺻﺎﺣﺐﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﮔﻔﺖﮐﻪ علیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺃﺑﻮ ﺑﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ علیّ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻥﻮﺭﻭﺍﻥﻭﺣﺘﻰ(ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ) ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5505 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ سوء  ﮔﻨﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺍﺳﺘثناﺋﻰ)ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ علیّ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺴﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ علیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ محمّد
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺳﺘثناﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ (
ﺑﺪﺍ )ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺍﺳﺘثناﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻭ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5506 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵﻭ ﺁﻣﻴﻦ
ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻣﻴﻦ ﻫﺮ ﺩﻋﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
اُمّی    ﻭﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭعلیّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5507 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﺁﻥﮐﻪ
ﺁﻣﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ محمّد ﻭعلیّ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ محمّد
ﻭعلیّ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
5508ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ محمّدﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﺑﻨﺠﺎﺕﻭﮐﺸﻒ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
محمّدﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺗﻠﺎﺵ ﻭ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد.ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﮔﺎﻫﻰ أسماء
ﺍﻟﻠﻪ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5509 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﮐثرﺕ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5510 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﮐﻌﺒﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ (ﺑﻘیّة ﺍﻟﻠﻪ)
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺍث ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺯﻝ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪ. ﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤثّل ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5512 ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻧﻘﻞ
ﮐﻠﺎﻡ محمّد
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪمحمّد
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺷﺎﻧﻪ علیّ
ﺯﺩ ﻭ ﮔﻔﺖﺃﻯ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻭ
ﺣﺰﺏ ﺍﻭﺍﺯ
ﻣﻔﻠﺤﺎﻥ ﻭ ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻏﺎﻟﺐ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﺍﺳﺖ.
ولیّ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﺍُﺣﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﺎ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﺪﺍﻡ ﮐﺎﻓﺮ
ﺷﮑست ﺧﻮﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﺪﺍﻡ
ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5513 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺑﻌﺼﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﻤؤﻣﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﻠﻮﮐﻰ. ﭘس ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺩﻭﺭﻩ
ﻓﺘﺮﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﻓﺘﺮﺕﻭﺭﮐﻮﺩﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ اُمّی    ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ محمّد
ﻋﺼﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5514 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻪ بحقَّ
ﻳﺎ حجّ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘثنا ﺍﺯ
ﺧﻠﻖ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﺒﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺧﺴﺮﺍﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5515 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻓﻠﺎﺡ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5518 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﮔﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﺵ ﺣﺠّﺖ
ﺯﻣﺎﻧﺶ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺠّﺖ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5521 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻌﻨﻰ(ﻟﺒّﺪﻭﺍ
ﻣﺎ
ﻟﺒّﺪﻧﺎ)ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﮐﺮﺩﻳﻢﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﮐﻪﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5522 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺻﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ(ﺭﺑﺎﻁ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺟﻮﺟﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩﺵ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ بِدای
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5527 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻨﻊ
ﺍﺧﺮﺍﺝ ﻭ
ﺁﻭﺍﺭﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺁﻭﺍﺭﻩ ﻭ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮپس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5529 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺍﻳﻦ حقّ ربّ
ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ حجّ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻤﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻝ محمّد
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪﻫﻤﺎﻥ
حقّ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5533 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺑﮕﻮ حقّ ﺍﺯ ربّ
ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﭘس
ﻫﺮﮐس ﮐﺎﻓﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺷﺪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5534 ﺍﻣﮑﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ حقّ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ
(ﺭِﺟﺰ)ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻴﻢ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻨﻚ
ﺗﺮﻯ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5536 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻤﺎ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺼﻮﺏﮐﺴﻰ
ﺗﻴﺮﻯ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻭﻯ ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5538 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺟﻨﮓ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺖﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﺳﺎﺯﻯ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5539 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺟﻨﮓ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺭﺍ ﺧﺎﺹ محمّد
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5541 ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﻳﺪﭼﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻠﺎﺋﻚ ﮔﻔﺖ
ﺳﺠﺪﻩ ﺁﺩﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺰﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺍﺑﻠﻴس ﺳﺠﺪﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﻭﺑﺎ
ﻧﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖﺍﻯ
محمّد ﺍﮔﺮ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﺸﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻭﻭﺻﻰ ﺗﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺠﺪﻩ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5542 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻯ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ولیّ
ﺳﺘﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺁﻝ محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭقُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
محمّدﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻝ محمّد
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﻰ
اُمّی    ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5544 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﻧﺰﻭﻝ
ﺁﻳﻪﺟﻨﮕﺠﻮﻳﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺩﺭ
حقّ ﺁﻝ محمّد
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺁﻭﺍﺭﻩ ﺷﻬﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺪﻳﻨﻪﻭ
ﺩﻳﻥﻮﺭﺯﻯﺳﻠﻮﮐﻰ.ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5545 ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻫﺎ
ﻧﺸﺪﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭسوء
ﻝ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺗﻮ علیّ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻯ ﮐﻪ بحقَّ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻯ ﺳﺘﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5546 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻳﻚ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪﺩﻳﺸﺐ
ﺩﺭ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢﮐﻪ اُمّت
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖولیّ
محمّد ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﻌﻨی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺪﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺗّﻔﺎﻕ
ﻧﻈﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﻃﻤﻊ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺎﻫﻢ
ﻭ ﺑﺎ علیّ ﻣﻰ
ﺟﻨﮕﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺯ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻫﺎﻯ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺧﺎﻟﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺂﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ.ﻭﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5548 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺑﺎ ﺧ
ُﻀﻮﻉ ﻭ ﺯﻳﺮ
ﭼﺸﻢ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻴﺪ. ﮔﻔﺖ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ.

ﺣﺪﻳث
5550 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺑﺎ
ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ
ﺑﺤثی ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺼﺮﻯ ﺍﺯ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺒﺼﺮﻩ ﺭﻓﺖ.ولیّ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯ ﺍﻭ ﻭ
ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﮕﻔﺘﻦ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻠﻔﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5551 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﻗﺮﺍﻯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻴﺮ
ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﻗُﺮﺍ)
ﺩﻫﺎﺕ ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5552 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺣﺴﻦ ﺑﺼﺮﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﻭﺭﺍ ﺃﺥ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺧﻄﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺣﺴﻥﺒﺼﺮﻯ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺿﺪﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث5554
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﻗﺘﺎﺩﻩ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭﻗﺎﺿﻰ
ﺑﺼﺮﻩ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ  ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ؟

ﺣﺪﻳث
5556 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﻩﻫﺎﻯ ﺳﺎﻝ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺁﻥ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺑﺎ
ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ(
ﺁﺗﺶﺑس ) ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺮﻳﺪ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﺍﺭ
ﻣﮑّﺎﺭﻩ ﻣﮑّﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺑﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪولیّ
ﻫﻤﻪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻣﺎﻩ ﺳﺎﻝ
ﻗﻤﺮﻯﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﻰ
ﺷﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﭼﻠّﻪ ﺯﺍﻭﻳﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
5559 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻫﺎ
ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﺪﺍﻡ
ﻳﻚ ﻣﺠﺎﻫﺪ ﻭ
ﺑﺎﺟﻬﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮐﺎﻓﻰ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪﺍﻣﺎﻡ(ﻭﻟﻴﺠﻪ)
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻭﻟﻴﭽﻪ)ﻣﺤﻘّﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﺭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻭﻟﺎﻳﺖﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5568 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﭘﺸﺖﺧﺎﻧﻪﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩ.ﺑﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﺁﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5569 ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺖﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮ ﺻﺮﺍﻁ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺻﺮﺍﻁ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺣﻔﻆ ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5570 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﺟﺎﻝ ﺑﺮ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﺍﻋﺮﺍﻑ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻴﻤﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ و
حضورا ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﻭﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5572 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺳﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ حقّ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ.ﻳﮑﻰ
ﺗﻮ ﻭ ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﺗﻮﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اُمّی    ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻤﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
سوء  ﻡ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ولیّ
ﻣﻨﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
5574 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺎﻣﻰ علیّ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﻣؤﺫّﻥ) ﮐﻪ
ﺃﺫﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﺫﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ حقّ
محمّد ﻭ علیّ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩمحمّد
ﻭعلیّ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5575 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺟﺎﻝ
ﺩﺭ ﺍﻋﺮﺍﻑ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺗﺮ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ولیّ ﻣﺼﺮﻑ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺗﮑﺒّﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5576 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﺟﺎﻝ ﺑﺮ
ﺍﻋﺮﺍﻑﻫﻤﺎﻥ علیّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ محمّدﮐﻪ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5578 ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
محمّد ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘﺂﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖﻫﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ.ﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5579 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5582 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺎﻧس
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺃﻫل ﺒﻴﺖ محمّد
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5584 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ شَفع
ﻭﻫﻤﺴﻔﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5585 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻋﺬﺭﻯ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻭﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺭﺍ
ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﻔﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺄﻳﻮﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺮﻙ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺷﺮﻳﮑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻧﻤﻰ
ﺑﺨﺸﺪ.ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
5589 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺃﺻﺤﺎﺏ ﺁﺗﺶ ﺑﺎ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺑﻬﺸﺖ ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻦ
ﻭ علیّ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ علیّ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ علیّ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5595 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ (ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺒﺎﺭﻙ)
ﻭﻧﺎﻓﻊ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻮﺍﻭﺻﻴﺎﻯ علیّ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﻋث ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﻭ اُمّی    ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ.ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺒﺎﺭﻙ ﻭﭘﺮ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ حَجّ
عُمرﻩ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
حجّ
ﺃﮐﺒﺮﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﺷﻔﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﮐَﺮّة)ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ علیّ
ﻮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ علیّ
ﻤﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻮﻟﺎﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻙ
ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻭﻳﺎ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5596 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ ﮔﻔﺖﺑﺮﻣﻦ(ﮐﺮﺏ)ﻭ
ﻏﺼّﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻏﺼّﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5602 ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻯﺮﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5605 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻤﻦ
ﻭﺣﻰ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺼﺎﻟﺤﺎﺕﺑﺘﻮ
ﻭﺍﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺗﻮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻧﺰﺩ ﻣﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺣﺪﻳث
5610 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮ(ﺩﻳّﺎﻥ)
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ اُمّت  ﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5611 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎﻣّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺎﻣّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻨﻬﺎ
ﻭﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟّﺎﻥ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭجُفت ﻭشَفع
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ. ﻧﻴﺰ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﭘس ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ
ﻭﺑﻬﺮﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
5612 ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯﮕﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻫﻤﻪﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻤﺤﻤﺪولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺤﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ پس  ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺣﺘﻤﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺷﺮﻁ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻣﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻡ ﺩﻭﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5614 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻟﺞ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ ﻭ محمّد
ﭘﺮﺗﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﭘﺮﺗﺎﺏ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ . ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﮐﺶ ﻭﻳﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﭘس ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5615 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ سوﺭﻯ
ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻠﺶ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺵ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ سوء  ﺭ ﺯﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻋﺬﺍﺏ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺯ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺻﺒﻮﺭ ﺗﺮ ﻭ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺍﺧﻞﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
5618 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺍﻧﻔﺎﻕ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﻔﺎﻕ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ(ﻧﻔﻖ)ﻭ ﭘﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﻤﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻔﺎﻕ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺂﻝ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ . ﻭ حقّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻔﺎﻝ ﻭ خُمس
ﻭ( ﻓﻰّ )
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
حقّ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻧﻔﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺸﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﺨﻪ ﺷﻔﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ خُمس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﭘﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻣﺎﻝ
ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎﻝ ﮐﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.(ﻓﻰ)ﺑﺎﺯ
ﻏﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩحقّ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻭﻧﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍولیّ
ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﺁﻧﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺘﺎﺝ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ خُمس
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻋﺖﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس .

ﺣﺪﻳث
5620 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﻗﺮﺽ ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ
)ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﺑﺎ ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻣﺎﻝ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻝ محمّد(رَحِم)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ حجّ
ﺁﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﺍﺯ
حجّ ﮐﻌﺒﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5621 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ (حقّ ﻣﻌﻠﻮﻡ)ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﺎﺋﻞ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻫﻤﺎﻥ حقّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ خُمس محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﻳﻦ حقّ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴؤﺍﻟﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻭ
ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﮔﻨﺎﻩ ﻗﺘﻞ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5622 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻄﻔّﻔﻴﻦ ﮐﻢ
ﻓﺮﻭﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﻤﺶ محمّد ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﮐﺎﻓﻰ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﺯ خُمس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻬﺎ ﮐﻢ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻬﻢ ﺟﻨﮕﻰ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﺣﻘﻮﻕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺗﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. در
سلوک رسیدن
بشهود مصطفوی
تمام حقّ
پیامبر است .

ﺣﺪﻳث
5623 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﻣﮕﺮ
ﺑﺘﻮ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﺩﻫﺎﻥ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺩﻳﻢ
؟ ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻭ
ﭼﺸﻢ محمّد ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﻟﺐ علیّ .
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺩﻭﭼﺸﻢ
ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺵ ﻣﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
5624 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ(ﻋﻘﺒﻪ)ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﺪﻧﺪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﺒﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5625ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻋﻘﺒﻪ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اُمّی    ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻌﻘﻴﺐ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻘﺎﺏ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭﻯﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﻋﻘﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻘﺎﺏ
ﺟﻬﻨّﻤﻰﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
5627 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﻓﺎﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺘﻮ ﻭ
ﺑﺨﻮﺩﻡ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5628 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺑﺂﻝ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺘﺎﺏﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭ ﺁﻝ
ﺍﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ. ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5629 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ؟ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻣﺎ ﻭ
ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ
هاﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
حجّ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻤﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﺣﻠﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻣﺠﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻭﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5633 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﺃﺧﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﮐﺴﻰ ﺃﺧﻢ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺩﮐﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻓﺮﻭﺷﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5634 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ولیّ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭ سوء  ﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5635 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﺣﻔﻆ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﺳﻄﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴﻦ ﺻﺒﺢ
ﻭ ﻇﻬﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺳﻄﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺑﻌﺪﺍ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﮐﺮﺩ.(ﻭﺳﺎﺋﻂ)ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5637 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺃﺻﻞ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻙ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5638 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻃﻮﺭﻯ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺴﻤﺖ.ﻳﮑﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻭ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻨّﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﻭﺣﮑﻢﻭ ﺭﺑﻊ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﻳﻨﻰ. ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ .
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥﺎﺯ
ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣﺬﻑ ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ(ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ قُرّه    ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5639 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻟﻬﺎ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اُمّی    ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻣﺤﻞ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﻢ. ﭘس
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

حدﻳث
5640 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣّﺘﻰ ﺭسوﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻝ محمّد ﺭسوﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻭ
ﻋﺪﻝ ﻭ ﺻﺎﻟﺢ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ اُمّت  ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺭسوﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠی ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺭسوﻟﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّد
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻴﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪ. ﻋﺪﻝ ﻭ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﻗﺎﺿﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻗﺎﺿﻰ
ﺩﺍﺩﮔﺎﻫﻬﺎ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻣﮕﺮﻃﺒﻖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ.

ﺣﺪﻳث
5641 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﻫﺮﮔﺎﻩ محمّد
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔﺖ ﻭ
ﺷﻤﺎ
ﻧﭙﺴﻨﺪﻳﺪﻳﺪ
؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻮﺍﻟﺎﺕ ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻧﻤﻮﺩﻳﺪ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻳﺪ.
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﺗﺎ ﺑﺎﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
5642 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ؟ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﮐﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ علیّ
ﻗﻴﺎﻡ ﮐﺮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ(بِدای)
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﮑﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺭﻓﻊ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
5643 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﺴﺮ ﺯﻳﺪ ﺑﻦ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺭﺍ ﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺒﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻴﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺖ. ولیّ
ﭘﺪﺭ ﻭﻯ ﺯﻳﺪ
ﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ ﻗﻴﺎﻡ
ﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﺩﺭﻳﻤﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺖﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﺯﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪﭘس
ﺩﺷﻤﻦ ﻗﻮﻯ
ﻣﺒﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻫﻢ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯﻣﺎپس ﺻﺪﻕ
ﻭﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻭ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻭﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺸﻮﺭﺵ ﻭ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ ﻭﻣﻰ
ﮐﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ

ﺣﺪﻳث
5645 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﮑﺸﻴﺪ .
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺭﺍ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5648 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﻣﺰﺩﻯ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻡ
ﻭ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺎﻗﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﮔﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺰﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﮐس ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺶ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﺮﻭﺝ ﻭ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪی ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻓﺎﻉ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﻭعلیّ
ﺭﺍ ﺗﺎﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5650 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﺁﻳﻪﺍﻯﮐﻪ
ﺑﺎ (ﺃﻯ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ)
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ
ﻣﻨﻈﻮﺭ علیّ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﻮﻟﺎ
ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻭﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5659ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﮕﺬﺍﺭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺷﻢ.
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﺗﺎ
ﺩﻭﻟﺖ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺑﺮﺳﺪ . ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻤﻴﻞ
ﻭﻋﻘﻞ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺩﻭﻟﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5666 ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻧﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﭘﺮ سوء  ﺩ
ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻢﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻋﺎﻣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
5667 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ خدا
ﺭسوﻟﻰ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﺘﺎﺏ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّدﻯﻭﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﺑﺴﺎﻟﮑﻰ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺑﺂﻳﺎﺕ
الهی ﺪﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5672 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ(
ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ)
ﺭﺍﮐﻪ ﺑﻨﺎ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﻭﻧﺎﻡ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
علیّ ﺍﺯ ﻧﻬﺼﺪ
ﺟﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻋﻤﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﻋثماﻥ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺳﻴﻒ ﺭﺍ ﻋﻤﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩﮐﻪ
ﺑﺎﺁﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺳﻴﻌﻰ
ﮐﻪ ﻓﺘﺢ ﻧﻤﻮﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﻭﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺭﺍ ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﺻﻞ
ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ
ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
5679 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﺫﺭﻳّﻪ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﻭ علیّ
ﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﺩﻡ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺎ محمّد
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5680 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﺁﻳﺎ
بحقَّ
ﺍﺳﺖ؟ﺑﮕﻮ
ﺁﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ حقّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺑﺤﻘﺒﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5683 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﺮﺳﺶ ﻧﺒاءﻭ
ﺧﺒﺮ ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﻭ
ﺃﻣﺮ ﻋﻈﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اُمّی    ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ربّ ﻋﻈﻴﻢ
ﻭ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻮﻯﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺃﻋﻠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5684 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﺗﺮﺍﺯﻭ ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻨﺠﺶ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﺻﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳت هاﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّدﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺳﻔﺎﺭﺵ محمّد
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5689 ﺍﻣﺎﻣﺼﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﺑا
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻓﺎ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡﮐﻪ ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻭﻓﺎﻯ
ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻮﻟﺎ علیّبﺘﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻣﻴﺮ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻓﺎ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ

ﺣﺪﻳث
5690 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺍث
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﻟﺢ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻝ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
5692 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺍث ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﻟﺢ ﺑﺎﺭث
ﺩﺍﺩﻩﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻝ محمّد ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻯ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻥﺑﻬﺸﺖ
ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺒﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﺧﺮ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
.

ﺣﺪﻳث
8105 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺳﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺗﺮس ﻭﺗﻘﻮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺣﻠﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭ ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﺪﻑ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻭﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪﺧﺎﺹ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ تَرس ﻭﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ عَدَم
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﮔﺮﻭﻩ سوء  ﻩ
ﺧﺎﺹﺍﻟﺨﻮﺍﺹ
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺷُﺒِﻬﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺒﻴﻪ حقّ ﺍﺳﺖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﺎ
ﺑﺮﺩﻭﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺣﺮﺍﻡ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﮐﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8106 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﻮﺭﻉ ﻭ ﺯﻫﺪ ﻭﺗﺮس
ﺧﺪﺍﺍﺯ عَدَم
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻮﺟّﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺑﺎ ﻭﺭﻉ
ﻭﺯﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﺭﻉ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8107 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺘﻮ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺭﻉ ﻭﺯﻫﺪ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭﮐﻮﺷﺶ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭﮐﻠﺎﻡﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﭙﺎﺳﺦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﻭﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺳﺘﺎپس ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺑﺎﺷﻰ.ﻭ ﺣُﺴﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8108 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻭَﺭَﻉ
ﻭﺯﻫﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭعَدَم
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﺑﻔﺮﺝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻓََرَﺝ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓََﺮَﺡ ﻭ
ﻓﺮﻫﻪ ﻭﻓﺮﻭﻫﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻗﻮﻡ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﻭ
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8112 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻴﺮ
ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﺟﺰ
ﺩﺭ ﺗﻔﻘّﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻔﻘّﻪ ﻭ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭ ﭘﮕﻴﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺭﻉ
ﻭﺯﻫﺪ. ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺧﻴﺮ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ الهی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8113 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺍﻋﻀﺎ
ﻭ ﺟﻮﺍﺭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﺑﻘﻠﺐ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﭼﺸﻢﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﺩﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ.
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻧﺪﻫﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺮﻙ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8114ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺍﺯ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﮐﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩﺃثرﺵ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻧﻮﺍﻓﻞ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺮﻳﻀﻪﻭﺍﺟﺐﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻡﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻧﻘﺶ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﺍﻓﻞﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺎﺹ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
مثبت   ﻭ
ﺁثاﺭﺵ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8173 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺴﻴﺮﻯ ﻭ
ﻣﻠﺎﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ الهی
اﺳﺖﮐﻪ ﺳﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻠﺎﻟﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶﺭﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8178 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺎ
ﺭﺍﻗﻄﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﻣﻬﻢ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭ قُرّه     ﻳﺎ
ﺧﻮﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﻨﻬﺎ
ﻗﻄﺐ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ثقلین ﺃﮐﺒﺮ ﻭﺃﺻﻐﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻘﻞ ﻭﻣﻨﺒﻊ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﻗﺮﺁﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺃﺻﻐﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ ثقل
ﺃﺻﻐﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻘﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8182 ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻧﻮﺷﺖﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻔﻘﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻧﺰﺩ
ﻣﺎ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻔﻘﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﺒﻬﻤﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ولیّ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁل
ﻤﺤﻤﺪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻭﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ قُرّه     ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ ﻋﻈﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ.

ﺣﺪﻳث
8183 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ علیّ
ﺯﻳﺮ ﺑﺎﻟﺸﺖ
ﻣﻦ ﮐﺎﻏﺬ
ﻭﺍﺑﺮﻳﺸﻢ
ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡﭘس
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﻤﻊ
ﻭﮐﺘﺎﺏ ﮐﻨﻴﺪﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺿﺎﻳﻊ ﻧﺸﻮﺩ.ﻭ علیّ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﺮﻓﺖ
ﺗﺎﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺑﺮﺩولیّ
ﻋﻤﺮ ﮔﻔﺖ ﻣﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺭﻳﻢ.
ﻭ ﺑﻌﺪﺍ ﻋﻤﺮ
ﮔﻔﺖ ﮐﺘﺎﺏ علیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ.ﮐﻪ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﻭﻍ ﺑﻮﺩﻩﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺎ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﺳﺖ. ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻄﻘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
محمّدﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺑﻨﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ حجّ
ﻋﻤﺮﻩ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ محمّد
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻭ ﺁﻳﺖ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺒﻮﺕ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8193 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻬﺎﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎپس
ﻣﺎﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎﻭ سوء  ﻡ
ﻓﺮﺍﺋﺾ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﻣثاﻝ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖﻫﺎ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺴﻤﺖﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏﺳﻠﻮک
اﻠﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﻋﺎﻳﺖﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎن
هاﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻳﻚ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻰﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮﻭﺍﺭﺩ
ﮐﻠﺎ س ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺣﺪﻳث 8199 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺬﺍﺏ
ﺃﻫﻞ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﻋﺒﺮﻯ ﻭ ﺟﺤﻴﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ  ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻗﺮآﻥ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺣﻤﺖ
ﮐﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻠﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺩﻭقُرّه     ﺁﺧﺮﻣﻌﺎﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻃﻠﺐﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8600 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ سوء  ﺭﻩ ﻗﻞ
ﻫﻮ ﺍﻟﻠﻪ ﻳﻚ سوّم
ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﻳﻦ سوﺭﻩ
ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻧﻪ ﭼﻮﻥ ﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻥ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻭﻳﺎ
ﻣﻐﻀﻮﺑﻴﻦ
ﺧﺪﺍ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺵ ﻭ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯﺮﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻦ سوء  ﺭﻩ
ﺭﺍ(ﺳﺒﻊ
ﺍﻟﻤَثاﻧﻰ)
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﻠﻤﻪﺁﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ سوء  ﺭﻩ ﻓﺘﺢ
ﺑﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
8601 ﻋﺎﺋﺸﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫﺮﮐس ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ ﭘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ. ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ قُرّه     ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺎ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭقُرّه     ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ . ﻭپس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘی اﺳﺖ.
ﻣﻬﺎﺭﺕ
ﻗﺮاءﺖ(ﻫﻨﺮ
ﺗﻤﺮﮐﺰو قرّه
گیری) ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻭﻳﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
8606 ﺍﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ
ﺩﺍﺷﺖﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻭﺭﻡ
ﭼﺸﻢ ﻳﺎ (ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ)ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ. ﺩﻭﺷﺮﻁ
ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺣﺘﺴﺎﺏ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ ﺧﻮپس
ﻭﻧﻴﺰ ﺣﺴﺎﺏ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8610 ﺍﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ(ﻏﺰﻭﻩ)
ﺷﺮﮐﺖ
ﻧﮑﻨﺪﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻟﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻏﺰﻭﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩولیّ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺮﺳﻴﺪ.
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
8612 ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺻﻠﺎﺕ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦﻭ
ﺟﻬﺎﺩ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦ.ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ حجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ.ﻭ
ﺑﺮ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺟﻬﺎﺩ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺟﻬﺪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8613 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ
ﺳﻠﺎﻡ ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭﭘﺎﺳﺦ
ﺳﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﺳﻠﺎﻡ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺻﻠﺢ ﺑﺎﺧﻮﺩﻭﻣﺼﺎﻟﺤﻪ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺳﻠﻮﻙﻭﻳﺎﭘﺎﺳﺦ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻋﻮﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
8621 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﭘس ﺍﺯ ﻣﻦ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎ محمّد
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8657 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪﺑﺸﺮﻁ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻌﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ .

ﺣﺪﻳث
8663 ﻣﺴﻠﻢ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺪﻭﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭقُرّه
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﻣﺼﻮﻧﻴﺖ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8672 ﺃﻧس ﺧﺎﺩﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ ﺭﺍﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
و کمال ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻋﻠﻢ
ﻭﺩﺍﻧﺶ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻧﻴﺎولیّ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻃﻠﺐ
ﻋﻠﻢ ﮐﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺒﻴﻞ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻔﺮ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
8682 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ علیّ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢﻭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ . ﺩﻟﻴﻞ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﻪﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺎﻭ
ﺑﺂﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8684 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻔﺮ ﻗﻄﻌﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺻﺪﻕ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺍﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻡﮐﻪﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺳﻔﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺧﻮﺭﺍﻙ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻔﺮ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺖ ﺑﺨﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﺪﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ(ﺩﻭ ﻭﺍﻟﺪ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺳﻔﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍ
ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﺳﻔﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺳﻔﺮ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻔﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8689 ﻋثماﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﭘﺮ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻤﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻋثماﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩ.ﺍﺯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻭﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺗﺎ ﻳﻚ ﻗﺮﻥ
ﻭﻧﻴﻢ ﺑﻌﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭقُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻋﻠﻢ ﻗﺮﺁﻥ
همان ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8693 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰﮐﻪ ﺗﻌﻬﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻗﺮﺁﻥ
ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﺭ ﺷﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻝ
ﭘﺎپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
9132 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﺻﺪﻗﻪﺍﻯ
ﺑﻤﻴﻞ ﻭﺭﻏﺒﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺩﺍﻧﻪ
ﺧﺮﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻥ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﮐﻮﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺻﺪﻗﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺎ ﻭلی
ّ اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻳَﻤﻴﻦ
ﻭ ﺑﺎ ﻳُﻤﻦ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻋﻈﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
9238 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﭽﻨﺪ ﺣﺎﺿﺮ ﮔﻔﺖﺩﺳﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻤﻦ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺳﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ. ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻌﻬﺪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮﻚ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺯ
ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘامبر ﺁﻫﺴﺘﻪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺭﺍﻭﻯ
ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ.
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻭﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺩﻭﻡ
ﺑﺎ ﺭسوء
ﻝ ﺧﺪﺍﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺭسوء
ﻝ ارﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﺮﻙ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﮒ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ حجّ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺶ
ﺭﺍ ﺭﺍﻭﻯ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩ
ﻋﻮﻑ ﺍﺷﺠﻌﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻘﻴّﻪﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭسوء  ﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﻭعلیّ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺍﻧﺶ ﺳﺎﻟﻢ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﮔﺮﺩﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ.
ﻧﻪ ﭘﻮﻝ ﻭﮐﻤﻚ
ﻭ ﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪولیّ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
رؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
معرّفی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
9153 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﺻﺤﺎﺑﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻣﺮﺩﻭﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺩﻭ
ﻭﺯﻧﻪﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ. ﭘس ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭقُرّه     ﺷﻬﻮﺩ محمّد
ﻭﭘﻨﺞ قُرّه     ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّد
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﻤﺴّﻚ ﻣﺤﮑﻢ
ﺑﺂﻧﻬﺎ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻤﺴّﻚ ﻭ
ﻧُﺴﻚ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻣﺪﻩ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ أمثال
ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺣﺪﻳﺸﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﻭ
ﻳﺎ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻢ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺮ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻭ
ﻟﻔﻆ ﻭ
ﻋﻨﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﺤﺖ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮﮐس
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻳﺎﻓﺖﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس ﻓﻬﻢ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮﺗﺮ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺍﺯ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻫﺮ
ﺣﺪﻳثی ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﺪﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث
ﺍﺯ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻭ( ﺍِﺳﮑﻦ) ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﭼﺎﭖ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﭼﻨﺪ ﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺻﻔﺤﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺭﺍﺩﺭ ﺩﻳﺴﮑﻰ
ﻧﺴﺨﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﻴﺪ.ﻭﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ
ﺩﻗﻴﻘﻪ
ﺗﻤﺎﻡﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺭﺍ ﻧﺴﺨﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺻﻠﺢ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭﻓﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺖﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﻢولیّ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ولیّ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.ولیّﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻨﺪﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

M175

امام
زمانی که هرگز
متولد نشد

ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﺸﻴّﻊ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ 1000
ساﻝ
ﭘﻴﺶ از ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮﻩ
ﻏﻴﺐ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺴﺖ
ولیّ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﺤﺴﻮس ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﺯ
ﭼﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣاﻦ که ﺯﻥ ﻭ
ﺑﭽﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭﺟﻨﮕﻰ
ﻋﺮﺍﻕﻭ ﺷﻬﺮ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﻣﺮﮐﺰ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺩﻭ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻋﺴﮑﺮﻳﻴﻦ ﺭا
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﻭ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻋﻈﻴﻢ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
مُقَدَس
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﭘس ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﺎ ﭼﻪ ﺭﻭﺷﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﭼﺎﻩ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﺑﭽﺎﻩ
ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﺷﻬﺮ ﻗﻢ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪ.ﻭ
ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﻭﻫﺪﺍﻳﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﻳﻦ ﭼﺎﻩ
ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺗﻮﻯ
ﺟﻴﺐ گشاد
ﮐﺪﺍﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻳﺎ ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﻐﺮﻧﺞ
ﺧﺮﺍﻓﻰﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮپسﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺳﺘﺤﻀﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ.ﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻨﻮﺍﻥ (ﻗﺎﺋﻢ)
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻮﻟﺎ
ﺳﺮﺩﺭ ﮔﻢ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻴﻌﻪ علیّ
ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺳﻨّﻯ
ها ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺳُﻨّﺖ محمّدﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻯ محمّد
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ روح
انسان ﺍﺯ
طاسم ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪﺭﻭﺡ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.

ﻧﺨﺴﺖ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
برای ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ مُقدّس
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ مُقدّس
ﻭ(ﺳِﻨﺖ) ﺷﺪﻩ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
محمّد ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ اُمّی    ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ پنجم
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ محمّد
نیز ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﮑﺸﻒ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻃﻮﻝ همه
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ در
آینده ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋی
ﺰﺭﺩﺷﺖ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ از ﺳﻪ سوﺷﻴﺎﻧس
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
هاﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺒﻌﻮث
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭ سوء  ﻣﻴﻦ سوء  ﺷﻴﺎﻧس
ﻣﻬﺪﻯ ﻗﺎﺋﻢ محمّد
ﺍﺳﺖﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
و دوّمین
مفهوم قائم
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ 55 قرن
دیگر از امروز
ﺑﺠﺎﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
نوع فوق بشری
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﺑﻘﻴﻪ
وﻠﺎﻳﺎﺕ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯمحمّد
ﺃﺭﻭﺍح ﺒﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻳﻚ
ﻣﺪﺭﺳﻪﮐﻪﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎس ﮐﻪ
ﺑﮑﻠﺎس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻧﺴﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻣﺤﺼﻠﻴﻦ ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
است ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. کاشف
نور ربّ رحمان
خود تجسّم
انسانی مقام
الهی نور قائم
روح القدس
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺩﻭﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮﻩ
ﻭ ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺟﺎﺋﻰ
ﻣﻨﺰﻭﻯﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍلی ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮ ﭼﻠّﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﺪﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﻝ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ. ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺧﻤﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺷﮑﻢ ﮐﻮﻩﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ سوﻣﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
سالک الهی
کامل شده با
درجه پیامبری
ولایت محمدی نوع
بشری مفهوم
امام زمان را
برای چند سالک
خود بمعرفی خداوند
دارد ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶ
ﻗﺎﺋﻢ امام
زمان ﻭمعادل
مقام محمّد ﻭعلیّ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ ۳۱۳( ﻭلی
ﺤﺴﻴﻨﻰ) ﺯﻧﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﻣﺮﮒ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ موفق ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
هفتم عرش
رحمان
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻣﻴﮕﺰﻳﻨﺪﮐﻪ
(ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ)
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺯﻥ ﻭ ﺑﭽﻪﻭ
ﻣﺮﮒ
ﺁﺧﺮﻋﻤﺮﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ حسینی ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺭا ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ یافته است.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ(
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ)ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ
دارد. ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
(ﺍﻣﺎﻡ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ اُمّی    ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﻭ
دارای ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
که ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ عبارت (
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد
)ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭘس
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد
ﮐﻰ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻢ. ﻭلی ﺘﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺷﻴﻌﻪ الهی
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ رچه
شیعه سیاسی
میباشند. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﮊﻳﻢ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺍﻣﻮی ﻭ
ﻋﺒﺎﺳﻰ ﺑﺘﻨﮓ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺤﮑﻮﻣﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ولایت وحکومت
سیاسی را بنام
محمد و اسلام
ﮐﺮﺩ. ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺭﮊﻳﻢ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﮐُﺸﺖ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﮊﻳﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺭﮊﻳﻢ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥﮐﻪ
ﺃﮐثرﺍ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺘّﺤﺪ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺳﮑﻮﺕ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ

ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺘﻢ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﻗﻴﺎﻡ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪﺻﺒح
اﺯ ﻣﮑّﻪ
ﻭﻧﻬﺎﺭ ﺩﺭﮐﺮﺑﻠﺎ.ﻭ
ﺑﺎﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﮊﻳﻢ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻓﺴﺎﺩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺟﻬﺎﻥﺮﺍ
بیشتر ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ زودتر
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﺭﺋﻴس
ﺟﻤﻬﻮﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻠﻞﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻠﻞ ﮔﻔﺖ
ﻭﺑﺎﻋث ﺨﻨﺪه ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﻭﻟﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﻤﺸﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻫﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻭﻧﻴﺰ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺭﻭﺡ ﻭمحمّد
ﻭ علیّ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭعلیّ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺷﻤﺸﻴﺮﻯ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
کنندﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ روان
خود ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﻳﺰﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﺪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺎﺗﻞ
علیّ اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ محمّد ﻭ
ﺧﻮﺩ علیّ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﺪ.

ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻟﻐﺖ (ﺑﺮﭘﺎ
ﺑﻮﺩﻥ) ﻭ ﺑﮑﺎﺭ
ﭼﻮﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻦﻭ ﺍﺳﺎس
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﮐﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻣﺘﺼﺪﻯ
ﻭﻣﺴؤﻝ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﺯ.
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭﺭﻭﺣی
ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻗﻴﻤﺖ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﻴّﻮﻣﻴﺖ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺼﺪ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺍﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
أکثریّت
ﻣﺘﻨﻔّﺬ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺎﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ الهی ﻮ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻩﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎ
ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺷﺪﻩ
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺯﻧﺪﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦﮐﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻤﻴﺰﺍﻥ ﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻣﻘﺮﺏ ﺗﺮ ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺗﺮ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮﺵ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺗﺸﮑﻴل
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥولیّ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟک
ﺨﻮپس
ﺩﺍﺭﺩﭼﮕﻮﻧﻪﺭﮊﻳﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺪﻳﺪ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻌﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭﻯ ﺑﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺗﻮﻟﺪ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍ
ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻗﺼﺪ ﺍثباﺕ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮﻩ
ﻭ ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺁﺳﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠی
ﻤﻴﺮﺳﺪﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺗﺎﺯﻩ
حکمت محمّدﻯ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺣﺴﻦﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﭘﺪﺭﺍﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺗﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺧﺎﺹ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭ بِدای ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌثت ﺍﻭ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻨﺒﻊ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢﺗﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻬﺮ
ﭼﻨﺪ ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﻥ
هماﻧﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﺎ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﭼﻨﺪﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻴم ﻮ
ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث ﻧﮑﻨﻴﻢ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻫﻤﺴﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺯﻥ ﺁﺑﺴﺘﻦ ﻧﺒﻮﺩﻭ
ﻋﻤّﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﺎﻇﺮ ﻧﻤﺎپس
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﺟﺰ
ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺩﻩ ﮐﻨﺎﺭ
ﺭﻓﺖ ﻧﻮﺭﻯ
ﺩﻳﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُسﺵ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻪﻭ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﺧﻴﺮﺍ ﺍﺯ ﭼﺎﻩ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﺑﭽﺎﻩ ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻧﻘﻞ ﻣﮑﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩﻭﻧﺎﻥﺪﺍﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺣﺎﮐﻢ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﺷﻤﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺃﺻل عرﺑﻰ
ﺣﺪﻳث ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺟﻤﻠﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺣﺪﻳث
ﺭﺍ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﻬﻢ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻦ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ

ﺣﺪﻳث
458 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺣﻔﻆ ﭼﻬﻞ
ﺣﺪﻳث ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻣﺒﻌﻮﺵ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ(ﻓﻘﻴﻪ
ﻭ ﭘﮕﻴﻪ) ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﻰ معرّفی    ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ ﺗﺴﻠﻴﻤﺒﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉﻭ
ﺍﻳﺪﺍﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺎﺭﺷﺎﺩ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﻰﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ می گرﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻋﺮﺷﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻥ
ﻭﺑﻌثت ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺑﻌثت ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﻮﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ(
ﻣﻮﺗﻮﺍ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﺗﻤﻮﺗﻮﺍ)ﻳﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻴﺮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭلی
ﺘﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎم ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﻘﻴﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻓﻬﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺭ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﻭ ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﻌﻘّﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭ ﭘﮕﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ولیّ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ سوء  ﮊﻩ ﺣﻤﺪ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺠﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺩﺍﻧﺶ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮپس
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻫﻢﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺑﺪﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺷﺶ
ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺗﺮ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻗﻴﺎﻣﺖﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻣﺤﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎﺷﻴﻌﻰ
ﻣﺪﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
شانس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ پس  ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ولیّ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﮔﻠّﻪ
ﻭ ﻃﻮﻳﻠﻪﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺤﺸﺮ ﻭﺣﺸﺮ
ﻭﻧﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﺍﻫﻰ
ﺑﻤﺤﺸﺮ ﻭﺣﺸﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﻭ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
551 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﻮﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺧﻴﺮﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮﺑﮑﻠﺎﻡ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﭘس ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺧﻄﺮ ﺗﺮس
ﻭﻧﻴﺎﺯ ﻭ
ﺳﺮﺩﺭﮔﻤﻰ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ولیّ
ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥﺣﺬﻑ ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻌﻠﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ)ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﭘﺮ
ﺧﻴﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺪﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻮﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﻫُﺪﺍ) ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺩﺭ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﺎﺯ محمّدﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘی
عرﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﺷﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
(ﺧﻴﺮ) ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻴﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻧﻔﻊ
ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺷﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻔﻊ
ﺩﺭﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑﭼﻬﺎﺭ
ﺷﻨﺒﻪ ﻳﮑﻰ ﻣﺎﻟﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻝ ﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ(ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ)ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻭ ﺍﻧﮑﺸﺖ
ﻣﺠﺎﻭﺭ ﻫﻢ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭپس
ﺍﺯ محمّد
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﺧﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
637 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻠﻤﻪ(ﻓﻠﺎﺡ)
ﻳﺎ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻳﺎ
ﻫﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻯ
(ﻧﺠﻴﺐ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ(ﺍﻧﺠﺎﺏ)ﻭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ(ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺣﺪﻳث )ﻭ حقّ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﺠﻴﺐﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺠﺎﺏ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ(ﺣﺪﻳث
) ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺎﺯﻫﺮ(ﺣﺎﺩثه
) ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﺪﻳثا
ﻭﺑﺘﺎﺯﮔﻰ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﺍ
ﺭؤﻳﺖ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ (ﺟَﺪّ ﻭ
ﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ) ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺖﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻓّﻖ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
678 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺣﺪﻳث ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻰ.ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺝ ﻭ ﻓﺮﻫﻪ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﻋﺎﻯ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻭ ﺗﻌﺠﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺝ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ولیّ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
ﻮﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﺸﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ پس  ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ.
(ﺗﻌﺠﻴﻞ)
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺠﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺠﻠﻪ ﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺪﻳﺖ ﻭ ﮐﻮﺷﺶ
ﻭﮐﺸﺶ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺻﺒﺮ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
704 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﻌﻰ ﮐﻨﻴﺪ
ﺁﻧﭽﻪﮐﻪ ﺑﺎ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ قُرّه    ) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ(ﻋﺘﺮﺕ
ﻭﺳﻨّﺖ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪﻭ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺮﺳﺶ
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩﺝ
ﭘﻴﺮ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻇﻖ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ به
(ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﺮ)
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ به
(ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ)ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻮﻯ ﻟﺒّﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﺁﻣﺪﻡ ﭼﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﺋﻴﺪ؟ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺑﻨﻮﺭ
ربّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺑﺎﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺸﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺿﻴﺢﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ(ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ) ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻫﺮ ﻋﻤﻞ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻣﺎ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻴﺪﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ(ﻓَﺮَﺝ)ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺑﺎ
ﺗﺎﺝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﺎﻫﻰ ﻋﺪﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺷﻮﺩﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺟﺪﻯ
ﺗﺮ ﺑﺘﻮﺳﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﺍﺭﺷﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺎﻧس
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺑﺮﭘﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺸﺮ ﺧﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
723ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺮﺍﻡ
ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﮐﻪ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺭ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻣﻀﻄﺮ ﻭ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻮﺷﺶ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻗﻄﻊ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ.

ﺣﺪﻳث
775 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭقُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺪﺭﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ
ﺩﺍﺷﺖﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
825 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﺁﺩﻡ ﭘﻴﻤﺎﻥ
(ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ)ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﻭعلیّ
ﻭﻓﺎ
ﮐﻨﻨﺪﺗﺎﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ . ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﻮﺷﺶ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯﮑﻪ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠی
ﺒﻮﺩﻩ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ) ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﭼﻪ ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮﻭ
ﻳﺎ ﺁﺩﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
580ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺃﻣﺮ)
ﺁﻝ محمّدﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻬﻢ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﺻﺮﻳﺢ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﮔﻔﺖ ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺝ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺸﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻋﻤﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﻭ
ﻫﺮ ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻫﺮ ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﻠﻴﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ (ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ)
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
641 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺯ(ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻨﺠﺎﺋﺐ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺠﻴﺐ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ (
إﻧﺠﺎﺏ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﻴﺪ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻗﻴﺎم
ﺴﺎﻟک
ﺒﺎﻋﻤﺎﻝ ﻭﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺠﻴﺐ ﺭﺍ ﻣﻨﺘﺠﺐ
ﻭ ﻧﺠﺎﺋﺐ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
650 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﭼﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎﺷﻴﻌﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﺃﻣﺮ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس ﻭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏﻭﻣﺨﻔﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳد ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪﺍﺑﻠﻴس
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺸﺘﻰﺑﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﺃﻣﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
980 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺃﻯ اُمّت  محمّد
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻣؤﻣﻦ
ﻭ اُمّی
ﻭ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭﻫﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩﺁﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1019 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻌﻨﻰ (ﺁﻣﻨﻴﻦ)
ﺩﻋﻮﺕﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻋﻀﻮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪﻭ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻌثت
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻧﺪ اُمّی    ﭼﻮﻥ محمّد
ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻴﺮ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1030 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﭼﻪ
ﺭسوﻝ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺖ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺭسوﻝ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭح
اﻘﺪس ﻭﻧﺠﺎﺕﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1046 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺣﺮﻭﻑ
ﺍﻟﻔﺒاء ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺮﻑ ﺕ ﺭﺍ(ﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻣﺮ) ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺃﻣﺮ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰﻭﻗﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺁﻝ محمّد ﺯﻧﺪﻩﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻘﻴﻪ ﺣﺮﻭﻑ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻨﺎﻡ(ﻋﻠﻢ ﺣﺮﻭﻑ)ﺭﺍﻳﺞ
ﺃﻫﻞ ﻓﻀﻞ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﭘﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺧﻠﻔﺎ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻮﻡ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﺣﺴﺎﺏ و
علم جفر یا
جبر ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1052 ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩﮐﻪ(
ﺗﻮﺣﻴﺪ ) ﻳﺎ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ صَمَدیّت ﻭ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺮﻁ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻔﻴﻊ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭﻫﻢ ﻓﮑﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺂﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺭﺃس ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﻮﻥ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ؟
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺷﻤﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﺯﻩ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻭسوء  ﮔﻨﺪ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘی
ﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1075 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻨﺎﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺬﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
قیامت ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّد ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(ﺃﻫﻮ) ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﻯ
ﻫﻨﻮﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﻧﻤﻴﻴﺎﺷﺪ.
ولیّ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﻧﺪولیّ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺫﮐﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﺃثرﻯ
ﺍﺯ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯﭼﻮﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻓﺎﻃﻤﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻟﺬﺍ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺍﺟﺐ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﻚﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﻋﺼﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
. ﭘس ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻳﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺑﺮﭘﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻳﻚ ﻣﺎﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻟﻬﻰﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻌثت
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1306 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻣﻦ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺸﻬﻮﺩﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮع ﻴﺎ ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺘﺸﺒّﺖ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﻫﺴﺘﻢ.ﻭﺗﻮ
علیّ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﻣﻦﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻮ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﺗﻮ. ﺯﻳﺮﺍ علیّ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد و شهود
مرتضوی
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯمحمّد
ﻭ علیّ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎﻇﻬﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺪﻋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺫﺏ ﺗﺸﻴّﻊ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩ.
ﻭﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2016 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻳﺎ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺟﻬﻞ
ﺑﻨﻮﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻧﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﺗﺎﺟﻰ ﺑﺮﺳﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺁﻝ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ محمّد
ﻭعلیّ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌی که
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ
ﺑﺎﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ(ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ)ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2072 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻩﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻗﻮﺍﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯﭽﻮﻥ
ﺗﺎﺝ ﺑﺮﺳﺮ
ﺁﻧﺎﻥ(ﺑﻬاء
ﻭﻧﻮﺭ)ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ) ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻋَﺮَﺻِﻪ
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﻤﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ (
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﮑﻔّﻞ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻓﺮﻳﺐ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻠّﻖ ﺑﻴﮑﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
تنها بمعنی س
نّسیان نیست
وﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑﭼﻮﻥ
ﺑﺖ ﺳﻨﮕﻰ ﻧﺼﺐ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﻬﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺁﻝ محمّد
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪﻭ(ﺻِﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻝ
محمّد ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﭙﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭحجّ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻴﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻳﻥﺎﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺣﻔﻆ
ﻭﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
585 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻢ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﮕﻔﺘﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ولیّ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
586 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺟﺎﺕ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﺠﻴﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﻌﺠﻴﻞ
ﻓﺮﺝ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﮐﻮﺷﺶ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰ اُمّی    ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺝ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺡ ﻭ ﻓﺮﻫﻪ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﻭ ﻓﺮّ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2065 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻌﺎﺑﺪﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻯﭘس ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮ.
ﻋﺎﺑﺪ ﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻭ ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯﺗﺎ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺖ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪﺑﻤﺪﺕ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.(ﻧﻌﻢ
ﺍﻟﺮﺟﻞ) ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩبه
(ﺑﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
)ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺳﻴﺪﻩ.ولیّ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ(
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ)
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻓﻘﻴﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ(ﭘﮕﻴﻪ)ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﻴﺾ ﻭﻓﻴﻀﺎﻥ
ﭼﻮﻥﺴﻴﻞ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺿﻮﺍﻥ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ(
ﮐﻔﻴﻠﺎﻥ
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻝ محمّد)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ
ﮐﻔﺎﻟﺖ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺗﻌﻠﻴم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺑﺂﻧﺎﻥ گفته ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭدرب
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻳﺴﺖﮔﺮﻭﻩ
ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﻦ ﻭ ﺷﻔﻴﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺵﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖﻭﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺷﻔﻴﻊ
ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺿﻮﺍﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
2068 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻏﻴﺒﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭلی
علماﻯ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
شهودی ﺩﻓﻊ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺍﺯﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻓﺮﻳﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﻭ(ﻗﺎﺋﻢ
ﭘﻴﺮ)ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ (قاﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس )
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﺎپس
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻟﺎ
ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺖﻭﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮﻩﻭ
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺳﺖﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺯﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺧﻠﻴﻒ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺟﻌﻔﺮ
ﮐﺬﺍﺏﻣﺪﻋﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻫﻢ
ﭘﻴﺎﻟﻪ
ﻭﻣﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺭﮊﻳﻢ
ﻋﺒﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
484 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻫﺮﮐس ﭼﻬﻞ
ﺣﺪﻳث ﺩﺭ
ﺳﻨّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻦ
ﺷﻔﻴﻊ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﺴﺘﻢ .
ﭼﻬﻞ ﻣﻄﻠﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﻴﺪﻩﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ (
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻴﺰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺷﻔﺎﻋﺖ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻧﻮﺍع
ﺤﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﺷﻔﻴﻊ ﺑﻮﺩﻥﻭﺳﺎﻃﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ.(شَفع)ﻭ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨی ﻮ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭلی اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺏّﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﻫﻤﺎﻥﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﺴﻴﺢﻭﺭﺍﺑﻂ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺎ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ربّ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺴﺐ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭ ﺑﻌثت ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
606 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺎس ﻳﺎ
ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻦ ﺗﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﺎﻟﻰ محمّدﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس  ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﺣﻠﺎﻝ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺣﺘﻰ محمّد ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﻠﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﺎﺯ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻣﻤﻨﻮﻋﺎﺕ
ﺣﺮﺍﻡﺍﺯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺳﻢ حَجّ
ّکعبه ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﻣﺠﺎﺯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺑﻌثت ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻴّﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺼﻴﺎﻥ ﻭ ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺮﺍﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﻤﺮﻯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻧﺎس ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
عهد ﺍﻟﺴﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻣﺘﻌﻬﺪ ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﻭلی
ّ اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﺴّم
اﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ محمّد
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﺗﺠﺴّﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ علیّﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ.ﭘس علیّ
ﻨﻴﺰ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ(ﺑﻬﺮ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺣﻰ) ﺩﻝ
ﻧﺒﻨﺪﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّد
ﻭ علیّ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﮑﻠّﻤﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩفع
ﺸﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻣﮑﺮﻭﻩ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮپس
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺘﺤﺐ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﮕﺮﻓﺖ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﺴﺐ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﮑﻨﺪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
870 ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﺍﻃﻔﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ولیّ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﻬﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣی
ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ  ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
گرﺩﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍنساﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
اراده
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ
ﮐﻨﺪﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
سوء  ﺧﺖ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ.

ﺣﺪﻳث
1293ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻴﺴﺖ ؟
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻌﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﻳﺎ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭمحمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺤﮑﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﺩﻡ
ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﺁﺩﻡ
ﺃﺑﻮ ﺍﻟﺒﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺣﻴﻮﺍﺕﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ولیّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﮐﺮﺩ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺩ.ﭼﻮﻥﻮﺍﻟﺪﻳن
اﻟﻬی
ﻨﺪﺍﺷﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻟﺪ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻭﺍﻟﺪ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻭﻗﺖ
ﺑﺒﻌﺪﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻭﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓی
ﺒﺎﺷﻨﺪﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺷﺪ. ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺒﺪﺃﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﻗﺪﻳﻢ) ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺨﻠﻮﻕﻭ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺋم ﻴﺒﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺩﺍﺭﺩ.
ﺣﮑﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﺩﻡ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﻴﻮﺍﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس  ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥمحمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻋﻴﺴﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺷﺪ.
ﻋﻴﺴﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺪﺭ ﻧﺒﻮﺩﻭﻣﺎدرس
ﻫﻢ ﻣﺮﻳﻢ
ﻧﺒﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﻏﺴﻞ ﺗﻌﻤﻴﺪ
ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺳﭙس ﻋﻴﺴﻰ
ﺩﺭ ﺳﻦّ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻳﺤیی ﻭﺍﻟﺪ
ﺍﻭﻝ ﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺯﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩولیّ
ﭘﺪﺭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻣﺎﺩﺭ الهی
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺮﻳﻢ
ﻳﺎ مُقدّس
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮالهی
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﻪﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ۳۳
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻣﺴﻴح
ﺮﺍ ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ علیّ
ﺷﺪﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻰﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻋﻠﻤی اﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻋﻤﻴﻖﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1294ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
(ﻧﻔﺨﻪ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﻣﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻦ ﺍﺯ
ﮔﻞ ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭآدم ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﮕﺬﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺎﺻﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺍﺷﺖﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻭﻣﺒﻬﻢﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻳﻦ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم
اﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻯ ﻣﺠﺪﺩﺍ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﭘس
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺘﻦ
ﺍﻭﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1295ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ(ﻧﻔﺨﻪ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻭ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺑﺪﻣﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻢ ﻭﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻪ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ
ﺭﻭﺡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ ﺭﻭح
االقُدُس ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯﭘس ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ(
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ) ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﺪﻩﻭ
ﻗﺒﺮﺵ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺒﺮ ﻳﺎ ﺗﻦ
ﺍﻭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ
ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭا ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺸﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗی
ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯﻮ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﺧﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﺑﻌثت
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺩﺭ
ﺭﺃس ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻮ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﻳﺎ
ﻧﻴﻮﻣﻦ ﻭ سوء  ﭘﺮﻣﻦﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻥ
ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﺧﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺖ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭمُقدّس ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺗﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻟﺒﺎس ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺴﻮس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻥ ﻧﻘﺸﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻮﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺷﺼﺖﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰﭘﻨﺠﺎﻩﺑﺎﺭ
ﺑﮑﻠّﻯ عوﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺫﺭﺍﺕ
ﺗﻦ ﮐﻮﺩﻙ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺭﺍﺕ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ
ﺭﻭﺡ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ محسوس
ﻣﺎ
ﻫﺴﺖﺗﻮﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺫﺭﺍﺕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮐﻮﻫﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺗﻮﺩﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺭﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.پس  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﮑﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺣﻴﺎﺗی ﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﻤﺎﺭﺑﺎﺯﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺮﻭﻯ
ﺷﻤﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺒﺎﺯﺩ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻧﻮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺮﺩ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﺼﻴﺐ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻫﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﮔﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻫﻢ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﻣﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1296ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭﻋﻴﺴﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺃﺯﻟﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﺭﻭﺡ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻳﺎﺩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﺯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ محمّد
ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺎﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺻﻔﺎ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻓﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﻌثت
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺪﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭﮐﻤﻰ
ﮔﺮﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﻤﻰ ﺧﻨﻚ ﺗﺮ.

ﺣﺪﻳث
1297 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ (صَمَد)ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﭘﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﺨﻠﻮﻗﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻧﺼﺮﺕ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺩﻝ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1298 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﮔﻞ ﻭ
ﺁﺏﻭﺧﺎﻙ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺩﻣﻴﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﻮﻯ ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴس ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰمی ﺒﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺍﺩﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺠﺪﻩ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴس ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﻧﻮﺑﺖ محمّد
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺁﺩﻣﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪ.ﻭﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﺗﺎﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺨﻔﻰ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1299 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖﻭﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ناسوتی  ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القدُس ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰﺩﺭ
ﻳﻚ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﺗﺎﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺃﻫﻮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻳﺎ
ﻋﻤّاء ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ عَدَم
ﻣﺎسوء  ﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3100 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﻞ ﻭﺁﺏ ﻭﺧﺎﻙ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻭﺩﺭ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺩﻣﻴﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ(ﺻﻮﺭﺕ) ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺣﺪﻳث ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺣﺎﺩثه
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﮐﻪﺁﺩﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖﭘس
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩﻭﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﮑّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﻧﻘﺶ ﺭﺳﺘﻢﻳﻚ
ﻣﮑﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭﻣﮑّﻪﺑﺮﻫﻤﻨﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﺠﺪﻩ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭼﻮﻥ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1081 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ثرﻭﺕ
ﺃﻧﺪﻭﺯﺍﻥ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺯ
ﺍﻗﻠﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺗﺮﺍﻥ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ
ﭘس ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮپس
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺘثنا ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ثرﻭﺕ
ﺍﻧﺪﻭﺯﺍﻥ ﮐﻪ
(ﺧﻴﺮﻯ) ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎپس
ﻧﻔﺮﺕﺧﻮپس ﺍﺯ
ﺯﺭﺃﻧﺪﻭﺯﺍﻥﺑﺎﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻣﺪ
ﻭﺁﺏ ﺩﻫﺎﻥ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1158 ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺃﻯ
ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺑﺪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﺑﻘﺮﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻦ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﻘﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﺘی ﺒﻘﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺻﻒ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺵ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻭﺭﻧﮓ
ﻭﺳﻂ ﺁﻥ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥولیّ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻭ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﮔﻠﺒﺮﮔﻬﺎﺋﻰ
ﻋﻈﻴم ﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺸﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭘس ﺗﻮ
(ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﻦﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻩﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩﮐﺴﺐ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻦﮐﻪ
ﻭﻯ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺨﺖ ﺑﺂﻥ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻭ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪﻫﺮﻳﻚ ﻭﺻﻒ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕﺑﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕﻭﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻗﺒﻠی ﺮﺍ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺣﻘﻴﻘﻴﺘﺮﻯ
ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻄﻮﺡ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺳﻄﺢ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺭﻫﺎ
ﮐﻦ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺂﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ
ﺗﻮﮐّﻞ ﮐﻦ.ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻥ. ﭼﻮﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭالهی ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﺪّ ﺭﺍﻩ
ﻭﻣﺎﻧﻊ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺍﻳﻦ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻓﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪﺧﻴﺮ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻌﻤﺖ
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻣﺪﺍﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺍﺳﺖﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﮑﻠّﻒ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺃﺻﻞ
ﺣﺪﻳ ث ﺑﺸﻤﺎﺭﻩ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﺍﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮐﺮﺍﻣﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1184 ﺍﻣﺎﻡ علیّ
ﻧﻘﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺍﻭ
ﺭﺍ بحقَّ( ولیّ
ﻣﺎ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ
ﮔﻔﺖ.ﮔﺮﭼﻪمحمّد
ﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻳﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭحماﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
محمّدﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋم
ﺒﻮﺩﻩ ﻭﻧﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﺗﻘﻴّﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﮔﺮﻓﺖ. ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﺪﻝ ﻭﺗﻌﺪﻳل
ﻮ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺒﺮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1251 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺤﺠﻮﺏ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ می
ﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺷﺎﻧس
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2150 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰﻋﺮﺵ
ﻭﺁﺏ ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺷﺶ
ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥﺮﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻗﺪﺭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻭﺯﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯﻭ
ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ
ﺑﺮﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ. ﺯﻣﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ الهی ﺒﺎ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺭﻭﺯ
ﻭﻳﺎ ﺩﻭ ﻳﻮﻡ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﻳﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﺴﻰ اُمّی    ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺑﻴّﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺁﺏ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺁﺏ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻃﺮﺡ
ﻧﻬﺎﺋﻰﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﺳﺘﺎﺭ ﻭ
ﺳﺘﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺗﺎﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ .
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﻪ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2152 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺑﻤﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺄﻗﺼﻰ
ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻌﺮﺵ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖﻭﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ ﻧﻴﺰ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺄﻗﺼﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺳﺠﻮﺩ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻥﻣﻘﺎﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺧﺪﺍپس ﻳﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵﺩﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2174 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ(ﺗﺎ
ﻭﻣﻨﻄﻮﻯ)ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺭﻭﺯﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ ﺗﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﺍﻭ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ(ﺍﻳﻨﺗﻮﻳﺸﻦ)ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ(ﺗﺎ
ﻭﻣﻨﻄﻮﻯ)ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺭﭼﻪ ﺗﺎ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭﺑﺪﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺳﺖ ﭼﭗ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ناسوتی   ﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2185 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺸﻒ
ﺳﺎﻕ ﺁﻣﺪﻩ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺴﻰ
ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺸﺪﮐﻪ ﺳﺎﻕ
ﭘﺎپس ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺷﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﺎﻕ
ﭘﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩﻭﭘﻮﺷﺶ
ﻭ ﻟﺒﺎس ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺠﺪﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻃﻠﺐ
ﻋﻔﻮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﺠﻮﺩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪﻭ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ
ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ولیّ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭسپس
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺩﻭﺭﺥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2186 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺸﻒ
ﺳﺎﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﺴﺠﺪﻩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ. ﻭ ﺫﺍﺕ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺎﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺮ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺳﺠﺪﻩ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﺎ (ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ) ﺻﻮﺭﺕ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2189 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻈﺮ به
(ﺧﻴﺮ) ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺭﺣﻢ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻮﺭﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺑﻮﺩﻩﻭﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻌﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺒﻌﺪﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻴﺮ ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺎ
ﮔﻴﺎهی
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻈﺮ
ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺣﻤﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺣّﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺧﻴﺮ الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﻣﻄﺎﻣﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺖﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻮﻟﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺨﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2191ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺧﻠﻖ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺧﻠﻖ
ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﭼﻮﻥ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺑﺂﺩﻡ ﺩﺍﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ محمّد ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ محمّد ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ محمّد
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺟﻨس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ. ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺻﻔﺎ ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ۳۱۳ ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻭ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3107 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻯ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭ ﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﻣﺎ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺍﻗﻌی
ﻮﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﺭﻭﺣﺎﻟﻘﺪﺵ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ(ﺻﻠﻪ)ﻭ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3114 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻧﻮﺭ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﻟﻤس ﻭﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﮐﻴﻒ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﮐﻴﻔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺬﺷﺖﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭ
ﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺃﻫﻮ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث3147
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒّﺎﺭ ﻭﺟﺒﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺷﻴاء
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺧﺎﻟﻖ
ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮﻕﻭ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺮﺑﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻫﺮ
ﻗﺪﺭﺕﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰﻭﻗﺒﻞ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎ
ﻭ ﻧﻈﻢ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺍﻧﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ(ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ)ﻫﺴﺘﻰ
می ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ( ﺧﺪﺍ
ﺧﺎﺭﺝ
)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3148 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻝ
ﺟﻌﻔﺮ ﮐﻪ ﻳﻚ ﭘﺮﭼﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺁﻝ
ﻋﺒّﺎس ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺩﻭ ﭘﺮﭼﻢ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﻝ ﺟﻌﻔﺮ
ﺑﺮﻣﮑﻰ ﭼﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻭ( ﺁﻝ
ﻋﺒّﺎس) ﻧﻴﺰ
ﻓﻌﻠﺎ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺁﻝ ﺟﻌﻔﺮ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺂﻝ ﺟﻌﻔﺮ
ﺑﺮﻣﮑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻤﺮﺩ.
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﺧﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﻘﻞ ﺣﺪﻳث ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﺑﺮﻣﮑﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺮﻣﮑﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ. ولیّ
ﺟﻌﻔﺮﻳﺎﻥ ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﺭ ﺗﺎﺯﻩ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻌﻔﺮ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺳﺎﻟک
هم ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺣﺰﺏ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺭﮊﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺍ ﻗﻄﺐ ﻳﻚ
ﺗﺸﮑّﻞ ﺿﺪ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺼﺮﺍﺣﺖ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺿﺪ ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻯ
ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺠﺎﻯ ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﮊﻳﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰﻭﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺻﻔﻮﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭘس ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ(ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ)ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ (ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3185 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﭘس
ﻭ ﭘﻴﺸﻰ ﺩﺭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺤﻮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﺗثبیت
ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻳﻦﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎهی
ﻮﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﺪﻣﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ الهی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُس
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺸﺨﺺﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ حَقّ
اﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩم
اﺳﺖﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮپس ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﮐﻢ ﻭ ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺸﺪﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺮ
(ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ)ﺑﺪﻝ
ﻭﺫﻫﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ

ﺣﺪﻳث
1412 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ(ﺃﺟﻞ
ﻣﺴﻤّﻰ)ﻭﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻣﻘﺮﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻘﺮﺭﮐﺮﺩﻩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻭ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻳﺎ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ آزمایش
ﻣﺮﮒ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﮒ ﺩﻝ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺨﻮپس
ﻧﺒﻨﺪﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻗﺒﻮﻝ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻗﺺ
ﮐﻨﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ محمّد ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭیژﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻮﻝ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺩﻳﮕﺮ (بِدای)ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﺩﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣؤﻣﻦ اُمّی    ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎﺝ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1413 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺃﺟل ﻴﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﮑﻰ(ﺃﺟﻞ
ﻣﻮﻗﻮﻑ) ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﺃﺟﻞ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
(ﺃﺟﻞ ﻣﺤﺘﻮﻡ)ﻭﺣﺘﻤﻰ
ﺧﺎﺹ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪولیّ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﺪﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻣّﺎ (ﺃﺟﻞ
ﻣﺴﻤّﻰ) ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺟﻞ ﻣﻮﻗﻮﻑ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺮﻧﺪ ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺩﺭ ﻳﻚ
ﮔﺮﺩﺵ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﭽﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﺷﺐ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1416ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺒﻮّﺕ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺗﻨﺒّوء
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﺷﺮﻁ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﮑﻰ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺍﺳﺖﮐﻪﺑﻬﺮ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ(ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ).ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .که ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﻯﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻋﺎ
ﻭﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ولیّ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺯﺣﻤﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻋﻀﻮ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻗﻄﻊ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
سوّم ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻘﺪﻳﻢ
ﻭﺗﺄﺧﻴﺮ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﻭﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﻗﻴﺎﻡ ﮐﻨﺪ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
حقّ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻳﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ئﻭﻳﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻭﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻋﻠﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ولیّ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﺒﻮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﻭ
ﺗﻮﺍﻥ(ﺗﻨﺒّوء)ﻭ
ﻧﺒﺄ ﻭﺧﺒﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﻔﮑّﺮﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1417 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﭘس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐﻟﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻤّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥﺎﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻭﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ بِدای ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ (ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ) الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﻭ بِدای
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ
ﻧﮑﻨﺪﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1420 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺤﻮ
ﻭ ﺍثباﺕﻳﺎ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ولیّ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ ﻣثبت
(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥﻣﺤﻮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﮐﻤﭙﻠﮑﺶ ﻫﺎ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﮐﻪﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1484 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ۳۷
ﺣﺮﻑ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ. ﮐﻪ ﺁﺻﻒ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻳﻚ
ﺣﺮﻑ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺑﺎ ﺁﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖﺑﺎﺭﮔﺎﻩ
ﺑﻠﻘﻴس ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﻨﺰﺩ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ۲۷
ﺣﺮﻑ ﺍﻳﻥ اﺳﻢ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﺣﺮﻑ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻏﻴﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﺍﺳﻢ ﺃﺳﻢ ﺭﺍ ﺭﻣﺰ
ﺳﺤﺮﺁﻣﻴﺰﻯ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ ﻋﻈﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
عظیم ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1485 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ 73ﺣﺮﻑ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﺩﻡ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ 25 ﺣﺮﻑ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
۸ ﺣﺮﻑ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ۴ ﺣﺮﻑ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ۲ ﺣﺮﻑ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ محمّد
72 ﺣﺮﻑ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺣﺮﻑ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ محمّد
ﻧﺸﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻤﺸﻴّﺖﻫﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻩ محمّد
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ. ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﻳﮑﻰ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺩﻭﺗﺎ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﺳﻪ ﺗﺎ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﻨﺞ ﻭ محمّد
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺟﺪﻳﺖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﮑﺎفت ﻭ
ﺳﻨﮕﻰ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﺮﻣﻌﺠﺰﻩﺍﻯﺮﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻣﻬﻢ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ
محمّد ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ قُرّه     ﺁﺧﺮ ﺍﻭ.

ﺣﺪﻳث
1615 اماﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻌﻬّﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ)ﻭ ﺗﻌﻬﺪﺍﺕﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕالهی
ﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩﻩﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی
ﺒﺎﺷﺪ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ می
ﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ سوﮔﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻋﺎﻣﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻴﺎﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺍﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ؟ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻭﺍﻭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﺮﺳﺶ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻫﻤّﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺭﺍٴﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻧﮑﻴﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻮﻉ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ(ﻣﻨﮑﺮ)ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭ( ﻧﮑﻴﺮ) ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻤﺎﻕ ﻧﮑﻴﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮﻳﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﭼﻤﺎﻕﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﭼﻮﺏ ﭼﻮﭘﺎﻥ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻗﺒﺮ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻧﻪ ﺧﺮﻭﺝ ﺟﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺒﻬﺸﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻤﻰ ﮔﺮﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس.ﻭﺑﻬﺸﺖ
سوء  ﻡ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻗﺪﺭت هاﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭﺭﻭﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﻭﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮ
ﺃﺭﻳﮑﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﺣﺪﻳث 1620 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻬﺎﺭ
ﮐس ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻘﺎﻯ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻋﺎﻕ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﻭﻭﺍﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
عَدَم ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﻋﺎﻕ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺄث یرﻯ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻭﻡ(ﻣﻨّﺎﻥ)ﻭ
ﻣﻨّﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﺸﺶ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺧﺪﻣﺖﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﺑﺮ ﭘﻴﺮ
ﻣﻨّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ سوّم ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺬﺑﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐس ﻫﺮ
ﻣﻄﻠﺐ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﺑﺨﻤﺮ ﻭﺍﻟﮑﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﻔﻬﻢ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﻃﺮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻫﺮ
ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﻭﻣﺒﺮّﺍﺕﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻣﺎﺩﻩ
ﺧﻤﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻤﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺍﺩ مُخَدّر
ﻭﻳﺎ ثرﻭﺕ ﻭ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ
ﻣﺴﺖﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﻄﺮﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﺸﺪ

ﺣﺪﻳث
1634 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺍﺯ
ﻗﺪﺭﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﻗﺪﺭ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﺰﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻐﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺪﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻈﻴﻢ ﻭمُقدّس
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪﺩﺭ
ﺗﻦ ﻣﺮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
سوء  ﺧﺘﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ(ﺻﻔﺎ)
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺏ(مُروِه)ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
1660 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ ﻳﺎ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪﻭﻳﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ثوﺍﺏ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺟﺪﺍ ﺷﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﻭﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺿﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮﮐس ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺁثاﺭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺯﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﻭﺟﺪﻳّﺖﺧﻮپس
ﺩﺭ ﺻﺒﺮ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻧﺎﻣﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺷﺮﺍﺭﺗﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﺷﺪ ﻭﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩ. ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻘﺼﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺑﻌثت ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪﺁﺧﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻡ
ﻭﺳﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ سوﺯﺍﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
پس  ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﭘﺮﺳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ.ﺗﺎ
ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1661 ﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌی
ﻮﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯاﺳﺖ.
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ هر
ﺑﺪﻋﺖ ﻭﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻝ ﺳﻔﻴﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﮔﺎﻭﻯ
ﺳﻴﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮔﺎﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﻝ ﺷﮑﻢ
ﺑﺎﺭﻩﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺳﻔﻴﺪ ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺭسوﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺯﺷﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧی ﻮ
ﻓﻮﺭﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﮑﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺤﺸﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﮔﻠّﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﮕﺮ
(ﻗﺪﺭﻳّﻪ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻭﻑﺑﻘﺪﺭﻳّﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺭ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻫﺮﻳﻪ ﻭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ.ﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻗﺪﺭﻳّﻪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻌﮑس ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺑﮑﻨﻴﻢ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ(ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦﺃﻣﺮﻳﻦ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﻫﻢ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺖﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍولیّ
ﺟﺒﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﻭﻧﻪ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻨﺒﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻴﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﺠﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﻪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث1692
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣؤﻣﻦ
ﺃﺟﻞ ﻣﺮﮒ
ﻣﻘﺮﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪﺍﻭﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣؤﻣﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻗﻠﺒﻰ
ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﻫﻮﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻫﺪ ﻧﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺩﺗﺎ ﺑﺤﺪ
ﺃﮐثر ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ بالقوّه
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺳﺮﮐﺶ ﺷﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻣﺼﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﺮ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻭ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ
ﺟﻬﻨﻢ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻋﻤﺮ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧمی
ﻤﻴﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﮐﻤﻰ ﮔﺮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻨﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث1694 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻌﻴﺎﺩﺕ
ﻧﺎ ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﻭﻯ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﺷﺪﻩ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻏﺼّﻪ
ﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪ.ﻭﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ(بِدای)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ الهی ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺑﺘﻦ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﺤﻮ
ﺳﻴّﺁﺕ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺪﻩﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺷﺘﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻯ.
ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻰ.ﮐﻪ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﻰ.ﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪﺗﺎﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺣﻘﻮﻕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺤﻔﻮﻁ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺷﻬﻮﺩﻯﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﺧﺎﺹﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﻭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1707ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺸﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ.
ﺩﺭ ﻣﺸﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﺴﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ثبتﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺯﻳﺎﺩ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘس ﺯ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُسﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎل ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻣﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺰﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﭻ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪﺍﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺑﻘﻮل اﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﻗﺎﺗﻞ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨی
ﻮﻣﺤﺒﻮﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺖﺍﮔﺮ ﺍﺑﻦ
ﻣﻠﺠﻢ ﻗﺎﺗﻞ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺘﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﺪ. ولیّ
ﻭﻯ ﺍﻋﺪﺍﻡ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻭﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺖ.ﺍﻧﺴﺎﺏ
ﻧﺴﺒﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺩﺷﻤﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺮﻙ
ﮔﻔﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺩﺭﺃﺯﻝ ﻭ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻭ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻣﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭ ﻭﺳﺦ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺷﻘﺎﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖﺭﻭﺯﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻮﻧﺪ
ﮐﻪﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺨﺎﺗﻤﻪ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻥ پس  ﺍﺯ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻛﺎﻟﻬﻰﻭﻳﺎ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ.

ﺣﺪﻳث
1711ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺨﺘﻢ
ﻋﻤﻞ ﺳﺎﻟک
ﺎﺳﺖ.ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺨﺎﺗﻤﻪ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩ
ﺷﻘﺎﻭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮک ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪﺕ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺭﺍ
ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1713ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﮔﻔﺘﻪﻓﻠﺎﻧﻰ
ﻫﻠﺎﻙ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺷﻤﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺭﻭﺯﻯ
ﻋﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺭﺍ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ.ﭘس ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﺵ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺭﻓﺖ . ﻭﺑﺎ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﺎﺳﺪﺭﺍﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﮔﻨﺎﻩﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑثوﺍﺏ
ﻭ ﻧﻴﮑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﺯﺷﺘﻰ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﻣﺤﻮ
ﺷﺪﻩﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﺧﺎﺗﻤﻪ ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺮﮐس
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺳﻌﻴﺪ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺷﻘﻰ ﺳﺮﮐﺶ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ.

ﺣﺪﻳث
1718 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺸﺘﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﺏ ﻳﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ثبت ﺍﺳﺖ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ ثبت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺗﺎ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥﻮ ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ثبت
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1830 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻏﻢ
ﻣﺮﺍ ﻓﺮﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﺁﻥ ﭼﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖﭼﻮﻥ
ﻏﺼّﻪ ﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢﺷﻤﺎ

ﻧﻴﺰ ﻏﺼّﻪ
ﺩﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻏﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﮑﺎﺭﻯ ﻳﺎ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪﺑﺎﻃﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﺮﻭﺭ ﻭﺷﺎﺩﻯ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﺩﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺧﺒﺮ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺷﻌﺎﻉ
ﻧﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﺍﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺗﺎﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
1836 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺒﺎﺵ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﺍﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ.
ﻭ ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻓﺮﺩﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺗﻰ
ﺑﺮﺍپس ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺧﻨثیﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1919 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد. ولیّ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻋﻰ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻏﻴﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪﺩﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍﻩ ﻋﺮﺽ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖﮐﻪ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻏﺮﺏ ﻭ
ﻏﺮﻭﺏ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺷﺮﻕ ﻭ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺷﺮﺍﻗﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ
ﺟﺎﻭﻳﺪﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺮ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎﻣﺎﻧﻊ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2017 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ سوء
ﮔﻨﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻘﻮﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﻴّﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻘﻮﺍ
ﻳﺎﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﻨﺎﻩ سوء  ﮔﻨﺪ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2061 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺳﺘﻢ ﻧﮑﺮﺩ ﻭ
ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﻏﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻏﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻏﻢ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻏﻢ
ﻭﺗﺮﺳﻰ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺭﻗﺼﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﺩﺍﻥ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩﻭﺟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻓﺮﺝ ﺧﺪﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻫﻪ ﻭ ﻓﺮﺡ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
می ﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ .

ﺣﺪﻳث
2062 ﻣﺴﻠﻢ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﻢ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﻣﺎﻝ ﻭﻧﺎﻣﻮس ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺭﻭﻍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁثاﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁثاﺭ ثوﺍﺑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺖ
ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺟﻬﻨّﻢ.

ﺣﺪﻳث
2152 ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎ سوﮔﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺍ
ﺟﺎﻥ ﺑﮕﻴﺮﻯﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭﺭﻧﺞ
ﺑﺎﺷﺪﻃﻌﻢ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﺘﻮ
ﻣﻴﭽﺸﺎﻧﻢ. ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﭘس
ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮔﺮﺩﺵ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻋﻈﻴﻢ
ﺑﻌﺪﻯ ﭼﺸﻢ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﮔﺸﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2154 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻳﺎ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺗﺮس ﺁﻧﺎﻥ ﺃثرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺑﺎﻋث
ﺗﺄﺧﻴﺮﻳﺎ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻣﺮﮒ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﭘس ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﮐّﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺧﻮﺩﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﺮﺩﻩﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻳﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻡﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻰ ﺟﻬﺪﺍﮔﺮ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2156 ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻪﺍﺕ
ﺷﻮﺩ ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻰ؟ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ربّ
ﺧﻮﺩ ﺍﻄﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﺮﮒ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎﻓﺮﺷﺘﻪﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻳﺎ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ . ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺷﺐﺭؤﻳﺎﻯ
ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﮐﻮﻣﺎﻯ ﺑﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2157 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻠﻚ ﺍﻟﻤﻮﺕ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﺗﻔﺘﻴﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﻭ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺎﺳﺖ
ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2162 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺸﻦ
ﻭﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
2166 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻋث ﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐ
ﻰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺨﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﮔﺸﺎﻥ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ سوء  ﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2168 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﺾ
ﺭﻭﺡ ﻣؤﻣﻦ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﻭ ﺭﻧﺠﻰ
ﺑﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﻳﮑﻰ ﺑﻨﺎﻡ
(ﻣﺴﺨﻴّﻪ)ﮐﻪ
ﺳﺨﺎﻭﺕ ﻭ ﺩﻫﺶ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺑﺎﻋث
ﮐﺸﺶ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﻣؤﻣﻦ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺎﻡ(ﻣﻨﺴﻴّﻪ)
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭﻧﺴﻴﺎﻥ
ﺑﻤؤﻣﻦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺤﺎﻟﺖ ﮐﻮﻣﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻠﺎﻗﻪﺍﻯ
ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﻋﺒﻮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻳﻚ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭ ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑّﺮﺩﻥ
ﻣﻨﺠﺮ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2169 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣؤﻣﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﻄﺮ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺸﺮﻙﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻧﻴﺶ ﻣﺎﺭ
ﻭ ﻗﻴﭽﻰ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺟﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪﻭ
ﺑﻬﺰﺍﺭ ﺩﺍﺭﻭ
ﻭ ﺩﻋﺎ ﻭﺟﻤﺒﻞ
ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ. ﺭﻧﺞ
ﺗﻦ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺳﺨﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰﭼﻮﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻫﺮ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﺒﻴﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ ﺳﺨﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2170 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣؤﻣﻦ ﮐﺎﻣﻞ
اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙﺍﮔﺮ ربّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺍﻧﺪﻫﺮﮔﺰ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺩ.ولیّ ﺃﺟﻞ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺑﺮﺳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ
ﻋﻄﺮ ﻭﻧﺴﻴﻤﻰ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﻳﮑﻰ ﻣﻨﺴﻴّﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪﻩﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﮑﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻥ لباس   ﺗﻦ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّهﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻏﺐ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺒﺎﻧﻪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺮﻭﺝ ﻧﺴﺒﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺁﺧﺮ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭﻙ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﮐﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ پس
ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺯﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺣﺴﺎس
ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥﻮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﻧﺞ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺿﻌﻒ
ﺗﻦﻭﭘﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺰﺍﺭ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻓﺮﺻﺖ ﻋﻤﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2176 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس ﺩﺭﺍﺯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣسّ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭﭼﻪ ﺻﺤﻨﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭼﻪ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﺤﻨﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﻭﻡ ﻫﻤﻪ ﺷﺐ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮس هاﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺳﺒﻚ ﻭ ﺧﻨﻚ ﻭ
ﻣﻌﻄّﺮ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘس ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺍﻭﺑﮑﻮﺷﻴﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2178 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﺘﻀﺎﺭ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ
ﻋﻴﺎﺩﺕ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺘﻀﺮ
ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﻮ
ﺑﻮﺩﮐﻪﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺪﻳﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻧﺎﻟﻪ ﻭ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺭﻭﺡ ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﺨﻮﺷﻰ ﺍﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2179 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ؟
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺃﻣﺮ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺳﺖﺩﺍﺭ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻳﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻣﻴﻤﺮﺩﻡﭘس
ﻣﻦ ﮐﻰ ﺯﻣﺮﺩﻥ
ﮐﻢ ﺷﺪﻩﺍﻡﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﻤﻴﺮﻡ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻡ.؟

ﺣﺪﻳث
2181 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻨﮑﻪﻣﺮﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣؤﻣﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺮﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻣؤﻣﻦ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﮐﺎﻓﺮﻭ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻣؤﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘ س ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2183 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ .
ﻭﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻋﻠّﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ ﻋﻠّﺖ
ﻭﺑﺪﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2185 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﻋﻠّﺖ ﺧﺮﻭﺝ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺭﺷﺪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺷﺪ ﺗﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺷﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺷﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﺗﺎﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺟﺴﻢ ﻭ ﺗﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩولیّ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﺒﺎس ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺧﻮﺩ ﺗﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺗﻦ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻭﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
به(ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ)ﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺧﻮﺩ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺧﻠﻊ ﻟﺒﺎس ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥﻄﺒﻖ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻇﺮﻑ ﺷﺼﺖ
ﺳﺎﻝ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺭﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻦ ﻃﻔﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻦ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﻯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2186 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﻣﻮﻗﻊ
ﻭﺣﺸﺖ ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﮑﻰ
ﻭﻗﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ
ﻣﺄﻧﻮس ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﻗﺖ ﺩﻳﺪﻥ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻛﻮﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕﺁﻧﺎﻥﺎﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ ﻣﻮﻗﻊ
سوء  ﻡ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻴﻨﺶ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺘﻤﺪﻧﺎﻧﻪ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺁﻭﺭ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﻈﻴﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ که
ﮑﻪ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍپس ﺗﻌﺠّﺐ
ﺁﻭﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﺄﻧﻮس ﻭﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺩﻫﺸﺖ
ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻃﻔﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﻣﺮﮒ
ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻓﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺻﻮﻟﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍپسﻏﺮﻳﺐ
ﻭﺩﻫﺸﺖ ﺁﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮔﻠّﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺢ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻭﻣﺄﻧﻮس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪﮔﻮﺋﻰ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﻌثت
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻴﻚ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖﻭ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2187 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﻣﻮﻗﻊ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﻭ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻣﻰ ﺧﻴﺰﺩﻭ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﻣﺤﺸﺮ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺘﺪﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺣﮑﻢ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﻧﮑﻴﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻧﺖ
ﭼﻴﺴﺖ؟ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﻮﺍﺏ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﭼﻤﺎﻍ ﺁﺗﺸﻴﻦ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻴﮑﻮﺑﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭ علیّ
گفتﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﮔﻮﺭﺵ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﭼﻤﺎﻕ ﭼﻮﭘﺎﻥ
ﮔﻠّﻪﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2188 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ
ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺤﺘﻀﺮ ﻓﺮﺍﻕ
ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ ﻣﺼﻴﺮ
ﻳﺎ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺷﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻃﻴﻴﻌﻰﻭ
ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2190 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻦ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﻣﺮﮒ ﺷﻮﺩﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﻫﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻤﻪ
ﺧﻠﻖ ﺑﻮﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻡ.

ﺣﺪﻳث
2191 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﭼﺎﻧﻪ ﺯﺩﻥ ﻭ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻭﻭﻋﻴﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺗﺤﻘّﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺗﻦ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺍﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺣﻮﺍلی
ﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺤﺘﻀﺮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2192 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ
سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻃﻌﻢ
ﺁﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺪ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺖولیّ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺖ.
ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﺩ. ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻮﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺸﺮﻯ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺳﺨﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2194 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ سوء  ﮔﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺟﻨﺎﺯﻩ ﻣﺮﺩﻩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﻣﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻧﻌﺶ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺃﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻦﭼﻮﻥ
ﻣﻦ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ ﻧﺸﻮﻳﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴّﺖ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺷﺮﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ ﺁﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﻭﻧﻴﮑﻮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2195 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻋﺒﺪ
ﺑﻨﺪﻩﻭﻣﻮﺑﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﮔﻞ ﺑﺪﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺍﻭ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺰﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻧﺸﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻤﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2196 ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺳﺠﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺷﻚ ﻣﻴﺮﻳﺨﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻳﺮﺷﺪﻩ
ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﻭﻋﺪﻩﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮ ﻭ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺷﺮﻁ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﭙس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﻭﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ
ﺁﺏ ﺧﻨﻚ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﮔﺮﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻓﺮﺍﺵ ﻣﺮﮒ ﺁﺏ ﺗﻠﺦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﺗﻠﺦ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻮﻟﺎﺩﺭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2197 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﭼﺮﺍ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ؟
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ.
ﻓﺮﻣﻮﺭﺩ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻣؤﻣﻦﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭ ﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﺮﺍپس ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﺁﻝ محمّدﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺣﺎﺿﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺸﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ( ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺑﺪﺍ)
ﻭﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢﻭ
ﺑﻌثت ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ ﻣﻴﮑﺎﺋﻞ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ
ﮐﻪﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک
ﺮﺍﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﺯ
ﻋﺰﺭﺍﺋﻴﻞ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻋﮑس
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻣؤﻣﻦ ﺁﺳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﻤؤﻣﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﺳﭙس
ﻣؤﻣﻦ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮﻭﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮپسﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻋﺰﻟﺖﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪﻭ
ﺣﺘﻰ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻳﺎﺩﺧﻤﻪ
ﮐﻮﻫﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه.

ﺣﺪﻳث
2198 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﺾ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﺁﺭﺍﻡ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺟﺎﻟﺐ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖپس  ﻣﺸﺘﺎﻕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻫﻔﺘﻢ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2319 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺘﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﮐﻪﺩﺭ ﺗﻮ
ﺑﻤﺎﻧﻢﮐﻪﺗﻮ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻰ؟ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺑﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﻳﺪﻥ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
2327 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺯﺥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺯﺥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﮔﻴﺞ ﻭ
ﺗﺮﺳﺎﻥﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻴﺎﺑﻴﻨﺪﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﺴﻰ
ﻫﻢ ﭘﺮﺳﺸﻰ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑثوﺍﺏ
ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻤﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﺪﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
محمّدﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺣﺰﺑﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﺷﻌﺎﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﺎﻟﻒ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2336 ﺭﺍﻭﻯ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺘﻰ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪﻣﺮﺩﻯ
ﺳﻴﺎﻩ ﭼﻬﺮﻩ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺁﺏ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ. ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺏ
ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺗﺸﻨﻪ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺭﻭﻯ
ﺳﻴﺎﻩﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺣﺎﻟﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮپسﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺩﻳﺪﻩ
ﻭﭘﻴﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2352 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺶ
ﻧﮑﻴﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺮﺩﺭﮔﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭼﻪ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮ
ﮐﻴﺴﺖ ﻭﭼﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ؟
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺍﮔﺮ ﺟﻮﺍﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻫﻨﻮﺯ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﺎﺑﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻃﺮﺩ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2381 ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺠﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ؟
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺩﺭ(ﻗُبة ﺍﻟﺼﺨﺮﻩ)ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻣﻮﺭﺩ تَقذُس
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻢ
ﺷﺪﻥ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ(ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺄﻗﺼﻰ)ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺠﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
(ﺍﻗﺼﻰ ﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ)ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ محمّد ﮐﺎﺷﻒﺁﻥ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺮﻓﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ
ﻭﺗﺎﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ.
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ(ﺍﻳﻠی
اﻟﻬﻰ)ﻫﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﻡ ﻣﻮﻟﺎ ﮐﻪ
ﺣﻴﺪﺭﻩ ﺑﻮﺩ علیّ
ﮔﻔﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺩﺭ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ.
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺗﺎﺑﻊ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﻡ
ﺍﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﮐﻠﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﺪﺭﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺗﺤﺖ
ﻧﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2391 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺩﻭﻋﻴﺪ
ﻓﻄﺮ ﻭﻗﺮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. و
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻭس
ﻭﺩﺍﻣﺎﺩﺑﺴﻮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﻭﺍﺩﻯ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ ﭘﺸﺖ
ﮐﻮﻓﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻐﺮﻓﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺍﺭ
ﺍﻟﺴﻠﺎﻡ
ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻧﺠﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺸﺖ ﮐﻮﻓﻪﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ(ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)ﺍﺯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّد ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﮐﻮﻓﻪ
ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﻣﻮﻟﺎ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ(ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻠﻢ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﻫﻮﺕ
ﺑﻮﺍﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻦ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﺪ ﮐﻪ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺭﺑﻊ
ﺍﻟﺨﺎﻟﻰ
ﺟﻨﻮﺏ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﮔﺮﻣﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2396 ﺍﺯ
ﺳﺎﻋﺖ ﻭﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺤث ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﮔﻔﺖ(ﺳﺎﻋﺖ)
ﺩﻩ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺟّﺎﻝ
ﻭﺩﻭﺩ ﻭﻃﻠﻮﻉ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯﻏﺮﺏ
ﻭ ﺩﺍﺑّﻪ ﮐﺮﻡ
ﻭﻳﺄﺟﻮﺝ
ﻭﻣﺄﺟﻮﺝ ﻭ
ﺧﺴﻮﻑ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﺁﺗﺶ ﺍﺯ ﻋﺪﻥ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺑﺎﻟﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2397 ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖ(ﺧﺮﻭﺝ ﻣﺴﻴﺢ)ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ علیّ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﻭﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺑﺎﺯﻯ نَفس
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﻫﺮﮐس ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻥ ﮐﺮﺩ
ﺩﺟّﺎﻝ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮ ﺍﺳﺖولیّ
ﻣﺮﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻴﺪ

ﺣﺪﻳث
2398 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩاُمّت  ﻣﻦ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ آزمایش
ﺻﺪﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻏﻨﻴﻤﺘﻬﺎ
ﺩﻭﻟﺖﺷﻮﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻏﻨﺎﺋﻢ
ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺳﺖﻭ ﻣﺎﻝ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺷﺮﻭﺕ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﻏﻨﺎﻳﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﻣﻄﻴﻊ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﭘﺴﺖ ﻭﻓﺎﺳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﺠﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎلباس
ﺣﺮﻳﺮ
ﻭ ﺳﺎﺯ ﻭﺩﻫﻞ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2403 ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﭘس
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻤﺎ
ﭼﻪ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎﺗﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ؟ پس  ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺣﻮﺍﺩﺵ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﺎﺹﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻦ
ﮔﻔﺖﻭﻣﻦ
ﺑﺤﺴﻴﻦ ﻭﺣﺴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2404 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺖ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ؟ ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺟﻬﺎﻥ.ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ولیّ
محمّد ﻭمحمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.
ﺳﺎﻋﺖ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﮔﻔﺖ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﻭ ﺳﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﺑﺪﺍ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ)ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﭘﻴﺮ
ﭼﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2406 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﺸﺪ سوﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺩ. ﭘس ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻤﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻋﺖ
ﻭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺷﻤﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺄﺻﻞ حَدیث   ﺑﺎﻟﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2408 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻋﺖ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻓﻠﺞ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﮒ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ.
ﻓﻠﺞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻓﻠﺞ ﺷﺪﻥ ﺑﺘﻦ
ﻭﻳﺎ ﺑﺬﻫﻦ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﻭﺍﻥﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﺮﮒ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻫﺮ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2419 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻣﺮﮒ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2421 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﺪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻡ ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻰ
ﺣﻴﺎﺋﻰ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
2422 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﺪﻥ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮﮐﻪﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﺮ ﻣﻰ
ﮔﺰﻳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺮﻣﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻃﺒﻖ ﺧﺮﻣﺎ.
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻧﺴﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻬﺎﺟﻤﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2424 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﭘﺮﺳﺶ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺍﻳﻦ ﻭﻋﺪﻩ
ﺷﻤﺎ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻭﻗﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻣﻴﺸﻤﺮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ .

ﺣﺪﻳث
2425 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭﻧﻔﺨﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﻔﺨﻪ ﻳﺎ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﻭﺟﺎﻥ
ﺑﺘﻦ ﺩﺍﺩﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔس ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﻃﻔﻞ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ پس
ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﺭﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞﮐﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ(ﺻﻮﺭ)ﻭ
ﺷﻴﭙﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺻﻮﺭﺕ)ﻧﻮﻋﻰ
ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ ﺩﺭ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺮﺩﻥ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻳﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺧﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ(ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺄﻗﺼﻰ)
ﺩﻭﺭﺗﺮﻳﻦ ﻳﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺴﺠﺪ
ﻭ
ﺳﺠﻮﺩﮐﻪﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺻﻮﺭ ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺄﺻﻞ ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ .

ﺣﺪﻳث
2428ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﻭ
(ﻭﻗﺖﻣﻌﻠﻮﻡ)ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺻﻮﺭ
ﻳﺎ ﺷﻴﭙﻮﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﻴﺪ
ﻭﻣﻴﻤﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻥﻮﻗﺖﺑﻴﻥﻨﻔﺨﻪ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺩﻭﻡ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻔﺨﻪ ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﻧﻔس ﺍﻭﻝ
ﺩﺭ ﻃﻔﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻣﻴﺪﻡ
ﺩﻭﻡ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﻠﻴس ﻣﺮﺩﻩ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﻔﻮﺫ
ﻭ ﺗﺄثیر ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ
ﻧﻔﺨﻪﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻓﻌّﺎﻝ ﻣؤثّر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻫﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ .

ﺣﺪﻳث
2430 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺗﻦ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﺮﮔﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺗﻦ ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺁﺯﺍﺩ.

ﺣﺪﻳث
2437ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
محمّد ﺭﺍ
ﺑﻘﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻘﻴﻊ ﺑﺮﺩﻭ
ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻣﻮﺍﺕﺯﻧﺪﻩﺍﺯ
ﮔﻮﺭ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ.ﺧﺎک
ﺁﻟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺣﺴﺮﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﮔﻔﺖ
ﻣؤﻣﻨﻴﻦ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﻮﺭ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ(ﺑﻘﻴﻊ
ﻭﺑﻘﻌﻪ)ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
ﻭﺧﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺴﺘﻪ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻭﻗﺖ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺣﺴﺮﺕ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺧﻮﺩﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﻳﺮ ﮐﺮﺩ
ﺗﻮﺑﻪﻭﻳﺎ
ﮐﻤﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻳﺎ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﮐﺴﺐ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2438ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻗﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺷﺨﺼﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ

ﺣﺪیث
2444 ﻣﻮﻟﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯﺎﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺯﻳﺮ ﻭﺭﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪﺗﻦ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﺗﻦ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﻬﻔﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﺗﻦ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2450 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻘﺒﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ سوء  ﮔﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻌﺸﺖ ﺷﻤﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻌثت ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖﭘس ﺍﺯ
ﺯﻭﺍﻝ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻍ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺎﻓﺘﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﮐﻤﻰ ﻫﺸﻴﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2452 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻗﻴﺎﻡ ﺳﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻭﻋﺼﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﻭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺎﻯ ﻇﻬﺮ
ﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻐﺮﺏ ﻭ ﻋﺸﺎ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ
ﺩﻭﺭﮐﻌﺖ
ﺳﭙﺎس ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻫﻢ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺣﻔﺮﻩ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﭼﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2453ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
2455 ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ(ﺭﻭﺯ
ﺗﻠﺎﻕ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺃﻫﻞ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺃﻫﻞ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺪﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺘﺸﻨﮕﺎﻥ
ﺁﻥ
ﺑﺪﻫﻴﺪ.ﻭ(ﺭﻭﺯ
ﺗﻐﺎﺑﻦ)ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻐﺒﻮﻥ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻳﺎ
ﮐﻨﺪﮐﺎﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺣﺴﺮﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2456ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ(ﺭﻭﺯ ﻣﺸﻬﻮﺩ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس  ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺭﻭﺯ
ﻋﺮﻓﻪ)ﻣﮑّﻪﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺢ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2457 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ(ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﻋﺮﻓﻪ حجّ ﮐﻌﺒﻪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻋﺮﻓﻪ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺳﺎﻟﻚ .

ﺣﺪﻳث
2458 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﻋﺮﻓﻪ
ﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2459 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺭﻭﺯ ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ
ﺧﻠﺎﻳﻖﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺁ
ﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺧﻠﻘﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺴﻰ
ﭘﺬﺭﻳﺮﻓﺘﻪﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2460 ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻗﻴﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﻭﺟﻤﻊ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻭ
ﺑﺼﻤﺪﻳّﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻮ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯﺒﺠﻬﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
2461 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ(ﺍﻳّﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻳﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭ(ﺭﻭﺯ ﮐﺮﻩ)ﻳﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﺮﻙ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺪﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
2462 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺮﺳﺶ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺘﻪ.ﻭﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ
ﮐﻪ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻗﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﺖ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2463 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺟﻤﻊ
ﻭﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﺯﻣﻴﻦ
ﺳﻔﻴﺪ ﻭ ﭘﺮﮔﺮﺩ
ﻭﺧﺎﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺮﻭﺝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭﭘﺎﻙﻭﮔﺮﺩ
ﻭﺧﺎﻙ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﻭﺭﻭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺴﺘﺸﻮ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺮﺃﺭﻳﮑﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺗﮑﻴﻪ
ﻣﻴﺰﻧﺪﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2466 ﺩﺭ ﻧﻄﻖ ﺟﺎﻟﺐ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﻄﻖ ﻣﻮﻟﺎ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2468 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺟﻤﻊ ﻳﺎ ﺟﻢ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2469 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺁﻳﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺯﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺎﻥ
ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺯﻕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺷﻮﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍﺣﺖ ﻭﻟﻮ
ﮐﻤﻰ
ﮔﺮﻡ.ﻭﻏﻴﺮ

سالکاﻥ(ﺯﻗّﻮﻡ)ﺗﻠﺦ
ﺁﺏ ﻣﻴﻨﻮﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2471 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺮﻳﺎﻥﻫﺴﺘﻨﺪﻭﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻝ ﻋﺮﻕ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﺎﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺎ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺻﺎﻟﺤﺎﺕ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺗﺎ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻝ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﻧﺞ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2472 اﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﺍِﻧس ﻭﺟﻦ
ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﻨﻴﺪﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﺑﮑﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺟﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2473 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺼﺮ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ
(ﻧﻔسﺍﻟﺰﮐﻴّﻪ)ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺃﺑﻮ ﺑﮑﺮ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻌث ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻗﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.ﺭﻭﺯ
ﻗﺒﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﻗﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑند
ﮐﻪ ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻘﺮ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2479 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺭﻭﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺯ(ﺯﻣﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ)ﻳﺎ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﺧﺎﺭﺝ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2481 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮓ
ﺟﻮﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺮﺏ ﻭﻣس ﺭﺍ
ﺫﻭﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﺫﻭﺏ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2483 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2484 ﺍﻣﺎم
عسکرﻯﺎﺯ ﺭﻭﺯ
ﻟﺮﺯﺵ ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﭙّﻪ
ﻣﺎﺳﻪ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ
ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭ
ﺭﻭﻯ ﻫﻢ
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺫﺭﺍﺕ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
2486ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻠﺮﺯﺩ ﻭ
ﺷﮑﺎﻑ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩﻭﭼﺸﻢ
ﻫﺎ ﺭﻭ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻦ
ﺗﻦ ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺷﺐ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ. ﭼﻮﻥ
ﻧﺪﺍﻯ
ﺍﺳﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻗﺒﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ ﻳﺎ
ﺧﺮﻭﺝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻗﺒﺮ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ.  ﺣﺪﻳث 2487 ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﮐﻮﺭﻩ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺯ ﻏﺮﺏ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻣﻌﻤﻮﻝ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﮑﻮس
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2491 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺤﺸﺮ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺯ
ﻋﺮﺽ ﻭ ﻇﻬﻮﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ 120 ﻫﺰﺍﺭ ﺻﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ.ﻣثاﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐثرﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥ .

ﺣﺪﻳث
2493 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺬﺍﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻭ

ﻳﺎ ﺑﺘﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮﻭ ﻳﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ.

ﺣﺪﻳث
2494 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻭﻧﺪﺍﺋﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻳﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻳﺎ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2498 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺗﻮﻗّﻔﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ اُمّت  ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻢ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2499 ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﮐﻤﺎل
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﻢ
ﺷﺪﻥ ﺳﺮﻋﺖ
ﻧﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2600 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ
ﻣﺤﺸﺮﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
علیّ ﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻔﻴﺪ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺭﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2601 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻫﻤﻪ ﭼﺸﻢ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﺮﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﮕﺮﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﺍﺷﻚ
ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺣﺮﺍﻡ ﭼﺸﻢ
ﺑﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺴﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺷﻚ
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2602 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺮﻣﻨﺒﺮ
ﻭ ﺗﺮﻳﺒﻮﻥ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﺭ ﺧﻄﺎﺏ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ .

ﺣﺪﻳث
2603 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﮔﻮﻫﺮﻳﻦ
ﻭﺭﺧﺴﺎﺭ
ﺳﻔﻴﺪﻭﺩﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻏﺒﻄﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻴﻂ ﮔﻮﻫﺮی ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭﻧﻮﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﭘﺮ
ﺑﺮﮐﺖﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺳﻞ ﻧﻴﺰ ﻏﺒﻄﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻘﺎمی
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
2604 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ث رﻭﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺳﻴﺮ
ﻭ ﺍﻓﺴﺎﺭ ﮔﺮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﮐﺎﺕ ﻣﺎﻝﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﺒﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺎﻝ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
بالقوّه ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﺗﺤﻤّﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪﺗﺎ ﺁﻥ ﺭﻭﺡ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2605 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺷﺮﻭﺕ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮﺯﮐﺎﺕ
ﺁﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﻧﺸﻮﺩﺑﺎﻋث
ﺣﺒﺶ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭﻳﺎ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮعی
ﺒﻬﺘﺮ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮﻯﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﻄﺮﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺁﻳﺪ.ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺴﻮﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﻄﺮﻩ
ﻭ ﺫﺭﻩﺍﻯ
ﺩﺭ(ﻧﻔس ﮐﻞ)ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2606 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪﻣﺎﻝ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺑﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﻟﻰ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻭ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﺗﺎ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
2607 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻣﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺑﺎ
ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺣﺎﻃﻪﺷﺪﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ثرﻭﺕﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2608 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣؤﻣﻦ
ﺑﻌﺸﺖ
ﻫﻤﺮﺍﻩ(ﻣثاﻝ
ﺧﻮﺩ)ﮐﻪ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺍﺯ
ﻗﺒﺮ ﺗﻦ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻮﻝ ﻭﺗﺮس ﺭﺍﻩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺟﺴﻢ
ﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
هاﺋﻰ ﻫﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﺩﻝ ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻯ.
ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭتقرّب ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﺣﺪﻳث
2609 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﮐﻤﻚ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﻤؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﻪ ﻏﺼّﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﻭ ﻏﻢ
ﺑﺰﺭﮒ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺳﺨﺖﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ.

ﺣﺪﻳث
2610 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﻣؤﻣﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ(ﻧﻔﺴﻰ)ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻓﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻏﺼّﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻓﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﺏ ﻭ ﻏﺬﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺒﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻦ
ﻣؤﻣﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2612 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﺑﺎﺵ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻮﻳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻣﺮﮒ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺸﺮ ﻭﻧﺸﺮ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺃﻧﺪﻭﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺑﻌﺪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ
ﺁﻣﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﭘﺮ ﺃﻧﺪﻭﻩ.
ﺷﻴﻌﻪ علیّ ﻮ محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺷﻴﻌﻪ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻌﺎﻉ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴخ هستند.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2613 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻧﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻦﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻏﺒﻄﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﻭ محمّد
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2614 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺍث ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭﮔﺰﻳﻨﺶ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻫﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖﻭ ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﺍث ﺧﺎﺹ
ﮐﺴﻰ ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪولیّ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ(ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﻠﻮﻙ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﻭﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2615 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪﺑﻔﻘﺮﺍﻯ
ﻣؤﻣﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭘس ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
2618 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ علیّ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﺭﻩ ﺩﻭﺭ
ﺩﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﺯﻭﺍﺝ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﻭ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻨﻚ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﺩﺭﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2619 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﭘﻴﺸﻪ
ﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐس ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﮑﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2620 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻮﺷﺖ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺗﺎﺯﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2624 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
(ﻣثاﻝ ﺑﻬﺸﺘﻰ)ﮐﻪ
ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺩﺭ علیّﻮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺘّﻘﻰ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭﻋﻔﻮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. علیّ
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
دﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻭﻟﺎﺩ
علیّ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻧﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﻮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
2428 ﺭﺍﻭﻯ
ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﻗﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﮐﻪ ﻣﻰ
ﮔﻔﺖﮐﻮﺷﺶ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ(ﺑﻮﻯ
ﺷﻤﺎ)ﺭﺍ ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮﮐس
(ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ)ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺁﻝ محمّد
ﻭﺷﺮﻁ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺒﻘﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺯﻭﺍﺝ
ﻭﺯﻧﺎﻥﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻥ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻃﺒﻴﺒﺎﻥ ﺷﻔﺎ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﻳﺎﻥ
ﻣﻌﻄّﺮ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﺳﺘﺎپس
ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
2639 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻋﺒﺎﺭﺕ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺯﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺫﻥ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﻌثت ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺮﺑﻰ(ﺃﻫﻮ) ﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﻭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻞ ﻭ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2640 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ (إﺑﺎ)
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
(ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭘس ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2644 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺸﺮﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﻫﻤﺎﻥ(ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﻴﻤﻨﻪ)ﻭ
ﻳﻤﻴﻦ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﭘﺮ
ﻳُﻤﻦ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻤﺸﺌﻤﻪ) ﮐﻪ
ﺷﻮﻡ ﻭ ﺑﺪ ﺑﺨﺖ
ﻭ ﺩﺭ(ﻣﺸﺌﻤﻪ)ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. (ﺍﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ)
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ
تقرّب ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﭼﻮﻥ
محمّد ﻭعلیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻭﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2646 اﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﺤﺸﺮﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻣﻮﻓﻘﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ(ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﻴﻤﻨﻪ)ﻭ
ﻳﻤﻴﻦ ﻭﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﭘﺮ ﻳﻤﻦ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﺸﺌﻤﻪ ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ
ﻭ ﺷﻮﻣﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﭼﭗ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﭙﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺗﻦ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﮐﻤﻚ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﺳﺖ
.

ﺣﺪﻳث
2647 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻏﺎﺻﺒﺎﻥ
حقّ ﺁﻝ محمّد
ﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻭ ﺍﻋﻤﺎلشان
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ سوء  ﮔﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ولیّ
ﻋﻤﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ حقّ
ﺁﻝ محمّد
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ.ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﻭﺗﻠﺒﻴس
ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﺑﺎ
ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭﻭﻥ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺰﺏ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻧﻪ ﺣﺰﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺎﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
2648ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺣﺪﻳث (ﻏﺎﺷﻴﻪ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ(ﻏﺸﺎء
) ﻭ ﭘﺮﺩﻩ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﺎﺭﻯ سوﺯﺍﻥ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻧﺪ ﻭ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2649 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﺑﺰﺭﮒ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺿﺮﺏ
ﮐﻨﺪ.ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺭﻓﺘﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ علیّ
ﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2650 ﺃﺑﻮ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺭﺍﻭﻯ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﺭﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺩﻩ
ﻧﻔﺮ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﮕﺮﺩﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻣﺮﺍﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺰﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﻦ
ﻓﺮﻭﺷﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﻘﻮﻕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻟﮕﺪ
ﻣﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2651 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺄﺑﻮ ﺫﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮ ﻣﻨﮑﺮ حقّ علیّ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﮐﻮﺭ ﻭﮐﺮ ﻭ
ﻟﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻇﻠﻤﺎﺕ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻬﺮ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﭘس
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻳﺐ ﻫﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﮐﺴﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2656 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻝ ﺳﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺗﻦ ﺳﻴﺎﻩ
ﮔﺎﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﺎ ﻗﺼﺪ ﻭﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻧﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ
ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2657 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻳﮑﻰ
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻧﺼﻴﺒﻰ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻭﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2659 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺳﺎﺧﻨﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻔﺖ
ﺯﻣﻴﻦ ﻃﻮﻕ ﮔﺮﺩﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻧﻪﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻠﺤﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2664 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ ﺗﻌﻔّﻦ
ﻫﻮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﻯ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻪ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰﻭ
ﻳﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥﻭ ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﺮﻋﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2666 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺭسوﺍ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﻥ
ﻣﺎﻟﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﻭ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻭﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2675 ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻧﺼﻴﺒﻰ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺪﻳث ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2685 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﺎﺝ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ
ﻧﺒﻮﺕ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰﭘس ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﺮﺩﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2686 ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﻧﺦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻠﻌﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩﮔﺮﺍﻥ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ثرﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2687 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎ
ﻭﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻧﺼﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﺮﮐّﺐ ﻋﻠﻤﺎ
ﺑﺎ ﺧﻮﻥ
ﺷﻬﺪﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮔﺮﺩﺩ ﭘس
ﻣﺮﮐّﺐ ﻋﻠﻤﺎ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﻥ ﺷﻬﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻋﻠﻤﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺮ
ﻃﺮّﻩ ﻫﺎﺗﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.
ﻭﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻧﻤﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﮐسﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﺧﺪﺍ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﻥ
ﻭ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓﻭﻟﻮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺟﻨﮕﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻨﺞ
ﮔﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻫﻴﭻ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2688 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻋﻠﻤﺎ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻴﻨﻪ ﻭ ﻟﺪﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻤﺎ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ ﻭ
ﺳِﻨﺖ ﻭمُقدّس
ﻭ ﺭﺍﺑﻰ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2697 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ سوﺍﺭﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﺮ ﺑﻤﻘﺼﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻣﻦ سوء  ﺍﺭ(ﺑﺮﺍﻕ)
ﺍﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﻕ
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻕ
ﺭﺍ ﺩﻭﺍﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺻﺎﻟﺢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ سوء  ﺍﺭ
ﺷﺘﺮ(ﻧﺎﻗﻪ)ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻰ
ﻧﺰﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﺩﻧﺪ
ﻭﮐﺸﺘﻨﺪ.
ﺻﺎﻟﺢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺎﻗﻪ
ﺍﻭ ﺷﺘﺮ ﻧﮋﺍﺩ ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ (ﻧﺎﻗﻪ
ﻧﮕﺎﻩ) ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺳﺎﺋﻞﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪولیّ
ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ و پی
زده اند.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻋﻤﻮﻳﻢ ﺣﻤﺰﻩ
سوء  ﺍﺭ
ﺑﺮ ﺷﺘﺮ(ﻋﺼﺒاء
) ﻣﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ علیّ سوﺍﺭ
ﺷتر ﻳﻬﺸﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘﺮﭼﻢ
ﺣﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﻔﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
هستند. ﮐﻪ
ﺑﺮﻗﻰ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻣﻮﻟﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ. ﺣﻤﺰﻩ
ﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ قُریش
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ.ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭘس ﺣﻤﺰﻩ
ﺩﺭ آزمایش
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻭﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ.ولیّ
ﺷﺎﻧس ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻮﻥ علیّ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ علیّ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ محمّد
ﺷﺪﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮ
ﺑﺨﻠق ﺒﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭﺍﺯ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﻟﻬﺎم
ﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2699 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﮋﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺩﻳﻦ ﺑﻤﻦ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪﻫﻤﺎﻥﺮﺍﺗﻘﺪﻳﻢ
ﻣﻮﻟﺎ علیّﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺁﻳﻨﺪﻩ
محمّدﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﻭﺵ ﺗﺎﺯﻩ
محمّدﺑﻮﺩ.ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﺣﻤﺰﻩ ﻋﻤﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺃﻧﺪﻭﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺷﻴﻌﻪﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭﺑﻮﺩ
ﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻌﺮﺵ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
آنگاه ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﻏﻢ
ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺎﺯ
ﻏﺼّﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ ﺭﺍ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ربّﺍ
ﻟﻌﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.

ﺣﺪﻳث
2702 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺎﻣﻴﻠی ﻮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﺴﺐ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺳﺒﺒﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻨﻘﻄﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻧﺴﺐ ﻭ ﺳﺒﺐ ﻣﻦ
.ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﺎﻣﻴﻠﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭﻧﻔﺮ ﻫﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ولیّﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﻋﻀﻮ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّد ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻧﺴﺐ
ﻭﻧﺴﺒﺖﻭ ﺳﺒﺐ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ محمّدﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺟﺪﺍ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺴﺒﺘﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث 2703 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ علیّ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮ ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭﺗﻮ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻃﻴﻨﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺍﺻﻞ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ولایت
مسیح
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﻤﻘﺎﻡ محمّد
ﻭﺫﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭ(ﺧﻠﻘﺖ)
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔﻞ ﻭﺁﺏ ﻭﮔﻞ
ﻣﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ محمّد ﻭعلیّ
ﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2704 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺩﺭ
ﺷﻴﭙﻮﺭ ﺻﻮﺭ ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻴﭻ ﺭﺍﺑﻄﻪﺍﻯ
ﻓﺎﻣﻴﻠﻰ
ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻊ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻩﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
(ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﺎ ﻭ
ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻦ ﺍﻭﺃﺩﻧﻰ)
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻕ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ حامل
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﻭ ﺻﺪﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﻳﻊ
ﺭﺍ(ﺻﻮﺭ ﻳﺎ سوء  ﺕ ﻭصوت
وﺷﻴﭙﻮﺭ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻦ ﻗﺮﻳﺸﻰ ﻭ
ﺣﺒﺸﻰ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻣﺮﮒﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2709 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺎﻡ
ﭘﺪﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻣﻦﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
(ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ.
ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2710 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻦ
ﮔﻔﺖﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺗﻮ ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻮﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻦ ﺑﺎ ﭘﻮﺷﺶ
ﺧﻠﻌﺖ برای ﺳﺘﺮ
ﻋﻮﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﻫﻮﻝ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ بعدا ﺗﺮس
ﻭ ﻫﺮﺍﺳﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ دﺭﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻋﺮﻳﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺘﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ ﻟﺒﺎس
(ﺍﺣﺮﺍﻡ) ﺑﺮﺗﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﻔﻦ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺣﺎﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ

. ﺣﺪﻳث 2712 ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺑﻨﻘﻞ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮﮐس
ﺍﺯﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ
ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻣﺪﻩ
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟّﻴﺎﻥ علیّ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2713 امام ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺣَﺴَﻨﺎﺕ)ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

M176

آخوندهای
إبلیس
أهریمنی

ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﺸﺮ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ
ﻭﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻢ ﺣﺎﻝ ﻭﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻭﺭ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳنی ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﺬﺕ
ﺑﺰﺭﮒ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﮐﺴﺐ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭﻳﺎ
ﺗثبیت ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘی ﺮﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻳﺎﻥ ﻭ ﺭﺍﺑﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﻎ ﻫﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺷﮑﻞ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻠل
ﻮﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻦ
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺸﺪﺕ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﺳﺘثماﺭﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ ﺧﺸﻦ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻭﺿﻊ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮﺗﻬﺪﻳﺪ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋل
گرﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭ(ﺍﻣﺎﻣﺖ)ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻭﻡ ﻭ اُمّی    ﺷﺪﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ومسؤولیّت
هدایت وکمک رسانی.
ﻭ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ولیّ
ﻣﺘﺄﺳّﻔﺎﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭﻣؤﺩﺏ
ﻭﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺎﻃﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.  ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭپس ﻳﻚ ﻟﺎ
ﻗﺒﺎﮐﻪ ﺑﺎ
(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨند. ﻭ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪﻫﺮ
ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺳﻄﻮﺡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻭﺍﺿﺤﺘﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
تکامل روحی
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭمُقدّس
ﺷﺪﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻥ ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻭ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺗﻔﮑّﺮﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭ
ﺑﺎﻃﻦ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. و
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ و
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻳﻚ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻣﺤﺼّﻞﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺯﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻭ ﺭﺍﻩﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺗﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺮﺳﻴﻢﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺸکﻴﻠﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻮﺷﺶ ﮐﻨﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺒﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻳﻢﺗﺎ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑیم ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
اکنون ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
و نردبان
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ تَقذُس
وتمدّن ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. وﺍﮔﺮ
که ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻄﻔﻪﻫﺎﻯ
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّهﻭ
ﻟﺎﺯﻡ را
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭبه
ﺑﺮﻫﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ﻭﻣﻘﺪّﺳﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
( ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ)
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﮐﻪ
ﭼﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻭ
ﻳﺎ ﭼﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻓﺼوﻞ ﻧﻮع
بشری
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﺪّﻩ
ﺑﺎﺯ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺭﻧﺞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻮ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻫﺴﺖ
ﻭﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ بهمراه
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس ﻣﺪﺍﻡ
ﻭ(ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ)
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺍﺻﻞ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ(
ﻫﻤﺰﺍﺩ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺳﺖﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺩﻳﻨﻰﻭ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺫﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻥ ﻭ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺋﻰ ﻣﺎﻝ
ﻭﻧﺎﻣﻮﺵ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻭﺣﻘﻮﻕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻟﮕﺪﻣﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﻠﺎس ششم
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
تصوّف آریائی
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﺑنام محمّد ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﭘﻨﺎﮔﺎه
أمنی
ﻧﺸﺴﺘﻪﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ ﻣﻴﻦ ﻭﻣﺮﮒ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺠﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ ﻭ
ﺁﻭﺍﺭﻩ ﺑﺠﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭ محمّد
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏولیّ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺑﻠﻴس ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﻮﺑﺪﺍﻥ
مُقدّس ﻭ
ﺳِﻨﺖ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺑﺮﻫﻤﻨﺎﻥ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪلاﻝ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﺣﺪﻳث ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﺁﺭﻭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﻫﺮﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻤﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺟﻤﻠﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ(ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ)ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻋﻴﻦ
ﺣﺪﻳث ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺑﺎ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﭼﺎﭖ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﭼﺎﭖ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺣﺪﻳث
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﻠﻢ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪ.
ولیّ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺍﺷﺎﺭﺗﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﻭﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ هدف
میباشد ﺗﺎ
انسانهای
شایسته
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﻭ
ﻣﺴﺠﺪ
ﻭﮐﻠﻴﺴﺎ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺣﺮﻳﺺ
ﻭﺩﺭﻧﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭﺁﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ کتاب
ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺻﺎﺩﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ(
ﺗﻌﺰﻳﺮ
ﻭﺁﺯﺍﺭ) ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
250 ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻓﺎﺟﺮﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋث
ﻓﺘﻨﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. باعث
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺷﻮﺭش
هاﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰو
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺂﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺸﮑّﻞ ﺗﺮ
ﻭﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ) ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺗﺸﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪو ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺑﻴک
ﺪﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻘﺎﺏ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪولیّ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻓﺎﺟﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻰ سوء  ﺍﺩ ﻭ ﺑﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻋﻠﻢ ﺗﺎ
ﭼﻨﺪ ﻗﺮﻥ ﭘﻴﺶﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻨﻚ ﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻧﺶ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻋﻠﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ(
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤلّ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭکلّ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺳﻨﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﻦ
ﻓﺮﻭﺷﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﻌﮑس
ﺗﮑﺎﻣﻞﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺃﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ
ﻣﻮﺭ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻓﺴﺦ
و گندیدگی
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﭼﺮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﺗﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح االقُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
و تصوّف
آریائی ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
بشری ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
فوق ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
خود ﮐﻨند.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ) برای
تکامل روح ﺍﻭ
ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ (ﺳﻪ
بُعدﻯ ) ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
(ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ)ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
205 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻌﺒّﺪ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻘﻪ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻟﺎغ ﺁﺳﻴﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣی ﭽﺮﺧﺪﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ در ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻭﺝ ﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻓﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻭﻭﻗﻴﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ (ﭘﮕﻴﻪ) ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ ﻭ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ
در(ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﺸﻬﻮﺩ)
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻌثت ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺭﮐﻌﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺮ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻧﺪﮐﻰ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺮ ﻣﻘﺪّﺳﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻭسوء  ﺍس
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻔﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
206 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻭ
ﮐس ﮐﻤﺮ ﻣﺮﺍ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﻭﻣﺄﻳﻮس
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻋﺎﻟﻢ ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﺘﻌﺒّﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ
(ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻧﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ) ﻭ
ﻗﺮاءﺖ ﻭ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺍﻗﺘﺒﺎس ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ (ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺨﺮﻳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯﻧﺘﻴﺠﻪﺗﻤﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ(ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ)ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺤﻘّﻖ (ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه)
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻣﺤﮑﻢ
ﺗﺮ ﺩﺭ ثباﺕ
ﻭﺭﻳﺸﻪ
ﺩﺍﺭﺷﺪﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺟﺰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨّﻤی
کاﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻠﻢ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ از
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺶ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺗﺠﻮﻳﺰ ﻋﻠﺎﺝ ﺧﺎﺹ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻧﺴﺨﻪ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻃﺒﻴﺐ
ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪیث
214 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻄﻖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚولیّ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻔﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻋﺼﺮ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﺒﺎﺷﻴﺪﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.ﻭ ﺟﺰ
ﺷﺮک ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺎﺳﺪﻯﺮﺍ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺧﻮﺩ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ
با ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﺑﺮﻭﺯﻩ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
226 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﮑﻪ
ﻫﻤّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺼﺮﻑ( ﻧﺤﻮ) ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺸﻮﻉ ﻭ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ می
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺩﺍﻯ ﻧﺤﻮﻯ
ﻭﻏﻠﻴﻆ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
227 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺪﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺩﻟﻴﻞ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ
دﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻋثماﻥ ﺗﻬﻴﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ علیّ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮﺷﺖ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ محمّد
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﻓﻬﻢ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﻭقُرّه     ﻳﺎ
ﺧﻮﺭﻩ محمّدﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ و
حجّ های عُمره
ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﭘس ﺑﺎﻳﺪ
( ﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ) ﮐﻪ
ﻗﻴﻤﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﮑس ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﺤﺖ
ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺒّﺪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺷﺖﮐﻪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
رب ّ النوع
بشری میباﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
259 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﮐس ﻓﻘﻪ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ
ﺑﻤﺎﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺭﺍﺑﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩﻩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﺎﻡ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﻣﺠﺮﻡﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺑﻰ ﻋﻤﻞ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﮔﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﺑﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻋﺴﻞولیّ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﺗﻠﺦ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺴﺨﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﭘس
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺣﮑﻤﺘﻰ ﺷﻔﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ اُمّت
ﻣﻦ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ اُمّت  ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺯﻣﻴنه
ﺳﺎﺯ ﻣﺪﺍﺭﺝ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ که
هر ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺣﻤﺖﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻓﺴﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮپس ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺍﻩ دیگر
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﻮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
264 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻋﻔﺮﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﮊﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺎﻧﻊ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ(ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺻﺒﻰ) ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺖ ﺳﻨﮕﻰﻧﺼﺐ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺑﺮ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺴﻠّﻂ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺴﻠّﻂ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭘس
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ثوﺍﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ثوﺍﺏ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺭﻭﻡ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﺰﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.(ﺍﻧﺘﺼﺎﺏ)ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﺸﻴﻦ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﺼﺐ
ﻭﻧﺎﺻﺒﻰ ﺳﻨﮓ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ که سنّیان
و شیعیان یکدیگر
را ناصبی میخوانند.

ﺣﺪﻳث
168 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺰ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺠّﺘﻬﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺍﺯ
ﺷﮑﺎﺭ ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﺗﻠﻪ
ﻫﺎﻯﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ .
ﻧﺎﺻﺒﻰ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻏﻴﺮ ﺷﻴﻌﻰ
ﺩﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭼﻮﻥ
ﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻧﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻏﺮﻕ ﻭﺯﻭﺍﻝ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﻋﻮﺕ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ولیّ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
272 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺎ ﮐﻪ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﻤﺎﻳﺖﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺳﺨﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ
ﺑﺮ ﺗﻔﮑﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺎﺝ ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺎﺟﻰ ﺍﺯ
ﺑﻬاء ﻭ ﻧﻮﺭ می
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ می
ﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭرب ّ ﺑﺮﺗﺮ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﺗﺎﺝ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻗﺎﻣﺘﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ولیّ ﻟﺒﺎس
ﺳﻔﻴﺪ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
إبلیس ﺩﺭ تلبیس
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ (ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ)
ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﮔﺮ
ﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
278 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻚ ﺯﻥ
ﻣؤﻣﻦﻓﺘﺢ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻥ ﺷﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭ ﺃﻧﺪﻭﻩ ﺍﺑﻠﻴس
ﻭ( ﺃﻣﺮﺩﺍﻥ)
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺴﻰﺷﮑﺴﺖ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ
ﺃﻣﺮﺩﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺎ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻔﻌﻮﻝ ﻓﺎﺳﺪﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻠﺎﺋﻚﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺯﻥ
ﺗﻮﺳﻂ ﻓﺎﻃﻤﻪ
(ﻓﺘﺢ و پیروزی
ﺩﺍﺩﻩ ) ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﭼﻪ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ ﺯﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮوءﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻪ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺃﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﻓﺮﻳﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
279 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﻳﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﭼﻨﮕﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺷﻴﻌﻰ.ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ(ﻃﻮﺑﺎ)ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺘﺎپس ﻫﺎ
می ﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
308 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ حقّ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺃﻫﻞ ﺑﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﻫﻞ حقّ
ﺑﺎﻃﻠﻴﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﻴﺪ. ﭘس ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﺭﺍ
ﺩﻗّﺖ ﻭ
ﻧﻘّﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﮐﻪ ﺯﻳﻨﺖ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﻭﭼﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ دﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣس ﺍﺯ ﻃﻠﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
313 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻫﺮﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺶﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ ولیّ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﻦﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭلی
اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻋﻴﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
314 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ولیّ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﺣﻠﺎل ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺮ ﺣﺮﺍﻡ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﭘﺬﺑﻴﺮﻓﺘﻨﺪﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
315 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﺘﺶ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ولیّ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.پس  ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
317 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻣﻌﺮﻭﻑ
به (ﺃﺳﺒﺎﺏ) ﻳﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ و
وساطت توسّط
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺷﺎﻫﺪ حقّ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
محمّد ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﭙس ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﺴﺐ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﻫﺮ ﮐس  ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻭ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﻄﻊ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺳﺒﺎﺏ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﺳﺒﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻏﻴﺮ حقّ ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺧﻄﺎﻯ
ﻫﺮ ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻀﻮ ﺣﺰﺏ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ معرّفی    ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
321 ﺩﺭ ﻧﻄﻖ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ّ اﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮﮐس ﺗﻘﻮﺍ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺍﻭ ﺗﻠﻒ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺸﻨﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻫﺮ
ﺑﺪﻋﺘﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺪﻋﺖ
ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺘﻨﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺰﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺎﺿﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻮﻥ ﻋﻨﮑﺒﻮﺕ
ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺗﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺾ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﭘس ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻗﺪﻡ
ﺑﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩپس ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻓﺎﻧﻰ ﻫﺮ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺣﻠﺎﻝ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋترﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖمحمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﺿﺎﻣﻦ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺑﻮﺩﺍﮔﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻴﺪ.ولیّ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﮑﻠّﻒ
ﻭ ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻭﺯﻧﻪ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻋﺘﺮﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﺑﻤﻦ ﮐﻨﺎﺭ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺏ ﻋﻘﻞ ﻓﺮﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﺁﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﻠﺦ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﻳﺪ. ﺧﻄﺎﺑﻪﺍﻯ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
326 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﮐﺴﻰ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺻﺎﺩق هستند  . ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ(ﺑﺎﺏ)ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻣﮑﻨﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
329 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﺩﻓﺘﺮ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﺑﻰ ﻋﻤﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺮﺡ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
331 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻤﺮ
ﻣﺮﺍ ﺩﻭ ﮐس ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺵ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺳﻖﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻋﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻓﺴﻖ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﮐﻨﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث332 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﻣﻦ ﻭ
ﺧﻮﺩﻋﺎﻟﻢ
ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻧﻴﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﻴﺪ.ﮐﻪ ﻭﻯ
ﻗﺎﻃﻊ ﻃﺮﻳﻖ ﻭ
ﺭﻩ ﺯﻥ ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺭﺍﻩ ﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
333 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋﻠﻤﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭﻝ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖﻋﺎﺷﻖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﻣﻐﺮﺽ ﻭ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺭﺍ
ﺟﺰ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﮑﺒّﺮ ﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻥﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
334 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻘﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺭﺯﻕ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻠﺎﺵ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺭﺯﻕ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻠﺎﺵ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻠﺎﺵ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
335 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺟﺰ
ﺭﺳﻤﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋﺸﻤﺎﻥ
ﺗﻬﻴّﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻧﺪولیّ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ.
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﮐﺴﻰ ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺪﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺳﻢ ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺳﺮ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪولیّ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺎﺟﺪ ﺁﺑﺎﺩ ولیّ ﺩﻟﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﺠﺪ ﺟﺎﻯ
ﺳﺠﻮﺩ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻫﻬﺎﻯ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻓﻘﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺧﻠﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ﭘﮕﻴﻪ)ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
336 ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﮐس ﮐﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺟﺎﻫﻞ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻣﺬﻫﺒﻰ
.

ﺣﺪﻳث
340 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩﭘس ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﮐس
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭘس ﺭؤﻳﺖ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻝ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﺭﻭپس ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
341 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﺳﻴﺎﺑﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﭘﻮﻟﮑﻰﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺒّﺎﺭ ﻭﻭﺯﺭﺍﻯ
ﺧﺎﺋﻦ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﺍ ﺁﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺳﺮ ﻗﺒﺮﻫﺎ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ
ﺧﺎﺋﻦ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﺯﻭﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﮐﻪﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻠﻮﻡ الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
شانس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
343 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ( ﻏﺎﻭﻭﻥ)
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺍﻏﻮﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺩﻳﻦ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
344 ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺍﺋﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻓﮑﺮﺍﻥ
ﺩﻭﺭ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ
ﮔﺸﺘﻪﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻗﻄﻊ ﺍﺭﺣﺎﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻟﻌﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻮﺭ ﻭﮐﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺟﺰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
345 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
ﺍﻣﻴﻨﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺧﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻘﻴﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻓﻘﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ(ﭘﮕﻴﻪ) ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ(ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ)
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻧﺒﻮﺕ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. محمّدﻯ
ﻭعلیّ ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ولیّ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻫﺮ
ﺳﻠﻄﺎﻥ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
347 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺶ
ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﺖﻭﻧﻔﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻧﻔﻊ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﻧﻔﻊ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﻧﻪ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺭﻙ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ شانس
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
348 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻣﻌﺬﺏ
ﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻠﺒﻞ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪولیّ
ﻗﻠﺐ ﺳﻴﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺨﻦ
ﻧﮕﻮﻳﺪ ﻗﺎﺑﻞ

ﺳﺘﺎپس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺳﺨﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺨﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ولیّ
ﻗﻠﺐ ﺳﻴﺎﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
349 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﻡ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﮐﻪ
ﺑﻠﺒﻞ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺵﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.  ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻨﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ حقّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﺑﻔﮑﺮ ﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
350 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖهر
کس   ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻋﺎﻟﻢ
ﻫﺴﺘﻢ ﭘس ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
351ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﺮ
ﺷﺮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺷﺮّ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺷﺮﻭﺭ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ ﭘﺮ
ﺧﻴﺮ ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺧﻴّﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺧﻮﺏﻭ ﺑﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﮐﺴﻰ ﺷﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ . ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺷﺮﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﺧﻴّﺮ ﻭ ﭘﺮ ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
353ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻠﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﻓﺘﻮﺍ ﻭ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻠﻂ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺁﻝ محمّدﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
357 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺻﻔﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻫﻠﺎﻙ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻓﺘﻮﺍ ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﻨﻰﺍﺯ ﻣﺤﻞ عَدَم
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
369 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﻪ
ﮐﺶ ﺩﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺁﻧﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺁﻳﻪ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋثماﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﮐﺸﻒ
ﻭ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ علیّ
ﻭ(ﺍﻳﻠﻰ)ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻞ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ پس  ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﻋﻰ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺪﻭﻥ تَرس
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭﻭَﺭَﻉ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻔﺖﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
405ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻫﻠﺎﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫا
ﮐﻪ ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﻴﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻗﺎدرب(ﺍﻧﺠﺎﺏ)ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
413 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺩﺭ ﻣﺠﻠس
ﺑﺤث ﺃﻫﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﺼﻮﻣﺘﻬﺎﻯ
ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺠﻠس ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
415 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺘﮑﻠّﻤﻴﻦ ﻭ
ﺧﻄﻴﺒﺎﻥ ﺿﺪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰﺗﻤﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﺮﺍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻴﭻ
ﻣﻈﺎﻫﺮ تَقذُس
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
606 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﻯﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ

ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپسﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺯ
ﻗﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ئﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻜﺮﺍ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺩﻳﮕﺮﻯﺪﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻳﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
628 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﺯﮐﺎﺕ ﻫﻢ
ﺑﮑﻨﻨﺪولیّ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎﺷﻴﻌﻰ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕﺭﻭﺍﻧﻴﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍﻃﺒﻴﺐﻣﺘﺨﺼّﺺ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
629 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻭﮐﻠّﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
(ﻓﻠﺎﺡ)ﻭﻧﺠﺎﺕﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ(ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ االقُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ(ﻣﺴﻠّﻤﺎ)
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
630 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﻴﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻬﺎﺋﻢ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﺮﻳﺐ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
636 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﮔﻔﺖ ربّ ﻣﻦ
ﺍﻟﻠﻪ ئﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﺸﺎﺭﺕ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺷﺮﻁ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻭ ﺩﻭﺍﻡ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻋث ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
645 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺗﺪﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﺩﺍﻧﺪ
ﻭ حجّ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪﻭﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺭﺍ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﭘس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﺍﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
650 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﻴﺎﻡ ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺮﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺩﻭﺭ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻟﺖ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺧﻠﻔﺎ
ﻭﺣﮑّﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺧﻄﺮ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﺮﺕﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﺮﺩ.ﺣﺪ ﺃﮐثر
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻪ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺗﻘﻴّﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
664 ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﺩﺭ
ﺗﺸﻴّﻊ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻠﺶ سوء
ﻡ ﺷﺐ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮپس
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻧﻤﺎﺯ ﻣﺸﻬﻮﺩ)ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻮ(ﻭ ﻭﻯ سوء   ﻭﺳﻤﺖ
ﻭﻧﻮﺭ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ .

ﺣﺪﻳث
671 ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻰ ﺷﻨﻮﻳﻢ.ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﺮﻙ

ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ولیّ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
672 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ولیّ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﻝ
ﭘﺮ ﮐﻴﻨﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﻣﺘﻬﻢ ﻭ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻣﺤﮑﻮﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
673 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺎ
ﻧﺰﺩ ﺣﮑّﺎﻡ
ﺧﻮﺩﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺰﺩﻭﺭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺣﮑّﺎﻡ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﺭﻭﻍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ .

ﺣدیث
675ﺎ اماﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻣﻦ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﻢ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ۳۱۳ ﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
685 ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻧﻘﻞ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ حقّ ﻭﻧﺎحقّﻳﺎ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭ ﻧﺎﺳﺦ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺥﻭ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﺧﺎﺹ
ﻭﻣﺤﮑﻢ ﻭﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻁ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻀﺎﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍس  ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻔﻴﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑس .

ﺣﺪﻳث
686 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﻴﻚ ﻣﺮﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﻘﻴﻪ ﺷﻬﺮ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻦ.
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺖ
ﻋﮑش ﺁﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻬﻢ
ﺃﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺣﺪﻳث
697 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﻧﻔﺮ.ﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻭ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮأساس
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻭ
ﺑﺨﺸﺶ ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻘﻴّﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﻨﺪ
ﭘﺬﺭﻳﻔﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
698 ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻠﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﮔﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
701ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻴﻚ ﭘﻴﺮﻭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻡ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰﻣﻄﻠﺒﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺁﻧﮑﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
708 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ علیّ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ علیّ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪولیّ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
716 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻦ.ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻭ(ﺷﺎﺫ)ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ.ﻭ ﻋﺎﺩﻝ
ﺗﺮﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻦﮐﻪ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺩﺭﻏﻴﺎﺏ
ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺁﻥ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﮑﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﺑﭙﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
742 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰﮐﻪ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺫﺑﺢ
ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ(ﺧﻮﺍﺭﺝ)ﺍﻳﻦ
ﺗﻀﻴﻴﻘﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺩﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺣﻞّ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
.

ﺣﺪﻳث 763 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﻨّﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭسوﻝ ﺧﺪﺍ
ﺳﻨّﺖ ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺳﻨﺖ ﻭمُقدّس
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺣﻨﻴﻒ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ولیّ ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺻﺮﻳﺤﺎ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﻨّﺖ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ (ﺃﻫﻞ
ﺟﻤﺎﻋﺖ حقّ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ بحقَّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺃﻫﻞ
ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﮐثرﻳﺖﻭﻳﺎ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﻏﻴﺮ
ﻣﺎ) ﺃﻫﻞ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺃﻫﻞ
ﺳﻨّﺖ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻨﺖ ﻭمُقدّس
ﺷﺪﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺗّﺨﺎﺫ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺳﻢ ﺑﻰ
ﻣﺴﻤّﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
781 ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﺭﻭﺡ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻭﮐﻠﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﺳﺎﻣﺮﻩﻭ
ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
اﻣثاﻝ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﻭﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻦ ﻭ ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺭؤﻳﺖ ﻭ ﺭﺃﻯ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎﺑﻊ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻭ ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﻭ معرّفی    ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺨﺼّﺺ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
859 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
(ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺯﻧﺎ)ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻄﺎﻯ
ﻣﻦ ﭼﻴﺴﺖ؟ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺧﻄﺎﻯ
ﺗﻮ ﻭﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺳﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻫﺴﺘﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪولیّ
ﺍﻳﻨﻚ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻋﺎﻡ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺯﻧﺎ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺮﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ ﻳﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪﻃﻔﻠﻰ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﻩ ﮐﻨﺪ.
ﻫﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺎ
ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺎدرس ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭﺵ
ﻋﻘﺪ ﺷﺮﻋﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث8111 ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺎﻇﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺟﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍﭼﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺭﺍ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.پس  ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث850 ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ(ﺃﺧﺘﻪ)ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺯﻧﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪولیّ
ﻋﺼﺒﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﻫﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺁﺭﺍﻡ
ﮐﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﭼﻮﻥ ﻭﻯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﻧﺎ ﮐﻨﺪ ﺑﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻧﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ
ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ
ﻗﻮﻡ قُریش ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭﻣﮑّﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺧﺘﺮ ﻳﺎ ﺯﻥ
ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺯﻥ
ﺩﺍﺭ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭﺍﺣﺮﺍﻡﺑﺮﺍﻯ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
(ﺗﻤﺘّﻊ ﻭ
ﺻﻴﻐﻪ)ﺑﺴﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺯﻥ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺑﻰ ﺍﺳﺎس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﺯﻧﺎ ﮔﻔﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﻘﺪ ﺷﺮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
849 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖﺑﺮﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳت ﻭﺟﺎﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﭼﻮﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ حجّ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺮ
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
847ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﻴﺰﺩﻩ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﺁﺧﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﺭپس ﺩﺭﺍﺯﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎئی
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻘﺺ ﻋﻀﻮ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻘﺺ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
844 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻔﻌﻮﻝ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﻧﺎﺑﺎﻟﻐﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ.ولیّ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻭﺗﺎ
ﻫﺮﻗﺪﺭ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍپس ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ.ﻭ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻫﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
845 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭼﻨﺪ ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥﻨﻘﺺ
ﻋﻀﻮ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﺎﻗﺺ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺭﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
793 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺗﺎ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺎﮐﻢ ﺷﺪﻩﻭﻳﺎ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺣﮑّﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﺴﺘﮕﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
794 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﺪﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖﺗﻮﺑﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺫﺍﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﺑﺒﺪﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
795 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺑﺸﺨﺼﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ ﺷﻮﻯ
ﻭلی ﺒﻬﺮ
ﺭﺍﻫﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﺪﻯ ﭘس
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﮐﻦ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻳﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻥ . ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍﻳﺞ
ﻣﺮﺩﻡ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﻦ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭ ﺣﺎﮐﻢ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ سوﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻳﺸﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻗﻄﻌﻪ
ﻗﻈﻌﻪ ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﺮﻙ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻋﻠﻨﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﻭﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﻋﻬﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺑﺪﻋﺖ ﮔﺬﺍﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
797 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﺑﺪﻋﺖ
ﻭ ﺑﺎﺯﻯ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺣﻤﺎﻳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﻴﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺳﻴﺎﻩ
ﭼﻬﺮﻩ ﭼﻮﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ سوء  ﺳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
798 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻠﻤﻪ (
ﻏﺎﻭﻭﻥ) ﺍﻏﻮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣثاﻝ ﺷﻌﺮﺍ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﺎﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
799 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻓﻘﻪ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺩﻳﻨﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺭﻭﺵ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰکیه
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
800 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺎﻡ(ﺃﻫﻞ
ﻗﺒﻠﻪ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻋﺖﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺏ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺩ ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ
ﺁﻥ ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
808 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﮑّﺎﻡ
ﺑﺪﻋﺖ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪﮐﺘﺎﺏ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯهاﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
813 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺃﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪﺍﻣﺎﻣﻰ اُمّی    ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻠﺎﻳﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث .

ﺣﺪﻳث
819 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺁﻳﻪ (ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑﻢ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣثبت
ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﺣﺎﻣﻞ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻧﺎﻡ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
867 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺷﻤﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩﻓﻮﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ

ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﺗﺎ ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﻞ ﺷﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩ ﺟﺰﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﮔﺎﻥﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺷﻤﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺗﻮﺳﻂ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻋﻘﺪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻋﻘﺪ
ﺷﺮﻋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1022 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
هر کس   ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺃﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻴﺎس ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

حدیث
1023 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻗﻴﺎس ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﺣﻌﻔﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﻗﻴﺎس ﺑﺮﺃﻯ
ﺧﻮﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﭘس ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﻴﺎس ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﺸﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1036 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻨﻊ ﻗﻴﺎس
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ولیّ الهی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻗﻴﺎس
ﺑﺮﺃﻯﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺣﺘﻰ
ﺗﺸﻴّﻊﭼﻨﻴﻦ ﻗﻴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻨﺒﻊ ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﻧﺒﻮﺩ
ﺑﻌﻘل ﻮ
ﺍﺟﻤﺎﻉﻳﺎ
ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﻭﺧﺪﺍ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻗﺒﻮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

حدﻳث
1037 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ اُمّت
ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﺳﻨّﺖ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﻗﻴﺎس
ﻋﻤﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﻋثماﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس  ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﭙﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﻨّﺖ محمّد ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ سنِت
ﺷﺪﻥ ﻭمُقدّس ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﻨﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
القُدُسﺭسوء  ﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎﺷﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻘﺎﺑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻣﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﮐﺴﺐ
ﺗﮑﻠﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1038 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ قیاس
ﺑﺮﺃﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺧﺪﺍﻭﺭسوﻝ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس  ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺮﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭسوﺍس ﺩﻳﻨﻰ.

ﺣﺪﻳث
1039 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻟﻐﺖ (ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻗﻴﺎس ) ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺭﺍ می ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﮐﻠﻴﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1040 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺧﻰ
ﺣﺪﻳث ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺮﺃﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺮﺃﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1042 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
اُمّت  ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﻭﭼﻨﺪ ﻓﺮﻗﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻗﻴﺎس ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.پس  ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﮐﺎﺭ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1043 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻫﻞ ﻗﻴﺎس ﻭ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻠّﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﮐﺎﺫﺏ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1044ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﮐﺎﺭ ﺃﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪ ﻣؤﺳس ﻣﺬﻫﺐ
ﺣﻨﻔﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻗﻴﺎس ﺑﺮﺃﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﭘس ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1052 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺃﻫﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ)ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ (ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ)
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﻫﺮﮔﺰ ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺷﺪﻩ
ﻭﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﻨﺪ
ﮐﻪﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ(ﻣﻮﺣّﺪﻳﻦ)ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
1065 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ(ﺁﺩﻡ)ﻭ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺩﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ الهی
ﻮﺑﺎ
ﻫﺮﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻳﺎ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1143 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺳﺎﺯﺍﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﺁﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻳﺘﻴﻢ
ولیّ ﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭘﻴﺮ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﻣﻮﻝ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺮﺍث ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1145 ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻭ ﺑﺖ ﺳﻨﮕﻰ ﻣﻌﺒد
ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﻮﺭ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺑﻬﻢ جنس ﺑﺎﺯﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻨﮓ ﺷﺪﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ ﺭﺳﺦ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺯ ﻭﺳﺦ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭼﺮﻙ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺒﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﺻﻞ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1146 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺣﺮﻭﻑﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺣﺮﻓﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺮﻑ ﺗﺎٴ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻣﺮ)ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻴّﺖ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ محمّد
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1147 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻫﺎﺑﻴﻞ ﻭ
ﻗﺎﺑﻴﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ ﺑﻘﺎﺑﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﺑﺮﺍدرس
ﺁﺗﺸﻰ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﮐﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ولیّ
ﻗﺎﺑﻴﻞ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺖﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﭘﺮﺳﺘﻨﻰ
ﺭﻭﺍﺝ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻭ ﺧﻠﻔﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ . ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
تقرّب ﺁﻣﻴﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1148 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻌﻨﻰ(ﻋﻮﺩ)
ﻳﺎ ﭼﻮﺏ
ﻣﻌﻄّﺮ ﺩﺭ ﺁﺗﺸﮑﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻧﺎﻡ
ﺁﺗﺶ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1149 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﺎﺭ ﺍﺑﻠﻴس ﮐﻪ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﺗﺎ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻧﺪ
ﻣﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻴﻢ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﭘﺮ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺎ
ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳ
ث 1150 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺑﻠﻴس ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﮑس ﻭ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﺍﻳج
کرﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺎﻥ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1152 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﻰ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﺮ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺩﺍﺭﺍﻯ
أسماء ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﻣﻮس
ﻫﺎﻯ مُقدّس ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻴﻤﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.
ﮐﻌﺒﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻘﺶ
ﺭﺳﺘﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺭﻭ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﻧُﺪﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺷﻚ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
نَفس ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ولیّ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺖﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
691 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻭ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻧﺪپس  ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻗﺘﺒﺎس ﺍﺯﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
699 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ محمّد ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺭﺳﺎﻟﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ که ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺻﺎﺩﻕ معرّفی    ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
.

ﺣﺪﻳث685
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﻳﺎﻥ ﺯﻳﺎﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ

ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻮ ﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺗﺸﻴّﻊ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ سوﮔﻨﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ سوﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ محمّد
ﻭعلیّ ﻮ ﺣﺴﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﻘﻞ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻮلی
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻣﻄﻠﺐ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
610 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻭ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﺰﻧﻴﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.ﻭ
ﺟﻮﺍﺏ ﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ ﻧﺪﻫﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﻣﮕﺮ حقّ
. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺩﺭﻭﻍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﺳﺖ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
615 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺍﻓﻖ حقّ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ حقّ
ﻭحجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻧﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺻﺎﺩق
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻴﺎﺭ(ﻋﺘﺮﺕ)ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮐس ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ حقّ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
617 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﺸﻬﻮﺭﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭمحمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻭﻇﺒﻴﻔﻪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ (ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ) محمّدﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
385 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖﺩﺭ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻪﻭ ﻳﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﺪﭼﻪﺑﺪﺗﺮ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺘﻮﺍﻫﺎﺋی
ﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻭ
ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺧﻴﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺑﻴﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﺎﺑﻠﻴﺴﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻨﻬﺎ سوء  ﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﻟﻌﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
386 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﺍﻫﺪ
ﻭﻣﺘﻮﺭﻉ ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺭﻳﺎ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ بحقَّ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ بحقَّﺩﺭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ الهی
ﺨﻮﺩ ﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻰ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣتی
علم ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺎﺩﻯﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺴﺘﻥ ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴﺖ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﭘﺮ
ﻃﻤﻄﺮﺍﻕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺑﻰ ﺑﻬﺮﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
387 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﺿﺎﻣﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﻙ ﺭﻳﺎ ﮐﻨﻨﺪﻭﻟﻮ
بحقَّ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺴﺘﻦ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻮﺧﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍ  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯاﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
394 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻬﺎﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﻔﺎﻕ ﻣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺼﺎﻑ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺻﻠﺢ ﺭﺍ
ﺗﺮﻭﻳﺞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ بحقَّ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ حقّ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎ ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﻭﺯﻭﺭ ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ تَقذُس
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ (ﺁﻓﺖ
ﺍﻟﻠﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺒﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﺑﻠﻴس
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠﻢ ﺍﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
395 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﺣﺠّﺖ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻴﺨﻮﺩ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺻﺒﻮﺭ
ﻭﺑﺎ ﺣُﺴﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﮑس ﺁﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥﺨﺪﺍ
ﻭ ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭ
ﺣﺘﻰ(ﺁﻳﺪﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺑﺮ
ﺳﺮ ﻭﮐﻠّﻪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻘﺎﺏ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ثاﺑﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﻊ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
414 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺠﺎﻟس ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﻳﺎﻥ ﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻨﺸﻴﻨﻴﺪﻭ
ﻳﺎ ﻧﺰﺩ ﺃﻫﻞ ﺟﺪﻝ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﺼﻮﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ
ﻧﻨﺸﻴﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺳﺮ
ﺷﻨﺎﺳﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺷﺨﺎﺹﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
493 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﻮﻳﺪﻭ ﺑﻄﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻘﻞ
ﺁﻥ
ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث496
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ (
ﺍﻗﺘﺮﺍﻑ )ﺃﻣﺮ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ

ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺩﺭ ﻧﻘﻞ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻋﻠﻨﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﻀﺮﺭ
ﺳﻴﺎﺳﺖ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
497 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺷﻨﻴﺪﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻟﻴﻞ ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻥ ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
504 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻤﻦ
ﺩﺭﻭﻏﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﺪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻳﺎ  ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﻍ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻪﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺣﺘﻰ
ﺟﻌﻞ
ﻣﻄﻠبیﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺿﻤﻦ
ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ .ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩرﻭﻍ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭﻭﻍ
ﺑﺴﺘﻦ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
506 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻦ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ

ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻘﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺷﺪﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻫﺪﻑﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻋﺎﻗﺒﺖﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻨﻴﻦ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﮑﺸﻨﺪﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﺭﻭﻯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﻔﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
510 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ(ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﻮﺩﺍﻉ) ﺳﺎﻝ
ﺁﺧﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺯﻳﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس  ﮐﻠﺎﻡ ﻣﻨﻘﻮﻝ
ﻣﺮﺍ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﮐﺘﺎﺑﻰ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺑﺎ
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ علیّ اﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻭﺻﻴّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﻭﻫﻢ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺣﺬﻑ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﭘﻮﻝ ﺍﺯ
ﻣﺘﻨﻔّﺬﻳﻦ قُریش
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﺑﻮ
ﻟﻬﺐ ﺑﺪﺑﺨﺖ
ﮐﻪ ﭘﻮﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺩﻭﻧﺎﻣﺶ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﻋثماﻥ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺁﻣﺪﻩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎن
ها ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
سوﮔﻨﺪ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ولیّ
ﺟﻔﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﭘس ﺑﺪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻣﺎ ﻋﺘﺮت و
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺻﺤّﺖ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺟﻌﻞ ﻭﺗﺰﻭﻳﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺮﻣﺸﻖ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﺘﺮﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨﺖ(ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﺪﻳﺪ) ﻳﻌﻨﻰ تَقذُس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺁﻥ ﺑﺮﻭﺍﻧﻰ الهی
ﺸﺪﻩ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ
ﻧﺎﻣﺸﺨﺺ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ
ﻭ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺷﻔﺎ
ﺩﻫﻰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ الهی
ﻤﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﺒﻬﻤﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻠﻴّﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭﺣﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.پس
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺎﺣﺎﺩپس
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻌﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻨی ﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻫﺰﺍﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ
. ﻫﺮﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺯﺑﺎﻥ ﻗﻮﻡ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋثماﻥ ﺭﺍ ﺑﻤﻴﻞ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﺪﻋﻴﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻫﺮﮔﺰﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺧﻠﻔﺎﺟﺴﺘﻪ
ﻭﮔﺮﻳﺨﺘﻪ
ﻧﮑﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻣﺠﺪﺩ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﺘﺪﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺑﺎ ﻋﺠﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻣﺸﮑﻞ
ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ ﻗﻠﺐ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩﻡﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ من ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﻫﺴﺖ. ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﭼﺎﭖ
ﺑﻬﺮ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﭼﺎﭖ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
(ﺍﺳﮑﻦ) ﻭ
ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1153 ﻭ1154 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ قُریش
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻳﻦ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻣﻬﺮ ﺻﺤّﺖ ﺑﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
1158 ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺸﻨﺎس
ﻭ ﺍﺯ ﺭسوﻝ ﺍﻭ
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ مُقدّس
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
(ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ) ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻄﺎﺏ
ﺷﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺖ
ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻳﻌﻨی ﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ محمّد ﻭ علیّ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ
.

ﺣﺪﻳث
1164 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻳﺎﺕ ﻣا
ﺧﻮﺽ ﻭ ﺑﺤث ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺟﺪﻝ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻭﻳﺎ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1173 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ ﺗﻌﻤّﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.پس
ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ
ﻭﻧﻴّﺖ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1213 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻪ
ﺍﻓﺘﺮﺍﺋﻰ
ﺃﻫﻞ ﺷﺎﻡ و شوم
ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
اﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺴﺒﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺩﭘﺎپس ﺭﺍ
ﺭﻭﻯ ﮔﻨﺒﺪ(ﻗﺒّﺖ
ﺍﻟﺼﺨﺮﻩ)ﮔﺬﺍﺷﺖ.ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ محمّد
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﺑﻴﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1239 ﻳﻚ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ولیّ ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩ علیّ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﻭ ﺧﺎﺹ
ﺟﺎﻫﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1241 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺘﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﻮﺩﮐﻪ ﻣﺤﺴﻮس
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1244 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻟﻌﻨﺖ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﻧﺎﺯﻝ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﺷﺐ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ثلث ﺁﺧﺮ ﺷﺐﮐﻪ
ﺑﺴﺤﺮﺧﻴﺰﺍﻥ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﺧﺮ
ﺷﺐ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث1283
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﻃﺮﻳﻖ حقّ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﻮ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺑﺎﺭ ﻭ
ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭ
ﻗﺼّﺎﺑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1286 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﮐﺸﻒ ﺳﺎﻕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﺴﺠﺪﻩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎﻳﻚ ولیّ
الهی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺫﺍﺗﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺴﺠﻮﺩ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﻨﺎﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1289 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻋﺒﺎﺭﺕ( عَدَم
ﺗﻮﺟّﻪ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺂﻧﺎﻥﺎﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺧﻠﻖ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻈﺮ ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﻧﻌﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
1327 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ؟
ﻗﻴﺎﻣﺖﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﺁﺭﻯ ﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺳﺦ(ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑّﮑﻢ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﮐﺮﺩ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺘﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻣﺒﻌﻮث ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1384 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﺮﭼﻢ ﺁﻝ ﺟﻌﻔﺮ
ﺑﺮﻣﮑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺁﻝ ﻋﺒّﺎس
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻋﺒّﺎﺳﻰﭼﻨﺪ ﺻﺒﺎﺣﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﻫﻢ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻭ
ﻫﻢ
ﺑﺪﺩﻳﻨﺎﻥﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﺃﺵ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥﺁﻥ
ﺩﺭﺟﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
1426 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﻮﻣﻰ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﺪﺑﻔﻠﻚ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺗﻮﺍﻧﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻋﻤﺮ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻨﺎﻳﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ(ﻧﻤﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﺮ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺪﮐﺎﺭﻩ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻤﺮ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ولیّ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1427 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻳﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1433 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ( بِدای)
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺴﺮﺵ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻳﻚ ﺑﺪﺍ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻘﻴﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ(ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ)
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺮ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﮑس ﺁﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥهستند   ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩﻩﭘس ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1435 ﻣﺠﻠﺴﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣؤﻟّﻒ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﻫﻢ ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.قراءت
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭼﻨﺪ ﻭﺍﮊﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1440 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ
ﻣﺸﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﻧﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖﭘس ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺸﺮﻙ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1513 ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ(ﻣﺎﺭﻕ)
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﻭ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﻳنیهستند
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍن هاﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﮐﺎﻓﺮ
ﻭ ﻣﻨﮑﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث 1542 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﮐﻔﺮ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﭼﻤﻦ ﺯﺍﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺍﺯ
ﺣﻘﻮﻕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺍﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺗﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1547 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ
(ﻗﺪﺭﻳﺎﻥ)ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ
ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﺃس ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪﻋﺬﺍﺏ
(ﺳَﻘَﺮ)
ﺟﻬﻨّﻢ ﺷﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1551 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺍﻫﻮﺍﺯ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭلی
اﻳﻦ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻟﺞ ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺠﻌﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻓﺎﺳﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1553 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻊ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ
ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺂﺩﻡ

ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ إبلیس
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺿﻤﻦ
ﻗﺪﺭﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺟﺒﺮﻯ ﻫﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1563 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ ﺳﺠﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﺥ ﮔﺎﻭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﮔﺎﻭ ﻭ ﺷﮑﻢ
ﺑﺎﺭﻩ ﭘﺮ ﺻﺪﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1578 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﭘﻮﺷﺶ ﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻥﻭ ﮐﺮﻯ
ﮔﻮﺵ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ پس  ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ
ﺭﺍﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
15 87 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺪﺭﻳّﻪ ﺭﺍ
ﻟﻌﻨﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻨﺪﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1588 ﮐﺴﻰ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻋﺠﺎﻳﺐ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻔﺮﺵﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ
ﻗﻮﻣﻰ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﻭ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻳک ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺑﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﺤﺎﺭﻡ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﺮﻳﺒﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺠﻮس اُمّت  ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1604 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻗﺪﺭﻳّﻪ ﺃﻫﻞ ﺟﺒﺮ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭﺻﻒ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﺍﻭﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺍﻭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1605 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﻨﺪ ﭘس ﺍﺑﻠﻴس
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﺑﻠﻴس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1608 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﻓﻀﻞ ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪﺷﻤﺎ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّد
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺄثیر
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1621 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺶ
ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ
ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏﺧﺪﺍ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯﮑﻨﺪﮐﻪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻭﺣﺬﻑ
ﺷﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺄﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻗﺪﺭﺕﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﻯ
ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.(ﺑﺪﺍ
ﻭ ﻣﺸیّت)
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺳﻨّﺖ ﻣﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
الهی ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺴﻨﺖﻭمُقَدَسﺷﺪﻥﺎﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﻋﺘﺮﺕ ﻣﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻠﺎﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺯﻭﺭ
ﮔﻮﻳﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺩﻡﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭﺣﻘﻮﻕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻏﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1654 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺪﺭﻳّﻪ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ ﺃﻫﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺃﻫﻞ
ﺟﻬﻨّﻢﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺍﻏﻮﺍ ﻭ
ﻓﺮﻳﺐﺩﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺳﺠﺪﻩ ﺁﺩﻡ
ﻧﮑﻨﻢ.ﻭ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺂﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1655 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻗﺪﺭﻯ ﻫﺎ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻫﺮ
ﺻﺒﺢ ﻭ ﺷﺎﻡ
ﻋﺬﺍﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﺗﺎ(ﺳﺎﻋﺖ)ﺑﺮﭘﺎ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻘﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭ .

ﺣﺪﻳث
1656 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺁﻳﺎﺕﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺪﺭﻳّﻪ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﺠﺮﻣﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻭ
به (ﻗﺪﺭ ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ)ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻘﺪّﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻋﺎﻡ ﻗﺪﺭﻳّﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث1658
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺪﺭﻳّﻪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ
ﻣﻨﮑﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ(ﺣﺸﺮ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺣﺸﺮ
ﻭﻧﺸﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث1681
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﻋﻀﻮ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺮﺩﻭ
ﺗﺮک ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ.ولیّ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺭ
ﺧﻠﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1703 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻫﻨﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺎﻥ ﮐس  ﻧﺒﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺿﻌﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻣﻦ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻡﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ ﮐﻪ ثوﺍﺏ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﮐس ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﺴؤوﻝ
ﺍﻋﻤﺎﻝﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻮﺟﺐ
ﺁﻥ ﺍﻋﻤﺎل ﺮﺍ
ﺩﺭﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1729 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻪ ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻭ
ﺣﻠﻖ ﺁﻭﻳﺰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.

ﺣﺪﻳث
1742 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻗﺪﺭﻳّﻪ ﺭﺍ ﻧﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﮐﻮﺭ ﻭ
ﮐﺮ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﻞﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭼﺸﻢ
ﻭﮔﻮﺵ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﺍﻭﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺸﺶ
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﮐﺸﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﺯ(ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ)ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻫﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻫﻢ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺵﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﺎﺷﺪ پس  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.پس
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﺎﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1741 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻗﻠﺐ ﻭﻓﮑﺮ
ﻧﺎ ﻓﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻬﺮ
ﻧﻔﻬﻤﻰ ﺯﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺩﻩﺍﻯ ﺑﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻬﺮ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﺮ
ﺩﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1747 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻣثبت
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺸﺶ
ﻭ (ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﻗﻠّﺎﺏ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ.ولیّ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺸﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﺯﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ
ﺁﻣﻴﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1749 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰﻳﺎ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺪﻫﺪﭘس ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺗﻨﮓ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁث
اﺭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻭﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ
ﻭﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ مثبت   ﻭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺒﺐ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻀﻌﻒ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻫﻮﺵ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1750 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻣﻬﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻟﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻬﺮ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﺮ
ﺟﺒﻴﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﺎﻯ
ﻣﻬﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ تَقذُس
ﮐﺎﺫﺏﺑﺮ
ﺟﺒﻴﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ می
ﺸﻨﺎﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1752 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻬﺮ ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﺩﻩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﮐﻔﺮ
ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻳﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﻧﺪ.ﭘس
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1756 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺸﺶ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭ ﺍﺟﺘﺒﺎ ﻭ
ﺟﺬﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1757 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﻔﻞ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﻠﻴﺪ ﺧﺎﺹ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺑﻮﺩ
ﭼﺸﻢ ﻭﮔﻮﺵ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭘس ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1765 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻮﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺨﻠﻖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺎﺳﺖﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻧﺪﺭﺯ ﻣﻦ سوء  ﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﺿﻠﺎﻟﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭﺷﺄﻥ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻋﻰ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﮐﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴّﺸﺪ
ﻭ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﺪ
ﺻﺒﺎﺣﻰ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﻟﺬﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1766 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻟﺒﺎس ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻠﺒﻴس ﻭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1775 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺑﺪ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩﺷﺮﺍﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻗﺎﺗﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺠﻴﺐ
ﺗﺮ ﺍﺑﻠﻴس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩولیّ
ﺳﺠﺪﻩ ﺁﺩﻡ
ﻧﮑﺮﺩﻭ ﻣﻬﻠﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻔﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﻨﺪ.ﭘس
ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس ﻫﺴﺖﻭ ﻧﻪﺍﺑﻠﻴس
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺎﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﺪﻳث ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺍﺑﻠﻴس
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻳﺎ ﺳﺴﺘﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
(ﺍﻣﻠﺎٴ)
ﻭﻣﻬﻠﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯﻣﺎپس
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺸﺨّﺺ ﮔﺮﺩﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
1779 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﮔﺎﻭ ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ
ﮐﻪ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ آزمایش
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺻﺤﺒﺘﻰ ﻣﮑﻦ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺑﻠﻴسﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺮ ﮔﺎﻭ ﺻﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺗﻮﺧﺎﻟﻰﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺷﮑﻢ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺻﺒﻮﺭ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﮐﻤﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥﺮﻭﻯ
ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1783 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ
ﺩﺍﻋﻴﺎﻥ ﻋﺮﺏ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮﻯ ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻋﺮﺏ (ﺃربّ)
ﺑﺪﻭﻥ ربّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺠﻢ
ﮐﻪ(ﺃﺟﻢ)ﻭ ﺟﻢ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ ﺗﺎﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻠّﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺍﻧﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻋﺮﺏ
ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﺳﻴﺒﻮﻳﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺻﺮﻑ
ﻭﻧﺤﻮ ﻋﺮﺑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻧﺤﻮ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺳﻢ
ﺧﺎﺹ
(ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ)ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻋﺮﺑﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﻳﺎ ﻟﺎﺗﻴﻦ ﻭ
ﻋﺒﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎ ﻭ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1788 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻄﻖ ﺟﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻘﻤﺖ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﺭﺍﺝ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻮﺩ ﻭﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩﭘس ﻣﺮﮒ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺪﺗﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
1811 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﺳﻴﻞ
ﺁﺏ ﻋﻘﻞ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻖﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ تقرّب ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﻁ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻴﻞ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻥ ثبت
ﺩﺭ ﻗﺮﻃﺎس
ﻭﮐﺎﻏﺬ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺮﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1817 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﮔِﻞ سوﺧﺘﻪ
ﺁﺩﻡ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﻣﻴﺪ

ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰﺩﺭ ﻣﺎﻟﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭمحمّد ﻭ
علیّ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﻓﺮﺍﺕ
ﻭ ﮔﻮﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺁﺩﻡ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺍﻓﺴﺎﻩﺍﻯﻭﻳﺎ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
محمّدﻯﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1818 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺏ ﭘﺎﻙ
ﺑﺮﺍﻯ(ﺃﻫﻞ
ﻃﺎﻋﺖ) ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻣﻌﺼﻴﺖﻋﺎﺻﻴﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﺁﺏ
ﺗﻠﺦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺴﺦ ﺷﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺍﻳﻦ
ﺁﺏ ﺗﻠﺦ ﻭ
ﻣﺘﻌﻔّﻦ ﻭ
ﺩﺍﻍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ ﻣﻴﻨﻮﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻴﻦ
ﮔﺎﻩ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺁﺏ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﮐﺮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣؤﻣﻦ ﻭ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻳﻦ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺭ ﻣثاﻝ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭘس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
1823 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻋﻤﺎﻝ(ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ)ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ سوﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ.ولیّ(ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺸﻤﺎﻝ)ﻳﺎ
ﺳﻤﺖ ﭼﭗ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻭ ﭼﭗ ﺭﻭﺍﻧﺎﻥ
ﻭ ﭼﭗ ﺑﻴﻨﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻭ
ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺩﻳﻨﺎنی هستند
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ (ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ)ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1824 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﮐﻪﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻧﻄﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻢ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯﺒﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺗﺎ ﺑﺎﺯﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ(ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ
ﺃﻫﻮ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ(ﻫﻮ)ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ(ﺫﮐﺮﻯ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ) ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﻭ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺁﺏ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭ ﺁﺏ ﺗﻠﺦ ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻭ ﺁﺏ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺁﺏ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻳﺎ
ﺁﺏ ﻋﻘﻞﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﮐﻔﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻗﻰ ﺁﺏ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺳﺎﻗﻴﺎﻥ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ.

ﺣﺪﻳث
1828 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻬﺎﻥ(ﺫﺭ) ﺁﻓﺮﻳﺪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻰ
ﺗﺎﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺳﺘثنا ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎ عَدَم ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻫﺎﻯﻤﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ ﺳﻨّﻰﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺁﻧﮕﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺎﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﺗﺶ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺷﻤﺎﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻥ ﺁﺗﺶ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﺗﺶ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ آزمایش
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ولیّ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﻭﻗﺎﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭ ﺍﺣﺮﺍﻡ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺂﺗﺶ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
1825 ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﺑﺎﺯ
ﺑﻔﮑﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺯﻥ ﻭ ﺑﭽﻪ ﻣﻰ
ﺍﻏﻔﺘﻴﻢ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻴﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1854 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ علیّ ﺭﺍ(ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻋﺮﺏ ﺗﺒﺮﻳﻚ ﮔﻔﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻗﺘﻞ
ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻋﺮﺏ
(ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ)
محمّد ﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
علیّ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺴﻨّﻦ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺎﻡ
ﺗﺸﻴّﻊ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﺳﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻃﻤﻊ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻣﺤﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻫﺮﻳﻚ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘس ﺍﺯ(ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
)ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1855 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥﺪﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ّﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭﻫﻮﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ اُمّی    ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ
. ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻳﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻭﻧﻔﺎﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺎسوس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺳﻠﺎﻃﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1856 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣث اﻝ ﺩﻭ ﺷﺨﺺ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺑﻰ ﺧﻴﺎﻝ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﻘﻴﺮ
ﺑﻔﮑﺮ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﻣﺰﺍﺭﻉ ﻭ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ثروتمند
ﺑﻔﻨﺎ ﺭﻓﺖولیّ
ﻓﻘﻴﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺄﺑﺪﻳﺖ ﺧﻮپس
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
9135 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺧﺘﺮﺵ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺕ ﻏﺼّﻪﺍﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮔﻔﺖ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ
ﺷﺪﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﻙ
ﺑﺮ ﺗﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻳﺪ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻫﻢ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﺯﺵ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﻥ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺗﺸﻨﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻬﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺗﺎﺯﮔﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ (ﻓﻘﻴﻪ ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ)ﺭﺍ
ﺑﺎﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻣﻞ ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻏﺎﺭﺕ ﻣﻠّﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﭘﻨﺞ
ﺩﺭ ﺻﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﺭ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9187 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺸﻤﺎ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻧﻘﺸﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺩﻳﻨﻰ ولیّ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﮑﻮﺷﻨﺪ.ولیّﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻔﮑﺮ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﻴﺰ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9197 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﮔﻤﺮﺍﻩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮔﻨﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺯﮔﻨﺎﻩ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ثوﺍﺏ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﮐﻢ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2003 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺭﺍﻩ ﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭘس ﻫﺮ
ﮐس ﺑﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮐﻨﺪ
ﻣؤﻣﻦ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻗﻠﺒﻰ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻫﻢ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎپس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻃﻠﺐﺑﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭ
ﻣﺴﻠﺴﻞ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﺐ
ﺃﺗﻢﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﻣﻨﺘﻈ
رﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2004 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻭﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﻋﺮﺏ
ﭼﻮﻥ ﺷﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻳﺄﺟﻮﺝ
ﻭﻣﺄﺟﻮﺝ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﻳﺪﻡﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰﺍﻳﻦ
ﮐﻮﺗﻮﻟﻮﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭؤﻳﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﻣﻐﻮﻝ ﺑﺴﺎﻁ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﭼﻴﺪ ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ربّ
ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖﻣﮋﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻋﺮﺏ
ﻭ(ﺃربّ) ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﻋﺠﻢ ﻭ(ﺃﺟﻢ)ﻭ
ﺟﻢ ﻧﺎﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
2007 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮ
ﺷﻤﺎ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪﺟﺎﻥ ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻨﺪﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ . ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺧﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺠﻨﮕﻴﻢ ؟
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻧﻪﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺟﻨﮓ
ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻫﺮﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻃﻠﺎﻕ ﻭ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻄﺮ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2013 ﻳﮑﻰ
ﺍﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ(ﺭﺍﻋﻴﺎﻥ)ﻳﺎ
ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺷﺪﻩﭼﻮﺏ ﻭﭼﻤﺎﻕ
ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﭼﻤﺎﻕ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2017 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐس سوء  ﮔﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺖﺑﻌﺪ
ﺃﻣﺮ ﻣﻬﻤﺘﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
سوء  ﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2054 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ  ﺳﺘﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩﻡ
ﺣﺮﺍﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.ﭘس
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺳﺘﻢ
ﻭ ﻇﻠﻢ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ
ﻫﻤﻪﮔﻨﺎه
کاﺭﻳﺪﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪﺩﺭ ﺭﺃس ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﺪ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪ س ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2055 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
پس  ﺍﺯ
ﺷﮑﺴﺖ ﺟﻨﮓ
ﺃﺣﺪ ﺑﺎ سوﮔﻨﺪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺑﻬﺸﺖﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﮑﺴﺖ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﮑﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐﺩﺍﺩﻩﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2063 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﺩﻡ ﭼﺎﻕﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺍﻭﻭﺯﻥ ﻳﻚ ﭘﺸﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻀﻌﻴﻒﻭ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺎ
ﻣﻔﺖ ﺧﻮﺭﻯ
ﭼﺎﻕ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮔﺎﻭﻯ ﭘﺮ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2074 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺿﺮﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴم
ﺰﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺷﻬﻮﺕ
ﻭﺳﮑس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺎﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺃﻣﺮﺩ ﻭ ﻣﻔﻌﻮﻝ
ﻭﺯﻥ ﺻﻔﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺎ(ﻣﺮوءﺖ
ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﻴﻮ ﭘﻴﺮ
ﻋﺪﻩﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮔﺮﭼﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2082 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﻠﻖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻢ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺑﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮثﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﻋﺪﻩ ﺍﻯ ﻧﻴﺰ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺩﺭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﺣﻢﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻩ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻮﻝ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
(ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ)ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻗﻄﻊ ﺭﺣﻤﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﻄﻊ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻋﺎﻣﻞ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﺍﻳﻦ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ
ﻭﺍﺣﺰﺍﺏ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺑﺎﻥ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻌﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2089 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻭﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﺑﻘﺒﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﻫﺴﺘﻴﺪولیّ
ﻣﻦ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺣﻢ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺑﻨﺪﻡ.ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺖﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺎﺻﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋل ﻨﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﻯ ﻭ ﻋﺒﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋثماﻧﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ علیّ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2090 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺎﻕ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻧﺸﻮﻧﺪﻭﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻮﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻋﺎﻕ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻃﺮﺩ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺷﻮﻫﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺩﺭ
ﮐﻮﺩک
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ
ﺑﻔﺤﺸاء
ﻧﻔﺮﺳﺘﻴﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻭ
ﭘﺴﺮﺍﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2096 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻓﻠﺎﻥﻮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻗﺮﺍﺑﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎﭼﻨﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺮﻭﺭ ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺻﺎﻟﺢ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺡ
ﺷﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ(ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ) محمّد
ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2102ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ .
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻨﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻃﺎﻋﻮﺕ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺸﺎﻝ
ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﻤﻰ ﮔﺮﻡ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻨﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖﭼﻬﺎﺭﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺎ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﻝ ﺩﺍﻍ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2105 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻓﺮﺍﺭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺗﻮﺭﺍﺕﺍﺯ
ﻃﺎﻋﻮﻥﺮﺍﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﻭﻫﻴﭻ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ أثَر
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺻﻠﺎﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺮﺩﻩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮔﺮﺩ ﻭﺧﺎﻙ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﻟﺒﺎس ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ علیّ
ﻭمحمّد ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺣﺪﻳث2106 ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻔﺮﻳﻦ ﻗﻮﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻐﻠﻮﺏ ﺩﺷﻤﻦ
ﮐﻨﻢ ﻳﺎ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ؟ ﺁﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻣﺮﮒ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻭ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﭘس
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ .
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻫﻤﻪ ﺧﻠﻖ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑﺍﺭﺍﺩﻯﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭙﺎﻯ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻬﻨﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﭘس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ ﻭ
ﺑﻰ ﻣﺤﺒّﺘﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺿﻤﻦ ﺣﻔﻆ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺎ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﻨثی
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﻳﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﺼﺪ ﺷﮑﺎﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2107ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﻮﻣﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ تَرسﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ ﻧﻴﺰ
ﺣﺮﺹ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻫﺎ
ﻭﺣﻮﺍﺩث ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.پس  ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮﻟﺬﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﺯ ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2108 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻗﻮﻣﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﻓﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻣﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ(ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻈﻴﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮ
ﻭﻣﺪﻧﻴّﺖ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻌﺰﻟﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ(
ﺍﺳﻢﺃﻋﻈﻢ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2110 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﭘ
س ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺮﮒ ﮐﻨﻴﺪ
ﺍﮔﺮ ﺭﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.پس  محمّد ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺮﮒ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ آزمایش
ﺳﺨﺖ ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺗﺎﻋﺸﻖ
ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥﺒﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻫﻢ
ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻗﻮﻝ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2111 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻧﺪﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒﻭ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻨﺎ ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺎ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻥ. ﺃﻧﺪﺭﺯ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻢﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺎﻧﻊ ﺩﺭﻙ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺧﺮﺕ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ

. ﺣﺪﻳث 2114 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻘﺎﻭﺕ  ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺣﺎﮐﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻣﻴﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩولیّ ﺃﺟﻞ
ﻣﺮﮒ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﻟﺬﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﺮﻳﻊ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺎﺭ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺳﻨﮕﻴﻥﺎﺯ آثار
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺗﻦ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻣﺴؤﻝ ﺁﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2117 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺖ ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮ.ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮔﻔﺖﺁﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺧﻠﻴﻠﻰ ﻣﺮﮒ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ؟ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﺁﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺣﺒﻴﺒﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ ؟
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
الهی ﻮﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
2126 ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖﭼﺮﺍ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ؟ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺷﻤﺎ
ﺁﺧﺮﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻞ ﺧﺮﺍﺏﮐﺮﺩﻩ
ولیّ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺁﺑﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﺮﺹ ﻣﺎﻝ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺭﺷﺪ.ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﮑﺸﺪ. ﭘ س ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﻋﮑس
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
2141 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﻧﻮﺣﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻳﻢ ﻭلی
گرﻳﻪ ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺗﺸﻮﻳﻖ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ
ﻣﺸﺘﺎﻕ
ﻧﺸﺪﻳﺪ.ﻭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﻭ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻪﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰﮐﻪﺷﺼﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﭼﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻣﺮﮒﻭ
ﻫﺸﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻮﺍﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪپس  ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯﺃﺳﻴﺮ
ﻭﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺖ ﮐﺠﺎ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻣﺮﺍ
ﺑﻌﻔﻮ ﺧﺪﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮔﻮﺋی
ﭽﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2155 ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﺷﺖ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺑﻮﺩ ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻬﻮﺵ
ﺁﻣﺪﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺎﺟﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﺍحوﺍﻝ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ .

ﺣﺪﻳث
2178 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﻪ ﻭﻗﺖﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺸﺪﺕ ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻋﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒﻭ
ﺳﺎﻋﺖ ﻗﻴﺎﻡ
ﺍﺯ ﮔﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺎﻳﺴﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺭﺍ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﺣﮑﻢ
ﺑﺮﺍٴﺖ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2300 ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﮑﻴﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﮐﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﮑﻴﺮ
ﻫﺮ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺎﻃﻠﻰ
ﻧﻔﺮﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
2312ﻭ2315 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻋﻠّﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2314 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭﻩ ( ﻭﺍﻗﻔﻪ )
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﭘﺎﺳﺦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻣﺎﻡ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻮﻯ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻧﺎﻡ
ﺑﺒﺮﺩ پس  ﭼﻤﺎﻕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺿﻰ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴّﺖﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭼﻤﺎﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﭼﻮﭘﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ
ﻧﻘﺺ ﻭ ﻋﻴﺐ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
2401 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻳﺄﺟﻮﺝ
ﻭﻣﺄﺟﻮﺝ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻓﺮﺩﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺮﺭﺳﻴﺪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺏ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ولیّ ﺳﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﻴﺮﺁﺏﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2420 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﭘﻴﺪﺍپس ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﺧﻮﻓﻨﺎﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺧﻮﺍﺏ ﻫﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2433 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ قُریش
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﺎ
ﻭﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺣﻰ ﺁﻣﺪﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﺸﻢ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ثوﺍﺏ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﺟﺰﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺿﺪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺟﻤﻊ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2442 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺍﺯ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻄﻔﻪ
ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ  ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻩ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻓﻦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪولیّ
ﻣﻨﮑﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺁﺑﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺧﺮﺍﺏ ﺷﺪﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺳﺎﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻫﻰ ﺍﮔﺮﮐﺴﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ ﭼﺮﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭ ﭘﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2691 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﭘﻴﺸﻪ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2622 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎﭼﻮﻥ
حقّ ﻣؤﻣﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. حقّ
ﻣؤﻣﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙس
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺪﺕ ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ
ﺣﺒﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﮔﺮﻣﺎﻯ ﭼﻠّﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.

ﺣﺪﻳث
2625 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺧﺸﻮﻉ ﻭ
ﺳﺮﺑﺰﻳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻨّﻰ
ﻧﺎﺻﺒﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺑﺘﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3630 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺧﻮﺵ ﻇﺎﻫﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﮔﺮﺩ
ﻭﺧﺎﻙ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻡ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.
ﮐﻪﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺁﻥ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺤﺮﻳﻤﻬﺎﻯ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﻮﻳﺰ
ﭘﻴﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺍﺣﺮﺍﻡ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻭ
ﺳﭙس ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺭﺳﻴﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺴؤﻝ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻬﺘﺮ.ولیّ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2654 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﺎﺭﺍ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺎ
ﺟﺬﺍﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﻭﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﻭﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ولیّ
ﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ.
ﺑﻌثت ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴﺦ ﺁﻣﻴﺰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﭘﺮﻋﻴﺐ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﺟﺬﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.پس
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺟﺪﺍﻝ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺴﺎﻟﻢ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕﻭﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺁﺭﺍﻡ
ﻭﺯﻳﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻋﻴﺒﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦﺩﻟﻴﻞ ﻧﻘﺺ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻃﺒّﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺑﺎﻋﺶ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﻭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2658 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺘﻤﺎﻥ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺗﻮﺭﺍﺕﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺷﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ سوء  ﺩﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﭼﻮﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﺣﻠّﺎﺝ
ﺣﻠّﺎﺟﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺩﺷﻤﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺨﻔﻰ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺘﺎپس ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴؤﻝ ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2660 ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺿﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﻭﻳﺞ ﺍﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2661 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺳﺘﺎپس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﻴﺎﻩ ﺭﻭﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺍﺋﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2662 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﺸﺶ
ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻮﻝ ﺑﻤﺎﻓﻴﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭼﻪ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2670 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻬﺘﺮﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺑﺪﻫﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺩﻩﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﻟﺬﺕ ﺁﻥ ﺑﺒﺮﺩ.
ﮐﻮﺭ ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ
ﻭ ﮐﻮﺭ ﺑﭽﺸﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
2686 ﺩﺧﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺧﻠﻌﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮ
ﺗﻥﻮﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮ ﻧﺦ ﺁﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﻳﺎ ﭘﮕﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰﺭﺍ
ﺳﺘﺎپس ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺎ
ﺣﺎﻣﻴﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺎﺟﻰ ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺪﺍﻓﻌﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2689 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﭘﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2711 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﺮﮐﺶ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﺮﮐﺶ ﻭ
ﻋﺎﺻﻴﺎﻥ ﻭﻃﺎﻏﻴﺎﻥ
ﺑﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﻴﻊ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰﻣﻄﻴﻊ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2720 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﺦ
ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﺎﺹ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭﺗﺸﻴّﻊ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺧﺎﺹ ﺃﻫﻞ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻯﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺳﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2725 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺑﺂﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺁﺗﺶ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﺻﺤﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
2740 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﻴﮑﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺑﺪﻯﻫﺎﻯﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﻣؤﺍﺧﺬﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.

ﺣﺪﻳث
2741 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ (
ﺍﺳﺘﻘﺼاء)
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﺯﺟﻮﺋﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺴﻨﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖولیّ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻭ
ﺑﺪﻯ ﻫﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻭإبلیس ﭘﺮﺳﺖ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2752 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺁﻳﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﮕﻮﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻩ(ﻣﻭؤﺩﻩ)
ﺭﺍﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺩﺕ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭼﻪﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻴﺪ؟ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺘﻞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2755 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺭﺯﻕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺩﺕ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻤﺮﺩﮔﺎﻥ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭعلیّ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2765 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﭼﻪ ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
؟ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺗﺎﺑﻮﺩﻳﻢ
ﭘﺎﺳﺦ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺗﻨﻬﺎ سوﮊﻩ
ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2858 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﻳﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ

ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﭼﻪ
آثارﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦﺩﻟﻴﻞ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪﮐﻪ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺤﺎﮐﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻗﺒﻮﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2876 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪﺍﺯ
ﺍﻭ ﻣﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺻﻠﺎﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺩ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻘﻄﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2891 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺪﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺃﻯ محمّد ﻭ علیّ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺑﺂﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭﻣﺮگ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﻃﺮﺩ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺯﻥ
ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﻬﻨﻢ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﺒﻴﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺴﺎﻠﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2898 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ محمّد
ﻭعلیّ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻟﺞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺳﺮﺳﺨﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ محمّدﻫﺎ
ﻭ علیّ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪﮐﻪ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ محمّد
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ محمّدﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2905 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺑﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺑﻠﻴس ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ علیّ
ﺭﺍ ﺩﻭﻃﺮﻑ ﺍﻭ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻧﺸﺴﺘﻪﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﺫﮐﺮ
ﻧﺸﺪﻩ ولیّ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺩﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﻭﺩ ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
(ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ)ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﻭﺩولیّ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
2929 ﺃﺑﻮﺫﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﺎ ﭘﺮﭼﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ.ﮐﻪ ﭘﺮﭼﻢ
ﺍﻭﻝ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﮕﺎﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﮔﺎﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪﻓﺮﻗﻪﺍﻯ
ﺍﺯ صوفیّه
ﭘﻴﺮ ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﭼﻢ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻓﻮﺭﺍ
ﺳﻴﺎﻩ ﺭﻭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻴﺎﻩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﺳﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺗﺴﻨّﻦﮐﻪ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ولیّ ﻗﺒﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﭘس ﭘﻴﺎﻣﮑﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﮐﺘﺎﺏﻧﻮﻳﺸﻰ
ﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ(ﺍﻳﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻫﺎ
ﮐﻪﺏ(ﻧﺎﻡ علیّ)ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ولیّ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺎ ﻳﺎ علویّونﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻏﺮﺏ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻓﺮﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﺎﺑﻖ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻢ
ﺗﺎﺑﻊ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﺍﺳﻤﻰ
ﻭﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻔﺮﻗﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ .

ﺣﺪﻳث
2938 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺗﻮ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﺳﻴﺮﺁﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺖ
ﺗﺸﻨﻪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺁﺏ ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺸﻨﻪﻭﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺎﻩ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺷﻴﻌﻪ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻌﺎﻉ
ﻧﻮﺭﻯﻮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻌثت ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ مُقدّس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﺸﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺷﺒﺖﻫﻤﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2939 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺎ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ولیّ(ﺍﺣﺒّﺎ)ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻭﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺬﺍﺏ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺷﺪﻥ محمّدﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
2943ﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﮑﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ بعلیّ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺗﻮ ﻋﺮﺏ
ﻧﻴﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﻧﻔﺮﺕ علیّ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻯ ؟ ﻋﺮﺏ ﻳﺎ
(ﺃربّ) ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺠﻢ
ﻳﺎ(ﺃﺟﻢ)ﮐﻪ ﺟﻢ
ﻧﺎﺷﺪﮔﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. سپس
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻒ علیّ ﻧﺒﺎﺷﻰ
ولیّ ﻣﻨﮑﺮ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺑﺎﺷﻰﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ ﺷﻮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﺸﻨﮕﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ولیّ
ﻣﻨﮑﺮ محمّد
ﻭﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﻨﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺤﻀﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻦﻋﺮﺑﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺨﻮﺪ
ﺳﻴﺎﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ(ﺍﻳﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻫﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ علیّﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
(ﺍﻳﻠﻰ)ﻳﻬﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2945ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺑﺮﺧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻴﺎﻩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺣﺸﺮ
ﻭﺗﻮﻟﺪﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﺗﺎ
ﺑﺤﻮﺽ ﮐﻮث ر
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ ولیّ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻋﺎ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺩﻭ
ﻭﺯﻧﻪ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻭﻣﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭقُرّه     محمّدﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻋﺘﺮﺕ ﻭ ﺳﻨّﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻤﻞ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺍﺯ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻔﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻔﻴﺪﻯ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻴّﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﻴﺎﻩﭼﻬﺮﻩﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ پس  ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻤﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2948ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎسوء  ﮔﻨﺪﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﻮﺽﮐﻮثر
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ ولیّ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻴﺮﺁﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻭ
ﮐثیرﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻘّدس ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ
ﺍﻳﻠﻰﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺟّﺎﻝ
ﻭﮐﺎﺫﺏ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺮﺍﺳّﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﻌثت ﻭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2956 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﮐﻮﭼﻚ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد ﻭعلیّ
ﺭﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﺒﻴﺎﻥ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﭘس ﺶ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2975ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺑﻤﺤﻘّﻘﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﮔﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺳﺘﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﺘﻢ
ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺳﺘﻢ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2980 ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺷﺮﻙ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
باﺷﻨﺪ.ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺣﺴﺎﺏﺭﺳﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻣﺮﺍﺗبی اﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﻫﺎ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﮔﺎﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
محمّد ﻭعلیّ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﻭ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2983ﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻭﻋﺎﺑﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﻋﻔﻮ الهی
ﻴﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻧﺎﺻﺒﻰ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮکی ﻘﺒﻠﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥﻨﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺧﻄﺮ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3004 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ حَدیث   ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺍ ﺑﺎﻓﺮﺍﺩ
ﭘﺴﺖ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻨﻬﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻨﺪ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3014 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩﻯﻤﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﭘﺮ
ﺷﺮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﺻﺒﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻧﺼﺐ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘس
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3115 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺎ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ محمّد
ﻭ علیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥﻭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث3116
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺭﻫﺒﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﺎ ﺟﻬﺎﺩ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺟﻨﮓ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭﻓﺪﺍﺋﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺟﻬﺎﺩ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ. ولیّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺪﺕ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝﺟﻬﺎﺩ
ﺑﺎﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ
ﺻﺒﺤﺮﺍ ﺩﺭ
ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺗﺎ
ﻃﻠﻮﻉ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺫﮐﺮ ﮐﻨﺪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺻﺒﺢ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻌثت
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ(ﺟﻢ
ﺷﺪﻩ)ﻭﺟﻤﻊ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﺯ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﮐﻪﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﭘﻠّﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ
ﺗﻚ ﺗﺎﺯ سوء  ﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻌّﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﻭﺩﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3180 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﻪ
ﻃﺒﻘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺟﻬﻨّﻢﻭ
ﻳﺎ ﻃﻤﻊ ﺑﻬﺸﺖ.ولیّ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻭ ﻣﻨّﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3191 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﻋﺬﺍﺏ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺃﻫﻞ ﺟﻬﻨّﻢ ﺗﻌﺠّﺐ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺳﺘﻢ ﻳﻴﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻤثل ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺒﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3192 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎﻟﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺻﺪﺍﻯ ﺳﻚ ﻭ
ﮔﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﭼﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﮑﻨﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻢ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3202 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﺯ
ﺑﺮﻫﻮﺕ ﺟﻨﻮﺏ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ.ﻭﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﺮﺑﻰﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﺠﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻋﺮﺑﻰ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺮﺏﻳﺎ ﺃربّ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺠﻮس
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﺘﺤﻘﻴﺮ ﺍﻋﺮﺍﺏﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻬﺮ مِلّت
ﻭ
ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻋﺮﺑﻰ
ﻳﺎ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎﻳﺎﻥﻮ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺮﺑﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻏﻴﺮالهی اﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3208 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ (ﻏﺮﺍﻡ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺮﻡ ﻭ ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭﻏﺮﻳﻤﺖ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﻭﺑﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﻠﺎﺯﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻣﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺑﺎ(ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻨﻔﻰ) ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3214 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺟﺎﻯ سوﺯﺍﻥ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺎﺻﺒﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺻﺒﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ علیّ ﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ محمّد
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﻮﻟﻴﻌﻬﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3219 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻬﺰﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺯﺷﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3221 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺎﺳﻠﺎﻡ
ﺑﺎ محمّد
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻋﺼﻮﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﭘس
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3222 محمّد ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻟﺎ علیّﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺴﺨﺮﻩ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ علیّﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﻭ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3225 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺗﺶ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺭﻭﺯﻩ
ﻭ ﺻﻮﻡﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﻪ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﻭﻧﺠﺎﺕﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻳﺎ(ﺃﺩﻳﻨﻪ)ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﻨﺒﻪ ﻳﺎ(ﺳﺒﺖ)
ﺭﻭﺯ ﺳُﺒﺎﺕ ﻭ
ﮐُﺮﭺ ﻣﺮﻍﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﻳﻬﻮﺩ
ﺁﺗﺶ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺟﺸﻦ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻧﻪ ﻳﻚ ﮐﺸﻴﺶ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻨﺪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻋﻀﻮ ﮐﻠﻴﺴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3230 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﮒ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻗﺘﻞ ﺣﺴﻴﻦ
ﺭﺍﭼﻮﻥ ﻗﺎﺗﻞ
ﺣﺴﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺤﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺟﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘُﺮ
ﮐَﺮﺏ ﻏﺼّﻪﻭ
ﺑﻠﺎ ﻳﺎ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﺮﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻨﺶ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺮ ﺍﻣﺎﺗﻢ
ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻨﺶﺩﺭ
ﻗﺎﻫﺮﻩ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴﺠﺪ(ﺭﺃس ﺍﻟﺤﺴﻴﻦ)ﻣﻌﺒﺪ
ﻣﺤﺘﺮﻡ ﻭ
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
3234 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﮐﻠﺎﻩ
ﺳﻴﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻨﻊ ﮐﺮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺑﻰ
ﺃثر ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ.

ﺣﺪﻳث
3235 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻦ
ﮔﻔﺖ ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﺼﻮﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ
ﺑﻬﺮﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ.
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﻃﻮﺑﺎ
ﻳﺎ ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
علیّ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3238 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺷﻘﻰ
ﺗﺮﺍﻥ ﺳﺮﮐﺶ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺩﺍﻍ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﺯ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3245 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺻﻒ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﻮﻧﺪﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮐثر ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3247 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻭﺍﺑﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩند ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3253 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺃﺟﻨّﻪ ﻧﻴﺰ
ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ولیّ
ﺑﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﺎﻫﺎﺋی هست
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺎﺳﻘﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰﺑﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻭ ﺟﻨﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﭘﻴﺪﺍپس.ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺟﻨّﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺏ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﺒﻴثه
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ
گفتهﺍﻧﺪﮐﻪﻓﺎﺳﻖ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.(ﺣﻈﻴﺮﻩ)ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺟﺎﻯ ﺗﻨﮓ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺎﺹ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺟﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻀﻮﺭ
حضیره ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎل
ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺳﺤﺮ
ﺁﻣﻴﺰﻭﮐﺎﺭ
ﺍﺟﻨّﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ علیّ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻏﻴﺐ
ﺷﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﺟﻨﻪ ﻣﻴﺠﻨﮕﻴﺪ
ﻭ سپس ﺍﺯ ﭼﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪ.ﻳﻌﻨﻰ علیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ پس  ﺍﺯ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭﭼﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺒﺪ ﺧﻠﻮﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﺍﺯ ﭼﺎﻩ
ﻣﻌﺒﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﺭﺍ
بیش از 1000 ساﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﻭ ﺍﺧﻴﺮﺍ
ﭼﺎﻩ ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﺯﻥ
ﻭﺑﭽﻪ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪ ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴﻨی ﺒﺮﻣﻰ
ﮔﺰﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3263 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻔﺖ ﮔﻨﺒﺪ
ﮔﻮﻫﺮﻳﻦﻧﺼﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ولایت و ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ
ﻳﻚﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﻴّﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3267 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﺣﺴﺮﺕ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺴﺮﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3269 ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﺮﺿﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ سپس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﺵ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃثیرﻯﻧﻄﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪﻭﺍﺭﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ ﻭﻣﻄﻠﻖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3271 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺧﻴﺎﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﺪﺍﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻭﻯ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻃﻤﻊ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ  ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻃﻤﻊ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3275 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻌﻴﺪ ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺷﻘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﺭ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ولیّ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﻳﺴﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﭘﻨﺒﻪ ﺷﻮﺩ
.

ﺣﺪﻳث
3277 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3278 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﻳﻦ ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﻬﻮﻩ ﻃﻠﺐﻭ
ﻟﻘﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺪﺍ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻳﻚﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3281 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻴﺪ.ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﭼﺸﻢ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻫﻞ ﮐﻬﻒ.

ﺣﺪﻳث
3282 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺮﺳﺶ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ ﺩﺭﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺎ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ؟ﮐﻪ ﺷﺮﻭﺭ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻴﺪﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺭﺍﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺩﺷﻤﻦ محمّد
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3284 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﻣﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﮐﺴﻰ ﮐﻪمحمّد
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ
ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖ
ﭼﻮﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖعلیّ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻧﻴﺎﻳﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ قُریش
ﮐﻪ ﺑﺴﺮ ﺣﺪ
ﻭﺍﻟﻪ ﻭ
ﺷﻴﻔﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﮐﺴﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺶ ﺩﺍﺭﻯ.

ﺣﺪﻳث
3286 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻧﺎﺻﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﺎ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪﭘس ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3287 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﻧﺎﺻﺒﻰ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺑﺖ ﺳﻨﮕﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﺼﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﺎﺻﺒﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﻧﺼﺐ
ﮐﺮﺩﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﺼﺐ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﺻﺒﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3288 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﮕﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺋﻨﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺎﺋﻦ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺭﻫﻤﻰ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ عَدَم
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3291 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻓﺎﺋﺰﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺁﺗﺶﮐﻪ ﻧﻘﺾ
ﻋﻬﺪ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﮐﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪولیّ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3305 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﺎﺭﻯ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ثوﺍﺏ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻣﺴﻠﻢ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺍﮔﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻳﺸﺎﻥﻭ
ﮐﻤﻚ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻳﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻗﺮﻳﺒﺎ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ .

ﺣﺪﻳث
3304 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
علیّ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯ
ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻰ ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
علیّﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ علیّ ﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺷﻤﻦ علیّ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻨﻪ
ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
علیّ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3306 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﭘﻴﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻓﻠﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﻨﺪﻩ
ﻭمحمّد ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺮ الهی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﮐﺴﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ
ﻣﺘﺤﻴّﺮﻡ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﻌﺮ ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩمحمّد
ﻭ علیّﻮ ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ
.

ﺣﺪﻳث
3398 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻮﻯ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﺮ ﺫﮐﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ .

ﺣﺪﻳث
3312 ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺨﻮﺍﺭﺝﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ
ﺑﻴﻌﺖ علیّ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺷﻮﺭﻳﺪﻧﺪ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻮﻟﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮحقّ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻠﻴﻪ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻭﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﮔﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻨﻔّﺬﻳﻦﺟﻤﺎﻋﺖﺟﺎﻫﻞ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺣﻘﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﺎﺩﺍﻡ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻧﻈﺎﻡ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
پس  ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻗﻀﺎﺋﻰ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﻧﻔﻮﺫﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻋث ﺷﻮﺭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﻃﺌﻪﻫﺎحقّ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪحقّ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻬﺸﺖﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ.

ﺣﺪﻳث
3314 ﺍﻣﺎﻥ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻏﻴﺮ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻨﻴﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺎﺳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻃﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺫﺍﺕﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
(ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ) ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ تأثیرﻯ
ﺩﺭ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3315 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ولیّ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻨﮑﺮ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﭘس
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻴﻢ.ولیّ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺎ
ﻫﻤﻔﮑﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺎ علیّ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﻮﻝ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ ولیّ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻭﺟﻨﮓ
ﻋﻠﻴﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3316 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ محمّد ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻳﺪ پس  ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁثاﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺤﻘﺎﻟﻬﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯﺩﻟﻴﻞ
ﺣﻘّﺎﻧﻴﺖ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3317 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﺸﺪﺍﮔﺮ ﻣثاﻝ
ﭘﺸﻪ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺷﻤﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﭘﺸﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﻴﺪ؟
ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺩﻋﺎ
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ثرﻭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁثاﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ؟

ﺣﺪﻳث
3318 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮﻫﻢ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﺯﻯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺤﺮ
ﻭ(ﻧﻴﺮﻧﮕﺎﺕ)ﻣﻴﻨﺎﻣﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3320 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻴﻬﻮﺩ ﺧﻮﻥ
ﺭﻳﺰﻯ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺩ حقّ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪﻭﺣﺘﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﺸﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3321 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺧﻄﺎﺏ
ﺑﻴﻬﻮﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺫﮐﺮ
محمّد ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺎﺧﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭﻳﺎ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮔﻔﺖﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺯ ﺳﻪ سوء  ﺷﻴﺎﻧﺶ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ سوء  ﻣﻴﻦ سوء  ﺷﻴﺎﻧس ﺯﺭﺩﺷﺖﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﺧﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﺭ
ﺍﺧﺒﺎﺭﺑﺮﺳﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﻏﺎﺭﺕ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺣﻘﻮﻕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺪﻳث 3322 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ ﺑﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺧﺮﻳﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺟﻬﻨّﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐﺑﻔﮑﺮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻌﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3323 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﻬﻮﺩ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم ﻴﺎ
ﭘﻨﺠﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﻟﻴﻞ حقّ
ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ محمّد
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻃﻤﻊ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮑﻠﺎس ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3324 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻘﺮپس
ﻭﻳﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻤﺎ
ﭼﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺍﺯ
محمّد ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻴﺪ
ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻴﺪ؟ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺪﻋﻰ حقّ
ﭘﺮﺳﺶ ﻭ
ﺍﺳﺘﻴﻀﺎﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3325 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺗﺎﺑﻊ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
3326 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﻭ
ﻧﺼﺎﺭﻯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦﻫﺮ
ﺩﻭﻃﺮﻑ
ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺎﻧﻊ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭ
ﺗﺤﻮﻝ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3327ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﻗﻴﺐ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺖ
ﺳﻨﮕﻰ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث3328
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ محمّد
ﻭعلیّ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.پس  ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺻﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺼﺐ ﺑﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.

ﺣﺪﻳث
3330 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺵ ﺩﺍﺭﻳﺪ ولیّ
ﻓﺎﺳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰﺑﺎ
ﻟﺒﺎس ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3336 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﻭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ ﺑﺮﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3342 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﺁﺗﺸﻰ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻭ
ﺁﺗﺶ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3349 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻇﺎﻫﺮ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﻮﻥ
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﺍ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺑﺎﻃﻦ ﺟﺪﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3353 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ محمّد
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺁﻳﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ محمّد
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القدُس.ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
.

ﺣﺪﻳث
3356 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ محمّد
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﺸﻢ ﻭﮔﻮﺵ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﮔﻮﺵ
ﺑﺴﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3364 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ بعلیّ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪﻩ  ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺍﻟﮑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3365 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮپس ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪﺑﻤﺴﻴﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3367 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻋﻘﻠﻰ  ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3369 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻣﻨﮑﺮ
محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ ﺧﻮپس
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3373 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺃﮐثرﺍ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭ محمّد ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻫﻢ
ﺑﺎﻭﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﭘس
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3375 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺑﺖ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3376 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ مثبت   ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﺏ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺏ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﻴﺮ ﺷﻮﻧﺪﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺸﻨﻪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ.

ﺣﺪﻳث
3381 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3382 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻌﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
3387 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ محمّد
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث 3389 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺤث ﻭ ﺟﺪﺍﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﻨﻰﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﻭﺑﺎﻋث
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3391 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌی
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﻤﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3394 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﻨﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻀﻮﻉ ﻭ ﺑﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺻﺤﻨﻪ ﻭ
ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ
ﺧﺸﻚ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺻﺎﺣﺐ
ﺃﻣﺮﻳﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ . ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ عَدَم
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﻭﻧﺪﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻧﺰﻭﻝ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3399 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﮑﺬﻳﺐ قُریش ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺫﮐﺮﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺫﮐﺮﻯ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻣﺪﻋﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ.

ﺣﺪﻳث
3405 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺭﺯﻕ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ ﺭﺯﻕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺸﺮﻙ
ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3407 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ اُمّی    ﻫﺎ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ اُمّی    ﺷﺪﻩﻭﻧﻪ
اُمّی    ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3418 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺤث ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺷﺎﻣﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3429 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﮐﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺭﺍ
ﺳﺘﺎپس ﺑﺠﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﻭ ﻟﺞ
ﺑﺎﺯﻯ
ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ ﺑﺎ محمّد
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3458 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ (ﺭﺣﻢ علیّ)
ﺭﺍ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻢ ﺭﺣﻢ ﻣﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3462 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﺁﻳﻪﻗﺮﻳﻪ
ﻫﺎﻯ ﻇﺎﻫﺮﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺭﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺩﻳﻢ.ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺍ ﻭ ﻗﺮﻳﻪ
ﻫﺎ ﺩﻫﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ.ﺑﻠﮑﻪ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺷﻬﺮﻳﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺑﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ

ﺣﺪﻳث
3466 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺍﺭﺝ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ علیّ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ علیّ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ علیّ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3478 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺃﻣﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻭﻑ
ﺭﺍﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ علیّ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻭﻧﻴﻚ
ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻳﺎﻋﻠﻤﻰ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ.

ﺣﺪﻳث
3486 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﺼﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﺭث ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﮑاﺮ
ﻭﻧﮑﻮﻫﺶ ﺃﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ.

ﺣﺪﻳث
3490ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺑﻬﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﮋﺍﺩ ﮐﻪ
ﺳﻴّﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ
آخوندها از
أهل بیت
نیستند ﺍﻣﺎﻡ
کاظم ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﺭﺳﻤﻰ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
3501 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3547 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺤﻖ ﮐﻨﺪﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺗﻀﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﭘﻴﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺕﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻚ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻀﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3618 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺁﻣﺪﻩ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﺄﻳﻮس ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎﻋث ﻳﺄس ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3627 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺑﻠﻴس ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻗﻴﺎس ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﻴﺎس
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ

ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3633 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻬﻠﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪﺗﻨﻬﺎ ﺿﺪﻳﺖ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﻣﻬﻠﺖ ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺮﺍﻯ
آزمایش ﺻﺪﻕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3604 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺁﺩﻡ
ﮐﻪ ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﻯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪﺍﮐثرﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺎ
ﺁﺩﻡ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ سوء  ﻡ
ﺟﻨّﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
3641 ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠّﺖ
ﻣﻴﻮﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ(ﺷﺠﺮﻩ)ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺐ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻮ
ﻫﺮﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺠﺮﻩ ﻃﻴّﺒﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3657 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ ﺩﺭ آزمایش
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺂﺩﻡ ﺭسوﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3658 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺖﺷﻴﻄﺎﻥ
ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺍ ﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺂﺩﻡ
ﮐﻨﻰﺗﻮﺭﺍ
ﺑﻴﺶﺍﺯ ﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3659 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺁﺩﻡﺍﻭﺭﺍ
ﻟﮕﺪ
ﻣﻴﺰﺩﻭﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺗﻮ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻯ؟ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻟﮕﺪ
ﭘﺮﺍﻧﻰ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3669 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﺍﺑﻠﻴس ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﻢ
ﻣﺴﻠّﻂ ﮐﺮﺩﻯ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖﭘس
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ
ﺑﺪﻯ ﻳﻚ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﺧﻮﺑﻰ ﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ثوﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3672 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ إبلیس
ﮐﻪ ﺳﺠﺪﻩ ﺁﺩﻡ
ﻧﮑﺮﺩﻭﺗﺎ(
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ)
ﻣﻬﻠﺖ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯﻮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3677 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻗﻴﺎس
ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﺑﻠﻴس
ﺑﺎ ﺁﺩﻡ ﺑﺨﻄﺎ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﺗﺶ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﻮﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻮﺭ ﺁﺗﺶ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖولیّ
ﻧﻮﺭ ﺁﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
سوء  ﺯﺍﻥﮐﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3681 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﺒﻮﺩولیّ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
آزمایش ﺳﺠﺪﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭسوﺍ ﮐﺮﺩ.ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺭسوء  ﺍﻯ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﻳﺎ ﻫﻢ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3683 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﻭﺯ
ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻳﺪ ﺑﻌﺸﺎﻳﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻓﺘﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻭﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ آزمایش
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺂﺩﻡ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺳﺠﺪﻩ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺩﻣﺎﻧﻮﺍﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﻮ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3684 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3687 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﻭﻗﺖ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﺭﻭﺯ ﺫﺑﺢ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺪﺳﺖ محمّد
ﺑﺮ ﺳﻨﮓ ﻣﺬﺑﺢ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ

ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺍﺯ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻘﺪﻯ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3702 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻘﺪﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﺻﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻮﻉﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3715 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺁﺩﻡ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ(ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ)ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺷﺪﻩ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺴﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ. ولیّ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ.ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ مُقدّس ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻋث ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3719 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻫﻔﺖ ﻫﺴﺘﻪ
ﺧﺮﻣﺎ ﺑﻨﻮﺡ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭﺩ.ﻭ
ﮔﻔﺖ ﺗﺎ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﮑﻨﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺼﺎﻋﻘﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺧﺎﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﻔﺖ ﻫﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3724 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ(ﻭﻟﺪ
ﺍﻟﺰﻧﺎ)ﺭﺍ
ﻧﻮﺡ ﺩﺭ ﮐﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩ سوﺍﺭ ﻧﮑﺮﺩ
ﻳﺎ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺳﮓ ﻭ ﺧﻨﺰﻳﺮ
ﺭﺍ سوء  ﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ . ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻟﺪ
ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺎدرس ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭﺵ
ﻋﻘﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ (ﻳوﻡ) ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺳﺮﺩﺳﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻭﻟﺪ ﺍﻟﺰﻧﺎ ﻣﺎدرش
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺪﺭﺵ ﻋﻘﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ﭼﻪ
ﻃﺮﻓﻴﻦ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3729 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻋﺬﺍﺏﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺭﻳﺎﺡ)
ﻭ ﺑﺎﺩﻫﺎﻯ ﮐﺸﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺩ ﮐﺸﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺳﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﺮﺩﺑﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﻋﺼﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺳﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﺮﻯ ﺭﺍ ﻏﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3752 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﺎﻟﻖ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺟﺰ
ﺩﺭﻭﻍ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﺒﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺤﺴﺎﺏ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ الهی ﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ .

ﺣﺪﻳث
3754 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ(ﺁﺯﺭ)ﭘﺪﺭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﻣﻨﺠّﻢ ﻧﻤﺮﻭﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺑﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﻯ ﺑﺎ
ﭘﺪﺭﺵ
ﺑﺤﺶﻣﻴﮑﺮﺩ. ولیّ
ﺁﺯﺭ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﺎﻭﺭﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺗﺄﺳﻴس ﻧﻤﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﭘﺪﺭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺗﻮﺭﺍﺕ
(ﺗﺎﻟﺢ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
(ﺻﺎﻟﺢ)ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻮﺩ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺑﺎﺭﻣﻐﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
3770 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻣﻔﻌﻮﻝ ﺃﻣﺮﺩ
ﻧﺎﻣﺮﺩ ﺭﺍﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻗﻮﻡ
ﺳﺪﻭﻡ ﻳﻬﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﺮﺷﺎﻥ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻌﻮﻝ
ﻭﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺸﮑﻞ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺘﺎﺩﺍﻥ
ﺑﺘﺮﻙ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3777 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺯﮐﺴﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺃﻫﻞ(ﺳﺪ)ﻫﺴﺘﻰ؟ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻧﻊ.ﻳﺎ ﺳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ولیّ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻫﻞ
(ﺑﺎﺏ)
ﻫﺴﺘﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﻧﻪ ﺗﻮ
ﺃﻫﻞ ﺳﺪّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻋﻀﻮﻳّﺖﺍﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
3798 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻠﺎﻡ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺭﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻢ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻰ
ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ( ﺭﺷﺪ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ) ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﺷﺪ؟ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﻩ
ﻧﺒﻮﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺭﻭﺷﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ. ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻣﻠﺄ ﻳﺎ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ
ﻋﻘﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻴﭻ ﺍﻋﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﮕﺮ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.

ﺣﺪﻳث
3802 ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻧﻄﻖ ﺻﺎﻋﻘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺑﻨﺪﮔﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺿﻌﻴﻒ ﺑﻨﻄﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺂﻣﺪﻧﺪ
ﺍﺯﻣﺎپس
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﮕﻮﻧﻪ ثوﺍﺏ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺴﺘﺤﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3803 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ(ﺣﺰﺑﻴﻞ)ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
(ﺣﺴﻘﻴﻞ)ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺁﻝ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻓﻀﻴﻠﺖ محمّد
ﻭعلیّ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭمحمّد
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺎﺷﻒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3809ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺳﺎﻳﻪ ﺃﺑﺮ
ﻭﻧﺰﻭﻝ
ﮔﺰﻧﮕﺒﻴﻦ
ﻏﺬﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ولیّ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻋﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺨﺪﺍ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3811e ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﺎﻭ
ﺭﺍ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺳﺮﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺎﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3812 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﻰ
ﻓﺘﻨﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﻮﺳﻒ
ﻭ ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺳﭙس ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3812 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ محمّد
ﺩﻭﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ( ﺣﺒﺘﺮ ﻭ
ﺯﺭﻳﻖ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد ﺭﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺷﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3823 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﮔﺎﻭ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ پس  ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﮔﺎﻭﻯ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﺳﺎﺧﺖ.

ﺣﺪﻳث
3824ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ(ﻭﻗﺖ ﻣﻌﻠﻮﻡ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻁ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮﻯﺰﻣﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﻭﻧﺸﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻴﻮ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3836 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﭼﻬﻞ
ﺭﻭﺯ ﮐﻪ ﺑﮑﻮﻩ
ﺭﻓﺖﮐﻪﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﺗﺎﻧﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3830 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ولیّ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﺸﺮﻙ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
.

ﺣﺪﻳث
3833 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺽ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﻤﻴﺮﺩ ولیّ
ﺑﻤﺮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻧﻔﺮ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻧﺪ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺧﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3834 ﺍﺯ
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ .

ﺣﺪﻳث
3835 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻳﻮﻧس ﺫﻭ
ﺍﻟﻨﻮﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧّﻮﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩ. ﺃﻫﻞ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻡ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺗﺤﻮﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3836 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮔﺎﻭ سوﺭﻩ
ﺑﻘﺮﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﮑﻢ ﮔﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3837 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮔﺎﻭ سوﺭﻩ
ﺑﻘﺮﻩﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3856 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﺳﻴﺮﺍﻥ ﺟﻨﮕﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3871 پیاﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3875 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﻢﻣﮕﺮ ﻗﺎﺗﻞ
ﺣﺴﻴﻦ.ولیّ
ﺣﺴﻴﻦ ﮐﻮﺩﻙ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮔﻨﺎﻫﺶ
ﭼﻮﻥ ﻗﺘﻞ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3882 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴﮕﻴﺮ
ﭘﺮﺳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﻳﺪ ﺗﻮﺭ ﺍﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺮﻳﺨﺖ. ولیّ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﺎﻫﻰ
ﮐﻮﭼﻚ ﺩﺭ ﺗﻮﺭ
ﺍﻭ ﺻﻴﺪ ﺷﺪﭘسﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﺷﺪﮐﻪ
ﻏﺬﺍﻯ ﺁﻧﺮﻭﺯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ. ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺁﻣﻮﺧﺖ .

ﺣﺪﻳث
3884 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ(ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ)ﻭ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3895 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯﮐﻪ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﻠﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮔﺮﺩﻥ ﺍﻭ
ﺑﺸﮑﻨﺪﺩﻋﺎپس
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻡ ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ(ﺑﺎﺏ)ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪﺩﻋﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
3905 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺎﺳﺖ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3954 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺷﻴﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
4001ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4002 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4003 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮐﺎﻓﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﻋﺎ ﻧﮑﺮﺩ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻧﻔﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻴﮑﻮ
ﮔﻔﺘﻨﺪﭘس
ﺁﻣﺮﺯﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
4006 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻬﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺭﻭﺯﻩ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺟﻤﻌﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ولیّ
ﺑﺮﻭﺯ ﺷﻨﺒﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﭘس
ﺻﻴﺪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻨﺒﻪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4007 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠّﺖ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺻﻴﺪ
ﺩﺭﻳﺎ ﻭﺧﺸﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
4009 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺳﻪ
ﺩﺳﺘﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
4010 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﺭﺍ ﺧﻮﻙﻭ
ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4012 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍﺩﺭس ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘّﻘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
4024 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥﮐﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ ﺟﺰ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﺸﺪ. ﻏﻠﺒﻪ ﺑﺮﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4028ﺍﻣﺎﻣﺼﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﺎﻡ ﺑﺎ ﻟﮕﺪ
ﺑﮑﻮﺑﻢ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺻﻒ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻋﺮﺵ ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﺯ
ﻳﻤﻦ
ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﻮﺩ. ﭘس علیّ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ .

ﺣﺪﻳث
4042 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4043 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﻟﺎ
علیّ گفته
ﮐﻪﺍﺯ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺖ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩ ولیّ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﭘس
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4445 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺩﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺷﺮﻭﺭ
ﻭﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺧﻴّﺮ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺸﻚ ﻭﺗﺮ
سوﺧﺘﻦ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4453 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺯﻥ ﺭﺍ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﺁﺳﻴﻪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻴﻮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ ﺩﻏﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺣﺎﺿﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
4456 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ.ولیّ
ﺑﺎ محمّد
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ محمّد
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺷﺪ.ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺑﺤث ها
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
4460 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺼﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺷﺮﻭﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺼﺮﺕ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﺋﺶ
ﻧﺼﺮﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﺎﺯﻩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4461 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ
ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺘﻞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4497 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺧﻮﻙ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻣﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4498 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺧﻮﻙ ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭﻩ
ﺃﺻﻞ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4507 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺩﺟّﺎﻝ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ علیّ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻭﺑﺎ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺷﻤﺎ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻴﮑﺸﻴﺪ.ولیّ
ﻫﺮﮐس ﺑﻌﺪﺍ
ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﺴﺘﻢﺩﺟّﺎﻝ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
محمّد ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺧﻰﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺭﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
4530 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ آثار
ﻭﻣﺠﺴّﻤﻪﺭﺍ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻨﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪﺑﻤﺮﺩﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4547 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺳوء
ﻭﺑﺪﺑﺪﻭﻥ
ﮐﺎﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻌﻤﺖﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4569 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺪﻝ ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ حقّ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4576 ﻣﺴﻴﺢ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.
ﻭ ﺑﺎﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
4589 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﺮﮒ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ .

ﺣﺪﻳث
4594 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ اُمّت  ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ 72 ﻓﺮﻗﻪ ولیّ
اُمّت  محمّد
73 ﻓﺮﻗﻪ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4595 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺴﻴﺢ 150 ﺣﺠّﺖ
ﻇﺎﻫﺮ ﻧﺒﻮﺩ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯمحمّد
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ۳۱۳ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﻣﻴﮕﺰﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺑﻰ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻭﻯ ﻫﻤﺎﻥﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﺳﺎﻣﺮﻩ
ﻭﺟﻤﮑﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺒﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ
ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻭﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﺪ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﺣﺪﻳث 4596ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﮑﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪﮐﻪ اُمّت
ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﮑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﻭ ﻓﺮﻗﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻓﺮﻗﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻭلی
الهی  ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮکی
ﻮﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
4597 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ .
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺮﻭﺝ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻣﺮﺩﻡ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺩﺟّﺎﻝ
ﻧﺎﺯﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ بعلیّ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﻮﺩﺩﺟّﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻗﺒﻠﻰﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
4599ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻴﻚ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮔﺮﺩﻥ
ﻃﺎﻋﺖ ﺑﻴﻚ
ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻇﻬﻮﺭ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺨﻠﻔﺎ

ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﻃﺎﻋﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺰﮐّﻴﻪ ﻧﻔسر
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻫﻰ
ﭼﻮﻥ ﭼﺎﻩ
ﻭﺩﺧﻤﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻃﺎﻋﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻃﺎﻋﺖ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4603 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4607 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻳﻮﻧﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﺳﻴﺮ
ﻧﻬﻨﮓ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﮐﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻮﻧﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ(ﺣﻮﺕ ﻳﺎ
ﺣﻴﺎﺕ) ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﺗﺎ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺩ.

ﺣﺪﻳث
4612ﺍﺑﻦ ﻋﺒﺎس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﺏ
ﻧﺪﺍﺷﺖﻭعلیّ ﺟﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺩ.

ﺣﺪﻳث
4627 ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﭼﺮﺍ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﺟﺰﻳﻪﮔﺮﻓﺘﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩ ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﻮﻧﺪ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺩﻓﺎﻉ ﮐﺮﺩﮐﻪﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺯﺑﻮﺭ ﻣﻴﮕﻔﺖ.

ﺣﺪﻳث
4638 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺘّﻘﺒﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻏﻀ
ﺐﮐﺮﺩﻭﮔﻔﺖ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺃﻏﻨﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4646 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻣؤﻣﻦ
ﮐﻪﺍﺑﻠﻴس ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
4649 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﺬﻣّﺖ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﮔﻔﺖﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻣﺬﻣّﺖﺑﺨﻮﺩﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻠﺎﻑ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4652 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ حجّ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﮐﺴﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺖ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺣﺠم که ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺁﻥ ﺷﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5502 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻫﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5504 ﺍﺯ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻟﺎ
علیّﺩﺭ ﻧﻄﻘﻰ
ﻩ ﻧﮑﻮﻫﺶ ﺫﮐﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5505 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺣﻤﺎﻳﺖ علیّ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻧﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻴﻌﻪ علیّ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5506 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5511 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﻳﻴﺪﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺖ؟
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5525 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ محمّد
ﺻﺒﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.

ﺣﺪﻳث
5531 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺂﻝ
محمّد ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5534 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺂﻝ محمّد
ﺭﺍﺗﻬﺪﻳﺪ(ﺭﺟﺰ)
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5535 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺳﺘﻢ ﺁﻝ محمّد
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺯﻭﺍﺝﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5536 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺮ ﺑﻠﺎ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5540 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ ﺁﻝ محمّد
ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﺍﺳﺖ
.

ﺣﺪﻳث
5541 ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﻣﻨﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5543 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻝ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ .

ﺣﺪﻳث
5545 ﻣﻮﻟﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻗﻮﻝ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻧﺪپس ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ آزمایشﻣﻴﻨﻤﺎﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻗﻮﻝ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5546 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺩﺍﺩﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩعلیّ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
5547 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺂﻝ محمّد
ﺭﺍ(ﻭﻗﺖ ﻋﺬﺍﺏ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪﻣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ ﺁﻳﺎ
ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺴﺖ؟
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5549 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ علیّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ
.

ﺣﺪﻳث
5551 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺍﻯ ﻇﺎﻫﺮ ﻭ
ﺑﺎ ﺑﺮﮐﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5552 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺍﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻩ ﻭ ﺑﺎ
ﺑﺮﮐﺖ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ( ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5554 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﻔﻘﻴﻪ ﺑﺼﺮﻩ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5555 اﻣﺎﻡ علیّ ﻧﻘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺤﺒس
ﺳﺎﻣﺮﻩﮐﻨﺎﺭ
ﺍﻭ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﻗﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺎ(ﺍﻳّﺎﻡ)ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻭﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻧﮑﻨﻴﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻤﺎ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﺍﻳّﺎﻡ
ﻳﻮﻡ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻭﻣﻬﺎ ﻭ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
آزمایش ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﺪ ﻧﮕﻔﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ به
(ﺩﻫﺮ)ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5558ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻔﻰ ﮐﺎﺭ ﺯﻳﺪ
ﺍﺑﻦ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺭﺍﺩﺭ ﮐﻮﻓﻪ ﮐﺮﺩ ﻭﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ ﻧﻤﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5559 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ( ﻭﻟﻴﺠﻪ ﻳﺎ
ﻭﻟﻴﭽﻪ ) لفظی
فارسی ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮐﻮﭼﻚ ﺣﻘﻴﺮ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺁﻥ آزمایش ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﺪﺍﻡ ﻓﻘﻴﻬﻰﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5560 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﮑﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ (ولیّ
ﺃﻣﺮ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
.

ﺣﺪﻳث
5561 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺯ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﻫﺮ
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﻳﺎ ولیّ
ﺣﻘﻴﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ .

ﺣﺪﻳث
5562 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﺴﻰ
ﮔﻔﺖﺑﻴﻌﺖ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻡ
ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺸﺘﻦ
ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻭﻯ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺣﺎﻟﺎ ﺗﻮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ.

ﺣﺪﻳث
5563 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺭؤﺳﺎﻯ ﺷﻤﺎ
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5564 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5565 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﮐﺸﻴﺶ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭﺣﻠﺎل
ﺨﺪﺍﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
حلال وحرام
سالمان از خد
اوند استﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﺣﻠﺎﻝ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5566 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮﺍﺯﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭسوﻟﺶ
ﻭﻣؤﻣﻨﻴﻦ  ولیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺗّﺨﺎﺫ ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ولیّ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی    ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5568 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭘﺸﺖ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭ درب
ﺁﻥ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5569 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮ ﺻﺮﺍﻁ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﺼﻢ
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﺼﻤﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﺎﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5581 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ(ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻔﺼﻞ)ﻭ
ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺭﻭﺯﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5583 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ ﺍﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ثوﺍﺏ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﭘس
ﺁﻧﺎﻥ ﻓﺘﻮﺡ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ هاﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
بخصوﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ .

ﺣﺪﻳث
5587 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺧﺎﺩﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮ
ﺷﺮﺭ
ﮐﻴﺴﺖ؟ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻏﻀﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﺎﺩﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﺠﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﺁﻥ
ﺍﺷﺮﺍﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻴﻢ.ﭘس
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
5595 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ(ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﺒﺎﺭﻙ)ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺤﻴﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﮐﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
5603 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﺴﺖ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪﮐﻨﻨﺪ.
مرﺍﺟﻌﻪ  ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻣﺤﺸﺮ.

ﺣﺪﻳث
5604 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺧﻄﺮ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪﻭﻗﺘﻰ علیّ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ محمّد
ﺷﺪ.ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ علیّ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻪ علیّ یا
عبد علیّ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ولیّ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ .

ﺣﺪﻳث
5614 ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻭ علیّ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5616 ﺍﻣﺎﻣﺒﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺁﻧﺎﻥ سوﺭﻯ
ﺯﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﻇﺎﻫﺮﺵ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﺑﺎﻃﻨﺶ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ سوﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5617 ﺁﻳﻪ سوء  ﺭﻯ ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ
ﻋﺬﺍﺏ ﻭﺑﺎﻃﻦ
ﺁﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ سوﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﻦ ﻭ علیّ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5621 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﭼﻪﮐﺴﻰ(ﺳﺎﺋﻞ
ﻭﻣﺴؤﻝ) ﺍﺳﺖ ؟
ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﻭ علیّﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.

ﺣﺪﻳث
5624 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ(ﻋَﻘَﺒﻪ)ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻋﻘﺒﻪ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻟّﺎ ﻋﻘﺎﺏ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث5625
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻋﻘﺒﻪ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺻﺤﺎﺏ(ﻣﻴﻤﻨﻪ)
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ ﺣﺪﺃﻗﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺎ قیاس ﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5626 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ علیّ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.یا همان
کاملان ولایت
محمد که علیّ
های زنده
سالکان خود
هستند.

ﺣﺪﻳث
5633 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺁﻥ
ﺃﺧﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺩﺭ
ﺫﮐﺮ ﻧﺎﻡ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. یعنی
مخالفین سلوک
وکاملان الهی
زنده .

ﺣﺪﻳث
5634 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻗﻤﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﺎﻧﮑﻪ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻭﺩﺭﺑﺎﻃﻥﻤﻨﮑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺸﺎﻥ سوﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺨﺖﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5638 ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5641ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ محمّد
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﮔﻔﺖ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
علیّ و مخالف
سلوک الهی
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5642 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ آزمایش
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﮐﺖﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻠﺎﻓﺖ علیّ
ﺴﺎﮐﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﮐﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
5647 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺑﺪ ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﻣﻨﻊ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺟﺰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺯﻧﺎﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻘﺎﻭﺕ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻧﺪ.ﭘس ﺯﻧﺎ ﺯﺍﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﻘﺪ
ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5649 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺣﺠّﺎﺝ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
حجّ ﺍﮐﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5652 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻭﻗﻠﺐ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻭ سوﮊﻩ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5656 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﭼﻮﻥ(ﻫﻢ
رَحِم )
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭَﺣﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ(ﻫﻢ
ﺭَﺣﻢ) ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
5657 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯﮑﻪﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺍﺯﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
5659 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺑﻠﻴس ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮕﺬﺍﺭ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5660 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻫﺮﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻋﺸﻖ

ﻭﻫﻤّﺖ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ
ﺍﺑﻠﻴس ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﭘﻨﺒﻪ
ﺷﻮﺩ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدیث
5664 ﺯﻳﺪ
ﭘﺴﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻳﻢ ﺗﺎ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺑﺮﭘﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻭﺭﻫﺒﺮﻯ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺐ ﺯﻳﺪﻳﻪ ﻳﻤﻦ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﻬﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5672 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
(ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5673 اﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺗﺎ محمّد
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻬﻢ
ﻣﺘﺼّﻞ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻫﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
5674 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺫﮐﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻯﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺨﺘﻰ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
5677 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﺭﻳﺨﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﺩﺭ اُمّت  ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪ

ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5683 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ(ﻧﺒﺄ)ﻭ
ﺧﺒﺮ ﻋﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5685 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺣﻢ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻠﺤق ﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5695 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8134 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺎﭼﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪﮐﻪ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﺪ.ولیّ ﭘس
ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ .

ﺣﺪﻳث
8142 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﺘّﮑﻰ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺮﻁ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8143 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻓﺮﺍﺩ
(ﺟﺒﺎﻥ) ﺳُﺴﺖ
ﻋﻨﺼﺮ ﺭﺍ
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻣﮑﻦﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺨﻴﻞ
ﻭ ﺣﺮﻳﺺ ﻣﺎﻝﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺳوء ﻇﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.

ﺣﺪﻳث
8144 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﻭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺷﻤﺎ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺬﺍﺏ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8149 اﻣﺎم ﺼﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﭼﻴﺰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ثلث سوّم
ﺷﺒﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺣﻀﻮﺭﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8150 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪو نه
عبادات قشری
های آخوندی
سنّی یا شیعی .

ﺣﺪﻳث
8153 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻤﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭ ﻭﺭﺣﻴﻢ
ﭘﺮ ﺭﺣﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث 8154 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﻪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8156 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻬﺎﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺷﺮﻁ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺫﮐﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺻﻠﺎﺕﺩﺭ ﺷﺮﻁ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺧﻠﻴﻔﻪﺗﺼﺮﻳﺤﻰ
ﺍﺯ ﺷﺮﻁ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
8185 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ سوﺭﻩ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻮﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
8188 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺮاﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8189 ﻣﻮﻟﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﻥ
ﺑﺮاﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺃﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ) ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8194 ﺍﻣﺎﻡ علیّ
ﻧﻘﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﻣﻰ
ﻧﻮﻳﺴﺪﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻴﺪﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8196 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﻋث ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩﺑﻠﮑﻪ قُرّه    ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
محمّد
ﺑﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
8198 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
ﺁﺳﻴﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ کلّه
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.

حدیث
8602 پیاﻣﺒﺮ
ﺑﻤﺪﻋﻴﺎﻥ ﮐﺎﺫﺏ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﻃﺌﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ثلث سوّم
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
8617 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﺫﺭﻩﺍﻯ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺑﭙﻴﺮ    ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8621 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘسﺍﺯ
ﻣﻦ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁثاﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭼﺎﺭﻩ ﺷﻤﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ حقّ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
8627 ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻣﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ حقّ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪولیّ
ﻣﻨﻊ حقّ ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺧﻠﻔﺎ
ﻣﺎﻟﻴّﺎﺕ خُمس
ﻭﺯﮐﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪولیّ
ﻣﺎﻧﻊ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8631 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺑﻤﻦ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺎﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ.

ﺣﺪﻳث
8646 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﻪ
ﮐس ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺷﻴﺦ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭ
ﻭﻓﻘﻴﺮ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺩﺭﻭﻏﮕﻮ.

ﺣﺪﻳث
8647 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻣﻨﺎﻓﻖ.

ﺣﺪﻳث 8659 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺁﻧﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻤﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ.

ﺣﺪﻳث
8670 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺷﺐ ﺷﮑﺴﺖ ﺟﻨﮓ
ﺍﺣﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
8680 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ ﻧﮑﻨﻴﺪ.سوﺭﻩ
ﺑﻘﺮﻩ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮ سوﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﺟﺰ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ سوﺭﻩ
ﻫﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﺒﻮﺩ.ولیّ
قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ.

ﺣﺪﻳث
9106 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺿﺎﻳﻊ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻧﺪ. هر کس   ﺍﻳﻦ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ثوﺍﺏ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﻧﻤﺎﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
9121 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺳﺮ ﻣﺮﺩﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﮑﻴﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﭼﻪﺑﮕﻮ.

ﺣﺪﻳث
9126 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﭼﻨﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺧﻴﺰﻳﺪﻭﻟﻮ
ﺯﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﺮﮒ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻔﻴﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
9130 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ سوﮔﻨﺪﺣﺠّﺎﺝ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﺍﮐث
رﺍ ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺮﺍﻯ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻤﺎپس ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﮔﻔﺖ ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻮﺑﺖ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ.

ﺣﺪﻳث
9145 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ اُمّت
ﻣﻦ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺳﻨّﮓ
ﻭﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ .

ﺣﺪﻳث
9146 ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ محمّد
ﻧﮕﻔﺘﻪﻣﻦ
ﺑﮕﻮﻳﻢ.ولیّ
ﺟﻨﮓ ﺧﺪﻋﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻔﺘﻦ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
9147 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺃﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ قراءت
ﺩﺍﺭﻳﺪ ولیّ سوء  ﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻗﺮﺍٴﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ  ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺷﺎﻧس سوﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
9148 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻗﻮﻣﻰ ﺍﺯ
ﺷﺮﻕ ﺳﺮ
ﺗﺮﺍﺷﻴﺪﻩﺑﺎﺯ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺳﺮ ﺗﺮﺍﺷﻴﺪﻩ حَجّ
کعبه ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺣﺪﻳث ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﻠﻢ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺭ
ﻧﮑﻮﻫﺶ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺎﺕ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻫﺮ حَدیث   ﺑﺎﻟﺎﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻪﺟﺎﻟﺐ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﺍﺯ
ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ هست
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻋﮑس
اسکن شده میتوانذ
ﺍﺣﻀﺎﺭﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻫﺮ
ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﭼﺎﭖ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﭼﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

M177

بی پیر
نمیتوان بسوی
خدا رفت

ﺍﮔﺮ
ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﺧﻞ
ﺟﻨﮕﻠﻰ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻨﮕﻞﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ اﺯ
ﺍﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻮﺩ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ
ﺟﺎﻥ ﺑﺪﺭ ﻧﻤﻰ
ﺑﺮﺩ. شاد ﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﺸﻢ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺭﺍﻩ
ﻳﺎﺑﻰﺍﺯ
ﺟﻨﮕﻞ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎ ﺷﮑﺴﺘﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻤﻴﻴﺂﻳﺪ. ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺟﻨﮕﻞﻭﻟﻮ
ﭘﻴﺮ ﻓﻘﻴﺮ
ﻫﻴﺰﻡ ﺷﮑﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ
ﺳﺎﻋﺘﻰﺳﺎﻟﻢ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺷﺎﺩﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺟﻨﮕﻞ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪﻭ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺳﺮﮐﺶ
ﺑﺎﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﻫﻴﺰﻡ ﺷﮑﻦﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﺑﺮﺃﻯﺨﻮپس
ﻭﻋﻘﻞ ﻧﺎﻗﺺﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎﻯﺨﻮﺩ
ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺴﺮ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.پس  ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ
ﮔﻤﺮﺍﻩﻭﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﭼﻨﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪولیّ
ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﭘﺰﺷﻚ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻙ ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.

ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺭﺍ ئﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪﻭ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻭ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻭ
ﺧﻮﺷﺪﻟﻰ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ
. هر کس   ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕﻧﻮﻋﻴﺮﺍ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩ.ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
بالقوّهﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.پس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙﻭﺷﻬﻮﺩ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ (ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻴﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺩﺭ لباس
ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺳﻪ ﻟﻴس  ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭﮔﺮاﻥ
ﻧﺎﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ
ﻧﺎ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﭘس
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺗﻠﺦ ﻭﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﺰﻳﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﺣﻴﺮﺗﻬﺎ
ﻭﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺒﻴﻨﻢ.ﭘس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻫﺴﺘﻰ مولا
ﺁﺷﻨﺎ ﮐﻨﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﻋاﻘﺒﺖ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺿﻤﻦ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺍﻥ
ﺩﻭﺍﻥ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺍﺳﺖﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.
پس  ﺑﻬﺮ(
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ)ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﺳﻴّﺪ
ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﻳﺎ
ﺗﺄﻟﻴﻔﺎﺕ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻓﻘﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻫﻢ
ﻧﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ (ﻓﻘﻴﻪ ﻭ
ﭘﮕﻴﻪ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﻭ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮﺭﻓﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ(ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ)ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﻧﻴﺰﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻨﺸﺴﺖﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕﻭﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭعلیّ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪﻭﻣﻔﺖ
ﺧﻮﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭ ﻗﺪﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺪﻡ
ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﻧﮕﺬﺍﺷﺘﻪﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭ علیّ ﻭ محمّد
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُس
ﺷﺪﻩﺍﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻫﻢ
ﻭﻃﻦ ﻭﻫﻢ
ﺯﺑﺎﻧﻢﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺭﺍﮐﻪﺍﺯ
ﺩﻳﺎﺭ ﻣﺎ ﮐﻨﺪ
ﻩﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻴﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﭘس ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﻠﺰﻡ ﺳﻠﻮﻙ الهی
ﻮﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
ﻭﺩﺭ(ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ)
ﻣﻦ ﻫﺴﺖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻓﻬﺮﺳﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺣﺎﺩﻳث ﻟﺰﻭﻡ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻘﻴﺪ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﻫﺮ حَدیث   ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻧﺴﺨﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ(
إﺳﮑَﻦ) ﺷﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﻋﮑس ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺯﺑﺎنی کاﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺫﮐﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﭽﻨﺪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﭼﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﻬﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ولیّ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﻳﻢ.ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﭘس ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﻬﺮﺳﺖ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺭﺍ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻡ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺁﻥ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺄﺻﻞ ﻫﺮ حَدیث   ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ سوء  ﺩ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
253 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﺍﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩﺗﺎ ﮐﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭ ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.  ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
254 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ
ﻓﻘﻴﻪ ﻳﺎ ﭘﮕﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮپسﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﻮﺩ احساس
ﮐﻨﺪ
ﺑﮕﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﮐﻌﺒﻪ
ﺳﺮ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺟﺐﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
255 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ هر
کس  ﮐﻪﺑﺨﻮﺍﻫﺪ(قُرّه    )ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.پس  ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺟﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﺮﻙ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. پس  ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ إبلیس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ(ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ) ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ ﻣﻰ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
(ﺑﻪﺩﻳﻨﻰ)ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
258 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ(ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ)
ﺷﻌﻴﺐ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺳﻪ آزمایش
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺷﮑﺴﺖ ﺧﻮﺭﺩﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ(ﺧﻀﺮ
ﺯﻣﺎﻥ)ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﻢ ﺷﺪﻩﻣﻴﺎﻥ
ﺻﺤﺮﺍ ﻭ ﺟﻨﮕﻠﺎﻭ
ﺭﺍ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﺸﺮﻯﮕﺮﻯ ﻭ
ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖﺟﻤﺎﺩﻯﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
261 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺎﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺎﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺝ ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپس
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩ.

ﺣﺪﻳث
262 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﭘﺮﺳﻴﺪ.ﻭﮔﻔﺖ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﭘﺮﺳﺶ
ﺩﺍﺭﻡ.ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﮔﻔﺖ
ﺁﻳﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﭙﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﺑﺮﻭﺩﻭ
ﮐﻴﺴﻪ ﻳﮑﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﻫﻢ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺩ.ولیّ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﻭﺍﺭﻳﺪ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻡﮐﻪﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﻡ
ﻭﺧﺴﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻡ.ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺪﺭﻡ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﺎﻳﻌﻨﻰ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﺣﺪﻳﺸﻬﺎ
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﺰﺍﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺧﻠﻌﺖ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺑﺮ ﻭﻯ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ ﺁﻧﺎﻥﺷﻮﺍﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﺮﺍﺗﺐﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰﭼﻮﻥ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺯﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﻣﺘﮑﻔّﻠﻴﻦ)ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ
ﺁﻝ محمّدﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻡ.

ﺣﺪﻳث
269 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮ
ﻣﺘﮑﻔّﺎﻳﻦ
ﺁﻝ محمّدﻳﺎ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ
ﺁﻝ محمّد ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﻀﻴﻠﺖﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﺵﻭﮐﺮﺳﻰ
ﺍﻟﻬی ﻨﻴﺰ ﺑﺮ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻓﻀﻴﻠﺖﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ معرّفی    ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻭﻋﺎﺷﻖ
ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
270 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺟﻬﻞ ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﻃﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ (ﻋﺘﻴﻖ)
ﻭ ﺑﺮﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩﺍﺯﺟﻬﻞ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
271 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﻚ
ﻓﻘﻴﻪ ﻳﺎ
ﭘﮕﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﻌﺸﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﻳﺘﻴﻢ
ﺁﻝ محمّد ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪإبلیس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻋﺎﺑﺪ
ﮐﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس  ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺧﻄﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ إبلیس
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
289 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺷﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻴﺴﺖ.
ئولیّ ﺑﺎﺯ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺭﺵ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥﻭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.پس  ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻓﻘﻴﻪ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﮑﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻔﻰ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻒ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻔﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺁﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺭﻗﻴﺐ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺷﻬﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﻴﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﺃﺻﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ

ﺣﺪﻳث
287 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﺑﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻌﺎﺑﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭ.ولیّ
ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ

ﺑﺎﻳﺴﺖﻫﺮﮐﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﻔﺮﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.پس  ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺴﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
288 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺷﺮﻕ ﻭ ﻏﺮﺏ
ﺟﻬﺎﻥﮐﺴﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻰﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻓﮑﺮ
ﺑﮑﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺒﺮﺩ. پس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
289 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺍﺵ ﭘﻮﻝ ﻭ
ﺷﺮﻭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩپس ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ پس  ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
290 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﻳﺎ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ

ﺧﻮﺩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ(ﻋﺪﻭﻝ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻥ ﻋﺪل ﺸﺪﻩ
ﻭ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥﻬﺎﻯﺘﺰﮐﻴﻪﺷﺪﻩﺗﺎﺩﺭ
ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻔﻰ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻠﺎﻥ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻒ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﺗﺤﺮﻳﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﺮﻳﻚ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺎﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎنی ﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻧﻔﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﺭﻩ
ﺁﻫﻨﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺯﻧﮓ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻫﻦ
ﺑﺮﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
291 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻫﻮﺵ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ؟ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
292 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪهر
کس   ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻳﻚ ﺁﮔﺎﻩ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﺗﻴﻪ ﻭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ)
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﮐﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﺍﻟﺰﺍﻡ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺗﻌﻬّﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺯ إبلیس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.(ﺳﻤﺎﻉ)ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺏ(ﻭﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
293 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ هر
کس   ﮐﻪ(ﻫُﺪﺍﻯ
ﻣﺮﺍ)ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﮐﺮﺩ ﻫﺮﮔﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻫﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
(ﺗﺒﻌﻴّﺖ)ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺸﺎﻥ
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ(ﻣؤﻣﻦ)ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ اُمّی    ﭼﻮﻥ
محمّد ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﻌﺸﺖ ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(
ﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ تَقذُس ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ سوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻈﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺑﻔﮑﺮ ﻧﻔﻊ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
307 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺩﺯﺩﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﻤﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
326 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺳﻤﺎﻉ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻩ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺍﻭﺭﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭ ﺑﻨﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭهر
کس   ﻣﺪﻋﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ
ﺑﺎﺏﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺏﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﺏ
ﻭﺩﺭﻯ ﺍﻣﻴﻦ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺮ ﻣﺨﻔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
327 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺭﺟﺎﻝ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﺭﺟﺎﻝ ﺟﻤﻊ (ﺭﺟﻞ)ﻫﺮ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭ(ﺭﺍﺟﻞ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻗﺪﻡ
ﺑﻘﺪﻡ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﻪﻭﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﺑﻌﺸﺖ
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
328 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ هر
کس   ﺩﺍﺧﻞ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻦ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭهر کس   ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﺳﻨّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺯﻭﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻮﻩ ﻫﺎ ﺯﺍﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.(ﮐﺘﺎﺏ)ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ(ﺳﻨّﺖ)ﻫﻤﺎﻥ
مُقدّس ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪنَفس
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺭﺟﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻓﺎﺳﺪﻭﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ ﻭإبلیس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
339 ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻮﻝ
ﻣﺮﺽ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺁﮔﺎﻩ ﻃﺒﻴﺐ
ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢﻭ محمّد
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵربّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
353 ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭآزمایش
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ

ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖهر کس   ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﮐﻨﺪﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭﻭﺩ ﺑﻌﻠﻤﺎﻯ
ﺁﻝ محمّدﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﺴﻴﺮﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺳﺎﺩﺍﺕﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﻋﻠﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻨﺸﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻧﺒﻮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ .
ﻭﺟﻌﻔﺮ ﮐﺬﺍﺏ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻣﺎﻡ علیّ
ﻧﻘﻰ ﻭﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ.پس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻴّﺪﻯ ﻫﻢ
ﻓﺎﺳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
360 ﺍﻣﺎﻡ علیّ ﻫﺎﺩﻯ
ﺑﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻔﺮ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮔﻔﺖﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻰ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻯﺍﺯ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮐﻨﻰ.ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﺷﻮﺍﺏ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ
ﺧﺎﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ. ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ آثار
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻮﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺭﺿﻮﺍﻥ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
368 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
هر کس   ﺑﺮ ﻣﺎ
ﺩﺭﻭﻏﻰ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﮔﺮﻣﺎﻯ
ﺁﻫﻦ
ﻣﻴﭽﺸﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺳﻨّﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺭﺳﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺴﺘﻦ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث375 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻄﻘﻰ ﮔﻔﺘﻪﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ

ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﮕﺮ

ﺑﺎﻣﺎﻣﺨﻮﺩﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
معرّفی
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
442 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﻧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻴﻤﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻦ ﻧﺸﺴﺘﻰپس  ﺗﻮﺭﺍ
ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢﻭ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﮐﻮﺷﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
461 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﺴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺎﺩﻝ ﻭ
ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻄﻠﺎﻥ

ﺗﺤﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺯ
۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺒﻴﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ (ﺃﺧﻮﻧﺪ)ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻭ قراءت
ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
477 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻧﻄﻖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.هر کس  ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻭﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺭﺍ ﻓﻬﻤﻴﺪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥﻤﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ ﺑﺴﺎ
ﻓﻘﻴﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻘﻪ ﻳﺎ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺩﺭﻳﻚ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ معرّفی    ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
بحقَّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﻳﺐ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺭﺩ.
ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺟﻤﻊ
ﻭﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺟﻢ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻭ ﺃﺩﻳﻨﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
511 ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺩ
ﺑﺄﻫﻞ ﺍﻫﻮﺍﺯ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ ﮐﻪ اُمّت
علیّ ﺭﻏﻢ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ

ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
612 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﮑﻰ
ﺍﺯﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻌﻬّﺪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﮑﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺩ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ(ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺪﺍ)ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﮐﺮﺩ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺗﺎﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
634 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻴﭻ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪﻣﮕﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻯ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻭﻧﺠﺎﺕپس  ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
639 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ(ﻗﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻦ)ﻭﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﺑﻤﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ.ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻳﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ قُرّه  ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
660 اماﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﺧﺪﺍ
ﻧﺰﺩ ﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ
ﮐﺘﻤﺎﻥ ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻫﺮ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭﺍﺣﺮﺍﻡ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺯ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ ﻧﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.

ﺣﺪﻳث
674 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻳﺎﻓﺘﻴﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ

ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺒﻮﺩﺩﺭ
ﺳﻨّﺖ ﻣﻦ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻧﺒﻮﺩ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ اُمّی    ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ أحادیث  ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻟازم  ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺟﺰ(ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ)ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺍﺻﺤﺎﺏ
ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﻭﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﻳﺎ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻯ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺸﺪند.

ﺣﺪﻳث
676 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻫﺮﭼﻪ
ﻗﻀﺎﺕ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺎ
ﺭﺍﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪﺑﺮﺷﻤﺎ
ﺣﺎﮐﻢ ﮐﺮﺩﻳﻢ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭهر
کس   ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺭﺩ ﮐﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
681 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻈﺮﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣﺰﺑﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
682 اﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﻭﻯ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
حَدیث   ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﺳﺦ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﻪ
قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺎﺳﺦ ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﺗﺮﻙ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻭحقّ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻳﺎ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻟﻐﻮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
683 ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﭘﺎﺳﺨﻰ
ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺪﻫﻰ.ﻭلی
ﺒﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﭘﺮﺳﺶ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺸﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﻣﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺩﺭ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
685 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭﻭﻍ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ هر کس   ﺑﻌﻤﺪ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻦ
ﺑﮕﻮﻳﺪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﺑﺎﺷﺪ.پس  ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
690 ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﭘﺮﺳﻴﺪﺍﮔﺮ
ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ ﺑﻮﺩ ﺑﭽﻪ
ﮐﺴﻰ ﻣﺮﺍﺣﻌﻪ
ﮐﻨﻴﻢ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺑﻪ
ﺍﺳﺪﻯﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻟﺬﺍ  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ.

ﺣﺪﻳث
693 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻣﻦ
ﺑﻔﻠﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
694 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﮑﺴﻰ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﺨﺺ ﺍﻣﻴﻦ
ﻭﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺑﺮﺩﻳﻦ
ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻴﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﺎﻡ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
احساس ﺗﻮﻃﺌﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻣﻴﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻣّﻯ هستند   ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
696 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﻧﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻋﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺶ ﺑﺸﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺑﺎﺑﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﻮﺩﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪﮐﺴﻰ  ﮐﻪ ﺷﻬﺮﺕ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﺘﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﺮﺕ محمّد
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺑﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
521 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ به (ﺃﺳﺒﺎﺏ)
ﺁﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺒﺒﻰ ﻧﻴﺰ
ﺷﺮﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﻠﻰ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺏ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ پس
هر کس   ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
699 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪپس  ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﻚ ولیّ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﮐّﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ حقّ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺭﺩ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺫﺏ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
پس  ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪﻭ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭ ﺩﻧﺒﺎل  کنید .

ﺣﺪﻳث
700 ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
اﺯ ﺍﻣﺎﻡ علیّ
ﻧقی ﻤﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺯﺍﺩﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺷﺘﺮ
ﻳﺎ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث 0702 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺎﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﺟﺰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺸﻤﺎ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯﮐﻪ ﺟﺰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.

ﮐﻪﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ معرّفی    ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
706 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﺁﻳﺎ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ
ﻭ ﺳﺮ
ﻣﻴﺒﺮﻳﺪﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻳﮑﺴﺎﻥ

ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻨﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻃﺒﻴﺒﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺨﺼﻮﺹﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺴﺨﻪ ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻳﺎ ﺗﺨﻔﻴﻒ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻃﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
713 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﻦ ﻣﻔﺼّﻞ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻚ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
به (ﺣﺠّﺖ
ﺑﺎﻟﻐﻪ) ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺑﻠﻮﻍ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺠّﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢﻭ ﻫﻤﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
714 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ

اُمّی    ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺃﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
716 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﮑﻦﻭ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﮐﻦﺗﺎ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻰ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ ﺳﻠﻮﻙ
معرّفی
ﻧﻤﺎﻳﺪ.پس
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث718 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻔﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻮﺿﺴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺣﻠﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻭ ﺑﺎ
ﺁﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻧﮑﻨﻨﺪپس
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﻄﻴﻊ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ .

ﺣﺪﻳث
719ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺩﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻟﺎﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺳﺎﻟﻚ

ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﻋﻠﺎﺟﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﻀﺎﺋﻰ ﻭﺟﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ.

ﺣﺪﻳث
725 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺣﻠﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮﺣﺮﺍﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻰ ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ.ﻭ ﺍﻳﻦ(ﺑﻴّﻨﻪ)ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺗﺒﻴﻴﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
727 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺿﻮﻭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺷﺴﺘﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺩﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍﻳﺞ
ﻋﻮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ ﺟﺎسوس  ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ولی
ﻭﺿﻮ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ( ﻭﻯ سوی  )ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺴﻮﻯ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺳﻤﺖﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻮﺭ ﻭ سو
ﻭﺳﻤﺖ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻫﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
733 ﭘﺎﺳﺦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﺳﺎﻣﺮﻩﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﺭﺍﻭﻯ ﭘﺎﺳﺦ
ﻧﺎﻣﻪﺭﺍ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﻭﮐﻴﻞ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺎ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪﻫﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﻭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰﭼﻮﻥﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﺒﻴﺪﻧﺪﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
737 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭسوﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﺪﮐﻪﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
741 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻚ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺃﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺣﺪﻳث
744 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺮﺳﺶ ﭘﻴﺮﻭ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻭسوﺍس
ﺍﺳﺖﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻴﭻ
ﺃﻣﺮﻯ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻚ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
745 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻؤﺩﻕ ﻣﺸﮑﻞ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺧﻴﺎﻝ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ. پس ﺣﺮﮐﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﺘﺰﻟﺰﻝ ﻭﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
748 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺶ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. پس  ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﺭﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
755 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺷﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺯ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺗﺄثیرﻯ ﻣثبت
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻢ ﺭﺍ ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
757 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺭسوء  ﻝ ﻭﺍولیّ
ﺍﻟﺄﻣﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺘﻮﻟّﻰ ﺃﻣﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻜﺮﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻥﺑﺎﻋث ﮐﻨﺪﻯ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
759 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﻭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺷﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﻭﻉ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
364 پیاﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻳﺎ
ﻧﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﻭ
ﺳﭙس ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮑﺎﺭﺑﻨﺪﺩ.
ﮐﺘﻤﺎﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺮﻭﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
434 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﻣﺮﺍ
ﺭﺣﻢ
ﮐﻦ.ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻦ ﺭﺍﻩ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺮﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺳﺎﻟﻚﮐﻪﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎﺯ
ﺑﺴﻄﺢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
444 ﺩﻋﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﻔﻆ ﻭﺣﺮﺍﺳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
600 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺸﺮطی که ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻋﺎﻟم اﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺞ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺑﺤث
ﻓﻠﺴﻔﻰﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺑﺤث ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠی اﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
601 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺷﺒﻬﻪ
ﻭ ﺷﮑّﻰ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻭ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻭ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻘﺼﺪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩ.

حَدیث   602ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ بعلیّ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻌﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
610 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﭘس ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

حَدیث   618 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻋﻠﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻴﻢ ﻭ
ﻳﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻮﺭ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﭼﺮﺧﻴﺪﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﻓﺘﻦﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
619 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻳﺎ
ﻓﻠﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻡﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﭘس
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ .

ﺣﺪﻳث
635 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ ﻋﻤﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ حقّ ﺍﻇﻬﺎﺭ
ﻧﻈﺮ ﺭﺍ

ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻏﻠﻂ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
636 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﭙس ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ

ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳﮑﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻝ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺷﻴﻌﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
637 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﻣﻨﺘﺠﺒﻮﻥ)
ﻧﺠﻴﺐﺷﺪﻩ ﻭ ﻧﺠﻴﺐ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻢ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺖﻭﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺪﻳث ﻭﮐﻠﺎﻡﻭ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
639 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ(ﻗﺮّ
ﺕ ﺍﻟﻌﻴﻦ)ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘّﮑﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪﻏﺮﻕ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺠﻠﻮ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻘﺐﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
640 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﻭ
ﻧﺠﻴﺐﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻃﻮﺑﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﭘس ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣؤﻣﻦ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.

ﺣﺪﻳث
641 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
644 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻨﺰﺩ ﺗﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﻧﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﺗﺎ
ﺣﺼﻮﻝ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.

ﺣﺪﻳث
649 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺷﮑﻞ ﻭﻭﺟﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ 52 ﻭﺟﻪ ﺁﻥ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ( ولیّ
ﺍﻟﺄﻣﺮ) ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
653 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻯ ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﮒ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺟﻪ ﻭﺷﮑﻞ
ﮔﻔﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻡ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
654 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻦ ﻳﻚ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺑﻬﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺟﻪ ﻭ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﮐﻤﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
655 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﻦ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺟﻨﺒﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻗﺎﺑﻞ ﺧﺮﻭﺝ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
656ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻤﺎ
ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺗﺮین
هستندﺍﮔﺮ ﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﺟﻪ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺁﻥ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺖﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
698 ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻃﻠﺐ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺎﻋث
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺧﺎﺹ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺍﺟﻨﻤﺎﻋﻰ ﮐﻪ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﭼﻪ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﮕﺬﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
768ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﺻﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺃﺻﻞ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ. ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﺒﻌﻮﺵ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
769 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﮑﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺟﺎﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
.

ﺣﺪﻳث
772 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻓﻬﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻫﺮ حَدیث   ﻭﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ

ﺣﺪﻳث
774 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪمحمّد
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭﺍﻧﺬﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺎﺩﻯ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
776e ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺎﺿﻰ ﺣﮑﻤﻰ
ﺑﻨﻈﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺣﮑﻤﻰ ﺩﻳﮕﺮ.ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﺃﻯ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻘﺶ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
780 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺖﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻧﮕﻮئیﻮ
ﺗﻘﻴّﻪ ﮐﻨﻰ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖﺗﻘﻴّﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺣﻔﻆ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﺷﺒﻴﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
781 ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻦ ﺭﻭﺡ
ﻳﮑﻴﺎﺯ
ﻭﮐﻠﺎﻯ
اﺭﺑﻌﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﭘﺎﺳﺦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮﺃﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺣﻔﺎﻇﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺭﻭﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﻧﺎﻡ ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
783ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻤﻞ
ﺃﻧﺪﻙ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻨّﺖ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺭ ﺑﺪﻋﺖﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺭﺃﻯ
ﻭﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺮ ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺮﻑ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ ﺩﺭ
ﺳﻨّﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
792ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ محمّد
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻴﻨﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻮﻗﺎﺋﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.پس  ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
802 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻨّﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺟﻬﺪ ﻭ
ﭘﺮﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺑﺪﻋﺖ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ پس

ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
805ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻋﻮﺕ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﭘس ﺑﺪﻋﺘﻰ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻫﻴﭻ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
807 ﻣﻮﻟﺎ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
809 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﻋﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻔﻬﻴﺪﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ هر کس  ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻣؤﻣﻦ
ﻭﺑﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
810 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻗﺘﺪﺍ ﻭ
ﺍﺗّﺨﺎﺫ
(ﻗُﺪﻭﻩ)ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺑﻈﺎﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻳﻚ ﭘﻴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث812 ﻣﻤﺤﻤﺪ
ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻢ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ

ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻐﺰ
ﮐﺮﺩم ﻮ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩﻡ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﮕﻨﺞ ﺷﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
813 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﻮﺵ ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ(ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺪﺍ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
827 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺴﺐ
ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢولیّ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﻣﺪﻋﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺣﺴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻚ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ معرّفی    ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻧﺴﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻭﻧﻪ
ﻧﺴﺐ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ.

ﺣﺪﻳث
857 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ولیّ ﻣﺮﺍ ﺍﻫﺎﻧﺖ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﺑﮕﻴﺮﺩﺑﺎ
ﻣﻦ ﺟﻨﮓ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ. ﭘس  ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣؤﻣﻦ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﺁﻳﺎ
ﻭﻯ ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻳﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻧﺞ ﺑﺪﻫﻢ.پس
ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ
ﻣﺘﺤﻴّﺮﻡ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ.

ﺣﺪﻳث
900 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺠّﺖ ﻭ ﺭسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺍﻭ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍﺑﺎ ﺭسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺒﺮﺩﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯﺵ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺣﮑﻢ
ﺍﻭ ﺣﮑﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻓﻬﻢ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
920ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻣﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
981 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺣﺠّﺘﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩﺩﺭﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻠﻖ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1006 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣؤﻣﻦ
ﺑﺮﮐﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺣﺠّﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ  ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1082ﺍﻣﺎم ﺼﺎﺩﻕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻋﺎﺭﻑﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺩﻟﺶ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻭﺩﻳﻌﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻌﺪﻥ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻭ ﻋﺪﻝ
ﻭ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1086 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻪ ﺫﮐﺮ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺣُﺼﻦ ﻭ
ﻗﻠﻌﻪ ﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮐس ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﻥ ﺷﺪ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩِر
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﺍﻳﻦ ﺣﺼﻦ
ﻭﻗﻠﻌﻪ
ﺃﻣﻦﻫﻤﺎﻥ
ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ ﺑﺮسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺭسوﻝ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث1101 ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﺳﺘﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰﻭ
ﮔﻮﻫﺮﻯ
ﺗﺎﺑﻨﺎﻙ
ﺑﺎﻫﺮ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺻﻒ ﺗﻮﻗﺪﺭﺕ
ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1138 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺷﻤﺎ
ﺑﻌﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﺎ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺟﺎﻥ
ﺑﮕﻠﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻧﻴﺎﺯ ﺑﻌﺸﻖ
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺣﻔﻆ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
1184 ﺍﻣﺎﻡ علیّ
ﻧﻘﻰ ﺑﺸﺨﺼﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﮔﻔﺖﺗﻮ ولیّ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻰ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺪﺍﺩ
ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻋﺪﻝ ﻭﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻮﺩﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
1201 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻘﺶ ﺩﻭﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ(ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ)ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺩﻭﺩﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1216 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻨّﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﭽﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺃﺻﻞ ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1219 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺟﺒﺮ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ

ﺷﺮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍﮐﺎﻓﺮ
ﻭﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭ((ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ) ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
1277 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ
ﺑﺪﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﻭ ﻗﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﮔﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1279 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻭﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﻰ اُمّی    ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺟﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1282 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﻭﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺍﻃﺎﻋﺖ ﻳﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ محمّد
ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺃﻣﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﺩﻯﮐﻪ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1283 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻔﻨﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﺑﻰ
ﺃثر ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺭﺍﻩ حقّ ﻳﺎ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤجّﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺤق که ﻗﺎﺋﻢ
ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1284 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻭﺟﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻳﻦ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺳﻤﺖ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎﻡ محمّد
ﻭ علیّ ﺭﺍ
ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻤﺎس ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
1287 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﻧﻄﻘﺶ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﻫﺎﺩﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ. ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻯ ﺑﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭسوﻝ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺃﻣﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻳﺎ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
1288 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
( ﺟَﻨﺐ ﺍﻟﻠﻪ )
ﮐﻨﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺭسوﻝ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﺖ
ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺠﻨﺐ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﺮﻣﺰﺩﺍ
ﻣﺰﺩﺍ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
1290ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺎ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﭼﺸﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻧﻘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
(ﻫﻢ ﺗﺎ) ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩ معرّفی    ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻪ ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ
ﺳﻴّﺪﻯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ولیّ
ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1291 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺩﻡﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﻯ
ﺩﻣﻴﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭﻳﺎ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ محمّد ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺁﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﭼﻮﻥ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻬﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1293 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺁﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭﺟﻪ تَقذُس
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
1294 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ(ﻧﻔﺨﻪ)ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﺩﻡ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯﻭ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ (ﻗﺪﺭﺕ)ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث1295
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺨﺴﺖ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ
ﻭﺳﭙس ﺯﻧﺪﻩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎﻧﻔﺨﻪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻭﻝ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻧﻔﺨﻪ ﺩﻭﻡ
ﺧﺎﺹ ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1296 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺭﻭﺡﺩﻭ ﻣثاﻝ
ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﺁﺩﻡ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺢ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁﺩﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻢ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻟﻬﻰﻭﻟﻮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻳﻚ
ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺁﺩﻡ(ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
) ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺁﺩﻣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻠﺎس ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ
ﺗﺄﺳﻴس ﮔﺮﺩﺩ
ﻭ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻠﺎس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ﻭ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﭙﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ علیّ  ﻭ محمّد
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1297 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
که صَمَد ﺭﺍ(
ﺗﻮﭘُﺮ ) ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺧﺎﻟﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ

ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ صَمَد
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻗﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
1298 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺭﻭﺡ ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺁﺩﻡﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪﺭﻭح
اﻟﺄﺭﻭﺍﺣﺎﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻨﻮﺯﺍﻟﻠﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ(ﺍﻭ)ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻋﻘل
ﻮﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺣﺎالقُدُس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1299 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺩﻡﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺟﺰﺋﻰ (
اﺯﻗﺪﺭﺕﻣﻠﮑﻮﺗﻰ)ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ(ﻗﺪﺭﺕ
ناسوتی )ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻠﺎ (ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ)ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ناسوتی
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ربّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ سوء  ﻣﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻧﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1300 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺭﻭﺡ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺁﺩﻡﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎ ﺍﺳﺎس ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﺪﻩ
. ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺘﻦ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟک هفت ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﮔﺰﺍﺭﺵﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ(ﺻﻔﺎ)
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺗﺼﻔﻴﻪ
نَفس ﺳﺎﻟﻚﺩﻭﺍﻥ
به (مَروِه)ﻭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺩ ﻭﻣﺮوءﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺮﻳﻚ ث وﺍﺏ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺣﺘﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺷﻬﺮ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﻗﺎﻫﺮﻩ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻌﻈﻴﻢ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﺭﻯﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺮﺏ ﻭ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1301 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃﻫﻞ
ﺁﺳﻤﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃﻫﻞ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1302 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻮﺭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻣثاﻝ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻠﻢ ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﺁﻝ محمّد
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻄﻘﻰ ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺨﺶ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1303 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﻭلی
ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻳﻪ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻝ محمّدﺭﺍ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭ
ﺩﺭﺧﺘی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺭﺧﺸﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣث
اﻝ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1305 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺑﻮﺻﻰّ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺍﻭ علیّ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﻬﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻴﺎﺷﺪ ﻭ
ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﺭمِلّت
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1306 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﺎ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺃﺳﺎ ﻣﺘّﺼﻞ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1308 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺎ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ(ﺑﻨﺪ
ﻧﻮﺭ)ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ
ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ

ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻜﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻌﺎﻉ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ محسوس
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1310 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮐﻪ علیّ
ﺑﭙﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮔﻔﺖﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭﺩﺭ
(ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ)ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ.ﻳﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ

ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﻪﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻭﺝ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1311 ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻦ ﻫﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻢﭘﺮﺳﺘﺶ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ

ﮐﺎﻣل
ﺨﻮﺩ ﮐﻪ محمّد
ﺑﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺳﭙس علیّ ﻭﺻﻒ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺁﻥ
ﻃﻮﺭ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1322 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ ﻭ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪﭘس ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ

ﻣﺮﺍﺗﺐﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﺁﻝ محمّد ﻳﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ( ﻧﻤﻂ
ﻭﺳﻄﻰ) ﻳﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺣﺠﺎﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﺣﺠﺎﺏ ﻣﺎﻧﻊ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ.

ﺣﺪﻳث
1323 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻧﮓ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻧﮓ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺖ ﭼﺸﻢ
ﺗﻦﻭ ﺭؤﻳﺖ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
(ﻣﻨﻈﺮ ﺃعلا )ﻳﺎ
ﺻﺤﻨﻪﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪﻋﺮﺵ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﺎ محمّد
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﭘﻴﺮ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ(نَفسﮐﻞّ)
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ولیّ
ﮐﻠﻴﺪ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭ(ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ)ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1338 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺄﺳّﻒ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻪ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺄﺳّﻒ ﻭ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﻭ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻦ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1518 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺭﻙ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1542 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺮﻙ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻬﺮ
ﺷﺪﻩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﭘس ﮐﺎﻓﺮﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻫﻞ. ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻣﻞ ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮔﻨﺎﻩﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻫﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
1601 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺑﻤﻴﻞ ﻭ ﺭﻏﺒﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.

ﺣﺪﻳث
1621ﺣﺠّﺎﺝ ﺷﻘﻔﻰ
ﺩﻳﮑﺘﺎﺗﻮﺭ
ﺑﻴﻦ
ﺍﻟﻨﻬﺮﻳﻦﺍﺯ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭﺻﻒ
ﻣﻮﻟﺎ علیّﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ

ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1619 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
(ﻧﻈﺮﻗﺮﺑﺎﻧﻰ)
ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻚ
ﺗﻮﻫّﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻠﺎﻣﺶ
ﺩﻓﻊ ﻫﺮ ﺧﻄﺮ ﻭ
ﺿﺮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1632 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩﺑﺮﻭﺩ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ محسوس
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1652 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻝ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺭﺍﻩ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺍﻩ

ﻭﺭﻭﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺤﺼﻮﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﺑﺪﺍ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ)ﻫﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺪﺍ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.

ﺣﺪﻳث
1732 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﻣﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ﭘس ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﮐﺮ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺑﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ.ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻳﻢ.

ﺣﺪﻳث
1737ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﺮﻙ
ﻋﺰﻳﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﻧﺸﺪﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﺑﺎﺯ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1734 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻭ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻣﺸﺨّﺺ(
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﺎ
ﺷﺮﺍﺭﺕ) ﺭﺍ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻭ ﺍﻭﺝ ﻧﻴﮑﻰ
ﻭ ﺯﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1739 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﺸﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩ؟ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﺪﺍ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﭼﻪﮐﺴﻰ ﺑﺸﻤﺎ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ ؟

ﺣﺪﻳث
1740 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻟﻬﺎ ﻭ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﺍ
ﭘﺎﺋﻴﻦﻭ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.

ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﻌﮑﻮس ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﻭ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﺑﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1741 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﻗﻠﺐ
ﻭ ﻣﻐﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﻓﻬﻢ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻬﺮ
ﺯﺩﻩﺍﺳﺖﮐﻪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻫﺪﺍ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.

ﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ.

ﺣﺪﻳث
1745 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻴﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺟﺬﺏ
ﮐﻨﻴﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ

ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
1746 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﺳﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1747 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮐﻪ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﮐﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻳﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ(ﺻﺎﻟﺤﺎﺕ)ﻳﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﻌﻤﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّهﻧﺴﺒﺖ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺣﺪﻳث
1754 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺣﺪﻳث
1792 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ

ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎﻯ مثبت  ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1794 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩﻧﻴﻚ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻨﺪ ﺩﺭ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻣﻨﺼﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘ س ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1795 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺒّﺖﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ.ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
مثبت   ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﮕﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1797 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﻣﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﮐﺎﻓﻴﺪﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻋﺸﻖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ .

ﺣﺪﻳث
1799 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻃﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺴﺘﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻭﺿﻊ ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1801 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺫﺍﺕ
ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﭼﻪ ﻃﻴﻨﺘﻰ ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ؟ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻞ
ﺃﻧﺒﻴﺎﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺠس ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺎ ﺳﺮ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﭘﺎﻙ
ﺳﻴﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺷدﻩﺍﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ(ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻗائم
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻳﮋﻩ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ(ﻧﺠس )
ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ
ﺁﻥ.

ﺣﺪﻳث
1804ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ(ﺫﺭﻳّﻪ)ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺮﮐس ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻫﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻨﺒﻮﺕ محمّد
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺮﻙ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻧﮕﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺭسوء  ﻟﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻴﺮسوﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﺴﺒﺘﻰ
ﻧﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﻨﻨﺪﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺨﺖﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد
ﺑﺎﺯﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس
ﻫﺮ ﮐس ﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺃﺻﻞ حَدیث   ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1807 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﺑﺘﺒﻌﻴّﺖ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻥﮐﻪ
ﻣﺰﻳﺪ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1810 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﮐﺎﻓﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1811 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺧﻮﺩﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﻏﺮﻕ
ﺁﺏ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ولیّ
ﺷﺮﻙ ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮕﻤﺮﺍﻫﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺏ ﭘﺎﻙ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1817 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﺍﺯ ﮔِﻞ سوﺧﺘﻪ
ﻧﺎﭘﺎﻙ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪ.ﭘس
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﺠﺪﻩ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪ.
ﻭﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﺩﻡﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ
ﺯﻧﺪﻩﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﮐﻨﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﺏ
(ﻓُﺮﺍﺕ) ﻳﺎﻋﻘﻞ
ﺑﺎ ﻓﺮّﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﻨﻮﻉ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﻬﻢ ﺍﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺣﺪﻳث
1821 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺫﺍﺕ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟکی ﺒﻔﺮﺽ
ﺍﺯﻃﻴﻨﺖ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
(ﻃﺎﻟﺢ)ﺑﺪﺑﺨﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﮑﻨﺪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1826 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﺎﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣؤﺗﻠﻒ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1827 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻳﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭼﻪﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻗﺪﻡ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1930 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻧﺪﻭﻩ
ﻭﺷﺎﺩﻯ ﻣﺎ
ﺑﺸﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﻴﻨﺖ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺪﻭﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﻄﻴﻨﺖ ﻭﺟﻨس ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1988 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍ ﺑﺠﺎﻯ محمّدﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.پس
ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﺍﮔﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻮﺕ محمّدﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺑﺪﻋﺖ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
1990 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺑﻌثت ﻣﻦ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﻋﺖ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﭼﻮﻥ
ﺩﻭﺍﻧﮕﺸﺖ ﻣﻦ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ(نَبیّ)
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻫﺪﺍﻯ محمّد
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻫﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﺧﺮ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭘﺮ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎﻡﮔﻔﺘﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﮕﺬﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺴﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻳﺪﻣﻦ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯﺎﺳﺖ
ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1993 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﭼﻮﻥ
ﺁﺗﺸﻰ ﻫﺴﺘﻢ
ﮐﻪ ﭘﺸﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭﻣﻦ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻡ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻳﺎ عَدَم
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻃﺎﻟﺒﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1997 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻃﺎﻟﺐ
ﻫﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺷﻌﻠﻪﺍﻯ
ﺁﺗﺸﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ ولیّ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2016 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺍﻥ ﻭ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ
ﻋﻔّﺖ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
. ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ.ﻭ
ﺷﺮﻁ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﻔّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺠّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﻨﺪﻭﺍﻟّﺎ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2018 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﭘس ﻣﻨﺘﻈﺮﻡ ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻨﻢ ﭼﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺒﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﻫﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘس ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺯﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2019 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ (ﺻﻮﻡ) ﺭﻭﺯﻩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭﺳﮑﻮﺕ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﺟﺰ
ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﺻﺤﺒﺘﻴﻨﮑﻨﻴﺪ.ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﺎﻝ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺃﻣﺮ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ .

ﺣﺪﻳث
2025 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺪ
ﻭﺿﻮ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪﻭ
ﺻﻠﺎﺕ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ(ﻭﻯ
سو ) ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
کنید.ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺘّﮑﻰ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﺗﻮ
ﺩﺍﺭﻡﻭ ﺑﺮسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺗﻮﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ علیّ ﻭمحمّد
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻡ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻴﺮﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ.ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2031 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ولیّ ﻣﻦ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﻦ
ﺟﻨﮕﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.ﺍﺯﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻫﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻯ ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﺻﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺸﻖ
ﻭلی الهی عشق
ﺑﻤﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﺸﻢ
ﻭﺩﺳﺖﺍﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﭘﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺍﺯ
ﺁﺧﺪ ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺟﻬﻨّﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﺳﺎﻟک
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﻢ.

ﺣﺪﻳث
2046 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺸﻤﺎ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﻨﺪ ﮐﻔﺶ
ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2085 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﻣﺎﺩﺭﺕ
ﺳﭙس ﭘﺪﺭﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ سوّم
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ
ﻭﮐﻨﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2094 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻣﺮﺩ.ﻭﺩﺭ ﺷﻤﺎ
ﺩﻭ ﻭﺯﻧﻪ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻫﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﻭﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻧﻮﺭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻧﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺳﺨﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻳﺪ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﺮﻙ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺳﻔﻴﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3238 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻗﺒﺮﻡ
ﻳﺎﺗﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻭﺳﭙس ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﺎﺭ ﺷﻤﺎ
ﻭﺩﻋﺎﻫﺎﻳﺘﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﻡ
ﻭﻣﻄّﻠﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﻣﻦ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﮐﻨﺪﺩﻩ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻡ.ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎﻫﺮ
ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ محمّد
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺳﺪﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭح االقُدُس
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
.

ﺣﺪﻳث
3252 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻧﮑﻴﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﭼﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﺠّﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻴﻦ ﺷﻤﺎ
ﮐﻴﺴﺖ؟ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺳﺎﻟک
کیست. ﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﺗﺶ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
3264 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﺴﺘﻴﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ ﻣﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﺑﺮﺯﺥ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢﮐﻪ
ﻣﺮﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻳﺎ ﺗﺮﻙ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﺮﺯﺥ
ﻧﻴﺰ ﻗﺒﺮ ﻳﺎ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺯﺥ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺯﺥ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺳﺨﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3281 ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ(ﺳﻨﮓ) ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺣﻞ مُقدّس
ﺷﺪﻥ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نَفسﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﻭتَقدُس
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3282 ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻴﻦ ﺑﺼﺮﻯ
ﺗﺎ ﺻﻨﻌاء
ﺍﺳﺖ.ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻭ
ﺷﻬﺮ ﺑﺼﺮﻩ ﻭ
ﺻﻨﻌﺎﻯ ﻳﻤﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﻴﻦ ﺗﺒﺼّﺮ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺻﺎنع ﺨﻮپس
ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ)محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺖﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ محمّد
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺻﺤﻦ
ﮐﻌﺒﻪﺩﺭ ﻣﮑّﻪﻭﺑﺎ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮپس
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻮﺍﺩﺵﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ
ﭼﻪ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ.ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖﻭﺑﺎ
بِدای ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭﺣﺴﻦ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪﺍﮔﺮ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻨﻴﻢ.ولیّ
ﻋﻘﻞ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.

ﺣﺪﻳث
4205 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺎﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻗﻮﻡ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﺎﻧﺘﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﻭ ﺟﺰ
ﺭﺣﻤﺖﺑﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
4326 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ کامل ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻓﻘﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
6257 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﻳﮑﻰ ﺍﺯﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﺮﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻭﺳﺮﮐس ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
6283 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻧﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﮑﺮ ﻧﻌﻤﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
7205 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ؟ ﮐﻪ
ﺭﺣﻢ ﻣﻦ ﺑﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﺘّﺼﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺭﺣﻢ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻦ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻓﺸﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻦ(ﺣَﺴَﺐ)ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ ولیّ
(ﻧﺴﺐ) ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰﭼﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﺳﻨّﻰ سوء  ﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.علیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ علیّ
سوء  ﺩﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
7206 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺎدرس ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﺪﺭﺵ ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻠﺎﻝ
ﺯﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻧﺎﻡ ﭘﺪﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ .

ﺣﺪﻳث
7209 ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﻨﺎﻡ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﮑﻮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺰﺍﺭﻩ
ﻫﻔﺘﻢ.

ﺣﺪﻳث
2735 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﺯﭼﻬﺎﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﻋﺒﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮑﻪ
ﻣﺎﻝﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥﺮﺍﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺮﺝ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻓّق ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2735ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﭘﺮﺳﺶﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2747 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﺼﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ ﺻﻠﻪ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺸﺮﻯگرﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﻢ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2759 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪحجّ ﺷﺘﺮ
ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺘﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﻞ
ﻭﻧﻘﻞ ﺣﺎﺟّﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻪ  ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻫﺴﺖ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺘﺮ ﺑﺎﺭ
ﻧﻌﻤﺖﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺳﻔﺮﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻭﻧﻴﺰ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2766 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﺍﻣّﺘﻰ
ﺑﺎﺗﺮﺑﻴﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ ﺷﻬﻴﺪ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻣﻴﺸﺪ.
ﻭﺗﻮ محمّد ﺭﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
2767 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻯ
ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﻘﻮﺍ
ﻭﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻴﺪﮐﻪ ﻣﻦ
ﻣﺴؤﻝ ﺁﻥ ﻭ

ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻤﺎ
ﻣﺴؤﻝ
ﻫﺴﺘﻴﺪﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯﻫﺮﻳﻚ محمّدﻯ
ﻭﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2768 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺁﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻯ؟
ﻳﻌﻨﻰ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ ﻋﻠّﺖ
ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﺪﻧﺪﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺳﺎﻣﺮﻯ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻈﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ محمّد
ﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ محمّد
ﻭعلیّ ﺩﺭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻭﺩﺭﻙ ﮐﻠﺎﻡ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﭘس ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2832 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺭپس
ﻭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺍﺳﺖﻭﻗﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ (ﻭﻗﺎﺭ)
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2833 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺣﺮﻡ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﻮﺩﭼﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻓﺎﺟﺮ
ﻓﺎﺳﺪﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺮﻡ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﺠﻒ
ﻭﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺮﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻞ مُقدّس
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺗﺎﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ .

ﺣﺪﻳث
2851 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭼﺮﺍ
ﻣﺮﺍ ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺷﺪﻡﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻯ؟ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ. ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2852 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﺣﺴﻨﻪ) ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺪﺭﻭﻍ ﺍﺯ ﺗﺸﻴّﻊ
ﻭ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2871 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
2875 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2876 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪﭘس ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
.

ﺣﺪﻳث2879 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻣﻦ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ علیّ
ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻡ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭ علیّ ﺷﻬﻮﺩ

ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ.

ﺣﺪﻳث
2878 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻁ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻯ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
محمّد ﺩﺭ
ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺳﻴﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ علیّ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺗﻮ محمّد
ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
محمّد ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ محمّد
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2904 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻨﮓ
ﺳﻴﺎﻩ
ﮐﻌﺒﻪ(ﺣﺠﺮ
ﺍﻟﺄسوﺩ
)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺳﻨﮓﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﮐﻦ ﻳﻤﺎﻧﻰﺩﻭ
ﮔﻮﺷﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻨﮓ ﺳﻴﺎﻩ ﺩﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺑﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺑﺮﮐﻦ
ﻭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮ ﻳُﻤﻦ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
. ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺳﻨﮓ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﻤﺎﻟﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ مُقدّس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2907 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻋﻠّﺖ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ علیّ ﺭﺍ
ﺣﺠّﺖ ﺗﻮ ﮐﺮﺩ.
ﻳﺎ ﺣﺠّﺖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ حجّ ﺍﮐﺒﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ.ﭼﻮﻥ علیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ محمّد
ﺑﻮﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻭﻟﻴﻦ
(ﺭﺣﻤﺖ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ(ﻧﻌﻤﺖ)
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﻗﺎﺋﻢ حجّ
ﻋﻤﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭحَجّ
ﺒﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ.ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2910 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺃﺟﺮ
ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﺮﭼﻢ ﺧﺪﺍ
ﺩﺳﺖ علیّ
اﺳﺖ.ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺗﺎ ﮐﺴﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻣﺎﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺮﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2926 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ
ﺑﮕﻠﻮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺩﺍﺩﻥ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺟﺎﻥﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُس
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻟﻌﻨﺖ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍند ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ.

ﺣﺪﻳث
2928 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻨﺖ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ ﭘس ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
2936 ﺭسوء  ﻝ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻮﻝ ﻭ
ﺗﺮس ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺸﻮﺩﭘس ولیّ ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ علیّ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺰ علیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺎﻫﺮ
ﻗﻄﺮﻩ ﺁﺏ
ﮐﻮثرﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺗﺸﻨﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺁﺏ ﺩﺭﺻﺤﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺧﺸﻚ
ﻭﮔﺮﻡﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻣﺪﺍﻡ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﺏﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﮐﻤﻴﻦ
ﮔﺎﻩ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﺏ
ﺗﻠﺦ
ﻣﺘﻌﻔّﻥﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2941 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺣﻮﺽﻣﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺩ.ﻭﻗﺘﻰ
محمّد ﺑﻤﺰﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺿﻤﻦ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ محمّد ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2957 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻦ ﭘﻨﺞ ﭼﻴﺰ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ بعلیّ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩ. ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻤﻦ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻭ بعلیّ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺳﻠﺴﺒﻴﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2966 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ محمّد
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﺩﺭ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﺮﻕ ﺭﻳﺰﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﺎﻥﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ.ولیّ
ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ محمّد
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2970 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ محمّد
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻡﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻖ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻔﻮ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
به(ﺫﺭﻳّﻪ)ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻄﺮﺡ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺸﻴﺪﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﺒﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ علیّ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﺑﺘﻦ
ﺣﻀﻮﺭﺍ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺍﺳﺖﻭﻫﻤﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺭﺍ
ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2971 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺩﺍﺷﺘﻢﮐﻪﺑﺎﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﻋﻔﻮ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ اُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺮﺍ
ﺑﺒﺨﺸﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ.

حَدیث   2973 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩﻣﮕﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺟﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2984 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺟﺰ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2985 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻬﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ.

ﺣﺪﻳث
2997 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺂﻳﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﻤﺎﻡ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ

ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﻋﻀﻮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3000 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻴﭻ
ﮐس ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﺴﻰ
ﮐﻤﮑﻰ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺷﻔﺎﻋﺖ نَبیّ
ﻣﺮﺳﻞﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭمعرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺣﺴﻴﻨﻰﺍﮔﺮ
ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺻﺎﺩﻗﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﻋﻔﻮﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺩ
.

ﺣﺪﻳث
3014 ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﺎﺭ
ﻧﺎﺻﺒﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ
ﺑﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺮﻳﻚ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻭﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﻣﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﮐﻪ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ پس
ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3016 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺰﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3017 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپس
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻧﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ.ﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑل اﻳﻦ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭﻭلی
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﮒ
ﺟﺰ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺑﻬﺸﺖﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺯ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺟﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3040 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ثاﺑﺖ
ﻗﺪﻡ ﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﭘﻞ
ﺻﺮﺍﻁ ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3090 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺴﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3092 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺎﻩ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺷﺐ ﺭﻭﺯﻯ
ﻳﺎ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3106 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﻣﺘّﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪبعلیّ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ(ﻭﻓﺪ)
ﻭﮔﺮﻭﻩ ﺗﻮ سوﺍﺭﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭﺁﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻣﻨﻈّﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﭙس ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﺮﻭﺝ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮپس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺳﭙس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺩﺭ ﻭ
ﻳﺎﻗﻮﺕ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ نَفس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺎﺝ
ﻭ ﻟﺒﺎس ﺑﺮ ﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﻭﺯﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ثبت ﮐﺎﻏﺬ
ﻗﺮﻃﺎس ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺻﻒ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺣﺪﻳث ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3108 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻇﻠﻤﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺷﺮﻁ ﺁﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ

ﺣﺪﻳث
3127 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺻﻒ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
علیّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻴﻨﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺻﺎﺣﺐ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺣﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
3128 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﻣﻴﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ)ﮐﻪﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺖﺧﺎﺹ ﻣﻦ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺳﺖ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺖﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺃﺩﻳﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث3133 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻝ محمّد
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺃﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺬﻭﺷﻬﻮﺩ
سوّم ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3156 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻫﺮ ﻗﺮﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻫﺮﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﺎﺏ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3306ﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪهر
کس   ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ ﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ 1000 سال
پیش از ﻭ ﺩﺭ
ﭼﺎﻫﻰ ﻏﻴﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻫﻠﻴﺖﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3308 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﺬﻣّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺒﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺎﻥ ﻭ ﻓﻠﺎﻥ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﮐﻪ ﺑﺖﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺑﻠیس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3304 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﻴﺒﻴﻨﻰ ﮐﻪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﻳﻦ
ﺑﺮﻫﺎﻥ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ
محمّد ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻮﺭ(ﻣﺒﻴﻦ)ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺑﭽﺸﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﺭ محمّد
ﻭعلیّ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻳﺪﭘس ﭼﺮﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺒﻴﻦ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریش ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺯ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ.

ﺣﺪﻳث
3307 ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ بحقَّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ ﮐﻪ حقّ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ حقّﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻥمحمّد
ﻭ ﺁﻝ محمّد
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3420 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ
ﺩﺭﺍﻋﺘﺮﺍﺽﺍﻳﻨﮑﻪﺍﻣﺎﻡ
ﮔﺎﻫﻰ ﺳﺘﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﮐﻪﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺘﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﺪﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3440 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺄﻳّﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3421 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﻳﻦ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﭘﻨﺠم
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﻠﺎم اﺳﺖولیّ
ﺍﺻﻮﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3452 ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻴﺪ
ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﺮﺳﺶ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﺒﻊ
ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺯﻣﺎنی
اﻣﺎﻣﺎﻥﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3464 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺟﺪﻡ محمّد
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ علیّﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺩمی که ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺯﻧﺪﻩ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3470 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺍﺭث ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪولیّ
ﺍﺭث ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﺭث
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3472 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺿﻤﻦ ﺑﺮ
ﺷﻤﺮﺩﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻣﻬّﻢ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺁﻝ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ محمّدﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3484ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﮔﺮ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﺒﻮﺩﻡ
ﮐﻪ علیّ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺗﻮ علیّ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺎﻙ
ﭘﺎﻯ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺳﺮﻣﻪ
ﭼﺸﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺳﺎﻟکی
اﺎﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖﻣﺘﺤﻴّﺮﻡ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ محمّد ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭسوء  ﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻜﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺣﺪﻳث
3488 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺄﺑﻮ
ﺣﻨﻴﻔﻪﺻﺎﺣﺐ ﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺣﻨﻔﻰ ﻣﻨﺘﻘﺪﺍﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻦ
ﻭﺍﺭﺩ ﺧﺎﻧﻪﺍﻡ
ﺷﺪﻯﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻦ
ﻧﺸﺴﺘﻰ ﻭ
ﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ ﺭﺃﻯ
ﻣﻦ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻯ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ حقّ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﮔﻮﺵ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ
ﻳﺪﻫﻨﺪﺗﺎ ﻫﻢ
ﻓﮑﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3507 ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻣﺎﻡﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭﻙ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3522 ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ محمّدﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ علیّ
ﺃﻣﻴﺮ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﻋﺎﻟم ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﮕﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ۳۱۳ ﮔﺎﻧﻪ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3628 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﺎﻙ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺩﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻙ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮔﻮﻳﺎ
ﺁﺩﻡ ﺍﺯ ﻟﻔﻆ
(ﺃﺩﻳﻢ)ﻳﺎ ﺧﺎﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺧﺎﻙ
ﺭﺍﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺩﻡ ﺑﺎ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3629 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻗﺖ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﺩﻣﻴﺰﻧﺪﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨی
ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3631ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺘﻦ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻃﻔﻞﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭﺡ
ﺑﺘﻦ ﺑﺸﺮﻯﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺍﻳﻦ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻧﻮﻋﻰ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭﺑﺎﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3632 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﻠّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺁﺩﻡ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺎم
ﺰﻧﺪﻩ ﺣﺴﻨﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺑﻌثت ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﺩﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺁﺩﻡ ﺗﺮ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﻭﻡﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻧﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ محمّد ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ ربّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3638 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖﻃﺒﻘﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺠﺎﻭﺭ
ﻋﺮﺵ ﺑﻨﺎﻡ(ﺿﺮﺍﺡ)ﻳﺎ
ﺿﺮﻳﺢ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺑﻴﺖ ﮐﻌﺒﻪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ
ﺿﺮﺍﺡ ﺑﻨﺎﻡ(ﻣﻌﻤﻮﺭﻩ)ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﭘس ﺁﺩﻡ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺑﺎﻳﺪ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻃﻮﺍﻑ
ﺑﻴﺖﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻌﻤﻮﺭ
ﻭ ﺁﺑﺎﺩ ﻭ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺿﺮﻳﺢ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺣﻀﺮﺕ ﻭﻟﻴیّ ِ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﮑّﻪ ﻭﮐﻌﺒﻪ
ﻭحجّ
ﺁﻥﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺠﺴّﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻳﻢ.

ﺣﺪﻳث
3640 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻩﺁﺩﻡ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﻣؤﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥﻭ
ﺍﺟﻨّﻪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﮐﺎﻓﺮ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺟﺎﻫﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻣﺸﺮﻙ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
3641 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﻠّﺖ ﺑﻰ
ﻣﻴﻮﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺠﺮ ﺑﭙﻴﺪﺍپس
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻴﻮﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻴﻮﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺣﻮﺍ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﮐﺮﺩ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻮﺍ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩﭘس ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻴﻮﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺗﻤثیل ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3644 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺟﺴﺪ ﺁﺩﻡ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﺎﺯ ﻋﻠّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻭ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺑﻠﻮﻍ
ﻋﻘﻠﻰﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺼﻮﻝ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮔﻮﺋﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3646 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺩﻡ
ﮐﻪ ﺑﺰﻣﻴﻦ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻏﺬﺍ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭﺩﻓﻊ ﻣﺪﻓﻮﻉ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺖ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺎﻃﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3637 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺩﻡ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ 300 ﺑﺎﺭ ﺁﻥ حجّ
ﻋﻤﺮﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ 700
ﺑﺎﺭ حجّ
ﺑﻮﺩﻩ. آدم ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺳﻘﻮط
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻴﺎﻧﺴﺎﻥﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪﺑﻤﺴﺦ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3648 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻋﻄﺴﻪ
ﮐﺮﺩ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪ.ﺳﭙس ﺣﻤﺪ
ﻭﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭﺳﭙﺎس
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ ﺁﻧﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻏﻔﻠﺖ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻳﻦ
ﻋﻄﺴﻪ ﻭﺗﻨﻔّس
ﻋﻤﻴﻖ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﺑﻤﻐﺰ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ.

ﺣﺪﻳث
3655 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺩﻡ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻧﺎﻣﻮس
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ.ﻧﻤﺎﺯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻧﺎﻣﻮس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3660 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺤﻘّﻖ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻌﺒﻪﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺖﺗﺎﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺩﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ حجّ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3662 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ ( ﻋﻘﺒﻪ )
ﻗﺮﺁﻥﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻭ ﻋﻘﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻧﺴﺦ ﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴخ ﻮ ﺑﺪﺗﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3663 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﻐﻴﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ ولیّ
ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺂﺩﻡ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﺠﺪﻩ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺯ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3664 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺳﺠﺪﻩ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﺂﺩﻡﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺮ
ﺧﺎﻙ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﮑﺮﻳﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺂﺩﻡ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻮﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻰ.ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻣﻬﺮ ﻧﺎﺩﺳﺖ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ.

ﺣﺪﻳث
3665 ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻘیّ
ﺴﺠﺪﻩ ﺑﺂﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﺄﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﭘس
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺠﻮﺩ ﺑﺂﺩﻡ
ﻭﺍﺟﺐ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭ
ﺑﻘﺒﻠﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3666 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺳﺠﺪﻩ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﺂﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺩﻡ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺭﺍ ﻧﻴﻮ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺁﺩﻡ
ﻭ محمّد
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺩﻋﺎ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3668 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺩﻡ
ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﻯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﺑﻠﻴس ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﮐﻪ ﺭﺩ ﻣﻴﺸﺪﻟﮕﺪﻯ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺰﺩ ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺗﻮﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻯ؟
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺭﺩ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﺑﻴﺨﺒﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ
.

ﺣﺪﻳث
6387 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ(ﺭﻭﺯ
ﻣﻌﻠﻮﻡ)ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺭﻭﺯﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺫﺑﺢ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺭﺍﺑﺮ ﺳﻨﮓ
ﻣﺬﺑﺢ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻨﮓ ﻣﺬﺑﺢ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺎﺑﺪ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠم اﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﺣﺪﻳث
6399 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺩﻡ ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺰﻣﻴﻥﺪﺭ(ﺻﻔﺎ)ﺩﺭ
ﻣﮑّﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺸﺴﺖ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭﺻﻔﺎ
ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺑﻤﺮﻭﻩ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻓﺖﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪ. ﻭمحمّد
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺁﺩﻡ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﻭﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.(مُروِه)
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩﭘﻴﺮﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ(ﻣﺮﺩ
ﻭﻣَرء ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺮوءﺖ) ﻭ
ﻣﺮﻭّﺕ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺳﺘﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓی
ﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3733 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻋﻠّﺖ ﻧﺎﻡ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯﮐﺴﻰﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩﻭ ﺃﺏ
ﻳﺎ ﭘﺎﭖ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﻔﻈﻰ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﻭ
ﻫﻨﺪﻭﻯ
ﺑﻮﺩﺍﺋی که
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3734 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺮﺑﺮﻫﻤﻦ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ(ﻭﻗﺎﺭ ﺩﻧﻴﺎ)
ﻳﻌﻨﻰ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ  ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﻋﺰﻟﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻮﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ(ﺍﻳﻠﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ولیّ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺑﺎ
ﻭﻗﺎﺭ
ﻭﻣﺤﺘﺮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺣﺪﻳث
3736 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻋﻠّﺖ ﺧﻠﻴﻞ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ ﮐثرﺕ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺍﻭ ﺑﺮ محمّدﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم
ﺰﻧﺪﻩ

ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3742 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ(ﺍﺟﺘﺒﺎ)ﻭ
ﺟﺬﺏ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎل ﺨﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ(مِلّت
)ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﻤﺎیل
ﺩﺍﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
اُمّت ﺍﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴم ﻮ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﻗﻮﻡ)
ﺗﺤﻘﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ اُمّی    ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﻨﻰ(ﺍﻣﻴّﻪ)ﺑﺪﻭﻥ(ﺍﻭﻡ)ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ .

ﺣﺪﻳث
3745 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎﻳﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﮐﻦ ﻭ ﺍﻭ ﺳﺒﻴﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﺍﺷﻴﺪ.ﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﮐﻦﺍﻭ ﺯﻳﺮ
ﺑﻐﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺮﺍﺷﻴﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺗﻄﻬﻴﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ
ﺳﺒﻴﻞ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3746 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻧﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻮﻥ قُریش
ﻧﻴﺰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ محمّد
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3747 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺩﻡ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﻫﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺁﺩﻡ
ﻳﻚ حجّ ﻋﻤﺮﻩ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺰﺩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺻﻔﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﻭﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺎﺯﻩ حجّ ﻋﻤﺮﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
حجّ ﻋﻤﺮﻩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺸﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﭼﻮﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻌثتﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3748 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ اُمّت
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﺣﻨﻴﻒ ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ اُمّی    ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ(اُمّت )ﺟﻤﻊ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
3749 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻌﻬّﺪ
ﮔﺮﻓﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ

ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ (ﻧﻮﺭ
ﺁﺧﺮ) ﺧﻮﺩ
ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
نَبیّ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ (تنبّوء)ﻭ(ﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮ)ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ محمّدﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ ولیّ
ﺍﻭ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺁﺯﺭ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﻫﻤﻨﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻫﺮ
ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﺩﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻭ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ(ﻧﻤﺮﻭﺩ)ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﺮﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭإبلیسﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺧﻨﮓ ﻭ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ
ﺷﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
3750 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺷﺪﻥ
ﭘﺮﺩﻩ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺮسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪولیّ
ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﮔﺸﻮﺩﻩ ﻧﺸﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻬﺪﮒ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻨﺎﺭ
ﺯﺩﻥ ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد ﻭعلیّﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﮐﻨﺎﺭ ﺯﺩﻩ
ﺷﺪ.ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻭ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻠﺎس ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﺄﺳﻴس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺮﺍﻯﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺤﺼّﻞ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﭼﻨﺪ ﺳﻠﻚ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﻧﻘﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
3751 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮐﻠﻤﻪ(ﺍﻭّﺍﻩ)ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻫﻤﻦﺩﺭ
ﺗﻀﺮﻉ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﻯ ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﻤﻴﻖ ﭼﺎﻫﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻗﻠّﻪ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ.

ﺣﺪﻳث
3752 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮐﻠﻤﻪ(ﺗﺨﻠﻘﻮﻥ
ﺍﻓﮑﺎ)ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﺂﻓﺮﻳﻨﻴﺪ
ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺶ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺻﻮﮊﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3753 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻥ اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺗﻬﻨﻴﺖ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺷﻴﻌﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩﺗﻀﺮع
هستند. ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ
ﻧﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ ﻋﻀﻮ
ﺣﺰﺏ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻬﻨﻴﺖ ﻭ
ﺗﺒﺮﻳﻚ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3756 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ ﻧﻤﺮﻭﺩ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭصورت
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻫﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3757 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ ﺍﻗﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺂﺗﺶ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺷﺪبحقَّ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺗﺶ
ﺭﺍ ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ

ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﻯﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ولیّ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻪ ﺻﻔﺖ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺂﻥ ﺑﺮﺳﺪ .

حدیث
3761 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ﺗﺎ
ﻳﻘﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺎ محمّد
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺁﻥ
ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3765ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﺯ
ﺷﻬﺮ(ﺑﺎﻧﻘﻴﺎ)ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺯﻟﺰﻟﻪ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺷﺒﻰ ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﭘﺴﺮﺵ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﺍﺯ
ﺯﻟﺰﻟﻪ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ.ﭘس
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺧﺮﻳﺪ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭ
ﻣﻌﺒﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖ.ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﺪﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﮐث
ر ﺷﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺖ
ﺣﺎﻧﻮﻥ.ﮐﻪ(ﺑﻴﺖ)ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3768ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻭ ﭘﺴﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖﮐﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺁﻧﮑﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩ . ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﺤﺎﻕ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺶ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻴﺒﺮﺍﻯ محمّد
ﻭ محمّد ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ علیّ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3769 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﮔﻔﺘﻪ محمّد
ﺭﺍﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻭ
ﻗﺮﺑﺎنی
ﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺴﺮ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻭ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﭘﺴﺮ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄﻠﺐﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّد
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻫﻢ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﺑﻮﻃﺎﻟﺐ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
محمّد
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ محمّد ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ . ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺭﺍ ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻴﺪ ﻭﺳﺮﻭﺭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ
ﺣﺴﻴﻨی
ﺰﻧﺪﻩﻭﺗﻦ ﺍﻭ
ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺣﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
3771 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺂﻥ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﮕﻮﺷﻪ ﻗﻮﻯ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮﻡ
ﺗﺎ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭ ﺯﺍﻭﻳﻪ ﻭ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻮﻯ ﻭ ﻗﻮﺕ ﺑﺨﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻗﻮﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺭﮐﻦ
ﻗﻮﻯ ﺭﺍ ﺍﺻﺤﺎﺏ
۳۱۳ ﮔﺎﻧﻪ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3782 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺠﺪﻩ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻳﻮﺳﻒ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻣﮕﺮ
ﻳﻮﺳﻒ ﺣﺠّﺖ
ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺑﻮﺩ ؟
ﺩﺭ

ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻮﺳﻒ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻧﺪﻭﻧﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧی ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ محمّد ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻳﻌﻘﻮﺏ
ﺣﺠّﺖ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻌﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﺷﺪ.ﻭﻳﻮﺳﻒ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻳﻌﻘﻮﺏﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ ﻳﻮﺳﻒ
ﺣﺠّﺖ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﻳﻌﻘﻮﺏﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﻳﻮﺳﻒ ﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﻋﺼﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺍﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﺎﻭﺭﻭﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﻭﻯ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3783 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮐﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩﺍﻗﺮﺍﺭﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻮﺳﻒ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨی ﻮ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ.

ﺣﺪﻳث
3792 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ثوﺍﺏ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﺯ
ﻓﺎﺟﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻧﻴﺎﺧﺎﻧﻪ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥﺎﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻴﺮ
ﻳﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3799 ﻣﻮﺳﻰ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﻭ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺁﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﺩﻋﺎﻳﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪ.ﭘس ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ
ﻣﻦ(ﻏﺰﻭﻩ)ﻭ
ﻳﻮﺭﺵ ﺟﻨﮕﻰ
ﮐﻨﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﻏﺰﻭﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻨﮕﻰ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﻠﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻣﻰ ﺟﻨﮕﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﮓ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺍﺏ ﻣثبت
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺒﻴﻞ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖﻭ
ﺳﻠﺴﺒﻴﻞ ﺭﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﺎﻫﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭمحمّد
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻳﭽﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻘﻞ
ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻘﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﮐﺘﺮ
ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥﺒﺎﺷﺪﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻟﻴﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث3801
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﺁﻭﺍﺭﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺸﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ولیّ
ﭼﻮﻥ ﻃﻮﻟﺎﻧﻴﺘﺮ
ﺷﺪﺻﺪﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻠّﺘﻬﺎ
ﺍﺳﻴﺮ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ولیّ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺍﺳﻴﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﺩﺭ ﺳﺘﻢ ﺧﻠﻔﺎ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ علیّ
ﺍﺯ 140
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﮐﺸﺘﻪﺷﺪ
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﮕﻔﺘﻨﺪﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﭘس ﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺘﻞ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3809 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﻴﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺳﻴﻨﺎﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺃﺑﺮ
ﻭﺑﺎﺭﺍﻥ
ﮔﺰﻧﮕﺒﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻮﺩ
ﺳﺘﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.(ﻣَﻦّ
ﺳَﻠﻮﺍ)ﻳﺎ
ﮔﺰﻧﮕﺒﻴﻦ ﮔﻴﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﻭﻯ
ﺻﺤﺮﺍ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩ
ﻏﺬﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3840 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ(ﺧِﻀﺮ)
ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﺮﺳﻞ ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺖ ﺗﺎ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل
ﻮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮپس
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪ.
ﺧﻀﺮ ﺭﻧﮓ
ﺳﺒﺰﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺸﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ پس  ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3849 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ(ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ)ﮐﻮﺭﺵﻳﺎ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﻭ
ﺧﻀﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺫﻭﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺩﻭ
ﺷﺎﺥ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺝ ﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ولیّ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﺳﭙس ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻣﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ
. ﻭﺧﻀﺮ ﺭﺍ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﺄﺻﻞ ﺩﺭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﮑﻤﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﺁﺩﻡ
ﻭ ﮐﻮﺭﻭﺵ ﻭﺧﻀﺮﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧی همه ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺁﺩﻣﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺧﻀﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3851 ﺍﻣﺎﻡ ﺷﺼﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ(ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ)ﻣﻌﻠّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻌﻴﺐ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮ
ﻣﺪﻳﻦﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ ﮐﻮﺭ
ﻃﻮﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭﺧﺖ ﺁﺗﺶ
ﺩﻳﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺧﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻭﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3852 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﺷﻌﻴﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺻﺪﺍﻯ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﮔﻔﺖﺑﮕﻨﺎﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻳﻪ
ﮐﻨﻰ.ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ(ﮔﺮﻳﻪ)ﻳﺎ(قُرّه    )ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﭘﺸﻴﻤﺎنی اﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺷﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3857 ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﭘﺎﺩﺍﺵ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺕ
ﻣﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺖﻣﮋﺩﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻢ ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭﺭﮐﻮﻉ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻳﺎ
ﻧﺸﺴﺘﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻭﺣای
ﻤﻮﺳﻰ ﺍﺯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ محمّدﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎﺍﺭﻭﺍﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺍﺯ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3860 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭﺣﻰ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺖ
ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺐ ﺑﺨﻮﺍﺑﻨﺪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3871 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
124
ﻫﺰﺍﺭ ﮐﻠﻤﻪ
ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺁﻣﻮﺧﺖﮐﻪ
ﻇﺮﻑ ﺳﻪ ﺷﺐ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﻓﺖ
ﻳﺎ ﻇﺮﻑ ﺳﻪ(ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ)ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺖ
ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺨﺴﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدولیّ
ﻣﺮﻳﻢ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖﻣﺎﻧﻨﺪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩﮐﻪﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3875 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﻰ
ﺩﻋﺎﻯ
ﻃﻠﺐﻋﻔﻮ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﺮﺍدرس
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻧﮕﺸﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭﮔﻔﺖ
ﺑﺮﺍﻯ هر کس   ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﺣﺴﻴﻦ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﻳﺰﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﮐﻨﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺗﻞ ﺣﺴﻴﻦ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻭلی اﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩﻩﻭ
ﺑﺎﻋث ﻏﻀﺐ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3900 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪﺑﻤﻮﺳﻰ
ﮔﻔﺖﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﺭﺍﻳﮕﺎﻥ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﻣﻮﺳﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ
ﻣﻦﺳﺮﻭﺭ
ﻭﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﮋﺩﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپسﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. پس
ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3926 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
(ﺳﺒﻴﻞ ﻣﻦ
ﺃﻧﺎﺏ ﺍﻟﻰّ )
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺍﻫﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻳﻢ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺒﻴﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3927 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻘﺶ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3930 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻢ. ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻠﻘﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭﺗﺮﻙ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺎﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3945 ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻴﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﭼﻮﺏ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺘﺎپس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﺩﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻣﺨﻔﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﭼﻮﺏ ﺑﻔﻬﻤﺪ.

ﺣﺪﻳث
3946 ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻦ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﻮس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻧﺎﻣﻬﺎ
ﻭﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ
ﮐﻪ محمّد ﺑﺮ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺒّﺮ ﻭﺷﺒﻴﺮ
ﻭﻓﺎﺧﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3948 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻃﺎﻟﻮﺕ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻳﻬﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ ﺍﺯﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ

ﮔﺮﻓﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻃﺎﻟﻮﺕﻭﺑﺎ
ﺩﺳﺖ ﺭﺳﻰ
ﻃﻮﻳﻞ ﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3953 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﻣﻮﺳﻰﮐﻪ
ﺍﺷﻴاء ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺑﮑﻠﺎﻡ
ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﻠﻴﺴﺎﺋﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺣﺠﻴﻢ
ﻭﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﻨﺪﻭﻗﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺎﺑﻮﺕ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺟﻠﻮ ﻫﺮ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ ﻭﻫﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﮐﻪﺭﻓﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻫﺮ
ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﻳﺒﻞ)ﺷﻬﺮ
ﺑﺎﺑﻞ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﻮﺭﺵ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺨﺖﺍﻟﻨﺼّﺮ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻭﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﺑﻞ ﺍﺳﻴﺮ
ﺑﺮﺩﻭﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺎﺑﻞﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺒﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ
ﻭﻣﻮسوﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺣﺪﻳث3960
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ ﭼﻬﺎﺭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
. ﺫﻭﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﺶ ﻋﻴّﺎﺵ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻮﺭﺵ ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ

ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﻋﻴﺶ
ﻭﻃﺮﺏ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻟﺨﻤﺮ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺷﺮﺍﺏ ﺑﻤﺮﺩ
.

ﺣﺪﻳث
3965 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﺳﺖ ﻗﻮﻯ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ ﺫﻭ
ﺍﻟﺄﮐﺘﺎﻑ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺧﺮﻭﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3966 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻮﻩ
ﻫﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﻭﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﻮﻩ ﻫﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻭﻧﺎﻓﻬﻢ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3967 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺁﻥ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﮔﻔﺖ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺳﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖﻭمحمّد ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎﺯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ محمّد
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ محمّد
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﺩﺍﺕ اگر
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
محمّد ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
محمّد ﺷﺪﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭمحمّد
ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﻮ ﺑﮑﺮ.

ﺣﺪﻳث
3960 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺍﻑ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻃﻮﺍﻑ
ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺂﺩﻣﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ .

ﺣﺪﻳث
3968 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺍﻭﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭ
ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻳﺎ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﻭﮐس ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﻭ ﺣﻘﻮﻗﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﺰﻭﺭ ﻧﻴﺰ
ﺳﺘﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻠﺎﺟﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺳﻪ سوﺷﻴﺎﻧس
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺮﺷﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ. ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻭ
ﻫﺮﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3971 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ علیّ
ﻋﻨﻰ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ علیّ ﺍﺯ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮﺷﺖولیّ
ﻋﻤﺮ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺩﻭﻗﺮﻥ
ﺑﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﮐﺎﺳﻪ ﺩﺍﻍ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪﻭ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﮐﻪ
ﻣﻦ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻡ. ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻡﮐﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻨﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ علیّ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺎﺳﻄﺢ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻮﺩﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3972 ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺷﮑﺎﻳﺘﻰ ﭘﻠﻴس
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
(ﺷﺮﻃﺖﺍﻟﺨﻤﻴس)ﻧﺎم
ﺪﺍﺷﺖﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪﻫﺮﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺄﻣﻮﺭ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3973ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﺭ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﮐﻪ
ﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺨﻮﺭﺩ.ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻫﻦ
ﺭﺍ ﻧﺮﻡ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﻭﺩ ﺁﻫﻨﮕﺮ
ﺳﺎﺧﺖ.

ﺣﺪﻳث
3975 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎ
ﻗﻴﺎﻡ
ﮐﻨﺪﺩﺍﻭﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻭﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺧﻤﻴﻨﻰ ﻭ
ﻫﺮ ﻗﺎﺿﻰ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﮐﺎﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. . ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ
ﭘس ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3976 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺩﺍﻭﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﺑﮑﻨﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻟﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ علیّ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍﺍﺯ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺒﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3977 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻓﻄﺎﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻴﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻓﻄﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭﻳﺎ
ﺍﻓﻄﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺭﻭﺯﻩ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﻡ ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ
ﮔﻔﺖﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﻊ ﺭﻭﺯﻩ
ﮐﺮﺩ ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺭﻭﺯﻩ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯﻩ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﺗﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭼﺎﻕ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3981 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﻭﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻓﺮﺷﺘﻪﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ.

ﺣﺪﻳث
3983 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﺪﻋﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺂﻥ
ﺯﻥ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺟﻨﺴﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻦ
ﺩﻭﺑﺎﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺣﺪ ﻣﻴﺰﻧﻢ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺣﺪّ ﻧﺒﻮﺕ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ(ﺣﺪّ
ﺷﺮﻋﻰ)ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﮐﺸﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
(ﺣﺪّ ﺗﻬﻤﺖ)ﺭﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺣﺪ ﻧﺒﻮﺕ ﺍﻣﺎﻡﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭ(ﺣﺪّ)
ﺍﺯ ﺣﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻴﺰ ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﻃﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺫﺑﺢ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3984 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﺑﻮﺭ
ﺷﺐ ﻫﻴﺠﺪﻫﻢ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻧﺎﺯﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺯﺑﻮﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻳﻚ
ﻓﺼﻞ ﺍﺯ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺩﺍﻭﺩ
ﺧﻮﺵ ﺍﻟﺤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺯﺑﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺭﺍﺑﻄﻪ
قُریش ﺭﺍ با
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﺷﺐ
ﻫﻴﺠﺪﻫﻢ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ(ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ)ﻭﻭﺭﻡ
ﭼﺸﻢ
ﺳﺎﻟﻚﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺷﺐ ﻗﺘﻞ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻭﻧﻴﺰ ﺷﺒﻬﺎﻯ
احیای ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ علیّ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺷﺐ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﻴﺠﺪﻫﻢ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻗﺘﻞ
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3987 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ ﻫﺮﮐس
ﺣﺴﻨﻪﺍﻯ
ﮐﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﺣﺴﻨﻪ ﭼﻴﺴﺖ ؟
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﮔﺮ ولیّ
ﺑﻨﺪﻩ ﻭ ﻣؤﻣﻦ
بسوی ﻣﻦ ﺑﺪﻭﺩ
ﺗﺎ ﻣﺮﺍ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﮐﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪﺧﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎ
ﺑﻤﺮﻭﻩ
ﻣﻴﺪﻭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3999 ﺩﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻫﺮﮐس
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻭﻯ
ﻣﺄﻧﻮس
ﮔﺮﺩﺩﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﻭﺳﺖ
ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ ﻭشَفع
ﻭﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺷﻮﻕ ﺩﻳﺪﺍﺭﺵ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
4008 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺩﻋﺎ ﺷﻮﺩﺷﺮﻉ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
4028 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺭﺍﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﭘﺎﻳﻢ
ﺑﺮمیتوانم
بر ﺳﺮ ﭘﺴﺮ
ﺃﺑﻮﺳﻔﻴﺎﻥ
ﻣﻴﺰﻧﻢ ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺷﺎﻡ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪﭘﺮﺳﻴﺪﻣﮕﺮ
ﺁﺻﻒ ﺗﺨﺖ
ﺑﻠﻘﻴس ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻳﻤﻦ ﺑﺸﺎﻡ ﻧﻴﺎﻭﺭﺩ؟ ﺣﻀﻮﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺍﮔﺮ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﻫﻤﻪﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ هاﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
موسیﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
4029 ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺁﺻﻒ ﻭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺑﻠﻘﻴس ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ  ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺠّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. که کشش قلبی و
باوری افراد
مساعد عامل
حضور وبتحریک
مدبّران الهی
است.

ﺣﺪﻳث
4031 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻗﻠﻌﻪ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻴﺎﻃﻴﻦ
ﺃﺟﻨّﻪ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﻌﺒﺪ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺎﺧﺖ ﻭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺷﻔﻴﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ باشد.

ﺣﺪﻳث
4032 اﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﮐﺴﻰ
ﺑﺒﺎﻍ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭ
ﺑﺠﺎﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻭﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻭﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ونه
داوری های مردم
دیگر .

ﺣﺪﻳث
4033 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ
ﺁﻣﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث4405 ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔﺖ ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ علیّ ﻧﻴﺰ
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﮔﺮﻳﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺘﻞ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﻣﺒﺸّﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺣﺴﻴﻦ ﺑﻦ علیّ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺘﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث4451
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻭ از
ﺟﻮﺍناﻥ ﺃﻫﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺟﻮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
شده ﺍﺳﺖﻭﻟﻮ
ﺳﻦ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺴﻴﻦ ﮔﺮﻳﺪ
ﮐﺮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
4452 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
علیّ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﻣﻮﺍﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﺶﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﺩﺭ
ﭘﻴﺮﻯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻟﻮﻁ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ بآنها
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺗﻌﻄﻴﻞ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺑﺪﻭﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻥ
ﺁﻥ جای ﺷﺮﻙ
ﻭﮔﻨﺎﻩ است.

ﺣﺪﻳث
4457 ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻭﮐﻠﺎﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻩﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﮐﻪ ﺣﺮﻭﻑ ﺭﻣﺰ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺤﻴﻰ ﺑﻦ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭقُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4464 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ
ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﮋﺩﻩ ﺑﺤﻴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ میدهد.
ﻭﮔﻔﺖ ﻣﺤﮑﻢ
ﻧﮕﺎﻫﺪﺍﺭﻭﺩﺭ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ.ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ یحیی
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖﺑﺨﻮﺍﺳﺖ
ﻓﺎﺣﺸﻪﺍﻯ
ﺳﺮﺑﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ
ﻭی ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻋﻴﺴﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺗﻌﻤﻴﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺷﺪ.ولیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﮐﺮﻳﺎ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺤﻴﻰﻣﺮﻳﻢ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ سلوک
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻴﻮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﻣﻮﺳﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﻣﻌﺒﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4472 ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﭘﺪﺭﺍﻧﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﮐﺮﻳّﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﻳﺤﻴﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩولیّ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﭘس
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺮﻳﻢ ﻳﻌﻨﻰ مُقدّس
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺮﻳﻢ ﻳﺤﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻭﻣﺮﻳﻢ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺩﺭ  ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﭘﻴﺪﺍ
کرﺩﻧﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻫﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻳﺎ ﻧﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮفت
.

ﺣﺪﻳث
4473 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺯﻥ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﺑﭽﻪ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺬﺭ
ﺧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﮔﺬﺍرد ﻭﺑﺰﺭﮒ
ﺷﻮﺩولیّ
ﺩﺧﺘﺮ ﺷﺪ. ﭘﺪﺭ
ﻣﺮﻳﻢ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﺑﺎﺩ
ﻭ
ﻋﺒﻮﺩﻳّﺖﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﭘس ﻣﺮﻳﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﮔﺬﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ(
ﻣﻬﺮﺁﺑﻪ) ﻳﺎ
ﻣﻌﺒﺪ ﻣﻬﺮ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ و
سلوک ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
(ﻣﺤﺮﺍﺏ)ﻗﺒﻠﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺷﺪ.ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻗﺮﻋﻪ ﮐﺸﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻣﺮﻳﻢ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ.
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺗﻦ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺩﺍﺷﺖولیّ
ﭼﻮﻥ مانند
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﻳﺴﺖ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﺎﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺮﻳﻢ ﻧﺎﻡ ﻭمُقدّس
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
4479 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻣﺸﻖ
ﺑﮑﺮﺑﻠﺎ
ﺭﻓﺖﻭﺩﺭ ﻣﺤﻞ
ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺯﺍﺋﻴﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺐ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻬﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻳﻌﻨﻰ(
ﮐﺮﺏ ﻭ ﺑﻠﺎ)
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺷﺐ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻣﺴﻴﺢﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﻳﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺤث هاﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺯﻳﺎﺩ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺟﺰ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﻧﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
4495 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬامی ﺍﻭ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﺁﻥ
ﺷﻮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﮑﻨﺪﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻋﺬﺍﺏ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﻙ
ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
4508 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﺒﺎﺭﻙ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ(ﺑﺮﮐﺖ)ﺭﺍ
ﻧﻔﻊ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ و
فزونی ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4598 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻧﺰﻭﻝ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥﺍﺯ
ﺫﺭﻳّﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ علیّ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﺒﺎﺯ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻬﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺸﻒ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
4599 ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﮔﻔﺖﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻃﻮﻕ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﻳﻚ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢﻣﮕﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻴﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﮔﺮﺩﻥ
ﺑﺴﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
4617 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮ
ﺧﺎﻟﺪ ﺑﻦ
ﺳﻨﺎﻥﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺑﻮﺩ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻗﻮﻡ ﺍﻭ
ﺑﭙﺪﺭﺵ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩم ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻗﺒﺮ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﮑﺎﻓﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ولیّ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ الهی ﺘﺎ
ﺯﻧﺪﻩﻫﺴﺖﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻩ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4683 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ ﺍﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
5500 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻭﺻﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻴﻦ محمّد ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ که
آنگاه ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺎﮐﻢ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5501 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻭ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ(ﺑﻘﻴّﺖ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻗﺒﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴت ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺯ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5518 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ محمّد ۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺳﻴّﺪﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5532 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭسوء  ﻝ
ﺧﺪﺍ ﻭﮐﺘﺎﺏ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻢ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻭﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃق اﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻇﻠﻢ به
آل محمّد
ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
5559 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢولیّ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﺍﮐﻪ
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﻳﺎ
ﻭﻟﻴﭽﻪ ﻭولیّ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﺣﻘﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ ﺷﺮﻙ
ﻭﻧﻔﺎﻕ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5560 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻭﻟﻴﺠﻪ ﻳﺎ
ﻭﻟﻴﭽﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﺭﺍﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻗﺮﺁﻥ
(ﺻﻠﺎﺕ ﻣﺸﻬﻮﺩ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
.

ﺣﺪﻳث
5561 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻭﻟﻴﺠﻪﻳﺎ
ولیّ ﺣﻘﻴﺮ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
5562 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﮑﺴﻰ
ﮔﻔﺖﺍﻳﻤﺎﻧﺖ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﻴﮑﻨﻢﺍﮔﺮ
ﭘﺪﺭﺕ ﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﻰ
ﺑﮑﺸﻰ.ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻣﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﮐﺸﺘﻦ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻴﻢ. ولیّ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
5567 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ(ﺍﻋﺮﺍﻑ)ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ  ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻬﺸﺖﻭ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5568 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺟﺰ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﺸﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮّ ﻭ ثوﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺖ ﻣﺎ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺎﺏ

ﺑﺎﺏ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺟﺰ
ﺍﺯ ﺧﻠﺎﻝ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺒﻴﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰﺩﺭﻫﺎی ﺑﻴﺖ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺏ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﭘﺴﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ محمّد
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺭﻭﻯ ﺻﺮﺍﻁ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5570 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ(ﺍﻋﺮﺍﻑ)ﺭﺍ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻣﮑّﻪﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5571 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﮐس ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴخ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
5572 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻮ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺗﻮﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻤﺎ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
5573 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ(ﺍﻋﺮﺍﻑ)ﺭﺍ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5574 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯﺪﻳﮕﺮ
علیّ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ(ﻣؤﺫﻥ)ﮐﻪ
ﺃﺫﺍﻥ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻭﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5575 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺳﻴﻤﺎ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5576 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺟﺎﻝ ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭﺍﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻭﺑﻌﺪﺍ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺣﺴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ولیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ معرّفی    ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5578 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اُمّی    ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ(ﻗﻮﺍﻡ)ﻭﻣﺴؤوﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻠﺎﻳﻖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺧﻮﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5579 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ اُمّی    ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﺫﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ .

ﺣﺪﻳث
5582 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻣﮕﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺑﺸﺮﻁ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﺭ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5590 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ علیّ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﺩ
ﻭﮔﻔﺖعلیّ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﻦ
ﺍﺯ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﻟﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺸﺮﻁ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰمحمّد
ﻭ علیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﺟﻨﮓ ﻭ
ﺻﻠﺢ ﺑﺎ علیّﺟﻨﮓ
ﻭ ﺻﻠﺢ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث5592
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
5593 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻤﻪ ﺧﻠﺎﻳﻖ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻤﻬﺎﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﮐس ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎعلیّ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﻣﺴؤوﻝ
ﻭﺻﺎﺣﺐ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳؤﺍﻝ ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5597 ﺭسوﻝ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭ
ﻭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
5598 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﻔﺖﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﻗﻮﻡ ﺍﻭﻭ علیّ
ﺑﺎ ﻗﻮﻡ ﺍﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ

ﺁﻧﻬﺎﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎ ﻗﻮﻡ
ﺍﻭ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺷﺮﻁ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5599 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺶ
ﻭﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻟﻌﻦ ﻭﻧﻔﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ.

ﺣﺪﻳث
5601 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﮔﻔﺖﺗﻮ(ﺩﻳّﺎﻥ)
ﺩﻳﻦ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ
ﺑﻮﺩ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺭﺍﻩ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺗﻮ
ﺣﺴﺎﺏ ﺭس
ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺣﺴﺎﺏ
ﺭس ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻣﻐﺰ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﻧﺎﻙ
ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5619 ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ
خُمس ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
علیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ خُمس
ﻣﺎﻝ ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺴﺐ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻌﺪ ﻧﻮﺑﺖ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﭼﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﺖ
ﺧﻮﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5620 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ(ﻗﺮﺽ ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ)ﻳﺎ
ﺩﻫﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺣﻢ ﺁﻝ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . داده
پیر بسالک و
داده سالک
بپیر وامی است
که بخدا د اده
شده .

ﺣﺪﻳث
5622 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺗﻬﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
به(ﻣﻄﻔّﻔﻴﻦ)ﮐﻢ
ﻓﺮﻭﺵ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﻭﺵ
ﮐﺎﻟﺎ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5627 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺘّﻘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
5629 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻔﻘﻴﻬﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩ.ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻣﺎ(ﺃﺻﻞ
ﺩﻳﻦ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮ
ﻣﻨﺤﺮﻑﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5635 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺖﻗﺮﺁﻥ
ﺣﻔﻆ (ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﺳﻄﻰ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻋﺖ 10 ﺻﺒﺢ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺳﻄﻰ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﻧﻤﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5636 ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺖ ﺷﻤﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
(ﺻﻠﺎﺕ)ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﺍﺗﺼّﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﺎﺳﺖ.ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺣﺠّﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5639 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺤﻞ ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﭘس
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻫﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5640 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻣّﺘﻰ ﺭسوء  ﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﻭمعرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﺭسوﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻣﺎم
ﺒﺎﻗﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5645 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﮑﺸﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮑﺸﻴﺪ.ﮐﻪ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺘﻞ

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
5648 ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﮐﻪ ﻣﺰﺩﻯ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢﻭﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ.ﮐﻪ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺎﺩ ﻭﺫﮐﺮ
ﻭﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺮﻙ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5670 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻝ ﺗﻮ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮑﻨﻢ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﺬﺍﺭ
ﻭ ﺍﺧﻈﺎﺭ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻰ

ﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﺻﺤﺒﺖ
ﻋﻮﺍﻣﺎﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭﺃﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺷﺪﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ .

ﺣﺪﻳث
5675 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ(ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺴﻴﻦ
ﺑﻦ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5676 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻌﻨﻰ شَفع ﺭﺍ
ﺭسوﻝ ﺧﺪﺍﻭ علیّ
ﺭﺍ
ﻣﻌﻨﻰ(ﻭِﺗﺮ)
ﺧﺪﺍﻯ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ. علیّ
سمبول هر کامل
الهی بازگشته
بخلق میباشد .

ﺣﺪﻳث
5690 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺍث ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﻟﺢ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﻟﺢ ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﺪﻩﻣﻴﺮﺍث ﻭﻣﺎﻟﮑﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻩﻭﻣﻴﺮﺍث
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﻯ ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻨﺪﻩ ﺻﺎﻟﺢ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5696ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ(ﻗﻀﺎﻯ
ﻧﺬﺭ)ﻭﻭﻋﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻳﺪ.ﮐﻪ حجّ
ﻋﻤﺮﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖﻭﺑﻴﻦ
ﺻﻔﺎ ﻭمُروِهﻫﺮﻭﻟﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻌﺒﻪ
است. وفای نذر
وتعهّد
بخداوند است .

ﺣﺪﻳث
5698 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻬﺎﺟﺮﻳﻦ ﻭ
ﻣﺠﺎﻫﺪﻳﻦ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻮﺍﻣﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚﺗﻨﻬﺎ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5699 ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺮ
ﻧﺎﺳﻚ ﻋﺎﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺭسوﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8102 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﺎ
ﺻﻠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﺎﻣﻮس ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﻳﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8103 ﺭسوء  ﻝ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﺮﻳﻒ
ﻗﻮﻣﻰ
ﮐﻪﺑﺸﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪﺍﮐﺮﺍﻡ
ﺍﻭ ﮐﻨﻴﺪ.
(ﺷﺮﻳﻒ)ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺑﻄﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8104 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﻰ
ﻭﺍﺯ ﻫﺮﺟﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻯﭘس
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺵ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻰ.

ﺣﺪﻳث
8118 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺯﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﻳﺪﻯ
ﺑﻮﻯ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺷﻮ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺯﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8147 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
پیاﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻗﺎﺑﻞ تقرّب ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻦ
ﻭﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥﻭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8149 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺭﺍﺑﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﺷﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭعلیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8150 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ولیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﺮﻁ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺍﺳﺖﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8151 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ(ﻓﺮﺍﻳﺾ)ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻋﻮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﺨﻔﻴﻒ
ﻭﺳﺮﻳﻊ ﻭﺳﺒﻚ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺎﻓﻠﻪﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪﻃﻮﻟﺎنی ﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺒﻬﺎﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺭﺍ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪولیّ
ﻓﺮﺍﻳﺾ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8154 اﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺻﻠﻪ ﻭﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻴﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ(ﻭﺟﻪ)ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8155 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻴﻦ
ﺩﻭﻧﻔﺮ ﻳﻚ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺴﺖولیّ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯﺯﻣﻴﻦ ﺗﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﻋﻮﺍﻡ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
8156 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻤﺎﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﺮﻁ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻥ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8157 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﮐﺸﻴﺪﻥ(ﻭﺿﻮ)ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺫﻫﻨﻰ(ﻭﻯ سوﻯ)ﺍﻟﻬﻰﺻﻮﺭﺕﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﻭﻉ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺿﻮ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ(ﻭﻯ سو )ﻳﺎ سو
ﻭﻧﻮﺭ
ﻭ ﺳﻤﺖ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
.

ﺣﺪﻳث
8158 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺻﻠﺎﺕ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻠﺎﺕ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﻣﻌﻨﻰ ﺻﻠﺎﺕ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺎﻗﺺﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8159 ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ (ﺗﻌﺒّﺪ)ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8160 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺷﺐ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
همان ﺷﺮﻁ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8161 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻫﺮﮐس
(ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ)ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖﺑﻌثت
ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8162 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻡﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.ﮐﻪ(ﺩﻳﻦ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻗﻄع (ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ)
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﻙ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺍﻣﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8163 ﺍﺑﻦ
ﻋﺒّﺎس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺳﻪ
ﺃﻣﺮ ﻣﻬﻢ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﺘﺎﺑﺶ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺩّﺕ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ سوّم
ﻋﺘﺮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ اُمّی    ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺵ
ﻇﺎﻫﺮ.

ﺣﺪﻳث
8164ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻄﻴّﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺩﻳﮕﺮ
قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.

ﺣﺪﻳث
8165 ﻧﻄﻖ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﮐﻪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ .

ﺣﺪﻳث
8166 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﻋﻈﻤﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ ﺭﺍ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺘﺎﺏعلیّ
ﺍﺯ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﻳﻚ
ﻗﺮﻥ ﻭﻧﻴﻢ ﺑﻌﺪﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8167 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻴﻦ
(ﺟﻤﻠﻪ
ﻭﻣﺤﮑﻢ)ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺟﻤﻠﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﻓﺮﻗﺎﻥ)ﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻢ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
(ﻓﺮﮔﺎﻥ)ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث 8168 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ(ﺁﺗﺶ
ﺑس )ﺑﺎﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻴﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ولیّ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻳﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻴﺪﻭ
(ﺩﺍﺭ ﻫُﺪﻧﻪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭ ﻭﺧﺎﻧﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8169 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺗﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻨﻴﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺮّ ﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﭘﺎﻙ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﺘﻴﺠﻪ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8170 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺮﺁﻥ
ﻳﺎ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﺗﻌﻈﻴﻢ
ﺍﻭ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ ﻳﺎ
ﻫﺮﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8174 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ
قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ
ﻗﺸﺮﻯﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺪﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻧﻤﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﺣﺬﻑ ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8175 ﺑﻤﻮﻟﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺗﻮ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﺑﺎﺯ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﺗﻮﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻣﻮﻟﺎ
ﮔﻔﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎآزمایش
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺑﻠﺎﻳﺎ
ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
8176 ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻧﻄﻖ
ﺧﻮﺩﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
(ﺑﻴّﻨﻪ)ﻳﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8178 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﻗﻄﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﮐﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺃﺻﻞ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8192 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﻳﻚ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩﺗﻨﻬﺎ ﻗﻄﺐ
ﻭﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﻗﺒﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8195 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺒﺎﺩﺍ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ ﮐﻔﺮ
ﺑﺒﺮﻳﺪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺸﻮﺩ.ولیّ
قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8196 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐﻪ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﮐﺮﺩ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﺭ
ﺣﺮﺍﻣﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8197 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ(ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ)
ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺣﻤﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(ﻧﻈﺮ
ﻗﺮﺑﻮﻧﻰ)ﺑﺒﺎﺯﻭ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺄﻭﻳﻞ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8198ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﺳﻴﺎﺑﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﻣﺠﺮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺳﻴﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
8605 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﻋﻈﻪ
و نصیحت
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث 8601 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪﻭ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ(ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ .

ﺣﺪث 8610 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻫﺮﮐس ﺑﻤﻴﺮﺩ
ﻭﻏﺰﻭﻩ ﻭﺟﻨﮓ مُقدّس
ﻧﮑﻨﺪ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻣﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻧﺠﻨﮕﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻨﮓ
ﻭﺟﻬﺎﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪﻫم
اﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﭘس ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8611 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻓﺘﺮﺍ
ﻭﺩﺭﻭﻍﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﭘﺪﺭﺵ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8615 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻃﻮﻝ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍﺩﻟﻴﻞ ﻓﻘﻪ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ قُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻤﺘﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻋﻮﺍﻡﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
8620 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩﭘس ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺣﺪ
ﺃﮐثر ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﺗﻌﻈﻴﻢ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ ﺻﻠﻪ
ﺭﺣﻢ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺭﺣﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8623 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻥ ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻔﺮ ﮐﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﻣﺤﺮﻡ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ ﺯﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺷﻬﻮﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث 8629 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻦ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ ﻣﻦ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8636 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﺣﺪّ ﻓﺎﺻﻞ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻯ ﻭ
ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8640 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺋﻢ ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﻣﻴﺮﻭﺩﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺠﺪ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8642 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﻴﺮ ﺣﺎﮐﻢ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍولیّ ﺍﻟﺄﻣﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ (ﺧﻴﺮ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﻭﮐﻤﻚ ﺑﺪﺭﻙ ﺳﺎﻟﻚ
و تکامل ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ

ﺣﺪﻳث
8643 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﺠﻠس ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍﭘﺮ
ﺑﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻭ ﺑﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8659 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺧﻴّﺮ ﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪﻭﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺻﻠﻮﺍﺕ)ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ .

ﺣﺪﻳث
8668 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭاُمّت  ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻣﻬﻢ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
.

ﺣﺪﻳث
8678 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﻪ
ﺩﻋﺎ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻈﻠﻮﻡ ﻭﻣﺴﺎﻓﺮﺧﺪﺍ
ﻭﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
8686ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺃﻣﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﺨﺖ
ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﺭا
ﺩﺍﺷﺖﭘس ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺣﮑﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺃﻣﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳی
8687 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺍﻫﺎﻧﺖ
ﺑﺴﻠﻄﺎﻥ
ﺍﻫﺎﻧﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺳﻴﺎﺳﻰﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻠﻄﻪ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭﮐﻮﭼﻚ ﺷﻤﺮﺩﻥ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
9129 ﮐﺴﻰ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺗﻮﺻﺪﻗﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﺳﺘﻢ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺪﻗﻪ ﻣﺎﻝ
ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺣﺪﻳﺖ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ
ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻟﻰﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺷﻨﺎﺧﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖﺍﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ ﺑﺎﻃﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﺪ.ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﻗﻮﻡ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﻭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﺪ.
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭﮔﺮﺍﻣﻰﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺍﻇﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺒﻴﻨﻢ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ.ﭘس ﻫﻴﭻ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺸﻮﺩﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ(ﺑﺪ
ﺩﻳﻦ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ(ﺑﻪ ﺩﻳﻦ)ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺴﺖ. ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﺑس ﺑﺎﺷﺪ

M178

شهود
تجلِّیات الهی
هدف خداوند
است

ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺟﻬﺎﻥﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰﺗﺎ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ آینده ﻮ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎﻣﻨﻈﻮﺭ
و هدف ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
هر ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
شبنم ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪﻭ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻮﻥ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻭ
ﺗﻤﺪّﻥﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃﺻﻠﻰ وجود
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ(
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ اﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
سه بُعدی
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ.
وﺭﻭﺡ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻠﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢﭼﻨﻴﻦ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻣﺎﺑوجود ﺮﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
در ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭالهی
ﺨﻮپس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
الهی تکامل
ﺭﻭﺡ ﻭدیدار
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﻏﻴﺒﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ(ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﺪّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ما
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
مأموریّت ما
(ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ)
در ﺷﺶ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ و ﺩﺭ
ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ کرده و
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮﻯاﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰﻭ ﺁثاﺭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰﻭ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍح
ﺒﻮﺩﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻤی اﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭﻣﺤﺴﻮس
آبژکتیو ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺗﻮ ﭼﻮﻥ
ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﺭﻭﺋﻰ ﺁﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﺮﻭﻳﻢﺑﭙﻮﺳﺘﻪ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺗﺮ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﻴﻢ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻮﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺗﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻳﻚ
ﺭﻭح کاﻣﻞ ﻋﺎﻗل
ﺪﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻮﺳﺘﻪ و طبقه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻪﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺍﺧﻠﻰﻭ
ﺳﻄﻮﺡ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺗﺮ ولیّ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻴﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ کند
ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺤﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﺼﻮّﺭ نماید.
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺩﻩﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘاک
ﺴﺎﺯﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻭﻭ ﺩﺭ
ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮپسﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺑﺮای ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﻮﻝ
ﺫﺍﺕ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﮑﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻓﺮﺽ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﻏﻴﺒﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺎ ﭼﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺗﻦ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
که ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ بعدی،
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ بار دیگر
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﮐﻤﺎل
الهی
ﺒﺮﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻫﺮ
ﺑﺎﺭﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻭﺣﺸﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺎ ﺍﺯ
تفاوت ﺍﺭﺯﺵ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ با
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻨﺎﻭﺭ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ فرشته
گونه ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻥ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﭼﻪ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧّﻰ ﻋﻈﻴﻢ
اگر ﮐﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻳﻨﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺗﺮﻗّﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻴﻢﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ به
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺒﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺷﺪﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
تعالی و ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ و
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺟﺒﺮ الهی
و هدف بالاتر
او برﺳﻴﻢ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﺍ
بیاﺑﻴﻢ.ﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢﻟﺎﺟﺮﻡ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟُﺮﻡ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ های
ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻮﻋﻰﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺖ ﻭ
ﺯﺣﻤﺖ ﻭ
ﺿﺮﻭﺭﺕﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺍﻳﻨﻚ ما ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭﻙ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ ﻧﮑﻨﻴﻢﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤی ﺠﻬﺎﻥ
میشویم . ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ در مراتب ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﮑﺮﺭ
ﻭﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ و
بشری ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺠﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﺒﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ
خود ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺸﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮاسته و
فطری ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ را
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺒُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺧﻮپس
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑشهود ششم
ﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ بیابیم.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ)ﻭ
ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻧﺮﺍ برای ما
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّهﺍﻯ
که ﺩﺍﺭﻳﻢﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﺪﺍﻥ آینده
فرشته گونه ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠق
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
طیّ ﺁﻧﺮﺍ
کنیم. ولیّ
ﺩﺭﻙ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﺩﺍﻭﺭﻯ
اﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳت
ها ﻭﺭﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ وﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﻣﺪﺭﻙ
ﺗﻮﻓﻴق ﺪﺭ
ﺍﻳﻥ اﺣﻮﺍل
ﺮﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ولیّ
ﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺒﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻰ ﻭ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ عالی
تری ﻣی ﺳﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺤث ﻣﻔﺼّﻞ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺧﻴﺮ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭﻣﺘﺨﺼّﺼﺎﻥ(تصوّف
آریائی و
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ)
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﺎ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﺯ ﻣﺒﺤث
حیاتی ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ
ﻭ ﺩﻳﭙﻠﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺳﺎﻟﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍه ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪﺗﺎ
ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺒﺮ
ﻭﻣﺪﻓﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻦﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳَﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺻﻔﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺭﻩ
ﺭﻭﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻇﺮﻑ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﮑﻞ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻃﺒﻴﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻃﺒﻴﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﺳﻴﺐ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻔﺎﻯ اﺯ ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﮐﻨﺪ .ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﺯﺷﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺯﺷﺖ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
(ﺗﺨﻠﻴﻪ)ﻣﻴﮕردند
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
(ﺗﺤﻠﻴﻪ) ﻭ
ﺣﻠﺎﻭﺕ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻧﻴﮑﻮﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺁﺧﺮ(ﺗﺠﻠﻴﻪ)ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻣﺪﺭﺳﻪ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﺶ ﮐﻠﺎس
ﺁﻥﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺟﺎﻟﺐ
ﻭﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢﻭ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺣﻘﻴﻘﺖ)ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ(ﻭﺍﻗﻊ)ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺍﻗﻌﻴّﺖﻫﺎ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺎﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺭﺯﺵ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﭘس
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻩ ﺭﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻩ ﺭﻭ
ﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﺳﺎﻟﻚ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ تصوّف
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻟﻔﻈﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺠﻨﮕﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻔﮑﺮﻯ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺑﺤثهاﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻫﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪﻭﻧﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺍ.ﮐﻪﺍﻳﻦ ﻋﻤﻠﺎ
ﻓﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ(
ﺑﺪ ﻓﻬﻤﻰ)
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ( ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ ﺩﺭ (ﺧﻮﺵ
ﻓﻬﻤﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭ(ﻟﺬﺕﻣﻌﻨﻮﻯ)ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ
به (ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ) ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻨﻔسر
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﺧﻔﮕﻰ ﺍﺯ
ﻫﻮﺍﻯ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﺧﻨﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻧﻔﺴﺶ
ﺑﺤﻴﺎﺗﻰ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻟﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻮ
ﺗﻨﻔّس مُقدّس
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻨﻮﺯﻣﻌﻨﻰ
(ﻟﺬﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ)
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺧﻄﺎﺏ ﻣﻦ ﺑﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺯﺑﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﭘﺎﻯ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎﺑﻐُﻞ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﻗﺎﻓﻠﻪ
ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺪﻭﻳّﺖ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘی ﺪﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺳﺦ ﻭ ﺭسوء  ﺥ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺧﺎﻙ ﻭﺳﻨﻚ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺳﺘﻢ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻭﺳﺦ ﭼﻮﻥ ﭼﺮﻙ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﺳﺦ ﻭ
ﻭﺳﺦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ به (ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ) ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ربّ النوع
بشری ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ. ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﮐﺎﻓﻰﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﭘس
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮّ ﻭ
ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭﻳﻚ
ﻟﺎ ﻗﺒﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺯ
ﺣﻴﺎﺕﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭاز
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻏﻔﻠﺖﺳﺎﻟﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭘس ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.

ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘس ﺧﻄﺎﺏ به
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ علیّ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ

ﺣﺴﺮﺕ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺣﺪﻳﺖ ﻫﺎﻯ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻬﺮﺳﺖ
ﻭﺍﺭﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺁﻥ ﺣﺪﻳث
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻭﺑﺎ ﻗﻴﺪ
ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺣﺪﻳث ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻤﺎﺭﻩﺁﻥ ﺍﺯ
ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺸﺘﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳنترﻧﺖ متن ﺍﺻﻠﻰ
ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻔﻆ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺐ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﻬﺸﺘﻰ
را ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺪﺭﻙ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯﺣﺘﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻡ.
ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﻫﺎ.

ﺣﺪﻳث
46 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﻮﺭ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﻭﭼﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﮐﻨﻮﻥﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻘﺎﻡ
صورت روح الهی
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ شهود
ﭘﻨﺠﻢ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑنور
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪولیّ
ﺑصورت
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ آزمایش
ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
(ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ(بِدای
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ)ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨند. ولیّ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴﺖ ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﻋﺰﻳﺰ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦﻭﻫﻤﻪﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺮﻙ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ .
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪﺭﻭﺡ
محمّد ﻭ علیّ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
47 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥولیّ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺩﺭﺍﻳﺖ
ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺭؤﻳﺖ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
و روایت
میکندﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ(
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ) آن شهود
تجلّی ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭﺣﺪﻳث ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺁﻥﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯﻣﺤﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
48 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺍﺯ(ﻧﻮﺭ
ﻣﺴﺘﻮﺭ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺴﻰ
ﺑﻴﻚ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪﻋﻘﻞ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓق ﺮﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺗﻌﻬّﺪﺍﺗﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺼﺎﺣﺐ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ششم
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒل
اﺯ محمّدﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
54 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻋﻘﻞ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺁﺳﻴﺐ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺻﺖ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻡ.ولیّ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺑﺤﺎﺭ
ﺗﮑﻤﻴل ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥ الهی
ﻤﮑﺘﺐ محمّدﻯ
ﻭ تصوّف ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﺷﻨﻰ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
60 ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻘﻞ ﻳﻌﻨﻰ(ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
ﻏﺼّﻪ ﺗﺎ ﮐﺴﺐ
ﻓﺮﺻﺖ). ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﺼّﻪﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻰ ﺑﻠﻌﻨﺪﺗﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻏﺼّﻪ ﻫﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﻗﺼّﻪ
ﻫﺎﻯ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺪﻝ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺳﺨﺖ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ.ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻦ ﺗﺎ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻰ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺮﻁ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻞ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍهی ﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺟﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺩﺭﺳﺨﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
81 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ اُمّت
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ(ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺭسوء  ﻝ)
ﺧﺪﺍﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﮑﺘﺐ محمّدﻯ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺭسوء  ﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺮﺍﻣﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﮐﻤﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
119 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺄﻧﺒﻴﺎ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﻴﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻳﺎ
ﻫﺮ ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.(
ﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ) ﭼﻪ محمّد
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ محمّد
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﺰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
123 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻢﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺳﺘﺎپس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻭﻋﺪﻩﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺸﺮﻁ
ﺫﮐﺮ(ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﻳﺎ ﺍﻟﻪ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺫﮐﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺫﮐﺮ
ﻭ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺫﮐﺮ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ الهی
ﻮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭلی اﻟﻌﻠﻢ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ همان محمّد
ﻭعلیّ ﻭهر ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨج گاﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺰﺭﮒ
ﻣﻴﺪﺍند. ﮐﻪ
(ﻋﺎﺩﻟﺎﻥ) ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ ﻋﺪﻝ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥهستند.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺳﺘﺎپس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺳﺘﺎپس ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺷﺮﻁ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺭﺍﻫﻤﻴﻦ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
182 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺴﻴﺢ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﺒﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس. ﺗﺎ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟک ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ علیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ .

ﺣﺪﻳث
227 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ معنی
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ ﻳﻮﻧس
ﻣﻮﻋﻈﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﺐ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﭘﺎک ﺴﺮﺷﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﻴﻤﺖ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻓﺎﺿﻞ
ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﺎ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
اﻳﻦ ﺿﺎﻣﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻭﺣﺸﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭼﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
236 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻨﺞ ﺷﺮﻁ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣؤﻣﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺳﭙس زﻫﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
237 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
253 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻬﺸﺖ ﺟﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﺎﻡاُمّی    ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺑﺎ
ﺗﻔﻘّﻪ ﻭ
ﺑﺎﻓﻬﻢ
ﻓﻘﻴﻬﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻓﻘﻴﻪ
ﻫﻤﺎﻥ (ﭘﮕﻴﻪ)
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺸﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ. ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ

ﺣﺪﻳث
260 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻳﺘﻴﻤﻰﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ
ﭘﺪﺭﻯ الهی ﻮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﻯ ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪﻭﻣﻄﻴﻊ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﺘﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻴﺰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﻌﺎﻉ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻯ ﺭﻓﻴﻖ ﻭﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
265 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻮ.
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ. ﻭ
ﻓﻘﻴﻪ ﭘﮕﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﻴﺾ ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﺶ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺿﻮﺍﻥ بهشت ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻳﻦ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺴﺖ ﻫﺮ ﮐس
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻩ ﻭ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﻔﺮﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻮﻓﻖﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﺿﺎفی ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ.

ﺣﺪﻳث
272 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻤﺎ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺎﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻗﻮﺍﻡ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ اُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎﺟﻰ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻔُﺮﻗﺎﻥ(ﻓﺮّﮔﺎﻥ)ﻭ
ﻓﺮّ ﻭ ﻓﺮﻭﻫﺮ الهی
که ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺝ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺎ ﺳﻴﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﺗﻮﺣّﺶ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﺗﻌﻠّﻖ
ﻭﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻌﻠّﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﺸﻢ ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥﻳﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﮐﻮﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
312 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺟﻢ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
319 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﮐﻮﺭﺵ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ
ﮐﻪﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻣﻰ ﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻧﻔﻊﺃﺑﺪﻯ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﺭﺍﻩ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺑﺸﻤﺎ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺳﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﻦ
ﻣﻴﺸﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.ﺗﺎﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ محمّد
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻔﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ می
ﺸﻮﺩﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
321 ﻣﻮﻟﺎعلیّ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺸﻨﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻴﺮ ﻭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻗﺪﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ
ﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
(ﺳﻠﺴﺒﻴﻞ)
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﻯ(ﺣﻤّﺎﻟﺎﻥ)ﺣﺎﻣﻞ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
352 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻳﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩﻭﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﮔﺬﺷﺖ. ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺸﻰ ﺑﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻗﺮاءﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺩﻭ قُرّه    ) محمّدﻯ
ﻗﺎﺋﻢ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒل
اﺯ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺗﺎ محمّد.
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻗﺮاءﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻓﻘﻴﻪ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ سوء  ﺧﺖ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﻗﺎﺋم ﻨﮑﺮﺩﻩ ولیّ
ﺍﺩّﻋﺎﻯ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺗﻌﺒّﺪ)ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
360 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﻓﺘﻮﺍﺋﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﮔﺎهی
ﻴﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺘﻮﺍ ﻭ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻨﺖ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺘﻮﺍ ﻳﺎ ﻧﻄﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺩﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻔﺘﻴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
365 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﻧﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻓﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣﺮﺩ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻋﻠﻮﻡﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻓﻘﻴﺮ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻏﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺁثاﺭ ﻣثبتی
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ بالقوّه
ﺟﺰ ﻧﻄﻔﻪ ﻳﻚ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭ ﻣﻮﺭ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﺎﻥ
(ﻫﺪﺍ)ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
369 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﻪ
ﮐس ﺩﻳﻦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺗﺴﻨّﻦ
ﻭﺗﺸﻴّﻊﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻣﺬﺍﻫﺐﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻓﺮﻳﺐ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﺎﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥﭼﻮﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺩﺭﻭﻍ ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺘﻬﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯﻣﺪﻋﻰ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺭﻭﺷﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﮐﻪ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
419 ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ
ﮔﻔﺖﺑﻨﺸﻴﻦ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺤث
ﺩﻳﻦ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖﻣﻦ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩﻭﮐﺸﻒ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡﻭ ﺑﺼﻴﺮ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻯ ﺑﺮﻭ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻦ . ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴس ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﻋﺎﺟﺰ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺑﺤث
ﻭﻣﻨﺎﻇﺮﻩ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻞ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺤث ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻫﺪﻑ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
445 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﺍﺯ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺳﺮﺍﻍ ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻭ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ محمّد
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ هاﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ محمّدﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺎ ﻣﻴﻠﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﻓﻮﺭﻯ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻰﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح االقُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
474 ﻭ 475 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮ(ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺭؤﻳﺖ) ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺯ ﻣﺎ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪمعرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺳﭙس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨی ﻮ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓّﻖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
486 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﭼﻬﻞ ﺣﺪﻳث ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺠﺎﺯ
ﻭﻣﻤﻨﻮﻉ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻓﻘﻴﻪ
ﭘﮕﻴﻪﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻳّﺎﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
518 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﻩ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﻏﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻫﺮﮐس
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺍﺯ ﻟﺤﻦ
ﮐﻠﺎﻣﺶ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺩﻩ ﺣﻠّﺎﺝ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
640 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭ محمّد ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻤﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻳﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮنی ﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
627 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮ
ﺃﺳﺎس ﻭ ﺳﻨّﺖ
حلال ﻮﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻳﻊ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﺎ(ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺃثر)ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮپس
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﻣﺠﺎﺯﻭﻳﺎ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻣﻤﻨﻮﻉ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﻠﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺎﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ثوﺍﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻭ عَدَم
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ
ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻣﮑﺮﻭﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﺸﺪ
ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺪ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺴﺘﺤﺐﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ثوﺍﺏ ﻭ عَدَم
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥ ﻋﻘﺎﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
543 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺍﺳﺮﺍﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ محمّد
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ. ﻭمحمّد
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮐﺮﺩﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ
. ﻭ ﺳﭙس محمّد ﺑﻬﺮ
ﮐس ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔت
گاﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﺃﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ)ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﻭ(ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ(ﻧﺎﻣﻮس
)ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺍﮔﺮ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻧﺎﻣﻮس ﻫﺎ ﻭ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ(ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ)
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺸﻬﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
551 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺣﺪﻳث
ﻭﺻﺤﺒﺖ(ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ)ﺍﺳﺖ.
ولیّ ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭﻋﻤﺮ
ﺑﺎﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻨﻘل
اﺯ ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩﮔﺎﻧﻪ
ﻧﻮﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ(ﻫُﺪﺍ)ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ محمّد
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﭘﺮ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭﻯﺤﺎﺩث ﻭ
ﺑﺪﻋﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻘﻞ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ
ﻧﻔﻬﻤﺪﻳﺪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪﻭ
سوء  ﺧﺖ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﻭ(ﺳﺎﻋﺖ)ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﮐﻪ
ﺑﻴن
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺁﻥ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺑﺎ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﭘس ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭلی ﺴﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺘﻮﮔﺎﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻘﺎﻳﺺ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴک
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺑﻮﺩﻥ
ﺒﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﻗﻠّﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
553 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻤﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻋﻠﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ محمّد ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪﻣﺎ ﺍﻫﻞ
ﺑﻴﺖﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّد
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﺟﺎﻫﻞ
ﻭﮐﺎﻓﺮ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺍﻭ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
اُمّی    ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ)محمّد
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ ﺃﺻﻠﻰ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ محمّد
ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
559 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ علیّ ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻣﻨﺘﺸﺮ
ﻧﺸﺪ ﻭ ﻋﻤﺮ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﺑﻌﺪﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ علیّ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻳﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻫﺮﮐس ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺒﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
562 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺃﻣﺮ
ﻣﺎ) ﻳﺎ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯﭼﻨﺎﻥ
ﺃﻣﺮ ﺻﻌﺐ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺁﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ((ﻗﻠﺐ)ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺳﻞ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺮﺳﻞﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﻫﺮ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰﻡﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ الهی
ﺮﺍ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺁﺧﺮﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﺑﺎﺯ ﻣُﺮﺳﻞ
ﻭ ﺭسوﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﺭﺍﺳﺘﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
565 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺃﺑﻮ
ﺫﺭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﺤﺎﺑﻪ ﻣﻄﻴﻊ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﭼﻴﺴﺖ
ﭘس ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺃﺑﻮﺫﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻋﻤﺮﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔی ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎهی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮ ﺷﻬﺮ
ﻣﺪﺍﺋﻦ
ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪﻭﻓﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﺑﻮﺫﺭ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻳﺎ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺳﻴّﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﺗﺠﺎربّ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
583 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺃﻣﺮ
ﻣﺎ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﺳﺨﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﺼﻌﺐﻭﺳﺨﺖ
ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.
ولیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺁﺳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻟﻬﺎﻯﺮﻭﺷﻦ
ﻭﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺑﻤﺤﺒّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﻓﺎ ﮐﻨﻨﺪ. ﻳﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻓﺎﺩﺍﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ .
ﻭ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ (حقّ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ) ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﻪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﻭﻓﺎﻣﻴﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﺑﻠﮑﻪ
(حَقّ
اﻃﺎﻋﺖ)ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺟﺰ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﭘﻴﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻨﺪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
616 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﺷﻨﻴﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺷﻤﺎ ﻧﺒﻮﺩ
ﺑﻤﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺩﻥﺑﺎﻋث ﺷﺎﻳﻌﻪ
ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
631 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﻳﺎﺑﺮﻃﺮﻑ
ﺷﺪﻥ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺪﻩﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
639 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ (ﻗﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻦ)ﻭ
ﺑﺎﻋث ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﭼﺸﻢ ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﮐﻨﻮﻥﺪﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﺎ ﺟﺰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺮﻭﺷﻨﻰ ﭼﺸﻢ
ﺩﻝﺩﺭ ﮐﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﻤﺎ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
669 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
محمّد ﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺎ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ ﻣﺎ
ﺑﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻮﺭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﺎﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻧﻬﺎ
سوﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
767 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻭ ﺳﺒﺒﻰ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻨﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﺣﺬﻑ ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ قُرّه    ﻫﺎ
ﻭﺧﻮﺭﻩﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ محمّد
ﺍﺳﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻗﺮﺁﻥ)ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻣﻮﻟﺎ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﻳﻦ
ﺑﻨﺪ ﺭﺍ ﻗﻄﻊ
ﻧﮑﻨﻴﺪﻭ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺟﺰﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨی
ﺰﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ۳۱۳
ﮐﺎﻣل اﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﺟﺐﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻮ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
776 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮓ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻄﺮ ﻗﻀﺎﺕ
ﺑﺎ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺁﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮپس ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ ﻭﻯ
ﻭﺑﺰﺑﺎﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻋﻠّﺖ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺭؤﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
788 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻣﻦ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس  ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﻴﻦ
ﻣﻦ ﻭ ( ﺳﺎﻋﺖ)
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﭘ س ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
893 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻫﻔﺘﻢ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﻔﺘﻢ
ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺁﻥﭼﻮﻥ
ﭘﺴﺘﺎﻧﮑﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺷﻴﻌﻪ علیّ
ﺭﺍ ﺗﻐﺬﻳﻪﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎﻫﻨﻮﺯ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻧﺸﺪﻩﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺑﻠﻮغ
عقلی ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ولیّ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻃﻔﻞﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻰﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺭﺷﺪﻋﻘﻠﻰﺑﺘﮑﺎﻣل
اﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
963 ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺑﻴﻦ( ﻣﻌﻤﻮﺭﻩ
) ﺁﺑﺎﺩ ﻭ(ﺳﻘﻒ
ﻣﺮﻓﻮﻉ)
ﺑﺎﻟﺎﭼﻴﺴﺘﻨﺪ؟(ﺑﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺑﺎﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺳﻘﻒ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐّ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﺳﻘﻒ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺍﺳﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭼﻬﺎﺭﻡﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮﺍن ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺳﻘﻒ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻭﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻌﻤﻮﺭ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪﭘﺪﺭ
ﻋﻤﺮﺍﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻋﻤﺮﺍﻥ
اﺳﺖ.ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻌﺒﻪ
ﻗﺒﻠﻪﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ.

ﺣﺪﻳث
983 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺮﮒ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪﺗﻮﺑﻪ سوء  ﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻤﺘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻮﺑﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺪﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﻭﺟﺪﻯ ﺗﺮ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺗﺮﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻨﺪ.ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻓﺘﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
912 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺻﺒﺢ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺭﻭﺷﻦ
ﺷﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﻭ
ﭼﺸﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﺸﻢ ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻭﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻮﺭ
ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﻭ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰﻭﺁﺧﺮ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻇﻬﻮﺭ ﻭ ﻃﻠﻮﻉ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
939 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ (ﺻﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻔﺠﺮ) ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ(ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ)ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻭﻯ ﻫﻢ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
962 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ

ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ الهی
اﺳﺖ
ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻭﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭘﻨﺠﻢ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﭘ س
ﺍﺯ ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﺳﺒﺐ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﭘس ﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺗﺤﺖ ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .
ﮐﻪﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﻪ
ﺭﺍﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺎ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻳﺎ
(ﺃﺩﻳﻨﻪ) ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺭﻭﺯ(ﺳﺒﺖ)
ﺷﻨﺒﻪﺭﻭﺯ ﺳُﺒﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﮐُﺮﭺ ﻣﺮﻍﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﺸﻴﻨﺪ
ﻭﺩﺳﺖﺑﮑﺎﺭی
ﻧﻤﻴﺰﻧﺪﺗﺎ
ﺑﭙﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
993 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﺮﻁ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﺭ
ﺃﻋﻈﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻦ(ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ) ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
(ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻴﺎﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ.

حدﻳث812
محمّد ﺣﻨﻔﻴّﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ
ﺍﺯ(ﺍﻗﺘﺪﺍﻯ)
مقتدای رهبر
ﺭﻭﺷﻦ ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺻﺤﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ)
ﻭﻗﺒﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
815 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﻗﻠﺐ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺭﺍﻩ حقّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺭﺳﻞﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ اُمّی    ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩﺻﺎﺣﺐ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺍﻭ ﮔﻮﺷﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻄﻴﻊ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻄﻴﻊ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
1001 ﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ(ﺻﻮﻡ ﻧﺼﻮﺡ)
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ(
ﻧﺼﺢ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺻﻮﻡ)ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﺭﻭﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ ﻭ
ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺻﻮﻡ
ﺭﻭﺯﻩﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻭﻡ)ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
زردشت ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ است
ولی ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ است
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ ﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺃﺩﻳﻨﻪ)ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1025 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﺎﻗﺺﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
به ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥﻫﻢ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1084 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﺎﺿﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﺷﻤﺎ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﭙس ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪﺗﺮ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺟﺪﻯ
ﺗﺮﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳ
ث 1085 ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﻭ ﺻﺪﻗﻪ ﻭ حجّ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻓﺎﺿﻠﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝﺑﺎﺯ
ﺩﺭ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ)
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻌﻤّﻖ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﻫﺮ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.

ﺣﺪﻳث
1087 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.ﭼﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ؟
ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩﭼﻮﻥ
ﺷﻤﺎ ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺤﺪّ ﻣﻄﻠﻖ بی
کناهی در ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻋﻘﺪﻩﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﻨﺎﻡ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺣﺠﺎﺏ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭﺑﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺩﺵ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﻣﺪﺭﻙ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ( ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ) ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﮔﺮﺩﻳﺪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵﭼﻮﻥ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﻤﮑﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻣﻬﺪﻯهاﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1088 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻋﻠّﺖ ﺣﺠﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺍﺯﺗﺮس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﺒﺖ
ﺍﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﺪ. ولیّ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥﺧﺮﻭﺝ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ
ﺣﺠﺎﺑﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1090 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﻳﻨﻚ ﻭ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﮐﻮﺭ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻧﺪﻳﺪﻥ
ﻧﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻮﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﺎ
ﮐﻮﺭﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﻢ ﻫﻮﺷﻰ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻭ
ﻏﻔﻠﺖﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1095 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎ (ﺍﺑﻦ ﺃﺑﻰ
ﺍﻟﻌﻮﺟاء)
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﻣﺠﻠس)ﻫﺎ
ﺑﺴﺘﻪ به
(ﺃﻣﺎﻧﺖ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣثل ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺤث ﻭﮐﻠﺎﻡ ﻭ
ﺗﺒﺎﺩﻝ ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ و
سلوکی ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺑﻘﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻦﻳﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺑﺴﻮﻯ حقّ
ﻭﺧﺪﺍ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﻚ ﻣﺠﻠس ﻭ
ﻧﺸﺴﺖ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺩﺍﺭﻯﻭ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺠﻠس
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﻭﻋﻆ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻃﺮﻑ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺭﺑﻄﻰ ﻫﻢ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1103 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺤث ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭻ سوء
ﺩ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺰﻳﺪ ﻋﻠّﺖ ﻭ ﻣﻌﻠﻮلی
ﻮﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﻣﮕﺮ(ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ) ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥﺗﻮﺟﻪ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپسﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﭼﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰﻳﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1236 ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺯﻳﺒﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺍﺯ سوء  ﺭﺍﺧﻰ ﻭﺭﺍﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﻯ ﺷﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺨﻮﺍﻩ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺒﻴﻨﻰ
ﮔﺮﭼﻪﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻥﻨﺴﺒﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺁﻏﺎﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺴﺘﻪﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. محمّد
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﺎﺷﻒ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻗﺮﺁﻥ ( ﺩﻭ قُرّه    ) ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
محمّدﮐﻪ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭ ﻣﮑّﻪ
ﻫﺪﻑ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ به
(ﮐﻴﺎﻥ ﺧﻮﺭﻩ)
ﻳﺎ قُرّه     ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ(ﺍﻳﻠﻰ)
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ(علیّ
اﻟﻠﻬی هاﻯ)
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ(علویّون)
سوﺭﻳﻪ ﻫﺪﻑ
ﺷﻬﻮﺩﻯ( ﺍﻳﻠﻰ
و ایلیا ) ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ  ﺍﻳﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻠیّ
ﺘﺒﺪﻳﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ علیّ
ﺭﺍﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺣﻴﺪﺭﻩ ﺩﺍﺷﺖعلیّ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ همان
ایلی است و ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭﻭلی
اﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺗﺮﻙ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻭﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺗﻨﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻦ
ﺁﻧﻬﺎﻗﺒﺮﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻥ اﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﭘﺮ
ﺍﺯ(ﮐَﺮﺏ)ﻏﺼّﻪ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ است ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ(ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ)
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺒﻮﺭ
ﻭﻋﺎﺷﻖ ﺑﻤﻨﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
3421 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﻭﻡ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻥﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
(ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﺎ
ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻦ
ﺍﻭ ﺃﺩﻧﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ می  ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺩﻧﻮ)
ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﻭ(ﺗﺪﻟّﺎﻯ) ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺷﺪﻥﮐﻪﺯﻳﺮ
ﭘﺎ ﺧﺎﻟﻰ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺪﻟّﻰ
ﻭ(ﺩﻟﺎﻟﺖ)ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﮔﻔﺖ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﻬﻢ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ تقرّب
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.پس
ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻭ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4421 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﺰﻭﻝ
ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺎﺯﻝ
ﺑﺪﻝ ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﺎ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺮﺵ ﺟﺬﺏ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
5421 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺷﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺩﻳﺪﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺮﺩ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺯﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ
ﮐﺮﺩﻩولیّ ﺗﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻈﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ .
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺷﻰ ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪ.ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺟﺰ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ
معرّفی
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖمحمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ.ولیّ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻥﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺎﻡ محمّد
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺼﺮ ﻫﻤﮕﻰ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﭘﺸﺖ
ﺁﻧﺎﻥﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺎﻡ محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
6421 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺰﻭﻝ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺢ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
سحر گاﻫﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻭ
ﻓﻘﻴﻪ ﭘﮕﻴﻪ
ﻭﺑﺎﻓﻬﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ(ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ)ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺻﻞ حَدیث   ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻓﺮﻣﺎﺋﻴﺪ
.

ﺣﺪﻳث
7421 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ ﻋﻠّﺖ
ﻣﻌﺮﺍﺝ محمّدﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
به (ﺳﺪﺭﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﻰ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﺧﺖ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺸﮑﻞ
ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﻭﮐﺮﺳﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺯﺩ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕﺩﻭﻡ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ناسوتی
ﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
می
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﺎسوء  ﺕ
ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﻤّاء  ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8421 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺗﻤثیای
ﻭﻣﺎﺩﻯ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍﺩﺭ
حجّ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻣﮑّﻪ ﻭ حجّﻭ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺗﻤثیلی ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
حَجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ پس  ﺍﺯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ حجّ ظاهری
ﮐﻌﺒﻪ ﮔﻔﺖﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻮﺑﺖ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺤج کعبه ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺷﺮﻙ
ﺁﻣﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻭ حجّ
ﮐﺮﺩﻩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﮔﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
محمّدﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
521 8 اﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﺭﻭﺯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺷﺶ ﺭﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎﻭﺝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻤثیلی
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻠﻤﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻭﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ(ﻳﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ)ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺑﺎ
ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺭﻭﺯ
ﻫﺸﺘﻢ ﻋﺮﺵربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻃﻮﻝ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﻯﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ(ﻋﺎﻟﻢ
ﺩﻭﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ)ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺳﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ
ﻳﺎ ﺍﻭ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻋﻤّاء
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ و
یونیورسهای
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺟﺒﺮﻭﺕﺍﻭﻝ ﻭ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ (ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ) ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯﻗﺒﻠﺎ
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻋﻰ  ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰﺗﺎﺯﻩ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ
ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ.ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺗﺄﺳﻴس ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﻤﺖﻫﺪﻑ
(ﻏﺎﺋ ی ﻮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻭﺷﺪﻥ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪﺩﺭﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻧﺪﻫﻴﻢﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﻠﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ(ﺷﻴﻮﺍﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ)ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻨﺠﻢﮐﻪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ(ﺍﻳﻠﻰ)ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪ س ﺷﺸﻢﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻧﻘﺶ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪ س
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻒ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ(ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ) محمّدﻯ
ﻳﺎ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻌﺪﻯﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺒﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺣﺪﻳث
1521 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺤﺠﻮﺏ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ .ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻭتصوّفﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2521 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺩﺭ ثلث سوء  ﻡ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺭﺍ ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3521 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺴﻬﻴﻠﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯﻭ
ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﺒﺢ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻏﺎﺯ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻳﺎ
(ﺃﺩﻳﻨﻪ)ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻭﺍﺟﺐﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3621ﻭ8621 ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﺎ
ﮐﺸﻴﺶ
ﮐﺎثوﻟﻴﻚﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺟﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.(ﻭﺟﻪ)ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺳﻤﺖ ﺗﻮﺟّﻪ)
ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1721ﻭ2721 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ محمّدﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
4721 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﺗﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻣﻰ
ﭘﻴﭽﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
6721 ﺍﻣﺎم
ﺮﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺷﺐ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﻤﻨﺎﺯﻝ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﺩﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5821 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻨﮑﻪﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺠﺪﻩ ﮐﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺳﺠﺪﻩ
ﺁﺩﻡﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
6821 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻮﺩ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﺴﺠﺪﻩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺴﺠﺪﻩﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
9821 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺁﻏﺎﺯ ﺁﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
معرّفی
ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
0921 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ
به (ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ)
ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺁﺩﻡ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺑﮕﻔﺘﻪ محمّدﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﺳﻴّﺪﻯ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺎﻓﺘﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
(ﺃﺧﻮﻧﺪ)ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻭ قراءت
ﻭقُرّه
ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ.

ﺣﺪﻳث
1921 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺗﺮﻩ
ﻧﻔﺨﻪ ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﻔﺨﻪ
ﺯﻧﺪﻩﺷﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯﻣﺮﮒﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻔﺨﻪ
ﻭﺩﻣﻴﺪﻩ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ
ﮐﺎﻟﺒﺪ ﺍﻭ
ﺩﻣﻴﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺑﺪ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻭﻝ ﺭﺍ ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎدرس
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺣﮑﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺰﺍﻳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4921ﻭ 5921 ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
به (ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ)ﺍﺯ
ﮔﻞﻭ (ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ)ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ(ﺁﺩﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻋﺒﻮﺭ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ(ﺭﻳﺢ)ﻳﺎ
ﺑﺎﺩ ﺩﺭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ولیّ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ به
(ﺭﻭﺡ)ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
6921 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺫﮐﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺂﺩﻡ
ﮔﻠﻴﻦ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪ.ولیّ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻯﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
محمّد ﺑﺮﻭﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ)ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺣﺘﻤﻰ ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ.

ﺣﺪﻳث
7921 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ صَمَد
ﺗﻮ ﭘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺤﺎﻟﺖ صَمَدیّت(ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ)ﻳﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴﺖ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪیث
8921 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ
ﺁﺩﻡﻭﻟﺰﻭﻡ
ﺳﺠﺪﻩ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶﺍﻭﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
9921 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ

ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
(ﺣﻞ ﻗﺪﺭﺕ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺪﺭ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻭمُقدّس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﻌﺼﻮﻡ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻗﺪﺭﺕﺁﻓﺮﻳﻨﺶ)ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﻳﻢ.

ﺣﺪﻳث
0031 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﺩﻡ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ (ﺍﺻﻄﻔﺎ)
ﻭﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺭﺩ
(ﺍﺟﺘﺒﺎ) ﻭﺟﺬﺏ
ﻭﮐﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﻬﻢ ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺭﺩ(ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺑﺎ
ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ۳۱۳
ﮐﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﻀﺎ ﻭ
ﺍﺟﺘﺒﺎ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻳﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ(ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ)ﺑﺮﻣﻴﮕﺰﻳﻨﺪﮐﻪﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻏﺎﻳﺐولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺪﺭ
ﺗﻦ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﻭﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ.ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﺍﺯ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس.ﻭ
ﺍﺭﺗﻀﺎ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ
ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﺟﺘﺒﺎﻯ ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﻗﻠّﺎﺏ
ﻣﺎﻫﻴﮕﺮﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.

1031 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻫﻞ
ﺁﺳﻤﺎﻥﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺃﻫﻞ
ﺯﻣﻴﻦﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﭼﺴﺒﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﺪﺍ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺳﺎﺋلی
ﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻴﺘﺠﻠّﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3031ﻭ 4031 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
(ﺁﻳﻪ
ﻧﻮﺭ)ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺸﻴﻠﻰ
ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ(ﺗﻮﺩﺭ
ﺗﻮﻯ)ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻓﺮﺽ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻭمحمّد
ﻭعلیّ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﻭ.

ﺣﺪﻳث
7031 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺁﺧﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻣﺎﻥ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻭ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﻭ
ﻳﺎﻗﺒﺮ ﺭﻭﺣﺶﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺷﻬﺮ
ﮐﺮﺑﻠﺎﮐﻪ ﺳﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻗﺎﻫﺮﻩ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0131ﻭ 1131 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.  ﺣﺪﻳث 2131 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻭ
ﺭﺍﺑﺎ
ﺷﺎﺩﺍﺑﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﻨﺎﻇﺮ
ﻭﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻧﻮﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5131 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺪﻝ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝﺭﻭﺣﻰ
پس  ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ

ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺭﺍﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﻫﻮﺕﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻳﺎ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪﺩﺭ
ﺿﻤﻴﺮ سوء  ﻡ
ﺷﺨﺺﻏﺎﻳﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
61131 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ(ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ )
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ الهی
هستند.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
7131 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻭﻫﻢ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ. ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻣّﺎ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺷﺮﻁ ﻧﺨﺴﺖ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ
ﺳﺘﺎپس ﻭ ﺳﭙﺎس
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻤﺖ ﻣﺘﺤﻴّﺮﻡ
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻤﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﭼﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ.

ﺣﺪﻳث
8131 ﺍﻣﺎﻡ علیّ
ﻧﻘﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﭽﺸﻢﻧﻴﺎﺯ ﺑﻬﻮﺍ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻮﺍﺋﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻧﻮﺭﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﻧﻤﻰ
ﺭﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺧﻠﺄ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺑﮓ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺗﺤﺖ
ﺃثیریﺗﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ(ﻭﺍﺣﺪ ﻭﺟﻮﺩﻯ)ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻄﻔﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻥﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻬﺰﺍﺭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ مُقَدَس
ﻭﭘﺎﻙ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺳﺪﻭﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﺨﻬﺎ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﻣﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭘس
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪﻡ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
9131 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮐﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻄﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺑﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺩﺭ
ﻧﺰﻟﻪ
ﺍﺧﺮﻯﻳﺎ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﻫﻨﮕﺎﻡ قوس
ﻧﺰﻭﻝﺑﻮﻯ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0231 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﻄﺤﻰ ﺭﺳﻴﺪﻡﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻥﮕﻔﺖﺗﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﮐﻪ ﺗﻮﺩﺍﺭﻯ.ﭘس
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻡ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮔﻔﺖ
ﻭﻓﻬﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﮔﻮﺋﻰ
ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯﺒﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮ
ﻋﺮﺵ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻬﻢ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻜﺘﺮ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻌﻠّﻖ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﺳﺖﻭﺯﻳﺮ
ﭘﺎ ﺧﺎﻟﻰ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭبِدای ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺻﺤﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2231 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻫﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻴﺎن ﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣثلا ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻳﺎ
ﭘﺎﻫﺎﻯ ﺳﺒﺰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻭﺻﻒ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺸﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﻚ
ﺗﺠﻠﮑﻰﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ولیّ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ(ﻧﻤﻂ ﻭﺳﻄﻰ)ﻳﺎ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
محمّد ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3231 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺁﺧﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺑﻘﻠﺐ ﺧﻮپس
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻗﻠﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﻭﻍ
ﻧﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ(ﺃﺻﻞ
ﺃﺻﻴﻞ
ﺫﺍﺗﻰ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ
ﻭ ﺩﺭﻭﻍ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﮐﺎﻓﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪﻣﮕﺮ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ.

ﺣﺪﻳث
4231 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ(ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺒﺮﺍﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ محمّد
ﺩﻳﺪﻩﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻕ ﭘﺎﻯ
ﺍﻭﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻭﮔﻮﻫﺮﺷﺸﺼﺪ
ﺑﺎﻝ ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺑﺒﺰﺭﮔﻰ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺑﻮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺟﻌﻠﻰ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻣﺎﻩ ﺷﺐ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺎﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡ.ﮐﻪ ﺑﻤﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﻣﻴﺎﻥ
ﻣﺎﻩ ﻣﻦ ﺗﺎ
ﻣﺎﻩ ﮔﺮﺩﻭﻥﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻦ ﺗﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻤثیلاﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻩﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﻭﺩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪﺗﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺁﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5231 ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﮕﻮﻧﻪ
ﮐﺴﻰ
ﭘﺮﺳﺘﺶﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺵ
ﺩﺭ ﺩﻟﺶ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﺁﻥ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ.ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨی
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ
ﺍﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﻮﺩ ﻭ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺟﻬﺶ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﺮﺳﻨﺪولیّ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩﺷﻬﻮﺩ
(ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ)
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺯﺩﻳﻮﺍﺭ
ﭘﺸﺖﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
6231 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﻋﻈﻤﺖ
ﻧﻮﺭ ﺃﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺭﺍ ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻧﻮﺭ ﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﺭ
ﻋﺮﺵ ﻧﻮﺭ
ﮐﺮﺳﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﺒﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺣﺘﻰ
ﺷﺪﺕ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﺒﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﻝ
ﻭﺫﺍﺕ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻴﺨﻮﺩ
ﭼﻨﺎﻥ ﻗﺪﺭﺗﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻰ ﺁﺯﺍﺭ ﭼﺸﻢ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
7231 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭؤﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺑﺤﺶ
ﺟﺎﻟﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﻧﻴﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺨﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ولیّ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ ﻳﺎ ﺍﻭ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﻟﻔﻆ
(ﺍﻟﻠﻪ)ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ(ﺃﻫﻮ)ﺩﺭ
ﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ قُریش ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
(ﺩﺭﻯ ﻭ
ﺩﺭﻭﺍﺯﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ)ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8231 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﻰ
ﮐﻠﻴﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ تقرّب
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﺩﺭ
ﺷﻌﻠﻪ ﺁﺗﺶ ﻭ
ﺩﺭﺧﺖﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻩ.ﻭ
ﻣﻮﺳﺎﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺷﺎﺧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ محمّد
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ سوﺷﻴﺎﻧﺶ
سوّم ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
بِدای ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ محمّد
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ محمّد
ﮐﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﻧﺎﻡ محمّد
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ .
ﻭﻟﺬﺍ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻳﺎﺕ ﻭ
ﺁﻳﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
0331 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭﺩﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ.ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺻﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﻭ
ﻫﺮﮐس
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺭﻓﻊ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.پس
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺎﻫﻢ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰﺑﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1331 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ربّ
ﺧﻮﺩ قائم ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ولیّ
ﺩﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ربّ
ﺣﻤﺎﻥﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪﻋﻘﻞ
ﺩﺭﻙ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ محمّد
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺪﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖولیّ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.که ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺒﺸﺮﻯ
ﺪﺭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس می
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥ موفق
گردد. ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ و
تولدات عظیم
تر ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮﺑﺄﻟﻠﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّﺎی ﻫﺎﻫﻮﺕ
جهان عدم ما
سواه ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ (ﺃﻫﻮ)
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻪ ﻫﺴﺖولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1332 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩیدن ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﮐﻴﻔﻰ)
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﻟﻖ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻌﺮﻳﻒﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ( ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻟﻔﻆ ﮐﻴﻔﻴّﺖ)
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
مفهوم( ماهیّت
ﮐﻤّی)
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﻌﺪﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ باز
گردد ویا ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ هفت
هزار سال بعد
ﺑﺮﻭﺩ . ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ هستی
ها ﺁﺧﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
چون خداوند
الله ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ) ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ شهود
آخر (ﻫﻤﺰﺍﺩ) آینده
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣل اﺳﺖﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻨﻪ ﻣﺮﮒ
او  ﻭ
ﻧﻴﺰ ( ﻧﻄﻔﻪ
ﺃﺻﻠﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ) ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ کامل شده
می ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻥ
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ روح
الهی ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
هرگز
ﻧﻤﻴتوانیم ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺪﺍﺭﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻭ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﻐﺬﻳﻪﻭ ﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﻤﺪﻥ
اﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
به (ﻨﻮﺭ ربّ
النوع ﺭﺣﻤﺎﻥ)
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
سمبولیک ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻴﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻋﺮﺵ
ﺑﺎﺯ ربّ
النوع ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ علیّﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
شایستگی
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑکمالات
ﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩﻭﻫُﺪﺍ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ خواهد
بود ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻋﻰﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ تعالی بنوع
بالاترندارند.و
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
است ﺑﺨﺎﻃﺮﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ آزاد
برای ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ دوباره
و حتی صد باره ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ که فرمان
کن فیکون أبدی
أزلی الهی میباشد.

ﺣﺪﻳث
1344 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻮﺭﻯ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻇﻠﻤﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺵ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺻﺎﺩﻗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭﻭﻍ
ﻭﻏﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭﺵ ﻧمی
ﺒﺎﺷﺪ. و ﻳﺎ
ﻋﺎﻟِم و
آگاهی است ﮐﻪ
ﺟﻬﻠﻰ ﻗﺒﻠﺎﻭ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭﺵ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻭ
ﺗﺠﺴّﻢ
انسانی
ﺷﻬﻮﺩﻯ است که ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ میسّر
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩارد.
یعنی ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ مقام و
الوهیّت
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.و ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.یعنی
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺖ
ﻟﺎﺯﻡﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پیرو ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.و
ﺍﮔﺮ که
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻈﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭ ﺗﺒﻌﻴّﺖ و
پیروی ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
بوی معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻮﺭﻫﺮﻭﻯ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
بنماید. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ ﺍﻭ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻭ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎ
ﺑﺴﺎﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻋﺰﻳﺰﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1350 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﮐﻪ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺳﺮّ ﻭ هر
ﻣﺨﻔﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺳﺮّ
ﺍﺳﺖﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳِﺮّ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎ. ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺨﻔﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﺮ ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﺎ
ﺷﺪﻩ ولیّ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯﺩﺭ
تمامی ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ بیرون
از تن او ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻣﻨﻔﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ را بوسیله
مراتب مدبّر
الهی پاک
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ(
ﺗﺨﻠﻴﻪ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ (ﺗﺤﻠﻴﻪ)
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
(ﺗﺠﻠﻴﻪ)ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ از
خداوند
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴتند.

ﺣﺪﻳث
1356 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﺳﺎﻋﺖ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻳﺎ وقت ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم که همان
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﻭﻧﻪ از
مراتب
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﮔﺎﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. زیرا
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﺯ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥﻭﻳﺎ
ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺗﺎﺯﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟک ﻮ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣثاﻟﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻢ ﻏﻴﺐ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1358 ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺪﻕ
ﺍﺯ ﮐثرﺕ
ﺳﭙﺎس ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
و ﺁﺧﺮﺵ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﮕﻮﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ولیّ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍتب ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ
.ﮐﻪ پیر کامل ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻧﺎﻝ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1380 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ بِدای
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻭﻣﺸﻴّﺘﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺩﻩ میگوید.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ (ﺑﺪﺍ)
ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺍﻯ
ثبت ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ شده ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ هر غیری
را ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﺎﺗﻰﻭ
بخصوص ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﻳﺎ ایجاد
ﻫﺮ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
تنها ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
میباشد. ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺄﻫﻞ
ﺑﻴﺖﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺪﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭘس
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻨﺒﻊ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻏﻴﺒﻰﻭ
ﻳﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧا ﭙﻴﺪﺍ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮐﻦﻭﻣﻠﺎﻣﺖ ﻭﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻯ ﺍﮔﺮ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﮑس ﻫﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺪﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ
ﺍﻭ بوده
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭبِدای
ﺍﻟﻬﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
سلوکی ﺗﺎﺯﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺑﻠﺎﻍ سالک
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻣﺴﺌﻮﻝ عدم
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣثبت ﮐﻪ (ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ) ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ثبت
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺍﻓﺴﻮس
خواهیم داشت
ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻭ ﺳﺴﺖ
ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﮐﺴﺐ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
1384 اﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻝ
ﻭﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﻫﺎ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ هر ی ک ﭘﺮﭼﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺑﺎﻫﻢ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻳﻚ ﭘﺮﭼﻢ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﺁﻝ
ﺟﻌﻔﺮ ﺑﺮﻣﮑﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ از ﺁﻝ ﻭ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺟﻌﻔﺮ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻌﻔﺮ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺯﻭﺍﻝ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﺷﻬﺮﺗﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ولیّ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺟﻌﻔﺮﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﻢ ﻭﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭاُمّی    ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1385 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪﻭ ثبت
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ یعنی
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻝ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻳﺎ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﺪﺍ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺗﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻳﮑﺴﺎﻝ
ﺑﻴﻚ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺗﻘﻠﻴﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﻭﻣﻘﺘﺼﺪ
ﻭﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕو
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
در ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ
ﺩﺭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎک
ﺴﺎﺯﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﺑﺎ
ﺿﺮﺏ ﭼﻤﺎﻕ
ﭼﻮﭘﺎﻥﻭﻗﺘﻰ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺷﺪﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ولیّ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
فراهم
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
بولایت مهدوی
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1386 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﺩﺭ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺯﻯ
ﺭﻭﻡ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻠﺒﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﻣﻰ ﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻤثیل ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺯﻧﮕﻴﺎﻥ ﺳﻴﻪ ﭼﻬﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺭﻭﻣﻴﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ
ﻣﺪﻳﺘﺮﺍﻧﻪ ﻏﺎﻟﺐ
ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺭﺍ
ﺗﺎ درﺣﻤﻠﺎﺕ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻣﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﺩﺭ ﺑﺪﺍ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺭﺍﺳﺨﻮﻥ
ﺩﺭ
ﻋﻠﻢﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.یعنی ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺳﺦ ﺩﺭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺩﺍﻧﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﭘﺪﻳﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮکی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ بِدای
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻋﻮﺽ
ﻧﺸﻮﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣثبت ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1391 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺪﺍﺭﻫﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻳﺎ
ﮐﻨﺪﺗﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻓﻠﺎﻙ ﺭﻭﺣی
ﻮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﻭ ﺟﺪّﻯﺘﺮ
ﺣﺘﻰ ﮔﺎﻫﻰ ﻳﻚ
ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﺳﺮﻋﺖ ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﺭﻭﺣﻰﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭﻭﺡ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮﺷﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻰ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﭘس ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ را ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1405 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ قبل
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮔﻔﺖﮐﻪﺟﺎﻥ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻬﻠﺖ
ﺟﻮﺍﻥ ﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻯ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺮﺍ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﻳﻮﻡ ﻭ
ﺍﻭﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻮﻉ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺮ
ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
1410 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻧﺴﺦ
ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪﻭلی
ﻤﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ
ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺗﺎ 223 ﺁﻳﻪ
ﺭﺍ ﻣﻨﺴﻮﺥ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
آیات ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﺩﮔﺎه
ﻣﺎﺩﻩ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪولیّ
ﺑﺪﺍﻥ قانون
منسوخ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺴﺦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس
ﻧﺴﺦ قُرّه     ﻫﺎ و
آیدهای شهودی
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ
ﻭ(ﻫﻮﻡ) ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﻳﮕﺮ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻭﺁﻣﻦ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1411 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ(ﺃﺟﻞ
ﻣﺴﻤّﺎ) ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﻌﻴّﻦ ﺭﺍ ﺩﺭﺷﺐ
ﻗﺪﺭﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ(ﺃﺟﻞ ﻣﻮﻗﻮﻑ)
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻭ
ﺑﻌﻘﺐ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ(ﺃﺟﻞ
ﻏﻴﺮ ﺣﺘﻤﻰ) ﻳﺎ
ﻣﻮﻗﻮﻑ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﻭﺩ ﻳﺎ
ﻧﺮﻭﺩ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺎﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
1413 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ(ﺃﺟﻞ
ﻣﺤﺘﻮﻡ) ﻗﻄﻌﻰ
ﻭﻣﺴﻤّﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻤّﺎ ﻭﻣﻮﻗﻮﻑ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺗﺮﻙ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1414 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺑﺤث ﺃﺟﻞ
ﻭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1416 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎ
ﺳﻪ ﺷﺮﻁ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ(ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ)ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﺫﮐﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﺮﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﻓﻊ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﻭ سوء  ﻡ ﻗﺒﻮﻝ
ﺃﺻﻞ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﻘﺪﻳﻢ
ﻭﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭقدرت ﺗﻨﺒّوء
(ﻧﺒﺄ ﻭﺧﺒﺮ) ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1417 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺍﮔﺮ
ﻓﻠﺎﻥ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺒﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻢ
ﺗﺎﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻳﻪ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ بِدای
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺁﻥﻭﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦﻭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻭﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ. ﻭ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺑﻊ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺵﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺟﺰ ﺃﺻﻞ (ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ)
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭاراده ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ با
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺁﻧﻬﺎﻋﻴﻨﺎ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ و
معصوم هستند.

ﺣﺪﻳث
1420 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺃﺻﻞ ( ﻣﺤﻮ ﻭ
ﺍثباﺕ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻳﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺗثبیت ﻭﺑﺎﻗی
ﻮ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ(ﺍُﻡّ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
(ﺟﻒّ ﺍﻟﻘﻠﻢ)
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﻬﺪ
ﻭﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺩﺭ(ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ)ﺩﺭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻳﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
را ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻄﻴﻌﺎﻧﻪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﻮﺩﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ(
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ) ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﮑﻮﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1435 ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺠﻠﺴﻰ ﻣؤﻟّﻒ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ هاﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌی ﻮ
ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻦ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﻣﻨﺒﻊ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ تنها
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
و قرآن ناطق سالک
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1459 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍﭼﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻧی ﺪﺭ
ﺑﻄﻮﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭﺳﺖ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﻙ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺍﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺤثهاﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻴﺒﻰ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺳﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ ﺭَﻡ
ﻧﮑﻨﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺩﺭ ﺁﻧﻰ
ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1466 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻟﻔﻆ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺳﻄﻮﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﻫﺪﻑ ﻭ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ
ﺭﺍ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
باز ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺒﺨﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺩﺭﺍک
های ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺳﻄﻮﺡ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺍﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1467 ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ
ﻳﻚ ﻭﻫﻢ ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1468 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣثاﻝ ﺣﺮﻭﻑ
ﮐﻪ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ
ﺑﻄﻮﻥ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﺒﺤث ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻡ .

ﺣﺪﻳث
1472 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮﻧﻴﺴﺖولیّ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1473 ﻭ 1480 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﮐﻠﻤﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ربّ رﺣﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1481 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺁﻥ
ﻣﻌﺎﻧﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1484ﻭ1485ﻭ 146 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻭﺩﻭ ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺿﻤﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻘﺪﻣﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺮﻭﻑ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺣﺮﻑ
ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ(ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣحمدﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1501 ﻭ1518 ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺩﺭ ﻧﻄﻘﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﺩﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺗﺮ
ﻫﺴﺖولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺤﻘّﺎﻧﻴﺖﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1542 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺭﻓﻊ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1552 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﺷﺮﻁ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﺁﻭﺭﺩﻭ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻤﺮﺯ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮپس ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮﻫﻤﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
1555 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ (ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ) ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1556 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺷﺪﻥ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ.

ﺣﺪﻳث
1557 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﺮﺍﺋﺾ
ﻭ ﻭﺍﺟﺒﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﻣﻌﺎﺻﻰ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻓﻀﺎﺋﻞ ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓت هاﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1558 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1602 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﻗﺎﺋﻢﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺘﺎﺩ
ﻣﺸﺮﻭﺑﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻰ ﻫﻮﺷﻰ
ﺩﺍﺋﻢ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﻮﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1662 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﻘﺪﺭ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﻣﺴؤوﻝ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺠﻮس اُمّت
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1690 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺃﺟﻞ
ﻣﺮﮒﻳﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺤث ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1707 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﻭ
ﻣﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﺎﻥ ﻫﺮ
ﻣﺸﻴﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﺪﺍﻯ
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥﻤﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﮔﻴﺎﻩ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺣﺘی ﺪﺭ
ﺍﺑﺪﻳﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ خود
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
1728 ﺩﺭ ﺑﺤث ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺩﺭ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث1738
ﺑﺤث ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ.

ﺣﺪﻳث
1756 اماﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﺸﺎﺭ
ﻧﻴﺎﻭﺭﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺂﺯﺍﺩﻯ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس حقّ
ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث1773
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺤث آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺤﺒﻮﺏﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺘﺤﺎﻧﺎﺕﺑﻴﺸﺘﺮﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1791 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘس ﺍﺯ

ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﺑﻌﺪ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1800ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪﺷﺪﻩ
ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ(ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ)ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺎﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ محمّد
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣرﺗﻀﻮﻯ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺗﻌﻬﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1804 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺫﺭﻳّﻪ
ﻭﻧﻄﻔﻪﻫﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻳﺎ ﺁﺩﻡ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻌﻬﺪ ﻧﺒﻮّﺕ محمّد
ﮔﺮﻓﺘﻪﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
محمّد ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
1808 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺎسوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻳﺎ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1816 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﻮﺭﻭﺯ
ﺭﺍﺭﻭﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣی ﭽﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺟﺸﻦ
ﻭ ﻧﻮﺭﻭﺯ
ﮐﻪﺭﻭﺯ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯﺟﻤﻌﻪ
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ
ﻭﻓﻄﺮﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻋﻴﺪ ﻧﻮﺭﻭﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺒﻌث ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎ .

ﺣﺪﻳث
1830 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻏﻢ ﭘﻴﺮ
ﺑﺪﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺩﻝ ﭘﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﻳﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩﭘس
ﻏﻤﻨﺎﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭﺫﺍﺕ
ﻣﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ
ﻳﻬﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث1829
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺑﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺁﺏ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ.ﮔﺮﭼﻪﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﺏ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃق
اﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1836 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﺒﺎﺵ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻭﻓﺮﺩﺍ
ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻮﺑﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻌﺪﻯﺎﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1968 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪﺗﺎ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
1975 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺼﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1977 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ ﺧﺪﺍپس
ﮐﻪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻣﺘﺮﺟﻤﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ربّ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس .ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺧﻮﺩﻡ ﺑﺨﻮﺩﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩﻡ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺂﻣﺪ ﻭﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻦ ﻧﺒﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﻣﺘﺮﺟﻤﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻧﻴﺴﺖ

. ﺣﺪﻳث 1990 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺑﻴﻦ
ﻣﻦ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ
ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ . ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻣﻦ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ محمّد
ﻫﻴﭻ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﻴﺎ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭنَبیّ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ
نَبیّ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻧﺒﺄ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2042 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻯ ربّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﻨﻴﺪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺑﺮﺏّ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺎ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2049 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯ
ﺩﺭﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺩﺭﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺩﺭ(مُروِه)
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺟﻤﻌﻪ
ﺁﺩﻳﻨﻪﻭﺟﻢ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺁﺩﻳﻨﻪ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ(ﺃﺩﻳﻨﻪ)ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2071 ﭘﻴﺮ ﺯﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺴﺠﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺟﺎﺭﻭﺏ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﻧﻤﻮﺩ. ﭼﺮﺍ
ﺑﻮﻯ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺩﻧﺪﮐﻪ ﺑﺮﺟﻨﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﺯﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﻬﺎﻭﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴّﺖﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﻴّﺖ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2125ا ﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻋﻠّﺖ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻣﻌﺘﺮﺿﻴﻦ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺍﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2105 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺟﺎﻥ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻣﻴّﺖ ﺷﻴﻮﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﭼﺒﻴﻦ
ﻧﮑﻨﻴﺪﮐﻪ ﻣﻦ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ.

ﺣﺪﻳث
2157 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺧﻄﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺒﺎﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻂ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2196 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺗﻮ
ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤی ﻤﻴﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2326 ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻥﺪﺭﻳﺎ ﻭ
ﮐﺸﺘﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﮑﺎﻑ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2327 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2329 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺯﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻪﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻥ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺯﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻏﻴﺮﺗﻰ
ﺷﺪﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﻳﺠﻪ ﺩﻭ
ﺩﺧﺘﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﭘﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻞ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺷﻬﻮﺩ
سوّم ﻓﺎﻃﻤﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﺩﻏﺪﻭ
ﻭ ﻣﺮﻳﻢﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﻭﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭم ﺪﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﺒﺎ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﻧﻴﺰﻭﻋﺪﻩ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.

ﺣﺪﻳ
ث 2330 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﺮﺍﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﺎ)ﻣﻦ ﺭسوﻝ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻡ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮﻣﻘﺎم
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمحمّد
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2331 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻋﺮﺍﻑ)ﺩﺭﻣﺮﺍﺳﻢ
حَجّ کعبه
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2332 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻋﺮﺍﻑ ﺭﺍ(ﻣﺎ
ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ)ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2335 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻩﺗﺎ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺖﮐﺎﻃﻢ
ﻭ ﺭﺿﺎ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ.

ﺣﺪﻳث
2337 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻃﺎﻫﺮ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺭﻭﺍح
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﺫﺍﺗﺎ ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ولیّ ﺭﻭﺡ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻗﺒﻠﻰ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﺒﻌﻮث ﻧﺸﺪﻩﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺮﺗﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺑﻌﺪ
ﻃﺎﻫﺮ ﻭﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺭﻙ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻘﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻋﺪم ﺮﻓﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻘﻠﻴﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2338 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮ ﻣﻦ
ﺑﻔﺮﺳﺘﺪﺩﺭ
ﻗﺒﺮﻡ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻡ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ محمّدﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩ محمّد
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺟﺰ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﻓﺎﺻﻠﻪﺍﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2339 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺃﻫﻞ
ﻗﺒﻮﺭ ﺭﺍ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺳﺘﺎپس ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﻮﺍﺕﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻗﺒﺮ
ﺗﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.  ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺷﺎﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖ.
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻢ ﻭ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﺣﺪﻳث
2381 ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﺑﮑﺸﻴﺶ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻨﮓ ﻭ
ﺻﺨﺮﻩ ﮔﻨﺒﺪ(ﻗﺒّﺖ
ﺍﻟﺼﺨﺮﻩ)ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺒﺪ
ﻋﺮﺵ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ ﺗﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻧﻴﺴﺖﻭﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﺖﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺩﺭﺟﻪﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺡ مُقدّسذ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻟﺤﺮﺍﻡﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺗﻘﺪ س ﻭﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ. (ﺗﺎ ﺷﺪﻥ)
ﺯﻣﻴﻥﺪﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮﺵ ﻣﻰ ﭼﺮﺧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2391 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﺩﻭ ﻋﻴﺪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺁﻥ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭﺟﻢ
ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻭ
ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﻭ
ﻓﻄﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻋﻴﺎﺩ
مُقدّس ﻣﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺭﻭﺯ
ﻭﮐﺮﻳﺴﻤس
ﺳمبوﻝ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺸﻦ ﻧﻮ ﻭ
ﻧﻮﺭﻭﺯﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺑﻘﺼﺪ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻓﻮﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2397 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻩ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘﻨﺞ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ. ﻭﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻇﻬﻮﺭ ﺩﺍﺑّﻪ
ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﺍﺯ
ﻣﻐﺮﺏ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﻳﺄﺟﻮﺝ
ﻭﻣﺄﺟﻮﺝ
ﺩﺭﺷﺮﻕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ. ولیّ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻇﻬﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ
ﮐﻮﺗﻮﻟﻮﻫﺎﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ
ﻭﻭﻫﻤی اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.

ﺣﺪﻳث
2409 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
محمّد ﺭﺍ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ. ﮐﻪ
ﺳﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻏﻠﺎﻑ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
2415 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻬﺎﺭ
ﻗﺮﻥﻮ ﻋﺼﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺁﻥ
ﻗﺮﻥ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭ
ﺯﻧﺎﻥ ﻫﻢ ﺟﻨس ﺑﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺩ
ﺳﻴﺎﻩ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺭﺍ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﻳﺎﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭ ﻓﮑﺮﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻩﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ.

ﺣﺪﻳث
2417 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ(ﺳﺎﻋﺖ)ﻳﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢﻫﻴﭻ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﻭ ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ پس
ﺍﺯ محمّد
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث2418 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﻦ ﺑﻌثت
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻭ
ﻇﻬﻮﺭﺵ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎ(ﺳﺎﻋﺖ)ﻭﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚﭼﻮﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺍﺳﺐ
ﺩﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻋﺖ ﺳﺒﻘﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2424 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻋﺪﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺑﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس (ﻭﻋﻴﺪ)
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2425 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺩﻭ(ﻧﻔﺨﻪ) ﻭ
ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻣﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺟﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎدرس ﺑﺎ
ﻧﻔﺨﻪ ﻧﺨﺴﺖﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ
ﻧﻔﺨﻪ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2443 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻥﻨﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭمحمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2452ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪﺑﻴﻦ ﺩﻭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ
ﻭﻋﺼﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﮐﺴﺐ صَمَدیّت
ﻭﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻥ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻧﻤﺎﺯ ﻇﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻐﺮﺏ ﻭﻋﺸﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﺗﺎ
ﺻﺒﺢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ.ﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒﺢ ﺩﻭﺭﮐﻌﺖ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﻴﻦ ﻧﻤﺎﺯ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ. ﻭ ﺳﭙس ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖﻭﻧﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﮔﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺁﻧﻬﺎﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
.

ﺣﺪﻳث
2457 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺯ(ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ)ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ.ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺭﻭﺯ
(ﻋﺮﻓﻪ) ﻭ( ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺸﻬﻮﺩ)
ﺍﺳﺖ.ﻋﺮﻓﻪ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻣﮑّﻪ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2458 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ( ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ.ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

. ﺣﺪﻳث 2464 ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺧﻮﻝ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ ﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩﻧﺎﻣﻪﻭﺑﺎ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺑﺴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﻥ ﻧﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻧﺎﺟﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ.

ﺣﺪﻳث
2472 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺃﻫﻞ
ﺟﻦ ﻭ ﺍﻧس
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻔﻮﺫ ﮐﻨﻴﺪ ﭘس
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ ﻳﺎ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻳﺎ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ.

ﺣﺪﻳث
2489 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ(ﺍﻟﺴﻤاء
ﻭﺍﻟﻄﺎﺭﻕ)
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ(ﻧﺠﻢ ألثاقِب)ﭘُﺮ
ﻧﻮﺭﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻓﻖ ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ. ﻭ ﻃﺎﺭﻕ
ﮐﻮﺑﻨﺪﻩﻭ(ﮐﻮﺑﻨﺪﻩ
ﺩَﺭ) ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2602 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖﺁﻧﮕﺎﻩﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﻣﻨﺒﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
2607 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺧﺪﺍﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ. ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2622 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﻗﺮﺁﻥﮑﻪ
ﺑﭙﺪﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ثوﺍﺏ ﻭﺗﺎﺝ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺎﺭﻳﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺳﺮ
ﻗﺒﺮﻫﺎ.ﺑﻠﮑﻪ قُرّه  ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﺩﻭ قُرّه     محمّدﻯ
ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥﻘﺮﺁﻥ. ﻭ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ثوﺍﺏ
ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﺮﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭﻧﺠﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﻭﺍﮐثرﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2663 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺣﺐﻋﻠﻢﻭﻣﺨﻔﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺪﺭ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺩﺭ
ﻏُﻞ ﻭ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ.ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺁﺳﻴﺐ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪﻳﺎ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2679 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
سوء  ﺭﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺮﻗّﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ولیّ
ﻫﻤﺎﻥ(سوء  ﺭﻩﻫﺎ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ) ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻟﺎﻳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2685 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2686 ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﻚ
ﺗﺎﺭ ﻣﻮﻯ
ﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﺍ ﭘﺮ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻤﺎم
ﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻠﻌﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ الهی
ﻠﺪﻧّﻰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ.

ﺣﺪﻳث
2687 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺟﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﻦ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻗﻠﻢﻭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺟﻨﮕﻰ
ﻭﺧﻮﻥ
ﺩﺍﺩﻥﻣﺪﺍﺩ ﻭﻣﺮﮐّﺐ
ﺁﻧﺎﻥﺍﺯ ﺧﻮﻥ
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥﺒﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺼﺎﺣﺐ ﻗﻠﻢ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2688 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻴﻨﻪ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺩﻝ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻣﻦ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﻧﻔﻊ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺁﺧﺮﺕ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ. ﭘس ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث2695
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺗﻮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐس
ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﭙس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ علیّ
ﺼﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﺤﺒّﺖ علیّ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2699 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ علیّ ﺩﺭ حجّ
ﮐﻌﺒﻪﺳﻤﺒﻮﻝ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻤﻦ ﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻡ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰﻫﻤﺎﻥ(ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ)
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. (علیّ
اللهی )ﻫﺎ ﮐﻪ علیّ
ﺁﻧﺎﻥ( ﺍﻳﻠﻰ )
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ علیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد.ﭘس
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﭘس ﺍﺯ ﻣﻦ ﻫﺮﮐس
ﮔﻔﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺴﺘﻢ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ محمّد هر
کس   ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ
ﻭﻓﻘﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺩﺟّﺎﻝ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺩﻏل
کاﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2702 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﺮ
ﻧﺴﺐ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﺒﺒﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻓﺎﻣﻴﻠﻰﻭ ﻫﺮ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻯ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﻧﺴﺐ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺎ ﻣﻦ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس  ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﻄﻊ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﮐﻠﺎس ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﮑﻤّﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺎﺿﺎﻓﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳت
هاﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻗﺪﻳم
ﻮ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
حجّ ﻋﻤﺮﻩ ﻭ
ﺑﻌﻤﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2703 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮﺭﺍ
ﻣﮋﺩﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢﮐﻪ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﮔﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻦ
ﻭﺗﻮﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺃﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﮐﺶﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﺎ ﺯﺍﺩ ﮔﻞ ﻣﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮔﻞ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﻤثیلی ﺍﺯ
ﺧﺎﻙ ﻭ ﺁﺏ ﮐﻪ
ﮐﻮﺯﻩﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﮐس
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ رﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎﺭﺍﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﺪﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ
ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺪﺭﺵ ﻋﻘﺪ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺣﻠﺎﻝ
ﺯﺍﺩﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻋﻘﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﻠﺎﻝ ﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ.ولیّ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮوءﺖ ﻭ
ﻣﺮﻭّﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ(ﻣرء
ﻭ ﻣﺮﺩ) ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺮپس ﻭﺳﺒﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻃﻔﻞ ﺍﺯ ﭘﺪﺭ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث2708
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮ ﻭ
ﻣﻦ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻃﻴﻨﺖ ﻭ
ﮔﻞ ﻭﺟﻮﺩﻭ
ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ مُقدّس
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺴﻨﻴﻦ (ﺷُ
ﺒّﺮ ﻭ ﺷُﺒﻴﺮ)ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻓﺎﺧﺘﻪﻭ علیّ ﺣﻴﺪﺭﻩ
ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺎﻡ مُقدّس
ﺣﺴﻴﻦ ﻭعلیّ ﻭمحمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﻢ ﺑﺎ
ﻣﺴﻤّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺎﻡ محمّد ﻭ علیّ
که ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ.ولیّ
ﺯﻧﺎﻥ محمّد ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
محمّد
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ .
ﻣﺼﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﻭﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﭘﺸﺖ ﻧﺎﻡ محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2716 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ثبت ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍﻣﻮﺭﺩ ﺳﻨﺠﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻌﺎﻉ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺳﻨﺠﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﭼﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.(ﻗﺴﻂ)
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺳﺖﻫﻨﺪﻯ
ﻳﺎ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪﻭ
ﻋﺪﻝ ﻭ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2718 ﺍﻣﮑﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﻣﮑﻨﻰ
ﮐﻪﺍﮔﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩﻣﺎﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯﺎﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻃﻠﺒﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻫﺮ
ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﻤﻊﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2731 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻋﺘﻪ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻭﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻭﺿﻊ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.(ﺍﻳّﺎﻡ)ﻳﺎ
ﻳﻮم ها ﻭ ﺍﻭﻡ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧَﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣثلا ﺭﻭﺯ ۲۲ ﺑﻬﻤﻦ ﻭ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻳﻚ
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺭﻭﺯ
ﺗﻐﺎﺑﻦ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮕﻴﺮﺩﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻐﺒﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺖﻭﻳﺎ
ﺟﺪﻯ ﺗﺮ ﻋﻤﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻭﻳﺎ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮﻙ(ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﻫﻮﻡ)ﻭﺍﻭﻡ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻨﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻐﺒﻮﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪﮐﻪ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2735 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺭﻭﺡ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﺑﺎ(ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ)محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺨﻠﻖﻭ
پس ﺍﺯ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ ﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻓﺖ
ﻭﺁﻣﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ(ﺻﻔﺎ
ﺑﻤﺮﻭﻩ)ﻳﺎ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
274 8 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺩﻓﺘﺮﭼﻪ ﻭ
ﻓﺼﻮلی اﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻳﺎ
ﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯﻭ
ﺗﺤﺴﻴﻨﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.
ﻭ ﻫﺮ (ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺎﻟﻰ)ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﺪ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﻭ
ﺩﻓﺘﺮ ﺯﺷﺘﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﺩﺭﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
عمیق ﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻩ
ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﮐﺮﻭﺍﻥ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻋﻴﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2749 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻤﮕﻰ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﻟﺨﺖ ﻭ
ﻋﻮﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺠﻠﻮ
ﻭﺑﺘﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﻘﺐ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮسوء  ﻕ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺭﻭﺯ
ﻋﻘﺒﻪ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭼﻮﻥ ﻣﺎﻧﻌﻰ ﻭ
ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺼﺮﺍﻑ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻋﻠّﺖ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﮐﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2755 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠس ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻌﻤﺘﻰ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺣﻘﻴﻘﺖ بالقوّه
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
. ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ
ﺧﻮﺭﺍﮐﻰ ﻫﺎ
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﻣﺎﻝ
ﻭﻣﻨﺎﻝﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﻟﺬﺕ
ﻭﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭘس ﻧﻌﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺒﻌﺪ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ محمّد
ﻭ ﻫﺮ ﺭسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﻧﻌﻤﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ .

ﺣﺪﻳث
2763 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺻﺪﻕ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻔﻌﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﺻﺪﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭﻟﻮ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺻﺪﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺑﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩﻭﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2777 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
به (ﻋﺒﺪ)
ﻭﺑﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺗﺬﮐّﺮ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺧﺎﺹ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺴﭙﺎس ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺪﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2847 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺑﺮ
ﺃﺭﻳﮑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ. ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﺯ
ﺷﻬﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭﺗﻨﺒّوء ﻭﻧﺒﺄ
ﻭﺧﺒﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﻬﻴﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2864 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﭼﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2871 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﻀﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2875 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺫﻫﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ربّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﭼﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2880 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻠﻌﺖ ﮔﻠﻰ
ﺭﻧﮓ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ.ﻭﺧﻠﻌﺖ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﻋﺒﺎ.ﻭ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﮔﻠﻰ ﺭﻧﮓ ﺧﻮﻧﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺧﻠﻌﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ علیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻠﻌﺖ(ﺳﺒﺰ)ﺭﻧﮓ
ﻭﺣﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2881 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﻮ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﺖ سوء  ﺍﺭ ﺑﺮ
ﺍﺳﺐ ﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻖ ﺯﻳﻨﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ هستند.ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭼﺸﻢ
ﻣﻴﺪﻭﺯﻧﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2882 ﻳﻚ ﺭﺍﻭﻯ ﺩﺭ
ﻭﺻﻒ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺳﺘﻰ
ﻭﺟﻠﻮﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ
ﮐﺎﻓﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻋﻘﺐ
ﺑﻤﺎﻧﺪ ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺪﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﭘﻴﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻥﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﻋﺎﺭﻑﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺑﺼﻮﺭﺕﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪولیّ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻓﺼﻮﺹ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍپس
ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ .
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺍﻳﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻴﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯﻭ علویّون(علیّ
ﺍللهی
)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ علیّ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ ﮐﺎﺫﺏ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻫﻤﺎﻥ علیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2883 ﺃﻧَس ﺧﺎﺩﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ سوء  ﺍﺭ ﺷﺘﺮ
ﺯﻳﻨﺖ ﺷﺪﻩ ﻣﺮسوء  ﻡ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2887 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻤﻦ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻞ
ﺻﺮﺍﻁ
ﮔﺬﺷﺘﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻮﻓﻖ ﺷﺪﻡ . ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺸﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻳﺎ علیّ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺻﺮﺍﻁ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻰ ﻭ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻰ ﻭ اُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻮ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺗﻮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2893 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺃﻯ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻳﺪﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ ﻫﺴﺘﻴﺪولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻓﺎﻃﻤﻰﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺤﺮﻡ ﺍﻭ
ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ(ﺍﻋﻤﺎ)ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2894 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻨﺒﺮ ﻭ ﺗﺮﻳﺒﻮﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﺒﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2895 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ . ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ محمّد
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ علیّ ﺧﻠﻌﺖ
ﺳﺒﺰ ﺭﻧﮓ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮ
ﺩﻭﺵ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺧﻠﻌﺘﻰ ﺳﺮﺥ
ﺭﻧﮓ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺯﻭدرس ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ علیّ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺩﺭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﺸﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪﻭﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2897 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻓﺮ ﻟﺞ
ﺑﺎﺯ
(ﻋﻨﻴﺪ)ﺧﺼﻢ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺧﻠﻔﺎ ﺭﻓﺘﻪﻭ
ﻳﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﭼﻪ
ﻓﻘﻴﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻨّﺖ محمّد
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ
ﺑﻨﺎﻡﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
هستندﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﻭﻍ
ﻣﺤﺒّﺖ علیّ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ علیّ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2899 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻔﺖ
ﺻﻔﺖ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ بعلیّ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ علیّ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ محمّدﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. علیّ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼطﻔﻮﻯ
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
محمّدﻯ ﮐﻪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ
ﺷﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2900 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺻﻒ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ علیّ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﺗﺎﺟﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮ ﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮّ ﻭﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻭﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩعلیّ
ﺭﺍ(ﻗﺴﻴﻢ
ﺍﻟﻨﺎﺭ ﻭ
ﺍﻟﺠﻨّﻪ)ﺧﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ
ﺑﻴﻦ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻮ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2904 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ(ﺣﺠﺮ
ﺍﻟﺄسوء
ﺩ)ﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﺭﮐﻦ ﻭﮔﻮﺷﻪ
(ﻳﻤﺎﻧﻰ)ﺭﺍ ﺩﻭ
ﮔﻮﺷﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺳﻨﮓ
ﺳﻴﺎﻩﺩﻝ
ﺳﻴﺎﻩ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺭﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖﻭﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﭘﺮ
ﮔﻨﺎﻩ.ﻭ ﮔﻮﺷﻪ ﻣﻘﺎﺑﻞ(ﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ)ﻭ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻳُﻤﻦ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ حجّ
ﮐﻌﺒﻪﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍﻳﺞ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻤﺎپس
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺣﺠّﺎﺝ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺧﻮﻙ
ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2905 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﮐﺸﺘﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺎ(ﺃﺟﻨّﻪ)ﺭﺍ
ﺑﻤﺪﺕ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ علیّ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭ

ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﻨّﻪ ﻳﺎ
ﺟﻨﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺳﻪ
ﻳﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2906 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎ علیّ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻋﻠﺎﻡ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ علیّ ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﻭ محمّد ﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ محمّد
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ علیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺭﺩ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﻴﭻ نَبیّ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺳﻄﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ولیّ
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﻭﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2907 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﮋﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ محمّد
ﻧﺒﻮﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺩﺍﺭﺩﻭ علیّ
ﻤﻘﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴکه علیّ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺑﺪﻭﻥ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﻭﮐﺎﺷﻔﺎﻥ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ
ﻭﺗﻨﺒّوء ﻭ
ﻧﺒﺄ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭ علیّ
ﺰﻧﺪﻩﻭﻫﻢ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2911 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩعلیّ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ولیّ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺵ
محمّد ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ.ﻭ علیّ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﺯﻧﺪﻩ محمّد
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ محمّدﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ محمّدﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
علیّ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺒﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2912 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بعلیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻯ. ﺑﻬﻀﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
علیّ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ علیّ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ طی
ﺘﮑﺎﻣﻠی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺭﻭح
ﻤﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﻬﺮ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺳﻢ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺮﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﻭﺍﺭﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﺸﻮﻡ
؟ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﺭﻯ
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﭼﻢ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﺭﻩﺭﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﺎﺑﻊ ﭘﺮﭼﻢ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺟﻠﻮﺩﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭ
ﺗﺮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ علیّ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯﺭﻭﺡ محمّد
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﮐّﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ علیّ ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘس ﺍﺯ محمّدﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2913 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ.
ﭼﻪﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺯ
ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ.ﺁﻧﮕﺎﻩ علیّ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﺩﻳﻨﻪ
ﻳﺎ(ﺃﺩﻳﻨﻪ)ﻭ ﻣﻌﺎﻓﻴّﺖﺍﺯ
ﻫﺮ
ﻭﻇﺎﻳﻒﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
(ﺃ)ﻋﻠﺎﻣﺖﻧﻔی
اﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2914 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
علیّ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻭ
ﻋﻔﻮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡﺧﺪﺍﻭﻧﺪ علیّ
ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ محمّد
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ محمّد
ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺭﻭﺡ محمّد
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
محمّد ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ(ﺗﺬﮐﻴﻪ)ﻳﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺮﺏّ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺣﺴﻴﻨﻰﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2915 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺘﺼﺪﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﮐﻠﻴﺪﻫﺎﻯ

ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ بعلیّ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺑﻔﺮﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻭ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺍ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ(ﻣؤﺫِّن)
إﺫﻥ ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2929 ﺃﺑﻮﺫﺭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﭘﺮﭼﻢ ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺑﺎ
ﭘﺮﭼﻤﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻣﻦ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﺮﭼﻢ
ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ(ﻋﺠﻞ) ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﭘﺮﭼﻢ
ﻫﺎ ﻣﮕﺮ ﭘﺮﭼﻢ علیّ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺧﻠﺎﻓﺖ
علیّ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺷﻴﻌﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﺁﻥ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
2931 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻮثر
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖﻭ ﺍﺯ
ﭼﺸﻤﻪ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺣﻮﺽ ﻭ ﺣﻮﺯﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ محمّدﻯﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﻬﺮ(ﺳﻠﺴﺒﻴﻞ)
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍل
ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻮثر ﻭﮐثیر ﺯﻳﺎﺩﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻭﻯ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻣﻨﺒﻊ ﺳﻠﺴﺒﻴﻞ
ﻭ ﮐﻮثر ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2932 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻬﺮ
ﮐﻮثر ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺁﻥ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺒﻌثت ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺭﻭﺯ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2933 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻫﺮﮐس ﺑﺤﻮﺽ
ﮐﻮثر ﻣﻦ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻌﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻧﺎﺑﺎﻭﺭ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻫﻢ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺳﺒﺐ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﻭﺡ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻮثر
ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪ ﺩﻳﻦ ﺳﻨّﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻭﻍ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﺷﻴﻌﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻭﻍ ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
2934 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بعلیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻫﺮﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩﻣﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﻮ ﻧﻴﺰ ﺩﺷﻤﻦ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻤﺎﻥ
محمّد ﺯﻧﺪﻩ ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
علیّ ﻮ محمّد ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
علیّ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﺒّﺖ
بعلیّ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻌﻠیّ
ﻤﺤﺒّﺖ محمّد
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺷﻤﻦ علیّ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪﻭﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
.ﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺑﻌﻠیّ
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺤﺒّﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺤﺒﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ . ﻫﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻮﻟﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺃﻣﺮ ﻣﺤﺎﻟﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪﭼﻮﻥ
ﭘﺴﺮ ﻧﻮﺡ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺸﺴﺘﻨﺪ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻮﺡ ﻭ محمّد ﻭ علیّﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2936 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮ ﻣﻦ ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﺷﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﺩﺳﺖ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻡﻓﻮﺭﺍ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺭﻭﺣﺶ ﺑﻌﺮﺵ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
2937 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻦ ﺑﺎ ﻋﺘﺮﺕ ﺗﻮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺒﻌﺪﻯﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺮ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺸﻨﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺷﺪ. ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺎ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﺪﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻋﻔﻮ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﻭعلیّ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ

ﺣﺪﻳث
2940 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺮﺍﻭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻦﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﭼﻮﻥ
ﺑﺮ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﻔﻴﺪ ﺭﻭﻯ
ﺳﻴﺮﺍﺏ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺸﻨﮕﻰﻭﺣﺮﺹ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ولیّ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ
ﺗﺸﻨﻪ ﻭ ﺳﻴﺎﻩ
ﭼﻬﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺣﻮﺯﻩ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺷﻴﻌﻰ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖﺗﻮ
ﺑﺎ ﮐﺴﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻯ.ﻭﻣﺤﺒﺖ
سوء  ﮊﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
2941 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺻﻒ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﻭﻭﺳﻌﺖ
ﻣﺴﺎﺣﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻦ ﻭﺳﻌﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮐﺠﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
می ﺪﻫﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﻌﻨﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2942 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﻴّﺪ ﻭﺳﺮﻭﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2944 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺭﺍﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻋﺸﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻋﺘﺮﺕﺑﺎﺯﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺯﺧﻤﻬﺎﻯ ﻗﻠبی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﺍﺯ(ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ)
ﮐﻮثر ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺗﺸﻨﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ .
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ محمّدﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺨﻠﻖﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺻّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻣﺸﮑﻞ ﻭ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺗﻠﺨﻰ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﮐﻤﮑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍثباﺕ ﺻﺪﻕ
ﻋﺸق اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺕ ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ می
ﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2945 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﻭﺍﺭﺩﺍﻥ ﺑﺮ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﻦ ﭼﻪ ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖﺩﻭ
ﻭﺯﻧﻪ ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻣﻬﻢ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻋﺘﺮﺕﻳﺎ
ﺳﻨّﺖ ﺷﻘﻞ
ﻭﺯﻧﻪ ﺍﻭﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻳﻢﻭﻣﻮﻗﺘﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻥ
ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻴﻢ.ولیّ
قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻳﻢ. ﺍﻣّﺎ
ثقل ﺩﻭﻡ ﻋﺘﺮﺕ
ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﻭﺿﻌﻴﻒ ﺑﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻴﻢ.ﻭ
ﺧﻮﻥ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩﻳﻢﮐﻪ
ﺧﻮﻥ ﺩﻝ
ﺧﻮﺭﺩﻳﻢ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮔﻔﺖﻭﺍﺭﺩ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﺷﻮﻳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻭ
ﻣﻴﺮﺍث ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ(ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ) ﻭﻧﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻥﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻧﺒﻮﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ(ﺩﻭ قُرّه    ) ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ محمّد
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭ علیّ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ (ﻋﺘﺮﺕ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺳُﻨّﺖ)ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ محمّد
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ محمّد
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻳک ﻘﺮﻥ ﻭ ﻧﻴﻢ
ﺑﻌﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺘﻮﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﺪ
ﻭﺑﺎ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺮ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻫﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﺯﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.علیّ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﺍﺯ ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ
ﻣﻔﻘﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﻢﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2949 ﭘﺴﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ علیّ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟
ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺷﻠﻮﻏﻰ ﻣﺤﺸﺮ علیّ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺮﻭح
ﺮﺍ ﺑﺮﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻧﺎﻡ علیّ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯایلی
و ایلیا
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
علیّ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﺩﻭ
ﺧﻠﻌﺖ ﺳﺒﺰ
ﺭﻧﮓ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺠﺎﻯ
ﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺳﺎﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ ﻟﺒﺎس ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺩﻭﺵ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺒﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﻦ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﻣﺠﻠس ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺮ ﭘﺎ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2951 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻨﺎﺯﻝ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮثر
ﺑﻤﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺒﻌﺪ. ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖﻭﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺳﺎﺩﺍﺕﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﺳﻨّﻰﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭثاﻥ محمّد
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2952 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
(محمّد
ﺳﺎﻟﻚ)ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮐﻮثر ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩ. ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﮐﻤﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ولیّ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2953 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯﻯ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮعلیّ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭﻯ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﻳﺪﻭﻋﻠّﺖ
ﭘﺮﺳﻴﺪ. علیّ
ﮔﻔﺖ ﻣُﺠﻨﺐ
ﺑﻮﺩﻡﮐﻪ ﺁﺏ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻡ.ولیّ
ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺁﺏ
ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺴﺘﻢ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﺁﺏ ﮐﻮثر
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻌﻤﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ علیّ
ﻣﺠﻨﺐ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻏﺴﻞ ﺟﻨﺎﺑﺖ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭؤﻳﺎﮐﻪ ﻏﺴﻞ
ﺟﻨﺎﺑﺖﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﻏﺴﻞ
ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﻫﻴﭻ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
علیّ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻐﺴﻞ ﺟﻨﺎﺑﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻥ ﺁﺏ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﺎﻝ
علیّ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﮑﻞ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2954 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ ﺍﺯ قُریش
ﺁثاﺭ ﺑﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ
ﺧﻠﻔﺎﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻗﺸﺮﻯ هاﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻋث ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﭘس ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺘثماﺭﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺤﻮﺽ ﮐﻮﺷﺮ
ﺑﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻣﻴّﺖ
ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺧﺮﻭﺝ
ﺟﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث2955
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻤﻦ
ﻧﻬﺮ ﮐﻮثر ﺭﺍ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ محمّدﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﮑﻠﻴﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﺒﻌﻮث ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻭﺷﺒﻴﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺑﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ربّ
رﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ محمّدﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپسﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
2957 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻨﺞ
ﭼﻴﺰ ﺑﻤﻦ
ﺩﺍﺩﻭ ﭘﻨﺞ
ﭼﻴﺰ بعلیّ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻃﺮﺡ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﺍﺩﻩﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻣﻬﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﻤﻦ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺍﺻﻮﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
محمّدﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺭﺍ علیّ ﺪﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﻔﻮﻳﺾالهی
ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻟﻮ
ﺑﺎ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ محمّد ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2959 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺤﻮﺽ
ﮐﻮثر
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺷﺮﻁ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻴّﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥﻭ
ﺑﻘﺼﺪ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭘﺎﻙ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﭘﺎﮐﻰ ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺣﻮﺯﻩ
ﻭﺣﻮﺽ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺳﻴﻊ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻳﺎ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ. ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﻧﺪﻙ
ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2961 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻋﻔﻮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺷﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻋﻠﻤﺎ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺍﻧﺪﮐﻪ ﺟﺎﻫﻞ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ سوّم
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ که
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻓﻮﺭﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺸﺘﻨﺪ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻤﻠﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺷﺮﮐﺖ
ﮐﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺩﻋﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﻣﺮﮒ ﺑﻤﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺴﺦ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺩﺭ ﭼﺮﻳﺪﻥ
ﺩﺭ ﻋﻠﻔﺰﺍﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﺳﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻟﻮ
ﻏﻴﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﺎﻡ ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2963 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺁﻥﺭﺍﻩ
ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﺪ اگر
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻭﺭ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻳﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
حجّ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2965 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﻤﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻋﺮﻕ
ﺭﻳﺰﻯ ﺍﺯ ﮔﺮﻣﺎ ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﭼﻮﻥ
ﺩﺧﻤﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﮐﻮﻩ
ﻭﺟﻨﮕﻞﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻕ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺷﻔﻴﻌﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻔﻮ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
و امتحانات
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ
ﻫﺴﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﺰﺩ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺒﻴﺎﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ولیّ
ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ محمّد
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﺑﺪﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺪ. ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
مقام مصطفوی
ﺗﺰﮐﻴﻪ و
تذکیه ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑنماید ﻭﻟو
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ. ﺷﻔﻴﻊ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ(شَفع
ﻭ جُفت)ﻭ ﻫﻢ
ﺳﻔﺮ ﻭ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﻭﺯﻭﺝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟک ﻴﺎ ﭘﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2966 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺑﺮﺳﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻭﻋﻤﻮ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺁﻧﺎﻥ ﺳاﻠﻴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮﺩه
باشند ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
مصطفوی ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ که
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ مقام
محمئد
نمیباشد.
اینان مانند
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺍﺳﻠﺎﻡﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
بوده ولو
اینکه ﻳﻚ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺒﺎﺷند.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﻬﻴﭻ
ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭﻋﻔﻮ
ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭی ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺳﺘﻤﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
نیز محمّد
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ محمّدﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ میباشد ولیّ
محمّد ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺃﺣﻤﺪ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
2967 ﻗﺮﺁﻥ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ(ﻋﻬﺪﻯ) ﻳﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺖﺑﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻭﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﺭ(ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺡ) ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺩﻋﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺘﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻋﮑس ﻭﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﻭ ﻗﺒﺮ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ ﺑُت
ﺘﭙﺮﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.
ﻭﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺑﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ هر
ﺭﻭﺣﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
حسنی ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ طلب
رضایت میشود.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻧﺪﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺗﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ(ﺑﺪﺍ) ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩ ﺭس ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪﻭ
ﺗﻮﻟﺪ دوم ﻭ
ﺑﻌثت ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ احتمالی
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﮐﺎﺭ
ﺩﻟﺒﺨﻮﺍﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﺗﺎ به
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣتوالی ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث2969
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺍﺯﻧﻮﺭ ﻣﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. تنها
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻨﻮﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّدﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺎ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ حجّ ﻫﺎﻯ
ﻋُﻤﺮﻩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﺑﻘﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻬﻞ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﺮسوء  ﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2970 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻘﺎﻣﻰ
الهی اﻳﻦ ﻧﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺯﻳﺮ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﻣﺎﺩﻩ شدن برای
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺩﺭﻗﺒﻮﺭﺷﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺗﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺧﺎﻙ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺑﻰ
ﺃثر ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ علیّ ﻭ
محمّد ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢﻣﮕﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺭ ﺑﺪﻫﻨﺪ .
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ که ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﺯﺍﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ باشند
ﮐﻪﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.و
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﺘﺎپس
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻍ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻃﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪﺗﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺯ
رﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ .
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩﻳﺰﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺘﻞ ﺣﺴﻴﻦ
پدرش ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﮔﺮ ﻗﺎﺗﻞ علیّ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺘﻢ ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ
ﻓﻮﺭﺍﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺗﺎ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ.

ﺣﺪﻳث
2971 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ حقّ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ.
وقتی ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﻭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ محمّد ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﮐﺮﺩ.ﺍﺯ ﺣﻮﺯﻩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﻃﻮﺭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﮐﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ ﺷﺮﻁ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
محمّد ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
همان ﻳﺎﻓﺘﻦ
(ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ
ﻟﺎﺯﻡ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ) ﺍﻟﻬﻰ
محمدی زنده ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺷﻮﺩ.
ﻭﺣﺘی ﻤﺮﺍﺳﻢ (
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2973 اﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺟﺰ محمّد
حقّ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺍﻳﻦ
حقّ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
سالک ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﻔﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ولیّ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺮ محمّد ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ را ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ حقّ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﻴﻦ حقّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ
ﻭ حقّ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ محمّدﻭحقّ(ﻣؤﺫﻥ)
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ
شهود ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2976 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
حقّ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻥ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ محمّد
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ علیّ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻧﻘﺶ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻋﻤﻘﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﻪ
ﺁﻧﺮﺍ(ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﻣﻐﺰ)
ﺩﻳﺪﻡ.ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﮐﻪ ﺻﺒﺮﺵ
ﻣﺸﮑﻞ ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ ﺷﻔﻴﻊ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ محمّدﻯ
ﻭ علیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ ربّ
ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﺳﺖﻭﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
درخواستی ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
2986 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻴﻚ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪﺣﺘﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺎﺯ

ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
(ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
)ﻭﻟﻮ ﺑﻬﺘﺮﻯ
اﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﺎﻫﻰ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩمحمّد
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ محمّد
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺷﻔﻴﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2989 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ محمّد
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯﮐﻪﺩﺭ
اُمّت ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﻳﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺍﺯ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2990 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻨﺞ
ﮐس ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳکی (ﻗﺮﺁﻥ)
ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثمانی
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺁﻳﻪ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪﻳﻚ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ همان ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺗﺮ محمّد ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
لازم ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻔﻴﻊ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ(ﺃﻣﺎﻧﺖ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺷﺪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ . ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻭﻣﻴﺮﺍث محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ
ﺁﻥﻮﻓﺎﺩﺍﺭ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻔﻴﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﻔﻴﻊ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭمحمّد
ﻧﻴﺰ ﺷﻔﻴﻊ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﻔﻴﻊ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
شفیع سوء  ﻡ امام
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ نَبیّ
ﺷﻤﺎ است. ﮐﻪ محمّد
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺍﻭ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ شفیع
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.
ﻋﺘﺮﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﺩﺍﺕ ﺭﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺭﻭﻍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
که شفیع
باشند. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﻨﻪ
ﺑﺨﻠﻖﭘﺴﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
میباشند. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺍُﻡّ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﭼﻮﻥ پسران
الهی محمّد اُمّی    ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ(ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ) ﻭ ﻳﺎ
با (ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺍﻣﻴّﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ حقّ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺟﻤﻊ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2992 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻫﺮ ﺍﻣّﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺳﺠﻮﺩ ﺑﺨﺎﻙ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ

ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﭼﻮﻥ ﺟﺴﺪ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
اوّل ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ارادی یا
طبیعی ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﺤﺸﺮ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺷﻔﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺒﻌﺪ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻴﻢ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ محمّد
ﮔﻔﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2994 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻦ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩﻭعلیّ
ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ محمّدﻯ  ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﻔﻴﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻣﺮﺍﺳﻢ(ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭلی
ﺸﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2997 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّدﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺑﺒﻌﺪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻞّ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎ محمّد
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺤﺖ
ﻟﻮﺍء ﻭ ﭘﺮﭼﻢ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻧﻴﺰ ﺟﻠﻮ ﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺷﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ علیّ ﺗﺤﺖ ﻟﻮﺍﻯ
ﭘﺮﭼﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﻧﺎﻡ ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺠﻠّﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭ
ﺗﺮﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ، ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺼﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺯﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺷﺮﻁ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3005 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ولیّ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻓﺎﻃﻤﻰﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻌﻨﻰ
(ﻓﻄﻢ)ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﻴﻮﺍ ﻭ
ﺩﻏﺪﻭ
ﻭﻣﺮﻳﻢﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺯﻳﻨﺖ
ﺭﺍ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3006 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﻣﻨﺒﺮ
ﻭ ﺗﺮﻳﺒﻮﻥ
ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﻣﻦﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﺎﺑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻄﻘﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﺒﺮ ﻭ
ﺗﺮﻳﺒﻮﻥ علیّ
ﻭ ﺳﭙس ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻧﺼﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻳﺎﻋﻘﻞ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻨﺒﺮ ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻨﺒﺮ محمّد
ﻭعلیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﻮﺡﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﺭﺍ
معرّفی
ﻧﻤﻮﺩﻩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﻭقُرّه     محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3010 ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺯﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻣﻌﺮﺍج
ﺒﻮﺩه. ﻭﭼﻮﻥ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺃﻧﺪﻭﻫﻨﺎﻙ
ﺑﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ گفت ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ
ﺍﻭﻝ محمّد ﻭ
ﺳﭙس ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ علیّ ﻭﺗﻮ ﺍﺯ
ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭﺡ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﮔﻨﺒﺪ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮ ﺗﻮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺳِﺘﺮ
ﻋﻮﺭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭح ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺒﺮ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﻓﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺑﻌثت
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻩ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﺩ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭﺑﺮﻫﻤﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل الاهی
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﺗﺎ ﮐﺸﺸﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭعلیّ
ﺨﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩﻭ ﺑﺒﻬﺸﺖ
سوّم ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺻﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺑﻮﺳﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺍﺷﺘﻢﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻢ.

ﺣﺪﻳث
3017 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺎ سوﺩ
ﺑﺨﺶ ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻪ سوﺩ
ﻭﺑﻬﺮﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖ
ﻧﺨﺴﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺴﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻤﻚ
ﺑﺎﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻳﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ سوﮔﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ معرّفی    ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦﻫﺮﻳﻚ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺟﻤﻌﺎ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﮐﺴﻰ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3019 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺻﻒ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﻭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﻧﺒﺎﺷﺪﻗﺪﻣﻰ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3012 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘﻨﺞ
ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺸﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺳﺎﻋﺖ ﻭﻗﺖ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺳﻌﻰ ﻭﮐﻮﺷﺶﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻴﻨﻪ ﭼﻴﺰ ﺳﺨﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺳﻌﻰ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﺎﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3024 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻋﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
بحقَّ محمّد ﻭ
علیّ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﻦ
ﮐﻨﻰ.ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺑﺮ محمّد ﻭ ﺁﻝ محمّد
ﻳﻌﻨﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﻪ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﻪ ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ علیّ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪﺻﻔﺎ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻋﻤﻴﻖ ﻭﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3027 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻳﻪﻗﺮﺁﻧﻰﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻧﻘﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ ﺑﻤﻦ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ
ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺟﻬﻨّﻤﺮﺍ ﻏﻞ
ﻭﺯﻧﺠﻴﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﺣﺎﺿﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
(ﻭﺍﻧﻔﺴﺎﻩ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺳﺪ.ولیّ محمّد
(ﻭﺍﻣّﺘﺎﻩ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺭﺍ
ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺘﺼﺪﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
3036 پیاﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺪﺍﻯ اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻳﺪﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ سوّم ﻓﺎﻃﻤﻰﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﻋﺒﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ
ﺑﺴﺘﻪﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻣﺤﺮﻡ علیّ
ﻮ ﺣﺴﻦ ﻭ
ﺣﺴﻴﻦﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻪ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺩﻟﻴﻞ حقّ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺮﻭﻡﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3038 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ ﺑﻤﻦ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ
ﻧﻤﻮﺩﻯ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭﺗﻮﺳّﻞ
محمّد ﺳﺎﻟﻚﮐﻪﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺠﺎﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻡ.ولیّ
اُمّت  ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻮﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺗﻮ ﺍﺯ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻭﺩﺍﻣﻦ ﮔﻴﺮ
ﻧﻮﺭ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻳﺎ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ
ﻭﺗﺮﻙ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺷﺮﻁ
ﺍﻭﻝ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪ س
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3043 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ(ﺑﻴﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ)ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺮ ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻥﺪﺭﺧﺖ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﺗﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﺧﻪ
ﺩﺭﺧﺖﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺭﻫﺮﻭﻯ سوﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﻯ
ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺧﺖ ﺑﭙﻴﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻍ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﮐﻠﺎﻍ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻧﻘﺶ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺧﻄﺎﺋﻰﻧﮑﻨﻨﺪ.
ﻃﻮﺑﺎ ﺩﺭﺧﺖ(
ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ)ﺣﮑﻤﺖ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺒﻬﺸﺖ ﮔﻮﻧﻪ.
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻘﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻋﺮﺵ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﻳﺪﻡ.ﻭ ﻗﻴﺎس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ربّ اﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﻧﮓ ﻭﺳﻂ
ﻓﺮﺵ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻈﻤﺖ ﺑﺎ
ﮔﻞ محمّدﻯ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ .

ﺣﺪﻳث
3049 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ(ﻃﺎﻟﻮﺕ) ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
(ﺗﺎﺑﻮﺕ)ﻭ
ﺻﻨﺪﻭﻗﻰ ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺁثاﺭ ﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﻭ ﺻﻠﺢ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻣﻌﺒﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﺭ
ﻓﺤﻮﺍ ﻭ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﭼﻮﺑﻬﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻨﺪﻭﻥ ﻭﺗﺎﺑﻮﺕﻋﻠﻢ
ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻃﺎﻟﻮﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻳﻮﺳﻒ ﻭ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﮐﻪﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺣﺘﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺘﻔﺮﻕ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺯﺑﻮﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻣﺰﻣﻮﺭیا
مزامیر قُریشﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻧﺪ ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺭﻭﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻧﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻳﮑﻰ
ﺩﻭﻗﺮﻥﺍﺯ ﻧﻮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﻌﺎﺻﺮﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻫﻤﻴﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻗﺮﺁﻥ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ محمّد ﻳﺎ علیّ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﻗﺮﺁﻥﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺑﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﻗﻴﻖ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺯ.

ﺣﺪﻳث
3053 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ (ﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ)
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺯﻋﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﺧﺎﻙ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺟﮕﺮ(ﺣﻮﺕ)ﻳﺎ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻳﻮﻧس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﺣﻮﺕ ﻭﻧﻬﻨﮓ
ﺑﻮﺩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ.ﻭ ﺟﮕﺮ ﺣﻮﺕ
ﻏﺬﺍﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻋﻤﻠﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭﺧﻮﻥ
ﺩﻝ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺒﺪ ﺣﻮﺕ
ﻳﺎ ﺣﻴﺎﺕ
ﮔﻔﺘﻪﺷﺪﻩ ﻭ
ﺣﻮﺭ ﺍﻟﻌﻴﻦ
ﻳﺎ ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷﻨﻰﻭ
ﺣﻮﺭ ﻭ ﻫﻮﺭ ﻭ
ﺧﻮﺭّﻩ ﻭ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺎﺿﺮﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻮﺭ ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺮﺑﻰ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺎ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﺩﺭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩﻩﺍﻡ. ﭼﺸﻢ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﺮﺍﻍ ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻳﻘﻴﻦ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﺻﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﺬﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﻳﻮﻧس
ﮐﺪﻭﻯ ﻭﺣﺸﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻔﺮ ﻫﺎﻯ
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺮ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3073 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻗﻄﻊ ﻣﻴﻮﻩ
ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﻣﻴﻮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﺎپس ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺷﻌﻠﻪ ﺁﺗﺸﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺁﺗﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺻﻠﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ
وﭼﻮﻥ ﺷﻌﻠﻪ
ﺁﺗﺶ ﺍﻟﻤﭙﻴﻚ.ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﮑﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﻣﮑﺎﻥﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻬﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺧﺎﻣﻮﺷﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﻣﻮﺵ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖولیّ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3079 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﻠﺎﻡ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺻﺒﺮ ﺷﻤﺎ ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺻﺒﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﺳﺮ
ﻣﻨﺒﻊ)ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﺻﻠﺢ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ(ﻋﺎﻗﺒﺖﺍﻟﺪﺍﺭ)
ﻭ ﺧﺎﻧﻪﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺠﻨﮓ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3080 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻫﺪﻳﻪ ﻣﻬﺮﻳﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯﺩﺍﺝ ﺩﺧﺘﺮﻯ
ﮐﺮﺩ ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺎ علیّ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟﻨﺴﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺎ علیّ
ﻨﺒﻮﺩﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﺋﻴل
اﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ
ﺣﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﺎﻣﻞﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭﮐﻤّﻰ
ﻣﻬﺮﻳﻪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﺩﺭ ﻣﻬﺮﻳﻪ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّدﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ . ولیّ ﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ(ﺯﻳﻨﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ)ﺩﺧﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ علیّ ﻮ
ﻓﺎﻃمه ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺯﻳﻨﺐ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ محمّد
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﺴﻴﺢ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﻏﺪﻭ ﻭ ﺷﻴﻮﺍ.

ﺣﺪﻳث
3084 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺣﻴﻠﻪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺎﻧﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
(ﺣﻴﻠﻪ) ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺮ ﺣﻴﻠﻪ
ﻭﺗﻠﺎﺷﻰ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﻬﺮ
ﺣﻴﻠﻪﺭﻫﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺟﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻰ
ﻧﮑﺮﺩ
ﻭﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪﻳﺎ ﻋﮑس ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺘﻪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ محمّد ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﻠﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻣﺮﮒ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3097 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺟﺒﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺷﺸﻢﭘس ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﮔﻔﺖ
ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق اﺳﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﺍ
ﺷﻮﻗﺎﻩ ﮐﻪ
ﺷﻮﻕ ﺩﻳﺪﺍﺭ علیّ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ.ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖﻭ
ﺩﺭﺧﺖ(ﺷﺠﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺑﻌثت ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺷﻮﻕ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3099 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ
ﻭﺻﻒ ﺷﺠﺮﻩ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
سوء  ﺍﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻴﺰ ﺭﻭ
ﺑﺎ ﺍﺳﺖ ﺗﻚ
ﺗﺎﺯﻯ ﮐﻨﺪﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺧﺖﺍﺩﺍﻣﻪﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺮﮔﻬﺎ ﻭ
ﻣﻴﻮﻩﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺧﺖ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺒﺮﻕ
ﺑﺮﺍﻕ ﻭ
ﮔﻮﻫﺮﻫﺎ ﻭ
ﻃﻌﻢ ﻭ
ﻋﻄﺮﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺯﻳﺮ
ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﺵ
ﺑﺒﺤﺖ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻧﺞ ﻭ
ﺭﻳﺎﺿﺖ ﺑﺘﻦﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﺎﻳت هاﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺪﺍﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻠﺎس ﺩﺭس
ﺍﻳﻦ(ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ)
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻬﺮﻩﻫﺎ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3106 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﻀﻮﺭ
ﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻘﻮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﻳﺎ علیّ ﺍﻳﻦ
ﮔﺮﻭﻩ سوﺍﺭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ سوﺍﺭﻩﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺸﺎﻥ
ﭘﻴﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﺎﻙ
ﻣﻴﻨﻮﺷﻨﺪﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3114 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻤﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺴﺨﺘﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3115 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺯﻫﺪ
ﻭﮐﺘﻤﺎﻥ ﺣﺪﻳث
ﻣﺎ
ﮐﻨﺪﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻓﺎﺵ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺣﺪﻳث ﻣﺎﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻔﺮﺕ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺣﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3122 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻡﻭﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪﺭﻭﻯ
ﻫﺮ ﺑﺮﮒ ﺩﺭﺧﺖ
ﻃﻮﺑﺎﻧﺎﻡ محمّد
ﻭعلیّ ثبت
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻭ
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮ
ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺮﮒ ﺁﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭﺧﺖ ﻃﻮﺑﺎ
ﻭ ﻳﻮﺗﻴﺒﺎﻯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺑﻮﺳﻌﺖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻃﻮﺑﺎﻯ
محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪولیّ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ(ﭘﮕﻴﻪ)
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3123 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بعلیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻮﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺮ
ﺃﺳﺒﺎﻧﻰ سوﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺴﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺐ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﻑ ﻭ ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ.

ﺣﺪﻳث
3127 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ (
ﺳﺪﺭﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)ﻳﺎ
ﺩﺭﺧﺖ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﻫﻤﺎﻥﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ(ﺟﻨّﺖ
ﺍﻟﻤﺄﻭﺍ)ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﭘﻨﺎﻩ ﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺠﺎ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
هستند ﻭ ﭼﻪﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﻭﺍﺡ پس
ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ربّﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺳﭙس ﻣﻮﻟﺎ
ﻭﺻﻒ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3129 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻯ ﻣﺎﺳﻪ
ﭼﻨﺪ ﺧﻂ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﺯﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺎﻡ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﺁﺳﻴﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﺮﺳﻪ ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ
ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﻭﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﺩﻏﺪﻭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ محمّدﻯﻭ
ﺧﺪﻳﺠﻪ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺩﺧﺘﺮﻯ
ﻫﻢ ﺑﻨﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺐ ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺁﺳﻴﻪ ﺯﻥ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﻌﻘﻴﺪﻩ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
مُقدّس ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻔﺮﻋﻮﻥ
ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﺁﺳﻴﻪ ﺑﺮﺩﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3133 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﺩﺏ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺑﮑﻨﻨﺪﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3132 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺘﺎپس
ﻋﻠﻤﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3147 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻭﺻﻒ ﺳﻨﮓ
ﻋﻘﻴﻖ ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻘﺼﺪ ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻪ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ.

ﺣﺪﻳث
3149 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻳﻚ سوّم
ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻳﺎ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺍﻭﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ (ﻓﻄﻢ ﻭ
ﺗﺮﻙ)ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
3151 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺷﺸﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ محمّد
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ناسوتی   ﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺩﺭﺧﺖ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺰﺩﻳﮑﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
اﺎﺳﺖ. ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
(ﺩﻧﺎ ﻭﺗﺪﻧّﺎ
ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻦ
ﺍﻭ ﺃﺩﻧﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﭘﺮ ﺑﻬﺮﻩ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﭘﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ علیّ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﺎﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍپس ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﭙﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺷﺠﺮﻩ
(ﺳﺪﺭﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)ﻳﺎ
ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭ ﻭ
ﺷﺠﺮﻩ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪ س ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﻪ تَقذُس
ﻭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺷﻬﺮ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺟﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭﻡ ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻭﻳﺰﺍﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺷﺪﻩ
ﻭﺩﻟﺎﻟﺖ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﺎﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
3153 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯﻣﻬﺮﻳﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺃﻧﺪﻙ ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺎ علیّ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ بعلیّ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﺑﺸﺮﻯﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﺬﺷﺖ.ﻣﻘﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻮﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭ ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭ ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﺴﻴﺢ. ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﻳﻢ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
مُقدّس
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﻳﻢ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺩﺭ(ﻓﻄﻢ)ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3154 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮ (ﺳﺮ
ﺩﺭ)ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪﻭ محمّد نَبیّ
ﻭ ﻋﻠﻴﻮﺻﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ محمّدﻯ

ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ علیّ
ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ محمّد
ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﺯﻣﺎپس ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ .
ﻭﻟﺬﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ محمّدﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .
ﺑﺮﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻡ
ﺩﻭﺟﻮﺍﻥﺑﻬﺸﺖ
ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﺒﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ.

ﺣﺪﻳث
3156 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ سوﺭﻩ
(ﺯﻣّﺮ) ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ (سوﺭﻩ)ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
(ﺻﻮﺭﺕ)ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭ قُرّه     محمّدﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﻓﻬﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻋﮑس
ﻭﻣﺠﺴﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3162 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻘﺎﻡ
محمّد ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﻓﺮﺍﻭﺍﻥﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ الهی
هستند. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻳﻚ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎسوء  ﮔﻨﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ
ﺑﺎﻣﻠﺎﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺧﻂ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻡ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺯ ﺳﻪ سوء  ﺷﻴﺎﻧس
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﺎ علیّ ﻮمحمّد
ﺑﻮﺩﻩﻭسوﻣﻴﻦ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻟّﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ
فارﻗﻠﻴﻂ  فرّ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﮔﻔﺖ.

ﺣﺪﻳث
3165 ﺃﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﺻﺪﺍﻫﺎ
ﻭ ﺁﻭﺍﺯﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺍﻯ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭ
ﺗﺴﺒﻴﺤﺎﺕ ﻭﻣﻨﺎﺟﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﺻﺪﺍ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺁﻭﺍﺯﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﭼﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﻓﻬﻤﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3172 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻫﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ(ﺟﻢ)ﺷﺪﻩﻭﺑﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﺎﻳﺎﻥ(ﻫﻔﺘﻪ) ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﺩﻳﻨﻪ
ﻳﺎ(ﺃﺩﻳﻨﻪ) ﻳﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﻥﻮﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺃﻫﻞ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻳﻚ
ﻣﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺗﺎﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺩﺑﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺯ ﻫم
اﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﻬﻨّﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﺮ ﻭ ﺍﺳﺐ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﭼﻮﺏ ﻭﭼﻤﺎﻕ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪﮐﻪ
ﭼﻮﭘﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ سوﻕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﮐﻪﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻬﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﭽﺸﻢﺁﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ(ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ)ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺗﻮﺭﺍﺕ
(ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ)ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ(ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﮐﻴﻬﺎﻥ) ﻭ قُریش(ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﺟﺤﻴﻢ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3174 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﺧﺪﺍ ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻴﻦ ﻫﺮﺑﻬﺸﺖﺑﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ ﻫﺴﺖ
ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻟﺎﺯﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻴﻢ.ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺭﺍﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺗﺎﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻭﺣتی
ﺠﻬﺎﻥ وگیتی ﻭ
ﻣﮑﺎن
ﻨﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃثیرﻯﻮﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃثیر ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺄﺗﻢ ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﻭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻭﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻬﺎﺗﺎ
ﺗﻦ ﻫﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﺁﻣﺎﺩﻩﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ به
(ﺭﺣﻤﺖ)ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﻌﺪﺍاز
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺣﻤﺎﻥ .

ﺣﺪﻳث
3275 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻃﺮﻳﻘﺖﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﺳﺘثنا ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3279 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪسوﮔﻨﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ( ﺁﺗﺶ)
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺘثنا
ﺷﻮﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
.

ﺣﺪﻳث
3225 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺻﻮﻡ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺷﺪﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ
ﻭﮐﺎﺫﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. (ﺻﻮﻡ)
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻭﻡ)ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ حساب ﭘﻴﺪﺍﮐﺮﺩﻧﺪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻭﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺵ
ﻫﻔﺘﻪ ﺁﻧﻬﺎ
(ﻫﺸﺘﻪ)ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3292 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ علیّ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ ؟ ﻭ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻭ ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻥ ﺑﻨﺎﻡ حجّ ﻋﻤﺮﻩﮐﻪ
ﻋﻤﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ.ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯﻭﺗﺮﻙ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻌلِّیّ ﻮﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺤﻤﺪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺎ ﻭ علویّون
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻳﻠﻰ بعلیّ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺮﮐﻮﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﻢ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭعلیّ
ﺁﻧﻬﺎﻏﻴﺮ ﺍﺯ علیّ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﺑﻤﺤﻤﺪﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﺄﻫﻠﺒﻴﺖﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ولیّ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ محمّدﻫﺎ
ﻭ علیّ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻓﺘﻮﺍﻯ
(ﺗﻌﺰﻳﺮ)ﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺭ ﻭ
ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﭼﻨﺪﻳﻦ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث3296
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﮕﻰ ﺷﻤﺎ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺖﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥﻭﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮهﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ولیّ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑّﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﻨﺪﻭ
ﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ. ﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺍﻧﻮﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﮔﺮﺩﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3298 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﺍﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺑﻨﻮﺷﻴﺪﻥ (ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑاﺐ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮔﻮﺷﺖ
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺗﻦ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭼﻮﻥ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺻﺎﺩﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻳﻥﻤﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻫﺴﺖﻭ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
(ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ)ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3313 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﻬﻮﺩ
ﻭ قُریش
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺷﺪﻩ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻭ ﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻰ
ﮐﺸﺘﻨﺪ.ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻣﺴﻤﻮﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻮﺷﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ علیّ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺑﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﻳﮑﺼﺪ ﻧﻔﺮ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ولیّ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻗﺒﻄﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺼﺮﻯ ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﻣﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ
ﺍﻧﺠﻴﻠﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
قُریش ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻭقُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
محمّد ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ قُرّه    ﻫﺎﻯ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ حجّ
ﻋﻤﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺩﺭ
ﻧﺎﻡﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ . ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﺧﻮﺩﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺭﺍﻳﻦ حَدیث   ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺣﺮﻭﻑ ( ﺍﻟﻢ ) ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3314 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭعلیّب
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﻃﻴّﺐﻭ
ﻃﺎﻫﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻓﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻦ حقّ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻃﻴّﺐ)ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺷﻔﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎ
ﻃﺒﻴﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻃﺎﻫﺮ ﭘﺎﻙ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻩﻭﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﭘس ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3316 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﺴﭙﺎس ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ محمّد
ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﻳﻢﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ آزمایش ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ(ﺷﮑﺮ)ﺯﺑﺎﻧﻰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺖ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﭙﺎس ﺳﻠﻮکی
ﺒﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3318 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﻳﺪ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻰﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻔﺎﻕ ﻭ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺎﻭ
ﭘﺮﺳﺖ ﻳﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍ
ﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﭙﺎس ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ (ﺷﮑﺮ)
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ (ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺗﺠﺴّﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻳﻬﻮﺩﻯﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺎﻓﻰﮐﻪﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﻣﺬﻫﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺧﺎﻭﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣل
ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻳﺎ محمّد
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﺘﺠﺴّم ﺎﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
.ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﻪ سوء  ﺷﻴﺎﻧس
ﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻭﺭﺩﻩ
ﻭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻴﻌﻘﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ
ﻳﻌﻘﻮﺏ(ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ)
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3332 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﮐﻠﻤﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ(ﺑﻴّﻨﺎﺕ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ

ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺘﻨﺪ؟ ﮐﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻨّﺖ محمّد ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3333 اﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ(ﺑﻴّﻨﺎﺕ)ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ محمّدﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
الهی هستند
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻋﻮﺍﻡ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺣس ﻭ ﻟﻤس
ﻫﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖﻭ ﮐﻠﻴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ(ﺩﻟﻴﻞ
ﻭ ﺑﻴّﻨﻪ)ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺘﺎﺏﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﻭﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.پس  ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ(
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ)ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ علیّ
ﮔﻔﺖ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭعلیّ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث3336 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻌثت
ﻭ ﻇﻬﻮﺭ محمّد
ﺑﻮﺩﻧﺪﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻤﺴﻴﺤﻰﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﭙﻨﺠﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ سوﺳﻴﺎﻧس
ﺩﻭﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴﻴﺤﻰﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻢ
ﻋﺼﺮ محمّد ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺎﻭ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪﮐﻪ محمّد
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﮔﻔﺘﻨﺪ
ﮐﻪ محمّد ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻨﻮﺯ
ﻇﻬﻮﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺑﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﺩﻳﻦ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻮپس
ﺣﮑﻮﻣﺖ(ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ)
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﺑﺠﻮﻳﻨﺪﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﺮ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3340 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ(ﺑﺮﻫﺎﻥ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ محمّد
ﺭﺍﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻮﺭ ﻣﺒﻴﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﻫﺎﻥ
ﺧﺪﺍ محمّد
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻫﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺁﻥ
ﻧﻮﺭ ﻧﺎﺯﻝ ﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ(ﺩﻭ
قُرّه    )ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ محمّد
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﻫﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭﺍﺯﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3348 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ(ﺁﮔﺎﻫﻰ)الهی
ﺮﺍ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ(ﺍﺳﻢ
ﺃﮐﺒﺮ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻭ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺣﺮﻭﻑ ﺍﺳﻢ
ﺃﮐﺒﺮﮐﻪ 73 ﺣﺮﻑ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭ ﺣﺮﻑ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰﭼﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3351 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻧﺬﺍﺭ
ﻭ ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻣﺎﻣﻰ اُمّی    ﻭمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ( ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻭﻣﻐﻤﻮﺭ)ﺯﻧﺪﻩ
ولیّ
ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺂﻧﻬﺎ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺭﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺁﻏﺎﺯ(ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ) ﺍﻭﺍﺯ
ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺘﻮﻓّﻰ
ﻧﻴﺰ(ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ)
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3352 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻴﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻳﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪمحمّد
ﺑﺎﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻋﺘﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﺩﺭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥﻨﺒﻮﺩ.ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺳﺮﻋﺖ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﻳﻤﻨﻰﭼﻪ
ﺃﻫﻞ ﻳﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻳﺎ
ﺍﻫﻞ(ﻳﻤﻦ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ) ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﮐﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺳﺮﻋﺖﺩﺭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3357 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏﺍﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺟّﺎﻝ ﻭ
(ﺻﻴﺤﻪ)ﻳﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﻣﻬﻴﺐ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﻨﮓ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒﻗﻄﻊ ﺷﺪﻥ
ﻧﺎﻑ ﻭ ﺑﻨﺪ ﻧﻘﺮﻩﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻬﻠﺖ
ﺗﻮﺑﻪﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﺫﺏ(ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ)ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ علیّ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺟّﺎﻝ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺟّﺎﻟﺎﻥ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣؤثرّ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3362 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺭﻣﺰ (
ﺍﻟﻤﺺ) ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺼﻄﻔﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺣﺮﻭﻑ ﺭﻣﺰ
ﺁﻏﺎﺯ سوء  ﺭﻩ
ﻫﺎﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺗﻤثیل ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3369 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﻟﻘﺎﻯ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻴﺪﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻭﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﻭﮔﺎﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺟّﺎﻝ ﻭ
ﮐﺎﺫﺏ می
ﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺑﺎﺯﻯ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3372 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ اُمّی    ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺤﮑﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
(ﺁﻳﺖ ﻭ ﺁﻳﺪ ﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ)ﻣﺠﺴّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3377 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺳﺠﺪﻩ ﺃﻫﻞ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺠﺪﻩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3385 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺭﻳﺴﻤﺎﻥ
ﻧﺦ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺑﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣثاﻟﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3404 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻣﺮﺯﺵ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ(ﺍﻳّﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ) باﺷﻨﺪ.
ﺍﻳّﺎﻡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺑﺮﺏ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
3406 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺍﺳﺖ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭﻭﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﺴﻨﻚﻭﺣﺴﻦ
ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺴﻦ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻭ سوء  ﮊﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻴﻮﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
3408 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺭسوﻝ ﺍﻭﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ ﺑﺎ
ﺍﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ. ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭسوء  ﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻮﺭ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3410 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻥ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻢﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ ﺭسوﻝ
ﺧﺪﺍ ﻳﭙﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﻉ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻣﻴﻦ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ اُمّی    ﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ محمّدﮐﻪ
علیّ ﺭﺍ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ولیّ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻳﻘﻴﻦ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3417 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺷﺨﺼﺎ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﺃﻣﺮ)ﻭ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3421 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﭘﻨﺞ ﺃﺻﻞ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺃﺻﻞ ﭘﻨﺠﻢ
ﺃﺻﻠی ﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﻭ ﺻﻮﻡ ﻭ حجّ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺸﺮﻯﻭ ﺷﺮﻙ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﻔﺮ
ﻭﺟﻬﻞ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ .

ﺣﺪﻳث
3424 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺭﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩولیّ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺪﺭ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﺑﺪﻭﻥ
ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺎﺩﺭ.ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻮﺩﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺎدرس ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻔﺤﺸاء ﻣﺘﻬﻢ
ﻧﺸﻮﺩ.
ﭘﺪﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯﺣﺘﻤﺎ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﻤﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﮐﻪ
ﺍﺣﻀﺎﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﮔﻔﺖ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻦ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3427 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺰﻭﻝ(ﺁﺑﺎﺕ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ)ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻓﺎﺳﻘﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻯ محمّد
ﻣﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﺁﻳﺎﺕ
ﺑﻴّﻨﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻭﺑﻴﻨﺶ

ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺩﻳﻢﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﺒﻮﺕ ﺗﻮ
ﺑﺎﺷﺪﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻣﺖ علیّ.ولیّ
ﻓﺎﺳﻘﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
محمّد ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﻧﺪﻭﻟﻮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ محمّد
ﺩﺭ علیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺧﻠﻔﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﭘس ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ محمّد
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﮐﺎﺫﺏ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭ
ﻓﺎﺳﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺷﺮﻁ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّد
ﻗﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻧﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﻭﺣﺴﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3403 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ)ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﺑﺎ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
محمّدﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺷﻮﻧﺪ. ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺩﺧﻮﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ.

ﺣﺪﻳث
3431 ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺧﻄﺒﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﺟﺪﻳﺪ ﺷﺸﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﺨﺘﺺ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3433 ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﻔﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺷﺸﻢ
ﻋﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯﺁﻥ .ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺗﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ ﮐﻪ محمّد
ﺭﻓﺖ. ولیّ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﻭﺩﮐﻪﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ربّ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ .

ﺣﺪﻳث
3434 ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭼﺸﻤﻪ
(ﺁﺏ ﺣﻴﺎﺕ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ مُقدّس
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ(ﺑﻴﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ)
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺑﻴﺖﺍﻟﻤﻘﺪس
) ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ تَقذُس ﻭ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3437 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺗﻌﻬّﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّدﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3449ﺳﺎﺋﻞ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪﻭﻫﺮﺩﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ (ﺍمُّ
ﺍﻟﻘﺮﻯ)ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻧﺎﻡ
ﺷﻬﺮﻣﮑّﻪ ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
3458 ﺳﺎﺋﻞ
ﮐﻪ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﻣﻴﮕﺮﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺗﻮ ﺃﻫﻞ ﻭ
ﺭﻋﻴّﺖ ﻣﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3459 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﻭﺩﺭ ﻫﺮﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ (ﺑﻴﺖ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ)ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﺐ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖپس  ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3463 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺴﻦ
ﺑﺼﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
.

ﺣﺪﻳث
3482 ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ محمّد
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ محمّد
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴفی ﻨﻴﺴﺖ. ﻓﻀﻴﻠﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ(
ﻓﻀﻞ)ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
عقلی ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ.

ﺣﺪﻳث
3484 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻢﮐﻪ
ﺧﺎﻙ ﺭﺍﻩ
ﺗﻮﺭﺍسوء  ﺭﻣﻪ
ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺭﺍﻩ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺑﻴّﺖﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ علیّ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3629 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻈﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ(ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ)ﺣﺴﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺣﺴﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ(ﻣُﺼﺤﻒ)
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺼﺤﻒ
ﺭﺍ ﺧﺎﺹ ﻗﺮﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏﻗﺮﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩ.ولیّ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﮐﻨﺪ.
ﻭ سوء  ﻡ ﻧﻈﺮ
ﺑﺪﺭﻳﺎ ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻳﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﺗﻠﺎﻃﻢ ﻭ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ
ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺑﺴﺎﺣﻞ ﺃﻣﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3542 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻔﻆ ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
(ﺻﻠﻮﺍﺕ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺑﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ شانس ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺸﻴّﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ(ﺻﻠﺎﺕ)ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﮑﻪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺷﺮﻙ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺻﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﺬﮐّﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3586 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بعلیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﻮ
ﺷﻮﺩﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّﻭ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ محمّدﻯﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3692 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﺻﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ
ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﻦ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺁثاﺭﺷﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ ﺩﻝ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﺻﻠﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺗﻦ ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ پس  ﭼﻨﺪ
ﺭﻭﺯﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ پس
ﺍﺯ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮔﺎﺯ ﻭ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﻏﺬﺍﻯ ﻃﻔﻠﻰ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻣﺎدرس
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻦ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻃﻔﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻔﺶ ﻭﮐﻠﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻧﻘﺶ
ﻋﻤﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻮﻗّﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎﺑﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
مُقدّس
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﻘﺒﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﻗﺒﺮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭلی
ﺪﺭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺂﻧﻬﺎ مُقدّس
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭﺡ مُقدّس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻦ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎﺯ ﺗﺮﻙ ﺗﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻩ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3602 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻳﺎ ﺁﻥ ربّ
ﻣﻦ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻩ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﻘﺒﻴﺪﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3621 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺖ
ﺗﺮﺍﺵ ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ولیّ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺁﺯﺭﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻃﻠﺐ
ﻏﻔﺮﺍﻥﻮﺁﻣﺮﺯﺵ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث 3624 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺩﻡ
ﭘس ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﮔﻔﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺩﻡ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻫﺮ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﭘﻨﺢ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭﭘﺪﺭ ﻭﺟﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3655 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻧﺎﻡ ﺷﺒّﺮ ﻭ
ﺷﺒﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﻓﺎﺧﺘﻪﻭ
علیّ ﺣﻴﺪﺭﻩ
ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭمحمّد
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3670 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ ﻭ
ﻋﻠﻴﻮ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﻭﺻﺒﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ
ﭘﻨﺠﻢﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3671 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﺩﻡ
ﻭﺣﻮﺍﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻋﺖ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﻓﺮﻭﺩ
ﺁﻣﺪﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻋﺖﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﺳﻌﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
پس  ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪﮐﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻳﺎﻓﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺁﺩﻡ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﻟﻤس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3675 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺩﻡ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺁﻣﻮﺧﺖ
ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭﺳﺎﺋﻞ حجّ ﻭ
ﺣﺠّﺖ ﮐﺪﺍﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺩ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﺑﺪﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ قُرّه     ﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3676 ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﺩﻡ
ﺭﺍﺍﺳﺎﻣﻰ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﻭ ﺭﻭﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3679 ﺍﻣﻠﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺑﺂﺩﻡﻫﺮﭼﻴﺰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ. ﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﺵ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﻣﻦ. ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺁﺩﻡ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺁﺩﻡ
ﮔﻠﻴﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3683 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺳﺠﺪه ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺑﺂﺩﻡ
ﺭﺍﮐﺎﺭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻨﺪ. ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺷﻬﻴﺪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﮑﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3700 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺂﺩﻡ ﺳﺠﺪﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪ ﺩﻳﻦ
ﻣﺸﺮﻙﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﻭﮐﺎﻓﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺳﺮﮐﺶ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭﻋﺮﺵ ﻃﻮﺍﻑ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﺭﻭﺯ
ﻫﻔﺘﻢ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻳﻮﻡ ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ
ﺧﻮﺩﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩﺣﺘﻰ
ﻳﺰﻳﺪ ﻗﺎﺗﻞ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺣﺘﻰ
ﺍﺑﻦ ﻣﻠﺠﻢ
ﻗﺎﺗﻞ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.

ﺣﺪﻳث
3702ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺣﺮﺍ ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪ . ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺭﻭﺡ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻦ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺮﺩ.ﻭپس  ﺍﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻘﺮﺭ
ﺍﻟﻬﻴﻮﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺳﺎﺩﻩ ﻟﻮﺡ
ﻋﺮﺏ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﻳﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺩﻫﺎﺕ ﻭﻳﺘﻨﺎﻡ
ﺭﻗﻢ ﺳﻴﺰﺩﻩ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3703 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﮔﻔﺖ ﻭ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪﻓﺮﻣﻮﺩ
بخاطر ﻧﺎﻡ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺁﺩﻡ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻪ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻓﺮﻭﺩ
ﺁﻣﺪﮐﻠﻤﺎﺗﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﺑﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻓﺮﻭﺩ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺗﻨﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩﺗﺎ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺃﺻﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3704 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﮐﻠﻤﺎﺕ
آزمایش ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺪﺍﻥ(ﻣﺒﺘﻠﺎ)ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﮔﻔﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺯﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺖﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ. ﭘس
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻋﺮﺵ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎﻯ محمّدﻯﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺖ.

ﺣﺪﻳث
3705 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺩﻡ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭ(ﺻﻔﺎ)
ﻧﻘﻄﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺻﺒﺢ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪ. ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﻔﺎ
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺤﻞ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ(مُروِه)ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻣﺮوءﺖ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ
ﻭﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥ ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺣﮑﻤﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﻤثیلی ﻭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻠﻤﻰﺑﻴﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
3707 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺖﮐﻪ ﻇﺮﻑ
ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ. ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺟﺪّ
ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
. ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻭﮐﻤﻚ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﻧﻮﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎﻯ محمّدﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺑﺂﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﺁﺩﻡ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺯﻧﺎﻧﻪ (ﺷﻴﻮﺍ)
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﺑﻮﺩﺍﻭﻳﺎ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺴﻴﺢﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
محمّد ﺭﺳﻴﺪ
ﺗﺎ ﻧﺎﻡ
ﺯﻳﻨﺐﮐﺒﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ سوّم
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﮑّﻪ ﺭﺍ ﻳﻚ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦﻭﺳﭙس ﺑﻮﺍﺣﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﺁﺏﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﺭﺍ
ﺯﻣﺰﻣﻪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﺏ
ﺯﻣﺰﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻳﻦ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻘﺶ
ﺭﺳﺘﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪﻧﺪﻭﻟﻴﺰﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ قُریش قُرّه     ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻭ( ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ)ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ اُمّی    ﺑﻮﺩﻧﺪؤ
ﻣﮕﺮ ﺃﻧﺪﮐﻰ
(ﻫﺎﺷﻤﻰ)ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
محمّد ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ(ﻫﺸﻢ ﻭ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ)ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪمحمّد
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﺑﻌﺪﺍ
محمّد
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ محمّد
ﺳﺎﻟﻚﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢمحمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ(ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﺁﺧﺮ)
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﮑﺎﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺁﻣﺪﻩﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﻣﮑّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻌﺒﻪ
ﻭ ﻣﺤﻞ(مَروِه)ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ(ﺻﻔﺎﻯ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻣﺎﮐﻦ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭحجّﮐﻪ محمّد
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻭﺿﻊ
ﻧﻤﻮﺩ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻃﻮﺍﻑ ﺩﻭﺭ
ﮐﻌﺒﻪ ﻃﻮﺍﻑ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﺩﻡ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍﻫﺮﺳﻪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭ
ﺁﺫﺭﺑﺎﻳﺠﺎﻥ
ﻣﻮﻟﺪ
ﺁﺯﺭﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ ﻭ محمّد
ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺯ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ حجّ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺠﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﻣﻬﺪﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻳﺎ
ﺍﺯﻣﺮﺩﻣﻔﺎﺭﺵﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ(ﭘﺎﺭﺳﺎ)ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ(ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﻩ) ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3708ﻋﻤﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺁﺩﻡ ﺍﺯ
ﺩﺭﺧﺖ ﺧﻮﺭﺩ ﻭ بحقَّ
محمّد ﺩﻋﺎ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺭﺣﻤﺖ ﮐﻦ ﻭ
ﺑﺒﺨﺶ. ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﺩﺭﺧﺖ(ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﺪﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ.ﻭ
بحقَّ محمّد
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﺭﺩﺷﺖ
بحقَّ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ سوﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪﺍﺭﺍ
بحقَّ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ سوﮔﻨﺪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ محمّد
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
سوﮔﻨﺪ ﺩﺍﺩ
ﮐﻪ ﺑﺂﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﻫﻤﺎﻥ سوﮔﻨﺪ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯﺎﻭ ﺑﺴﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. محمّد
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻣﻘﺎﻣﺎﺗی
اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯﺪﺭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺴﻴﻦ
ﺣﺴﻨﻚﻭ ﺣﺴﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺭﻭﺡﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻳﻌﻨﻰ(ﻓﻄﻢ)ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭعلیّ
ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ محمّد
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺎس ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ مُقدّس
ﻭﭘﺎﻙ ﻭﻃﺎﻫﺮ
ﺷﺪﻩﻭ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ محمّد
ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3709 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻳﻚ ﻋﺒﺎﺭﺕ ﺩﻋﺎﺋﻴﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﺩﻋﺎ
ﻭﻣﻄﻠﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺷﻰ
ﺭﺍﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3710 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺂﺩﻥ ﻭﺣﻮﺍ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﻓﺮﻭﺩ ﺁﻣﺪﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻔﺖ
ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ(ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ ﺁﺩﻡ
محمّدﻯ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﻭﺗﺮﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭمحمّد
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻘّﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻫﻔﺖ ﺭﻭﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ(ﺷﺠﺮﻩ
ﻃﻴّﺒﻪ)
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ(ﻳﻘﻄﻴﻦ)
ﮐﺪﻭﻯ ﻭﺣﺸﻰ ﻏﺬﺍ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3711 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﺩﻡ ﺍﺯ
ﺫﺭﻳّﻪ ﺁﺩﻡ ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ علیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺗﺴﻠﻴﻢ

ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﭙﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ .

ﺣﺪﻳث
3713 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺩﻡ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺯﻭﺍﻝ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺁﺩﻡ
ﺩﻣﻴﺪ. ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
محمّدﻯ
ﻧﻴﺰﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺯﻭﺍﻝ ﻭﺯﺍﻳﻞ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ (ﺷﺐ ﻗﺪﺭ)
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
محمّدﻯ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻋﺖ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﮔﺎﻫﻰ ﻳﮑﺴﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﻮﺭﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺟﺸﻦ
ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ
ﺳﻌﺎﺩﺕﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺸﻦ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭ .

ﺣﺪﻳث
7314اﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖﮐﻪ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺳﺠﺪﻩﺍﻭ
ﻧﮑﺮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺍﺯ
ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻪﮐﻪ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﺗﺒﻌﻴﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺮﻭﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻥﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﺑﻠﻴس ﺳﺠﺪﻩ
ﻧﮑﺮﺩﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺁﺩﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺂﺩﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﺪﻭﺑﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺎﻳﻦ ﺳﺠﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﻚ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻭﺧﻠﻘﺖ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺸﺘﻪ.ﺭﻭﺣﻰ الهی
ﺸﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺳﺎﻳﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺒﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
7322 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻓﻮﺭﺍﻥ(ﺗﻨّﻮﺭ)ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻨّﻮﺭ ﻧﺎﻥ
ﭘﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻨﺒﻊ
ﻧﻮﺭ ﻭﻓﻮﺭﺍﻥ
ﻭﻓﻴﻀﺎﻥ
ﺳﺮﺷﺎﺭﻯ ﺁﺏ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﻮﺭﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻓﻮﺭﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﺤﻞ ﻓﻮﺭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨّﻮﺭ
ﺭﺍ(ﭘﺸﺖ
ﮐﻮﻓﻪ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﻒ
ﻗﺒﺮﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻓﻮﺭﺍﻥ
ﺗﻨّﻮﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﺸﺖ ﮐﻮﻓﻪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ)ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﮐﻪ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﮐﻮﻓﻪ ﺑﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺖ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﻌﺒﻪﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺒﻴﺖ
ﺍﻟﻤﻘﺪس ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺮﻭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻭ ﺷﺐ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﭙﺎﮐﻰ
ﻭ تَقذُس ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻫﻤﻪ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
7323ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﮐﺸﺘﻰ ﻧﻮﺡ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺑﺎﺑﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻮﺳﻰ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻃﻮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻮﺡﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻰ
ﺳﺎﺧﺖﻫﻤﺎﻥ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮔﻨﻪﮐﺎﺭ
ﺍﺳﺘﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺟﻠﻪ
ﻭﻓﺮﺍﺕ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻃﻐﻴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﺪ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺧﻴﺮﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻒ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﻓﺮﺍﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺁﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
7331 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺗﻮ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻯﻭ
ﺧﻠﻌﺖ ﺳﺒﺰ
ﺭﻧﮓ ﺑﺮﺩﻭﺵ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ. ﻫﻢ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﻥ
کاﻣﻞ محمّدﻯ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ علیّ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﻣﺠﻠﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺩﻭﺵ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﺒﺰ
ﺭﻧﮓ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺣﻴﺎﺕﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻤﻴﺮﺩ
. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻠﻌﺖ
ﺳﺮﺥ ﻳﺎ
ﮔﻠﮕﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺁﻥﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻳﺎ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﺸﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩﻣﺠﺪﺩﺍﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﺑﻌثت
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
7336 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺧﻠﻴﻞ ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ محمّد
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﭘﻨﺠم عرﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭ ﺁﺩﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺧﻠﻴﻞ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ(ﺧﻠﺎﻝ)
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻧﻔﻮﺫ
ﮐﺮﺩﻩﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺬﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎ(ﺻﻠﻪ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻔﺎﻳﺖﺍﺯ ﺗﻮﺳﻠﺎﺕﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻟﺬﺍ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭک
اﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3738 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﮋﺩﻩ
الهی
ﺒﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻪ ﺧﻠﻴﻞ
خدا ﻳﺎﻓﺖ.
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ.
ﺧﻠﻴﻞ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﺧﻠﺎﻝ)ﻭﺟﻮﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻧﻔﻮﺫ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ محمّد
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺧﻠﻴﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﺧﻠﻴﻞ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﻮﻯ
ﺷﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3740 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺸﺴﺘﻪﻭﻟﺒﺎس
ﮔُﻠﻰ ﺑﺮﺗﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ. ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺳﻢ
(ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ)ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺭﻧﮓ ﮔﻠﻰ
ﻳﺎ ﺳﺮﺥ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺧﻮﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ
ﻓﺪﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ.

ﺣﺪﻳث
3650 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﺷﮑﺎﻑ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ اﺳﺖﮐﻪ
ﺷﮑﺎﻑ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺗﻦ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ ﺷﺒﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﻧﻴﺰﻫﺸﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺣﺎﻣﻠﺎﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3755 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﺮﻭﺩ ﺑﺂﺗﺶ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺁﺗﺶﻧﺎﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﺪ
ﺁﺗﺶ ﮔﻠﺴﺘﺎﻥ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﻭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻠﻴﻞ ﻭ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﮐﻠﻴﻢ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ محمّد
ﺯﻧﺪﻩﻭ علیّ ﻭ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻤﺮﻭﺩ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺑﻞ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻫﺮﺁﺧﻮﻧﺪ(ﺃﻣﺮﺩ)
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻓﺎﺟﺮ
ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
3758 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﻧﻮﺭﻭﺯ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑُﺘﻬﺎ ﺭﺍ
ﺷﮑﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯی ﻧﻮ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺟﺸﻦ
ﭼﻮﻥ ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﻭ
ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻭ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﻠﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3759 اماﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻠﻤﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﺒﺘﻠﺎ
و آزمایش ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻳﺎ همان سوﮔﻨﺪ
او ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
وهمان ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
او
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻫﻤﻦ.
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3761 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰﻫﺮ ﻫﻔﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّدﻭﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺩﻭ قُرّه     ﻭﺧﻮﺭﻩ ﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡﻭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻳﺎ(ﺭﻭﺡ
ﺯﻣﻴﻦ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻳﻘﻴﻦ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3762 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻤﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻭﺭﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻳﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻋﺮﺵ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ.ﻭ محمّد
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻓﺖﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻳﺪﻩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴخ
ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3763 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻔﺖ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﮔﺸﻮﺩﻩ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ. محمّد
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺍ ﮐﻪﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﻳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺷﺒﻴﻪ
ﻧﻘﺶﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ محمّد
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩﺍﻡ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻣﻰ اُمّی    ﺍﺳﺖﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ(ﺍﻣﺎﻡ)ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻫﺮ اُمّی    ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺷﻴﻌﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3764 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻥ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻤﻘﺪس
ﮐﻪ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﺪﺍﻡ
ﺭﻭﺯﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ؟ ﻭﻯ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ ( ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﺪﻳﻦ) ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺳﺎﻟﻚ.
ﻭ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﻦ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮔﻔﺖﺳﻪ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻦ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺤﺒﻮس
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﻭ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ ﻭ
ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺷﺖﺩﻋﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭپس ﺭﺍ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ ﺑﻐﻞ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﺑﻌثت ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3771 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻢ
ﺑﮕﻮﺷﻪﺍﻯ
ﻣﺤﮑﻢ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ .
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ ﺁﻥ
محکم وﻧﻴﺮﻭ
ﺩﺭ شهود ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻭ
ﮔﻮﺷﻪﻋﺰﻟﺖﻭ
ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﺑﺎ ۳۱۳
ﺍﺻﺤﺎﺏ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻗﺎئم ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺕ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻭﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث3772 ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺫﻭ ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﺻﺎﺣﺐ ﺩﻭ ﺷﺎﺥ
ﮐﻪ ﮐﻮﺭﻭﺵ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺳﺘﺎپس
ﺍﻭ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ولیّ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺯ

ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﮑﻨﺪؤﺭ ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ
ﺭﺍ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺷﺮﺍﺏ ﻣﺮﺩ.ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﻯ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ.ولیّ
ﻣﺮﺩﻡ ﺷﺎﺥ
ﺭﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺷﮑﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮐﻮﺭﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3773 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺃﺑﺮ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ ﺑﻮﺩ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ.ﻭ
ﺃﺑﺮ ﺳﺨﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻤﺎ محمّد
ﻳﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ولیّ ﺩﺭﻙ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3774ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﮐﻪ
ﺃﺑﺮ ﻭﺑﺎﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺳﻌﺖ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺷﺐ
ﻭﺭﻭﺯ ﺑﺮﺍپس ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﮐﻮﺭﺵ ﻭ محمّد
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮپس ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺣﺪﻳث
3775 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﻨﺪﻩ ﺻﺎﻟﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ(ﺣﺠّﺖ)ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﭘﺮ ﺳﺘﻢ
ﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻌﺪﻝ
ﻧﻤﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﻧﻤﻮﺩﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺮﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩ.ﺻﻔﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3779 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻗﺪﻳﻢ
ﻃﻠﻮﻉ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ
ﭼﺸﻤﻪ سوﺯﺍﻥ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭﺟﻨﻮﺏ ﺷﻬﺮ(ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻏﺮﺏ
ﻣﺎﺩﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺁﺗﺶ سوﺯﺍﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺶﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﺎﻡ ﺁﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ(ﺟﺎﺑﻠﻘﺎ)ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ(ﺟﺎﻯ
ﻟﻘﺎﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺟﺎﺑﻠﺴﺎ)ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3783 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻳﻮﺳﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺖﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺪﺭﺕ ﺑﻠﺎﻯ
ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻯ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ بحقَّ
محمّد ﻭ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﻭ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻰﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻰ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺷﻮﺩﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ سوﺷﻴﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺯﺭﺩشتﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ سوﻣﻴﻦ
سوﺷﻴﺎﻧس
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.(ﻣﺒﺘﻠﺎ
ﺷﺪﻥ)ﻳﻌﻨﻰ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ آزمایش
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺮﺵ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺒﻮﺭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔی
ﻮﻋﻤﻘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻧﺶ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3786 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﭘﻨﺠﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ
ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻣﻮﺳﻰﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺷﺪﻧﺪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3788 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ ﺯﻳﺮ
ﺩﺍﻭﺩﺍﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﮔﻔﺖ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺷُﺒّﺮ ﻭ
ﺷُﺒﻴﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴنی ﻭﺣﺴﻨﻰﺩﻭ
سوﮊﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻣﻮﺳﻰ.

ﺣﺪﻳث
3789 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳّﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎ ﺭﻭح االقُدُسﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻳﺎ(ﻳﻮﻡ)ﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3804 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺧﻂ ﮐﺸﻴﺪ
ﻭﮔﻔﺖ ﺍﻳﻦ ﭼﻬﺎﺭ
ﺯﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺧﺪﻳّﻪ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﺁﺳﻴﻪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ سوﻡ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺍﺯ
ﺑﻮﺩﺍ ﺑﺒﻌﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﮔﺮ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻀﺎﺋﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺼﻴﺐ ﺷﺎﻫﺪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﻬﻮﺩ سوﻡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوّم
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ.

ﺣﺪﻳث
3801 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﮑّﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻮﻓﻪ
ﺗﺎ ﻧﺠﻒ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﮑّﻪ ﺟﺎﻯ(ﻣﻎ)ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ قُریشﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺩﺭ
ﮐﻌﺒﻪ
ﻳﺎ(ﺑﮑّﻪ)ﻣﮑﺎﻥ(ﺑﻎ)ﻫﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ . ﺗﺎ
ﮐﻮﻓﻪ(ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ) ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻮﻟﺎ علیّﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﺠﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺩﺭ
۵۵ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﻨﺎﻡ(ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘم ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯﻭﻫﺮ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻫﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎنی ﺮﺍ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3802 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3822 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺘﻮ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ
ﻣﺤﮑﻢ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی    ﺷﺪﻩﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪ
ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﺟﺪﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﺳﭙس ﺍﻣﺎﻡ
ﻃﺮﺯ ﺭﮐﻮﻉ
ﻭﺳﺠﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻋﻮﺍﻡ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭﻣﻌﻨی
هماﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎ ﻭﻧﻤﺎﺯﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﺤﮑﻢ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺟﺪﻯ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺗﺮ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3825 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3826 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻋﺪﻩ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ
ﺑﻤﻮﺳﻰﺩﺭ
ﮐﻮﻩ ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻭﻓﺮﻫﻪ ﻭ ﻓﺮﺝ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕﺭﺍﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻳﺎ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ.ﮐﺘﺎﺏ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﮐس
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3827 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﻭﺯ
ﺷﺸﻢ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ. ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺭﻣﺾ ﻋﻴﻦ)ﻳﺎ
ﻭﺭﻡ ﭼﺸﻢ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻮﺍﻡ(ﺑﺎﺑﺎ
ﻗﻮﺭﻯ)ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺭﻭﺯ
ﺷﺸﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﻮﺳﻰﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩ ولیّ محمّد
ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﻨﻮﺷﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻓﺘﺮﭼﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺵﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
(ﺗﻮﺭﺍﻩ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺍﻧﺠﻴل
ﻴﺎ
ﻓﺮﺷﺘﻪ)ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ محمّد(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﻭ قُرّه     ﺑﺮﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3831 ﻭ3832 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻠﻢﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮔﻔﺖ.
ﮐﻪ ﻓﻀﻴﻠﺖ محمّد
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ.ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮐﻴﻔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻈﻬﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3845 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖﮐﻪ
ﺳﻪ ﭘﻠّﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﻠّﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﭙﻠّﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺖ.
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﺮﺑﺎﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﭘﻠّﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻨﺒﺮ
ﻭﺗﺮﻳﺒﻮﻥﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
3857 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖﭼﻪ ﭘﺎﺩﺍﺷﻰ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻰﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺭسوء  ﻝ ﺗﻮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺠﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺠﺪﻩ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺭسوﻝ
ﺧﺪﺍ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻠﻖﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮﻥ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﺒﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺑﺎﺭ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3873 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻧﻤﻮﺩﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺍﺯ(اُمّت )محمّد
ﮐﻦ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻰ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻋﻀﻮﻳّﺖ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﮑﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ اُمّت  ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ محمّدﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻣﻮﺳﻰ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻣﺎﺷﻰ)ﻭ
ﺭﻫﺮﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
(ﻣﺎﺷﻴﻪ)ﻳﺎ
ﻣﺴیح
ﺷﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّدﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺩﺍﺩﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻟﻦ ﺗﺮﺍﻧﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺎ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﻧﺮﺳﻨﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮؤﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕالهی
ﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺣﺎﺻﻞ
ﺷﺪﻧی اﺳﺖ ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3918 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺭﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍ ﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻥ هماﻧﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ.
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭ ﺑﺮﻫﻤﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3932 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻴﻢ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﺳﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻬﻢ
ﺑﮑﻦ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3955 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﻮﻡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺭﻭﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺁﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﻣﺎﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺗﺎﺑﻮﺕ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺩﺯﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺩﺯﺩﺩﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻀﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﺖ
ﺍﻟﻨﺼﺮ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﮐﺮﺩﻭﭼﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﻴﺮ
ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ 80 ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﮐﻮﺭﺵ
ﺍﺯﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺑﻞ
ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ
(ﺑﺎﻳﺒﻞ)ﮔﺮﻓﺖﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﻮﺳﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻔﻮﺫ ﻭ
ﺍﻫﺪﺍﻑ ﺧﻮﺩ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻧﻮﺷﺖ.
ﻭﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺭﺍ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﻌنی ﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯمحمّد
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻳﺎﻓﺖ.

ﺣﺪﻳث
3959 ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
(ﺧﺘﻨﻪ) ش ده ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺩﻡ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺁﺩﻡ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍ
ﺳﺎﺧﺖﻭﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻭﻝ ﺧﺘﻨﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﺘﻨﻪ
ﻧﻤﻮﺩ ﺧﺘﻨﻪ
ﺭﺳﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺯﺧﻢ ﺧﺘﻨﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺳﺎﻝﺩﻳﺮ ﺷﻔﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺧﺘﻨﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺧﺘﺎﻡ)ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ آزمایش
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﺑﻬﺪﺍﺷتی
اﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3874 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺣﺎﺟﺖ ﺍﻭ ﺭﻭﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺭﻭﺯ ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺮﻡ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻭ
ﻫﺮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘی
ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﭼﻨﺎﻥ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3984 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﺑﻮﺭ
ﺭﻭﺯ 18
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪ
. ﺯﺑﻮﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﺍﺯ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺯﺑﻮﺭ قُریشﻫﻤﺎﻥ(ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ) ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﮐﻪ(ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ)ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﻣﺰﻣﺎﺭ ﻭ
ﻧﻮﺍﻯ ﻧﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭﭼﺎﻩ ﺁﺏ
ﺯﻣﺰﻡ ﺧﻨﻚ
ﺁﻥﺯﻣﺰﻣﻪ
ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺮاءت ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻧﺮﺍﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺁﻥ
ﺷﻮﺧﻰ ﻫﺮ
ﻓﺤّﺎﺷﻰ ﻃﺮﻑ
ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺮﺁﻥﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﺍﺯ
ﻗﺮاءﺖ ﻭ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮَ
ﺭَﻡ ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﻳﺎ(ﺭَﻣﺾ و رَمَد
ﻋﻴﻦ)
ﮔﻮﺋﻰ(ﭼﺸﻢ
ﺩﺭﺩ ﻭ ﺭَﻣﺪ)
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4017 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩﻭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
اﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺟﻮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻭﺩ ﺗﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ 13ﺳﺎﻟﻪ ﻭﺫﻭﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ
ﮐﻮﺭﺵ12 ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺭﺍﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭ محمّد
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻨّﻰ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4026 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ محمّد ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﺪﻧّﻰﻭ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﺄﻧﺒﻴﺎﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭﻳﺎ
ﺭﺍ ﺷﮑﺎﻓﺖﻳﺎ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻗﺘﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ
ﺯﻧﺪﻩﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻪ
ﺷﻤﺎ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺑﻮﺩ .
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4027 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ37 ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺁﺻﻒ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥﺑﺎ
ﻳﻚ ﺣﺮﻑ
ﺑﻠﻘﻴس ﺭﺍ ﺍﺯ
(ﺳﺒﺄ)ﺑﺎﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺑﺮﺩ.ولیّ محمّد
ﻭﻫﺮ محمّدﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻭ ﺭﻣﺰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4040 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻣﻠﮑﻪ ﺳﺒﺎ
ﺭﺍﺁﺻﻒ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺣﺎﺿﺮ
ﮐﺮﺩ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺑﻤﺤﻀﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﻤثیل ﺑﻠﻘﻴس
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻳﻬﻮﺩﻯﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﻳﻤﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻳﻤﻦ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﻭ
ﺣﺘﻰ(ﺗﺎﺋﻰ)ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﺗﻢ ﻃﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺗﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﭼﻴﻦ ﻭ ﮊﺍﭘﻦ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4453ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﺪﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺪﺍﻯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺯﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﺁﺳﻴﻪﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻴﻮﺍ ﻭ
ﺩﻏﺪﻭ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
سوﻡ
ﻭﺯﻧﺎﻧﻪﺧﻮﺩ
ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺯﻳﻨﺐ ﮐﺒﺮﺍ
ﻧﺎﻡ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
سوﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ . ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺯﻳﺴﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﻧﻮﻉ ﺧﺎﺹ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4457 ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭﮐﻴﻞ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻭﮐﻴﻞ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭلی
ﻏﺎﻳﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺮﻭﻑ
ﺭﻣﺰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4462 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺭﻭﺯ ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺭﺍﺭﻭﺯ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﺗﻌﻤﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺭﻭﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻳﺤﻴﻰﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺑﻌﺪﺍ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺷﺪﮐﻪ علیّ
ﻧﻴﺰ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺣﺪﻳث 4468 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ سوﻡ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﻏﺪﻭﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻓﺎﻃﻤﻪﻧﺎﻡ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺩﺭ ﺳﻦ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ سوﻡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ ﺷﺪ.ﻭمحمّد
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﺤﺒﻴﺐ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻳﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺎﻡ(ﺍﻳﻠﻰ ﻳﺎ
ﺍﻟﻰ) ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ محمّد
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ﺍﻳﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻮﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭ سوء  ﺭﻳﻪ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻌﺼّﺐﻧﺎﻡ علیّﺮﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻳﻠﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭعلیّ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ علیّ
محمّد ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
4476 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺮﻳﻢ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﺣﻔﻆ
ﻓﺮﺝ ﻭﺁﻟﺖ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰﻣﺮﻳﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ.
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭﺩﻏﺪﻭ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4478 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻴﭻ
ﻃﻔﻠﻰ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﺶ ﻣﺎﻩ
ﺣﺎﻣﻠﮕﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩﻣﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺍﻳﻦ
ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﻗﺎﺋﻢ و ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﻫﺮﺍﻣﺎﻡ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ اُمّی    ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﮐﺮﺑﻠﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺿﻤﻦ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘثنا ﻫﺎﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗثبیت ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
.

ﺣﺪﻳث
4480 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﻤﻌﻨﻰ
مُقدّس ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻭ(ﻣﺎﺭﺗﺎ)ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺮﺑﻰ ﻣﺎﺭﺗﺎ
ﺭﺍ(ﻭﻫﻴﺒﻪ)ﻳﺎ
ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦﻣﺮﻳﻢ
ﺭﺍ ﺣﺎﻣﻠﻪ ﮐﺮﺩ.ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﭘﺴﺮﺵ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭﺳﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪ.ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺕﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺶ ﻗﺮﻥ
ﺑﻌﺪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﮐﻪﺑﺎ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
4482 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺁﺑﺴﺘﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺳﺖ استﻭ ﻧﻪ
درﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎﺩﻯ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ سوﻡ
ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﺯﺭﺩﺷتی ﺨﻮﺩ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4484 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻪ
ﺑﻨﺰﺩﻳﮑﻰ
ﮐﻮﻓﻪ
ﻭﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺍﺯ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺑﻐﺪﺍﺩ
ﺷﺪﺩﺭ
ﺷﻬﺮ(ﺣﻴﺮﻩ)ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺗﺎﺑﻊ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ(ﺷثاثه )
ﭼﻨﺪ ﻓﺮﺳﻨﮕﻰ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺩﺭ
ﺑﻄﻦ ﺻﺤﺮﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺥ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﮐﻪ
ﺁثاﺭﺵ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺣﻴﺮﻩ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺁﺏ ﻓﺮﺍﺕ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺤﻞ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺖ. ﻓﺮﺍﺕ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻫﻪ
ﻭ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﻳﻢ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺯﻥ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺻﺤﺮﺍ
ﻋﺰﻟﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻮﻓﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﻭﻣﻌﺒﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺎﺑﻠﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﻭﻣﺴﻴح
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﺠﺪ ﺳﻬﻠﻪ
ﻭﻣﺴﺠﺪ ﮐﻮﻓﻪ
ﻭﭼﻨﺪ ﻣﻌﺒﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻤﺎﻝ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺩﻳﺮ ﻭ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4485 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺣﺎﻣﻠﻪ
ﺷﺪﻥ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻮﻫﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﻭ
ﺩﺍﻧﻪ ﺧﺮﻣﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺣﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
4488 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺭﻭﺡ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺁﺩﻡ ﺭﺍ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ
ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺟﺒﺮ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﺁﻳﺪ.ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﻣﺮﻳﻢﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﻯ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﺭﻭﺡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﻭﺡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺁﻓﺮﻳﺪﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﻭمحمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺩﻝ ﻭﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

حدﻳث
4489 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻦ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﺴﺘﻰ. ﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻣﺴﻴﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻭ علیّ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ محمّدﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ علیّ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺗﻦ علیّ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻋﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﺷﺶ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺑﺎ ﺳﻪ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﺩﺭ علیّ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎ ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻴﺎﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐﺸﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ.

ﺣﺪﻳث
4490 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ۲
ﺳﺎﻋﺘﻪ
ﺣﺎﻣﻠﻪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﻳﻚ
ﻣﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ولیّ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻦ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭﺑﺎ ﮐﺸﻒ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻃﻔﻠﻰ ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻪ ﻣﺎﻫﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ(ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ)ﻳﺎ(ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺍﺯﻫﺮ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
4492 ﺃﺑﻮ
ﺳﻌﻴﺪ ﺧﺪﺭﻯ
ﺻﺤﺎﺑﻪﺗﮑﻠّﻢ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ ﺗﺤﺖ
ﻣﺎدرس ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺘﻬﻢ ﺑﻔﺤﺸﺎ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺩﺭ ﺳﻦ
ﺳﻰ ﻭﺳﻪ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪ.ﻭ پس
ﺍﺯ ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺮﻳﻢ
ﻳﺎ مُقدّس
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎم
اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺶ
ﻗﺮﻥ ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺎﺯﻩ علیّ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻭﺑﺎ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﺑﻘﺨﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ علیّ
ﺷﺪﻩﻭﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣدیث
4495 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺖ ﺃﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻭﺭ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻳﺪ

ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ
ﻋﻬﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4500 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩﮐﻪ ﻣﻦ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻴﺪ.ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻯ.ﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ.
ولیّ ﻧﻪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﺘﻦﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
پس  ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻗﺒﺮ
ﻭ ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻭﮐﺸﻴﺸﻰ
ﻗﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4501 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺗﻮ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ
ﻣﺮﺍ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻯﻭﻣﻦ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺗﻮ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮپس ﻋﻘل
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎ73 ﺣﺮﻑ
ﺭﻣﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ولیّ
ﺑﺎ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻤﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4502 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻋﻴﺴﻰ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﺪ ﻭﺑﺤﮑﻤﺖ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القدُسﻣﺨﻠﻮﻕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4511 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻴﺪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮ (
ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ)
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ(ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﺮّﻩ
ﺧﺮ ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﻭﺍﻟﺎﻍ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﭘس ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ ﭼﻨﻴﻨﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺮﻭﺡ
القُدُس ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4512 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﻣﺮﺩﻯ
ﺗﻨﻮﻣﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ محمّدﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰﻗﻮﻯ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﮓ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ محمّدﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﻢ ﻭ ﻫﺸﺘﻢ
ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﭘس ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯﻳﺎ ﻫﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.

ﺣﺪﻳث
4532 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ
ﺑﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍپس
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻀﺐ ﻧﮑﻨﻴﺪ .

ﺣﺪﻳث
4582 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﮐﺸﻴﺶ ﮐﺎثوﻟﻴﻚﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﻴﺴﻰ
ﮔﻔﺘﻪﻣﻦ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻳﻢ ﭘﺪﺭﻡﻭ
ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎ ربّ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺪﻳﺪ
علیّ ﺷﺪﻭ ﺑﺎ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎﻯ ﻣﺴﻴﺢﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻧﺎﻓﻬﻤﻰ
ﻳﺎ
ﺑﺪﻓﻬﻤﻰﻭﻳﺎ سوء   ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.محمّد
ﺭﺍ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴم که
ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﻗﻠﻴطﺎ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺪﻋﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﺎﻯ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﻭﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻬﻴﭻ
ﺩﺭﺟﻪﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ﺣﺪﻳث
4583 ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻮﻟﺎ ﺑﺮ
ﻣﻨﺒﺮ ﺭﻓﺖ
ﻭﮔﻔﺖ ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺒﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﻭﺣﺶ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍپس
ﺭﻓﺖ ﮐﻪ علیّ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﻪ
ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﻳﺎ ﺷﺶ
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ محمّد
ﺑﮑﻤﺎﻝ محمّدﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ علیّ ﺭﺍ
ﻳﮑﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ ﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍ ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻧﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺭﻭﺣﺶ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ .
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩپس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﺯﻧﺪﻩﻭﻣﺮﺑّﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ محمّدﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﺩ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺎﻡ علیّ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4584 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻣﻬﻤﺎﻧﻰ ﺁﺧﺮ
ﺑﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺖﺍﻣﺸﺐ
ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﻣُﺮﺩ.ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ(ﺷَﺒَﺢ)ﻣﺮﺍ
ﺩﻳﺪ ﮐﺸﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ولیّ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ(ﺷﺒﺢ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ)ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
صورت روح
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻨﺘﻄﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﺩ
ﺑﺨﺼﻮﺹﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺠﻬﺎﻥ .ﺷﺒﺢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺒﻴﻪ ﻭ ﺗﻤثیل
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﮑﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4587 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻮﺷﺶ
ﭘﺸﻤﻴﻨﻪﺍﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺷﺘﻪ
ﻭﺑﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﺯﻳﻨﺖ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻦ.ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺗﻦ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﻮﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺎﻧس ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻨﻔﻰﻭ ﻫﺮ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﻣﺎﺩﻯﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
4588 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ محمّد
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻪ ﺳﻘﻒ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ.ولیّ
ﺣﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻨﺎﻓﻘﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻮ
ﺩﺍﺩ.ﭘس ﻭﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭﺍﻋﺪﺍﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻩﻫﺎ
ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺳﻪﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺡ ﺧﺮﻭﺝ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻋﺪﺍﻡ ﺗﻦ ﻭ
ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4591 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﺼﻠﻴﺐ ﺑﮑﺸﻨﺪ
بحقَّ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﺭﺍ سوﮔﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﭘس ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻦ ﻭﻟﺒﺎس
ﻭﮐﻔﺶ ﻭﮐﻠﺎﻩ
ﺍﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪﺑﺮﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺑﻄﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. سوﮔﻨﺪ
بحقَّ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ سوﮔﻨﺪ ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ
محمّدﻯ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻯ ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﻭﭘﺪﺭ
ﻭﺟﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﻰﺧﺮﻭﺡ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩﺗﺎ
ﻣﺤﺴﻮس
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺸﺘﻪ ﻭ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﺷﻮﻧﺪﻭﻟﻮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﻮﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﺪﺭ
ﺗﺮﻙ ﺗﻦ ﺩﺭﻙ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﺗﻦ ﺍﻋﺪﺍﻣﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩﺩﺭﻙ ﺁﻥ
ﺩﺭﺩﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ محمّدﻳﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4593ﺍﺯﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺗﺎ محمّد ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻣﻦ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢولیّ
ﺑﻘﻮﻝ ﺷﻤﺎ
ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻣﺎﻡﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﺻﻠﻪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ پس  ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺯﻣﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ علیّ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد
ﻫﺮﻳﻚ ﻳﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻴﺮﺍ
حجّ ﻋﻤﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻤﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺸﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﻧﻄﻔﻪ علیّ
ﺘﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺖ.ولیّ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺳﺎﻟﻚﭘس ﺍﺯ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﻭ ﻳﻮﻡ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺧﻮﺩ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺷﺪ.
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻔﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻔﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺁﻧﺎﻥ(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺳﺎﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﻳﺮ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4600 اﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﻫﺒﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4607 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺃﻫﻞ
ﺍﺳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺯﻣﻴﻦﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻳﻮﻧس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ
ﺷﮑﻢ ﺣﻮﺕ ﻧﻬﻨﮓ
ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺗﺎ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺭﻩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ محمّدﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4609 اماﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻮﻧس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻮﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖﻣﺤﺒﻮس
ﺷﮑﻢ ﺣﻮﺕ
ﻧﻬﻨﮓ
ﺷﺪ.ﮐﻪ(ﺣﻮﺕ
ﺣﻴﺎﺕ)ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ  ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﻮﻧﺶ ﻫﻨﻮﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ سوﻡ ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﻳﻬﻮﺩ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻣﺴﻴﺢ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﻭمحمّد
ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩﺗﺎﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰﭼﻮﻥ محمّد
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
محمّد ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
4616 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ(ﺷﺎﻫﺪ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ)ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺯ(ﺍﺻﺤﺎﺏ
ﺍﺧﺪﻭﺩ) ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﺟﻢ ﻭ ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4618 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻴﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺩﺭ (ﺣﻀﻴﺮة القُدُس
)ﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭ مُقدّس
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦﮐﻪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﮑﻨﻰ.ﻭ ﻏﺮﻳﺐ
ﻭﻏﻢ ﺯﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ محمّدﻯ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺣﻀﻴﺮﺕ القُدُس
ﮔﻮﺋﻰ ﮔﻮﺷﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭمُقَدَس
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻀﻮﺭ مُقَدَس
ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺃﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4631 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ اُمّت  ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻋﺬﺍﺏ
ﻧﮑﺮﺩﻩﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﻭﺳﻂ ﻣﺎﻩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺼﻌﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﮑﻪ(ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ بعلیّﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺳﻪ
ﮔﺎﻧﻪ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﻴﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﻰ
ﺍﺩﺑﺎﻧﻪﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺑﺎﺏ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻥﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﺷﻮﺩ. ﻭ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
علیّ ﻭ محمّد ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮﻧﺮﺳﺎﻧﺪ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺑﺪﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
علیّ ﺭﺍﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﭘس ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4634 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﺁﺩﻡ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ.ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﻧﺎﻯ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
4654 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻧﺒﻮّﺕ
محمّد ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﮐﻪ محمّد
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻭلی
ﺮﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠک
هستندﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺸﻒ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭼﻪ
ﻧﻘﺸﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺳﺎﻟﻚ
محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮﺕ محمّد
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻋﻤﺎل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺨﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﻇﺮ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻧﺒﻮﺕ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻮ(ﻧﺒﺄ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ)
ﮔﻴﺮﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4656 مولا علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭ محمّد ﺭﺍ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻋﺮﺵ ﻭ ﮐﺮﺳﻰ ﻭ
ﻟﻮﺡ ﻭ ﻗﻠﻢﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ. ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ
ﻣﺸﺨّﺺﻭﺭﻭﺵ
ﻣﻄﻠق ﺪﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ربّﺍﻟﻨﻮﻉﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩﻗﺒﻠﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﮐﻪﺑﺪﻭﻥ ﻃﺮﺡ
ﺗﮑﺎﻣﻞﻭﺣﻔﻆ
ﻫﺮﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺟﺰ
ﺧﺮﺍﺑﻰ
ﻭﺧﺮﺍﺏ ﺗﺮ
ﺳﺸﺪﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖﺑﻬﺘﺮ
ﺭﻭﺡ
ﻭﻧﻮﻉﻭﻳﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻗﺒﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4657ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻫﺴﺘﻰﺷﻤﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﮐﺠﺎ
ﺑﻮﺩﻳﺪ ؟
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻋﺮﺵ
ﺩﺭ ﻃﻮﺍﻑ
ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺁﺩﻡﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﺍﻭ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻳﻢ
ﻭ ﻃﺎﻫﺮ ﻣﺎﻧﺪﻳﻢ.
ﺭﻭﺡ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮﺍﻑ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺴﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺖﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4658 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ ﻭ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻣﺎﻡ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4659 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻡ ﺁﻳﺎ
ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﺪ؟
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺸﻨﺎﺳﻴﻢ؟
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﺑﻮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻃﻮﺍﻑ ﻋﺮﺵ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺗﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
محمّدﮐﻪ ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖﺑﺎ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺁﺩﻡ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺪﻧﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﻃﻮﺍﻑ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻃﻮﺍﻑ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4661 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﮐﻠﻤﻪﺍﻯ
ﻧﻮﺭ محمّد
ﻭ(ﺫُﺭﻳّﻪ)
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ

ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺪﻳﻢ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺑﻌﺸﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻭﺍﺳﻴﺮ
ﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺴﻮس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻠﻤﻪ
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻬﻰﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩ.ﻭ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﮐﻠﻤﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﻠﻴﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻧﻮﺭﻯ(ﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺸﻬﻮﺩ)ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺴﺘﻮﺭ
ﻏﻴﺮ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻮﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖﻭ ﺑﺸﺮﻁ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﻠﻮکی
ﺪﺭﺁﻥ ﻧﻮﻉ.

ﺣﺪﻳث
4662 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ ﻭ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻦ
ﻭﺣﺴﻴﻦﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﺁﺩﻡﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
محمّدﻯ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﺒﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4663 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ ﻭ
ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺁﺩﻡ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺒﻠﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺁﻥﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰﮐﻪﺧﻮﺩ
ﺁﺩﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﮐﻤﺮ ﺁﺩﻡ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﻟﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ
ﺷﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰﺍﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺧﻮﺩﺻﺎﺩﺭ
ﻧﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ

ﺣﺪﻳث
4664 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ محمّد
ﻭ علیّ ﻧﻮﺭﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻌثت محمّدﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺑﻌثت محمّدﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد ﻣﺒﻌﻮث
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ محمّد
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺘﺐ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﭼﻴﺴﺘﻨﺪ؟
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ علیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.

ﺣﺪﻳث
4665 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﺩﻡﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﻋﺮﺵ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻧﻮﻋﻰﻭ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻞ محمّدﻯﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻳﻢ.ﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﭼﭗ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ محمّدﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﺍﻫﻰ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
محمّد ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻮ
ﭘس ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4666 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺣﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ محمّدﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4667 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺖ ﺁﺏ
ﺍﺯﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻋﺮﺵ
ﺑﻮﺩﻩ.ولیّ ﺁﺏ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺳﺎس ﺯﻧﺪﮔﻰﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻦﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺄﻭﺝ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﺩﺭﻯ
ﻣﻦ ﻭ علیّ ﺑﺴﺘﻪ
ﺷﺪ. ﻭﻗﺘﻰ علیّ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺖﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﺑﺮﺍﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
4668 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﺭﺍ ﺑﺄﻧﺒﻴﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﻭ ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺡ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﻘﺸﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4669 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﭘﻨﺞ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﺍﻳﻨﻬﺎ ﭼﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﭼﻮﻥ
ﺁﺩﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﻮﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ.
ﻳﻌﻨﻰ ربّ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺁﺩﻡ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ محمّدﻯﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻯ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4570 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﺑﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻢ ﻭ
ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﻭ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻴﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺗﺮﻭﺩﺭ ﻧﻮﺑﺖ
ﺩﻳﺮﺗﺮ.ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺁﺧﺮ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭلی
ﺗﺮﺍﺯ محمّد
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯﮐﻪ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺁﻳﻨﺪﻩﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4671 اماﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺭسوﻟﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺮسوﻝ ﺧﺪﺍ
محمّد ﺁﺭﻯ
ﮔﻔﺖﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.
پس  ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
4672 قُریش ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﻮ ﺑﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ قُریش
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻯﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻯ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﭼﻮﻥ ﻣﻦ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺨﺪﺍﻭ

ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻡ.ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪ. ﻭ
(ﻗﺮﺍﺭ) ﺑﺨﺪﺍ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ(
قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ)ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث4673 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ محمّد
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﮔﻔﺖ
ربّ ﺗﻮ ﮐﻴﺴﺖ ؟
ﺁﻧﮕﺎﻩ محمّد
ﺭسوء  ﻝ
ﺧﺪﺍﻭ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻨﺪﺗﻮ
ﺧﺪﺍ ﻭربّ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻰ . ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺭسوﻝ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺃﻣﻴﺮ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ ﺃﻣﺮ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮاُمّی    ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ .

ﺣﺪﻳث
4674 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺑﭽﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺯ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥﺁﺩﻡ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻰ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻣﻦ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻡ
ﮐﻪ ﺁﺭﻯ ﮔﻔﺘﻢ  ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺒّﻴﻚ ﮔﻔﺖﻭ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپسﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﻭﺡ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻭ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺧﻮﺭﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﭼﻮﻥ محمّدﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻳﺎ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ محمّد
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4675 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪمحمّد
ﻭ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻟﺒّﻴﻚ
ﺩﺭ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ)ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢمحمّد
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ.
ﺍﻭﻟﻴﻦﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﻭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ.

ﺣﺪﻳث
4676 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺧﻮﺩﻭﻧﺒﻮﺕ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺩﻳﺮﺗﺮﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﺍﮔﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ(ذﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4679 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺭﺍﺭﻭﺡ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻦ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ هر
کس   ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﻨﺪﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ محمّد
ﻭعلیّ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐس ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻳﻨﻚﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﺪ. ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴﻦ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻗﺎﺋم ﺨﻮپس
ﮐﻮﺷﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍﮐﺴﺐﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4680 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ علیّ
ﻧﻘﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻴﺴﺖ؟
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ محمّد ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭمحمّد
ﺷﺪﻧﺪﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﻭعلیّ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ محمّد ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4681 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﮔﻔﺖﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﺭﺧﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ محمّد
ﻭعلیّﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕ الهی
ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘس ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺎﻗﺒﺎﻝ ﮐﺴﺎﻧﻰﮐﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎﻳﻦ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺠﺮﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺗﮑثیر
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻭﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴنده  ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4682 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ علیّ ﮐﺮﺩ
ﻭﮔﻔﺖﻣﺎ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺠﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺠﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﻠﻌﻮﻧﻪ
ﻭﻣﻨﻔﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
4684 ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺮﺩﻭس
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺖﺁﺏ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺴﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻃﻴﻨﺖ ﻭﮔﻞ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻳﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺏ ﻭ ﺧﺎﻙ ﺭﺍ
ﮔﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺫﺍﺕ محمّد ﻭعلیّ
ﻮ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺩﻭس
ﺑﻬﺸﺖﮐﻪ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﺩﻳس ﻭ(ﺗﻦ
ﺩﻳس) ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
4686 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﮔﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺗﻰ محمّد
ﻭ ﺁﻝ ﺍﻭ ﺭﺍﺍﺯ
ﮔﻞ(ﻋﻠّﻴﻴﻦ)ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺎ ﺳﺎﺧﺖ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭ ﻗﻠﺐ ﻭﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎﺯ ﺍﺯ
ﮔﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻦ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4685 ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﮕﺮ ﺍﺑﻠﻴس
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ . ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﻣﻘﺎﻡ محمّد
ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ إبلیس
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻟﺒﺎس ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﻣﺪﻋﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ ﻭ
ﺁﻳﺪ ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭘس ﺗﮑﺒّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺒﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4687 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﺪ. ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4688 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
محمّد ﻭ ﻋﺘﺮﺕ
ﺍﻭﺭﺍﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ
ﻃﻴﻨﺖ ﻭﮔﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺫﺍﺗﻰ ﻋﺮﺵ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻳﺎ ﺁﺏ
ﻭﺧﺎﻙ ﻋﺮﺵ ﮐﻪﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﮐﻢ
ﻭﻧﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻗﻢ
۳۱۳ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺭﻭﺍﻥﺴﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺍﺯ
ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
محمّدﻫﺎﻯﺰﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪﻫﺪﻑﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ(ﮐﻥﻔﻴﮑﻮﻥ)ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎﺳﻤﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﻭمحمّد
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﺯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
4689 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
محمّد ﻭ علیّ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻳﺎﺯﺩﻩ ﮔﺎﻧﻪ
ﺭﺍﺍﺯ ﻧﻮﺭ
ﻋﻈﻤﺖ ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺘﺮﺕ محمّدﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ اُمّی    ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺍﻭﻡ
ﺩﻫﻨﺪﻩﻳﺎ
ﻫﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻈﻤﺖ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ(ربّ
ﻋﻈﻴﻢ) ﻭ ﺍﺳﻢ
ﺃﻋﻈﻢ ﻧﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮولیّ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ(ربّ
ﺍعلیّ)ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ(ﺍعلیّ
ﺍﻟﻌﻠّﻴﻴﻦ)ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺑﺎﻟﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺎﺩﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﺪﻩ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖﮐﻨﻨﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺻﻠﻮﺍﺕﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎﻟﺰﻭﻡ(ﺻﻠﻪﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭلی
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ محمّدﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ .

ﺣﺪﻳث
4690 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻧﻮﺭ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻡﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ ۳۱۳ ﮔﺎﻧﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﻥ ﻧﻮﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺷﺸﻤﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ولیّ ﻣﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
4691 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍمحمّد
ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻋﻈﻴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ

ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﻭﻟﺎ
ﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﺭ محمّد
ﻭﻋﺘﺮﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺿﻤﻦ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻣﻬﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻓﺮﻳﺪﻥ
ﻭﺯﻧﺪﻩﺷﺪﻥ
ﻣﺠﺪﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥپس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺑﺎ ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻭﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﮐﻪﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌثت ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺎولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻚ
ﻋﺘﺮﺕ ﺯﻧﺪﻩ محمّد
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻭ
ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
4692 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻋﺮﺵ
ﺑﭽﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻮﺭ ﻣﻦ ﻭ علیّ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻘﺮﺭ ﺃﺯﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺎﻳﺪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺷﻮﺩ.
ﺍﻳﻨﻚ ﻭ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﺩﺭ
ﺟﻮﺍﺭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4693 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪﻧﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﻤﺎ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺳﭙس ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻓﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰمحمّد
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻤﻮﻋﺮﺵﺭﺳﻴﺪ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه    محمّدﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻭﺑﻌثت ﻭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪﻩ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﺎﻫﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
4694 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻬﻰﻧﻮﺭ ﻣﻦ محمّد
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﻌﻠﻪ ﺁﺗﺶ ﺍﺯ
ﻣﺸﻌﻠﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ.ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦﻭ
ﺍولیّ ﺗﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﺍﻭ نَبیّ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4695 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻳﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺒﺰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ محمّد
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ محمّد
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺴﻴﺢ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺗﺮﺧﺎﺹ ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. سپس ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯالهی
ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس
ﺍﺯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4696 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺃﺯﻟﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﺍﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭﺷﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭼﻪﺍﺭﺑﺎﺏﻧﻮﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ ﻳﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﺷﻤﺎﺭ.ﻭﻫﺮ ﻳﻚ قُرّه    ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻓﺮ ﻭ ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺶ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4697 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺨﺴﺘﻴﻥﺒﺎﺭ
محمّد ﻭﻋﺘﺮﺕ ﺍﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖﮐﻨﻨﺪﻩ
به (ﻫُﺪﺍ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ) ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻨﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺑﺎ محمّد
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻳﺎ حجّ
ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩﻗﺒﻞ ﺍﺯ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4698 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻬﺎﺭ
ﮐﺶ ﻣﻮﻫﺒﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﺁﻣﻨﻪ
ﻣﺎﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﭘﺪﺭ محمّدﻭ
ﺃﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﭘﺪﺭ علیّ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ ﮐﻨﻨﺪﻩ محمّد
ﻳﺘﻴﻢﻭ ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ ﺟﺪ محمّدﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺒﺮﺩ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺩﻳﻦ ﺟﺪﻳﺪ
محمّد ﻧﻘﺶ ﻋﻤﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻫﺒﺮ ﺩﻳﻨﻰ قُریش
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺁﻣﻨﻪ
ﻣﺎﺩﺭ محمّد
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭاستثناﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻣﻨﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ
محمّد ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﺍﻭ ﺟﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻣﻨﻪ ﻫﺮ ﺯﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ اُمّی    ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣؤﻣﻨﻪ
ﻭ ﺍﻣﻴﻨﻪ ﻭ
ﺁﻣﻨﻪ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
(ﺍﻡ ﺳﻠﻤﻪ) ﮐﻪ
ﺯﻥ ﮐﺎﻣل ﻮ(اُمّی    ﻳﺎ  ﺍُﻡ)
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺑﻨﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭمحمّد ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﭘﺪﺭﻡ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺴﻴﺢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻴﭻ ﮐس ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺃﺑﻮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻳﺎ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺑﻮ ﻃﺎﻟﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺪ
ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺩﻳﻨﻰﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ(ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ) ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4699 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺮ محمّد
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﻤﺮﻯ ﮐﻪ ﺗﻮ محمّد
ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻯﻫﺮﮔﺰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﮐﻪﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯﺁﺩﻡ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﻫﺮ ﺷﮑﻢ ﻳﺎ
ﺭﺣﻤﻰﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺑﻮﺩ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ محمّد
ﺩﺭﺣﺪّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﻭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻳﺎ
ﺣﺘﻤﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺸﻮﺩ.
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ محمّد ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺣﻤﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ محمّدﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
محمّد ﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ سوﻡ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭ ﺩﻏﺪﻭ
ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭسوﻡ
ﻫﺮ ﺩﺍﻣﻨﻰ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ محمّد
ﮐﻮﺩﻙ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﺭ ﻋلیّ ﻭﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ علیّ ﭘﺮﻭﺵ
ﺩﺍﺩ.ولیّ ﺑﺎﺯ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻔﺎﻋﺖﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
5500 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻌﻨﻰ(ﻭﺟﻪ)ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺭسوﻟﺶ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ(ﻭﺻﻰّ)ﺍﻭ
علیّﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ محمّد
ﻭعلیّ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻪﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻭﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻮﻗﻮﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّد ﺑﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5503 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻔﺴﻴﺮ (
ﻳﻮﻡ ﺍﻟﻔﺼﻞ )
ﺭﻭﺯ ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻩﭘس ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ
ﻋﺬﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ .

ﺣﺪﻳث
5511 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘس
ﻣﺪﺭﻙ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺁثاﺭ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪآثار
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺭﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﻧﻪ ﻋﻠﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻟﺎﺗﻴﻦ ﻭ
ﻋﺮﺑﻰ ﻳﺎ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ.
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ
ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻥ ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪﻳﺎ
ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5513 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ (
ﻭﺍﻟﻌﺼﺮ) ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺼﺎﺭﻩ ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺑﻌﺼﺮ ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻭﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﮑﻨﻨﺪﻭﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﺮﺳﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭﻩ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻳﻪ
ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺗﺮﻙ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻌﺼﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5523 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
علیّ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻭ ﺣﺴﻨﻴﻦ ﺭﺍ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻭﮔﻔﺖ
ﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎﻓﺘﻨﻪ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺯﻧﺪﮔی ﻤﻘﺮﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺎﻝ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ؟
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﻧﺨﺴﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﺨﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻳﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﻠﺎﻳﺎﻯﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹﺑﺮﺍﻯ آزمایش
ﺻﺪﻕ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺻﺒﺮ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻤﻴﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻭﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5526 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺻﺒﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺻﺒﺮ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻴﺪﻭ
ﺗﻘﻴّﻪﺭﺍ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﺎﻟﻚ معرّفی    ﻧﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5528 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻦﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﻭ
ﺁﺯﺍﺭﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5531 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻇﻠﻢ ﺑﺂﻝ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﺳﺘﻢ ﻭﻇﻠﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻠّﺎﺝ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5539 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻋﺪﻩﻗﺮﺁﻥ ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺍﺯ
ﻣﮑّﻪﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺧﻮﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﺯ
ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺧﻮﻥﺨﻮﺍﻫﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻳﻢﻭﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
5542 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺘﻢ
ﺑﺂﻝ محمّد
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
5548 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺧﻀﻮﻉ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺤﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺧﻀﻮﻉ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﺭﻳﺪﻩﺷﺪﻩ
ﻭﻭﻗﻴﺢ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭﺍﻥ
ﻭﻣﻬﺎﺟﻢ ﺑﺸﮑﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻨﻴﺪﻥ .

ﺣﺪﻳث
5555 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻭ
ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺪ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺸﻤﺎ ﺑﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﻧﮕﻴﺮﻳﺪﮐﻪ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﺑﺪ ﻧﮕﻮﺋﻴﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﻳﺎﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ ﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯﺒﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻀﺎ
ﻭﺧﻠﺄ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ.

ﺣﺪﻳث
5556 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﮔﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺎﻩ ﺁﻥ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﻟﺒﺎس  ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻫﺮﭼﻴﺰ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺣﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻝ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺎﻩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﻫﺮﻳﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻣﺎﻩ
ﺭﺍﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﺑﺮ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻳﺎﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻏﺎﻳﺐ ﺩﺭ ﭼﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩﻭﻳﺎ
ﺩﺧﻤﻨﻪ ﻭ ﻣﺤﻠّﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺷﻐﻞ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺗﺌﻢ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپس
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
5557 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﺸﻢﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ

ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﻧﻴﺰ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯﻮﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻴﺰﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭼﺎﻩ ﺳﺎﻣﺮﻩ ﻭ
ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ
ﻏﺎﻳﺐ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻫﻢ
ﻧﺸﺪ.ولیّ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. پس  ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﭼﺎﻩ ﺩﺭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻳﻚ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺪﻫﺪ ﺃﺻﻞ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻌﻨﻰ
ﭼﻬﺎﺭﻡ(ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺎ)ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
۳۱۳ﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻭﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ معرّفی    ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ
ﻏﻴﺒﺖﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻴﺪﺭ
ﻇﺎﻫﺮﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﺎ ﺯﻥ ﻭ ﺑﭽّﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺑﺮؤﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ
سوﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ
ﭘس ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻤﺎ ﻇﺎﻫﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ؟ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﻋﺠﻠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻨﻴﺰ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ(ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻢ).ﻳﻌﻨی
اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺑﺒﻌﺪ
ﻏﻴﺮ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ علیّ
ﻭ محمّد ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺬﻑ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻗﺼﺪ ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺯﻯ
ﺭﮊﻳﻢ
ﻋﺒّﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺑﻔﮑﺮ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻫﺮ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻠﻴﻔﻪﻭﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
علیّﻋﻤﻠﺎ ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﮊﻳﻢ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺿﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣؤﻣﻦ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﻋﺎﻣﻠﺎﻥ ﺳﻴﺎﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭﺣﻔﻆ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5558 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﺑﺎ
ﺷﻮﺭﺵ ﺯﻳﺪ ﭘﺴﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺭﺍ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻭ ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪ
ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺯﻳﺪﻳﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻳﻤﻦ
ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻳﺪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﭘﺴﺮ ﻣﺘﻮﻓّﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻠﻴﻪ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺬﻫﺐ(ﺑُﻬﺮﻩ)ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ.ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﺶ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ولیّ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕالهی
ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5567ﻭ 5570 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ(ﺍﻋﺮﺍﻑ)ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﺻﺤﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﮑّﻪﺩﺭﺍﻳّﺎﻡ
حجّ ﮐﻪ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
هیچ ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭﭘﻨﺞ
ﺷﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠلیّات ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5571 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻣﻨﮑﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺃﺻﻞ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ ولیّ
ﻧﺎﺑﺎﻭﺭ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻭ
ﻗﺎﺗﻞ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﺎﻥ
ﻋﮑس ﺑﺮﻫﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5573 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻋﺮﺍﻑ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮپس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺎس ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎﺕﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯﺒﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭ ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻭﮐﺴﺐﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺴﺐ
ﻭﺑﮑﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕﺑﺎ
ﻫﻔﺖﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻧﻮﺍﺯﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﺃس ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺧﺮ محمّدﻯﻭ
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ۳۱۳
ﮔﺎﻧﻪ محمّدﻯ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻓﻬﻢ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻴﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺧﻠﻖ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯﻤﺴﺘﻌﺪ
ﺧﻠﻖ
ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺟﺪﻳﺪﺑﺎ
ﺍﺧﻠﺎﻕ الهی
ﺘﺮ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5574 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
(ﻣؤﺫّﻥ) ﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﺍﺫﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺃﺫﺍﻥ
ﮔﻮﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﻟﺎ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺍﺫﻥ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﺣﺘﻰﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮕﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺩﺭ(
نزﻟﺖﺍﺧﺮﻯ)ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭلی
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ حقّ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺗﺮﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘی
اﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖﺑﮕﻮﻳﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻬﻰﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﭼﻮﻥ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﻣؤﻣﻦﻭ ﻫﺮ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺯﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
5575 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺨﺼﻮﺹ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ
ﭘﺮﮔﻨﺎﻩ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ سوﺭ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﺤﮑﻤﻰ ﺑﻴﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺘﺼﺪﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖﻭﻳﺎ
ﻋﺪﻣﺎﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺫﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﺭﺍﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﺑﺠﻬﻨﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯﺒﻮﺩﻩﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻟﺎﻳت هاﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯمحمّد
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺴﻴﻦ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺣﺴﻦ ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺃﺭﺷﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺭﺿﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺳِﺘﺒﺮ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ بِدای
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ
ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺭﺳﺎﻟﺖ
ﻭ ﺍﺫﻥ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺻﺮﺍﻁ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
ﺒﺎﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ(ﻗﺎﺏ
ﻗﻮﺳﻴﻦ ﺍﻭ
ﺃﺩﻧﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5590 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥﺩﺳﺖ
علیّ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ علیّ
ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖﻭﻣﻦ ﺍﺯ علیّ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
محمّد ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰمحمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ علیّ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻴﺒﺎ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺸﻖ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭعلیّ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5593 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺮﭼﻪ ﺫﮐﺮ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺳﻠﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
علیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺫﮐﺮ
ﺧﻠﻌﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺫﮐﺮ
ﺍﻳﻦ(ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ) ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﺫﮐﺮ ﺑﺎﻋث ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5597 پیاﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ

ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰﮐﻪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5598 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪمحمّد
ﻧﺎﻡ علیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭﺣﺴﻦ
ﻭ ﺣﺴﻴﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻧﻪﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5599 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺸﺎﻥ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ ﻭ علیّ
ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻋﻮﺕ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﻟﻌﻨﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻋث  ﭼﻨﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ محمّدﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺁﻣﺎﺩﮔی عقلی
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5601 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﺎﻧﺐ ﻃﻮﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻯ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍ ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﻭ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻋﺮﺵﻳﺎ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﺁﻝ محمّدﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺭﺣﻤﺖ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻳﻢ.
ﺟﺎﻧﺐﺭﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻃﻮﺭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭتطوّر
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ محمّد
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯﺸﻴﻌﻴﺎﻥ
محمّدﮐﻠﻴّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺁﻣﺎﺗﺪﻩ ﻫﺴﺖ.
ﺷﻴﻌﻪ محمّد
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻔﻮ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻧﻴﺰ ﻓﺮاﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭﺣﻰ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻣﮕﺮ
پس  ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻭﻟﺎﻳﺖﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻴﺎﺳﺖ. ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﻭ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ) ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ(ﻧﻌﻤﺖ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺎﺯ
ﻧﻌﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺍﺯ ﺍﻳﻦ پس
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﻳﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻭﻧﻴﺎﺯ ﻫﺴﺖ.ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ(ﻧﻌﻤﺎﻧﻰ)ﻫﺴﺘﻨﺪﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ(ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ)ﺩﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
(ﭼﻬﺎﺭ بُعدﻯ)
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
5609 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺣﺴﺎﺏﺭﺳﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺷﺮﻙ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻣﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﺸﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ . ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5606 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺣﺪّ ﺃﻋﻠﺎ
ﻭ ﻗﻠّﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻗﻠّﻪ ﺑﻬﺸﺖ(ﻓﺮﺩﻭس
)ﺍﺳﺖﻭﺧﺎﺹ محمّد
ﻭ ﺁﻝ محمّد
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩﻭس ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻓﺮ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﻳﺎ ﺑﺮ
ﻭﻓﺮ ﺗﺎﺝ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ. ﻭ
ﻓﺮﺩﻳس ﻭ ﺗﻦ
ﺩﻳس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻣﺤﺴﻮس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5680 ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﮐﻨﻴﺪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ علیّ ﻭ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻗﺒﻞ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺷﻬﻮﺩ سوﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس  ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﻭﻟﻮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺁﻝ محمّد
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﮐﺎﺫﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ)
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻴﺎﺳﺖ ﮐﻪﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻗﺸﺮﻯ
هاﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻗﺎﺗﻠﺎﻥﺃﻧﺒﻴﺎ
ﮐﻪﻫم اﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ ﺑﻨﺎﻡ(ﺗﻌﺰﻳﺮ)
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺷﻴﻌی
ﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺳﻨّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥﺮﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﻭ ﺗﻠﺒیس
ﺭﻭﭘﻮﺵ ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﺑﺮ
ﺗﻦﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﻋﻰ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ(ﺁﻓﺖﺍﻟﻠﻪ)ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻳﻥﻌﻨﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺮ ﻭ ﮐﻠّﻪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5690 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﮔﻮﺵ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
اُمّت  ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
5615 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺨﻠﺎﻳﻖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﺎ ﻣﺤﺮﻣﺎﻥ
ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻣﮕر
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟک
ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﻠﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5618 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪﻣﮕﺮ
ﮔﺮﺍﻥﺒﻬﺎ
ﺗﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻝ محمّد
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
(ﺍﻧﻔﺎﻝ)ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻧﻴﺰ (خُمس
) ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ(ﺳﺎﻳﻪ
ﺑﻮﺩﻥ)ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺩﻭﺭﻩﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4619 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ خُمس
ﻏﻨﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭسوﻝ ﺭﺍﺧﺎﺹ ﺍﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻧﻪ
خُمس ﻣﺎﻝ ﻭ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺒﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﺸﻖ ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺗﻘﺪﻳﻢ
ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪﺗﺄﻳﻴﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
5622 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ(ﻣﻄﻔّﻔﻴﻦ)ﮐﻢ
ﻓﺮﻭﺵ ﮐﻪ
ﺣﻘﻮﻕ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﻏﻨﺎﻳﻢ
ﺭﺍ ﮐﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺪﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﻏﻨﻴﻤﺖ
ﻭﮔﺮﺍﻥ ﺑﻬﺎ
ﺍﺳﺖﺑﺎﻳﺪ خُمس
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ ﺍﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5623 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ ﻫﺮ
ﺁﻳﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﺭﺍ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻜﺮﺍﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻭ
ﺑﻌﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﻤﻮﺟﺐ
سوﺍﺑﻖ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5635 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺻﻠﻮﺍﺕ خُمس
ﺭﺍﭘﻨﺞ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺳﻄﻰ
ﻭﻣﻴﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺒﺎﺩﻯﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﻭ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺩﻡ ﺑﺒﻌﺪﻭ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻣﻄﻴﻊ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﻴﻊ
ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ اُمّت  ﻭﺳﻄﻰ ﻭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.

ﺣﺪﻳث
5636 ﺭﺍﻭﻯ ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻤﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﺎﺕ ﻫﺴﺘﻴﺪﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﮐﺎﺕ ﻭ حجّﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺪﻳث 5637 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺃﻫﻞ ﺧﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢﻭ ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻋﻰ ﻣﺎﻫﺮ
ﺑﺮ ﻭ ﻓﺮ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻣﻮﻫﺒﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ

ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﻋﺎ ﻭﻧﻤﺎﺯﻭ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺧﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺧﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5648 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﻣﺰﺩﻯ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﺫﮐﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5651 ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻧﻤﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ

ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻫﺮﺷﮑﻞ
ﻭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭتی
ﺪﺭ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5652 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻭ ﻗﻠﺐ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺑﺎ ﺩﻭ سوﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﻳﺎ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﺩﻳﮕﺮ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺎﺯ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖﻭﺃثرﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺪ
ﺃﮐثر ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﻗﺼﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ .

ﺣﺪﻳث
5654 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺑﮑﺸﻴﺶ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺣﻢ،
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺒﻴﻦ)
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺒﻴﻦ
ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺑﻴﺸتر
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﺯﻧﺪﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻨﺒﻊ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺒﻴﻦ
ﺭﺍعلیّ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ محمّدﻯ.

ﺣﺪﻳث
5656 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺭسوﻝ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ محمّد
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻗﺮﻳﺸﻴﺎﻥ
ﺑﻠﮑﻪ معرّفی    ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ محمّد ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ اﻭ
ﮐﻪﺍﺯ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺭسوﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.

ﺣﺪﻳث
5668 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ ﺭﺍ 24 ﺳﺎﻋﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
علیّ ﺭﺍ
ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻦ
ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.(ﺳﺎﻋﺖ)ﻭﻗﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ(ﺳﻌﻰ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ. ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺷﺮﻳﻒ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺮﻁ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻗﺖﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5669 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ(ﺁﻥ)ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺍﺳﺖﺷﻬﻮﺩ سوﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ (ﻓﻄﻢ
ﻭ ﻓﻄﺮ)ﻭ ﺗﺮﻙ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﻌﺪﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺑﺰﺭﮒ
ﻭﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ
ﺷﺮﻳﻒ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺣﺪﻳث
5670 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺩﻝ محمّدﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻠﻖ ﻧﻤﻮﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ محمّد ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ محمّد
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺯﻧﺪﻩﺃﻣﻴﺮ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻭ ﺍﻭﺍﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ محمّد
ﻭ علیّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻴﮓ
ﻣﮑﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎمعرّفی    ﺧﺪﺍ.

ﺣﺪﻳث
5673 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻧﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎﺕ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻮﺭﺑﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺸﺮﻯ.

ﺣﺪﻳث
5674 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪهر
کس   ﮐﻪ ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﻣﻦﻳﺎﺩ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﺮﻣﺸﻘّﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﭘس د
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺍﻳﻦ
ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻓﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﭘس ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّﻭ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺫﮐﺮ ﻭ ﻳﺎﺩ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
5675 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ(ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)ﻗﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺑﺨﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5678 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺖﺁﺩﻡ ﻋﻬﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻭ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ علیّ
ﻭ محمّد ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
5679 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﮐﻪ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ)ﺁﺩﻡ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺑﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
محمّد ﻭ علیّ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻭ ﺣﺴﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺣﺴﻦﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺣﺴﻴﻦﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ۳۱۳ ﺣﺴﻴﻦ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
5681 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺣﺮﻭﻑ
ﺭﻣﺰ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺮﻭﻑ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث .

ﺣﺪﻳث
5682 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ ﮐﻪﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ولیّ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﺩﻡ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﺍگر ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻄﻴﻊ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﻘﺐﺗﺮ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5683 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﺮﺳﺶ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ(ﻧﺒﺄ
ﻋﻈﻴﻢ)ﻳﺎ
ﺧﺒﺮﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ربّ ﻋﻈﻴﻢ
ﻭ ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺍﻋﻠﺎﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ
ﻤﻮﻗّﺘﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5684 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮﺍﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺷﻘﺎﻭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻭﺻﻴﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻭ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﺍﻣﺎﻡ ﻭاُمّی    ﻭﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
معرّفی
ﮐﻨﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻗﻴﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻌﺼﻴّﺖ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5687 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻧﻴﻚ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺗﺎ
ﺑﺒﻘﻴّﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث 5688 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻠﺎﻡ
ﻧﻴﮑﻮﻫﻤﺎﻥ
ﺫﮐﺮ(ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ)
ﺍﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ

ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ(ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ)ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻋﻔﻮ ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
.

ﺣﺪﻳث
5689 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻌﻬﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻦ ﻭﻓﺎ
ﮐﻨﻴﺪ. ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻣﻴﺮ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﻭﻓﺎ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺃﻣﻴﺮ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ ﻧﺎﻡ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻓﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5690 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻭﺍﺭث ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﻟﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻝ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ(ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺁﻧﻬﺎﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺁﻝ محمّدﻭ
ﺳﭙس محمّد ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5691 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺯﺑﻮﺭ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻭ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻣﺎ)ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺑﺪﺍﻥ ﻣﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5693 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﺮﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﻮﻝ ﻧﺼﺮﺕ ﻭ
ﭘﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻰ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ علیّ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ .
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺎﻡ علیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺃﺑﺪﻯ محمّد
ﮔﺮﺩﻳﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺎﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﺼﺮﺕ
علیّ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﺎﻡ علیّ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻘﺶﻋﻤﺪﻩ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
8136 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﮐﻪ ﺃﻯ
ﻣﺮﺩﻡ به(ﻣﻌﺎﻟﻢ)
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻬﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8150 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺑﮑﺸﻨﺪ ﻭﻳﺎﺩ
ﻣﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻳﺎﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻭﺵ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ(ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8172 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻬﺸﺖﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ

ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻘﺪﺳﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﺨﺘﺼﺮﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8179 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻨﺪﻩ
ﻣﺎ محمّد
ﺁﻭﺭﺩ ﻭ
ﻧﭙﻴﺮﻓﺘﻴﺪ
ﭘس ﺧﻮﺩ (سوﺭﻩ)ﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ. ﻧﻪ سوﺭﻩ
ﻗﺮﺁﻥﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ (ﺻﻮﺭﺕ)
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ (سوﺭ)ﻫﺎﻯ
ﺟﺪﺍﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪ محمّد
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺮ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8181 ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺗﻀﺎﺩ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
قُرّه    ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻀﺎﺩﻯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8182 اﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﺃﺻﻞ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ. ولیّ
ﻧﻪ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﺎﻟﻰ ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﺮﻣﺮﺩﻣﻰ
ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺑﺪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺷﻴﻌﻪﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
8184 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺃﺳﺎس ﻫﻔﺖ
ﺣﺮﻑ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ  ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﻫﻔﺖﺣﺮﻑ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺑی
ﺤﺮﻭﻑﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺿﻤﻨﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ(ﺣﺮﻑ)ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﺧﺎﺹﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻟﻔﻈﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریشﮐﻪ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8189 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﺍﺯ
ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻋثماﻥ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺩﻟﻴﻞ ﺗﺮﻭﺭ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻰ
ﺷﺪ ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥﺣﺬﻑ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺁﻣﺪﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻋث
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻤﻚ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8191 موﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺧﻄﺎﺑﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻯﺒﮑﻦ.
ﮐﻪﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺖﻋﻘﻠﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺑﻨﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯﮕﺮﻯ
ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﺗﻀﻤﻴﻨﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8192 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻓﻬﻢ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ(ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻓﻬﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ

ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻓﻬﻢ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺧﺎﺹ ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8193 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﭽﻬﺎﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻩ.ﻳﻚ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻴﻮ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﻚ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
غیر ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻨّﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﻚ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭ ﻳﻚ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ.ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕﻳﻚ ﻗﺮﻥ
ﻭﻧﻴﻢ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﺠﺮﺕﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻥ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ علیّ ﺑﻮﺻﻴّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺖ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﺭﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺧﻠﻔﺎ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻥ
ﺭﺍ ﺭﺳﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
8199 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﭘس ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ

ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺪﻫﻴﺪ.ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.

ﺣﺪﻳث
8600 ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ سوء  ﺭﻩ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﻳﻚ سوﻡ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻃﻠﺐ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ(ﺗﻮﺣﻴﺪ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥﻭ(صَمَدیّت)ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8601 عاﻳﺸﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻫﺮﮐس ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ قراءت
ﮐﻨﺪﺑﺎ
ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺑﺎﮐﺮﺍﻣﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻭ قُرّه    ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ محمّد
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ ﻭﺩﻗّﺖ
قراءت ﻳﺎ ( قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ)ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ قراءت
ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. و ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪ
ﺗﺮ ﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﮐﻨﻢ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻤﺎﺯ (
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
)ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﺎﻟﻚ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﺑﺎﺷﺪﻧﻤﺎﺯ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻘﺶ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻫﺮﺍﻧﻪﺗﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻘّﺎﺷﻰ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﺩﻭ
ﺭﻭﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ.
ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻔﺮ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﻔﺮ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ
ﮐﺮﻳﻢ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺗﺼﺮﻑﺧﺎﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ قوس
ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ . ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ ﺑﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪﮐﻪ ﻓﺮ
ﻭ ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺎﻥ
ﻣﺎﻫﺮﺩﺭ
ﺗﻐﻨّﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺁﻫﻨﮓ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥﮐﻪ
ﺍﻡ ﮐﻠثوﻡ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﺼﺮﻯ ﺳﻌﻰ
ﮐﺮﺩﺑﺎ ﺁﻭﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﺪﺗﺎ ﺍﺯ
ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩولیّ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﮐﺴﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻬﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻫﻨﮓ
ﺧﻮپس ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺳﺘﺎپس
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻫﻨﮓ
ﻗﺮاءت ﺷﻮﺩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8602 مسلم ﻭ
ﺑﺨﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻣﺪﻋﻰ
ﺭؤﻳﺎﻯ(ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ)ﺷﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖﺷﻤﺎ
ﺗﻮﻃﺌﻪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻭﻑﻳﻚ
ﺗﻤثیل ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ حَجّ
عُمرﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻭ
ﺷﺐ ﺳﺎﻝﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻥ ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﺐ ﻗﺪﺭ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺑﺪﻋﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ.
ولیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻝ ﻗﻤﺮﻯﭼﻪ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻣﺎﻩ (ﺭﻣﺾ
ﻋﻴﻦ) ﻭﻭﺭﻡ
ﭼﺸﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﻭﺭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺳﺮﺥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﭘﺮﺍﺯ ﺃﺷﻚ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻮﺍﻡ
(ﺑﺎﺑﺎﻗﻮﺭﻯ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺭﻭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺎﻩ
ﻣﺤﺮﻡ ﻭ ﺫﻯ
ﺍﻟﺤﺠّﻪ ﻭ ﺫﻯ
ﺍﻟﻘﻌﺪﻩ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺗﺤﺮﻳم
ﻮﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺑﺮﺗﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮔﻮﺷﻪﮔﻴﺮﻯ
ﻋﺰﻟﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻧﺸﺴﺘﻪﻭﺩﺭ(ﺫﻯ
ﺍﻟﻘﻌﺪﻩ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺁﻥﮐﻪ
ﺗﻤثیل ﻓﺸﺮﺩﻩ
ﺗﺮ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8603 ﺍﻡّ ﺳَﻠَﻤﻪ ﺯﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻗﻠﺐ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﺮﺍﺑﺮ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ ثاﺑﺖ
ﻭﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮک ﻨﻨﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﻋﺮﻓﺎﺑﻴﻦ
ﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﻌﺪﻯﻳﻚ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﺨﻴّﻞ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8604 ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ(ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ)ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﺨﺸﺪ. ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺑﻰ ﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ(ﺍﺣﻴﺎ)
ﮐﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ثلث سوء  ﻡ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺮﭘﺎ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﺨﺸﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺗﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ
ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻣﻴﺮﺳﺪ.
(ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ)
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﻭ
ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﻧﻘﺪ ﺫﺍﺗﻰﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻋﻴﺐ ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ می
ﺒﺎﺷﺪﻭ ﻣﻨّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪﻧﻔس  ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8605 ﺍﺑﻦ ﻣﺴﻌﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪﻫﺮﮔﺎﻩﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﮑﻠﻴﻒ
ﻭﺟﺒﺮﻯ
ﺩﺭﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8618 ﺃﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﺍﺯ
ﻧﺒﻮﺕ ﺟﺰ
ﻣﺒﺸّﺮﺍﺕ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻧﺒﻮﺕ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻭ(
ﻧﺒﺄ)ﻭﺧﺒﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ

ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺶ ﮔﻮﺋﻰﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ 46ﺑﺎﺏ ﻧﺒﻮﺕ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺑﺎﺏ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺎﻗﻰ ﻭ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑّﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺑﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻭ ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻭ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ سوء  ﺧﺘﻦ ﻭ تَرس
ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﻭ
ﺩﻟﻬﺮﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﮐﻮﭼﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﺒﺸّﺮﺍﺕ
ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭﻣﮋﺩﻩ
ﺩﻫﻨﺪﻩ (ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ)ﻭﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻥﺷﻨﺎﺧﺖﺁﻥﮑﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻳﺘﺪﺭﻳﺠﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺑﺸﻮﺩ.ﺗﺎ(ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ)ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻤﻮﻧﻪﻫﺎﻯ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8620 ﻣﺴﻠﻢ ﻭ
ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺁﺧﺮﺕﭘس
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ ﻭ
ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺟﺰ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺟﺰ
(ﺧﻴﺮ)ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻤﻮﺵ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻨﺪ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﻬﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖﺑﺎﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺻﻠﻪ
ﺭﺣﻢﺗﻨﻬﺎ ﻭﺻﻠﺖ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺧﻴﺮ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺳﮑﻮﺕ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث8624 ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﺍﺯ
ﻓﺎﻃﻤﻪﺍﺳﺮﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ ﭼﻨﺪ ﻧﮑﺘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺳﺎﻟﻰ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﺮﻭﺭ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺮﻕ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﺮﺩﻡﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺮﻭﺭ ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻧﺒﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻋﺎﻳﺸﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺗثبیت ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋثماﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ علیّ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻳﻚ ﻗﺮﻥ ﻭﻧﻴﻢ ﺑﻌﺪﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺁﻥ ﮐﺸﺘﻪ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﻋﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﻌﺪ
ﻓﺎﻃﻤﻪﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻋﺎﻳﺸﻪ ﻧﺒﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
8638 ﺃﺑﻮ
ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺗﺴﻨّﻦ
ﺩﺭ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﻔﻮﻑ ﺍﻭﻝ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻔﻮﻑ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﮐﺎﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺍﺭ ﮔﺮﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﺎﻋﺖﻳﻌﻨﻰ(ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻥ ﻭﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ)ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ
ﺻﻔﻮﻑ
ﺍﻭﻝﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺻﻒ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﮑﻨﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﭼﺴﺒﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻭﺻﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺩﻭ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭ ﻗﻄﻊ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮﺵ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺘﺼﻞ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﻭ
ﻗﻄﻊ ﻭﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻗﻄﻊ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺣﺪﻳث ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻨّﻰ
ﻭ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺳﻨّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ

ﺣﺪﻳث
8639ﺃﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﻭﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪ.ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣل
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ(ﺟﻢ ﺷﺪﻥ)ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺩﻳﻨﻪ
ﻭ(ﺃﺩﻳﻨﻪ)ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺁﺩﻡ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﮔﻞ. ولیّ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﺎﺷﻒقُرّه     ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻫﻤﮕﻰ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﺷﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ فرّ
الهی ﻴﺎﻓﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8641 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻋﺎﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ .

ﺣﺪﻳث
8643 ﻣﺴﻠﻢ ﻭ
ﺑﺨﺎﺭﻯ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﺳﺎﻋﺖ
ﮐﺬﺍﺋﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺣﺪﻳث ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﻬﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﻧﺸﺴﺘﻦ .

ﺣﺪﻳث
8644 ﺗﺮﻣﺬﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻬﺮ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺩﺭ
ﮔﻮﺵ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻦﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺖ ﺭﺍ
ﻭﺩﻳﻌﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ.ﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﻋﺎﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩپس ﺭﺍﺟﺰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺷﻬﺮﻯ ﺧﻮپسﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﻘﺐ
ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺪﻳثی ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪﻳﺎ ﺣﺪﻳثی
ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8645 ﺃﺑﻮ ﺩﺍﻭﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ اُمّت
ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻳﻚ سوﻡ
بخشودﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪﻧﺪ ﭘس ﭼﻮﻥ
ﺳﭙﺎس ﮔﻔﺘﻢ
ثلث ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﭙﺎس ﮔﻔﺘﻢﮐﻪ
ثلث سوﻡ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺸﻴﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ(اُمّت )ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺒﻮﻝ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻜﮑﻪ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّد
ﺷﺪﻩ ﺭﺍﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺒﻮﻝ ﺷﻔﺎﻋﺖﺍﺯ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺿﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﻭ(بِدای)ﻭﻳﮋﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺑﺎ بِدای
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
8656 ﻣﺴﻠﻢ ﻭ
ﺑﺨﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺟﻤﻌﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺭﺳﻴﺪ ﭘس ﻏﺴﻞ ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺂﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﻤﺎ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.پس  ﺑﺎﻳﺪ
ﻏﺴﻞ ﻣﻴّﺖ
ﻭﺑﺎﻏﺴﻞ ﻃﻬﺎﺭﺕﮔﺮﺩ
ﻭﺧﺎﻙ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻮﻳﺪ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8658 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺄﺑﻮﻣﻮﺳﻰ
ﺃﺷﻌﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺩﻳﺮﻭﺯﺕ ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻯﮐﻪ
ﮔﻮﺵ ﺑﺘﻮ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻡ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺮاءﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﻬﻢ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻥ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ (قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺃﺑﻮ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺷﻌﺮﻯﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺪﺍﺷﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻧس ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8661 ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ
ﺩﺭ ﻣﺼﻠّﺎﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻮﺭﺩ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺻﻠﻪ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ(ﺣَﺪَثَ )
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺧﺮﻭﺝ
ﺑﺎﺩ ﺷﮑﻢﻭﺿﻮ
ﺑﺎﻃﻞ ﮔﺮﺩﺩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺣﺎﺩثه ﺍﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻭﺿﻮ ﻭ(ﻭﻯﺴﻮﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮسوء  ﮊﻩﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺣﺪﻳث
ﻭﺣﺎﺩﺷﻪ
ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ حدث
ﻳﺎ ﺣﺪس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
8665 ﺗﺮﻣﺬﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ ﺍﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺧﺮﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻳﻚ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪ
ﻭﻭﻓﺎﺕ
ﻧﻤﻮﺩﻗﻄﻌﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﺑﺪ
.

ﺣﺪﻳث
8666 ﺃﺑﻮ ﺫﺭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍﺑﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ ﭼﻮﻥ(ﻋﺠﻢ)
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﻋﺮﺏ
ﻗﺮاءت
ﮐﺮﺩﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﺨﻮﺍﺑﺪﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﭼﻪ  ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ قراءت
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﻳﺎﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﺑﺰﺑﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﺑﻰ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8667 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺟﺎﻯ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﮐﺴﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺍﻭ
ﺷﺒﻬﺎ
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻗﻴﺎﻡ ﺑﺂﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﻣﮕﺮ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ قُرّه     ﻭﺧﻮﺭﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﺴﻰ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭ
ﻏﺒﻄﻪﺑﺨﻮﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻚ
قُرّه     ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ . ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺑﻘﺮﺁﻥ(ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﺯﺍﺩ)ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﻞ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ قُرّه     ﻣﺤﺴﻮس
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8669 ﻣﺴﻠﻢ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﮔﻔﺖﻫﺮﮐس
ﻗﺮﺁﻥﺮﺍ قراءت
ﮐﺮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺗﺮﻧﺞ ﻣﻌﻄّﺮ
ﻭﺧﻮﺵ ﻣﺰﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣؤﻣﻨﻰ ﮐﻪ قراءت
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺮﻣﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻄﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻋثماﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻧﻨﺪﮐﻪ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻳﺤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻌﻄّﺮ ولیّ
ﺗﻠﺦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﭼﻮﻥ
ﺣﻨﻈﻠﻰ ﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻄﺮ ﻭ
ﻃﻌﻢ ﺗﻠﺦ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8671 ﺗﺮﻣﺬﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻫﺮ
ﺣﺮﻑ ﻗﺮﺁﻥ
ثوﺍﺏ ﻭ
ﺣﺴﻨﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮاءﺖ ﻭ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﻚ ﺣﺮﻑ
ﻣﻄﺮﺡﻧﻴﺴﺖ.ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ثوﺍﺑﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﻭ
ﺣﺮﻑ ﺍﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﺩﻋﺎﻯ اﻭ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8674 أﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ اُمّت  ﻣﻦ ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻭﺿﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯ
ﻭﺣﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻦ
ﺩﺭﺷﺎﻩ ﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
(ﻭﺿﻮ ﻳﺎ ﻭﻯﺴﻮﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻘﻴﺎﻡ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﺭﮒ
ﻧﺸﻴﻦﺑﺮﺗﺨﺖ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8676 ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻣؤﻣﻦﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﻭﺿﻮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺴﺘﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻭﺿﻮ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻯ سو   ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭسوی
ﻭ
ﺳﻤﺖﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﻳﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻳﺒﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8679 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﺭﺍﻤﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻧﺘﻴﺠﻪقُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺎﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻰ
ﺧﻄﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.

ﺣﺪﻳث
8685 ﺟﺎﺑﺮ
ﺃﻧﺼﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻫﺮﮐس ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ
ئﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺐ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﺪﭘس ﺳﺮﺷﺐ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﺗﺮ
ﻭﺗﻚ ﻧﻤﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺑﺎ شَفع ﻭ جُفت
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﺷﺐ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8690 ﺟﺎﺑﺮ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺷﺐ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﻫﺴﺖ ﺍﮔﺮ ﻃﻠﺐ
ﺧﻴﺮﻯ ﺷﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺁﻥ ﺳﺎﻋﺖ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻤﻴّﺖ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖﻭﺍﮔﺮ
ﺻﻠﺎﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8692 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﺗﻴﺮﻧﻴﺮﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮓ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﻗﻴﻖﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻖ
ﻧﻈﺮ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﺩ.

ﺣﺪﻳث
869 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ) ﺳﺎﻟﻚ

ﻭقُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
هاﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻓﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺴﺘﻦ ﭘﺎﻯ
ﺷﺘﺮ ﻋﻘﺎﻝ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﺑﻨﺪ ﻣﻴﺰﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩﻭ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟک ﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
8694 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻥ
ﻭﭘﻠّﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭ . ﭘس ﺑﻬﺸﺖ ۶۶۶ ﭘﻠّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ قُرّه    ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻴﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺬﺍ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8695 ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﺩﻡ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺮﻭ ﻧﺰﺩ ﺁﻥ ﮔﺮﻭﻩ
ﺳﻠﺎﻡ ﮐﻦ.ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺟﻮﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﻮﺍﺏ ﺫﺭﻳّﻪ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ محمّدﻯ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8698 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺳﺒﺎﻥ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﮐﺎﮐُﻞ ﺁﻧﻬﺎﺑﺮﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ سوﺍﺭﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭ
ﺑﺎ(ﺧﻴﻞ)ﻭﺍﺳﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎ(ﺗﺨﻴّﻞ)ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﺟﺎﻯ
ﻣﻬﺮﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9106 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺍﻳﻦ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩولیّ
ﺁﻧﻬﺎ ﺿﺎﻳﻊ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
ﭘس

ﺷﻤﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ.
ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی ﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰﻋﺒﺎﺩﺍﺕﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
لباس   ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺮﺩﻩﻭﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺑﻔﺮﻳﻨﺪ
ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
9105ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ پس  ﺍﺯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﻋﺼﺮ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻓﺠﺮ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻃﻠﻮﻉ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻋتی
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﺑﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻋﺼﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺻﺒﺢ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻃﻠﻮﻉ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ . ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﻠﻮﻉ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻓﺠﺮﻭ
ﻃﻠﻮﻉ ﭼﻮﻥ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
9109 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ ﻏﺴﻞ
ﺟﻤﻌﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﻮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻭ ﺑﺠﻤﻌﻪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
9110 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻏﺴﻞ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺮﻫﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺣﻠﻢ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﺐ ﺍﻳﻦ
ﻣﺸﮑﻞ ﻫﺴﺖ.ﺧﺎﺹ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ ﺣﻠﻴﻢ
ﻭ ﺣﺎﻟﻢ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ. ﮐﻪ
ﻏﺴﻞ ﺗﺮﻙ
ﺁثاﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﻇﺎﻫﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
9112 ﺃﺑﻮ
ﻫﺮﻳﺮﻩ ﺍﺯ
ﭘﺒﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﻋﺎﺋﻰ ﮐﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ ﭘس ﭼﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ
ﺭﺍ
ﻧﮕﻔﺖ؟ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻠﺎﺡ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
9113 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ
ﻭﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖﮐﻪﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
9114 ﺃﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﻣﺎ محمّد ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺁﺧﺮﻳﻨﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢﻭﻟﻴﺎﺯ
ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢﮐﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻣﮑﻤّﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
بوﺩﻩﮐﻪﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ولیّ
ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ(ﺁﺧﺮ ﺗﺮ ولیّ
ﺳﺒﻘﺖ) ﺟﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ محمّد
ﻭعلیّ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺸﻮﻧﺪﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
سوﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
9115 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﺮ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺴﺠﺪﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺵ ﺑﻨﻤﺎﺯ ﻭقراءت
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ محمّدﻯﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﮐﻪ ۳۱۳
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ(ﻣﺴﺠﺪ)
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﺳﺠﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﺮاءﺖ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﻭﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
9125 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﮔﻔﺖﺗﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻦ ﭼﻮﻥ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﻫﺴﺘﻰ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺖولیّ
ﻫﺎﺭﻭﻥ ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻮﺳﻰﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ولیّ
ﭘس ﺍﺯﻣﻦ نَبیّ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ ﻫﺮﻳﻚ نَبیّ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖﮔﺮﭼﻪ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻒ قُرّه     ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵
ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺣﺪّ ﻳﻘﻔﻰ)ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
پس  ﺍﺯﭺ
ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ بِدای
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻭﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺑﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻘﺶ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ علیّ
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭﺩ
ﺍﺳﺖﮔﻮﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ
(ﻫﺎﺭﻭﻥ)ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺷﺎﻳﺪ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺣﺪﻳث ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺤث ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻟﺰﻭﻡ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ . ولیّ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﻧﻴﺰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﮔﺮﺩﺩﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﺳﺘﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺳﻨّﻰﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻗﻄﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﺄﮐﻴﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. پس  ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺼﺮﺍﻧﻪ ﻭﻗﻠﺒﻰ
ﻭﻣﻠﺘﻤﺴﺎﻧﻪﺗﺎ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ ﻃﻮﻝ ﺑﮑﺸﺪ.ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺧﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﺍﻭﺭﺍﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻋﻮﺍﻡ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﻳﻚ
ﻟﺎ ﻗﺒﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺺ
ﮐﺎﻓﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻴﻦ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻥ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﭼﻮﻥﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﮐﻪﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﭘس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻭﺍﺭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺣﺪﻳﺸﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺄﺻﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺩﺭ
ﺍﻳﻨﺘﺮﻧﺖ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﺂﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻤﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺷﻮﺩﮐﻪ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﺳﺖ
ﻣﻔﻴﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

M179

سلوک
الهی همان دین
ورزی است

ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻰ
ﮐﻪﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺗﻨﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭﺫﺍﺕ
ﺃﺻﻠﻰﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺳﻴﺪه
ﻮﺳﭙس ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻮل ﻨﻮﻋﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮﻯ
ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯﻤﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭمُقدّس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓّﻖ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﺩﻡﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻧﻮح
ﻮﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠی
ﻮﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰمحمّد
ﺷﺸﻤﻴﻦ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﺑﺎﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭﻟﻮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺎ ﻳﻚ ﻭلی
اﻟﻬی ﻮﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮکی
اﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺻﻔﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻓﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥﻭ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻭﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺣﺘی
ﺒﺎ (ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ)
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺯ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﻭﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯﺍﺯ
ﻧﻮ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺩﺭﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﻭﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻋﻰﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﺳﺖﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪﻥﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﭘس ﺍﺯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻩﺭﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺑﻌثت ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯﻮ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ(ﺗﻌﺒّﺪ)ﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕﺑﺎﻃﻞﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺮﻙ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺁﻧﻬﺎﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯ ﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺳﻨّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞﻭ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻮﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻪﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﻳﻨﻚ
ﻣﺎﺑﺎ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﺮﻳﺺ ﺧﻮﺩﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺩﻩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﺼﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰﻭ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺁﺧﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺍﻭ ﻣﺘﺤﻘّﻖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﺳﺖ.

ﻫﺪﻑ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺗﺬﮐّﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺷﺎﻳﻊ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪﻭﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮ ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﺑﮑﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻫﻢ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺗﻌﺒّﺪﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺟﺰ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
بیشتر ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺼﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻭﺣﺸﻰ
ﻭﮐثیفی ﮐﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﻳک ﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺭﻧﺪﺍﮐثرﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺡ ﻓﺎﺳﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﻔﻊ ﻋﻈﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺳﻌﺎﺩﺗﻤﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ . ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
الهی ﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﻨﺪﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ ﺑﻬﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕبالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ تصوّف ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺧﺪﺍﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺗﺎ
ﺑﺤج ﺃﮐﺒﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺸﺪﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺨﻄﺮ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻧﻪ
ﺷﺪ.ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﮐﺸﻴﺶ ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻮﻣﺨﻔﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺫﺍﺕ ﮐثیف
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻋﻘﺪﻩ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻧﺎﻥ ﻣﻔﺖ ﻭ ﺯﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭ ﺗﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺮسوء  ﺍﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺍﺳﺖ
ﭼﻪ ﺷﻴﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺳﻨّﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﻣﻦ
ﺍﻳﻨﻚ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻴﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
محمّدﻯ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭﺩﺭ تصوّفﺍﻳﺮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﮐﻪ ﺳﻨّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺘﻌﺼّﺐﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﺪﻋﻰ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺕ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﻭﻳﺎ
ﺟﻬﻨّمهاﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻋﺖ
ﻧﺨﺴﺖ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰﻣﻮﻓّﻖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪ ﺃﮐﺸﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﻬﺮﺳﺖﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ(ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ)الهی ﺮﺍ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ.
ﻭﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﺳﻄﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺁﻥ ﻭﺗﻔﺼﻴﻞ
ﻫﺮ ﺣﺪﻳث ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻗﻴﺪ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺣﺪﻳث ﺍﺯ
ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﭼﺎﭖ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
(ِﺍﺳﮑَﻦ) ﻭ ﻋﮑس
ﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺷﺪﻩﮐﻪ
ﻫﺮ(ﭘﺮﻧﺘﺮﻯ)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﺎﭖ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
(ﺩﻳﺴﻚ) ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻭﺑﺪﻭﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻧﺘﺮﻧﺖﺩﺭ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺮﻧﺖ ﺍﮐثرﺍ
ﮐﻨﺪﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺮﻧﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
0102 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﻮﺍﻡ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﺃﻣﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺁﻥ ﻋﺎﻟﻤﻰ ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺶ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰﮐﻪ ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﻠﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻟﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﻫﻨﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺴﺘﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪهر
کس   ﺍﺳﺘﻨﮑﺎﻑﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﻳﺎ
ﻋﻤﻞ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺟﺎﻫﻞ ﻭ بیث
ﺴﻮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻠﺬﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻟﺬﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻭﻫﺎﻣﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺸﻨﻪ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
0104 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻤﺎﻝ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ
ﺍﺳﺖ. ولیّ ﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺒّﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ وشهود
در ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ
ﻫﻨﺮ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﺩ. ﺗﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻭ ﻳﺎ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﻭ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﻬﻮﺳﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺟﻮﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺄثیرﻯ
ﻣثبتی ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ الهی
ﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺎ
ﺗﺎ(ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ)ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺣﻠﺎﻭﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﻴﺎﺑﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖﻭ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ
ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻧﻴﮑﻮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻧﻤﻮﺩ . ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ معرّفی    ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
سوء  ﻡ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ سوﻡ
ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺭ
ﺑﻮﺩﺍﻳﺎ
ﺩﻏﺪﻭ ﺩﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺳﻨﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻔﻴﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥﻭ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ بِدای ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﺍﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺍﺳﺮاء ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻧﻰﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻟﺬﺍ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0109 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻴﺮ
ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ
ﻓﻘﻪ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻓﻘﻪ
ﻋﻠﻮﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻬﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻓﻘﻴﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
(ﭘﮕﻴﻪ)ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ(ﺧﻮﺍﺏ)ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﮑﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻴﺰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث .

ﺣﺪﻳث
0116 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﻚ
ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﻋﺎﺑﺪ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﻘﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺷﺐﻗﺪﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺤﻰﻭ ﻳﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺍﺑﻠﻴس ﺃﻫﺮﻳﻤﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻦ ﺑﺮﻫﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺗﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻴﻨﻮﻯﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻣﻮﻟﺎ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﻔﻘّﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
.

ﺣﺪﻳث
0145 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺎس ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺰ أساس
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺭﻭﺡ مُقدّس
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭمُقدّس ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0163 ﺑﻴﺖ ﺷﻌﺮﻯ
ﻋﺮﺑﻰ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻠم ﻮ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺟﻬﻞ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ(ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺃﻣﺮ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
0165 ﻣﻮﻟﺎ ﺑﮑﻤﻴﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺤﺼّﻞ ﻋﻠﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ.ﻭﺑﻘﻴﻪ(ﻫﻤﺞ)
یا (ﻫﻤﻪﻭﺣﺸﻰ)
ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺎﻳﻦ
ﻭ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻋﺎﻟﻢ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞﺻﺎﺣﺐ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
می ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﻋﻠﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺍﺑﻠﻴس
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻩﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺳﻔﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻳﺎ
ﻣﺬﻫﺒﻴﻬﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ
ﻳﺎﺷﻴﻌﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0212 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻔﻘّﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦﻳﺎ
ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍﻡ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﺎﺷﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﺍﻭ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0223 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﻘﻴﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺍﺯ(ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ) ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻪ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺸﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﻘﻴﻬﺎﻥ
(ﺍﻣﻴﻨﺎﻥ ﺭسوﻝ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺎﻡ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰﺁﺧﺮ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ(ﭘﮕﻴﻪ)ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ قُریشﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺁﻥ
ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭسوء  ﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍلاّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ ﻧﻤﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0292و 0326ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻗﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﺍﺟﺘﻬﺎﺩ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖﭼﻪ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
0328 امام ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ(
ﺭﺟﺎﻝ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﺭﺍﺟﻞ )
ﺩﺍﺧﻞ ﺩﻳﻦ
ﺷﻮﺩﻣﺮﺩﺍﻧﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺳُﻨّﺖﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ . ﻭ
ﻧﻴﺰ(ﺳِﻨّﺖ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨﺖ
ﺷﺪﻥ ﻭمُقدّس ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻮﻫﻬﺎ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺍﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
اﺳﺖﺗﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0352 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻇﻬﻮﺭ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﭘس ﺍﺯﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺽ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺎﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻏﺮﻕ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ
ﺑﺤﺎﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ولیّ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭ
ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ(ﻗﺮﺁﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ قُرّه    )ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ)ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0361 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﺍﻩ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻦ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ.ﻭ هر
کس   ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺟﺪﺍ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺟﺪﺍ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0369 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﻪ
ﮔﺮﻭﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮑﻪ ﻫﺮ ﺁﻳﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥﺣﺬﻑ ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻳﺎ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺯﺩﺍﻥ
ﺑﻰ ﺃﺩﺏ ﺍﺯ
ﭘﺸﺖ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﻴﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻮﻟﺎ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻮﻥ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻰ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0378 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﻓﺘﻮﺍ ﻭﻧﻈﺮ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰﺍﺯ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻓﺘﻮﺍ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺧﻮﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺎربّ ﻋﻤﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ(ﻟﺎ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻓﻰ
ﺍﻟﺪﻳﻦ) ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻤﻠﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
0390 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺮ ﺑﺤث ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ . ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺻﺤﺒﺖ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ولیّ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﻭﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0400ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺤﺶ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺭﺍﺑﺎﻋث ﺧﺼﻮﻣﺖ
ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ(ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ)ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺤث ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﭘس
ﻓﺮﺻﺖ ﺫﮐﺮ ﻭﻳﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
0401 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺩﻳﻦ
ﺟﺪﺍﻝ ﻭ ﺑﺤث ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺑﺎ
ﺑﺤث ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺣﺼﻮﻝ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻄﺮﻫﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ.

ﺣﺪﻳث
0407 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﮑﻨﻴﺪ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0412 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺨﺺ
ﻣﻨﻄﻖ
ﺩﺍﻧﻰﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺏ ﻭﺳﺎﮐﺖ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻭﻯ ﺑﭙﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻮ
ﮐﻴﺴﺖ؟ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﺑﻰ ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻋﺎﺻﻰ ﺑﺮ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ(ﺍﻣﺎﻡ)اُمّی    ﻭولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
0417 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺤث ﻭ
ﻣﺨﺎﺻﻤﻪ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻧﺞ ﻭﺯﻫﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺭؤﻳﺎﻭﻳﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍل ﻤﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﻤﺌﻦ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.

ﺣﺪﻳث
0418 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻯﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻤﻮﺵﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺠﺰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4019 ﺷﺨﺼﻰ
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﮔﻔﺖﺑﻨﺸﻴﻦ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺑﺤث ﮐﻨﻴﻢ.
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖﻣﻦ
ﺑﮑﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻡ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺁﻥ
ﺍﻗﺪﺍﻡ  ﮐﻦ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯﻘﺸﺮﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﻄﺎمع
ﺮﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﻚ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4020 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﺁﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩﭘس ﺗﺮﻙ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4032 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺫﺭّﻩﺍﻯ
ﺗﮑﺒّﺮﺍﻧﺴﺎﻥﺮﺍ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺫﺭﻩﺍﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﺣﮑﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ.ﻭ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ  ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّهﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
(ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩﻭﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮﻭﺁﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺘﻰ ﻭ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻭ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
4037 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺩﺍﺧﻞ ﻣﮑّﻪ
ﺷﺪﮐﻪ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺠّﺎﺝ ﻣﮑّﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺰ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﮑّﻪ
ﻳﺎ(ﺑﮑّﻪ)ﮐﻌﺒﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺎﻧﻊﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ(ﻣﻎ
ﻫﺎ) ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﮑّﻪ(ﺑﻎ
ﻫﺎ) ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
قُریشﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭ ﻣﮑﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺩﺭ ﻧﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﻭﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﺯ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﻫﺮ
ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻩ
ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4038 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﭼﻬﻞ ﺣﺪﻳث ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺮﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻌثت
ﻭ ﺭﺳﺎﻟﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻭ مُقدّس ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻯ ﻓﻘﻴﻪ
ﺩﺍﻧﺎﻭ ﭘﮕﻴﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ
ﺁﺧﺮ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰﮐﻪ سوﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻘﻴﻪ ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
سوﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺸﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﺯ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻬﻞ
ﺣﺪﻳث ﺣﺪّ
ﺃﻗﻠّﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻖ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺪﻳث ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻭﻣﺤﻘّﻖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
4043 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ

ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﺧﻠﻒ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺣﻤﺖ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻣﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻧﺖﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺮﺩﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺭﺣﻤت های
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ثوﺍﺏ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺎﻥﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎن های ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ مُقدّس ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4045 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻘﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪﮐﻪﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺧﻴﺎﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﭘﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭبالقوّه ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭح القُدُس
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺑﺎ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭ علیّ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5023 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ
ﺳﻨّﺖ محمّد ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻭﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻔﺎﻯ مُقدّس
ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5924 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﺸﺪ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻭﻯ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﻋﺼﺮ ﺑﻌﺪﻯ (ﻣﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻐﻨﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣؤﻣﻦ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﻠﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5029 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺪﻭﺩ ﺩﻳﻦ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺪﻭﺩ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﻴﭻ
ﻣﮑﺘﺐ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5030 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﺪﻭﺩ
ﺩﻳﻦ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺪﻭﺩ ﺧﺎﻧﻪﻭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﺟﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺟﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻭ
ﻃﺮﻳﻖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍثرﻯ
ﻣثبت ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ هم
ﭽﻨﺎﻥ ﺒﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﭼﻮﻥﺪﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺩﺭﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢﻭﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﺎﻯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5031 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻣﻰ
ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﺣﺮﺍﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭمحمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣﻠﺎﻝ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺍﻭ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻤﻴﻞ ﺧﻮﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
5032 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﮐﺎﺭﺵ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﺣﺪﻭﺩ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﻠﻴﺮﺍ
ﭘﺬﻳﺮﺍ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻣﻨﺒﻊ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺮﺍﻡ
ﻫﺎ
ﻭﻭﺍﺟﺒﺎﺕﻭﻃﺮﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ.ولیّ
ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺎﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5033 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻭ
ﺗﻌﺪﻯ
ﻭﻋﺪﺍﻭﺕ ﻭ ﺗﺠﺎﻭﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ.ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻄﻮﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5034 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺣﺠّﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ الهی
ﻮﺣﺠّﺖ
ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻬﻢ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺠﺎﻭﺯ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭ ﺑﭽﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﺗﺠﺪﻳﺪ
(ﻭﺿﻮ)ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻭﻯ سوء  ﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
5055 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻳﻚ ﺑﻴﺖ ﺷﻌﺮﻯ
ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ(ﻣﺤﺠّﺖ)ﺑﺮﺍﻯ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﭼﻮﻥﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﻟﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حجّ
ﺃﮐﺒﺮﺍﻟﻬﻰﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﮐﻮﺭﻯ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5056 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ(ﺣﺠّﺖ
ﺑﺎﻟﻐﻪ)ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ حَجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻭﺷﺮﻁ ﺃﺻﻠﻰ
ﺍﺳﺖﺗﺎ ﺩﻋﺎ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺃثر ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺣﺠّﺖ ﺑﺎﻟﻐﻪ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﺁﻥ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﻠﻮﻍ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻭﺻﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
5072 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺳﺨﺘﻰ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺶﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻭﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5093 ﻣﻮﻟﺎ
ﺑﮑﻤﻴﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻳﻦ
ﺗﻮ ﺑﺮﺍﺩﺭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻦﮐﻪ ﻫﻮﺵ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﮑﻨﻰ.
ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺍﻭ ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5097 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﻣﺸﮑﻮﻙ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﻋث ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ هاﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺷﺒﻴﻪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
6028 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ  ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﺯﮐﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺮﺍ(ﺗﻌﺒّﺪ)ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺭﺍ ﺷﺮﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
6036 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ربّ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖﻭﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖﮐﻦ
ﻳﺎ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭقُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩمحمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻭﻣﺪﺍﻭﻣﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
6043 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺁﻝ محمّدﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﭼﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ
ﻏﻴﺮﻩﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
6048 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺮ ﺩﻝ
ﺑﺎﺷﺪﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻤﮑﻪﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺮ ﺩﻳﻥ ﻮﺭﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﺳﺎﻟک
ﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻴّﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
6006 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻘﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻭ ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻭﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻨﺘﻔﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺸﮑﻠﻰ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳنی
ﺮﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
6049 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺷﺮﻁ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺩﺭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺷﺮﻁ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ 69ﺷﺮﻁ ﺁﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺧﺮﻯ
ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻣﻄﻴﻊ ﻭ
ﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻫﻤﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻣﺪﺍﺩﻩ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧظر ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ(ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ)پس  ﺍﺯ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
6050 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻮﺿﻴح همه ﺍﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺼﺪ ﺷﮑﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﻔﻆ
ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
6052 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺟﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
6053 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﻭﻗﺖ ﻭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﻗﺖﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺟﻢ ﻭ ﺁﺭﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﻭﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ حجّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻤﻌﻪ ﻳﺎ
ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻳﻌﻨﻰ (
ﺃﺩﻳﻨﻪ )ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺷﺨﺺ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
6055 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﻠﻤﻪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻣﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪ.ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻧﻈﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﺮﺝ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺍثباﺕ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
7013 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯﺮﺍ ﺩﺭ
ﭼﻨﺪ ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻭﻃﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺸﻮﺩﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻯﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
7026 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻦ
(ﺣَﺮَﺟﻰ)ﺑﺮﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺭﺿﺎ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
7038 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ(اُمّت
)ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺖ ﻋﻴﺐ ﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺧﻄﺎ
ﻭﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭﺣﺴﺪ
ﻭﺗﻔﺎؤﻝ ﻭﻭسوﺍس
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8047 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ
ﺑﺮﻣﻴﺸﻤﺮﺩ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﺒّﺖﻣﺎ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8006 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﮐﺴﻰ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﮔﺮ ﻣﻄﻴع ﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺮﮐﺶ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﭘس
ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﮐﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﮐﺴﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﻰﮐﻪ
ﻫﺮ(ﺁﻳﻪ ﻭ
ﺁﻳﺪ)ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻨﺒﻊ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
8010 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻗﻤﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﻭ
ﺗﻘﻠﻴﺪ)ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭالهی ﺮﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻧﻪ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﮐﺎﺫﺏ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.

ﺣﺪﻳث
9024 ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﻦّ
ﻭ ﺍﻧس ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﮕﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﻃﺮﺩ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺁﻥ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﻴﻊ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3154 اﻣﺎﻡ علیّ
ﻧﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺎﺋﻢ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﻭ ﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﺮﺩ ﭼﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻭ
ﭼﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻦ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻇﻠﻢ ﻭ ﺟﻮﺭ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺪﻝ ﻭﻗﺴﻂ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭؤﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﻙ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻭﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻭﺭﺍ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3183 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﺧﻮﺩﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻩﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ بِدای
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺑﺴﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﻧﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4167 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻮﻫّﻤﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺷﺮﻙ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﺩﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻭﻫﺎﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻗﻠﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ثابت
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﺍﻳﻦ
ﻳﻘﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4195 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ أساس ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻋﺪﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭﻳﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺪﻝ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺣﻘﻮﻗﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
5122ﻭ 5145 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻄﻘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
7551 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﺮﺍﺋﺾ
ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﺡ
ﻭﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭسوء  ﻡ ﺳﺮﮐﺶ
ﻫﺎ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻴﻊ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5159 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪ
ﺗﻮﺍﻥﺎﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5164 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ(ﻓﺮﺽ ﻭ
ﻓﺮﻳﻀﻪ)ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
5171ﻭ 5181 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺩﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ(ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﺑﺪﺗﺮ
ﺍﺯ(ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ)ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻧﻪ
(ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ) ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.

ﺣﺪﻳث
5182 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻃﺎﻗﺖ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ولیّ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻋﻮﺍﻡ ﮐﻮﺭ
ﺩﻝ ﺍﺯ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﻴﺎﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
6102 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ (ﻣﻨﺰﻟﻪ
ﺑﻴﻦ
ﻣﻨﺰﻟﺘﻴﻦ)ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺃﻣﺮ
ﺑﻴﻦ ﺃﻣﺮﻳﻦ)
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﻪ ﺁﻥﻭ ﻳﺎ ﻫﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﺁﻥ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺃﻣﺮ ﻭﻳﮋﻩﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث6115
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﺍﺯ(ﺗﻌﻬّﺪ
ﺁﻧﺎﻥ)
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ

ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﭘﺮﺳﺶ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
6121 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺶ
ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻨﺖ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﺪ.ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻣﮑﺘﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﮑﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺮﺍﺗﺐ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺧﺎﺹ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺍﮔﺮ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺣﺮﺍﻡ
(ﻋﺘﺮﺕ)
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺣﻠﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
6145 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻠﻌﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ(ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ)ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ ﺍﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
7148 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ ولیّ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ معرّفی    ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
7193 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8104 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪﮐﻪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﻧﺒﻮﺕ محمّد
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻋﻬﺪ

ﺍﻟﺴﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻗﺒﻠﻰﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ محمّد ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
9132 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻃﻬﺎﺭﺕ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎ
ﻳﻘﻴﻥﻮ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻃﻬﺎﺭﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻃﻬﺎﺭﺕ ﺟﺴﻢ
ﻭسوء  ﺍﺳﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
9138 ﺃﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﺳﺎس ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ(ﻳﺴﺮ) ﻭ
ﺁﺳﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮐﻪﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺨﺖﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻣﻐﻠﻮﺏﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺃﻧﺪﻙ
ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻭﻭسوء  ﺍس
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺷﻚ
ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
9198 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭسوء  ﻝ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻣﺎﻡ
اُمّی    ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﻭ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺎﻃﺎﻋﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﻧﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺍﻳﺞ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ(ﻧﺼﺢ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2002ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻗﺒﻠﻰ اُمّت  ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ها ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧﻠﺎﻑ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
۳۱۳ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2007 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴؤﻝ ﻭ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭽﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2019 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎﻯ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺿﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﭘﻨﺞ
ﻭﻋﺪﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻌﺒّﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2026 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍﮔﻔﺘﻦ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺏّ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﺳﭙس
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻮﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ

ﮔﻔﺘﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2083 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﭘﻴﻤﺎﻧﺖ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻡ ﺑﺸﺮﻁ
ﻫﺠﺮﺕ ﻭ ﺟﻬﺎﺩ .
ﻧﻪ ﻫﺠﺮﺕﺍﺯ
ﻣﮑّﻪ ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ.ﺑﻠﮑﻪﻫﺠﺮﺕﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺣﻘﻮﻕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺟﻬﺎﺩ ﺟﻨﮕﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ ﻗﻄﻌﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺑﺮﻭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﺳﺎﻟﻚ
ﺟﻬﺪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺑﻴﺶﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺠﺘﻬﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﮑﻤﻚ(ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ)ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﭘﺎﻙ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث 2097 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ قراءت
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺘﺎﺑﻰ ﻧﺒﻮﺩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻘﺮﻩﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﻠﻞ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪولیّ
ﺗﺎﺑﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
معرّفی
ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺑﺎ محمّد
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﺴﻴح
ﺒﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ.

ﺣﺪﻳث
2682 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ.ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺣﺘﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ
ﺻﻔﺎﺕﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ(ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮ)
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3331 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻤﺎ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﺪ
ﭘس ﭼﺮﺍ ﺁناﻥ
ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﻴﺪ؟ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ عَدَم ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻭ ﻳﺎ ﻋﻤﻞ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎﻭﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
محمّد ﻭعلیّ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3334 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﻬّﺪ ﻭ(ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖﺭﺑّﻰ)ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺘﻤﺎﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺗﺮس
ﺍﺯ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺎ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ولیّ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
محمّد ﻭعلیّ ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3335 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ)ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ بعلیّ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ علیّ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯعلیّ
ﻭ محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ. ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3336 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﮑﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻋﻴﺴﻰ
ﻭ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖﻭﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
محمّد
فاﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎ محمّد
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
3337 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ(ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ)ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻭ محمّدﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
محمّدﻯﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪﻭ ﺑﺎﻧﻬﺎ(ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻳﺎ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ)ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3338 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﻭﻗﺘﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﺯﻧﺪﻩ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ محمّد
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3339 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻋﻴﺴﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻭ ﺑﺎ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪﺑﻨﻮﺭ
ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺷﺎﻧس ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢﻭ پس  ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3343 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺠﻴﻞ ﺭﺍ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ

ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻣﻮﻓﻖ
ﻳﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺨﻮپس
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻳﻬﻮﺩﺑﺎﺯ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﮐﺘﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
(ﺗﻮﺭﻳﻪ)ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻳﻬﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﻧﺠﻞ)ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ مُقدّس
ﻭ ﺳِﻨﺖ ﺷﺪﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﺴﻴﺢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ
ﻧﻴﺰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕعلیّ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﺎﻧﻨﺪﻣﻬﺪﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻌﺮﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.
ﻣﻬﺪﻯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻫﻔﺘﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﻭ ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3344 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻴﻚ ﮐﺸﻴﺶسو ﮔﻨﺪ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪﺁﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻳﻚ ﻓﺮﻗﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ﺑﻠﮑﻪ
72 ﻓﺮﻗﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺟﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭلی
اﻟﻬﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺼﻮﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3345 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻴﺪﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭ علیّ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺘﻌﻬﺪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺑﺎﺭﻗﻠﻴﻄﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3346 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻴﻮ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺭﺍ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺑﺮﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪ
س ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3350 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺃﻫﻞ
ﻣﮑّﻪﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺩﺭ محمّد ﺑﻮﺩ
ﮐﻪﺭﺳﺎﻟﺖﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺖ؟ ﺩﺭ قُریش
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ محمّد
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻟﺖ محمّد
ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ ﺑﻮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ (ﻫﺎﺷﻤﻰ)
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻫﺎﺷﻤﻴﺎﻥ(ﻫﺸﻢ)
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
قُریش ﺍﺯ(ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ)ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﻭ اُمّت ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﺪﻳﻥﻴﺎ ﺍﻭﻡ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ محمّد ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺁﺧﺮ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺮﻳﺸﻰﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺮﺩ.ولیّﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3352 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﻴﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺃﻫﻞ
ﻳﻤﻦﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺷﻤﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺗﺮ محمّدﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3353 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍﮐﻪ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ حقّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3358 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﺎﺭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﺎﻏﺬ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﻳﻪ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻭﻟﻮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ محمّد
ﺩﻭ قُرّه     ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﮑﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋﺸﻤﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﻯ ﮐﺎﻏﺬ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋثماﻥ
ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ محمّدﺑﺎ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻧﺪﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﮐﺘﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﻭﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ محمّدﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻁ ﻫﺠﺮﺕ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﺍﺳﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺣﺘﻰ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﻣﮑّﻪ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺤق
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3359 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﮐﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﭘﺴﻨﺪﺩ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.پس
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﺴؤﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻨﻘﻠﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻣﺠﺪﺩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻣثبت
ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث 3365 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺴﻴﺢ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﻳﺎﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
3367 اﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ
ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺭﺍﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3377 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺯﻣﻴﻦ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺍﮔﺮ
ﻃﺎﻋﺖ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3481ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺄﺑﻮ ﺣﻨﻴﻔﻪ ﻣؤﺳس
ﻣﺬﻫﺐ ﺣﻨﻔی
ﺴﻨّﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻗﻴﺎس ﺑﻨﻔس
ﻭﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻧﻔس ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻗﻴﺎس ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ولیّ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻫﺮ
ﻧﻈﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3490 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ
ﺑﻬﺎﺭﻭﻥ
ﺍﻟﺮﺷﻴﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ حقّ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻭ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺭﺣﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻓﻄﺮﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3496 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ولیّ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻤﻚ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
3590 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﺣﮑﻤﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3746ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻧﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺪ. ﻭ ﻋﻀﻮ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻤﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻫﻤﺎ ﻭ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻬﻴﭻ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﺣﺘﻰ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺑﻂ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻋﻤﻠﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3754 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺖ ﺗﺮﺍﺵ
ﻭﺳﻨﮓ ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺑﻮﺩﺍ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ. ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﺍ ﻣﻴﺸﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﻮﺩ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻭﺑﺎ
ﻣﺠﺴﻤّﻪ ﻳﺎ ﻋﮑس
ﺍﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﮑﺶ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺒﺮﻩﻭﻳﺎﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﻋﻤﻞ
ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3891 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻰ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮﮐس ر ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖﻭ
ﺷﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4541 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺩﺍﺭﻯﭘس
ﺻﺪﺍﻳﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﺸﻨﻮﻡ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻨﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻭﻯ ﻧﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺮﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻴﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺪﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4544 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻮﻝ ﻣﺮﺽ
ﻭﻭﺑﺎﻯ ﺩﻳﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻃﺒﻴﺐ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻬﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺷﻔﺎﻯ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻴﮑﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺩﺭﻙ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
5529 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺑﮕﻮ
ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺨﻮﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴؤﻝ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
5530 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﺳﺘﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻭلی
اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪﺳﺘﻢ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﻭ
ﻧﻪ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5610 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮ (
ﺩﻳّﺎﻥ) ﻭ
ﺍﺳﺎس ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻫﺴﺘﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺗﺶ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﺿﺮﻭﺭﺕﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺑﻴﺎﺑﺪ .

ﺣﺪﻳث
5637 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺃﺻﻞ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺭﻭﺡﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5673 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ محمّدﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5654 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﺒﻴﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ قُرّه    ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺮﻭﻑ ﺭﻣﺰ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻣﻮﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺣﺴﻨﻴﻦ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.

ﺣﺪﻳث
8112ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣثبت
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﻣﮕﺮ
ﮐﺴﻰ ﻓﻘﻪ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8114 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺤّﺎﺩ
ﻭﺭﻉ ﻭ ﺯﻫﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺍﺳﺎس ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣث بت ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻫﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﻃﻠﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.  ﺣﺪﻳث
8115 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﮐﺶ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺯﻫﺪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
8116 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺯﻫﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ(ﺃﺻﻞ
ﺿﺮﻭﺭﺕ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﺯﻫﺪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻳﻦ ﺯﻫﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
8117 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺣﺪ ﺃﮐثر ﺯﻫﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﺄﺳﻒ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
8118 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺯﻫﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻧﻴﺎﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻓﺎﺳﺪ
ﺗﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪ
ﻫﺮﮔﺰ

ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺪﻋﻰ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻗﺸﺮﻯﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8120 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺃﻣﺮ
ﺁﺧﺮﺕ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺯﻭﺍﻝ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8121 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻧﻴﺎ
ﺭﻓﺘﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
تقرّب ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8124 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺷﺒﻬﺎ
ﻧﻈﺮ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﻭﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ .

ﺣﺪﻳث
8126 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺯﻫﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺯﻳﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﮐﻨﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
8128 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺍﻣﻮﺭﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮑﺴی
ﺒﺪﻫﺪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺍﺯ
ﺳﻬﻢ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﻭ
ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﭘس ﺯﻫﺪ
ﻭﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎﺷﺎﻧس ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8129 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺖ ﺧﺪﺍﻳﺖ
ﻫﻤﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﻃﻠﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ ولیّ
محمّد ﮔﻔﺖﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺪﻩ ﮐﻪ ﺷﮑﻢ ﺳﻴﺮ
ﮐﻨﻢﻭ ﻫﺮﺭﻭﺯ
ﻏﺬﺍﻯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ.ﮐﻪ
ﺭﺯﻕ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ .

ﺣﺪﻳث
8130 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﻗﻮﺕ
ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺧﻴﺮ ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8133 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻠﺎﻡ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺟﻦ ﻭ ﺍِﻧس
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻰ ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻯ.ﮐﻪ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺟﺎﻯ ﺗﺮس
ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﻀﻤﻴﻦ
ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ تَرس
ﺩﺭ ﮐّﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﺪ
ﺃﻗﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8135 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ تَرس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻠﻤﺎ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮس ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻫﺮ
ﭘﻴﺶﺑﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8137 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻴﭻ
ﺧﻴﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺟﺰ ﺣﺴﻦ ﻇﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس ﺍﻣﻴﺪ
ﺑﺨﺪﺍﮐﻤﻚ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
8139 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻭ ﭘﺮ
ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺘّﻘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺗﻘﻴﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﮔﺬﺷﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8141 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩ. ﻭﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﺩﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺩﺯﻳﺮﺍ
ﺣُﺴﻦ ﻇﻦ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
8142 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﻣﺘّﮑﻰ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪﻣﮕﺮ ﺣُﺴﻦ
ﻇﻦ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8144 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ.ﭘس ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴؤﻝ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ.ولیّ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﺴؤﻝ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﭘس ﺑﺮﺳﺎﻟﻪ
ﻣﺎ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨﻢ ﺷﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8146ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ تَرس
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺭﻓﻴﻖ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ
ﺗﺮس ﻭﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮐﻤﻚ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
8150 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺑﺸﺮﻁ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺑﻌﻈﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪﺑﺎﺯ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
8151 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺍﺋﺾ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺳﺒﻚ ﮐﻨﻴﺪولیّ
ﻧﻮﺍﻓﻞ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8152 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺧﺸﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ

ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .
ﺧﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺳﺠﻮﺩ ﻳﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8156 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺷﺮﻁ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
8158 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯﮐﺴﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﮐﻪﻣﻌﻨﻰ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ؟
ﮐﻪ ﻭﻯ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ولیّ
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺷﺮﻭﻁ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩ.

ﺣﺪﻳث
8159 ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﺘﻔﺮﻕ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﺧﺪﺍﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8160 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ثلث
ﺁﺧﺮ ﺷﺐ
ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﻃﺒق
ﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث8162 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ
ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺩﺳﺖ ﮐﻢ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ علیّﺍﮔﺮ
ﻧﻤﺎﺯﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻤﺎز
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺒﻮﻝولیّ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯﻧﻘّﺎﺷﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺟﺰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪﺃﮐﺒﺮ.

ﺣﺪﻳث
1871 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻮﺭﻯ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﻭ قُرّه     محمّد
ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪﺑﺪﻫﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﮑﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ عثماﻧﻰ.

ﺣﺪﻳث
8192 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻥ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ هر کس   ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺑﻄﻮﻥ)ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8603 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻗﻠﺐ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻣﺮﺍ ﺑﺮ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ ثاﺑﺖ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺍﻩﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ثاﺑﺖ ﻗﺪﻡ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﻐﻴﺮ

ﺍﺯ ﻭلی
اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8606 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺭﺍﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺑﺎﺍﺣﺘﺴﺎﺏﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺎ
ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﺍﺣﺎﺩﻳثی
ﮐﻪﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ
ﺣﺪﻳثی ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺑﺄﺻﻞ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﻗﻴﺪ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺣﺪﻳث ﺍﺯ
ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﻣﺘﻦ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﻬﻢ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻴﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس ﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﺣﺎﺻﻞ
ﺷﺪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻨﺪﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺵ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡﻭﻟﻴﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖﺍﺳﺖﻭﻧﻪﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ . ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪﻭ
ﻣﺤﺒّﺘﺶ ﺑﭽﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ.

M180

امّت
تنها سالک اوم
کننده است

ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩﻫﺎ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻧﻪ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡﻭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺩﻳﻦ ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ﺍﺯ ﻟﻔﻆ
(اُمّت )ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ سوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﻭﻣﺪﺍم اﺯ اُمّت
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺰﺑﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺣﺰﺏ ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.ﭘس
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻔﻊ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺘﺤّﺪﻭ
ﻣﻄﻴﻊ ﺳﻴﺎﺳی وﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻄﻴﻊ ﻣﺬﻫﺒﻰ
باشند. ﭼﻪ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﺪﺍﻓﻊ
ﺍﺳﻠﺎﻡﻭﻳﺎ
باید ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪها
رهبر ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺷﻬﺮﻯ ﺭﺍ ﺗﻴﻮﻝ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ چون
ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻤﻌﻪ ﺷﻬﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺟﻬﻞ ﻧﺎ ﺁﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺯﺍﻫﺪﺍﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻗﻰ گذﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ اُمّت
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. اُمّت
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻳﺎ اُمّت  محمّد
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اوم کننده ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﺎﺕ ﻭ
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ اُمّت
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ روان
خود را ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
تأمین (ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
تا ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
که ﻧﻤﻮﻧﻪ سمبولیک
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﻪ( ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ آل عبا) ﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﺭﺍﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ
پیامبران ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ های
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺁﻥ
کرﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
در (ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ )ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﻮﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﺑﺪﺍﻭﺭﻯ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻭ(ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﻌثت)
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﻧﺪ. وﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ۳۱۳
ﮔﺎﻧﻪ محمّدﻯﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺻﺤﻨﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐس ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺍﺳﺖ.زیرا
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻫﺎپس ﺗﮑﺮﺍﺭو
تقلیدﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

(ﺍﻭﻡ)ﻟﻔﻈﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻗﺪﻳﻤﻰ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺁﺩﻡ
ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥﭘس
ﺍﺯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺁﻫﺴﺘﻪولیّ
ﻧﻪ ﺩﺭ ﺩﻝﺍﻭﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻤﻪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺍﮊﻩ
ﺍﻭﻡ ﻣﺼﺪﺭ
ﺍﺷﺘﻘﺎﻕ ﺻﺪ
ها ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺘﻐﻴّﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ(ﻫﻮﻡ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺷﺮﺍب
ﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻭﺍﮊﻩ ﺍﻭﻡ
ﺭﺍ(آﻣِﻦ) ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻋﺮﺏ ﺁﻧﺮﺍ
(ﺁﻣﻴﻦ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻟﻴﺴﺖ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣﺸﺘﻘّﺎﺕ ﺍﻭﻡﺭﺍﻳﺞ
در تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻣؤﻣﻦ
ﻭ اُمّت  ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻨﻴّﺖ ﻭ
ﻣُﻬﻢ ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻭ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
(ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ)
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
نگوئید هستیم
که ﻣؤﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. زیرا
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻨﺸﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭﭼﻨﺪ
ﮔﺎﻧﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
خود
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ
هستند.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
و بخت ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﻣﺎ ﻟﻔﻆ (مِلّت
) ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻳﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ و
ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
اطلاق کرد چون
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭ
ﻓﺮﺩﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺎﻃﻞ ﻭﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪﺩﺭ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺒﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺴﻠﻮکی ﺰﻳﺎﺩ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﺭﻳﻚ ﻧﺎﻡ
و اصطلاح
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻳﺎ تصوّف
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ تصوّف
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
آریائی ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ (ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ)
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺩﺭ(
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ) ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻥ ﺮﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭمجدد
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭمحمّد
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭشهود هفتم
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰﺑﺎ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
( ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
تنها ﻫﺪﻑ
ثاﺑﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
از تجلّیات
الهی( ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭﻳﻚ (ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ) ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﻳﻨﻪ ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ ﺩﺭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻨﺪﻩ
ﻭﻟﺬﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ و
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥﻣﻌﺎﺩﻝ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥﻤﺘﻮﻟﺪ
و ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ می
ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺑﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﺑﻬﻤﺒﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ولیّ
ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﮐﻪ
ﻣﺎ نیز ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ .

ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭاُمّت
ﻣﻄﻴﻊ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﻣﺎ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ

ﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮکی کردﻩ
ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻡ ﻭ اُمّت  ﺑﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﻭﺑﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﻄﺮ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺣﺪﻳث
.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻳثی
ﺑﻨﻈﺮﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺟﺎﻟﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻮﺩﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻗﻴﺪ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺣﺪﻳث ﺍﺯ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﺮﻧﺖ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻳﺴﻚ
ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ﺒﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻧﺘﺮﻧﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﮕﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺃﺻﻞ
ﺣﺪﻳث ﻋﺮﺑﻰ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی اﻭ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻋﻮﺍﻡ ﺷﻴﻌﻪ
ﻭﺳﻨّﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢ. ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺁﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳثی ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﻌﻨﻰ اُمّت
ﻭ ﺍﻭﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺫﻳﻠﺎ
ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻭﺍﺭ
ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ.

ﺣﺪﻳث
526 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺷﺮﻁ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭلی
ﻨﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰﻭ
هرﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ.و پیامبر
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺍﺳﺖﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣؤﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻴﻢﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻣﺴﻠﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴم
مانند
ﺃﺳﻴﺮجنگی ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻨﻴﺰﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺟﺒﺎﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺟﺎﻯ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺭﺍﺳﺦ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻭ ﺍﺯ اُمّت
محمّد
ﻭ اُمّت  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
262 ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻴﻚ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﺮس ﺟﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.ولیّ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.ﻭ ﺳﺘﺎپس
و پرسش ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻝ محمّدکرد.چون
ﻫﻨﻮﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
آنچه مؤمن
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ارزش
ﻫﺮ ﻧﺦ ﺧﻠﻌﺖ
ﺍﻟﻬﻰو ﺍﺭﺯﺵ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
263 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺯﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻃﺮﺯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺍﺯ اُمّت  ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ( ﺍﻭﻡ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ)
ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
266 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﻧﻘﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ محمّدﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﭼﻪ
ﺧﺪﻣت ﺑﺎﻣّﺖ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
274 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻄﻘﻰ
ﺧﺪﻣﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.
ﻭ ﻧﺎﻡ علیّ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ محمّد
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪمحمّد
ﻭ علیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
(ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ)
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ دارد .

ﺣﺪﻳث
275 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻳﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺿﻌﻴﻒﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻭ ﻣؤﻣﻦ
ﻭﺍﻣّﺘﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰﺩﺭ
ﺻﺪﺩ ﺷﮑﺎﺭ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
276 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻤﺮﺑﻴﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺳﺘﺎپس
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺧﻮﺩ
مقام الهی
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
277 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ اُمّت  ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭼﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭ
ﭼﻪﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
خواهند داشت.

ﺣﺪﻳث
279 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺭﻭﺷﻦ
ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﻠﻮﻙ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﮐﻪ
ﺃﺳﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭘﻴﺶﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
283 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ (مُقدّس
ﻧﻤﻮﺩﻥ) ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ به
(ﺃﻳّﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ)ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭼﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﺪﻑ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﻫﺮ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ. یوم یعنی
روز باز همان
اوم و زمان هر شهود
تجلٍیات الهی
میباشد .

ﺣﺪﻳث
287 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻋﺎﺑﺪ
ﻭﺯﺍﻫﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺯﺍﻫﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ولیّ
ﻋﺎﺑﺪ ﺑﺎﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻞ ﺑﺪﻧﻴﺎ (ﻣﺘﻌﺒّﺪ) ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﻗﺼﺪ ﺗﺤﮑﻴﻢ ﻋﺸﻖ
ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
379 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
380 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻪ آن
ﺭﺍ
ﻧﮕﻮﺋﻴﺪﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
389 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎ(ﺭﺟﺎﻝ) ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺪﺍﻝ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ(ﺃﻣﺮﺩﺍﻥ)
ﻓﺎﺳﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺣﺪﻳث
392 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻢ ﻋﻘﻠﺎﻥ ﻭ
ﺑﻰ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺤث ﻧﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
393 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ(ﻭَﺭﻗِﻪ)
ﭘﻴﺮ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺧﺪﻳﺠﻪ ﻭ محمّد
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻧﺎﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺤث ﻣﮑﻦ.
ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺟﺎﻫﻠﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
396 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﭘﺮﺳﺶ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﮔﺸﺎﺩﻩ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺩﺭ
ﺟﺎﻯ ﺗﻨﮓﻭ
ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﺑﺎ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
اﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
398 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ اُمّت
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
397 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺍﺳﺖ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﮑﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺍﻓﺸﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮔﻮﺵ ﻧﺪﻫﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
399 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺒﺤث ﺧﺼﻮﻣﺖ ﺁﻣﻴﺰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
400 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﻊ ﮐﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﻝ ﺧﺼﻮﻣﺖ
ﺳﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮐﺴﺐ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
میشود.

ﺣﺪﻳث
405 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎﻋث ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ولیّ
(ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ .

ﺣﺪﻳث
407 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.ولیّ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ اُمّت
ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
420 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺯ ﺣُﺴﻦ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭاُمّت  ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ .

ﺣﺪﻳث
421 اﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ اُمّت  ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺍﮔﺮ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷد ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻃﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺰ
ﺳﻘﻮﻁ و سَقط
شدن ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
422 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻦ
ﺧﻮﺭﺩﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﭘﺎ ﻭ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
423 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺤﻔﻮﻁ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
424 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﻙ ﺷﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
425 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﻗﻮﻣی یا
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﺪﺍﻝ
ﻓﻠﺴﻔﻰﮐﻪﺩﺷﻤﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﺪﻳث
427 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺟﺪﺍﻝ
ﮐﻠﺎﻣﻰ ﻫﻠﺎﻙ ﻭﺣﻠﻖ
ﺁﻭﻳﺰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
429 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﺤث ﻭﺟﺪﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺑﺎﻋث
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﺩﺷﻤﻨﻰﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻗﻠﺐ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
433 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﻟﺒﺎس ﻧﻮ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﺷﺶ
ﺁﻣﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻟﺒﺎس ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻟﺒﺎﺳﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
442 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺸﺴﺘﻦ
ﻧﺰﺩ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻦ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻋﻈﻤﺖ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
445 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺭﻓﻴﻘﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
477 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻰ
ﻓﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﻘﻴﻪ ﻭ
ﭘﮕﻴﻪ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
488 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺮﻙ ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯو
ﺷﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺑﺠﺎﻯﺁﻥ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
557 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ محمّدﺁﻳﺖﻫﺎﻯﺨﺪﺍ
ﻭ ﺁﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
565 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺃﺑﻮ ﺫﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﭼﻴﺴﺖﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯ ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻣﻰ
ﮐﺸﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﻠﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭاُمّت
محمّدﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
572 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ اُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
الهیﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﻫﺮ
ﻟﺬﺗﻰﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺸﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
583 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﻌﻠّﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ اُمّت
ﺭﺍﺃﻣﺮﻯ
ﺳﺨﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚﺩﺭﻙ
ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻰﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﻥﻭﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻥﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥﺁﻧﺮﺍﺳﺨﺖ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
584 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪﺍﺯ ﺗﻮ ﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻟﻤﺘﺮ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠی اﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ اُمّت
محمّدﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
596 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺃﻧﺪﺭﺯ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺸﻚ ﺑﺒﺮﺩ
ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺤثهاﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
599 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﻏﺮﻭﺏ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺍ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺒﻬﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﻧﻮﺭﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
600 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻤؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺑﻘﺼﺪ آزمایش
ﻳﺎ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
607 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﺪﻳث ﻣﺠﻌﻮﻝ
ﺑﺎﺷﺪﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻧﺒﻮﺩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻳﻮﺍﺭ
ﺑﮑﻮﺑﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث602 اﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ اُمّت
ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
معرّفی
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
636 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻠﺎﺋﮑﻰ
ﺑﺮ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﺒﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ اُمّی    ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
638 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺒﺎﺕ
ﻭ ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
إخبات همان
سُبات و عزلت
نشینی است.

ﺣﺪﻳث
640 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻓﻠﺎﺡ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻓﺭّ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﺠﻴﺐ ﻭ ﻏﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
642 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
641 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ اُمّت
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺭﺍ
ﻧﺠﻴﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻧﺠﻴﺒﺎﻥ
ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥﮐﻪﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺑﺮﮐﺮﺳﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﻮپس
ﻣﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
645 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﻄﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪولیّ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮپس ﺭﺍﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻣﺸﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
646 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ ﺑﺂﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟک اﺳﺖﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.(ﺻﻠﻮﺍﺕ)ﻃﻠﺐ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﺩﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
649 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪولیّ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺭﺿﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
650 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﮑﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﻧﻪ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.

ﺣﺪﻳث
651 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
672 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣؤﻣﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﻟﻢ ﻭ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﻴﺪﻭﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
674 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨّﺖ ﺧﺪﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﻴﺪ
ﻭﺗﺮﮒ
ﮔﻔﺘﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
687 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭ ﺣﺮﺍﻡ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﻴﺎﺯ
ﻫﺮ ﻧﺎﺳﺦ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﺴﺦ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭ
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺁﻳﺎﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ 223 ﺁﻳﻪ
ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻏﻴﺮﻣﺸﺨﺺ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
697 ﻣﻮﻟﺎ
علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣؤﻣﻦ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺸﺮﻯ (ﺑﺪ ﺩﻳﻦ) ﻭ
ﺑﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ( ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ ) ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
766 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺧﺖ
ﻭﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﻧﮑﺮﺩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺧﻮﺩ
ﺩﻣﺎﻍ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﮕﻴﺮﺩﻭ ﻳﺎ
ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﻧﻨﺪ ﻭﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪﺗﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
714 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﭼﻪﺭﺍ
ﺑﺘﻮ
ﺩﺍﺩﻳﻢﺁﺯﺍﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻰ ﻳﺎ
ﻧﮕﻮﺋﻰ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻌﻠﻴﻢ

ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻗﻄﻌﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
معرّفی
ﻧﻤﺎﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺻﺖ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
716 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺵ
ﺑﺪﻩ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺑﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
720 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺮ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
721 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻳﻘﻴﻦ ﺗﻮ
ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻳﻘﻴﻦ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺗﺎﭘﻴﺮ
ﭼﻪ
ﺑگوﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ نکند
تا ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
724 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻨﺪﺍﺷﺖﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻌﺬﻭﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﻮﺷﺶ ﻭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
773 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﮐﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺗﻌﺒّﺪﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺷﺮﻙ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻬﻢ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ.

ﺣﺪﻳث
702 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺎ
ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
728 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭاُمّت
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺮﻃﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻄﺎ ﻭﻧﺴﻴﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺮﻭﻩ
ﺁﻧﻬﺎﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﮐﺎﺭﻯﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻨﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻥ.

ﺣﺪﻳث
730 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻭﺯﻩ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﺭﻭﺯﻩ
ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻮﻡ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ ﻭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﻔﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﺭﻭﺯﻩﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺗﻘﺼﻴﺮ ﻭﮔﻨﺎﻩ
.

ﺣﺪﻳث
731 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ حجّ
ﻧﻈﺮ ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪولیّ
ﺍﻳﻦ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﺮﻭﺝ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
732 اﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺮﺳﺶ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ ﺯﻧﻰ
پرسیدند ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻧﻈﺮ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻭ جُفت
ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
734 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ عَدَم
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎ(ﻣُﺤﺼﻨﺎﺕ)ﺯﻧﺎﻥ
ﺷﻮﻫﺮ ﺩﺍﺭ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ(ﺣُﺼﻦ ﻭ
ﻗﻠﻌﻪ) ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ولیّ ﻧﻪ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ ﻭﺗﻌﻬﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ شَفع
ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ جُفت
ﻭ ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﺯﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺩ الهی
ﻤﻄﻴﻊ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻮ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪﺭﺟﻞ
ﻣﺮﺩ ﺭﺍﺟﻞ
ﺭﻫﺮﻭ ﻭﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
739 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺪﻭﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻪﺍﻯﻣﻌﺎﻓﻴّﺖالهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻯ ﺩﺍﺩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ  ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
742 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﺳﺖﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
757 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﻧﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺭسوﻝ
ﮐﻨﻴﺪ ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ ﻭ
ﮔﻮﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
784 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻴﭻ ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ
ﺃﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻣﮕﺮ ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ.ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺩﻳﻦولیّ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭلی اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
اﺭﺯﺵﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
771 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﺴﻠّﻂ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻧﻪ
ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻣﺎﺩﻯ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﺼﺮﻑﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
785 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﭘﺎﺳﺦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺑﻠﻴسﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻰﻭﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪهَوَس
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
786 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﻨّﺖ
ﻣﻦﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻫﺮولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.علیّ
ﺭﻏﻢ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺪ
ﺷﻬﻴﺪ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻴﺪ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺿﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
797 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﺴﺐ
ﮔﻨﺎﻩ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
807 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡﻳﺎ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻈﺮ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺷﺮﻙ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
826 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒل اﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻧﺒﻮﺕ محمّد
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
830 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
(ﺫﺭ) ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﻭﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ .
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
محمّد ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺳﻴﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ.ﻭ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوﻡ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ .

ﺣﺪﻳث
857 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﻤﻦ ﻭﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ

ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
870 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﺮﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻃﻔﻞ ﻣﺮﺩﻩﺗﺎﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺪّ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
879 ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ محمّدﻯ
ﺁﻣﺪﻩﮐﻪ ﻗﺘﻞ
ﻣؤﻣﻦ ﻣﻮﺟﺐ ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻗﺘﻠﻰ
ﺑﺎﻋث ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻯ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺸﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻢ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪﮔﻨﺎﻩ ﻗﺘﻞ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺘﻞ ﻭﺣﺬﻑ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺩﮔﺮ
ﺃﻧﺪﻳﺸﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
881 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻮﻫﻬﺎ ﺩﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺸﺮﻁ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺪﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺍ ﮔﻴﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
884 ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻈﻤﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﭼﻮﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺣﺴﻦ
ﻇﻦ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﺴﻦ ﻇﻦ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
885 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺮ
ﺧﻄﺎﻯ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺁﻥ
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻧﮑﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
891 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﻣﺮﺩﻩ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﻴﺘﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻃﻔﻞ
ﻧﻴﺎﺯﻣیکند. ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺮﻧﻮﺷت هاﻯ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻳﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺭﺍﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
892 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺳﺎﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳاﻴﻪ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻠﻮﻍ ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻳﻬﻮﺩﻭﻳﺎ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
۳۱۳ ولیّ ﺍﻟﻬﻰﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﻫﻤﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻫﻤﺎ ﺷﺪﻩﻭﻫﻮﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺳﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺯﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻭﺟﻢ ﻭ ﺁﺭﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺷﺎﺧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭﺻﺎﺣﺐﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
(ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ)ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺧﺖ ﺳﺪﺭ مُقدّس
(ﺷﺠﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0893 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﭘﺪﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺷﻴﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺷﻴﻌﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻃﻔﺎﻝﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ ﺭﺣﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
محمّد
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻭ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳت
های ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺗﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0894 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﺮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻬﺞ ﻭﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﺪﺭﺵ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘﺪﺭ محمّد
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺑﻔﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪ س ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺩ
ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ محمّدﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭ ﻫﺮ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭ
ﺑﺮﺍﻫﻤﺎ ﻭ
ﺁﺭﻳﺎ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث0896
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩﮐﻪ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﻓﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﻚ ﭘﺪﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ولیّ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪﺑﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯم ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0898 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭﺗﺤﻤﻴﻞ ﻭ
ﺟﺒﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﺟﺪﻳﺖ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺧﺎﺹ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
غمیق ﺘﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0899 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻦ ﻣؤﻣﻦ
ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻏﺎﻟﺐ
ﺑﺮﺳﺎﻟﻚ ﮐﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
0910 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻔﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺗﺎﺑﻰ ﺷﺪ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﺭﺍﺣﺖ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0911 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اُمّت
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻗّﺖ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺳﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
0917 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﻨﺪ ﺻﻔﺖ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ
ﺷﻮﺩ.ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭﺧﻄﺎﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺠﺒﺮ ﻭ
ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻃﺎﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ولیّ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮐﺴﺐ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0918 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻭ ﺑﺮﺳﺪ.
ﭘس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
0919 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻄﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻏﻞ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﻠﻖ ﻭ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0921 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﻌﺒث ﺭﻫﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﻙ
ﻗﺪﺭﺕﺧﺪﺍ
ﻭﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻃﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
0923 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻭ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ

ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺼﻮم اﺯ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
0940 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﻋﻀﻮ ﺗﻦ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺣﺪ
ﺃﮐثر

ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻋﻤﺮ ﻭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦﭼﻮﻥ ﭼﺸﻢ
ﻭﮔﻮﺵ ﻭﻓﮑﺮ ﻭﻧﻔس
ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0942 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﺴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0941 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻟﺒﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0943 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺷﻨﻴﺪﻧﻴﻬﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺧﻄﺎﻯﺒﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻓﮑﺮ ﻭﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ولیّ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0944ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺎﻣﻔﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺯﻳﺮ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ثبت ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﺒﺎﺩ
ﻳﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻮﺑﺪ ﺳﺎﻟﻚﻭ اُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻫﻤﺎﻥ(أسماء
ﺍﻟﻠﻪ)ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻨﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0945 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﭼﭗ
ﻭﺭﺍﺳﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﭼﭗ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0989 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﻓﺘﺮﺕ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻭﻳﺎﺍﻃﻔﺎﻝ
ﮐﻪ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0980 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﻧﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﻢ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻧﮑﻨﻴﺪﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ اُمّت
ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺯﻳﺒﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﮐﻠﺎﻡ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻣّﺖ محمّد ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺟﻤﻌﻴﺖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ
ﺍﮔﺮﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ولیّ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺃﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏﻣﻮﺭﺩ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0946 ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اُمّت  ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻄﺎﻯ
ﻋﻤﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﺒﺖ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0947 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﺮﺷﺘﻪ
ثبت ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺪ
ﺑﺎ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ
ﭘﻮﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
.

ﺣﺪﻳث
0948 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﺃﻣﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻳﺎ
ﻋﺒﺪ ﻭﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺑﺪ ﻭاُمّت  ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻠﺎﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﮑﺮ
ﻧﻴﻚ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭثوﺍﺑﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﮑﻰ
ﻓﮑﺮ ﺑﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻰ
ﮔﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ثوﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻤﻞ ﺑﺪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻋﺖ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺁﻥ هست ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﻋﻤﻞ ﺑﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﺸﻮﺩ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
0949 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻓﮑﺮ ﺑﺪ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﻧﺸﻮﺩﻭ
ﻳﺎ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺏ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ ﺷﻮﺩثوﺍﺏ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
0950 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﺍﺯ ﺑﻮﻯ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0951 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ حقّ
ﻭ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍ
ﺭﻋﺎﻳﺖﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0952 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﺎﺩﺕ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺴﺘﺮﺍﺡ
ﻣﻴﺮﻓﺖﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ
ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭ سوﮔﻨﺪ
ﻭﺗﻌﻬّﺪ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺎﺏ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻠﺎﻓﻰ
ﻧﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺟﻨﺒﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻴﻮﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺪﻭﺭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣﺴﺘﺮﺍﺡﺧﺠﺎﻟﺖ
ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0953 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﻳﮑﺘﻪ ﻭ
ﺍﻣﻠﺎﻯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻰ.ﭘس
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﻮ
ﻧﻴﺴﺖﻳﻌﻨﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻧﻴﺴﺖﺭﻫﺎ
ﮐﻦ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
0954 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﺎﮐﺖ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ثوﺍﺏ
ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﮐﺮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ثبت
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮐثرﺍ ﻧﻴﺰ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ثوﺍﺏ ﺳﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0955 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻳﺎ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ ﻳﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺩﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎ
ﻳﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻨﻨﺪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0956 ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ثبت ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﺟﺰ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
0958 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳّﺎﻡ
ﻭ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﭽﻨﻴﻦ
ﮐﺎﺭ ﻳﺎ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺗﻠﻒ ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﺎﻓﻈﺎﻥ
ثبات ﻭ ﺣﻔﻆ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ثبت
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0959 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺭسوﻟﺶ
ﻭﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻞ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭسوء  ﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻭ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺒﺖ ﻫﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ
ﺩﺭ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺳﻨﺞﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ ﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ
ﻣﺘﻮﻗّﻒﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻢ ﻳﺎ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
0960 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺷﻨﺒﻪﻭﭘﻨﺞ
ﺷﻨﺒﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﻤﺎ
ﺑﻤﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﻳﮑﺸﻨﺒﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭمحمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻳﺎ(ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺗﺬﮐﻴﻪ)ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
0964 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻋﺪﻩ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻭ(ﻭﻋﻴﺪ
ﻭﺗﻬﺪﻳﺪ)
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎ عَدَم
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻥﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ ﻭ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻠﺬﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0965 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
اُمّت  ﺭﺍﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻌﻤﺖ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻌﻤﺖﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻗﺮﺁﻥ محمّد
ﺭﺍ ﻧﻌﻤﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺷﺎﺭ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0966 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺑﻰ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺧﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺑﺠﻬﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺖ ﻭ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺪﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﮑس
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﭘس ﺑﺨﻮﺩ
ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﮐﻪﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺪﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭلی ﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
0967 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻨﺪﻩ
ﻋﺒﺪ ﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﻧﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚﺍﮔﺮ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﮐﺮﺩ
ﻭﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﻇﺮ
ﻭﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖﭘس ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺩﻳﺪﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻳﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0972 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻣﺮﺩ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﻧﮑﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻴﭻ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺸﺮﻙ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺑﻠﻴس ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯﻮﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس  ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓّﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭﻟﻮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮپس ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
0974 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﻞ ﺑﺪ ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟﻚ اُمّت  ﺭﺍﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ
ﻧﺒﺎﺷﺪﺑﺎﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭسوﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎﺭ سوء  ﻡﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﺭسوﺍﻯ
ﻋﺎﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻏﻴﺮ ﻣﻄﻴﻊ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﮕﺰﺍﺭﺵ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﺭﺍ ﺭسوﺍ
ﻭ ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺑﻄﺮﺩ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﻠﺎﻕ
ﺍﻭﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
0975 اﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺭ ثوﺍﺏ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0977 ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮ ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺴﺎﻥ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ.ﮐﻪﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻭﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺑﺪﻯ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻮﺭﺳﻴﺪﻥﺒﺼﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل
اﺯ ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ(ﺻﺮﺍﻁ)
ﺭﺍﻩ
ﻭﺍﺳﺘﺮﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳ
ث 0978 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻋﺒﺪ ﻣﻮﺑﺪ ﺍﺯ
ﻭﻯ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺪﻫﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﻗﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮ ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭﺍﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0979 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﮐﻮﺷﻨﺪﻩﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻰ
ﮐﻮﺷﺶ ﻭﺟﺪﻳّﺖ
ﻭﻫﻤّﺖ ﻭﻫﻮﻡ
ﻭﺍﻭﻡ ﮐﻤﺘﺮ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺠﻬﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻗﺒﺸﺮﻯﻗﺒﻠﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻄﻴﻊﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﺸﺮﻯﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0982 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﺨﺪﺍ
ﮔﻔﺖﻣﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺍﺑﻠﻴس
ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻯ ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﺩﺭ
ﻋﻮﺽ ﺗﻮ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩﺕ
ﮐﻪ

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺁﺩﻣﻬﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس ﺑﺎ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ثوﺍﺏ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻩ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0984 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﻳﻚ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰﻭ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﺟﻤﻌﻪ
ﻳﺎ ﻫﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎ ﻳﻚ حجّ
ﻭ ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0985 ﺍﻣﺎﻣﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻏﺮﻏﺮﻩ ﻳﺎ
ﺧﻮﺭﺧﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒﺗﻮﺑﻪ ﺍﻭ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﺪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
0986 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻴﭻ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﻯ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
0990 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ اُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻦ
ﭼﻬﺎﺭ ﭼﻴﺰ
ﻭﺍﺟﺐ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻫﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺿﻌﻴﻔﻰ ﺭﺍ ﺭﺣﻢ
ﮐﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻣﺤﺴﻦ ﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻤﻚ ﺩﺭ
ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺑﮑﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺒﺨﺸﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻫﺪ.ولیّ
ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
0991 اماﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ اُمّت  ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮﮔﺰ ﺻﻔﺖ ﺩﺭﻭﻍ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﺴﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻓﺴﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
0994 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭلی
اﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﮐﻪ(ﺗﻮﺍﺑﺎﻥ)
ﻭ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩولیّ ﻧﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.

ﺣﺪﻳث
0995 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣؤﻣﻦ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻮﺑﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻪ هر
کس   ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ
ﻭ ﺩﻭﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0996 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻫﻢ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻮﺩﻭﺑﺪﻧﺒﺎﻟﺶ
ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺑﺎ ﻳﻚ ﺫﮐﺮ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0997 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺗﻌﺠّﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﭘﺎﻙ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁثار
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺎﺯ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻭلی اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﻋﻔﻮ ﻭ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺄﻳﻮس
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1000 ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺩ
ﻣﻌﻨﻰ(ﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮﺡ)ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺑﺎ
ﻓﻀﻴﻠﺖﺁثاﺭﻯ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1001 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺯ(ﻧُﺼﺢ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ)ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﻭﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ
ﺭﺍ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﺻﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺻﻮﻡ
ﺭﻭﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻴﺰﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺷﺎﻧس ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
صَمَدیّت ﻭ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﺟﻤﻌﻪ ﻭ ﺟﻢ
ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ
ﺷﺪﻩﻭ ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻳﺎ(ﺃﺩﻳﻨﻪ)ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻢ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﺭﻳﺎ
ﻭ ﺷﺮﻳﻒ مُقدّس
ﻭ(ﺳﻨﺖ)ﺑﺎ
ﺳﻨّﺖ محمّد ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻪ
ﻋﺠﻢ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﻢ
ﻳﺎ(ﺃﺟﻢ)ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺏ ﻳﺎ(ﺃربّ)ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ربّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﻋﺠﻢ ﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﻰ
ﺷﺎﻫﻨﺎﻣﻪ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻣﻬﺎﺟﻤﻴﻦ
ﻋﺮﺏﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﻋﺮﺏ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﻦ ﭘﺎﺭﺳﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻢ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻡ.
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺮﺑﻰ
ولیّ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺭﺍ
ﻗﺸﺮﻯﻬﺎﻯ ﻋﺮﺏ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻋﺮﺏ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﻭﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻢ ﻋﺮﺏ ﺑﺪﻭﻥ
ربّ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺩﻳﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﻫﻨﺮﻯﮐﻪ
ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ ﻭ ﺳﻌﺪﻯ
ﻭﻣﻮﻟﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ ﻣﻮﺭﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺑﺎﺷﻢ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺟﻢ ﻭ
ﺟﻤﺸﻴﺪﻭ ﺳﻴّﺪ
ﻭ(ﺷﻴﺪ)ﺍﻟﻬﻰﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻮﻳﻢ ﺗﺎﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث1002ﻭ
1003 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺡ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻴﮑﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑﺎﻃﻦ ﺃﻓﻀﻞ ﻭ
ﺑﺎ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺃﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﭘﺴﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1007 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻭ اُمّی    ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻦ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1011 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﺴﻰ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺁﺩﻣﻰ ﺿﺮﺭ ﺭﺳﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺿﺮﺭ
ﺭﺳﺎﻥ ﻭ ﺿﺮﺭ
ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺃﻧﺪﺭﺯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
0999 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ(ﺍﻗﺎﻟﻪ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1012 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺃﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻈﺎﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪﻭ ﻳﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس ﻋﺒﺎﺩﺕ
ربّ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ.ﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻴﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ
ﺟﻬﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻴﭻ
ﺣﺮﺝ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ.(ﻋﺒﺎﺩﺕ)ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﮑﻮﻯ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1057 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻀﻤﻴﻦ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻗﺮﺍﺭ ﻳﺎ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﮐﺮﺩ ﺑﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ

ﻭﺑﻨﺒﻮﺕ
محمّد ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ علیّ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩﻭ ﺑﻪ
ﻋﻠﻮّ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ محمّد
ﻭعلیّ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺿﻤﺎﻧﺖ ﻭ
ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺭﻭﺩﻯ ﺣﺘﻤﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻣﺼﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯﻭﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1059 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺃﻫﻞ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﻣﻐﻔﺮﺕ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﺟﻤﻊ
ﻭﺟﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ قُرّه     ﻭﺧﻮﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮپس
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1069 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺮ ﻋﻀﻮ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺴؤﻝ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﻪ ﻭﻓﮑﺮ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﺪﺍ)ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺎﺹ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﭼﻨﻴﻦ ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﺯ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺼﻮم ﺒﺨﻠﻖ
ﻭ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1105 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﮐﻪ ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﻢ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﺸﺪﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻣﺪﺑّﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻡﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺪ. ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﻴﻊ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
1138 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻴﺎﺯ
ﺷﻤﺎ ﺑﻤﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺗﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1158 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺧﺪﺍپس ﮔﻔﺖﻗﺮﺁﻥ
ﺻﻔﺖ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪپس  ﺑﺎ ﺭسوﻝ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻤﺎمُقَدَس
ﻭﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭسوﻝ ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ مُقدّسﻭ(ﺳﻨﺖ)
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻳﺪ.ﭼﻪ ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥﺑﻌﺪﻯ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺭسوﻝ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ( ﺍﺋﺘﻤﺎﻡ )
ﮐﻨﻴﺪﻳﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺪﺍﻡ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﭙﺎس ﺍﻭ
ﮔﻔﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﮐﻠﻴﺪ
ﺭﺍﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺣﺠﻬﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺗﺎ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
سوﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
1161 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﺪﺍ
ﻓﮑﺮ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ولیّ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻗﺎﺋﻢ
ربّ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﺧﻮدرب
ﻧﺎﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓّﻖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ( ﻫﻮ )
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.(ﺍﻟﻠﻪ)ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ قُریش ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺍﺯ
ﻟﻔﻆ ( ﺃﻫﻮ
)ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺖولیّ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﺍﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺸﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺮ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
1178 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
عَدَم ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻳﻚ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻭ ﻫﻤﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ
ﭼﻨﻴﻥﻮﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﮑّﺮ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.پس
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺻﻒ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ( ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ)ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰﻭﻳﺎ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭﺑﺎ
ﻳﻚ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1210 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺁﻥ
ﻓﻘﻴﻪ
ﻗﺸﺮﻯﺮﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺁﺩﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺭﺍﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻳﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻫﺘﻤﺎﻡ ﻭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ربّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻧﺒﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮپس
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1217 ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﭘﻴﺶ
ﻧﻤﺎﺯﻯﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺟﺴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ . ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ

ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯﺑﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﻌﻨﻰ ﻗﺒﻠﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭ
ﻭﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ ﻭﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﻭﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﺭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ
ﮔﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ.

ﺣﺪﻳث
1253 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﻧﺎﻣﻮس ﻭ
ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ

ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺯﺵ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯﺕ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺩﻋﺎ
ﻭﻧﻤﺎﺯ ﻭﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ . ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ محمّد
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1264 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﻮﺳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖﻣﮕﺮ ﻣﻦ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ
ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ
ﺑﺬﮐﺮ ﻭﻳﺎﺩ
ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻮ ﻭﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺫﮐﺮ ﻣﺮﺍ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ محمّدﻯﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﺯﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﭘس
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫست ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﮑﺴﺎﻥ
گفته ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث1276
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻨﺎﺯﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮپس ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻣﻘﺎﻡ محمّد
ﺍﺯ ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ محمّد
ﻭمحمّدﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﭘس ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ثبت ﻧﺎﻡﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
1279 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠﺎﺩ
ﺑﺎسوﮔﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻭﺟﻪ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻭﺟﻪ)ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭﺍ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﻭﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی ﺮﺍ
ﺩﺳﺖﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1282 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭمحمّد ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺟﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻋﻄﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺑﻘﻴّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻓﺮﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﺮﻯﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ ؟

ﺣﺪﻳث
1283 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺭﺍﻩ حقّ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ ﻏﻴﺮ
ﺭﺍﻩ حقّ
ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺭﺍﻩ حقّ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﮑﻨﺪپس
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﻌﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺃﺻﻞ
ﻋﺪﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﻌﺪﻡ
ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺡ
ﺭﺳﻴﺪﻩ بحقَّ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮕﻴﺎﻩ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺎﺑﺪﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺭﺿﺎﻳﺖﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ
.ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺒﻌﻮث
ﺣﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1284ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺯ ﻭﺟﻪ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺟﻪ ﺍﻭﺳﻤﺖ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
حقّ ﻭﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺭسوء
ﻝ ﺧﺪﺍ
ﻭﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻥﺴﺎﻟﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﺑﻨﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ حقّ ﻭ
ﺩﻳﻦ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪولیّ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻩﺷﻮﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺿﺤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮﺑﺮﺍﻯ
اﺎﻧﻌﮑﺎس ﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ محمّد
ﻭعلیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺃﻣﻴﺮ ﺃﻣﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ محمّد ﻭعلیّ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻧﻌﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻳﺎﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1303 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻣؤﻣﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺸﮑﺎﺕ ﻭﻣﺼﺒﺎﺡ
ﻭ ﻗﻨﺪﻳﻞ ﺩﺭ
ﺁﻳﻪﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1309 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻩ
ﻭﻣﺤﺒﻮس ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ. ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻫﺮ سوﮊﻩ
ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻓﺤﺸاء
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﻣﺒﺮّﺍﺕ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺷﺮﻙ ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
1310 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻳﻢ ﺭﺍ
ﻧﺒﻴﻨﻢ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
1334 ﺍﻣﺎ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻗﺎﺩﺭ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭ ﺳﻤﻴﻊ
ﻭﺑﺼﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻗﻴﻖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1380 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ(بِدای)
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﺪﺍ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﻘﺎﻡﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪﺧﻮﺩ بِدای
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﻄﻮﺭ ثاﺑﺖ ﺩﺭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎ ﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩﺍﺯ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ بِدای
ﺍﻟﻬﻴﺮﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1384 ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ
ﺟﻌﻔﺮ ﺑﺮﻣﮑﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺁﻝ
ﺟﻌﻔﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺟﻌﻔﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪ(ﺟﻢ)ﺷﺪﻩ
ﻭﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ
ﺑﺮﻣﮑﻴﺎﻥ ﺗﺎﺭ
ﻭﻣﺎﺭ ﺷﺪﻧﺪ.ﻓﺮﻧﮕﻰ
ﻫﺎ ﺟﻌﻔﺮ ﺭﺍ
ﺟﻨﻴﻔﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪﻭﻧﺎﻡ
ﺯﻧﺎﻥ ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1385 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﺩﺭ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺰﻭﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺁﻧﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﭘﮕﺎﻫﻰ ﻭ ﭘﮕﻴﻪ
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺍﻧﺎ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1392 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪﺑﺎ
بِدای ﺍﻟﻬﻴﻮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ(ﻣﺤﻮ ﻭ
اثبات ﻭﺍﻡّ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺤﻮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1407 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻔﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻋث
ﺳﭙﺎﺵ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻮ ﻭ ﺍثباﺕ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1408 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﻟﻮﺩ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺑﺎﺷﺪﺍﺑﻠﻴس ﺑﻮﻯ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﻫﻢ
ﺟﻨس ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻃﻔﻞ
ﻫﻨﻮﺯ ﺷﻴﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﺍﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺩﻳﻨﻰﺗﺠﺎﻭﺯ
ﻭ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺍﻧﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺮﺳﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻴﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ(ﺍﻡّ
ﺍﻟﮑﺘﺎﺏ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺗﺄثیر
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1439 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻭ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ ﭼﻪ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ .
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻘﺶ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻨثی ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺤث
ﺟﺒﺮ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩﻭﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺑﺤثی ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺮﻧﮕﺰﻳﻨﺪ ﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻠﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘ س ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1431 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺁﻧﭽﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻗﺎﻳﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ(ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ) ﺍﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﮐﺴﺐ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻳﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺭﻓﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖﻭ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1538 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﻭ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻳﻢ
ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻮﺩﻳﻢﺑﺎﺯﻫﻢ
ﻋﻮﺩﺕ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ ﻭ
ﻋﻮﺩ ﻭ ﻣﻌﺎﺩ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﻌﺎﺩ ﻧﻴﺰ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ .

ﺣﺪﻳث
1540 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﺟﺮﻫﺎﻯ ﻃﻠﺎ
ﻭﻧﻘﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻫﺮﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻃﻠﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﮔﻮﻫﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ. ﻃﻠﺎ
ﻭﮔﻮﻫﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭؤﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻟﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮐثاﻓﺖ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1542 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ
ﮐﻮﺭﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻧﻴﺰﮐﻮﺭﻯ ﭼﺸﻢ
ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﻓﻬﻤﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﮐﻮﺭﻯ
ﻭ(ﻋﻤﺎ)ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1543 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ(ﺃﻣﺮ ﺑﻴﻦ
ﺃﻣﺮﻳﻦ)ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺤث ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺟﺒﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺁﻥﻭ ﻫﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﻭﻫﻢ ﺁﻥ .

ﺣﺪﻳث
1544 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ
ﺑﻘﻀﺎ ﻭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ ﻗﺪﺭ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻧﻪ.ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1552 اﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻮﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﺻﺎﻟﺢ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1556 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﻫﻤﺎﻝ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﺒﺪ ﻭﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻘﺪﺭﺕ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍ
ﺃﻧﺪﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1566 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻣثبت
ﻭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1570 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﺨﺘﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ثوﺍﺏ
ﺳﺎﻟﻚﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻭﻭﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﻚ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1572 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺗﻮﺍﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻓﺰﺍپس
ﺩﻫﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟد ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻠﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺳﺖ ﺧﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1586 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺯﺍﺩ
ﻏﺬﺍ ﻭﺭﺍﺣﻠﻪ
ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺴﺘﻄﻴﻊ حجّ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ولیّ
ﻧﻪ حجّ
ﮐﻌﺒﻪﺑﻠﮑﻪ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
.ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺮﻙ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﺳﻴﻠﻪﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺭﺍﺣﻞ ﻭﺭﺣﻠﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩﺳﺎﻟک
ﺪﺭ ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
1603 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ
ﻧﺪﺍﻧﺪ ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ولیّ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ ﻳﺎ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻓﻮﺭﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ .

ﺣﺪﻳث
1607 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻣﻮﺑﺪ
ﺷﺪﻥﺗﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﭘس ﺍﺯ
ﻓﻬﻢ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1613 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻣﻨﻌﻰ
ﻧﻤﻮﺩ ﻋﻘﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻠﺎﺡ
ﺩﻭﻟﺒﻪ ﺗﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ

ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﺑﺒﺮﺩﻳﺎ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻋﻘل
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1614 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻠﺎﻣﺖﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ولیّ ﻫﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ ﻭ
ﺃﻣﺮ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1615 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟﻚﺍﺯ ﻋﻬﺪ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻭ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ.ﻳﺎﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ

ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺣﻮﺍﺩﺵ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺣﺎﺻﻞ
ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1619ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺭﻗﻰ)ﻳﺎ
ﻧﻈﺮ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻔﺎ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻗﺪﺭ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺃثرﻯ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﺟﻤﺒﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺮﮐﺶ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺪﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1626 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻧﻴﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺗﺎ
ﺁﺩﻡ

ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺸﻮﻧﺪﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1627 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﻮﺩﻩ. ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺎﻃﻠﺎﻉ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺷﺨﺺ سوء  ﻡ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1632 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺑﻘﻀﺎ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﭙﺎس
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺻﺒﺮ
ﺑﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩﭘس ربّ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻮﻳﺪ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ربّ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ الهی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ربّ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎﮐﻪ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1639 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻗﻀﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺣﺎﻓﻆ ﺍﻭ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1642 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻮﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﭼﻮﻥ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1659 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭘﺮﻭﺍﺯﺵ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﻗﺪﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﻭﻧﻴﺰ
ﻗﺪﺭﺕﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺣﻮﺩ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﮐﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1681 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭼﺸﻢ ﻭﮔﻮﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺴؤﻝ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1682 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻗﻀﺎ ﻭ ﻗﺪﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﻔﻆ ﺍﻭ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺑﻮﺩﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺗﻮﺟّﻪﻧﺸﻮﺩﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻋﺎﻗﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1684 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ(ﺃﺟﻞ
ﻣﺴﻤّﻰ
ﻭﻣﻌﻴّﻦ ﻭ
ﺃﺟﻞ ﻣﺤﺘﻮﻡ ﻭ ﺃﺟﻞ
ﻣﻮﻗﻮﻑ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ(ﺃﺟﻞ)
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﺗﺄﺟﻴﻞ ﻭ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1686 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺻﻞ ﺭﺣﻢ
ﮐﻨﺪﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﻋﻤﺮﺵ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﺎﺷﺪﺳﻰ ﻭ ﺳﻪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮﺵ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺻﻠﺖ
ﺑﺎ ﺭﺣﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺻﻞ
ﺑﺮﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﺮﺵ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس ﮐﻪ
ﻓﺴﺎﺩ ﺷﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺮﮒ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺺ
ﻫﻨﻮﺯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1688 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺃﺟﻞ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻧﺮﻭﺩ .

ﺣﺪﻳث
1689 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺭﺍﻧﻢ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﻯ
ﺭﺯﻕ ﺑﺪﻫﺪ ﻓﻀﻞ
ﻭﺍﺿﺎﻓﻪﻭ
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻴﻮﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1692 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺃﺟﻞ ﻣﺮﮒ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﮕﻬﻤﻴﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﻘّﻖ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1693 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺃﺟﻞ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺎ
ﻟﺬﺗﻬﺎ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1694 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﮑﺴﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣُﺴﻦ
ﻇﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﺎﺩﺕ
ﮐﻪ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
1695 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯﺭﺯﻕ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺖ.ﺭﺯﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻌﻤﺖﻭﺭﺯﻕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎ ﻭﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻧﻌﻤﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﻭﺟﺪﻳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1696 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺯﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﺯﻗﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺯﻗﻰ
ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﭘﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺭﺯﻕ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﻨﻊ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺭﺯﻕ
ﻏﺎﻟﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺣﺮﺍﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺯﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﻏﺎﻟﺐﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1697 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺭﺯﻕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪولیّ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻓﻀﻞ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻋﻤﻮﻡ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺯﻕ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
1698 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐسر ﺭﺯﻕ ﺣﻠﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺤﺮﺍﻡ
ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭﺯﻕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒ
ﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﺬﺕ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﺼﺮﻑﺷﺪﻩولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺼﺮﻑ ﺣﻠﺎﻝ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺭﺯﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1699 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺭﺯﻗﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪﺍﺯ
ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺷﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺭﺯﻕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﻪ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻃﻠﻮﻉ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻃﻠﻮﻉ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1700 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﮐﻢ
ﻭﺯﻳﺎﺩ ﻭﺑﻰ
ﻋﺪﺍﻟﺘﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﺭﺯﻕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺭﺯﻗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻧﻌﻤﺖﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ.ولیّ
ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺤﺮﺍﻡ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﺤﺮﺍﻡ
ﻫﻢ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﺯﻕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻗﻄﻊ
ﮔﺮﺩﺩ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1704 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﮐﺶ ﺗﺎ ﺭﺯﻗﺶ
بوده ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣُﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه
ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﺤﻘّﻘﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1706 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺑﺪﺑﺨﺖ
ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎدرس
ﺩﺭ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﮔﺮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﻣﻄﻴﻊ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺍﻣﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﻪ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪﺳﺮﮐﺶ
ﺧﺪﺍ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﺧﻮپس ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1707 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺸﺘﺎﻥ ﺩﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﮐﻢ ﻭﺯﻳﺎﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻣﻌﻠﻮﻡﻭ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﻭﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭﻣﺮﮐﺰ
ﺃﺻﻠﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺭﻭح
اﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺍﻃﻠﺎﻉ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ثبت
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1710 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻟﺒﺎس ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﺩﺗﻮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺩﺭﻭﻳﺸﻰ
ﻭﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1711 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﻔﺎ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭﭘﺎﻙ
ﻭﺑﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
1713 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻳﻢ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﻳﺪﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺗﺶ ﻧﻤﻴﮑﺮﺩﻡ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﻳﺪﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯﮐﻪ ﻧﺴﺦ(
ﺁﻳﺖ ﻭ ﺁﻳﺪﻯ)
ﻣﻴﺸﻮﺩﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﻭﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺩﻳﻨﻪ
ﻭ(ﺃﺩﻳﻨﻪ)ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1731 امام ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺧﺘﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﻮ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍثباﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
1751 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎدرس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻘﻰ ﺳﺮﮐﺶ
ﺍﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺑﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﻃﻔﻞ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﺸﺎﻥﻤﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1761 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻔﺮﺕ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﻔﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎئی اﺳﺖ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1771 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﻴﺸﻮﺩﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺑﺸﻘﺎﻭﺕ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺑﺮﻭﺩ .

ﺣﺪﻳث
1791 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻜﺎﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻫﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
1721 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﺎ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻮﻫﺮ
ولیّ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻧﮑﻪ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﻣﺎ ﻧﻤﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1723 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺧﻴﺮ ﻭ ﺷﺮ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪﻡ.ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﺧﻴﺮ
ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.
ﺧﻴﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ

ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻌﻴﺪ ﺑﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﮐﺴﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻭﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﭼﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ گفت
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻌﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺳﻨﺠﺶ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﻭﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1724 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻴﺮ
ﻭﺷﺮ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺁﻧﮑﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1731 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﻭﺗﻘﻮﺍ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺍﺯ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1732 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥﺪﺍﺩﻩﺍﻳﻢ
ﭘس ﻳﺎ ﺳﭙﺎس
ﮔﺬﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺎﻓﺮ
ﻧﺎﺷﮑﺮ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1733 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﻗﻮﻡ ثموﺩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻋﺮﺏﮐﻪ
ﺧﻤﻮﺩﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﻣﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﻫُﺪﺍ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﻮﺩﻳﻢولیّ
ﺁﻧﺎﻥﮑﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺩﻥ. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻗﻮﻡ ﻫﺎ ﻳﺎ
ﺍﻭﻡ
ﻧﺎﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1734 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﻭ ﻓﻠﺎﺕ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﻭﻣﺸﺨّﺺ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻳﻢ.ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﻳﺎ ﺍﺑﻠﻴس  ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻥﺒﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺍﺳﺖﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻭ(ﻧﺠﺪ)
ﻭﻓﻠﺎﺕ ﺧﻴﺮ
ﻭﺷﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍ.
ﺩﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺩﻭ ﻧﺠﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﭼﺎﻩ ﻭ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1735 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺁﻥ
ﺑﺮﮐﺴﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﺐ
ﻧﺸﺪﻩﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴؤﻝ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1737ﻭ1739 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﻫﺮ
ﻋﺰﻡ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﻧﺸﺪ
ﻭﺁﻧﭽﻪ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1740ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻝ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭتَقذُس ﻣﻴﺒﺮﺩﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1744 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻫﺴﺘﻴﺪﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ بحقَّ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻫﺎﺩﻯ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺨﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪﻩﺣﺴﻴﻦ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﺍﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1745 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺒﻠّﻎ ﻭ
ﺩﻋﻮﺕ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺣﺮﻑ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺍﺩﻋﺎ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺎﺯﻓﺎﺳﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1746 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪﻫﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.(ﺧﻴﺮ)ﺗﮑﺎﻣﻠﻌﻤﻠﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮐﺴﺐ ﺧﻴﺮ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
1747 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﮐس
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻫﺮ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﻫﺪﺍ ﻭ ﺧﺪﺍ ﻭ ربّ
ﻣﺮﺑّﻰ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1748 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢﻭ
ﺳﻴﻨﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﻭ
ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﻭﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
1751 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻣﮕﺮ
ﺍﺫﻥ ﻭﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ معرّفی ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
1754 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺟﺐ ﻭ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1758 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺨﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺬﺏ ﻭﮐﺸﺶ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻧﻘﻄﻪ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺩﺭﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1759 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖﻧﻘﻄﻪ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﺍﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺂﺷﻴﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩﻭﻯ
ﺑﺴﻮﻯ حقّ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ .

ﺣﺪﻳث
1761ﻭ1762 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺍﻳﻦ
ﺃﻣﺮ ﻭﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1764 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻴﻦ ﻗﻠﺐ ﺑﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺤﻮﻝ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺭﺍﻩ حقّ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ
ﺑﺮﺍﻫﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1767 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻣﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮑﻨﻴﺪ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺷﻤﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﺼﻮﻣﺖ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺳﺎﺯﻯ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ سوﺍﺑﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﻧﺪﺗﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1771 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﺤﻮﻝ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻃﺮﻑ
ﺷﻮﻳﻢ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺰﻭﺭ ﻭ
ﺑﮑﻤﺎﻝﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻭ ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1772 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ هر کس   ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﻭﺗﻮﻓﻴق اﻟﻬی
اﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﭼﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﮐﻤﮑﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1773 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﻧﮑﻨﺪ
ﻭ ﻏﺮﺑﺎﻝ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪﻧﺠﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﻣﻮﻓﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﻭ ﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖﻭﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺷﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1774 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ولیّ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺑحاﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺑﺎ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1776 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺒﺾ
ﻭ ﺑﺴﻂ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨّﺖ
ﺑﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﺻﺎﺩﻕ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1789 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺖﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻴﻘﺎ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻴﺎﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺭﻭﺯﻯ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺩﺍﺭﻡ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺷﺎ
ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ثوﺍﺏ ﺷﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
1781 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﻄﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﻟﻐﺰﺵ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻴﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ .

ﺣﺪﻳث
1782 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ اُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻓﺮﺻﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1784 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺧﻴﺎﻝ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﺑﺤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ
ﺭﻓﺎﻩ ﺧﻮپس
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺟﻬﻨﻤﺎﻭﻝ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧی ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ سوﻡ
ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
اﺎﺯ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥﺒﺸﻮﻧﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺨﺘﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺒﻚ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺳﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡﺗﻮﻟﺪد
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1785 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺤثهاﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻏﺮﺑﺎﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭﺗﺮ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻀﻮﻳّﺖ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯﻋﻤﻠﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ .

ﺣﺪﻳث
1786 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﭘﻨﺎﻩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ ﻣﮕﺮ
ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1787 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ(ﺍﺣﺴﺎﻥ)ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﻴﺪ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪﻭﻳﺎ
ﻣﻔﺘﻮﻥ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺸﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1788 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻧﻌﻤﺖ ﻭ
ﻧﻘﻤﺖ)ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1792 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺤﺒّﺖ
ﺷﻤﺎ ﺑﻤﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺎﺭ ﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﭘﺎﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ(ﺍﺟﺘﺒﺎ)ﻭﺟﺬﺏ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺠﺬﻭﺏ
ﮔﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1795 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺩل ﺸﻤﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺷﻤﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻤﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻋﻤﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺸﺶ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻌﻔﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺻﺮﻑ ﻭ سوء  ﺧﺖ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1797 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1799 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﺴﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ کسب ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
1800 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺫﺭ
ﻭﺭﻭﺡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺖ.ﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻭ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩ ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻫﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭﺑﻴﺎﺩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1905 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺷﺮﻁ عَدَم
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺩﺭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻫﺮ
ﺧﻄﺎﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻥ ﻧﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1807 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺎسوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻳﮑﻰ
ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻨﻌﻤﺎﺕﺧﻮﺩﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩ.(ﺍﻗﺮﺍﺭ)ﻫﻤﺎﻥ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻧﻌﻤﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻌﻤﺖ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺁﻏﺎﺯ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻫﺮﺧﻄﺎﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻳﺎﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭﺑﺎ
ﺷﺮﻁ عَدَم
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻥ
ﺧﻄﺎ.

ﺣﺪﻳث
1811 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﮐﺮﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻏﺮﻕ ﺁﺏ ﮔﻮﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1812 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎ ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺴﻴﻦ
ﺯﻧﺪﻩﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺷﻤﺎ ﭼﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ(ﻋﻠﻴّﻮﻥ)ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﺍﻥ
ﭼﻴﺴﺘﻨﺪ؟
ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍﭼﻮﻥ
محمّد ﻭ علیّ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭﺧﻮﺩ محمّد
ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ
ﺫﺍﺕ مُقدّس
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﻣﺴﻴﺢ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻧﻴﺰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ ﻭﺧﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ولیّ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺂﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﻧﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﮐﺸﻒﻭﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺭﻣﻐﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1818 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﺏ ﻧﻴﮑﻮ ﺃﻫﻞ ﻃﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ.ﺁﺏ
ﺟﻨﺴﻰ ﭘﺪﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭح نیکو ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺁﺏ
ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪه
اﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥ پس از
مرگ قبل ازمرگ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﺪﻩﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﻤﺎﻥ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺑﺎ ﮐﺮﺏ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ سالک
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻫﻔﺖ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
پیر ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ را
ﻧﺎﺋﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺣﺘﻰ ازتولد
ﻫﺮفصل ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺫﺍﺕ ﻭ ﺁﺏ
ﻭﮔﻞﻋﺎﻟﻰنوع
فوق بشری ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ نیز ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.وتنها
راه رسیدن بانواع
فوق بشری و
الهی است.

ﺣﺪﻳث
1819 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍﺍﺯ ﺁﺏ ﻭﮔﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﺯ تولد ﮐﻮﺩکی
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﻭﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻨﺪ. ﻭلی محمّد
معمولا ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺗﺤﺒﻴﺐ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺴﻴح
ﺪﺭ ﺳﻦ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺍﺷﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﭘﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻋﺎﻗﻠﻰ هستند
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ محمّد
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1824 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
بوده ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞﺍﺯ
ﻟﻔﻆ(ﺃﻫﻮ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺖولیّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﻴﺪﺍپس
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ ﻭ
ﺍﺯﻫﻤﺪﻳﮕﺮﺍﻗﺘﺒﺎس
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
توسّل ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ محمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.(
ﺍﻭﻟﻴﻦ )ﺩﺭ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ( ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ)
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ .
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﻭ نور ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
1825 ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
اُمّت  ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺃﻫﻞ ﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1828 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﺫﺭ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻭﺍﺭﺩ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺷﻮﻳﺪﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ  محمّدﻭﺍﺭﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺨﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ.
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻧﻴﺰﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺨﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ (ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﻴﻤﻴﻦ ) ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﮔﺮدﻳﺪﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.دوره سلوک
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻨﮑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪﺑﻬﺸﺖ
اول و ﮔﺮﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻬﺎ
ﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭ در
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏﻭ
بهشت سوم در
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕﻫم
ﺴﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ
دارند. ﻭ بهشت
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻬﺸﺘی
ﻴﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
جهنّم چهارم
آنان ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
چون ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻭﺍﺭﺩ
(ﺟﻬﻨّﻢ خنک
)ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺪﻧﺪ ﭘس
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1830 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﺰﻥ
ﻭ ﺃﻧﺪﻭﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺸﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ  ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺄثیر
ﻣﺘﻘﺎﺑﻞ ﺩﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1831 ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺳﭙس ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﮔﻨﺎﻩﺩﻟﻴﻞ
ﻏﺮﻭﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻋﻠّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺧﺴﺮﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
را ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺫﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺬﺍﺗﻰ
کارمائی دﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1834 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ
ﻣﻌﺬﺭﺕ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﺎﺭ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺭﻭﺯﻯ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻡ. ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﭼﻪ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﻏﻔﻠﺘﻬﺎ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮔﺮﭼﻪ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1845 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻧﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺑﻪ ﺧﺎﺹ
(ﺃﻫﻞ ﺍﻳﻤﺎﻥ)
ﻳﺎ همان
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ اُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ محمّد
نیز ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1857 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﭘس
ﺘﺤﻘﻴﺮ کننده ﻗﻮﻡ
ﺧﻮد ﺷﺪه
اﺪ.ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ هر سالکی
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
آلوده ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﮑﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ او ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﭘس ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺧﻄﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.   ﺣﺪﻳث
1858 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﻭﺭﻯ هم اکنون
ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩس ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﭘس ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﺪ
ﻭﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﮑﻨﺪﻧﻌﻤﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﺫﻫﻦ خود ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﮕﺮ،
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﺑﻪ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩﻭ
ﺯﻭﺩ آلوده تر میکند
ولی ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
اکنون و فورا
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﻤﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻣﺮﮒ و ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
برسد.

حدیث
1859 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﻭﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻮﺽ ﻧﮑﻨﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻣثبتی کسب
نمی کنذ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻫﺴﺖﻭ ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻗﻮﻣﻰﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
آنگاه ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻣﺨﺎﻟفت
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻭﮐﻤﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺭﻓﺘﻦ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺩﺭ ﻫﺪﻑ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑرﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
و مت دون أتم
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
1860 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﺍﺯ ﻫﺪﺍﻯ ﻣﻦ
ﮐﻦ.ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻣثبت  ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
1861 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻓﻮﺭﻯ مجازات
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣتی
از ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺨﺴﺖ
ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺩﻭﻡ ﺷﺒﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ یا
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺗﺄﺧﻴﺮ
برای ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻳﺎ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻗﻴﺎﻡ ﻭ
ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1862 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣؤﻣﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺩﻭﻟﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﺧﻠﻔﺎ
ﺑﺮﻓﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺳﺪﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺑﺨﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﻟﺖ
حقّ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺨﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث1874 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﻤﻦ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪﺍﺳﻠﺎﻡ ﺩﻩ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﻳﻚ
ﺳﻬﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻴﭽﺎﺭﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻦ ﺩﻩ ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﺨﺴﺖ ﻗﻮﻝ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﺑﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻫﺮﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ در
ﻫﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
قسمت ﺩﻭﻡ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ است .ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﻤاء
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. سوﻡ
ﻃﻬﺎﺭﺕ
ﺍﺳﺖﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﮐﺎﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ
ﻣﺎﻟﻰ بکسی .
ﻭﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﻡ
ﺭﻭﺯﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ حجّ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ است ﮐﻪ(
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ) ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺟﻬﺎﺩ ﮐﻪ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﻣﺮ ﺑﻤﻌﺮﻭﻑﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻣﺮ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ ﻭ
ﮐﻤﻚ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﻨﮑﺮ ﮐﻪ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺰﻭﺭ
آنهم ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰهنوز
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ چون ﮐﺎﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﺑﺎنی .
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ .

ﺣﺪﻳث
1868 ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺭسوﻝ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ
ﻋﺒﺪﺑﻨﺪﻩ
ﻭﺑﺮﺩﻩ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﻠﺎ
ﻣﮑﻦ. ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﻴﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ.ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻳﺎ به ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺭﻭﺍﻥ.ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻳﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
1869 ﺍﻣﺎﻣﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭﺍﻭ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﻭﺳﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺭﻡ ﭘس
ﺑﻮﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ.
ﺗﺎ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ که
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ کمک
خداوند را
میخواهند .

ﺣﺪﻳث
1871 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﻘﺎﺏ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻭ ﻭ
ﺣﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1872 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ س الک
ثوﺍﺏ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ.ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮ.

ﺣﺪﻳث
1877 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻭﻣﺮﮒ
ﻭ ﻓﻘﺮﻭ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ثوﺍﺏ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖﻭﮐﻤﻰ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
1879 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺷﺼﺖ ﻭ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺟﻨﮓ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﻘﺮ ﻣﺤﺒﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻓﻘﺮﻯ
ﺧﻮپس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﺧﻮپس
ﺭﺍ ﻓﺨﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.

ﺣﺪﻳث
1880 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺭﺍﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1882 ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣؤﻣﻦ
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ ﮐﺴﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
1883 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺳﻥّ ﭽﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﻤﺎل
اﻋﻀﺎ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ .ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘس
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺮﻧﻤﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺍﺣﺴﺎس
الهی ﺯﻧﺪﮔﻰ سالک
ﺟﻮﺍﻥ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1884 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﻭﻣﻴﻮﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﺴﻰ ﻳﺎ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ثوﺍﺏ
کسی ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
که درخت را
میکارد . ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻃﻤﻊ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1885 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺳﺠﺪﻩ
ﺑﺪﻫم ﺑﺰﻥ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻢ ﮐﻪ
ﺳﺠﺪﻩ ﻣﺮﺩ خود
ﮐﻨﺪ . ﮐﻪ ﺯﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺷﻮﻫﺮﺵ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻪ ﺯﻥ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺯﻥ ﻣﻄﻴﻊ
ﺑﻤﺮﺩ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
(ﻣﺮﺩﻯ)ﺩﺭ
ﻣﺮوءﺖ ﻭﻣﺮﻭﺕ
و مردانگی
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
1886 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺮﻁ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ( ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
) ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﻧﻴﺰدر ﻭﺻﻞ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺣﻢ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺯﮐﺎﺕ
ﺩﺍﺩﻥ ﻳﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1889 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻦ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﻋﺎﻣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨی
ﻮﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻟﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.ﻳﺎ
ﺫﮐﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙﺣﺘﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ .

ﺣﺪﻳث
1891 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮕﺮﻭﻫﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮔﻔﺖﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﺎ
ﻫﺮ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭﺃﻧﺪﻯ
ﺳﺎﻝ ﮐﻨﺎﺭ محمّدﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪولیّ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1901 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻫﺮ
ﻋﻤﻠﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻴّﺖ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩﻯ
ﺩﺭﺩﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﮐس( ﻫﺠﺮﺕ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
)ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻘﺘﺼﺪﺍﻧﻪ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
1904 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺳﻔﺮ ﺟﻨﮕﻰ ﻭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﺪ.ﭘس ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ثوﺍﺏ ﺳﻔﺮ
ﺟﻨﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﺩ

ﺷﺪﻧﺪ. ولیّ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﻧﺪولیّ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.(ﻣﺪﻳﻨﻪ)
ﺷﻬﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺯﺟﺎﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﮔﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﭘس ثوﺍﺏ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ناتوان ولی در
توسّلات
عبادی همچنان
با پیامبر
بودند.

ﺣﺪﻳث
1905 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻧﻔﺎﻕ ﻣﺎﻝ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻁ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﻣﺎﻝ ﭘﻮﻝ ﻳﺎ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮپسﺍﺳﺖ.ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺘﻤﺮﻳﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. تا
وقتی که جان
بدهد که
بجانان الهی
قائم برسد.

ﺣﺪﻳث
1906 ﻣﺴﻠﻢ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﺠﺮﺕ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻓﺘﺢ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘس
از ﻓﺘﺢ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺯﻯ محمّد
ﺑﺮ ﺷﻬﺮ
ﻣﮑّﻪﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﺑﻤﺪﻳﻨﻪ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪ.ﮐﻪﻫﺠﺮﺕ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﺘﺢ ﻭ
ﻓﺘﻮﺣﺎﺕ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﮑّﻪ
ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻯ ﻣﻎ
ﻫﺎﻯ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺍﻫﻞ
ﻣﮑّﻪ ﻭﭘﻴﺮﻭ
ﻣﻎ
ﻫﺎﻯﺁﺧﻮﻧﺪ و
مجوس قشری
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺃﻫﻞ(ﺑﮑّﻪ)ﻭ
ﺑﻎ ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1907 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭ ﺗﻦ ﺷﻤﺎ
ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻟﻬﺎ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ
ﻋﺰﻟﺖ ﺗﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولو
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ در توسّل
وعبادت باشند
.

ﺣﺪﻳث
1908 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥﺪﺭﺟﻨﮓ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﺍﻩ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺟﻨﮓ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1909 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﮑﺸﻨﺪ ﻗﺎﺗﻞ
ﻭ ﻣﻘﺘﻮﻝ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺘﻞ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﺸﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺟﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺮﻯ
ﺣﻔﻆ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺟﺪﻳﺪ محمّدﻯ ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻥ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻗﺮﻳﺸﻰ ﺍﻭ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴﻪ ﮐﻪ
ﺃﺑﻮﺳﻔﻴﺎﻥ
ﺣﻤﻠﺎﺕ ﺿﺪ محمّد
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻩ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ.ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺩﺍﺭﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ محمّد
ﺑﺴﺎﻁ قُریش
ﺭﺍ
ﺑﺮﭼﻴﻨﺪ.ﻭﭘﺴﺮ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ
ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺿﺪ محمّد
ﺑﻮﺩﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﭘﻮﻝ ﻭ
ﻟﺸﮑﺮ ﮐﺸﻰ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺩﻣﺸﻖ
ﺑﻤﺸﻮﺭﺕ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﺷﺪ.ﻭﻋﺒّﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻴﺎﻥ ﻭ
ﻋثمانیان ترک
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺳﻌﺖ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ آزمایش
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﻬﺎﺩ ﻭ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺣﺘﻤﻰ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻰﮔﺸﺘﻨﺪ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪولیّ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ آزمایش
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ و
ﺻﻮﺭﺕ روح
مصطفوی دستور
مرگ قبل از
مرگ ﻣﻴﮕﻴﺮند
ﮐﻪ اطاعت این
دستور آخر و
أزمایش الهی
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺫﺍﺗﻰ
ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
1910 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺒﺮ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ ﺭﺍ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺻﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻨﺎﻓﻊ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1913 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﻓﮑﺮ ﻭﻧﻴّﺖﺑﺮﺍﻯ
ثوﺍﺏﺑﺎﺷﺪ ﻳﻚ
ثوﺍﺏﻭﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺁﻥﺮﺍ ﺩﻩ
ثوﺍﺏﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻫﺮﻓﮑﺮ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﮑﻮ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﭘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1915ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺳﺖ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ
ﺟﺒّﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺘﻤﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺩﺭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ(ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺎﻟﻤثل
)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ.

ﺣﺪﻳث
1920 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻃﻌﺎﻡﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺤﺘﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺭﻭﺩ ﻭ ﺻﻠﺢﺑﻤﻌﻨﻰ
اصلاح روان با
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ در
گفتن سلام
برشما ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﺟﻮﺍﺏ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﻬﺘﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻧﺎﻥ
سلام کننده
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1922 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺭﺍﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1925 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻩﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﺎﻟﺢ
ﺍﺳﺖﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ
ﺍﺻﻠﺎﺡ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻫﺮﻗﺪﻡ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻩ
ﻗﺪﻡ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1928 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ سوﮔﻨﺪ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺑﺎﺭﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻭﮐﻤﻚ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻭﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻪ
ﺣﺴﺮﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1929 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣُﺴﻦ
ﺧﻠﻖﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ولو
ﻣﺪﺍﻡ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.

ﺣﺪﻳث
1930 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺯﻥ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﭼﻨﺎﻥ ثوﺍﺑﻰ
ﺑﺮﺩﮐﻪ اگر ﺑﻴﻦ
ﺃﻫﻞ ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺷﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻥ
ﺰﻥ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
1931 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ (
ﻣﻌﺮﻭﻑ)ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻭﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﻧﮕﻴﺮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺩﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﺗﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﮐﻢ
ﻧﮕﻴﺮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﺎئید .

ﺣﺪﻳث
1933ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﮐﻤﮑﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ. ولیّ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻋﻔّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1934 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ
ﻟﺒﺎس ﺑﺎ
ﺗﮑﺒّﺮ ﺑﺮ ﺗﻦ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﮑﺒّﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﺒﺎس
ﺗﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ
ﺗﺎ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺪ

ﺣﺪﻳث
1936 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻨﺠﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺧﻴﺮﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣُﺴﻦ ﺧﻠﻖ
ﻧیست . ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ
ﺧﻠﻖ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ
ﻭﺗﻮﻟّﺪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1937 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺠﻴﺐ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻓﺎﻩ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﺨﺘﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ ﺻﺒﻮﺭ ﻭﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺳﭙﺎس
ﻭ ﺷﮑﺮ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1938 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ
ﺟﻨﺎﺯﻩ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻩ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﻮﺩﺧﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻭﻣﺸﺎﻳﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻯ ﺑﻮﺩﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺸﺎﻳﻌﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻪ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺮﻳﺴﺖ.ﻭﻣﺸﺎﻳﻌﻴﻦ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮپس
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1939 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺻﺒﺮ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
(ﺻﺪﻣﻪ)ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻣﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺒﺮﺵ ﺩﺭ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺎﺩﺕ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ولیّ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﻧﺨﺴﺖ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭﻯ ﭼﻮﻥ
ﻳﺎﺩ
ﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﺪ.

ﺣﺪﻳث
1942 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﻋﺰﻳﺰﺍﻥ ﺭﺍ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺒﻮﺭ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ
ﺑﺼﻠﺎﺡ ﻫﻤﻪ.

ﺣﺪﻳث
1945 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺣُﺴﻦ ﺧﻠﻖ ﺭﺍ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﻫﺎﻥ
ﻭ ﻓﺮﺝ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﭼﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1946 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻋﺰﻳﺰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺎﺯ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1949 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﻣﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭﺷﺮ ﺳﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
1968 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘس
ﺍﺯ ﻣﻦ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺁثاﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ
ﭘس ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺤﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺑﻤﻦ
ﺑﺮﺳﻴﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻤﺸﻴّﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﻮﺽ ﻭﺣﻮﺯﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﮐثیر
ﺯﻳﺎﺩ
ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ
ﻋﻘﻠﻰﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1969 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺑﺘﺮﺩﻳﺪ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﻙ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮﻙ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﻳﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺪﻕ ﺑﺎﻋث
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻳﻘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩبحقَّ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1970 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﺎﻓﻴﺖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﻭ
ﺻﺒﺮ ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺗﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨد ﻭ
ﻋﺎﻓﻴﺖ ﻧﻴﺰ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺍﺳﺖﻧﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﻭ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻃﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
1971 معاﻭﻳﻪ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺭﻭﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ محمّد
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﺪ ﻭﺷﺮﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ محمّد
ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪﺭﺍ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1972 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﻃﺮﻓﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻭﻍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﺮﮐﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻤﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺷﺖﻭﻧﻪ
ﺟﺒﺮ ﻭ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﮐﺖ
ﻭﻓﺰﻭﻧﻰ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
1973 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻦ
ﻋﺰﻳﺰ ﭘﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﻫﺴﺘﻢ.ﻭﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻣﻦ ﺑﺮﻗﺎﺑﺖ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﺬﺍﺑﺶ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺘﻔﺮﻋﻦ
ﻭﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘس
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﺦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻧﻴﺰ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
1980 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺳﺮﻣﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﻭ
ﻭﻗﺖ ﺳﺮﺩ ﺻﺒﺢ
ﻭﺷﺐ. ﻭ ( ﺳﺮﺩﻳﻦ)
ﺩﻭ ﺳﺮﻣﺎ
ﻭﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
1981 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺯﻭﻯ
ﺧﻮپس ﻣﺰﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻦﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺻﺪﻗﻪ
ﺩﺍﺩﻥﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﻨﺪﺍﮔﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺁﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
1982 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺷﻤﺎ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻣﮕﺮ
ﺷﻤﺎ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻣﻠﻮﻝ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻫﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻠﺎﻟﮑﻪ ﺁثاﺭ
ﻗﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺰﻭﺭ
ﻭ ﻣﻠﺎﻝ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ ﺑﺮﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺟﺪﻳّﺖ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
1983 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻳﻦ
ﺭﺍ ﺁﺳﺎﻥ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﻣﻐﻠﻮﺏ
ﻧﮕﺮﺩﻳﺪ.پس  ﻧﺸﺎﻧﻪﺭﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺯﻳﺎﺩﻭتقرّب
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.ﮐﻪ ﺑﺸﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻗﺼﺪ
ﻭﻣﻘﺼﺪ ﺭﺍ ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ ﻭ
ﺻﺒﺢ ﻭ ﺷﺐ
ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻮﺩﻧﺸﺎﻧﻪ ﺭﻭﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1984 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎ
ﻧﺸﺎﻁ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺑﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
1985 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢﮐﻪ
ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺳﻨّﺖ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﭘﺸﺖ ﮐﻨﺪﺍﺯ
ﻣﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭمحمّد
ﭼﻪﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺩﺭ ﻣؤﻣﻦ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺩﺭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺻﻮﻡ ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮﻡ ﻭ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
1986 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﺴﻰ ﮔﻔﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﻠﺎﻥ ﮐس
ﻣﺒﺎﺵ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺷﺐ
ﺩﺍﺷﺖولیّ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺐ ﻭ
ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
1987 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺑﺸﻤﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﻴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻠﺎﻙ ﺷﺪﻧﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻨﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
1988 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ. ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﻴﻊ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﻴﺮ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻡ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻣﻴﺮ
ﻣؤﻣﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺷﺪﻧﺪ.ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻫﻴﭻ ﮔﻮﻧﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﻴﺮ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺟﻤﻌﻪ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2001 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﮐﺴﻰ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث2006
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ( در
یاد)ﺣﻔﻆ ﮐﻦ
ﺗﻮﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻭ ﻫﺮ ﮐﻤﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻰ. ﺣﻔﻆ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﻣﺎل
ﻮ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2009ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ( تسلیم
سلوکی)ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﻮﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻫﺴﺖ. ولیّ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺄﻣﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻓﮑﺮ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﻬﺮ
ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2010 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺮﻯ
ﻃﻠﺎﻯ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺍﻭ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ
ﻭﮔﻔﺖ ﺷﻌﻠﻪ
ﺁﺗﺸﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪﺑﻔﮑﺮ
ﻃﻠﺎ
ﻭﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﮑﻨﻨﺪﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2012 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺴﻰ
ﺩﻭﺭﻧﮕﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﮐﭽﻠﻰ ﻭﮐﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺃﻧﺪﻙ ﻭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﻓﮑﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻦ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺩ
ﺻﻔﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2016 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﻋﻔّﺖ ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ثرﻭﺕ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
را  ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2018 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻧﻴﺎ
ﺯﻳﺒﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ.ﭘس
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﺯﻧﺎﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺣﺪﻳث
2019 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﻘﻮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺭﺍ
ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺸﺮﻙ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺻﻠﺎﺕ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺷﻴﺪﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ(ﺭﻣﺾ ﭼﺸﻢ) ﻭ
ﻭَﺭﻡ ﺁﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﺭﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺯﺩﻥ
ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻣﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺍﻣﻴﺮﺍﻥ ﺣﺎﮐﻢ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﺘﻤﻰ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻴﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2021 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺩﻟﻬﺎﻯ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻝ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻪ ﺁﺷﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﻃﺮﻳﻖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﻏﺎﻓﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2022 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﺑﺘﻮ
ﺗﻮﮐّﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻭﮐﻴﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﻫﺮﻃﻮﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻭ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2023ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮﮐّﻞ
ﮐﺎﻣﻞ
ﮐﻨﻴﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﮐﻪ
ﺭﺯﻕ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺳﺎﺯﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﺧﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2025 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺿﻮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭﺑﺮ
ﺟﻨﺒﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﺗﻦ
ﺑﺨﻮﺍﺑﺪ.(ﻭﺿﻮ)ﻫﻤﺎﻥ(ﻭﻯ
سوء  )ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ قُریش ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺩﻋﺎﺋی ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﺍﺳﺖ
ﺑﺪﻥﺟﻨﺒﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻧﺪﻩ ﭼﭗ
ﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﮕﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺑﻮﺟﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﺘﻮﺟﻪﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﮑﺘﺎﺏﺗﻮ
ﺩﺍﺭﻡ.ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﮑﺘﻮﺏ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺵ
اگردرﺧﻮﺍﺏ (
مرگ قبل از
مرگ) ﻣُﺮﺩﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ
ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭﺷﺪﻯ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻯ.ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2026 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺑﮕﻮ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﺩﺍﺭﻡ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ
ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2027 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺨﺪﺍ
ﮐﻦ ﻭ ﺑﻮﻯ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺒﺮ
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﮕﺮﺩﻡ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻧﮑﻨﻢﻭ ﺳﺘﻢ ﻭ
ﻟﻐﺰﺷﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻨﻢ. ﺗﻤﺎﻡ

ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﻇﺎﻫﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯﻳﺎ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2030 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺍﮔﺮ
ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺖ درب
ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻧﮑﻮﺑﻴﺪ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2032 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﺯ
(ﻭِﺗﺮ)ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻧﻤﺎﺯ ﻳﻚ
ﺭﮐﻌﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ولیّ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮپس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2033 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺷﺐﺭﺍ
ﻣؤﻣﻦ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪ
ﻭﺻﺒﺢﮐﺎﻓﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﮐﺎﻓﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2037 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﺴﻰ ﮔﻔﺖ
ﺍﮔﺮ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻯ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻯ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻨﮓ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ اﺳﺖ.
ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﺮﺳﻴﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺎﺗﻞ ﻭ
ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2038 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻓﻘﺮ
ﻭﻣﺮﺽ ﻭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺟّﺎﻝ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﮐﺎﺫﺏ
ﻗﺸﺮﻯ ﺷﺪﻥ.ﻭ
ﻧﻴﺰ

ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ( ﺳﺎﻋﺖ )
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2040 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺭﺍﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣؤﻣﻦ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻳﺪ
ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ ﻣﺎ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﻤﻚ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻣﮕﻮ ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪﻩ. ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺒﻮﺭ ﻭ ﺷﮑﺮ
ﮔﺬﺍﺭﺑﻮﺩﺗﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2041 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻫﻪ ﺁﺧﺮ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺒﻮﺩ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﺷﺒﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻮﺩ. ولیّ
ﻫﺮﭼﻪﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺴﺎﻟﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2042 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺻﺒﺮ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺻﺪﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺻﺒﻮﺭﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2043 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻋﺮﺏ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻰﮐﻪ
ﻫﺮﮐس علیّ ﺭﺍ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﺮﺏ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﻋﺮﺏ ﮔﻔﺖ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺕ
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺑﺎﺷﺪ ؟ ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺤﺒّﺖ علیّ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺸﺪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر
ﻧﻤﻴﺸﻮﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺸﻨﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﺑﻮﺑﮑﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﭘﺸﺖ
ﺧﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﭼﻮﻥ ﺑﻰ
ﺍﺩﺑﺎﻥ ﻭ
ﺩﺯﺩﺍﻥ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ .ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻧﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻭﻯ
ﻓﺼﻮﺹ ﺍﻟﺤﮑﻢ
ﺭﺍ ﻧﻮﺷﺖ.ولیّ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
( علیّ ﺍﻟﻠﻬﻰ)
ﻫﺎ ﻳﺎ (ﺍﻳﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ)ﻫﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ علیّ
ﻳﺎ
ﺍﻳﻠﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ولیّ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻣﺴﻴﺢﻫﻤﺎﻥ(ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺟّﺎﻝ)ﻳﺎ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
2050 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ(ﺻُﻔﻪ)
ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﮑﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﻔﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻣﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻩ.ﻭﺍﻭ
ﮔﻔﺖ ﻣﺮﺍ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺒﺮ. ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﭼﻴﺰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻩ.ﻭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺖ ﭘس ﺳﺠﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻦ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻁﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺗﺎ
ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺎﺯ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ
ﺑﻬﺸﺖﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻤﻚ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ علیّ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻋﺼﺮ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭘس ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺧﻮﺩ ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺶ ﻭ
ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2051 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﺠﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻦ.ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺠﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩﻭ ﻳﻚ ﺧﻄﺎ
ﻭ ﮔﻨﺎﻩ ﺗﻮ
ﺣﺬﻑ ﻭ ﻣﺤﻮ ﻭ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2052 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻤﻞ ﻧﻴﮑﻮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻋﻤﻞ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺏ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2053 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮔﺪﺍﺋﻰ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﮐﻪ درب
ﺧﺎﻧﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻮﺑﺪﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎپس
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2054 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺪﻳث ﻗُﺪﺳﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﺳﺘﻢ ﺭﺍ
ﺑﺮﺧﻮﺩﻡ ﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻡ ﭘس ﺷﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺳﺘﻢ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﻇﻠﻢ ﻭ
ﺳﺘﻢ
ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻨﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﻘﻮﻕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﮑس ﻇﻠﻢ
ﻭ ﺳﺘﻢ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺃﻯ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﻫﺴﺘﻴﺪﺍﮔﺮ
ﻣﻦ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﮑﻨﻢ.ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ(ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ)ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﻭ
ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺿﻠﺎﻟﺖ ﺍﺯ
ﻗﺎﻓﻠﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2057 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺑﻬﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻋﻀﻮﻯ ﺑﺪﺭﺩ ﺁﻳﺪﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥﻭ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﺍﺕ
ﺃﺯﻟﻰﻧﻄﻔﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2060 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒﺢ ﺭﺍ
ﺑﺄﻣﺎﻧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻧﺖﺧﺪﺍ
ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ. ﺻﺒﺢ
ﻳﻌﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺸﻒ
ﻭﺷﻬﻮﺩﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰﻧﺎﮔﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭘ س
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪﻭ ﺭﺩّ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2070 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﻘﻴﺮ
ﻣﺴﮑﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﺪ
ﻟﻘﻤﻪ ﻧﺎﻧﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻧﮑﻪ ﻋﻔﻴﻒ ﻭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻴﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ)ﺭﺍ
ﻓﺨﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2072 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﻣﺘﮑﻔّﻞ
ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻣﻦ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﻴﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪﺗﺤﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2073 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮ ﺑﺎﻣﺪﺍﺩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺎﻇﺮ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺪﻩﻭ ﻫﺮ
ﺧﺴﻴس ﺭﺍ
ﻣﺎﻟﺶ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ
ﮐﻦ.

ﺣﺪﻳث
2075 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺳﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮐس ﻣﺴﺘﻐﻨﻰ
ﺑﺎﺷﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻏﻨﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
2079 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺁﺯﺍﺭ
ﻫﻤﺴﺎﻳﻪﻭ
ﭘﺬﻳﺮﺍﺋﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻬﻤﺎﻥﻭ
ﻳﺎ ﺟﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺧﻴﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻭﻳﺎ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
2081 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺻﻠﻪﺭﺣﻢ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺷﺪﻥ
ﺑﺄﻧﺪﮐﻰ ﭘﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﻭﺻﻞ
ﺭﺣﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.

ﺣﺪﻳث
2084 ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ حقّ
ﺗﮑﻠّﻢ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻭﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﻳﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﺹ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺟﺎﺯه
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺯﺍﺗﻠّﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺫﻥ ﻭ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻭ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﺷﻔﺎﻋﺖﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﮐﻪﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻉ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2085 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭﻭ ﺳﭙس ﺑﺎ
ﭘﺪﺭ ﺭﺍﻳﻚ
ﺑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚﻭ ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺳﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2087 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺻﻞ ﺭﺣﻢ
ﺭﺍ ﻋﺎﻣﻞ
ﻭﺳﻌﺖ ﺭﺯﻕ ﻭ
ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺯﻕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻭﺻﻞ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2092 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻤﺪﻝ
ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺭؤﻳﺎ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ

ﺣﺪﻳث
2093 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺷﺮﻙ
ﻭ ﻋﺎﻕ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ(ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ)ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﻨﺪ
ﻋﺎﻕ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ
ﻭﻣﺸﺮﻙ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2095 ﺭﺍﻭﻯ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺴﻮﺍﻙ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﺑﻮﻯﻤﺴﻮﺍﻙ
ﮐﻮﭼﻚ
ﺩﺍﺩ.ﻣﺴﻮﺍﻙ
ﭼﻮﺏﻭ ﺭﻳﺸﻪ
ﮔﻴﺎﻫﻰﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻓﺮﻳﻘﺎﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺪﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻤﺎﻟﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﻔﻴﺪ
ﺷﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
2096 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻓﻠﺎﻥ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﻗﺒﻴﻠﻪ ﺍﺯ
ﺁﻝ ﻣﻦ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺃﻫﻞ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺳﻤﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺻﺎﻟﺢ
ﻣؤﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2098 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮ ﺑﺎ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻮﻯ ﺗﻦ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2099 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭپس ﻗﺮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻔﺎ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2100 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻠﺎﺵ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2101 موﻟﺎ ﺷﺼﺖ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﺬﻭﺭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻞ
ﻧﺪﺍﺷﺖﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
2103 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﺭﺍﭼﻮﻥ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻋﺖ
ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2104 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻨﻊ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2112 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺫﮐﺮ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺑﮑﻤﻚ ﺯﻫﺪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.

ﺣﺪﻳث
2128 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺷﺮﻁ(ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ)ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻣﺮﮒ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻭﻋﺰﻳﺰﻭ ﻓﻘﺮ
ﺭﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻴﺪهد.
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺩﺭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2135 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮐﻢ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻭﻧﻴﺰ
ﻳﺎﺩ ﻣﺮﮒ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ
ﺑﺰﻫﺪ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2185 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﺮﻭﺡ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ احساس
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭﺡ ﺑﺘﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ ﺍﺣﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ ﺁﻥ.

ﺣﺪﻳث
2192 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻗﻤﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻨﺪﻩ
ﺍﮔﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﮐﺮﺩﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﻢ
ﺭﺯﻗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﺳﺨﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2193 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺎﺻﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺖ
ﻳﺎﻓﺖﻓﻘﺮ ﻭ
ﺑﻠﺎ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2300 ﻣﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﻧﮑﻴﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﻗﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺭﺍ(ﻣﻨﮑﺮ ﺯﺷﺖ)
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﺗﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2301 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻳﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ .

ﺣﺪﻳث
2316 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻨﺰﻟﺎ
ﺁﺧﺮﺕﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻨﺎﺯﻝ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﺎﻭﻙ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺮﺳﺶ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ .

ﺣﺪﻳیث
2317 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﭘﺮﺳﺶ ﻗﺒﺮ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺸﺎﻳﻌﻴﻥﺮﺍﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻗﺒﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﻭ ﺗﺮﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ.

ﺣﺪﻳث
2323 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺭﮐﻮﻉ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﺪﻭﺣﺸﺖ
ﻗﺒﺮﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻤﺎﻣﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺭﮐﻮﻉ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻭﺣﺸﺖﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث2325
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺟﻨﮓ
ﮐﻪﺣﺘﻤﺎﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﺩﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2337 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺭﻭﺍﺡ
مُقدّس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﺳﭙس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﻪ(ﺗﻮﺣﻴﺪ)ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2341 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴّﺖ
ﻣؤﻣﻦ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺩﻭﺭ ﺩﺳﺖﺗﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ عَدَم ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻘﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2342 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴّﺖ
ﺭﺍﭼﻮﻥ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﺎﻧﻮﺩﻩ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﻦ ﻗﺪﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﺭ
ﺩﺍﺧﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺐ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2343 ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺡ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩﭼﻮﻥ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺩﻳﻮﺍﺭﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺟﺴﻢ ﺍﻭ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺗﻔﺎؤﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﭘﺮﻧﺪﻩﺭﺍ ﺭﻭﺡ
ﭘﻴﺮ
ﻭﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﻭ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻍ
ﺭﺍﻧﺎﻗﻞ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻣﺮﮒ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2344 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻭﺑﺎ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2345 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺯﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2355 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴّﺖ ﻣؤﻣﻦﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺭ
ﮔﻮﺭﺵﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ
ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2356 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴّﺖ
ﺭﺍﻫﻤﻨﺸﻴﻨﺎﻥ
ﻗﺒﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩﮐﺎﺭﻯ
ﺟﺰ ﺭﻭﺯﻩ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﺻﻠﺎﺕﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺣﺪﻳث 2357 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺭﺯﻕ
ﺗﻮ ﻗطع
ﺸﺪ.ﮐﻪﻣﻴّﺖ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﻣﻦ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻮ
ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺎﻇﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚﻭﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﻭﺡ ﻣؤﻣﻦ
ﺣﺎﺻﻞ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ .

ﺣﺪﻳث
2359 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ حجّ ﻭ
ﺻﺪﻗﻪ ﻭ ﺻﻮﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺁثاﺭ
ﻣثبت ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻥ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.حجّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﻭﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺻﺪﻗﻪ ﻧﻴﺰ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺻﻮﻡ ﺭﻭﺯﻩﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺤﻘّﻖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ بالقوّه
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .  ﺣﺪﻳث 2398 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺻﻔﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ اُمّت
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ(ﻣﻠﺖﻭ
ﻗﻮﻡ) ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ(اُمّت
)ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﻦ ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﺷﻮﺩ
ﻳﺎﻏﻨﺎﺋﻢ
ﺟﻨﮓ ﺩﻭﻟﺘﻰ ﻭﺯﮐﺎﺕ
ﺑﺰﻭﺭ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭ ﻋﺎﻕ ﻣﺎﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
.

ﺣﺪﻳث
2400 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺑﺄﻫﻞ
ﮐﺘﺎﺏ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
هستند.ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.  ﺣﺪﻳث
2407 ﮐﺴﺐ
ﺧﻴﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﺮﻕ
ﻣؤﻣﻦ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﻭ ﺷﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﭘ س ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ.

ﺣﺪﻳث
2415 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﺳﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ صَمَدیّت
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺣﺎالقُدُس  ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺑﻌثت
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ.ﮐﻪﺟﻤﻌﻪ
ﻭ ﺁﺩﻳﻨﻪ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ(ﺃﺩﻳﻨﻪ)
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
2417 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﻪ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﻭﺍﺯ ﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﺩﺭﮔﻮﺷﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺁﻫﺴﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﺗﺎ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2476 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻋﺘﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺑﺮﻣﻴﺨﻴﺰﻧﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺣﮑﻢ
ﺑﻬﺸﺖ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺻﺎﺩﺭ ﮔﺮﺩﺩ. ﻧﻪ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2477 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﻫﺮﮐس ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻗﺒل اﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﮕﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2482 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2483 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
( ﺍﺟﺪﺍث )
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﺭ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2485 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﮐﻮﻩ ﻫﺎ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺧﺎﻣﻮﺷﻰ
ﻫﺮ ﻧﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
2493 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺰﻣﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍﮐﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺑﺎﺯگشت
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2496 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻘﺮﺹ ﻧﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺣﺴﺎﺏﺭﻭﺡ
ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ.

ﺣﺪﻳث
2497 ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻣﻮﺍﺕ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮐﻔﻨﻬﺎ
ﭘﻮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻦ
ﺧﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2498 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﻪﺍﺯ ﻗﺒﺮ ﺧﻮﺩ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺍﻣّﺘﻰ

ﺑﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﺑﺎﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم که
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﺣﺪﻳث
2600 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺳﻴﺮﺍﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﺮ ﺗﻦ ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
2601 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﭼﺸﻤﻰ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﮔﺮﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻣﮕﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺷﺒﻬﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻣﺤﺎﺭﻡ ﻭ
ﺣﺮﺍﻣﻬﺎ ﭼﺸﻢ
ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﻘﻴﻪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﭼﺸﻤﺎﻥ
ﭘﺮ ﺃﺷﻚ ﻭ
ﺣﺴﺮﺕﺑﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
2602 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﻣﻨﺒﺮﻫﺎ ﻭ
ﺗﺮﻳﺒﻮﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2603 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺸﺎﻥﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮ ﺯﻣﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﺯﻣﺮﺩ ﺳﺒﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻏﺒﻄﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّدﻏﺒﻄﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺯﻣﻴﻦ
ﺳﺒﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2707 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ
ﺍﺯ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺩﺭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺣﻠﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﺭ ﺑﺮ
ﺳﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2608 ﺍﻣﮑﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﺮﻭﺝ
ﻣؤﻣﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮﺵ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣثال
ﺮﺍﻫﻨﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
2629 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻤﻚ ﺑﻤؤﻣﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻭ ﺳﻪ ﺑﻠﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻓﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺩﻭ
ﺑﻠﺎ ﻧﻴﺰﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺯﻭﻯ
ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻤﻚ
ﺑﻤؤﻣﻦ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2610 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻤﻚ
ﺑﻤؤﻣﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎﻭ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﻮﻩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺳﺮ
ﺑﻤﻬﺮ ﻣﺨﺘﻮﻡ
ﻧﺎﺏ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ .  ﺣﺪﻳث 2611 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭﭘﻴﺮﺍﻫﻦ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻗﺒﺮﺍﻭﺭﺍ
ﻭﺳﻴﻊ ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2612 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻣﮋﺩﻩ
ﮐﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻮ ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦﺭﻭﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺣﺴﺮﺕ ﻭﻭﺣﺸﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
2613 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻧﻢ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻫﻤﻪ
ﺑﺮ ﻣﻨﺒﺮﻫﺎئی
اﺯ ﻧﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺗﺮﻳﺒﻮﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.ولیّ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2614 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻣﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻳﻢ.ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثمانی ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺍثی باقی
مانده ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ.

ﺣﺪﻳث
2615 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻔﻘﺮﺍﻯ
ﻣؤﻣﻦ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺬﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﻓﻘﺮﻯ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥﺒﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ .

ﺣﺪﻳث
2616 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
سلوکی ﺍﺯﻗﺒﻮﺭ
تن بشری ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
2617 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ خداوند
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
کنونی ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﺯ ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ
وﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩی ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2618 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ، علیّ
ﺻﺪﺍ ﺯﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ و
قیامت خود
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩمحمّد
ﻭ علیّ ﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2621 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
کیانی که
ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﻤؤﻣﻦ کنند
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﻴﻪ ﭼﻬﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
2622 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺣﺒس ﻧﻤﻮﺩﻥ حقّ
ﻣؤﻣﻦﺑﺎﻋث ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﺮﭘﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺎﻧﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺮﭘﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
2623 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ
ﻣﺘﻬﻢ ﺑﻘﺘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩﻩ. ولیّ
ﺑﺠﺒّﺎﺭ ستم
گر ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪﺑﺎﻋث ﻗﺘﻞ
ﻣﻘﺘﻮﻝ
ﺷﺪه.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2624 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ(ﻣﺘّﻘﻮﻥ)ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻭﻋﺪﻩ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪعلیّ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2626 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2628 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻟﺒﺎس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﮐﻮﺷﺶ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﺯ (ﺳﺎﺑﻘﻴﺎﻥ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘﻴﺎﻣﺮﺍﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
محمّدﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺒﻘﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2639 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺩﺭ ﺻﻒ
ﻭ ﺳﺎﮐﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﮑﻰ ﮐﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
2640 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻫﺮﮐس
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪﺩﺍﺧﻞ
ﺑﻬﺸﺖﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻧﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ
ﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﮐﺎﺭﻩ ﺭﻫﺎ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺤث ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺍﻣﺎﻡ.

ﺣﺪﻳث
2641 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺷﻤﺎ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﺳﻨّﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻋﺖ ﻣﺮﮒ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻴﺪ.ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.  ﺣﺪﻳث 2642 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ سوء  ﺭﻩ
ﺑﻘﺮﻩ ﺗﺎﺝ ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ ﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻮﺭﺵ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.(ﺑﻘﺮﻩ)ﮔﺎﻭﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯﮐﻪ ﺩﻡ
ﮔﺎﻭ ﺑﻤﻘﺘﻮﻝ
ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﻗﺎﺗﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ معرّفی    ﻧﻤﻮﺩ.
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻭﻧﺎﻡ ﮔﺰﺍﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﮐﻠﻤﻪ ﮔﺎﻭ ﺑﻘﺮﻩ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖﻭﻧﺎﻡ سوء  ﺭﻩ
ﺷﺪ.ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎﺝ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ.ﺍﮔﺮﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻧﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺭﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ ﺗﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2643 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺧﺪﻣﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻤﻚ
ﺑﻤﺴﮑﻴﻨﺎﻥ
ﺳﺎﮐﻦ ﺩﺭ(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ)ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻳﻦ ﮐﻤﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2645 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﻫﺮ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺗﻮ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ.ﻭ ﻧﻪ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ علیّ
ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺎ محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ.

ﺣﺪﻳث
2646 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺳﻪ ﮔﺮﻭﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺃﺻﺤﺎﺏ
(ﻣﻴﻤﻨﻪ)ﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖﻧﺸﻴﻨﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻳﻤﻴﻦ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖﻭﻧﻴﺰ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﻭ
ﻳُﻤﻦ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺻﺤﺎﺏ(ﻣﺸﺌﻤﻪ)ﻳﺎ
ﺷﻮﻡﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ.ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ سوﻡ(ﺍﻟﺴﺎﺑﻘﻮﻥ)ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺘﮕﺎﻥ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
2648 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ (
ﻏﺎﺷﻴﻪ ) ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻏﺸاء
ﻭ ﭘﻮﺷﺶ ﺑﺮﺩﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﺪﻧﺪﺭﻭﺳﻴﺎﻩ
ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2649 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻃّﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﺍﺭﻗﺎﻡ ﻭ
ﺣﺴﺎﺏ ﻭﺍﻋﺪﺍﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺿﺮﺏ ﺑﺰﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓّﻘﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰﭘس ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﺎﺧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩرﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥﻭ
ﺑﺎ
ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2672 ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﻭ
ﺭﻭ ﻭ ﺩﻭ
ﺯﺑﺎﻥﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺸﻨﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ(ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ)ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2673 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺩﻡ
ﺩﻭ ﺭﻭ ﮐﻪ
ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭﺩﻝ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺴﺘﻪﺍﻧﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺟﻠﻮ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺐ ﺳﺮ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﺥ
ﻭ ﺩﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺎﺷﺪ

ﺣﺪﻳث
2675 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻧﺴﻚ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﻳﺪﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﻟﺎ علیّ.

ﺣﺪﻳث
2677 ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻋﻤﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ بعلیّ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ محمّدﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﻧﺎﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2680 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺳﻪ
ﮐس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺟﺒّﺎﺭ ﻇﺎﻟﻢﻭ
ﻣﺘﻈﺎﻫﺮ
ﺑﻔﻘﺮ ﮐﻪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺧﺴﻴس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2682 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﻘﻴﻪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ است
ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ(ﭘﮕﻴﻪ)ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺁﺧﺮ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ(ﭘﮕﻴﻪ
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
2685ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺸﻴﻌﻪﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺗﺎﺝ
ﻧﻮﺭ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻓﺮ الهی
ﻮ ﻓﺮﻭﻫﺮ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺮ ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2686 ﺣﻀﺮﺕ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﺑﺪ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭ ﺯﺍﻫﺪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﻭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ.

ﺣﺪﻳث
2700 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﺭﻣﺾ)ﭼﺸﻢ
ﻭﻭﺭﻡ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2701 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ
ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ
ﮐﻴﺴﺖﮔﻮﺋﻰ
ﺣﺮﺍﻡ ﺯﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ولیّ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ
ﭘﺪﺭﺍﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮔﻮﺋﻰ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺩﻋﻮﺕﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2704 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﻣﻴﺪﻥ ﺩﺭ
ﺷﻴﭙﻮﺭ ﺻﻮﺭ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥﻘﻴﺎﻣﺖ
ﻭﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺶ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﺴﺐ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ ﻭ
ﻗﺒﻴﻠﻪﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
قیامت شهود
قائم در مرگ
قبل از مرگ .

ﺣﺪﻳث
2713 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ثوﺍﺑﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪثوﺍﺑﻰ ﺩﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺒّﺖ علیّ
ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ علیّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
محبّت علیّ در
داشتن شهود
مرتضوی است.

ﺣﺪﻳث
2714 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ علیّ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ علیّﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﻣﻮﻗﻊ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻮﺍﻗﻊ
ﺗﺮس ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ
کمک ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2716 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺴﻂ ﻭﻋﺪﻝ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﮐﻪ ﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ.ﻟﻔﻆ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻬﻨﻢ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺒﻮﺭ ﻭ
ﺗﺠﺎﻭﺯﻭ ﻧﻴﺰ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﭘﺎﻙ ﻧﺸﺪﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ . قسط
همان کاست و
طبقه نوعی
است.

ﺣﺪﻳث
2718 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻘﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﻚ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪﭘس
ﺍﺯﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2720 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺧﻄﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﻌﻠﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖﻣﺎ
ﺑﺨﻮﺩ ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻫﻞ
ﺷﺮﻙ ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯﻬﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺤﻤﺪﻫﺎ ﻭعلیّ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
2722 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺎﻝ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻰ؟ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺍﻳﻦ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﻧﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﻴّﺖﭘﺮﺳﺶ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
2723 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﺑﺤﺴﻨﺎﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ

ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﻭ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗی ﺴﭙس
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻌﺎﻓﻴّﺖ
ﻭﻋﻔﻮ
ﺍﺳﺖﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2724 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ (
ﺣُﺴﻨﻰ )ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻔﺖ
ﺣُﺴﻨﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2725 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﺧﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺤﺴﺎﺏ
ﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﻣﻰ
ﮐﺸﺪ.ﻣﮕﺮ ﺷﺮﻙ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺷﺮﻙ
ﺳﻨﮓ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯﻮﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ ولیّ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
2726 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﺮﺳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻮﺑﺪ
ﺳﺎﻟﻚﻣﺤﺒّﺖ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﺒّﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﺎﻣﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺭﺍ ﺷﺮﻙ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻟﻮ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ سوﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺟﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
.

ﺣﺪیث
2728 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺶﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺁﻥ
ﭼﻪﮐﺮﺩﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺶ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺴﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
279 ﺍﻣﺎﻣﺒﺎﻗﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ
ﺑﺤﺴﻨﺎﺕ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺮﺳﺶ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2730 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ(ﻣﺤﺠّﺘﻰ)ﺍﺳﺖ. ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﺍﮐﺮﺍﻩ ﻳﺎ
ﻧﻌﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺳﭙﺎس ﺁﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﻌﻤﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻌﻤﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺭﺣﻤﺖ
الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ دارد.

ﺣﺪﻳث
2731 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﺑﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺳﺎﻋﺎﺕ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﺵﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﻮﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪﺍﻯ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻭﺟﺰ
ﺍﻓﺴﻮس ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙﺍﻳﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎ
ﻭﺣﺴﺮﺗﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﺮ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﺴﻮﺵ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺭﻭﺯ (ﺗﻐﺎﺑﻦ)
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻐﺒﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2732 ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﺧﻠﺎﻳﻖ ﺭﺍ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﺣﻘﻮﻗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻳﺪ.ولیّ(ﺗﺒﻌﺎﺕ)ﻭ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺷﻤﺎ
ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻴﺪﺗﺎ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2733 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺬﺍﺏ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﻋﻔﻮ
ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻧﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮ ﻭﻣﺘﻌﺼّﺐ.

ﺣﺪﻳث
2737 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤﻀﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﮑﺸﻒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺳﭙس علیّ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ محمّد
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺳﭙس
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﻣﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ اُمّی    ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﺪﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ اُمّت
ﻣﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻪ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﻭ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﮕﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺗﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2739 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﺩﺭ ﺁﻥ
ﺭﻭﺯ ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﺷﻤﺎ ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺷﻤﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮحقّ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﺪ. (حقّ)
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﻔﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺩﺭ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ولیّ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ بحقَّ
ﺧﻮﺩﻫﺮ ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﭘﺎﺳﺦ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﺴﻴﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻭ
ﻣﻴﺴّﺮ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
2742 ﻭ 2743 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺑﺮﺍدرس ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺑﺮﺳﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ حقّ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻇﻠﻢ
ﮐﻨﺪ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ
(ﺍﺳﺘﻘﺼﺎ)ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ (ﻣﺪﺍﻗّﻪ)ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ(ﻗﺺّ
أثَر)ﻭ ﺭﺩ ﭘﺎ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺩﻗﻴﻖ ﺑﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2744 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﻭﮔﻮﺵ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﺸﻢ
ﻭﮔﻮﺵ ﻭﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﭼﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻭ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ثاﺑﺖ ﻗﺪﻣﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2746 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻤﺴﺎﺋﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭘﺮﺳﺶ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﻰ
ﻫﺮﮐﻠﺎس
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2747 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺻﻠﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ(ﺻﻠﻪ
ﻫﺎ)ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2748 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺯ(ﺩﻳﻮﺍﻥ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻳﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺨﺼﻮﺹ معرّفی    ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺼﺮﻑ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺩﻳﻮﺍﻥ(ﺣﺴﻨﺎﺕ)ﻭ
ﻧﻴﮑﻰ ﻫﺎﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺩﺭ
ﺗﺨﺎﻳﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﻮﺍﻥ(ﺳﻴّﺌﺎﺕ)ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﭘﺮﺳﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2751 ﺍﺯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻌﻤﺖ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻌﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺑﺒﻌﺪﺭﺣﻤﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2757 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺴﺎﺏ ﺭﺳﻰ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺳﺒﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺗﺮس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻯ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
2760 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪﮐﻪ
ربّ ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ
ﺑﻐﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭ ﭘﺸﺖ
ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻤﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺳﺖ ﺑﭙﺸﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓّﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻐﻞ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﮕﻠیسی ها (
ﺣﻘﻴﻨﮓ )
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ حقّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ولیّﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ربّ ﻭ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ربّ ﻭ
ﺍﻟﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2763 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺻﺪﻕ
ﻭﺭﺍﺳﺘﻰ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﮐﻪ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻣﺴﻠﻤﻠﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ هستند. ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺳﺪﻭﺷﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ.(محمّد)
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭ ﺳﺘﺎپسﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭعلیّ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻔﺮﺽ
ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ
ﺃﺑﺪیّتﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻰ.(ﺍﻟﻠﻪ)ﻫﻤﺎﻥ
(ﺃﻫﻮ) ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻭ
ﻟﺎﻫﻮﺕﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺯ(ﻫﻮ ﻳﺎ
ﺍﻭ)ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2766 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺑﻬﺮ
ﺍﻣّﺘﻰ ﺷﻬﻴﺪ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪﻯ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻳﻢﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮ
محمّد ﺭﺍ ﺑﺮ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻬﻴﺪ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
محمّد ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﺑﺎ
ﻭﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﻫﺮ
ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2770 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﻳﺒﺎ
ﺭﻭﻳﺎﻥ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ولیّ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻣﺮﻳﻢ ﻭﺯﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣؤﻣﻦ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺩﮔﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺣﻴﺎﺗﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﻣﺼﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺩﻭ ﻟﺒﻪ ﺑﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺩﺷﻤﻦ
ﺯﺧﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2772 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ولیّ
ﻭﻯ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻠّﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺴﻦ ﻇﻦ ﺍﻭ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻣﻞ
ﻧﺠﺎﺕﺍﻭ ﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺣُﺴﻦ
ﻇﻨّﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮐس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺗﻮﻗّﻊ ﻭ
ﺗﺼﻮّﺭ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ولیّ
ﻇﻦّ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺒﺪﻯﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪﻋﺎﻣل
ﺃﺻﻠﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2773 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﺨﺼﻰ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺍﺩﻯولیّ
ﺷﻬﻮﺕ ﺑﺮ ﻣﻦ
ﻏﺎﻟﺐ ﻧﻤﻮﺩﻯ
ﭘس ﺍﮔﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻢ
ﮐﻨﻰ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺳﺘﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﺣّﻢ
ﮐﻨﻰﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍﻧﺘﻴﺠﻪ سوء  ﺍﺑﻖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻌﻤﺖ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2774 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﭘس ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﻴﮑﻰ
ﻭﺣﺴﻨﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2775 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻨﺪﻩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﻤﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻯﻭ ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻭﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻡ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﺍﺳﺖ ﮔﻔﺘﻰ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭ.ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘّﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
بالقوّه ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻭﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘ س ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2776 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﮐﻪﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻪﺍﻧﺪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖﻭﻧﻪﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
2777 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﺮ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﭘس ﺑﻬﺸﺖ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ
ﻭ ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2778 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺁﺏﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺿﻮﻯ ﻣؤﻣﻨﻰ
ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺩﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﻯ
ﺩﺍﺩ. ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﮐﺸﺶ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣؤﻣﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2779 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﻣؤﻣﻨﻰ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭ
ﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﻭﺿﻮﺋﻰ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ(ﻭﻯ سو
ﻭ ﺳﻤﺖ
ﻭ ﻧﻮﺭ)ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﻚﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﻭ ﺷﺪ.ﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺻﺤﻨﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2780 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﺯﻣﻴﻦ
ﭼﻮﻥ ﺁﺗﺶ ﺩﺍﻍ
ﺍﺳﺖﻣﮕﺮ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﻣؤﻣﻦ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺳﺎﻳﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺳﺎﻳﺒﺎﻥ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻨﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2781 ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺩ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ
ﭘﺪﺭﺵ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺩﺭ ﻃﻮﺵ
ﺭﺍﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺭﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻣﺎﻣﺮﺿﺎ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺗﺶ.ﮐﻪﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻣﻬﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺣﺴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﺳﭙس ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﮔﺰﻳﻨﺶ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2782 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﻧﻮﺡ
ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﻋﻴﺴﻰﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﻧﻔﺮ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮمحمّد ﻭعلیّ
ﻮ ﺣﺴﻦ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻗﺒﺮ علیّ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺣﺴﻦ)ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗبر ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2802 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ(ﻧﺎﻓﻠﻪ)
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺣﺴﺎﺏ
ﺳﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻮﺍﻓﻞ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺍﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
2826 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺟﻮﺍﻥ ﻋَﺰَﺑﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﺴﺮ
ﺑﺪﻫﺪﺍﺯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺟﻮﺍﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2827 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭼﻬﺎﺭ ﮐس ﺭﺍ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺁﺩﻡ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺴﺘﺄﺻﻞﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺩﻩﻭ ﻫﻤﺴﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺃﻋﺰﺏ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2828 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐﻰ ﻳﻚ
ﻣؤﻣﻦ
ﻣﺴﺘﺄﺻﻞﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﺼّﻪ ﻭ ﺑﻠﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﮑﻤﻚ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2829 ﭘﺒﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﻣﺎﻩ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻫﺎپسﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ(ﺭﻣﺾ ﻭﻭﺭﻡ)ﭼﺸﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
.

ﺣﺪﻳث
2831 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻩ ﻣﺎﻩ
ﺭﺟﺐ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺎﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺮ(ﺻﻠﻪ)ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻨﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2832 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﻭﻗﺎﺭ)ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻗﺎﺭ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻫﻤﺎﻥ(قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ)ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2833 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﺣﺮﻡ)ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﺷﻮﺩﻓﺎﺳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣؤﻣﻦﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺣﺮﻡ ﻣﮑّﻪ
ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖﻳﺎ ﺣﺮﻡ ﻫﺮ
ﺍﻣﺎﻡ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ شانس
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
2834 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﮑّﻪ ﺭﺍﭼﻪﺩﺭ
ﺭﻓﺘﻦ ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﻤﻴﺮﺩﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﮑّﻪ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﻣﻎ ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ(ﺑﮑّﻪ)ﻳﺎ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺑﻎ ﻫﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺮﺩﻥﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣؤﻣﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺍﺳﺖ. ﺻﻠﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2835 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ(ﺗﻠﺒﻴﻪ)ﻭ
لباس   ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺣﺠّﺎﺝ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ لباس   ﺩﻭ
ﻗﻄﻌﻪ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻠﺒﻴﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺪﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2838 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻓﺎﺣﺸﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺩ
ﮐﻨﺪﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ

ﺣﺪﻳث
2839 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺮ(ﺭَﺣﻞ)ﻭ
ﺷﺘﺮ ﺧﻮﺩ سوء  ﺍﺭ
ﮐﻨﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ
حجّ ﻭ ﻏﻴﺮﻩﮐﻪ
ﻫﻢ ﺳﻔﺮﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2840 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2842 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺑﻤﻦ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﻭﻓﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ محمّدﻭ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﺑﻤﺮﺩﻡﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2843 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺍﺳﺒﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺍﻓﺴﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﺑﺎ ﻫﺮﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺄﺳﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﭘﺎﺩﺍﺵﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ ﺍﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮓ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻳﻚ ﺟﻨﮕﺠﻮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ.(فَرَس)ﻳﺎ
ﺃﺳﺐﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓُُﺮس ﻭ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2844 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﺳﺒﺤﺎﻥ ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩﺩﺭ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻳﺎ
ﻣؤﺧّﺮﺍﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﺗﻨﻬﺎ(ﺑﺎﻗﻴﺎﺕ
ﺻﺎﻟﺤﺎﺕ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس .

ﺣﺪﻳث
2845 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2848 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﻣﻦ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ ﻭﺯﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺮﺍﺯﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ.ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2851 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﺮﺳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺷﺪﻡ
ﺑﻌﻴﺎﺩﺗﻢ ﻧﻴﺎﻣﺪﻯ؟
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻭﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﻳﺴﺪ ﺩﺭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ .

ﺣﺪﻳث
2852 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﺣﺴﻨﻪ ﻭ
ﮐﺎﺭ ﻧﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﺸﻤﺎ
ﺑﮕﻮﻳﻢﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2853 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﺮﺩﻟﺎﻭﻣﻰ
ﻧﺸﻴﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ الهی
ﺮﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2854 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺮاءﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖﻳﺎ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﻭ قُرّه     محمّد
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
2855 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺧﻴﺮ
ﻭﺷﺮﺵ
ﺑﮕﺮﺩﻧﺶ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮکی ﺨﻴﺮ ﺍﺳﺖﻭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﺮ
ﻭﺍﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺧﻴﺮﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2856 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﺻﺤﻴﻔﻪ
ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﻤﺎﻡ
سوء  ﺍﺑﻖ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﻟﻮﺍحقّ
ﺍﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪﻭ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
2857 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﻠّﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﮔﻮﺍﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﻰ
ﺳﮑﻮﺕﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2858 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﮐﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﮔﻮﺍﻩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺤﻞ ثبت
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2859 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻭ محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ(ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ)ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﭘﻨﺞ
ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ.

ﺣﺪﻳث
2860 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺩﻫﺎﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﮔﻮﺍﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﻪ ﺧﻤﻮﺵ ﻭﺗﻦ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮔﻮﺍﻩ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﻭﺍﻭﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻭ ﺗﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﮔﻮﺍﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2861 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺟﺰﺁﻧﭽﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2862 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﺎﺵ ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻳﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻳﺪﻫﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻡ.ﻭ ﻳﺎ ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻗﺮاءﺖ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﺁﻳﺎﺕﻳﺎ(ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ)ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2863 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻫﺮﮐس ﺑﻨﻈﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ
ﺍﻓﺴﻮس

ﻭ
ﺣﺴﺮﺕﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻭﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮد.

ﺣﺪﻳث
2864 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣل ﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2865 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻮﺑﻪ
ﻧﺼﻮﺡ ﺑﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﭙﻮﺷﺎﻧﺪ
ﻭ ﻣﻰ ﺑﺨﺸﺪ ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
2866 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻮﺍﺭﺡ
ﺑﺪﻥﻭﮐﻠﻴﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺘﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮔﻮﺍﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ

ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
2867 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ(ﻧﺎﻓﻠﻪ)
ﻫﺮﺟﺎ ﺷﺪ ﺍﺩﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮﮐﻪ
ﮔﻮﺍﻩ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2868 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺻﻔﻮﻑ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺤﻀﺮ محمّد
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭ ﺻﻔﻮﻑ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻠﺎﺋﻚﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﺍﺯ
ﺍﻭ ﭼﻮﻥ ﻋﻀﻮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
2871 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ ﻣﻦ
ﺭﻭﺯﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﺴﺘﻢ.ﺗﺎ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻨﻰﻭ ﮔﻮﺍﻩ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
2873 ﻭ2874 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﺷﺐ ﻧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺯ ﺷﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺪﺍ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
2875 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﻣﻴﻦ
ﺑﻨﻮﺭ ﺧﺪﺍپس
ﺭﻭﺷﻦ
ﺷﺪ.ﮐﻪ(ﺯﻣﻴﻦ)
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
2876 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﺪﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﻴﺎﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭﺟﻪ ﻣﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭمحمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
2886 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻦ ﻭ علیّ
ﺑﺮ ﺻﺮﺍﻁ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻳﻢ.
ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻤﺸﻴﺮ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭمحمّد ﻭ علیّ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺳﺮ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ
ﺻﺮﺍﻁ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺳﻠﺴﺒﻴﻞ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯﻳﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭﻗﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
2887 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺠﺒﺮﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻢ ﻣﻦ
ﺑﻨﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺍﺯ
ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ
ﮔﺬﺷﺘﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ علیّ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﻦ ﻭ

ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ علیّ
ﺗﺠﻠﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2888 ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
بعلیّ ﮔﻔﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻠﻢ
ﺻﺒﻮﺭﻯﻭ
ﺍﺣﻠﺎﻡ ﺭؤﻳﺎﺋﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﻏﺮﻕ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ ﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
2889 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ علیّ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
2892 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻦ ﭘﺮﭼﻢ ﺭﺍ
ﺩﺭﺩﺳﺖ علیّ ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﺰﺍﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺤﻤﻮﺩ محمّدﺩﺭ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
9205 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮐﺸﺘﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻦ علیّ
ﺑﺎ ﺍﺑﻠﻴس ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
9210 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﭘﺮﭼﻢ
ﺳﻔﻴﺪ بعلیّ ﻣﻴﺪﻫﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ.هر
کس   ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺩﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
9226 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﺪ.ﻭﺑﺎ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻣﺸﺎﻥ
ﺻﺪﺍ ﻣﻴﺰﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9228 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻦ
ﻭﻧﻔﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ ﭘس ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
اُمّی    ﺭﺍ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
9229 ﺃﺑﻮﺫﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮ ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﭘﻨﺞ ﭘﺮﭼﻢ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ولیّ
ﭘﺮﭼﻢ علیّ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺣﻮﺽ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺷﻴﻌﻪﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9259 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثرﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻴّﺖ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺷﺮﻁ
ﻭﺭﻭﺩ ﺣﻮﺽ
ﮐﻮثر ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
9262 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9263 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺤﻮﺽ ﻣﻦ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﺣﻮﺽ ﮐﻮثر
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﺣﻮﺯﻩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺑﺮﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﻭ
ﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺣﻮﺯﻩ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
9272 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺍﺯ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻣﺎ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺸﻔﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺷﻌﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ .
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺪﻳﻢ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻤﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
(ﺍﻗﺮﺍﺭ)ﮐﻨﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ولیّ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺣﻴّﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
9276 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺸﺖ ﺩﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﺪﺍ ﻭ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥﻭ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ .
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ.ﻭﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ولیّ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻣﻮﻟﺎ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9277 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﺣَﺸﺮ ﻭﻣﺤﺸﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻣﻦ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﻔﺮﺳﺘﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
9278 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ (
ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﺍﻟﺤﺪﻭﺩ ) ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻧﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪولیّ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9279 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﻤﺄﻣﻮﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺃﻫﻞ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎ سوء  ﮊﻩﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮپس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻔﺘﻨﺪ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ولیّ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻫﺴﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.

ﺣﺪﻳث
9280 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ
ﺗﻦﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
9282 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣؤﻣﻨﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﻮﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﺗﺶ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
9293 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭﻣﮋﺩﻩ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺷﻔﺎﻋﺖ محمّد
ﻭ علیّ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﻭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ علیّ ﻭ محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9296 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺍﺯ
ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﺘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺑﮑﺴﻰ
ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9297 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻫﻤﻪ ﻋﺮﻳﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥﮐﻪ
ﻫﻤﻪ(ﺧﺘﻨﻪ)ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺘﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴﻰ
ﺧﺘﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻩﻳﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎدرس ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9299 ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ قُریش
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺪﻗﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.ولیّ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺻﺪﻗﻪ
ﺑﺮﺷﻤﺎ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻰ ﻫﺎﺷﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ (ﻫﺸﻢ)ﻭ
ﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3020 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺣﺴﺎﺏ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3017 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺍﻟﻴﺎﻥ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3026 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺻﺮﺍﻁ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺻﺮﺍﻁ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﺍﺳﺖﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘﻞ
ﺻﺮﺍﻁ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺖﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﭘﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3047 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﺣُﺴﻦ ﺧﻠﻖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3050 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
3054 ﮐﺴﻰ ﺑﺎﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﭼﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ ولیّ
ﻣﺪﻓﻮﻉ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﮔﻔﺖ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎدرس
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ ﻭ
ﻣﺪﻓﻮﻉ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3062 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻃﺎﻗﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3078 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﮐﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3079 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺻﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ)ﺭﺍ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺷﻬﻴﺪ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3094 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍﮔﻔﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺫﮐﺮ
ﻟﺎ ﺣﻮﻝ ﻭ ﻟﺎ
ﻗﻮﻩ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺫﺍﺕﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3101 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺖ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻦ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻴﺰ
ﻧﻌﻤﺖﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﮐﻪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3102 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ(ﺣﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻴﻦ)ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻪﺯﻧﺎﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﺯﻥ
ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ .

ﺣﺪﻳث
3108 ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻧﻄﻘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺘﺎپس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3109 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﺯ(ﺣﻨﻴﻦ)ﻭ
ﻧﺎﻟﻪ ﺳﺘﻮﻥ ﭼﻮﺑﻰ
ﻣﺴﺠﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺗﮑﻴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩ.ولیّ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻨﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ
ﺳﺘﻮﻥ ﺑﻨﺎﻟﻪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ .

ﺣﺪﻳث
3111 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺑﺒﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ ﺁﻝ
ﺍﻭ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّد. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ محمّد
ﻭ ﻫﺮ محمّد ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3113 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺂﻧﭽﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﺯﻝ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭسوﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ محمّد ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3114 ﺍﻣﺎم ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮐﻤﻚ ﺑﻀﻌﻴﻒﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺃﻣﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﮐﻪﺍﺯ ﺗﺮس ﻭ
ﺍﺯﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3118 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﺸﺶ ﻭ
ﺳﺨﺎﻭﺗﻤﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﺧﺘﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ثمر ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺎﻟﺖ
ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎپس
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ .

ﺣﺪﻳث
3126 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺑﺮﺍﻯ(ﺗﻬﻠﻴﻞ)ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻬﺸﺖﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺗﻬﻠﻴﻞ ﺍﻟﻠﻪ
ﮔﻔﺘﻦﻭ ﻳﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ ﻭ ﺩﻋﺎ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3127 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺩﺭ
ﺭﺩ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺯ
(ﺷﺠﺮﺕ
ﺍﻟﻤﻨﺘﻬﺎ)ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﺖ ﻧﻘﺶ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮔﻮﻳﺎﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3130 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺨﺎﻭﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻧﻴﺰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3133 ﭘﺒﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3136 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮ(ﺳﺮ
ﺩﺭ)ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺻﺪﻗﻪ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻭ(ﻗﺮﺽ
ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ)ﻫﻴﺠﺪﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﻗﻪ
ﺩﻓﻊ ﺑﻠﺎﻯ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺖﻭ
ﻗﺮﺽ ﺍﻟﺤﺴﻨﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3137 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﻬﺸﺖ
ﺷﻮﻳﺪ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺑﺒﺮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ.

ﺣﺪﻳث
3145 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺫﮐﺮ ﺳﺒﺤﺎﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍﺳﺒﺐ
ﮐﺸﺖ ﺩﺭﺧﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﮔﻮﺋﻰ
ﺫﺭﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3150 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻮﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭﻣﮋﺩﻩ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
3157 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ثوﺍﺏ ﻗﺮاءﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭسوء  ﺭﻩﺍﻯ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ سوء
ﺭﻩ ﻫﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﺬﮐّﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﻟﺰﻭﻡ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋم ﻮﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.

ﺣﺪﻳث
3169 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺻﺎﻟﺢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪﮐﻪﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3171 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺎﻇﺮ ﻭﺭﻭﺩ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﭼﻬﺎﺭﭼﻮﺏ
ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻳﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻧﻈﺮ ﺑﺸﻮﻫﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3180 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ثوﺍﺏ ﻭﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﺍﺳﺖﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﺟﻬﻨّﻢ
ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻔﻊ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ ﺩﻓﻊ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3195 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻨﮑﻰ ﻫﻮﺍ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺒﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮔﺮﻣﺎ ﻧﺴﻴﻢ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3203 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻭﻩ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻠﺎ ﺭﺍ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3209 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺭﺍ
ﻋﺬﺍﺏ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺭﺣﻤﺖ
ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺳﺖﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺣﻤﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3209 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺷﺶ ﺩﺭ
ﻭﺭﻭﺩﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ولیّ
ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍ ﻫﺸﺖ
ﺩﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺩﺭﻫﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻫﺸﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﻬﺪﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
(ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
3251 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ (
ﺍﻋﺮﺍﻑ )
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﺕ ﻣﮑّﻪ
ﺍﻳّﺎﻡ حجّ ﺭﺍ
ﺗﭙّﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺑﻴﻦ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3252 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻤﺤﻘّﻖ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻦ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﺻﺮﺍﻁ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩﺍﻡﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺑﺪﻫﻢ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ محمّدﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
محمّد ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.

پ ﺣﺪﻳث 3254 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮ(ﺳﺮ
ﺩﺭ)ﺑﻬﺸﺖ ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖﻭﺷﺮﻁ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ .

ﺣﺪﻳث
3255 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖﺍﻋﺮﺍﻑ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻓﺎﺕ ﻣﮑّﻪ ﺍﻳﺎﻡ
حجّ ﮐﻌﺒﻪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3257 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻣﮕﺮﺍﻋﺮﺍﻑ
ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯﺼﺎﺣﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ  .

ﺣﺪﻳث
3268 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻟﻌﻨﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
(ﻣؤﺫﻥ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻭﻯ علیّ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ(ﺍﺫﻥ)
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻋﺒﻮﺭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ علیّ
ﺭﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺟّﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮐﺎﺫﺏﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ محمّد
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3273 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺑﮑﺸﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ ﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺁﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺴﺐ
ﮐﻨﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
3280 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎ سوء  ﮔﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻤﻴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﺠﺎ
ﺷﺪﻧﺪ ﺁﻧﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻴﻢ ؟

ﺣﺪﻳث
3284 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ ﻭ
ﻣﻨﮑﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭﮐﻔﺮﺍﻥ
ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ ﻏﺬﺍ
ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ معرّفی    ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﻌﻤﺖﻭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3285 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺳﻌﻴﺪ ﺑﺎ
ﺳﻌﺎﺩﺕﻳﺎ
ﺷﻘﻰ ﺑﺎ ﻋﺬﺍﺏ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﮐﺸﺎﻥ استثنا
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪولیّ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3300 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﻧﺎﻡ (
ﻫﻤّﺎﻡ)
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ( ﻫﻮﻡ) ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺍﻭﻡ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
اُمّی    ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﻣﻴﮕویند.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﻯ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﻳﺎ (ﺣﻨّﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﻨّﺎﻥ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻩ.

ﺣﺪﻳث
3297 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﺴﻰ ﺷﻤﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ
ولیّ ﺯﺑﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻣﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺻﻔﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻘﻴﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﺸﻖ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭﻳﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺴﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
به (ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث 3302 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.
ﻭﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﺠﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻴﻢ؟ولیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺪﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﺒﻠﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﻤﻪ ﮔﺬﺭﻯ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻭ
ﮐﺎندﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3306 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﮐﻔﺮ ﻭ
ﻧﻔﺎﻕ ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻠﺎﻥ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪﻓﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭﻧﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ولیّﺑﺪﻭﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ .

ﺣﺪﻳث
3316 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﺍﮔﺮﺍﺯ محمّد
ﺷﻚ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻳﺪ ﻭﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪﺑﺮ ﺍﻭ
ﻧﺎﺯﻝ ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺩﻭ قُرّه     ﻳﺎ
ﻗﺮﺁﻥ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻓﺖﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺭ ﻧﺎﺯﻝ ﺷﺪﻩ
ﺑﺮ محمّد ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
محمّد ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ . .

ﺣﺪﻳث
3319 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﻃﻤﻊ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻧﮑﻨﺪﻭﺑﺎ
ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻣﺸﺮﻙ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺣﺰﺏ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺎ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ محمّد ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻋﺮﻭﺝ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
محمّد
ﺑﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﺮﺷﺘﻪﮔﻮﻧﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3302 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻧﮑﻨﻨﺪولیّ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﮐﺸﺘﻨﺪ . ﻗﺘﻞ
ﻧﻔس ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ پس
ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻮﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3354 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺪﺭﺯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻣﻮﻋﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺻﺒﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3361 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺪﻳﻨﻪ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﺍﻟﺎﻍ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻕ
ﻭﻏﺮﺏ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﭼﻮﻥ ﺍﻟﺎﻍ
ﺣﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﻤﺎﺋﻰ
ﮐﻨﺪﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ .

ﺣﺪﻳث
3362 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺭﻣﺰ
(ﺍﻟﻤﺺ)ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3368 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ (
ﻗَﺪَﻡ ﺻﺪﻕ )
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪﺑﻐﻴﺮ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﻭ
ﺻﺒﺮﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
3374 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ محمّدﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ علیّ ﺍﺯ
محمّد ﺭﺍ

ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ محمّد
ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3383 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﺯﺕ ﺭﺍ ﻧﻪ
ﺑﻠﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺁﻫﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻥ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺁﻳﻪ ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ.ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺎﻋﺪﻩ
ثاﺑﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ثباﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣؤثّر
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3386 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ(ﻭﺍﺻﺐ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻴﺰ(ﺻﻠﻪ)ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3387 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻗﺮﺍﺭ ﻧﺪﺍﺩﻥ
ﺁﻟﻬﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺷﺮﻙ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺖ
ﺳﻨﮕﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺑﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﻨﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻭ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻨی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺣﺰﺑﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪﺍﻯ
ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3390 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺳﺒﻘﺖﮔﻴﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺒﻘﺖ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3492 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺘﻢ ﻭ
ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﺍﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﭘﺮ ﻋﻴﺐ ﻭﺧﻄﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3438 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﻤﺤﻘّﻖ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺘﺎپس
ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻭ
ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺎﺳﺖﮐﻪ
ﺩﻳﺮ ﻭ ﺯﻭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻘﺎﻡ محمّد
ﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺃﺟﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3444 ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺎثوﻟﻴﻚ
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﺻﻰ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻧﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺭﻫﺒﺮﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺮ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻌﻴﻦ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻗﻄﻊ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
علیّ ﺑﻌﺪ ﺍﺯمحمّد
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟک
ﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3448 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﺳﻤّﻰ
ﻃﺒﻴﺐ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩولیّ ﺭﻭﺷﻦ
ﺗﺮ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩ ﺭ
ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﻳﺎ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
3495 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻃﻠﺐ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭلی ﺩﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3501 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﮐﻔّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳ
ث 3502 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺳﺘﻢ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﮔﻴﺮﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3520 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺑﻤﺄﻣﻮﻥﮐﻪ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺪﺍﻡ ﮐﺴﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻓﺮﻣﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻋﻔﻮ
ﺩﺍﺩﻩﮐﻪ ﻋﺰﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻔﻮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3523 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﮐس ﻧﻴﺮﻧﮓ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﻳﺎ
ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﺍﺯ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺰﺏ ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3525 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣؤﻣﻦ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣؤﻣﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3526 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻅ ﺑﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺮﺩﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖﻭ ﺩﻳﻦ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻭ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻥﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3528 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺮﺩﺭﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺩ ﺳﺮ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺪﻧﻰ ﻭ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺿﻤﻦ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﺳﭙﺎس
ﮔﺰﺍﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﻄﻠﺒﺪ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﺎﻳﺪﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3529 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ(ﻣﺼﺤﻒ)ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻳﺎ ﻫﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺎ ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺪﺭﻳﺎﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ .
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺤﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3530 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺮﻙ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻋﻤﺮﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺮﻙ ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3531 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺻﺎﻟﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﻋﻄﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮﺍﺳﺖ.
ﻧﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ .

ﺣﺪﻳث
3535 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ اُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ.ﻭﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ ﺩﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺯﻳﺮ
ﺷﮑﻢ.

ﺣﺪﻳث
3536 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭼﻬﺎﺭ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﺷﻔﻴﻊ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﺷﻔﺎﻋﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3539 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺧﻮﺏ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3540 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﮑﻮ
ﭼﻪ ﺃثرﻯ
ﺩﺍﺭﺩﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3542 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
3543 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪﭼﺮﺍ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻝ ﻧﻤﻰ
ﺯﻧﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ.ﮐﻪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻫﺮ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﺎﻝ
ﺯﺩﻥ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
3612 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
بعلیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺗﻮ ﺩﺭﺩ
ﻭﺣﺴﺮﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭﻧﺞ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻧﺞ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩﺍﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3615 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺎﻩ ربّ ﻣﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺸﺮﻙ
ﻣﻴﺒﻮﺩ.ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯﮑﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3664 ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪﺁﻳﺎ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺩﻡ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺠﺪﻩ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ؟
ﺍﻣﺎﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﺭﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺠﺪﻩ
ﻭﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3699 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﺤﻞ ﺻﻔﺎ ﺩﺭ
ﻣﮑّﻪ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻣﺼﻄﻔﻰﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺩﺭ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺷﺪ.ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﺼﻄﻔﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.(
ﺻﻔﺎ)ﻣﺤﻞ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﻭ(مُروِه)ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻞ ﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮوءﺖ
ﻭﻣﺮﻭّﺕ ﻭ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ بحجّ ﻭ
ﻣﮑّﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
بحجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3712 ﺍﻣﺎﻡ
ﻧﻘﻰ ﺩﺭﺧﺖ
ﻣﻤﻨﻮﻋﻪ ﺁﺩﻡ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺭﺍﺩﺭﺧﺖ
ﺣﺴﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ
ﺩﺭﺧﺖ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3766 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﻫﻤﻦ
ﻭ ﺑﺮﺍﻫﻤﺎ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖﻭﻳﺎ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻗﻠﺐ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﻄﻬﻴﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻨﻔﻊ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮپسﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﻠﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ .ﺑﻘﻴّﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3768ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻭ
ﭘﺴﺮ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﭘﺴﺮ ﮐﻨﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
(ﺍﺳﻤاء ﺍﻟﻠﻪ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﮐﻠﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭمحمّد ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺭﺍ
ﭘﺴﺮ(ﺃﻣِﻪ) ﻳﺎ
ﮐﻨﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﭘﺴﺮ (اُمّی   ) ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
3769 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺍﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻭ ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﭘﺪﺭ محمّد.ولیّ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3772 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ(ﺫﻭ
ﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ)ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﺑﺎ
ﺗﺎﺝ ﺩﻭﺷﺎﺥ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻗﻮﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ ﻳﻚ
ﺷﺎﺥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﮑﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﮑﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ عَدَم
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﺒﺐ ﺷﮑﺴﺖ ﺍﻭ
ﺷﺪ.ﻭ عَدَم ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﮑﺴﺖ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺘﻞ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3777 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺃﻫﻞ
ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺃﻫﻞ(ﺳﺪ)ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻪ ﺃﻫﻞ(ﺑﺎﺏ)
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ
ﻭﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻔﺘﻴﺶ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺁﺯﺍﺭ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﻣﺰ معرّفی    ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.(ﺑﺎﺏ)ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ (ﺩﺭﻯ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﺎﺏ ﻭﺭﻩ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭﻯ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺎﺭس
ﮐﻪ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻭ ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭﻯ ﺩﺭ ﺧﺮﺍﺳﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﻳﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ.ﻭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺁﺭﻳﺎﻫﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3788 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺯﻳﺮ ﻧﺎﻭﺩﺍﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ
ﭘﺴﺮﺍﻥ ﻫﺎﺭﻭﻥ
ﺷﺒّﺮ ﻭ ﺷﺒﻴﺮ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴهستند  ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.قُریش
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﮐﻌﺒﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻘﺶ
ﺭﺳﺘﻢ ﻓﺎﺭس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺁﻥ
ﺭﻭ ﺑﺪﻳﻮﺍﺭﻧﺪﺑﻪ
ﻭ ﺯﺍﺭﻯ
ﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻫﺎﻯ مُقدّس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3794 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ (
ﻭﺍﺩﻯ
ﺍﻟﺄﻳﻤﻦ )
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ ﻓﺮﺍﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ(ﺑﻘﻌﻪ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ)ﺭﺍ
ﮐﺮﺑﻠﺎﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻣﺒﺎﺭﮐﻪ ﺭﺍ محمّد
ﻣﻴﮕﻮید.
ﺗﻤﺎﻡ

ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﮐﺘﺐ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﺮﺍﺕ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺮ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎ ﻭ ﮐﺮﺏ ﻏﺼّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺷﺠﺮﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﻣﮑﻤّﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﺩﻡ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ. ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ محمّد ﻭعلیّ
ﺍﺯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺮﺳﭙﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﻋﺮﺷﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ. ﻭ
ﺭﺟﻌﺘﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺑﻌﺠﺰ
ﻭ ﻟﺎﺑﻪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺮﻋﻦ
ﻗﺸﺮﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﻭلی ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺑﺎ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻴﻪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋی
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﻮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻗﺘﻞ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3802 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﻘﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ آزمایش
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺰﺭﮒ
ﻧﻤﺎﺋﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪﭘس
ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻌﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺧﻠﻖ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3807 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺧﻮﻝ
ﺩﺭ ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﺍ
ﺑﺤﺎﻝ ﺳﺠﺪﻩ ﻭ
ﺗﻌﻈﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
هست. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻌﻈﻴﻢ ﺑﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﻣﻌﺠﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3808 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺧﻮﺍﺏﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3809 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻧﺰﻭﻝ ( ﻣَﻦّ ﻭ
ﺳَﻠﻮﺍ ) ﻳﺎ
ﮔﺰﻧﮕﺒﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ ﺳﻴﻨﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺭﺯﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻏﺬﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺰﺭﻭﻋﺎﺕ
ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ پس  ﺍﺯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3814 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﻰ
ﺭﻭﺯ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ
ﻃﻮﺭﮐﻪ ﺩﻩ
ﺭﻭﺯ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﺷﺪ ﻭ
ﭼﻠّﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ولیّ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻣﺮﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ آزمایش
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺍﮔﺮﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺧﻠﻒ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﭙس ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺄﻳّﺎﻡ ﺩﺭ
ﺗﻘﻮﻳﻢ ﻫﺠﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﻣﻴﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ

ﺣﺪیث
3817 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺭﺍﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ اُمّی    ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻘﺐﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3818 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺭﺍﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭘﺸﺖ ﻋﺮﺵ
ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻟﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰﺗﺎ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
3822 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻣﺤﮑﻢ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻳﺪ.
ﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ.ﮐﻪ
ﻣﺤﮑﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﻗﻴﻖ
ﺁﻥ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3824 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺩﻭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.

ﺣﺪﻳث
3826 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺳﻰ ﺍﺯ ﺳﻰ
ﺭﻭﺯ ﺑﭽﻬﻞ
ﺭﻭﺯﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭﺳﺖﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3839 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﻳﻮﺷﻊ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎﺵ
ﺗﺎ ﻣﻥ به
(ﻣﺠﻤﻊ
ﺍﻟﺒﺤﺮﻳﻦ)
ﺑﺮﺳﻢ. ﺩﻭﺩﺭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ناسوتی
ﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻳﻮﺷﻊ ﻋﻤﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻴﻮﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪولیّ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3840 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺧﻀﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﻯ
ﺳﺒﺰﻩ ﺯﺍﺭ ﻣﻰ
ﻧﺸﺴﺘﻪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﺩﮔﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺭﻧﮓ
ﺳﺒﺰ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3846 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻮﻯ ﻋﻄﺮ ﺩﺭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻀﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﺍ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ سوء  ﻡﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3850 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻣﮑّﻪ
ﺩﺭ(ﺍﻃﺎﻕ
ﺣﺠﺮ)ﺑﻮﺩﻳﻢﮐﻪ
ﭼﺸﻤﺎﻥﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺩﺍﺷﺘﻴﻢ ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ
.

ﺣﺪﻳث
3851 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍﺯ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﺸﺎﮔﺮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻝ محمّد
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﻣﻌﻠّﻢ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﺁﻝ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ
ﻭﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺤﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد ﻧﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3859 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﻧﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﻭ ﻳﺎ
ﻣﻮﺳﻰ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﻮﺭﺵ
ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻧﺎﻡ(ﺑﺎﻳﺒﻞ)ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕﻭ
ﺗﻮﺭﺍﻩ
ﻳﺎﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻭ مُقدّس
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﭼﻮﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺿﻤﻦ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻴﻮ
ﺭﻳﺸﻪ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3860 ﻭ 3862 ﻭ
3863 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺣﻴﺎ ﻭ ﺷﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3864 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺍﺑﻠﻴس ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﻳﺐ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ولیّ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3865 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻣﻮﺳﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3866 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺍﺯ
ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﺨﻢ
ﺯﺩﻥﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺨﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺑﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘ س ﺍﺯ
(ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ)ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ

ﺣﺪﻳث
3869 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻮﺳﻰ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺟﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺫﮐﺮ
ﻣﻦ ﮐﻨﻰ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3870 ﻭ3872 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻭﺣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩﺗﺎ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺷﺮﻙ ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3874 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻫﻤﻪ
ﺟﺎ(ﺃﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﻮﺍﻡ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ولیّ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺃﻯ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻳﺪﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3876 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩﺑﻮﻯ
ﺩﻫﺎﻥ ﺻﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮ ﺑﻮﻯ
ﻋﻄﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺻﻮﻡ ﻭ
ﺻﺎﺋﻢﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ اُمّی    ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡﺷﺒﻴﻪﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺩﻫﺎﻥ ﻭ
ﺑﺪﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺷﺴﺘﺸﻮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3877 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﻋﺒﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺑﺪﺭﺧﺖ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﻭ
ﺑﻴﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3878 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﺤث ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺭﻫﺒﺮ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﻀﺮ
ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3879 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻥ .

ﺣﺪﻳث
3870 ﻭ3881 ﻭ
3885 ﻭ 3878 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ ﻭﺣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3883 ﺍﻣﺎﻣﻰ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﻭ
ﺍﺑﻠﻴس ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻩ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺮ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3886 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ إسراء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺗﺤﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3888 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﺴﻰ
ﻳﻘﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﺩﺭﻳﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﺑﻮﻯ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﮑﺎﻑ ﺑﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺭﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3889 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﮐﻪ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻫﺪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻭ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺗﺮس ﻣﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺃﺷﻚ
ﺑﺮﻳﺰﻧﺪ .ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺃﺷﻚ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭﭼﺸﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3890 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻫﺮ
ﺩﻳﻨﻰﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3891 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺩﻫﺮﻃﻮﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﮐﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪﺑﺎ ﺗﻮ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻧﻴﻚ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥﺟﺰ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺑﺒﺎﺭ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3892 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺟﺎﻯ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣؤﻣﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺎﻯ ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﺷﺮﺍﺭﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3893 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﻝ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
3894 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﺍﺳﺖ؟
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩﺧﻔﺘﻪ ﺷﺐ
ﻭ ﺑﻴﮑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺯ . ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
.

ﺣﺪﻳث
3895 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻮﺳﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﻳﻚ
ﻫﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻋﺎ
ﺍﺳﺖﭼﺮﺍ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ؟
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﺯ
ﺩﺭﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ.ﺍﺯ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ
.ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ سوﺭﺍﺥ
ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ
ﻭﺩﺭ سوﺭﺍﺧﻰ
ﻓﺮﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3896 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺷﺪﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺖﻭﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﺰﺩ
ﻣﻦ ﺑﻴﺎﻳﺪ
ﻭﺩﺭ ﺩﺭﻳﺪﻥ
ﺷﻴﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3897 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ تقرّب
ﺑﻤﻦ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﻴﻚ ﻣؤﻣﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3898 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻭﺣﻰ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻨﺪﻩ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﻣﺘﻬﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻣﺘّﻬﻢ ﮐﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺗﺄﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
3899 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻗﺘﻞ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻘﺘﻮﻝ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺸﺘﻪ ﭼﻮﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻭﻣﺮﻍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻗﺘﻞ نَفس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ
.

ﺣﺪﻳث
3900 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪﺩﻝ
ﻣؤﻣﻦ ﺭﺍ ﺷﺎﺩ ﮐﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺩﻝ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺎﺩ ﮐﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺪ
ﺃﮐﺸﺮ ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3901 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯتَرس
ﺧﺪﺍﻭﺍﮔﺮﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻧﻴﮑﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
3902ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠّﺖ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻮﺳی
ﺒﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﺎﻙ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻮﺳﻰ
ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
(ﻣﺎﺷﻰ) ﻭﺭﻫﺮﻭ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ
. ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻗﻄﻊ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3903 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﻮﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺩﺭ
ﻟﻮﺍﺡ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺷﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﻦ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﺗﻮ
ﮐﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3905 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ.
ﺣﺴﻮﺩ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻢ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻋﻀﻮﻳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3907 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻮﺳﻰ حجّ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻧﻪ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻭ قُریش ﺩﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺪﻳﻨﻪﻭ قُریش
ﺩﺭ
ﻣﮑﻪﻣﺮﮐﺰﻳﺖﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﮐﻪﻣﺮﺍﮐﺰﻯ
ﺗﺠﺎﺭﻯ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﺎ
ﻧﻴّﺖ ﺩﺭﺳﺖ حجّ
ﻧﮑﺮﺩ.ﻭﺍﻧﻔﺎﻕ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮپس ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﻧﮑﺮﺩ.ولیّ
ﺑﻌﺪﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻮﺳﻰ ﺭﺍ ﺿﻤﻦ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﭼﻮﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺻﺪﻕ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴّﺖ
ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ ﭼﺸﻢﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3908ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﻭﺣﻰ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺩﻋﺎﻯ ﺗﻮ
ﻭﻫﺎﺭﻭﻥ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪ.هر
کس   ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ(ﻏﺰﻭﻩ)ﻭ
ﺟﻨﮓ ﮐﻨﺪﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺟﻨﮓ
ﺑﺎ
ﻧﻔسﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3909 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﺣﻰ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺳﭙﺎﺵ ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ. ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺷﮑﺮ
ﺑﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻧﻌﻤﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺒﻌﺪ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺖ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﻗﺮﺁﻥ محمّد
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﻧﻌﻤﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﮐﻨﻨﺪﭼﻪ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ ﻳﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕﺍﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
3910 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻮﺳﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﻮﻝ ﻓﺮﻭﺵ
ﺯﻣﻴﻦ
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﺧﺮﺝ ﺯﻣﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ ﺻﺮﻑ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3911ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻮﺳﻰ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩﺷﺐ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺑﺪپس
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻋﻤﻠﺎ
ﺣﻀﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3912 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﮐﻮﻩ ﻃﻮﺭﻧﺒﻮﺩﻯﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻯ ﺑﻤﻮﺳﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻳﻢ ﻭ ﺩﻭ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﺁﻝ محمّد
ﭘﻴﺶﺍﺯ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺁﻧﻬﺎﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺭﺣﻤﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﺁﻝ
محمّد
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻣﻘﺮﺭ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﺒﻌﻮث ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ محمّد
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ(ﺍﻳّﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻫﺮ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻧﻴﺎ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3940 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻴﻢ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺮﺩ
ﺧﻮﺵﺍﻗﺒﺎﻝ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ(ﻋﺪﻣﻴّﺖ)ﻭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻠﺐ ﻭﺩﻝ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﮐﺴﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﮐﻨﻮﻧﻰ ﺑﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻯ
عاﻟﻴﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺩﻳﻦ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻝ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ثرﻭﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
3919 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺭﺍ (
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻟﻮﻋﺪ )
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻭ
ﭘﻴﺮﺵ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺖ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﻳﺴﺖ ﺗﺎ
ﺑﻴﺎﻳﻢ ولیّ
ﻳﮑﺴﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺁﻣﺪ.ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩ. ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﺎﺣﺐ(ﺍﺳﻤﺎ ﺍﻟﻠﻪ)
ﻭ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ(ﻧﺎﻣﻮس
)ﻳﻮﻧﺎﻧی
ﻮ(ﻧﻤﺎﺯ)ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3920 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ صدقه
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﺑﺎﻧﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭﻭﻍ ﻭ
ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻫﺮ
ﭘﺎﺳﺨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺳﺎﻋﺘﻬﺎ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﺩﻋﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﭘﮕﻴﻪ
ﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ

ﺣﺪﻳث
3921 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺳﺮ ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻗﺘﻞ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ محمّدﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﺣﺪﻳث
3922 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﻋﺎﻯ
ﺍﻟﻴﺎس ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﻣﮕﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﻣﺮﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﺑﺪﻫﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺑﺨﺎﻙ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﺍﻡ؟ﻭﺍﺯ
ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺩﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ولیّ(ﺣﺘﻢ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻳﺎ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻳﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻀﻤﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3924 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻏﺮﻕ ﻭ
ﺁﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭﺳﺮﻗﺖ ﻣﺎﻝ
ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻏﺮﻕ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ سوﺧﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰﻭ
ﺳﺮﻗﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺮﻗﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3926 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﻣﻴﺮﻭﻡ
ﮐﻪ ﺑﻤﻦ معرّفی    ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3927 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻴﻢ
ﺭﺍ ﻣؤﻣﻦ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ولیّ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3928 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻤﻴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻔﻮ ﻭﮔﺬﺷﺖ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﻣﻴﻦ ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺟﺬﺏ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3929 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻳﻘﻴﻦ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺭﺯﻕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3931 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮔﻔﺘﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻭﺳﺖ
ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﻭﻳﻚ
ﺩﺷﻤﻦ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3933 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﻳﻦ ﺳﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
3934 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻟﻘﻤﺎﻥﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﺪ ﻧﻔﺮ ﺩﻭﺳﺖ
ﺷﺪﻭ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺁﻣﻮﺯﺵﺍﺯ ﺑﻰ
ﺃﺩﺑﺎﻥﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3935 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺩﺭ
ﺁﻥ ﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺘﻰﮐﻪ ﮐﺸﺘﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﺳﺖ
ﻭﮐﺸﺘﻴﺒﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﺃﻣﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
3936 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻯ ﺳﻌﻰ ﮐﻦ
ﺧﻮﺍﺑﺖ
ﻧﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺩﻳﮕﺮ .

ﺣﺪﻳث
3937 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻡﭘﺸﺖ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﺭﻭﻯ
ﺑﺂﺧﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻡ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3938 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺃﺩﺏ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻰ ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
سوﺩ ﻣﻴﺒﺮﻯ.ﻭﺃﺩﺏ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3939 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻢ ﺣﻮﺻﻠﮕﻰ ﻭ
ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻦﻭ
ﺻﺒﺮ ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
3941 ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺎﻫﻞ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﮕﻴﺮ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺕ ﺭسوء  ﻝ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﻧﺎﺻﺢ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺵ.ﮐﻪ(ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ)
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3943 ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺳﻔﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺷﺪﻯ
ﺑﺎ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺸﻮﺭﺕ ﻭﻫﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺵ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
3944 ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺎﻝ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺍﺭﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3845 ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﮑﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﺿﺮﺭﻯ ﺑﺘﻮ ﺭﺳﺎﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺳﺘﺎپس
ﻭ ﺗﻤﻠّﻖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3946 ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺻﻠﻪ)ﻫﺎ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺘﻮﻥ
ﺯﻳﺮ ﺧﻴﻤﻪ
ﻭﭼﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
أساس ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
3947 ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻪﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪ؟ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻮﻯ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3951ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﮐﻌﺒﻪ
ﻭ ﺑﻮﻯ ﻋﻄﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3952 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻌﻨﻰ(ﺳﮑﻴﻨﻪ)ﻳﺎ
ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3962 ﺍﻣﺎﻡ
ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺯﺑﻮﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕﻓﺼﻞ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﺧﻮﺵ ﺍﻟﺤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3963 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ( ﻟﺒﻮس )
ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﻟﺒﺎس ﺯﺭﻩ
ﺟﻨﮕﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻣﻨﻴّﺖ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3969 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮﮒ
ﭘﺴﺮﺵ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
3971 ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍﻩ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﭘﺮﺳﻴﺪﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺎ(ﺑﻴّﻨﺎﺕ)
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴّﻦ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻭ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ.

ﺣﺪﻳث
3974 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺳﻪ ﺷﻨﺒﻪ
ﺍﻟﺘﻤﺎس ﺩﻋﺎ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺁﻫﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﻧﺮﻡ ﺷﺪ
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ سوﻡ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﻴﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
3757 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﺎ ﻗﻴﺎﻡ
ﮐﻨﺪﻳﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻣﻴﺮﺳﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﻭﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﺎﺷﻒ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻴﺰﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑﻢ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺯ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺳﺎﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
.ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻭ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
3977 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﻌثتﻳﮑﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻭﺩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻣﻌﺼﻮﻡﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺼﻮﻡ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﮕﺮﻓﺖﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
3979 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﮔﻔﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﮐﻨﻢﮐﻪ ﮐﺴﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺩ.ولیّ
ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ ﺍﻭ
ﺁﻣﺪﻭﮔﻔﺖﻣﻦ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ.ﻭﺯﻳﺮ
ﺁﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻣﻴﺒﻴﻨﻢﺑﺮﻭﻯ
ﺁﺏ ﻣﻴﺂﻳﻢ ﺗﺎ
ﻣﺮﺍ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭ
ﺳﻴﺮ ﺷﻮﺩ.
ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﺗﮑﺒّﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﺶ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
3980 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ
ﻣﺤﺮﺍﺏ ﮐﺮﻣﻰ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ.ﻭﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺒﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻪ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﺪ ؟
ﻭﮐﺮﻡ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺁﻣﺪ ﻭﮔﻔﺖﺍﺯ ﻣﻦﺻﺪﺍﻯ
ﭘﺎ ﻧﻤﻰ ﺷﻨﻮﻯ ولیّ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺪﺍﻯ ﭘﺎﻯ
ﻣﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
3982 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﺧﻮﺵ ﺍﻟﺤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﻋﺎ
ﮐﺮﺩﻧﺶ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﻭ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ
ﻭ ﺣﺴﻘﻴﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭ ﮐﻪ
ﺁﻧﺠﺎ ﺑﻮﺩ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3985 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺍﻭﺩ ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺵ
ﻭ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺁﻧﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﻦ. ﮐﻪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭ
ﺧﺪﻣﺘﮕﺬﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
3986 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣﻰ ﺩﺍﻭﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻧﻮﺭﺕ ﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻪ
ﺑﺪﻩﮐﻪﻣﻦ
ﺭﺣﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻡ. ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻪ ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3987 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯﺑﻬﺸﺘﻴﺮﺍ
ﺑﮑﺴﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻬﺸﺘﻬﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺭﺣﻤﺖ
ﻭﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
3987 ﺍﺯ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺍﻭﺩ ﺑﺴﻠﻴﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺖﺧﻨﺪﻩ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﮑﻦ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻓﻘﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﻫﺎ ﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻨﺪﻩ ﻳﻌﻨﻰ عَدَم
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
3989 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻝ
ﺩﺍﻭﺩﻳﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻯﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻰ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺗﺮس
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
3990 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﺩﺍﻭﺩ
ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﺍﮔﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪﺍﮔﺮ
ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3991 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺮﺍ
ﮐﺮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﻭ
ﻣﺘﻌﻬّﺪ ﮐﻤﻚ
ﺑﻮﻯ ﻫﺴﺘﻢﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻦ ﻭ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ .

ﺣﺪﻳث
3993 ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ ﺍﺯ
ﻭﺣی اﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪﺩﺭ
ﺭﻓﺎﻩ ﻳﺎﺩ ﻣﻦ
ﺑﺎﺵ ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺑﺘﻮ
ﮐﻤﻚ ﮐﻨﻢ.ﺩﺭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ.

ﺣﺪﻳث
3994 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺩﻡ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﮐﻦﺗﺎ
ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺭﺍﻩ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﺬﺏ
ﻧﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
3995 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻭﺩﮐﻪ
ﺗﺮﺣّﻢ ﺗﻮ
ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻦ ﻧﻴﺰ
ﺳﻰ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻡ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺩ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﺗﺎ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
3996 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺭﺍ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻠﺎ ﺩﻳﺪ ﺷﮑﺎﻳﺘﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪﺑﺎﻋث
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
3997 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺣﮑﻤﺖ ﺁﻝ
ﺩﺍﻭﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻞ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﺭﻑ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺟﺎﻣﻌﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﻧﻤﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
3999 ﺩﺍﻭﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس
ﻣﺤﺒﻮﺑﻰ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.ﮐﻪ(ﺫﺍﮐﺮﺍﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4000 ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺒﺎﺵ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻩ
ﻣﻦ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺭﺍ ﺳﺘﺎپس ﻣﺒﻴﮑﻨﻢ.

ﺣﺪﻳث
4001ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻭﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﺑﻤﻦ ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﺩﺍﺯ
ﻧﻴّﺖ ﺍﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﻫﺴﺘﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻐﻴﺮ ﻣﻦ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻩﺑﺎﺷﺪ(ﺍﺳﺒﺎﺏ)ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺩﻟﺒﺴﺘﻪ
ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4005 ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩﻫﺮﮐس ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻤﻦ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﻨﺪﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﻭ ﺩﻋﺎپس
ﺭﺍ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.

ﺣﺪﻳث
4018 ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻭﺫﮐﺮ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﭙﺴﺮ ﺩﺍﻭﺩ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺩﺍﺩ.ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻳﻬﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﺩ ﺟﻨﮕﺠﻮ
ﻭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ولیّ
ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﻋﻈﻤﺖ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4021 ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺭﺍ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩولیّ
ﮐﻨﺎﺭ ﻓﻘﺮﺍ
ﻣﻴﻨﺸﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4022 ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩﺑﺎﺯ ﻟﺒﺎس
ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ ﻣﻰ
ﭘﻮﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ محمّدﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ لباس   ﺍﺑﺮﻳﺸﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺷﺄﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4025 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﺑﻠﻘﻴس ﻣﻠﮑﻪ
ﺳﺒﺎ ﮐﻪ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺷﺪ
ﺑﺨﻨﺪﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺗﻔﺴﻴﺮﮐﺮﺩﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ
ﭘﺪﺭﺕ ﺯﺧﻢ ﻣﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺩﻭﺍ
ﻣﺪﺍﻭﺍ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ﺗﻮ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﻰ.ﺑﻠﻘﻴس
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻭ
ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺪﺍﻭﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﭘﺎ ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4035 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎﺩﺭ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﻯ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻓﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﺎﺩﺭ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺍﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ.ﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﺒﻬﺎ ﮐﻢ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻣﺖﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭبالقوّهﮐﻤﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4036 ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻣﮑﺎﺳﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺎﺷﻰ.

ﺣﺪﻳث
4041 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻏﺬﺍ
ﺑﻠﻴﺴﻢ ولیّ
ﺍﺯ ﺧﺎﺩﻡ ﺧﻮﺩ ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﻣﻴﮑﺸﻢ. ﮐﻪ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻧﻤﻮﺩ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯﮐﻪﮔﻔﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪﺫﺧﻴﺮﻩ
ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4445 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻗﻮﻡ ﺍﺷﻌﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﭼﻬﻞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻫﻠﺎﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭ ﺷﺼﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻴّﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰﻫﻠﺎﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪﻳﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺣﺪﻳث
4047 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺍﺯ
ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪﺭﻭﺯ
ﺍﻭﻝ ﻣﺎﻩ
ﻣﺤﺮﻡ ﺭﺍ ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ؟ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺰﮐﺮﻳّﺎ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻌﻤﻴﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻯ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻮﺭﻭﺯ ﻭ ﻋﻴﺪ ﻣﺒﻌث
ﻭ ﻓﻄﺮ ﻭ
ﻗﺮﺑﺎﻥ
ﻭﻣﻴﻠﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4448 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ (
ﺣﻨﺎﻥ ) ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺣﻨﻴﻦ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4849 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻳﺤﻴﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺯﮐﺮﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺷﻚ ﭼﺸﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﺯﺧﻢ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻧﺎﻭﺩﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﭙﺪﺭﺵ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺻﺮﺍﻁ
ﺑﺎﮔﺮﻳﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﭘﺮ
ﺍﺷﻚ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﮔﺮﻳﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ولیّ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺻﺮﺍﻁ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖﻭ ﺑﺎ
ﺳﺨﺘﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻭ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﻋﻤﺎﻟﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﭙﺬﻳﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4452 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺍﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ
ﻭﻯﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﭘﻴﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﮑﺎﻳﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﺮﺍﻍ
ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍﻩﺭﻭﺷﻦ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻴﺎﻭﻟﻴﺎ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺪ ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4454 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﻋﺎﻯ ﺯﮐﺮﻳّﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺵ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ. ﭼﻮﻥ
ﻣﮋﺩﻩ ﭘﺴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﻳﻢﺑﻮﺩ
ﻭﺍﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻳﻌﻨﻰ مُقدّس
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4464 ﻭﺣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺰﮐﺮﻳّﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﺤﻴﻰ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺴﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ(ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ)ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻮﺷﺪﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﺸَﺒَﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ
.ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﺍﮐثرﺍ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ولیّ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺷﺮﻙ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
4467 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺤﻴﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ ولیّ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺨﻨﺪﻳﺪ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﻀﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺃﻓﻀﻞ ﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﮔﺮﻳﻪ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ.ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4468 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﮐﻪ
ﺃﻯ ﻣﺮﻳﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭ ﺗﻄﻬﻴﺮ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻤﻮﺩﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻣﺮﻳﻢ ﻧﻘﺶ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﺷﻴﻮﺍ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﺍﻭ
ﺩﻏﺪﻭ ﺩﺭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺰﻡﻭﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ محمّدﻳﺎﻥ
ﻭ ﺯﻳﻨﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4470 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺗﻌﻬّﺪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ علیّ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺭﺩﻥ علیّ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﮔﻔﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻤﻦ ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ علیّ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺨﻮﺍﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺿﻤﻦ
ﻫﻤﺴﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ علیّ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻫﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
4471 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ(ﻓﺮﺝ)
شکاف ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ ﺗﻨﺎﺳﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ
ﻓﺮﺝﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺡ
ﻭ ﻓﺮﻫﻪ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ قُریش
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﮐﺸﻒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻣﮕﺮ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﺍﻭ
ﭼﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﺑﺪﻫﺪ
.

ﺣﺪﻳث
4473 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺯﻥ ﻋﻤﺮﺍﻥﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺬﺭ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻤﻌﺒﺪ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ولیّ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺯﺍﺋﻴﺪ.ﮐﻪ ﺯﺍپس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4475 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺬﺭ ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ
ﺷﮑﻢﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻨﻢ.ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺩﮔﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﭼﻮﻥ ﺯﺍﺋﻴﺪ
ﺩﺧﺘﺮ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻥ
ﺣﻴﺾ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺴﺠﺪ ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ولیّ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﻮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺤﻴﺾ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﭘﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ. ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺤﻴﻰ
ﻣﻌﻤﺪﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩ ﮒ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﺑﻤﺎﺩﺭﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻣﻴﮕﻔﺖ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻦ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ(ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ)ﺭﺍ ﻳﮑﻰ
ﺯﻥ ﻭ ﻳﮑﻰ ﻣﺮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ ولیّ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻭﻓﺎﺕﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
.

ﺣﺪﻳث
4479 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭﮔﻮﺷﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻣﺸﻖ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺑﮑﺮﺑﻠﺎ
ﺭﻓﺖﻭﺩﺭ ﻣﺤﻞ
ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴﻦ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺯﺍﺋﺪ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺐ ﺑﺪﻣﺸﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻫﺮ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪﭘﺮ
ﺍﺯ(ﮐﺮﺏ تقرّب
و غصّه)ﻭ ﺑﻠﺎﻯ آزمایش
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ(ﻗﺒﺮ
ﺣﺴﻴﻦ) ﺗﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﻭﺷﻮﺍﺏ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺟﺎ ﮐﺮﺑﻠﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻋﺎﺷﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4482 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺣﻀﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﻳﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﻳﻢ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺤﺎﺯ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﻭ
ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺖﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺩﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭘﺪﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ولیّ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﻨﺪﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭘﺪﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺣﺴﻨﻰﻳﺎ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺁﺩﻡ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺡ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد ﻫﺮ ﺷﺶ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﺸﺎﻥ
ﻧﻘﺸﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﻫﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻋﺰﻡ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ استثناﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ محمّد
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ ﻭ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
4483 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﺘﻬﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﻔﺤﺸﺎٴ ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ ﺯﻳﺮ
ﺷﮑﻢ ﻣﺮﻳﻢ
ﺑﺼﺤﺒﺖ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﮐﻪ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭﺷﺮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
4485 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻮﻫﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﻳﻢ
ﺭﺍﺍﺯ
ﺩﻭﺩﺍﻧﻪ ﺧﺮﻣﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺕ
ﮐﻮﻓﻪ ﻧﺠﻒﻭ
ﺁﺏ (ﻣﻌﻴﻦ)
ﻭﭼﺸﻤﻪ ﻓﺮﺍﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻣﺒﺎﻟﻐﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ماهیّت ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﮐﺴﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﮐﻮﻓﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
اﺳﺖ.ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮﺳﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4486 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﺶ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﮐﻪ اُمّی    ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪﺣﺮﺍﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ
ﻫﻤﺒﺴﺘﺮﻯ ﺑﺎ
ﺯﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺻﻮﻡ
ﺭﻭﺯﻩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻄﺮ ﻭﺍﻓﻄﺎﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺯﻩ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ(ﺗﻘﺼﻴﺮ)ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺣﺠّﺎﺝ
ﮐﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻘﺼﻴﺮ
ﻭﺧﻄﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺍﮔﺮ
ﻧﮑﻨﻨﺪ حجّ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ولیّ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﺮﻙ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺄﻣﺮ ﭘﻴﺮ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4488 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺁﺩﻡﮔﻠﻴﻦ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﺮﮒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﺯ ﺃﺻﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮ)ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
4491 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺻﻮﻡ
ﺭﻭﺯﻩ ﺗﻨﻬﺎ
ﻏﺬﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﻣﻴﮕﻔﺖﻃﻔﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ (ﻧﺬﺭ
ﺻﻮﻡ)ﮐﺮﺩﻩﺍﻡ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺻﻮﻡ ﺭﺍ ﻣﻌﻨﻰ
ﺻﻤﺖ ﻭ ﺳﮑﻮﺕ
یا اوم و سلوک
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺟﺰ
ﺳﮑﻮﺕ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4494 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺕ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻦ.ﻭﭼﺸﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻄﺎﺑﻴﻦ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻫﻢ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮐﺎﺭ
ﺧﻠﺎﻑ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﺒﺮ
ﻓﺴﺎﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4495 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺑﺮﺍﻳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻤﮑﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﮐﻨﻴﺪ ﻳﺎ
ﮐﺎﻓﺮ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﻴﺪﻋﺬﺍﺏ
ﺷﺪﻳﺪ
ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ آزمایش
ﺧﻮﺩﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ معرّفی    ﻭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺻﺮﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.پس
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4502 ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﭘﺎﺳﺦﭼﺮﺍ
ﻫﻤﺴﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮔﻔﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻓﺘﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﺑﺎﻋث
ﺃﻧﺪﻭﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻃﻔﻞ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ ولیّ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ ﻭ
ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ(ﻭﺍﺟﺐ
ﮐﻔﺎﺋﻰ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ پس
ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﻓﺘﻨﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭ ﺩﺧﺘﺮ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ
ﺧﺪﻳﺠﻪﮐﻪﻫﺮﺩﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ محمّد
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻃﻔﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﮐﻨﻮﻧﻰﺟﺰ ﺑﺮﺧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻃﻔﻞ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4503 ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﻨﮓ ﺑﺎﻟﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺖﻭﻟﺒﺎس
ﺯﺑﺮ ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻣﻴﮑﺸﻴﺪﻭ
ﭼﺮﺍﻏﺶ ﻣﺎﻩﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
4504 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﻯ ﺑﻠﻨﺪﻯ
ﺑﺎ ﺁﺏ ﭼﺸﻤﻪ(ﻗﺮﺍﺭ)
ﺩﺍﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻠﻨﺪﻯ ﮐﻮﻩ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺑﺮﺍﻯ
(قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ)ﺍﺳﺘﻘﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.(ﺭَﺑﻮﻩ)
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﻠﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻯ ﻋﺎﻟﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻣﻌﻴﻦ)ﺁﺏ
ﻋﻴﻦ ﻭﭼﺸﻤﻪ
ﮐﻪﻣﻮﻟﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻓﺮﺍﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺭﺍﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺨﺶ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4505 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ اُمّت
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
4508 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻢ ﻣﺒﺎﺭﻙ
ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ
ﻓﺰﻭﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭمحمّدﻳﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﮐﺎﺕ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4509 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻧﻘﺶ ﺧﺎﺗﻢ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺩﻭ
ﮐﻠﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺧﻮﺷﺎ ﺑﺤﺎﻝ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺍ ﺑﺤﺎﻝ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻓﺮﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩﻭﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﻭﺍﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻃﻔﻞ
ﻭﻣﺠﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺮﺍﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4511 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺍﮔﺮ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣؤﻣﻦ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻴﺪﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﺎﺋﺪﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ ﺷﺪﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
4512 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭘﻴﺪﺍپس
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث4513
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺳﻔﺮﻩ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺰﻧﺠﻴﺮ ﻃﻠﺎ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﻧﻪ ﻋﺪﺩ ﻣﺎﻫﻰ
ﻭ ﻗﺮﺹ ﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯﺮﺍ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﻫﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻮﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻤﺸﻴﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4515 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻣﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺮ
ﻣﺘﺨﺼﺼﻴﻦ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ سوﺩﻯ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
4520 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﮐﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺨﻮﺭﺩﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4522 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺑﻠﻴس
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﮐﻮﻩ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﭘﺮﺕ
ﮐﻦﺁﺳﻴﺒﻰ
ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻰ.ﻣﺴﻴﺢ ﮔﻔﺖ
ﺑﻨﺪﻩ ﻧﺒﺎﻳﺪ ربّﺧﻮﺩﺭﺍ
آزمایش ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4523 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠّﺖ
ﻧﺎﻡ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﺷﺴﺘﻦ ﻟﺒﺎس
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺣﺮﻓﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪولیّ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺎ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻭﺍﻋﻈﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ
ﻳﺎ(ﺧﺎﻟﺺ) ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺎﺯ
ﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﺣﻮﺍﻟﻴّﻮﻥ
و صحابه و
اصحاب
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4524 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﻋﻠّﺖ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺳﺘﺎپس
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻳﻦ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﻣﻨﺘﻈﺮ محمّد
فاﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢﻭﻧﻴﺰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻭﻳﻬﻮﺩ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺳﻪ سوء  ﺷﻴﺎﻧس
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪﺧﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻳﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺴﻴﺢ
ﻭمحمّد
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺒﻌﻮث
ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻣﺎﻧﻊ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس   ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﻧﺎ ﻭ مُقدّس
ﻭ ﺧﻴّﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻋﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
4525 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻴﺤﻴﻬﺎ ﻭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺷﺪﻥ ﻓﺮﻗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4526 ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺎﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺷﺴﺖ.ﻭ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺣﮑﻤﺖ
ﺁﻭﺭﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺷﺖ
ﻣﺘﻮﺍﺿﻊ ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺯﺭﺍﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
ﮐﻮﻩ ﻭ ﺳﻨﮓ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4527 ﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﻭﻯ ﺁﺏ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﻮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺭﺍﻩﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺎﺵ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺑﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﻭﺯﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4528 ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﻬﻞ ﺷﺐ ﺟﻬﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻣﻴﺸﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﻳﺮ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺗﻮﺳّﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ .
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻔﺖولیّ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺩﺭﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ
ﺑﺎﺏﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺏ ﻭ ﺭﺍﻩ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﻫﺎ ﻗﺸﺮﻯﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ سوء  ﺭﺍﺥ
ﺩﻋﺎ ﺭﺍ ﮔﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺧﻞ سوء  ﺭﺍﺧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﺪ. ولیّ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭ( ﺗﻌﺒّﺪ)ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻙ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4530 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖﮐﻪ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻣﺮﺍ
ﺑﭙﺮﺳﺘﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﺑﺎﻭﻯ ﻭﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺖﺗﺎ
ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ. ﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
.ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ .

ﺣﺪﻳث
4532 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﻮﺍﺭﻳﻮﻥ
ﺍﺯ ﻣﺴﻴﺢ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺧﺪﺍ
ﭼﻴﺴﺖ ؟ ﮔﻔﺖ
ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﺍﮔﺮ
ﺷﻤﺎ ﻏﻀﺐ ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻔﻮ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
4533 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻯ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﺗﻮ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﮑﻦ
.ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﻭﻣﻮﺍﻓﻘﺖ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4534 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺮ ﻗﻮﻣی
ﻤﻴﮕﺬﺷﺖ ﮐﻪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺁﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﻋﺬﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺍﻣﺎﻡ
ﮔﻔﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺻﺎﻟﺢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺭﺍﻫﻰ
ﺳﺎﺧﺖ. ﮐﻪ
ﺻﺎﻟﺢ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﭘﺪﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺻﺎﻟﺢ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻤﻚ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ .

ﺣﺪﻳث
4535 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺨﺪﺍ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﻴﺪ ﻭ
ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺒﺮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4537 مسیح
ﺑﺮﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺷﺖﮐﻪ
ﺑﺮ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢﮔﻔﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﺣﺪﻳث
4538 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺍﮔﺮ
ﺩﻳﻦ ﺷﻤﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻮﺩﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎﺯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻬﻢ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4540 ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻔﺖﻏﺼّﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﺧﻮﺭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭘﺮ ﺣﺮﻓﻰ
ﺧﻄﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
4541 ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﻭﺣﻰ
ﮐﺮﺩﺭﺣﻤﺖ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻮﺷﺪ ﺑﺎﺯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﺣﻤﺖ ﻣﻦ ﭼﻮﻥ
ﺁﺏ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.
ﻧﻌﻤﺖﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ محمّدﻳﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4542 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻢ
ﺑﻰ ﻋﻤﻞ ﺩﻭﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺁﻣﻮﺧﺘﻦ .

ﺣﺪﻳث
4543 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﭘﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﺁﻧﺮﺍ
ﺁﺑﺎﺩ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻧﻴﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺎﺧﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﭘﻞ
ﻋﺒﻮﺭ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺮ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ.

ﺣﺪﻳث
4545 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﮑﻮﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4546 ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﺴﻴﺢ ﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻮﺩﺍﺯ
ﭼﺸﻤﺎﻧﺖ ﺃﺷﻚ
ﻭ ﺍﺯ ﺩﻟﺖ ﺧﺸﻮﻉ
ﻭﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ.ﻭﺑﺮﺳﺮ
ﻫﺮ ﻗﺒﺮﻯ ﺑﮕﻮﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻠﺤﻖ ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4547 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﺯﻕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻤﻞ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺯﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﺳﺖ.ولیّ
ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﺑﺎﻋث
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4549 ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻤﻪ
ﻧﺨﺴﺖ ﺳﻨﮓ
ﺍﻭﻝ ﺑﻨﺎ ﺭﺍ
ﺍﺳﺎس ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ولیّ ﻣﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﺳﻨﮓ
ﺁﺧﺮ ﺑﻨﺎ
ﺍﺳﺎس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺎس ﻧﺰﺩﻳﮕﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺴّﺮﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺧﺮﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
4550 ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻔﺖﺍﻣﺮﻭﺯ
ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻡ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮ ﻭ
ﺁﺗﺶ ﺩﻭﺯﺥ ﺭﺍ
ﺭﻭﺑﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮپس ﺩﻳﺪﻡ.

ﺣﺪﻳث
4551 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻟﻪ
ﺩﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﻥ
ﺟﻮﻳﻦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻣﺎ
ﺑﺴﻠﺎﻣﺖ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﻣﻴﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4552 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻭﺣﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮ ﻭﮐﺎﺭ ﻣﻦ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻣﮑﻦ.ﻭ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺎﺩﺭﺕ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّدﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺒﻬﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4555 ﻣﺴﻴﺢ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺴﮑﻮﺕ
ﺑﺪﻫﻴﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺩﻳﺪﻳﺪ.
ﺗﺎ ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺮ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﻴﺪ ﮐﻪ
ﺑﺂﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﻧﺼﺎﻳﺢ ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
4556 ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻔﺖﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺭﺯﻕ
ﻳﻚ ﻗﺮﺹ ﻧﺎﻥ
ﻇﻬﺮ ﻭﺷﺐﺍﮔﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻫﻰ
ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩ.ﺍﻳﻦ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4557 ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻔﺖﺩﺭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﺁﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺵ.ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺑﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4558 ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻔﺖﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﻭﻯ ﻣﻮﺝ
ﺩﺭﻳﺎ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ؟پس  ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﻴﺪ .

ﺣﺪﻳث
4560 ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﺴﻰ
ﻣﺮﺍ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﮑﺮﺩ.ﮐﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩﻡ. ﻣﻬﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻭ ربّ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺍﻭﻭﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
4561 مسیح
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻮﺷﺎ
ﺑﺴﻌﺎﺩﺕ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺕ ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩﮐﻪ ﺳﻴﻠﻰ
ﻧﻘﺪ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ
.

ﺣﺪﻳث
4562 ﻣﺴﻴﺢ
ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻟﺎﺷﻪﺍﻯ ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ولیّ
ﺩﻧﺪﺍﻧﻬﺎﻯﺴﻔﻴﺪﻯ
ﺩﺍﺭﺩ . ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻣثبت
ﺍﻣﻮﺭ ﻭﭘﺪﻳده
ﻫﺎ ﺭﺍﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
4563 ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﻧﻴﺪﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻨﺞ ﺩﻧﻴﺎ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺮس ﻭﺧﻄﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮔﻨﺞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻓﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪیث
4564 ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ
ولیّ ﺁﺑﺎﺩﺵ ﻧﮑﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻦ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺧﺮﺍﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ولیّ
ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4565 ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺑﺰﻧﻴﺪ ﻭﺑﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻧﺰﺍﻉ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﻭ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻧﻤﺎﺯ
ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻞﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺯﻩ ﺻﻮﻡ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث4566
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺧﺎﻧﻪ
ﮔﻔﺖﺧﺮﺍﺑﻰ
ﺁﻥ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻳﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻡ.

ﺣﺪﻳث
4567 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﺑﻴﺎﺑﻴﺪ
ﻭﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
4568 ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺴﻴﺢ
ﺍﺳﺖﻧﻌﻤﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﺩﺍﺩﻡ ﺭﺍ(ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ)
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻭﻣﮑﻤّﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻢ.ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ(ﻗﺒﻠﻪ
ﮔﻴﺮﻳﻰ)ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﻌﻤﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
4570 ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺖﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﻔﺮﻭﺧﺘﻦ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻫﺎ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﻗﻴﻤﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺭﺩ

ﺣﺪﻳث
45 71 ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﻋﻴﺐ ثرﻭﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺤﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣﻠﺎﻝ
ﺑﻮﺩ ﺳﺘﻢ ﺳﺎﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺘﻤﻰ ﻫﻢ ﻧﺸﺪ.ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ.

ﺣﺪﻳث
4572 ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻬﺮ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺖﭼﺮﺍ
ﺻﺎﺣﺒﺖ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻪ
ﻋﺒﺮﺕ
ﻧﻤﻴﮕﻴﺮﺩ؟

ﺣﺪﻳث
4573 ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﺎﺭ
ﮐﻦ ﮐﻪ ﺭﺯﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺭﻯ.ﻭ ﺑﺘﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺖﺳﺮﭘﺎ
ﺑﺎﺵ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻯ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4574 ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﺑﺎ
ﺿﻌﻔﺎ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺵ.ﻭ
ﻋﻔّﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻬﻮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺻﺒﻮﺭﻭ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺎﺵ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
4575 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻟﻪ
ﺩﺍﻥ ﻭﻧﺎﻥ
ﺟﻮﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻔﺮﺩﻭس ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺎﺭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
4576 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻴﺪﺗﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
4577ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖﻳﺎ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ سوﺧﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﺴﺐﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
4578ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯﻣﺴﻴﺢ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺎﻝ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻰﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﻓﺎﺳﺪﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﺎﻝ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻴﺒﻨﻰ ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﺗﺎ
ﺗﻮﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﮐﻨﺪ.ﻳﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺯﺭ ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
45 79 ﻣﺴﻴﺢ
ﮔﻔﺖﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺭﻭﻍ سوﮔﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺭﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻳﺖ
ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭﺩﺍﺭﻭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4580 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﻳﺎﺩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
4581 ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻔﺖﺑﺪﻭﻥ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ
ﺣﺮﻓﻰ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﻧﺰﻧﻴﺪﮐﻪ
ﺩﻟﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﻨﮓ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4584 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺻﻌﻮﺩ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ(ﺷﺒﺢ)
ﻣﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻳﺎ(ﺷﺒﻴﻪ)ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻯ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺎ
ﺷﺒﺢ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺭﺍﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4585 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺃﻧﺼﺎﺭ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﺼﺮﺕ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻧﺼﺮﺕ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭمحمّد
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻳﻦ
ﺩﻋﻮﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺼﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﻃﺎﻟﺒﺎﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﻮﻯ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﭘﻴﺶ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍ
ﻧﺒﻴﻨﻴﺪ .

ﺣﺪﻳث
4587 ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻟﺒﺎس ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ
ﻭﺩﺳﺖ ﺑﺎﻓﺖ
ﻭﺩﻭﺧﺖ ﻣﺮﻳﻢ
ﺩﺍﺷﺖ ﭼﻮﻥ
ﺻﻌﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻧﻤﻮﺩﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖ
ﺯﻳﻨﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻦ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4592 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺰﻭﻝ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
و می ﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﻪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ۳۱۳ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺎﻓﻈﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ.

حدﻳث
4601 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺑﺎﺑﻞ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺎﻝ نَبیّ
ﮔﻔﺖﭘﺴﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮ
ﺑﺎﻫﻮﺵ ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺒﻌﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ سوء  ﮊﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎﺳﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻠﺎس
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
4603 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺎﻝ نَبیّ
ﮔﻔﺖ ﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻦ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺃﻫﻞ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻠﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻨﻬﺎﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4604 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﺧﺪﺍﻳﺎ
ﻣﺮﺍ ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩﻡ
ﺭﻫﺎ ﻣﮑﻦ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺮﺍ ﺷﺎﺩ
ﻣﻨﻤﺎ.ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﮑﺴﺖ ﻳﺎ
ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
4505 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺭﻓﻊ ﻋﺬﺍﺏ ﺍﺯ
ﻗﻮﻡ ﻳﻮﻧس ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﮔﻔﺖﮐﻪ ﻳﻮﻧس ﺍﺯ
ﻗﻮﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻏﻀﺐ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺩﺭ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﻫﻰ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ.ﺷﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﺩﻏﺪﻭ ﺍﺯ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
محمّدﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ سوﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﻫﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﭼﻮﻥ
ﻳﻮﻧس ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4606 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﺍﺯ ﻏﻀﺐ ﻳﻮﻧس
ﮐﻪ ﻗﻮﻣﺶ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ.
ﻭﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪﻭﺍﺩﺍﺭ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ
ﮐﻨﺪ.ﭘس
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻃﻠﻤﺎﺕ
ﺷﺐ ﻭﺩﺭﻳﺎ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﻫﻰ ﻳﺎ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﻌﺒﺎﺩﺕ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.
ﻭﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻳﻨﺪﻩ پس
ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4607 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍ ﺑﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻋﺮﺿﻪ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺍﻗﺮﺍﺭ
ﻭﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﻳﺎ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻨﻤﻮﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻳﻮﻧس ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺷﮑﻢ
ﻣﺎﻫﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺟﻬﻞ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4611 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻳﻮﻧس ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﮑﺸﺘﻰ
ﭘﺮ ﺑﺎﺭ
ﺍﺿﺎﻓﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﺮﻕ ﻧﺸﺪﻥ
ﺑﺎ ﻗﺮﻋﻪ ﻳﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻳﺎ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻮﻧس ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩ.ﻫﻤﻪ
ﺷﮑﻠﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ. ﻫﺪﻑ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻠﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﻳﻮﻧس
ﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺎﺭﻍ ﺷﺪﮐﺪﻭﻯ
ﻭﺣﺸﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﺎﺩﻩ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
4612 ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ
ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻨﺰﻧﺪ ﻋﻤﺮ
ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ
ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺟﻮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﻄﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّد ﮔﻔﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﺩﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4615 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻌﻨﻰ ( ﻓﺘﻰ ) ﻳﺎ
ﻧﻮﺟﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺻﺤﺎﺏ
ﮐﻬﻒ ﮔﻔﺘﻪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﮐس ﺗﻘﻮﺍ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻓﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻤﺮﺩ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺭﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﺎ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻓﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ محمّد
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4618 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻴﻚ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺣﻰ
ﺷﺪﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻰ
ﻣﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻰ
ﺑﺤﻀﻴﺮﺕ القُدُس
ﺑﻴﺎ.ﻳﺎ ﻣﻌﺒﺪ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ مُقدّس
ﭘﻴﺮ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺣﻀﻮﺭ مُقدّس ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺵ ﻭﻣﺤﺰﻭﻥ
ﻭ ﻣﺘﻮﺣّﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ.ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺷﺒﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﺎﺵ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ

ﺣﺪﻳث
4619 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻴﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﻰ ﺷﺪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻦ ﮐﻦ ﺍﺯ
ﺗﻮ ﺭﺍﺿﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻡ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺿﻰ ﺷﺪﻡ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻓﺰﻭﻧﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻢﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻏﻀﺐ ﮐﺮﺩﻯ
ﻫﻔﺖ ﭘﻠّﻪ
ﺑﻌﻘﺐ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻰﮐﻪ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
4621 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺷﮑﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺳﻨﮓ ﺩﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﺸﻤﺶ ﺃﺷﻚ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺖ ﻋﺪس ﺑﺨﻮﺭ.
ﺧﻮﺍﺹ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺧﻮﺭﺍﮐﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻠﻢ ﻃﺐ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ.ولیّ
ﺃثر ﺷﻔﺎﺭﺍ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺑﺸﻮﺩ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻡ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4622 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﺒﻌﻮث ﺷﺪ
ﺑﻮﻯ ﻋﻄﺮ
ﺳﻔﺮﺟﻞ ﻳﺎ
(ﺑﻪ)ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻄﺮ ﺑﻪ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﻌﻄﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﻌﻄﺮ ﻭ
ﻧﻈﺎﻓﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
4624 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻋﻄﺮ
ﺯﺩﻥ ﺑﺴﺒﻴﻞ
ﺭﺍ ﻋﺎﺩﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺳﺒﻴﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻧﻴﺰ
ﺳﺒﻴﻞ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻮﻯ ﻋﺮﻕ
ﻭﺑﻴﻨﻰ ﻭﻧﻔس ﻣﻴﮕﻴﺮﺩﺩﺭ
ﺑﻮﺳﻴﺪﻥ ﻭ
ﻣﻌﺎﻧﻘﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﻯ
ﺑﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺧﺖﮐﻪ
ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﮐﺸﺘﻦ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺳﺒﻴﻞ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺎﺗّﻬﺎﻡ
ﻃﺮﻓﺪﺭﻯ ﺍﺯ علیّﻓﺘﻮﺍ
ﺩﺍﺩ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﺒﻴﻞ ﺭﺍ
ﺗﺮﺍﺷﻴﺪ. ﻳﺎ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺭپس ﻭﺳﺒﻴﻞ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺻﺖ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺳﺮ
ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
4625 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﻄﺮ ﻭﺯﻥ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺯﻥ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺭﺍﻳﺞ
ﺟﻨﺴﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﺳﭙﺎس ﮔﻔﺘﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ .

ﺣﺪﻳث
4626 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻭﺻﻰ ﻭ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺩﺭ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﭘﻴﺮ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍثبات
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻮﺩﻩﻭﻧﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ.ولیّ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4629 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺗﺎﺯﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻧﺪ
ﺟﺮﻳﻤﻪﺍﻯ
ﺑﺪﻫﻨﺪﺗﺎ
ﺑﺘﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﺸﺪ. ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻓﺘﺢ ﻣﮑّﻪ
ﺑﺰﻭﺭ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﮐﺸﺘﻪ ﻧﺸﻮﻧﺪ.ولیّ
ﺑﺰﻭﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّد
ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣؤﻣﻦ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث4631
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻗﻮﺍﻡ
ﮐﻪ ﺍﻭﻡ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﮑﺮﺩﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺷﻨﺒﻪ
ﻣﻴﺎﻧﻪ ﻣﺎﻩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﻮﺩﺍ
ﻋﺮﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩؤ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺍﺷﺖﻭ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
4632 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻴﻒ
ﺩﺭ ﻣﮑّﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻔﺘﺼﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪﻣﻌﺒﺪ
ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺮﮐﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻤﮑﺮﺍﻥ ﻗﻢ ﻳﺎ
نقش ﺭﺳﺘﻢ ﻓﺎﺭس
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﺣﺮﻡ ﮔﻔﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺍﺣﺮﺍﻡ ﻭ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﺣﻠﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
حجّ ﻣﮑﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻫﺪﻑ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﺟﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
4635 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﺍﻫﺪﻯ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎدرس
ﺍﻭﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺯﺩ ولیّ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻧﮑﺮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻳﻚ
ﻓﺎﺣﺸﻪ
ﻓﺮﻳﺎﺩ ﮐﺸﻴﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺯﺍﻫﺪ
ﻣﺮﺍ ﺁﺑﺴﺘﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺠﻴﻞﻣﺎدرس
ﺍﻭﺭﺍ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺎﺭ ﺻﺪﺍ ﺯﺩ
ﮐﻪ ﭘﺎﺳﺨﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ
ﻭﻣﻴﮕﻔﺖ ﭘﺪﺭﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﻳﺎﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ ﻣﺎﺩﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
4636 ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺷﻬﺮﻯ ﺑﻰ ﻋﻴﺐ
ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩولیّ
ﮐﺴﻰ ﺩﻭ ﻋﻴﺐ
ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﻔﺖ.ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺮﺍﺏ
ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻬﺮﻭ(ﻣﺪﻳﻨﻪ)ﻳﺎ
ﻣﺤﻞ
ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻰ ﻋﻴﺐ ﺳﺎﺧﺖ
ﮐﻪ ﺧﺮﺍﺑﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻋﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻧﻰ
ﻭﻭﺍﺭثاﻥ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﺮ
ﮐﻪﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺮﺩ ﻭﺗﺮﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺮﻗﺖ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4637 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻘﻤﺖ ﻭ
ﺷﻮﺭﻳﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻧﻌﻤﺖ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ ﺧﻮﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4638 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﮐﺴﻰﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘّﻘﻴﻦ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻣﻴﮕﻔﺖ.

ﺣﺪﻳث
4639 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻳﻚ ﻗﺎﺿﻰ
ﮐﻪ ﻋﺪﺍﻟﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
4640 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻴّﺖ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﻮﺵ ﻧﺪﺍﺷﺖﺩﻋﺎپس
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﺮﺩ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ پس  ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﻋﺎﻳﺸﺎﻥ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4641 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺏﻭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺁﻥ ﺑﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺮﻧﻴﻤﻪﺯﻭﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﺴﻰ
ﺧﻮﺏﺭﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ
ﻳﺎﻓﺖﮐﻪ ﻧﻴﻤﻪ ﺩﻭﻡ
ﺑﺠﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺮﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻭﻝ ﻧﻴﻤﻪ
ﺑﺪ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺏ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ
ﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﮔﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﺷﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4642 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺯﻥ
ﻓﺎﺣﺸﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ
ﺯﺍﻫﺪﻯ
ﺑﮕﻨﺎﻩﺩﺍﺭ
ﮐﻨﺪ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺯﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ
ﺩﺳﺘﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﺗﺶ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4643 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺯﺍﻫﺪﻯ ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺻﺒﺢ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺭﻭﻯ ﺁﺗﺶ
ﺷﻤﻊ
ﮔﺬﺍﺭﺩﮐﻪ ﻭسوء  ﺳﻪ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺯﻥ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
4645 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﺗﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻋﻨﻮﺍﻧﻰ ﺧﺎﺹ ﻳﻬﻮﺩ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﻳﻌﻘﻮﺏ ﮐﻪ
ﻟﻘﺐ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﺩﺍﺷﺖ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻫﻤﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺭﻓﺘﻪ
ﻭﺍﻳﻞ ﻭ ﺍﻟﻪ
ﺍﺳﺮاء
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
4646 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺎﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺷﺪ ﺯﻥ
ﻓﺎﺣﺸﻪﺍﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮔﺮﺩﺩ

ﺣﺪﻳث
4647 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﺷﺨﺼی که ﺑﺎ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺩﺭ
ﭼﺸﻢ ﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﺨﺸﺶ ﻣﺎﻝ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4648 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ( ﺃﻣﺮ
ﻣﺎ ) ﻳﻌﻨﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﺍﻣﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﮑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
4649 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋﺎﺑﺪﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻣﻌﺒﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺣﻰ ﺁﻣﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺬﻣّﺖ ﺧﻮد
ﮐﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ . ﻭﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺬﻣّﺖ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
4650 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺒﺮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ
ﻭﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻭ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﺯ
ﻗﺒﺮ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﭘﺮ
ﺧﺎﻙ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
4651 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺷﺮﻁ
ﻋﺎﺑﺪ ﺷﺪﻥ ﺭﺍ
ﺩﻩ ﺳﺎﻝ
ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﺷﺮﻭﻁ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4652 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﺮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﻌﻠّﺖ ﺁﻥ بحجّ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
4695 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺍﺷﺘﻪﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻔﺮﺽ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ

ﺣﺪﻳث
5507 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﻀﻞ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ محمّد
ﮐﻪ ﮔﻔﺖ ﻋﺮﺵ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺁﻥ ﺳﺘﺎپس
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺟﺰ محمّد
ﻭ علیّ ﮐﺴﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ محمّد
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ علیّ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺎﻣﻞ ﺑﻮﻟﺎﺗﻴﺖ
محمّد ﺑﻮﺩ.ولیّ
ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ محمّد
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ

حدﻳث
5512 ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺑﻤﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺷﺎﻧﻪ
ﻣﻦ ﮐﺮﺩ ﻭﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻦ علیّ
ﻭﺣﺰﺏ ﺍﻭ
ﻓﻠﺎﺡ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺮﺳﺪﺗﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
5514 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ
ﻭﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﮐﻪ بعلیّ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﺩﻧﺪﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﻭلی اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ علیّ ﻭ محمّد
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5515 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺃﻯ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﮐﻨﻴﺪﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻔﻆ
ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ.ﻭ
ﻣﺼﻴﺒﺘﻬﺎﻭﺑﻠﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻴﺪ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﺘّﻘﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪﻭ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5519 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺵ.

ﺣﺪﻳث
5520 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﻴﺪ.
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺃﻣﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ
ﺩﺭﺳﻨﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5521 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺁﻳﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﮐﻨﻴﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻗﻄﻊ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺷﻤﺎ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺩﺍﺩﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ

ﺣﺪﻳث
5524 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺻﺒّﺎﺭ ﻭ
ﺷﮑﻮﺭ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺩﺕ ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ .

ﺣﺪﻳث
5526 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻥ محمّد
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﺁﻝ
محمّد ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ محمّدﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5527 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺍﺧﺮﺍﺝ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻳﻪﺍﻯ ﺭﺍﺍﺯ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5537 ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺩ
ﺗﺄﺳّﻒ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻳﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪﺍﻧﺪ
.

ﺣﺪﻳث
5544 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺠﺮﺕ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻃﺮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5545 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻧﮑﻨﻴﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻴﺪ ﻭ ﺭﻫﺎ
ﺷﺪﻩﺍﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺗﺎ
ﺻﺪﻕ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5548 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪﺑﺎ
ﺧﻀﻮﻉ ﺯﻳﺮ ﭼﺸﻢ
ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣیفرﻣﺎﻳﺪﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ ﺧﻮﺩﺑﭙﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﺴﺎﻟک
ﺘﻮﺟﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﻀﻮﻉ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺑﺮﺳﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
5549 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﻦ علیّ
ﭼﻪ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
5550 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺑﺤﺴن ﺑﺼﺮﻯ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ
ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﺪﻭ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5570 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ(ﺍﻋﺮﺍﻑ)ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.

حدﻳث
5580 ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻫﺎ ﺑﺮ
ﺩﻝﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ (ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
5581 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩر
(یوﻡ ﺍﻟﻔﺼﻞ )
ﮐﺴﻰ ﺑﮑﺴﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ولیّ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﮐﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻧﻘﺼﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5584 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺰﻭﻝ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
(ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺎ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ حقّ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭ ﻋﻔﻮ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5586 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻴﺪﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻤﺎﺭﺍ
ﺍﺷﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5587 ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺗﺶ ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪعلیّ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5591 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻌﺎﻉ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰﺗﻤﺎﻡ(ﺗﺒﻌﺎﺕ)ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺨﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ ﻭ
ﺭﻭﺯﻩﻫﺎﺋﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﻭ حجّ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5605 ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ ﺑﺪﻩ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﻋﻤﻞ ﺻﺎﻟﺢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﮐﻪ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.

ﺣﺪﻳث
5609 ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﭼﺸﻢ ﻭﮔﻮﺵ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻟﺎﻳﺖ
علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮ ﭘﺮﺳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5611 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪمحمّد
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ اُمّت  ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﻤﺎ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ اُمّی    ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺍﻳﻦ
حقّ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5694 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻃﺎﺋﻔﻴﻦ
ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍﻃﻮﺍﻑ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢﻭﻗﺒﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻝ محمّد ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5165 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺎﻣﺤﺮﻣﺎﻥ
ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ.ولیّ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﻧﺎﻇﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ سوﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﺯﻳﻨﺐ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺎﻇﺮ
ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
5620 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻗﺮﺽ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻝ محمّد ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
5621 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻧﺴﺎﻥ(حقّ
ﻣﻌﻠﻮﻡ)ﺑﺮ
ﺍﻣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ حقّ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.حقّ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5627 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻮﺻﻴﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
5630 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ
ﺭﺍﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
5631 اﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻇﺎﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺎﻃﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
5636 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﻣﺎ
ﺻﻠﺎﺕ)ﻣﻌﻨﻰ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻭﻣﺎﺯﮐﺎﺕ ﻭ حجّ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭه ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
5650 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ هرﺟﺎ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ(ﻳﺎ
ﺍﻳّﻬﺎ ﺍﻟﺬﻳﻦ
ﺁﻣﻨﻮﺍ) ﺁﻣﺪﻩ
ﻣﻨﻈﻮﺭ علیّ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﻘﻴّﻪ ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5653 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ محمّد
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺒﺮﻳﺎﻝﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩمحمّد
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺭﺍ
ﺩﻳﺪﮐﻪربّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ولیّ محمّد
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ محمّدﻯ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻣﻴﮕﻔﺖ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ پس  ﮐﺎﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥﺑﺎ ربّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺗﻮﺍﻥ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﺮﺵ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ولیّ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻄﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ محمّد
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
5655 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﻦ
ﭼﻴﺰ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺑﺪﻋﺘﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮕﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻩﺍﻡ.ﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻤﺎ
ﻫﺴﺘﻢﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﺩﻭ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺭﺍ ﮐﺸﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻡ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻦ ﺍﺳﺖ ولیّ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺘﻌﻬّﺪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰﻭﺣﺘی
ﺘﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺃﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
5656 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻭﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﻧﺸﺪﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻰ ﻋﺒّﺎس ﻭ
ﺑﻨﻰ ﺍﻣﻴّﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻗﺮﻳﺸﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻧﺪولیّ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻴﺎﻭﺭﺩﻧﺪﻭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺘﻢ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ ﻭﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺍولیّ
ﺍﻟﺄﻣﺮ.ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺳﺒﻴﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺳﺒﻴﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺳﻨّﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺿﺪﻳﺖ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ(ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ)ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺳﻔﻴﻪ ﻭﻭﻗﻴﺢ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺭﺍ
ﺷﮑﻨﺠﻪﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺘﻈﺮﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺭ
ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻮﺩﺳﺎﻟﻬﺎ ﺯﻧﺪﺍﻧﻰ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5657 اماﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻥﺩﺭ ﻣﺭدگاﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ

ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ.ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ محمّد
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻭﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5660 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺁﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪﻫﺮﮐس
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻳﺎ
ﺩﻳﺮﺗﺮولیّ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺝ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺒﻌﻮﺵ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
محمّدﻯ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﻌثت محمّد
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
5663 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯﻯ
ﮐﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪﺷﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5665 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪ
ﻗﺮﺁﻧﻰﮐﻪ ﺭسوء  ﻝ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩﻳﻌﻨﻰ محمّد
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻭقُریش
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭسوء  ﻟﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ولیّ
محمّد ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍولیّ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﻮﺩ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ محمّدﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﺮﺏ
ﺑﻮﺩﻥ محمّد
ﻭﻳﺎ ﻋﺒﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢﻳﺎ
ﺁﺫﺭﻯ ﺑﻮﺩﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻳﺎ ﻫﻨﺪﻯ ﺑﻮﺩﻥ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﺩﻡ
ﺭﺑﻄﻰ
ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ ﺑﺂﻥ
ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺷﻮﻧﺪ ﭘس ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯﻤﻬﺪﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ(ﺁﺭﻳﺎ
ﺷﺪﮔﺎﻥ)ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
6574 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺫﮐﺮ ﻣﻦ
ﻧﮑﺮﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻨﻤﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﻰ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
6578 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﻋﻬﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﻭ
ﺑﺎﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺁﺩﻡ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪﺍﻯ
ﻭﭼﻪ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﮐﻴﻮﻣﺮثﻭ
ﭼﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺤﻰﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ ﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﺮﺩ.ولیّ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻭ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺼﻠﻴﺐ
ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ. ﻭ ﻫﻢ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
محمّدﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻟﺒﻴّﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺗﺠﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ربّ ﺍلعرﺵ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻟﺒﻴّﻚ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﭘﻴﻤﺎﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
5880 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻭﺻﻰ
ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
5687 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺁﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻴﻚ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ .

ﺣﺪﻳث
5696 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﺬﺭ ﻭﺍﺟﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ ﺭﺍﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
5697 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺩﻓﻊ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻥ ﺩﻓﻊ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﮐﺎﺫﺏ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺷﺮﻗﻰﻭﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ
ﻏﺮﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
5699 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﺁﻳﻪ ﻫﺮ
ﻗﻮﻣﻰ(ﻣَﻨﺴَﻚ)ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﭘﻴﻤﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ(ﻧﺎﻓﻠﻪ)
ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8101 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﮐس
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺖﺗﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﮐﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺮﺗﺮﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8102 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ هر کس   ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﻓﺤﺸﺎٴ
ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺑﺮﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭ ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻗﺸﺮﻯ هاﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8103 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺷﺮﻳﻔﻰ ﻧﺰﺩ ﺷﻤﺎ
ﺁﻣﺪﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ.
ﮔﻔﺖ ﺷﺮﻳﻒ ﺑﺮ
ﺣﺴﺐﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻧﻴﻚ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺮﻡ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﺘّﻘﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8108 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺭﻉ
ﻭ ﺯﻫﺪ ﻭﺗﺮس
ﺧﺪﺍ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪﺗﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﻮﻳﺪ.ﻭﺩﺭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﻦ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ محمّدﻫﺎﻯ
ﺰﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8109 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣؤﻣﻦ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ ﻣﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8110 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻋﻠﻢ
ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﺭ
ﻭﺭﻉ ﻭﺯﻫﺪ
ﻭﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8111 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺯﻫﺪ ﻭﻭﺭﻉ ﻭ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺷِﺒﻬﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺷﺒﻴﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺷﺒﻴﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺴﺖولیّ
ﻣﻔﻴﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8113 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻮﺍﺭﺡ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﻳﺪ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺁﻓﺖ ﺭﺳﺎﻥ
ﻗﻠﺐ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﺴﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺸﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ .
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
8114 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻭﺭﻉ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺎﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﻔﻆ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻗﻄﻊ ﺷﻮﺩﻧﻈﺎﻡ
ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.پس  ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
8115 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺧﻴﺮ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﻳﺎ
ﺗﻘﻮﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8116 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ ﻣثاﻝ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ
ﺯﻫﺪ ﺩﻩ ﺩﺭﺟﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺁﻥﺧﻮﺩ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺭﻉ ﻭ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻭﺭﻉ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣﺪﺃﻗﻞ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻳﻘﻴﻦ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺯﻫﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﺍﻓﺴﻮﺵ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖﺍﺯ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8117 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﺯﻫﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﺘﺄﺳّﻒ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺭﻓﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋی اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺮﻭﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻴﻠﻰ ﻋﻘﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8118 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﮑﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺯﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8119 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺃﺷﺪّ ﻋﻤﻞ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﮐﻢ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﺳﺨﺘﻰ ﻧﺒﻮﺩﺳﺮﮐﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺸﺪ.

ﺣﺪﻳث
8120 امام ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻫﻞ
ﺁﺧﺮﺕ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻳﺎ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺁﺧﺮﺕ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺃﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
8123 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ
ﭘﺸﻤﻴﻨﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺎﻑ ﻣﺮﻳﻢ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺯﻳﻨﺖ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺭﺯﺵ
ﺑﻬﺸﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8124 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﻭ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺑﺎﺵ ﻭ
ﺯﺍﻫﺪ ﺍﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺵ.

ﺣﺪﻳث
8125 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺯﻫﺪ
ﻭ تَرس ﺧﺪﺍ
ﻗﻴﻤﺖ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
8126 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺠﺎﻟﺖ
ﺑﮑﺸﻴﺪ ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺮﻋﻮﻧﻰ
ﻭﻣﺘﻔﺮﻋﻦ ﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8127 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ ﻧﻈﺮ
ﺑثرﻭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﮑﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺤﺴﺮﺕ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺍﻓﺘﺎﺩ.ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﺣﺘﻰ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8129 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺪﻩ ﮐﻪ أکنون
ﺳﻴﺮ ﺷَﻮَﻡ ﻭ
ﺣﻤﺪ ﻭﺳﭙﺎس ﺗﻮ
ﮔﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻢ.ﻭﭼﻮﻥ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺷﺪﻡ
ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
8130 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻗﻮﺕ ﺭﻭﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻴﺮ
ﺩﻧﻴﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث 8131 ﻣﻮﻟﺎ
علیّ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ
ﺩﻗّﺖ ﻭ ﺑﺎ
ﺣﺬﺭ ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﻌﻈﻴﻢ ﺩﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث 8133 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﺻﻴّﺖ
ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻴﻢ
ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﻠﺐ
ﺭﺍ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8137 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤؤﻣﻦﺣُﺴﻦ
ﻇﻦ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻴﭻ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ
ﺑِﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭلی اﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8138 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭ ﻭ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8139 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻘﻮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﭘﺎﻙ ﺍﺯ
ﻫﺮﺟﻬﺖ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ .

ﺣﺪﻳث
8140 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣؤﻣﻦ ﺻﺒﺢ ﺑﺎ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻭ ﺑﺎ
ﺗﺮس ﺧﺪﺍ ﺷﺐ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ(ﻣُﺤﺴﻦ)ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻭﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
8141 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺮﻭﺩﺟﺒّﺎﺭ
ﺳﺘﻤﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﻌﺠﺐ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻊ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯﺗﻮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ

ﻧﺪﺍﺷﺘﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻣﺘﻮﻗّﻊ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﻳﺪ.ولیّ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﻮﻗّﻊ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ
ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8142 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ حقّ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻔﻀﻞ ﻭ
ﺩﻫﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠّﺖ ﻧﺎﻡ ﺭﺣﻤﺎﻥﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻌﻤﺖ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭپس  ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8143 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻤﻮﻟﺎ
ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺟﺒﻮﻥ
ﺗﺮسوء   ﻭ ﺑﺨﻴﻞ
ﻣﺸﻮﺭﺕ
ﻣﮑﻦﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺑﻦ ﺑﺴﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﺑﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﺮﻳﺺ ﻭ
ﻃﻤﻊ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺰ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ سوء  ﻈﻦ ﻭ
ﺑﺪﮔﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪ ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
8144ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﻮﻣﻰ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ
ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﭘس ﭼﺎﺭﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻗﻮﻣﻰ
ﮐﻪ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻃﻞ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﺒﻰ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺮﻙ
ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪولیّ
ﺟﺮﺃﺕ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8145 ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻪ
ﺳﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﺮﺍ
ﺧﻨﺪﺍﻧﺪﻭ ﺳﻪ
ﭼﻴﺰ ﻣﺮﺍ ﮔﺮﻳﺎﻧﺪ.ﻓﺮﺍﻕ
ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻭ
ﻫﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥﻭ
ﺭﻭﺯﻯ ﮐﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻓﺎﺵ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ.ولیّ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8146 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺮس ﺩﻭﺳﺖ
ﻗﻠﺐ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺷﻔﻴﻊ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺍﻥ.ﻭ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺘﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺧﻮﻑ ﻭﺭﺟﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
8147ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻨﺒﻮﺕ محمّد
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ علیّ ﻭ
ﺁﻝ ﺍﻭﮐﻪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ

ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8149 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻗﺴﻤﺖ ﮐﻤﻰ ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﻧﻮﺍﻓﻞ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8150 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﻗﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺷﺮﻁ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺍﺕ
ﻭﺫﮐﺮ ﻣﺪﺍﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻳﺎﺩ
ﺍﻭﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻤﻚ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8151 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻤﺎﺯ
ﻓﺮﺽ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ.ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.ولیّ
ﻧﻤﺎﺯ ﻧﺎﻓﻠﻪ
ﺭﺍ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ.ﮐﻪ ﻧﺎﻓﻠﻪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ
ﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻓﺮماﺋﺶ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺗﮑﻔﻴﺮ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8152ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴﺠﺪ ﮐﻨﻰ
ﻭﺩﻭ ﻗﻄﻌﻪ
ﻟﺒﺎس ﺧﺸﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺁﺗﺶ

ﺑﺨﻮﺍﻫﻰﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎﻃﻞ ﻧﮕﻮﺋﻰ
ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﻧﺒﺎﺷﻰ.

ﺣﺪﻳث
8154ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﺳﭙس
ﺍﻣﻮﺭﺩﻳﮕﺮ.

ﺣﺪﻳث
8155 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺩﻭﻧﻔﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢﺑﺎﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﺗﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ ﺣﺪس ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺿﻮﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻯ سو ﻭ ﺳﻤﺖ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺣﻮﺍﺩثی
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﭘﺮﺗﻰ ﺣﻮﺍس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ولیّ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﮑﻠّﻢ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
8160 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻧﻤﺎﺯ
ﺷﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ثلث سوء  ﻡ ﺷﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ(ﻗﺮّﺕ
ﺍﻟﻌﻴﻦ)ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﭼﺸﻢ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8161 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﻰ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﻭﻯ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ.

ﺣﺪﻳث
8162 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺩﺳﺖ
ﮐﻢ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﻳﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺟﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎ ﺁﻫﻨﮓ ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺪﻑ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻬﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﺸﻮﺩ
ﻭﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ ﭼﻮﻥ
ﺯﺑﻮﺭ ﺩﺍﻭﺩ
ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕﻭ
ﻳﺎ ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎﻯ قُریش
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞﮐﻪ
ﻓﻘﻂ ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻧﺪﻭ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8163 ﺳﻪ ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻬﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺘﺎﺑﺶ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﻮﺭﺵ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﺎﻧﻪﺍﺵ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8164 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺍﺩ
ﻳﻌﻨﻰ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞمعرّفی    ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ(ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ) ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﮐﻮﭼﻚ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻗﺮﺁﻥ(ﺩﻭ قُرّه    )محمّد ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻨﺞ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
8165 ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻧﻄﻖ
ﻣﻌﺮﻭﻓﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ
ﺩﺍﺭﺩﺍﺯﺟﻤﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﺪﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺼﺎﺋﺮ ﭘﻴﻦ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﺳﺖ.ﻗﺮﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺏ ﻋثماﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻥﺰﻣﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ(ﺑﺼﻴﺮﺕ)
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺼﺎﺋﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻇﺎﻫﺮﺭﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺭﻭﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

حدیث
8166 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻪ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪ ﻣﺤﮑﻢ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ قُرّه
ﻧﺨﺴﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﮔﺬﺍﺭ.

ﺣﺪﻳث
8169 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻮ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﻘﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻔّﺎﺭﻩ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭﭘﺎﻙ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.قراءت قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8170 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭقُرّه
ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
عثمانی
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺪﻩ ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺣﺬﻑ ﻭﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭘﻮﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪﺍﻳﻦ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻨﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻧﻬﻰ ﻭﻣﻨﻊ
ﺳﻠﻮکی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﮔﻮﻳﺎﻯ
ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8174 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻗﺮّ ﻩ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻭﺑﻄﻮﺭ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8176 ﻧﻄﻖ ﻣﻮﻟﺎ ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺸﺨّﺺ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8191 ﻣﻮﻟﺎ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﺪﻫﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
8193 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﮑﻰ
ﺳﺘﺎپس ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ ﻳﮑﻰ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻣﺎ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻭ ﻳﻚ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒﻭ ﻳﻚ
ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ. ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8195 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﺮﺯﻣﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ
ﭘس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﺩﺭﺁﻣﺪ.ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
علیّ ﺑﻮﺻﻴّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻋﻤﺮ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ.ﺯﻳﺮﺍﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯﻮﻟﻰ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
8196 ﮐﺴﻰ ﮐﻪ قراءت
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻌﻨﻰ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺖولیّ
ﺑﺎﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻧﻤﻮﺩ ﻭﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﺩ.ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8197 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺣﻤﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭ ﻟﺒﺎﺳﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ
ﺷﻬﻮﺩ قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻧﺎﻥ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8197 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﺳﻴﺎﺑﻰ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﺳﺮ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺁﺳﻴﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻣﺠﺮﻡﻳﻌﻨﻰ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ولیّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﺧﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪولیّ
ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺠﺮﻙ
ﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8199 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺏ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮔﻨﺎﻩﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻤﻨﺪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﭼﻨﺪ
ﺟﻮﺍﻥ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪولیّ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻫﻤﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ
ﮔﻨﺎﻩﮐﺎﺭ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ولیّ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﺩﻭ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻫﻢ
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻫﻢ .

ﺣﺪﻳث
8601 ﻋﺎﺋﺸﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺎ(ﺳﻔﺮﺍﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺳﻔﻴﺮﺍﻥ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﺨﻠﻖﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻥ قُرّه     ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻳﺎ(ﺃﺧﻮﻧﺪ)ﻧﺎﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
قُرّه     ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻠﺎﻭﺕ قراءت
ﮐﺴﺐ قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ (ﺗﻠﻮ
ﺍﻟﺄﺧﺮﻯ) ﻭ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﻔﺮ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺩﺭ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
8602 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻠﺎﺕ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻓﺤﺸاء
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻓﺤﺸاء
ﻧﻤﻮﺩﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺕ
ﻧﻤﺎﺯ ﺻﻠﻪ ﻫﺎ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ(ﻧﻤﺎﺯ)
ﻫﻤﺎﻥ(ﻧﺎﻣﻮس )
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺳﺮﺍﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯﺃﺳﻤﺎٴ ﺍﻟﻠﻪﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ولیّ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺗﻮﺍﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻣﺤﺘﺮﻡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8606 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻣﺎﻩ ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺭﺍ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ(ﺍﺣﺘﺴﺎﺏ)
ﻋﺎﻣﻞ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﺎﻩ
ﺭﻣﻀﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮ ﻣﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺁﻥﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻟﻬﻴﺎﺳﺖ
ﮐﻪﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺴﺎﺏ
ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪﻭﺗﺮﺗﻴﺐ
ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩﻭ
ﺟﻬﺶ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺧﺪﺍ ﻓﺎﺭﻍ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
8607 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺪ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﺪ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻨثی
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8608 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﺘﺎپس
ﻋﻄﺴﻪ ﻭ
ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻋﻄﺴﻪ
ﺗﻨﻔس ﻋﻤﻴﻖ ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ ﺍﺳﺖ.ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8614 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺻﻒ
ﻧﻤﺎﺯ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
8616 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺩﺭﺩ ﺍﺯ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﻏﻴﺒﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ ﻣﺴﺠﺪ ﻭ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
ﮔﻔﺖ ﺗﻮ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﺩﺍﺭﻯ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺻﺒﻮﺭﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8619 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﻣﻴﮕﻔﺖﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ
ﻫﻠﺎﻙ ﺷﺪﻧﺪﮐﻪ
ﺣﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺿﻌﻔﺎﻯ
ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻥ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﻯﺴﺮﻗﺖ
ﺩﺍﺷﺖﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺳﺎﻃﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺸﻮﺩ. ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ
ﻗﻮﺍﻋﺪ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺑﻴﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.ولیّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ.ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﻨﺪﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
8622 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻏﺒؤ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﻳﺎ
ﺧﻠﻒ ﻭﻋﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻣﺎﻧﺖ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻫﺮ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺰﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8623 ﺃﺑﻮﻫﺮﻳﺮﻩ ﺯﻥ
ﻣؤﻣﻦ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩﻥﺮﺍ
ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﺯﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺧﻄﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺷﺐ
ﻭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺯﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺤﺮﻙ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺕ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ

ﺣﺪﻳث
8624 ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﺯ
ﺩﺭﮔﻮﺷﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﻯ
ﺑﻌﺎﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﮔﻔﺖﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺳﺎﻟﻰ ﻳﮑﺒﺎﺭ
ﻗﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ محمّد
ﻣﺮﻭﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻋﺎﺋﺸﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ ﻭ
ﻋثماﻥ ﺭﺍ
ﺗثبیت ﻧﻤﺎﻳﺪﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
8626 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﻭﻣﺎﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺒﺮﺩﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻫﺪ
.

ﺣﺪﻳث
8628 ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﺍﻣﺎﺭﺕ
ﺟﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﭘﺴﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﺮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﮔﻨﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻣﮑﺘﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺻﺪﻗﻪ ﺟﻤﻊ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8630 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺗﻌﻈﻴﻢ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻣﻬﻢ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﮐﻮﭼﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8631 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺭﺍﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﺧﻠﻖ ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ)ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﻴﻚ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﺮﭘﺎ ﺷﻮﻧﺪ
ﺗﺎ ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻧﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
8632 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﺍﺯ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﮑﻦ ﻭ ﻣﺎﻝ
ﺗﻴﻢ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻧﮕﻴﺮﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﺤﺖ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
8633 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺘﮑﺒّﺮ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻓﺮﻭ
ﻣﻴﺮﻭﺩﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8634 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻴﺎ ﻧﻨﻤﻮﺩﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻬﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮپس
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻴﺎ ﺭﺍ ﺧﻴﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ .

ﺣﺪﻳث
8635 ﺃﻧس
ﺧﺎﺩﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﻮﺩﻭﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺮﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ ﺯﻧﺶ ﺍﺯ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ

ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﺯﻫﺎ
ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8637 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﮔﻔﺘﻦ
ﻭﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﻮﺭﺩﻥ
ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
8638 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺑﺮ ﺻﻔﻮﻑ
ﺍﻭﻝ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺻﻒ ﻧﻤﺎﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺑﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8640 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﻤﺴﺎﺟﺪ
ﻣﻴﺮﻭﺩﮔﻮﺍﻩ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺏ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻞ ﺳﺠﻮﺩ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ

ﻃﺮﻳﻘﺖ ﭘﻴﺮ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺗﺄﺳﻴﺶ
ﻣﺴﺎﺟﺪﻯ ﻧﻤﻰ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﺴﺠﺪ ﺿﺮﺍﺭ
ﻭ ﭘﺮ ﺿﺮﺭ ﻭ
ﮐﻮﺭﺍﻥ(ﺿﺮﻳﺮ)ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺖﻭﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﺮﺍﺏ
ﻣﻴﮑﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
8644 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺩﻋﺎﻯ ﺳﻔﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺩﻳﻦ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮ
ﻣﻴﺴﭙﺎﺭﻡ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻋﻤﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩ ﺗﻮ
ﺑﻮﺩﻳﻌﻪ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﻭ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻫﺮﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
8645 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ اُمّت  ﺧﻮﺩ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻢﮐﻪ
ﻳﻚ سوء  ﻡ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺳﭙﺎﺵ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺻﻞﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺷﻔﺎﻋﺖﻭﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﺣﺪﻳث
8648 ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﮔﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺕ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺪﻫﺪ
.

ﺣﺪﻳث
8649 ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﺗﻮﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺷﺪﻩﺍﻯ ﭼﺮﺍ
ﺷﺒﻬﺎ ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻰ؟ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻢ.ﺳﭙﺎس ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8652 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮕﻔﺖ ﺩﻭﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻭﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﺭﺍﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪﻭ ﻧﻪ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﺎﻋﺖ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ.

ﺣﺪﻳث
8653 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ
. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﻣﺸﺎﻳﻌﺖ
ﺟﻨﺎﺯﻩ ﻭ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺿﻌﻴﻒﻭﮐﻤﻚ
ﺑﻤﻈﻠﻮﻡ
ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺻﻠﺢ.

ﺣﺪﻳث
8656 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻏﺴﻞ
ﺟﻤﻌﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻔﺖﮐﻪ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ ﻫﻔﺘﮕﻰﻭ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺣﺪﻳث
8657 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻧﻤﻰ ﺭﻭﻳﺪ.ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ

ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8660 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﻠﺎﻡ ﮔﻔﺘﻦ
ﺭﺍ ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺩﺭﻭﺩ
ﺑﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﺒﻴﺐﻭ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺻﻠح و اصلاح ﻮ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﮑﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
8661 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺮ ﺷﻤﺎ
ﺻﻠﻮﺍﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ
ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی ﻮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﻧﺸﻴﻨﻰ.

ﺣﺪﻳث
8662 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﺧﻤﻴﺎﺯﻩ
ﮐﺸﻴﺪﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺑﻴﺪ
ﺑﻌﺪﺍ ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻤﻴﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
8665 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺮﺍﺑﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ قُرّه
ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
قُرّه     ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
8666 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﺷﺐ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﺪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻋﺮﺑﻰ
ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ ﭘس ﺑﺨﻮﺍﺑﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﮔﻔﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺍﺳﺘﻌﺠﺎﻡ)ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻋﺠﻢ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﺏﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻋﺮﺑﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ(ﺃﺟﻢ)ﻳﺎ ﺟﻢ
ﻧﺎﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻋﺮﺏ
ﻧﻴﺰ(ﺃربّ)ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﺑّﻰ ﻭربّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
8668 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻣﻬﻢ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ.

ﺣﺪﻳث
8669 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺗﺮﻧﺞ ﻣﻌﻄّﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩولیّ
ﺗﺮﻙﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8673 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺻﺪﺍﻯ ﭘﺎﻯ
ﺑﻠﺎﻝ ﺣﺒﺸﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﻨﻴﺪ.
ﻭﺍﺯ ﺍﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺗﻮ
ﭼﻴﺴﺖ؟ﻭﺑﻠﺎﻝ
ﮔﻔﺖ ﻣﺪﺍﻡ
ﻃﻬﺎﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻡﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ
ﻧﻤﺎﺯ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ(ﻃﻬﻮﺭ)ﻭ
ﻃﻬﺎﺭﺕ ﭘﺎﮐﻰ
ﻭﻭﺿﻮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ(ﻭﻯ سوء  )ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ .

ﺣﺪﻳث
8674 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪاُمّت
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺣﺠﻠﻪ ﻧﺸﻴﻦ ﺳﺮﻓﺮﺍﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺣﺪﻳث
8675 ﺃﺑﻮ ﻫﺮﻳﺮﻩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪﻭﺿﻮﻯ
ﺷﺴﺘﻦ ﺩﺳﺖ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺭﺍ
ﺍﺳﺎس ﭘﺎﮐﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ولیّ
ﻭﺿﻮ ﻫﻤﺎﻥ(ﻭﻯ سو
ﻭﺳﻤﺖ
ﻭﻧﻮﺭ)
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭقُرّه
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻧﻔس ﺍﻣﺎﺭﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
8676 پیامبر
ﮐﻤﺎﻝ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺿﻮ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺴﺘﺸﻮﻯ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺍﺿﺢ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﻭ سوﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻤﺖ
ﻭﻧﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﺗﺎ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
8681 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻭﻗﺖ
ﻧﻤﺎﺯﭼﻮﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ . ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺎﺿﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺁﻥ ثوﺍﺏ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ . ﻫﺮﮐس
ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﺸﺪﻥ ﻧﻴﻤﻪ
ﺷﺐ ﺑﻮﺩ ﺳﺮﺷﺐ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐﻢ
ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
8686 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮ ﺃﻣﻴﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ ﺑﻮﺩﻳﺪ
ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺃﻣﻴﺮ
ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚﻫﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺍﻣﺮﺍﻯ
ﮐﺸﻮﺭﻯ
ﻭﻟﺸﮑﺮﻯ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ.ﮐﻪﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8667 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺑﻤﺴﺠﺪ ﺭﻓﺖﻭ
ﺁﻣﺪ ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﭘﻴﺮ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻳﺎ مُروِهﺟﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﻣﺮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺎ
ﻣﺮوءﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ .

ﺣﺪﻳث
8690 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺷﺐ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻋﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﺠﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻋﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8691 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺃﺫﺍﻥ ﮔﻔﺘﻦ
ﺑﺎﺻﺪﺍﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺃﺫﺍﻥ
ﺑﻠﻨﺪ ﻓﺮﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺑﻠﮑﻪ ﺍﺫﻥ
ﻭ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺴﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8692 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻗﻮﻩﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻴﺮ ﺃﻧﺪﺍﺯﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
8694 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻥ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭ.ﻳﻌﻨﻰ
قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﮐﻦ ﻭﺗﺮﻗّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻦ.ﻭﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋثماﻧﻰﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﻋﺮﺏ ﻋﺮﺑﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8695 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺂﺩﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ ﻧﺰﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺑﺮﻭ ﻭ ﺳﻠﺎﻡ
ﮐﻦﻭ
ﮐﻨﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺑﻨﺸﻴﻦ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺩﻡ
ﺷﺪﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
8696 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﺴﻰ
ﮔﻔﺖﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻥ ﮐﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻡ.
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖبلکه قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ محمّد
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎنی
نیز ﺍﻳﻦ قُرّه    ﮔﻴﺮﻯ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻣﻨّﺎ
ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﺁﻧﺎﻥﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
8698 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮ
ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ(ﺧﻴﻞ)
ﻳﺎ ﺃﺳﺐ ﺗﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﻴﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻨﮓ ﮐﻪ
ﺳﺮﺑﺎﺯ
ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ پنجم ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺣﺘﻤﻰ ﻣﻴﺮﻓﺖ
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺸﺖ
ﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﺯ (ﺧﻴﻞ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺶ بوﺩ ﻭﻟﻮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ
ﻧﮕﺮﺩﺩ خیل
نیز همان لفظ
خیلی فارسی
دری قریش زرئدشتی
است که زیادی
تلاش سلوکی
سالک ر ا میرساند.

ﺣﺪﻳث
8699 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺻﻔﻮف
ﻧﻤﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﻈّﻢ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﺸﻮﺩ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺻﻒ ﻧﻤﺎﺯ ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﻧﻈﻢ
ﺗﻮﺳّﻠﻰ.  و تصفیه
و تزکیه هرچه
بیشتر روان که
سالکان
تفاوتهای
زیادی در مقام
شهودی پیدا
نکنند.

ﺣﺪﻳث
9100 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﮑﺴﻰ ﮐﻪ ﺁﻳﻪ
ﺣﻰ ﻭ ﻗﻴّﻮﻡ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﮔﻔﺖ ﺁﻓﺮﻳﻦ
ﺑﺮﺗﻮ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9101 پاﻣﺒﺮ ﺑکسی
ﺑﺎﻳﺪ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻗﺮاءﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ قُرّه     ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻭ ﻣﺪﺍﻡ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺗﻠﺎﻭﺕ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪ
.منظور قراءت کتاب
بقرآن عثمانی
نیست که در
حیات پیامبر
کتابی نشده
بود.

ﺣﺪﻳث
9106 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﺪ
ﻭ ﺷﻤﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﮑﻨﻴﺪ.ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺻﻠﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺎﻣﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
9107 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺳﻪ
ﻭﻗﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻗﺖ ﺑﺨﺎﻙ
ﺳﭙﺮﺩﻥ ﻣﺮﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺢ ﺑﺎ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻭ
ﻇﻬﺮ ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮ ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ هست.
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﻫﺮ ﺩﻭ
ﻧﻤﺎﺯ نیزﻳﻚ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﮑﺮ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
9108 ﻋﺎﻳﺸﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻤﺎﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻓﺠﺮﻭ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻋﺼﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻴﭻ
ﻧﻤﺎﺯ ﻭﺍﺟﺐ ﻓﺮﻳﻀﻪ
ﻋﻮﺍﻡﻭﻳﺎ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻋﺎﻳﺸﻪ
ﺟﻮﺍﻥ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺠﻠس
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ولیّ
ﺩﺭﺟﻨﮓ ﺟﻤﻞ
ﺑﺎ ﺯﺑﻴﺮ
ﻋﻠﻴﻪ علیّ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺟﻨﮕﻴﺪولیّ علیّ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﺸﻴﺪ
ﺍﮔﺮ ﺧﺎﻧﻪ
ﻧﺸﻴﻦ ﺷﻮﺩ
.ﻋﺎﺋﺸﻪ ﺩﺧﺘﺮ
ﺃﺑﻮ ﺑﮑﺮ 20 ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻭﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ
ﻭﮐﻠﺒﻪ ﺍﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺩﻓﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
9116 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻃﻮﻝ
ﻧﻤﺎﺯ ﺷﺨﺺ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﮐﻠﺎﻣﺶ
ﺩﻟﻴﻞ ﻓﻘﻪ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻘﻴﻪ ﻭ
ﭘﮕﻴﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﭘﮕﺎﻫﻰ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.
سالک کمتر
کلام و بیشتر
توسّلات
عبادی دارد .

ﺣﺪﻳث
9117 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪ ﺑﺎﻭﻯ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻴﺪ. ﺭﻭﺯ
ﺟﻤﻌﻪ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ
ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
شاهد ق ائم و
عرش رحمان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺩﻭ
ﺭﮐﻌﺖ ﺑﺮﺍﻯ آزمایش
ﺁثاﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺸﺨﺺ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪﺗﺎ
ﺑﻮﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. دو رکعت
نماتز سمبول
تسلیم تا وقت مرگ
سالک می باشد.

ﺣﺪﻳث
9118 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘس ﺍﺯ
ﻧﻤﺎﺯ ﺟﻤﻌﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻧﻤﺎﺯ
ﺟﻤﻌﻪﻧﻤﺎﺯ
ﻇﻬﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﻧﻤﺎﺯ
ﻋﺼﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻧﻤﺎﺯ
ظﻬﺮ ﻭﻋﺼﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﻧﺎﻓﻠﻪ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻐﺮﺏ ﻭ
ﻏﺮﺑﺖ
ﺳﺎﻟﻚﻭﻋﺸﺎ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺷﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻤﺎﺯ
ﺻﺒﺢ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
9119 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻋﻴﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺫﺍﻥ ﻭ
ﺍﻗﺎﻣﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩ ﻭﺧﻄﺒﻪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ این
نماز سمبول
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﺷﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪیث
9120ﺎﺑﺮ ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻤﺎﺯ ﻓﻄﺮ
ﺍﺫﺍﻥ ﻭﺍﻗﺎﻣﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭاست

ﺣﺪﻳث
9121 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻟﺎ
ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺃﻫﻞ
ﻗﺒﻮﺭﺧﻄﺎﺏ
ﺑﺰﻧﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
9122 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﻋﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻄﺎ
ﮐﺎﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ضمن
تعلیمات پیر
الهی برای
سالکان خود
میباشد .

ﺣﺪﻳث
9124 پیامبر ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻮﺩﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
سالکان وامّت
ﻣﻴﺪﺍﺩ.

ﺣﺪﻳث
9129 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻴﮕﻔﺖﺻﺪﻗﻪ
ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ
ﮐﻨﻴﺪ.ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﭘﻮﻝ
ﻧﺒﻮﺩﻩ.ﺗﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺻﺪﻗﻪ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ امّت
سالک ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
9134 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻔﺖ
ﮐس ﺳﺎﻳﻪ ﺧﺪﺍ
ﻭﻋﺮﺵ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎﻡ اُمّی    ﻋﺎﺩﻝ ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭ
ﻋﺎﺷﻖﻣﺴﺎﺟﺪ
ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
9135 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺍ سوء  ﮔﻨﺪ
ﺑﺪﺭﺧﻮﺳﺘﻰ ﻧﺪﻫﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﮕﻮﻳﻢ ولیّ
ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﺑﺎﺷﻢ
ﮐﻪﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺮﮐﺖ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ ﺩﻋﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ.

ﺣﺪﻳث
9137 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺻﺪﻗﻪ ﺑﺪﻫﻴﺪﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺻﺪﻗﻪ
.

ﺣﺪﻳث
9139 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﺮﻳﺺ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﻳﺺ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮﭘﻴﺮﻯ ﺑﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.

ﺣﺪﻳیث
9142 ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻭ
ﻓﻠﺎﺡ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺮﺯﻕ ﺧﻮﺩ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. رزق
مادی و رزق
داده های الهی
برای سالک.

ﺣﺪﻳث
9143 پیاﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻢ
ﺑﮑﺴﻰ ﻣﺎﻟﻰ ﺑﺪﻫﻢﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﻭﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﻳﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
9144 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺸﺶ
ﻧﻤﻴﮑﺮﺩ. ﻣﻰ ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
نیز ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ.

ﺣﺪﻳث
9149 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦﮐﻪ
ﺧﺮﻣﺎﻯ ﺻﻘﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﺍﺯ ﻭﻯ
ﮔﺮﻓﺖﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
9150 ﻋﻤﺮ ﺩﺭ حجّ
ﺗﻤﺘّﻊ
ﮔﻔﺖﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﮔﻔﺖ ﻭ ﺣﻠﺎﻝ
ﮐﺮﺩ.ﻭ حجّ ﺗﻤﺘّﻊ
ﻭ(ﻣﺘﻌﻪ ﺻﻴﻐﻪ)ﻣﻮﻗّﺖ
ﺭﺍ ﺣﻠﺎﻝ
ﮐﺮﺩﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻣﻨﻊ ﻧﻤﻮﺩ
حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ حجّ
ﮐﻌﺒﻪ.

ﺣﺪﻳث
9154 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻧﺎﻡ ﺃﺑﻮ
ﺗﺮﺍﺏﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺎﻙ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
علیّ ﻣﻰ
ﭘﺴﻨﺪﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺐّ علیّ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻣﻮﻳﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻰ ﺃثر
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.

ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭼﻨﺪ ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎ
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻣﺒﻴّﻦ
ﻣﻌﻨﻰ اُمّت  ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﮐﺮﺩﻳﻢ ﮐﻪ
ﻣﺘﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩﺩﺭ
ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺣﺪﻳث میباشد.
ﺗﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس ﺍﺯ معرّفی    ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻮﻯﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻘﺒﻮﻝ الهی
ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
.ﻭ ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺻﺒﺮ ﻗﺮاءٴﺖ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﻭﺗﺎ
ﺣﺪّ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻋﺎﺷﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖﺩﻳﻦ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﺍﻳﺞ ﻗﺸﺮﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﺍﻋﻤﺎﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ترک
نمای ند که ﺟﺰ
ﺷﺮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ(ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﻰ)ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ(ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻃﻴﻔﻪ ﻣﺎ(ﺑﻪ
ﺩﻳﻨﻰ) ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻭﭘﺎﮐﻰﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

پایان

M181

حدیث
کسا همه حرف
پیامبر

ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺮﻓﺎ ﻭﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻈﻴﺮ
ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺭ
ﺗﻤثیلاﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ را ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻌﺎﺻﺮ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﻓﻮﺭﻯ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤثیلاﺕ
ﻭﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶ ﺩﺭ
ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻤﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻤثیل
ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﮐﻪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻮﺩﻩﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺁﻳﺎﺕﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﻋﻴﻨﺎ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثماﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﺎﺕ ﻳﺎ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻗُﺪﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ
ﺑﺴﺒﻚ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻰ
ﻗﺎﻃﻊ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺩﺭ
ﺁﻳﺎﺕ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ ﺣﻘﻮﻗﻰﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺗﻤثیل
ﻭﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩﻥﻮﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ عملی
ﺭﺍ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺩﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﺪﻳث
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
www.shareef.us ﻣﻦ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻫﻤﻪ
ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻭ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻡﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺗﻤثیلاﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺳﻢ حجّ ﮐﻌﺒﻪﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ حجّ ﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍﺳﻢ
حَجّ کعبه ﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
انجام ﻭ حجّ
خود ﺭﺍ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻳﺪ ﻧﻮﺑﺖ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖﮐﻪ بحجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﺑﺮﻭﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﻤﺎﻥ
حجّ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺑﺎ ﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
(ﺣﺎﺟی ﺁﻗﺎ )
ﺑﮑﻤﺎل اﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ولایت محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ای ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻳﻚ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﻧﻔس ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻮ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ محمّد
ﺷﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﺘﻔﻴﻤﺎ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﺬﺍﻫﺐﺟﺰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭ ﺷﺮﻙ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ مسخ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ
ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ
ﻭ ﺷﺎﻧس آنان
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻭصوفیّه
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻫﺰﺍﺭ ﻭ
ﺃﻧﺪﻯ صفحات
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﮐﺸﻒ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩﺍند . ﮐﻪ
ﺑﻌﻠّﺖ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰﻭﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺳﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺃﺩﺑی ﻮ ﺍﺯ ﺗﺠﺎربّ
ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻡﺑﻨﻈﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻢ.

ﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﺭﺍﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺃﺻﻞ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ
ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻠﺎﻡﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺪﻳث
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻡ
ثوﺍﺏ ﻗﺮاءﺖ ﺳﺮﺳﺮﻯ
ﺁﻥ را ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻤﻰ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩﮐﻤﻚ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﻰ ﺑﻬﺪﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺨﺪﻣﺖ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭ
ﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺃثر ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺃثر
ﺑﺰﺭﮔﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺬﺍﺭﺩ. ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻘﺴﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺯﻫﺮ ﻣﺪﻋﻰ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺩﻳﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
غیر صادق
ﺩﻭﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺨﻮﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
القُدُس ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺗﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ۳۱۳ ﻭلی
اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩﻭﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
معرّفی
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ ﺁثاﺭ
ﻋﺠﻴﺐ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚﭼﻮﻥ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺩﺭﻳﺎ ﺑﺮ ﻭﻯ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺷﻮﻕ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﮔﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﻃﻞ
ﺭﺍﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﻙ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﻤﺤﺎﺳﻦ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﺍﺯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﻚ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪﮐﻪ ﮔﻨج ﺷﺎﻳﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻤّﺎﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ الهی
ﺒﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﻞ ﺁﺳﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ .

ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﺪﻑ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺶ ﺍﺯ محمّدﺭﺳﻴﺪﻥ
به (ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ)
ﺍﺳﺖ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻳﻦ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺄﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﻭﺵ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ
ﻭﺍﺑﺘﮑﺎﺭﻯﺰﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﻠﺎس
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻣﻮﺳﻰ ﺷﺎﺧﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﻮﺩﺍ ﺑﻮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ
ﻣﻌﻤﻮﻝﺑﺎ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻘﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﻣﺬﻫﺐ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺧﻮﻥ ﻳﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻃﻞ
ﻭﻣﺸﺮﻙ ﺩﺷﻤﻦ
ﺧﺪﺍﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺟﻬﻨّمهاﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰﻭﻣﺠﺮﻡ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﻪ هر
یک( محمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻩ )ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻨﺒّوء ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﻟﺪﻧّﻰ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ
ﺃﺻﻞ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺭﺍ ﮐﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺧﻴﺎﻝ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﺠﻴﺐ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﭘﻴﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﻪ
ﺳﻨّﻴﺎﻥ ﺳُﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭ ﻧﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ علیّ
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ را
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺻﺎﺣﺐ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ
ﻣؤﻣﻦ ﻭ اُمّی    ﻭ ﺻﺎﻟﺢ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﺷﻌﺎﻋﻬﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺑﺮﻭﺷﻨﻰ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺍﺳﺖ.
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ گرچه
ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
نزدیکان محمد
ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳعنی ﺩﻭقُرّه     ﻭﺧﻮﺭّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّدﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺍﻫند ﺑﻮﺩ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﻨﻮﺭربّ ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺘﻦ
ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯ
ﮐﻠﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻪ
.ﮐﻪ در ﺑﺴﺎﻳﺖ بخش
حدیث ها ﺁﻣﺪﻩ .

ﺍﺯﺣﻀﺮﺕﻓﺎﻃﻤﻪﺍﺳﺖ(ﺹ۳۵۳ﻣﻨﺘﺨﺐﻣﻔﺎﺗﻴح
اﻟﺠﻨﺎﻥ)ﮐﻪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ:

ﺪﺧل
علیّ ﺃﺑی ﺮسول
اﻟﻠﻪ ﻓی ﺒﻌﺾ
ﺍﻟﺄﻳّﺎم
ﻔﻘﺎل اﻟﺴﻠﺎم علیکِ
ﻴﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪﻓﻘﻠﺖ
ﻭﻋﻠﻴک
اﻟﺴﻠﺎم ﻴﺎ
ﺃﺑﺘﺎﻩ ﻓﻘﺎل
اﻧّﻯ ﺃﺟﺪ فی
ﺒﺪنی ﻀﻌﻔﺎ

ﺭﻭﺯﻯ
ﭙﺪﺭم ﺮسول
ﺨﺪﺍ ﺑﺮﺧﺎﻧﻪ
ﻣﻥ
ﻮﺍﺭدﺷﺪ٬ﻭﮔﻔﺖ
ﺳﻠﺎم ﺒﺮﺗﻮ
ﺃﻯ ﻔﺎﻃﻤﻪ. ﮐﻪ
ﻣﻦ
ﻧﻴﺰﮔﻔﺘﻢ٬ﺳﻠﺎم
ﺒﺮﺗﻮ ﺃﻯﭙﺪﺭﻡﻭﭘﺪﺭم
گفت ﻣﻥﺪﺭﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺿﻌﻒ
ﺩﺭﺑﺪﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮﻋﻤﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ٬ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯﺒﻌﺪ
ﺍﺯﺧﻮﺩ ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﺎﻧﺸﻴنی ﺪﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖالهی
ﻮﺳﻠﻮکی
اﻋﻠﺎم کند.ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺩﺭﻣﻨﺎﺳﺒﺎتی
اﻳﻥ ﺘﻮﺻﻴﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻥ
ﻮﺍﻗﻌﻪ ﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺍمّ ﺴﻠﻤﻪ٬ﻳکی
اﺯ واصلان
الهی ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺍقع
اُمّ ﺴَﻠَﻤﻪ
ﻳﮑﻴﺎﺯﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻟﻬی ﺰﻥ ﻮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ٬ و
اصطلاحا چون هر
سالکی در ظاهر
ﻫﻤﺴﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ ﺩﺭﻳک
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻡّ
ﺳﻠﻤﻪ ﭘﻴﺮ
الهی ﺁﻥ
خانقاه چند سالک
با امّ سلمه
ﺒﻮﺩﻩ است. ﻭ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
هرﮐﺎﻣل اﻟﻬی
ﺨﺎﻧﻘﺎﻩ
ولایت محمدی ﺧﻮﺩ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ ﺩﺭﺧﺎﻧﻪ
ﺍﻭﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺪﻳث
ﮐﺴﺎ ﻳﮑی
اﺯﻭﺍﺿﺤﺘﺮﻳﻥ
ﺃﻫﺪﺍﻑ الهی
ﺪﻳﻥ ﻮﻃﺮﻳﻘﺖ محمّدﻯﺮﺍ
بروشنی ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﺩل ﺘﻤﺎم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺘﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯﭘﻨج
ﺸﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻮﻟﺎﻳﺖ ششم محمدی
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.
ﻳﻌﻨی ﺒﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨی
ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨی
(اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺴﺎﻟﻚ)٬ﭼﻪ
ﺍﻳﻥ اﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ٬ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ
اﻣﺮﻭﺯﻏﺎﻳﺐ اﺯﺩﻳﺪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ.ﻭسومین
ﺸﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤی
ﻤﺎﺩﺭ
ﺣﺴﻨﻴﻦ٬ﻭ
ﺻﺎﺣﺐﺭﺣم ﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻮﻧﻮع
ﺒﺸﺮ است.٬ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺘﻮﻟﺪ
ﺩﻭم ﻮالهی
ﺴﺎﻟﻚ

ﺑﺨﻠﻖ٬ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺭﻭح ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯ ﻤﻮﻟﺎ٬
ﺳﻤﺒﻮل همه
ﺯﻣﺎﻥ های
ﻮﻟﺎﻳﺖ
محمدیﺍﺳﺖ ﻭﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻥ
ﭽﻬﺎﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰﺳﺎﻟک
ﺪﺭﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ٬ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﻮ
ﺑﺮﺗﺮ(ﺻﻮﺭﺕ
روح ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
محمد)
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﻮﺍﺭﺩﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻣﺮگ ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋم روح القدسﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸم ﺮﻭح
الأمین جبرئیل
ﺒﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭح
ﺴﺎﻟک اﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ و اﺯﻫم
أﮐﻨﻮﻥ
ﺼﻮﺭﺕﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ الهی
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪ٬ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭم اﻟﻬی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ٬ﻭﻣﺒﻌﻮث
ﺍﻟﻬﻰ
وﻣﺄﻣﻮﺭﻳﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖالهی
ﺮﺍﻳﺎﻓﺖ٬
ﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘم عرﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻮﺍﺟﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺳﭙس ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭل
ﺨﻮﺩﺭﺍﻋﮑس ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩ ﺧﻮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺖ).

ﻔﻘﻠﺖ
ﻟﻪﺃﻋﻴﺬک
ﺒﺎﻟﻠﻪ ﻳﺎ
ﺃﺑﺘﺎﻩ ﻣﻥ
اﻟﻀﻌﻒ

ﮐﻪ ﮔﻔتم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻨﺎﻩﻣﻴﺒﺮﻡ٬ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭﺍﻳﻥﻀﻌﻒ
ﺑﺎﺷﻰ(ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻓﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺳﺎﻟک ﭙﻴﺮﻭ
ﺍﻭ٬ﻭﺑﺮﺍﻯ
هرﺳﺎﻟک
ﻮﻗﺘتی که ﭘﻴﺮ
ﺑﻤﺮگ ﻄﺒﻴﻌی
ﺨﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ٬
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘﻨﺎه
ﺳﺎﻟک ﺘﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ٬ﮐﻪﭘﻴﺮﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺮﺍﻣﻌﺮفی
گند٬ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮ
متوفّی
ﻮﺻﻴّﺖ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ٬ﮐﻪ
ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕﻧﻬﺎﺋی
ﺴﺎﻟﻚ٬ﺭﺍ ﮐﻤک
کند)

ﻔﻘﺎل
ﻴﺎ
ﻓﺎﻃﻤﻪ٬ﺃئتینی
ﺒﺎﻟﮑﺴاء
اﻟﻴﻤﺎﻧﻰ٬ﻓﻐﻄّﻴﻨی
ﺒﻪ

ﮐﻪﮔﻔﺖ
ﺃﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻪ٬ﺁﻥ
کساﻯﻴﻤﺎنی
ﻮﭘﻮﺷﺶیا ﭘﺎﺭﭼﻪ
ﻳﻤﺎﻧی
ﻮﺳﺎﺧﺖﻳﻤﻥ
ﺮﺍﺑﺮﺍﻳﻢ
ﺑﻴﺎﻭﺭ٬ﻭﺑﺮﻭﻯ
ﺘﻥ ﻤﻥ
ﺒﻴﻨﺪﺍﺯ
ﻭﺑﭙﻮﺷﺎﻥ(ﮐﻪﺑﻴﻤﺎﺭﺍﺣﺴﺎس
ﺳﺮﻣﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﺴﺎ
ﻳﺎ ﭘﻮﺷﺶﻭﭘﻮﺷﺎﻧﻨﺪﻩ٬ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
ﭙﻮﺷش
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺪﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﺁﻥ ﻘﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻳﻤﺎﻧﻰ
ﺳﺎﺧﺖ
ﻳﻤﻦﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻳُﻤﻥ
ﻮﺑﺮﮐﺖ)الهی
ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖالهی
اﺳﺖ.ﻭﺑﺮﮐﺖ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﻓﺰﺍﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣی
ﻮﺗﮑﺎﻣلی
ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻭﻗﺘﻴﮑﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻳﻤﻴﻦ٬ﺳﻤﺖﺭﺍﺳﺖ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﺮﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
است.ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺠﻬﺎﻥﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻄﺮح اﺳﺖ.
ﻭﺳﻤﺖ ﭼﭗﻳﺎ
ﻳﺴﺎﺭ ﮐﻪﮔﺎهی
ﺸﻤﺎل
ﻨﻴﺰﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ٬ﺟﻨﺒﻪﻫﺎﻯ
ﻤﺎﺩﻯ ﭘﺪﻳﺪﻩﻫﺎﻯﺠﻬﺎﻥ
هستند. ﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﺠﻬﺎﻥﻮﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ
اﻧﺴﺎﻥ٬ﺟﻨﺒﻪ
ﭼﭗ ﻭﺷﻤﺎل
ﺮﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻤﺎم
اﻣﻮﺭالهی
ﻮﺳﻠﻮکی
ﻮﺭؤﻳﺎﺋی
ﻮﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
غیبی
ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ٬
ﺩﺭﺟﻨﺒﻪ
ﻳﻤﻴﻥ ﻮالهی
ﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎﻫﻤﺎﻥﺸﺮﻗی
ﻮﻏﺮبی
اﺳﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
اﺷﺮﺍقی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺖ٬ﻭﻳﺎﻏﺮﺑﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻗﺪﻳم ﺸﺮق کره
ﺯﻣﻴﻥ ﺮﻭﺣﺎنی
ﻔﮑﺮﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.ﻭﻏﺮﺏ
ﮐﺮﻩﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻮﻣﻨﻄﻘﻰاست.
ﮐﻪﺣﺎﻟﺎﻋﻠم
ﻮﺗﮑﻨﻴکی ﻮ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊیکیﻔﮑﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺎﺩﻳﮕﺮﺍﻳﺎﻥ
غرﺑﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻤﺬﻫﺒی
ﺨﺮﺍﻓﺎﺗی
ﺸﺪﻩ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺃﻫل کتاب . که
ﺩﺭﺷﺮق ﺒﺪﺗﺮ
ﺍﺯﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﺪﺭﻏﺮﺏﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺍﻳﻥ
ﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ٬ﻫﻤﮕی
ﻤﺸﺮک ﺒﺨﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎل
هرﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻨّﻯﻴﺎ
ﺷﻴﻌی
ﻮﺑﻬﺮﺩﻳﻨﻰ٬ﻋﺎﻗﺒتی
ﺒﺪﺗﺮ ﺍﺯﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺨﺒﺮ
ﺍﺯﺍﻣﻮﺭالهی ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ
ﭽﻨﺎﻥﻤﺴخ
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋی ﺪﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ٬ ﮐﻪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧی
ﻮﻓﺴخ وگندیدگی
های
گیاﻫﻰ٬ﻭﺣﺘی
برﺳخ و رسوخ
ﺠﻤﺎﺩﻯ
ﻮﻭﺳﺨت تر ﺘﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻨﻴﺰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﮐﻪﻗﺮﺁﻥ ﻤﺴخ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮﺧﻮک
ﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻥ
ﺸﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺒﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺪﺷﺘﻪﻫﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﺴﺎﻯﻴﻤﺎﻧی
ﺒﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ٬وﻫﻤﺎﻥ
ﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭلیّ الهی
ﺰﻧﺪﻩ ﺯﻣﺎﻥ
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠق ﻤﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ٬ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺍﻳﻥهماﻧی
ﺘﻤﺎم ﻤﻘﺎﻣﺎﺕالهی
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺘﺎﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻨﻴﺰﮐﻤﻚ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪﮐﻪﺑﻬﻤﺎﻥﻤﺮﺍﺗﺐالهی
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯﺒﺮﺳﻨﺪ).

ﻔﺄﺗﻴﺘﻪ
ﺑﺎﻟﮑﺴاء
اﻟﻴﻤﺎﻧﻰ٬ﻓﻐﻄّﻴﺘﻪ
ﺑﻪ٬ﻭﺻﺮﺕ
ﺃﻧﻈﺮﺍﻟﻴﻪ٬ﻭﺍﺫﺍ
ﻭﺟﻬﻪ
ﻳﺘﻠﺄﻟﺄ
ﻧﻮﺭﺍ٬ﮐﺄﻧّﻪ
ﺍﻟﺒﺪﺭ
ﻓیﻠﻴلة
ﺗﻤﺎﻣﻪ ﻭﮐﻤﺎﻟﻪ

ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﻣﻥﻨﻴﺰ
ﮐﺴﺎﻯﻴﻤﺎﻧی ﺮﺍ
ﺑﺮﺍپسﺁﻭﺭﺩﻡ٬ﻭ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻡ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻥﻨﻈﺮﻯﺒﻮﻯ
ﻨﻤﻮﺩﻡ٬ﮐﻪﺩﻳﺪم
ﺼﻮﺭﺕﺍﻭ٬ﭼﻮﻥﻨﻮﺭﻯﭙﺮ
ﺗﻠؤﻟؤﻭ ﺩﺭﺧﺸﻨﺪگی
اﺳﺖ.ﻣثل
اﻳﻥﺒﻮﺩ٬ ﮐﻪ
ﻣﺎﻩ ﺷﺐﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺭﺍﺑﺎﺗﻤﺎم
ﻮﮐﻤﺎل ﺪﻳﺪﻡ.
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮکی
ﻮﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺨﻮﺩﺵﺭﺍﺑﻴﺎﻥ
ﻤﻴﮑﻨﺪ٬ﻭﺗﻌﺎﺭﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﻭ
ﺗﻮﺳل عباﺩﻯ٬ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺎﻃﻤﻪ٬ﻭﭘﺪﺭالهی
اﻭﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻓﺎﻃﻤﻪﺭﺍﺑﺸﻬﻮﺩ
ششم او وبا مرگ
قبل از مرگ به
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺮﺳﺎﻧﺪﻩ٬ﮐﻪ
ﭼﻮﻥﻤﺎﻩ
ﺷﺐﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟک
ﻨﻤﺎﻳﺎﻥ ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪﺳﺎﻟک
ﻨﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﻣﺎﻩ ﺁﺳﻤﺎﻥ
اﺷﺘﺒﺎﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻥ ﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺨﻮﺩ ﺍﺯﺍﻳﻥ
ﺒﺪﺭﻣﻨﻴﺮﻗﺎﺋﻢ٬ﮐﻪ
پسﺍﺯﺗﻮﺳل
عباﺩﻯ ﺒﺎ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻢ٬ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺮﻭح االقُدُس
ﺭﺳﻴﺪﻡ.ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ٬ﺑﻘﺎﺋم
ﺁل ﻤﺤﻤﺪ ﺑﺎ ﻗﺎﺋم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
میباشد. ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻤﻌﻨی ﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ٬
ﻭ ﺣﺪّ ﺍﻳﺪﺁل
کمال
ﻤﻴﺴّﺮﺑﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥﺰﻣﺎﻥ
ﻨﻴﺰﺧﻮﺩﻡ ﺑﺎﭼﻨﺎﻥ
ﺴﺮﻋﺖ
ﺑﺮﻭﻯﺴﻄح کرﻩ
ﺯﻣﻴﻥﺤﺮﮐﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻡ٬ﮐﻪ
ﺑﻄﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻥ ﺮﺳﻴﺪﻡ
ﻭﻣﺎﻩﺁﻧﺮﺍﺩﻳﺪﻡ.ﻭﺍﻟﻬﺎمیﺪﺭﻭﻧی
ﺪﺍﺷﺘﻢ٬ﮐﻪﮔﻔﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻩ
ﺯﻣﻴﻥ اﺎﺳﺖ٬ﻭ
ﺁﻥﻤﺎﻩ
ﺁﺳﻤﺎﻥاﻟﻬﻰ.ﻭﮐﻤﺎل
ﻮﻇﻴﻔﻪ الهی
ﺴﺎﻟک ﻮﻗتی
اﺳﺖ٬ﮐﻪ ﺳﺎﻟک
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺳﺎﻟک ﺒﺎﻣﺮگ
قبل از مرگ و ﺒﺼﻮﺭﺕ
(ﻭَﺟﺪ)
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ (ﺗﻮﺍﺟﺪ)ﺩﺭﻣﺮگ
اﺭﺍﺩﻯ
ﺒﻔﺮﻣﺎﻥﭙﻴﺮو
دستور مرگ
صورت شهود
مصطفوی ٬ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻣﺮگ ﻄﺒﻴﻌی
که ﺁﺧﺮﻋﻤﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻋﻤلا
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ٬ﺗﻌﻠﻴم
مکرر ﻤﺮگ
اﺭﺍﺩﻯ
ﺮﺍﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺍﮔﺮﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ الهی
ﻮ(بِدای)ﺍﻭ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ٬
ﻭﺳﺎﻟک
ﺸﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ و
توسّل ﺳﻠﻮکی
ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺒﻮﺩ٬ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ٬ﻭﺑﺎﺷﻬﻮﺩﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ٬ﻭﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ٬
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖالهی محمّدﻯﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶسالکان
احتمالی او
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻔﻤﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎعة٬ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺑﻮﻟﺪﻯ
اﻟﺤﺴﻥ ﻘﺪ
ﺃﻗﺒﻞ٬ﻭﻗﺎل
اﻟﺴﻠﺎم
علیکی ﻴﺎ
ﺍﻣّﺎﻩ ﻘﻠﺖ
ﻭﻋﻠﻴک
اﻟﺴﻠﺎم
ﻴﺎﻗﺮّة ﻋﻴﻨی
ﻮ ثمرة ﻓؤﺍﺩﻯ

ﻓﺎﻃﻤﻪﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ٬ﺯﻣﺎﻧی
گذﺷﺖ ﮐﻪ ﭘﺴﺮم
ﺤﺴﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺑﺮﻣﻥ
ﺸﺪ.ﻭﮔﻔﺖ
ﺳﻠﺎم ﺒﺮﺗﻮ
ﺃﻯﻤﺎﺩﺭ
ﮐﻪﮔﻔﺘم ﺴﻠﺎم
ﺒﺮﺗﻮ٬ﺃﻯﻘﺮّﻩ
ﻭﻧﻮﺭﭼﺸم ﻤﻦ٬ﻭثمرﻩ
ﻭﻣﻴﻮﻩ ﻓؤﺍﺩ
ﻭﺩﻟﻢ.(ﻋﻤﻠﺎﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯ
ﺪﺭﺁﻏﺎﺯﺳﻠﻮﻙ٬ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺤﺴﻴﻥشهود
نخستین ﭙﻴﺮﮐﺎﻣﻞ
خود
میرسند٬ﻭﺳﭙس
ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺣﺴﻥﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﻘﺎم
حسنی ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
اﻣﺎم ﺰﻣﺎﻧی
ﺁﺷﮑﺎﺭ٬ﻭﺑﻌﺪﺍﻏﺎﻳﺐ
ﻭ ﻏﻴﺮﺁﺷﮑﺎﺭﺷﺪﻧﺪ.ﻭلی
ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻤﺎﺩﺭﺣﺴﻨﻴﻦ٬ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ.ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ٬ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕﭘﻴﺮﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻟﺎﻋلیّ
ﻮﺷﻮﻫﺮالهی
ﺨﻮﺩ.ﻭﺳﭙس دﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﻮپس٬ﺗﻤﺮﮐﺰﻭﺗﻮﺳّل
عباﺩﻯ٬ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺃﺫﮐﺎﺭﺗﻮﺣﻴﺪﻯﺪفع
ﺸﺮک ﺪﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ٬
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ.ﻭلی
اﻳﻥﺤﺪﻳث
دﺭﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ٬
است.ﺁﻧﻬم
اﺯﻓﺎﻃﻤﻪ
ﮐﻪﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟک
ﺒﻮﺩﻩ٬ﻭﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺷﻬﻮﺩسوم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ
هر زمان دیگر
٬ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺍﺻﻞ
ﻣﻘﺎﻣی اﻟﻬی
اﺳﺖﮐﻪ ﻧﺎم
ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻪ.ﻭﻗﺒﻠﺎ
شهود سوم نام
ﺷﻴﻮﺍ ﻭﺩﻏﺪﻭ
ﻭﻣﺮﻳم
ﻧﻴﺰﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪ. ﻭﺣﻀﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺴﺎﻟک ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺮﻓﺘﻥ
ﺒﺰﻳﺮﺍﻳﻥ کسا
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻤﻴﺸﻪﻋﻨﻮﺍﻥﺮَﺣِم
ﻨﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺍﻳﻨک
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﭘﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎتی
ﻤﺤﻤﺪﻯﺑﻨﺎم
ﭙﻨج ﺘﻥ ﺁل
عبا٬ﻳﺎ آل
کسا ﻭ

ﻋﺒﺎ
ﻭﺳﺮﭘﻮﺵ٬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﻨﻮﺭﭼﺸم
ﻔﺎﻃﻤﻪ٬ﺑﻤﻌنی
عزیز دل ماﺩﺭ٬ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ الهی
ﺍﻭ نیز
هست.ﻭﻫﺮﮐﺎل
اﻟﻬی ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺒﻌﺪﻯ٬ ﺣﺴﻴﻥ
ﺰﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﺁﺷﮑﺎﺭﻳﺎ
ﻏﺎﻳﺐ٬ﺣﺴﻥ
ﺰﻣﺎﻥﺨﻮﺩ٬ﺑﺎﺯﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥاﻟﻬی
ﻤﺎﺩﺭالهی
ﻓﺎﻃﻤی ﺨﻮپس
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ سوم است
که ﺑﺪﺍﻥ
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ(ﻗﺮّﺕﺍﻟﻌﻴﻦ)ﻳﺎ
ﻧﻮﺭﭼﺸﻢ٬ﻭﻧﻮﺭ
ﻭﺳﻤﺖﻭسوﻯﭽﺸم
ﺴﺎﻟﻚ٬ﻫﻤﺎﻥﻮﺳﻴﻠﻪالهی
ﺒﺮﺍﻯ ﺘﻮﺳل
عباﺩﻯ
ﻮﺗﻤﺮﮐﺰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ثمرﻩ ﻭﻣﻴﻮﻩ
ﻗﻠﺐ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﺎﺩﺭ جسمانی
ﺍﺳﺖ٬ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﻣﺎﺩﺭالهی
ﺘﻤﺎم اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺤﺼﻮل
ﺨﺪﻣﺎﺕالهی
ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
بوده ٬ﻫﻤﺎﻥ
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻮﻓق
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
هستند.ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻣﻴﻮﻩ
ﻗﻠﺐ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻗﻠﺐ
ﮔﻮﺷتی ﺠﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﻗﻠﺐ
ﺫﻫﻨی ﺠﺎﻯ
اﺩﺭﺍﻙ٬ﻭﻗﻠﺐ
ﺭﻭﺍنی ﺠﺎﻯ
غواﻃﻒالهی
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
اﺯﻣﺮﺍﺗﺐ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺴﺎﻟک
ﺒﻨﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺮﻭح االقُدُس
ﺭﺳﻴﺪ٬ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺣی ﻤﻘﺪس
ﻭﺳِﻨﺖ ﺷﺪﻩ
(ﺑﺪﻭﻥﺘﺸﺪﻳﺪ)ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪﺩﺍﺭﺍﻯاﻳﻥ
همانی ﻤﻘﺎم
ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮع
اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺪﻳﮕﺮ٬
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭح
اﻟﻬی
ﺮﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻣی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ هفت
ﻫﺰﺍﺭ
ﺑﻌﺪ٬ﺑﺎﮐﻤﺎل
ﻨﻮعی ﺮﺟﻌﺖ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪﺩﺭ(ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ)
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺠﺴﻤی ﻮﺫﻫنی
ﻮﺭﻭﺍنی ﻮﺭﻭح
اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺯﻧﺪﮔی
ﭽﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯﻨﺎﻣﻔﻬﻮم
ﻤﺎﺭﺍﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ محمّد
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖﻣﻬﺪﻭﻯ٬ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﻔﺘم
ﻨﻮﺭ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘم عرﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺒﺮﺳﻨﺪ٬ﮐﻪ
ﻣﺎﺍﻳﻨک
اﺯﻧﺎم اﻭﻧﻴﺰ٬ﺍﻃﻠﺎﻋﻴﻨﺪﺍﺭﻳﻢ٬ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮع ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ٬ﭘس
اﺯﮐﻤﺎل ﻠﺎﺯﻡ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪﻫﺰﺍﺭﺳﺎل
اﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘی
ﺪﺭﻋﺮﺵربّ
ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ٬ ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕﻭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯﺒﺎﺯ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮ
ﺭﺍﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣل
اﺭﻭﺍﺡ٬ﺣتی
ﺪﺭﺳﻄح
کمترﺍﺯ
ﻭﻳﺮﻭس ٬ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺑی
اﻧﺘﻬﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
الهی
ﺒﺮﺗﺮ٬ﻭﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮع
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ٬ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ
هاﻯﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ در پیش
ﻫﺴﺖ٬ ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﺍﻟﻠﻪربّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﺭﺳﻴﺪ.ﭘس
ﺳﺎﻟک ﻮﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ٬ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺭﺣم
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻓﺎﻃﻤی ﻴﺪﺭجه
بالاﺘﺮ تربیت
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم ﻮالهی
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺍﺯﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﻮﺩﻩﻭﺍﺯﻣﻴﻮﻩ
ﻗﻠﺐﻭﻓﮑﺮﻭ
ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻯﺎﻟﻬی
ﻔﺎﻃﻤی ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺣتی
ﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
اﻟﻬی علیّ ﻮ محمّد
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺳﺎﺩﺍﺕ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻣﺤﺒﻮﺑﺎﻥﺎﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﺩﺍﺕﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭙﺴﺮﻧﻮﺡ٬ﺧﺎﻧﺪﺍﻥﻨﺒﻮّﺕﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻴلی
ﺰﻭﺩﺗﺮﺍﺯﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺟﺴﻤﺎﻧب ﺨﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ
کاﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯ٬
ﻣﻘﺎﻣی
ﺒﺮﺗﺮﺍﺯ
ﺗﻤﺎم
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ اﻭلی
ﺎﻟﻌﺰم
ﻮﻏﻴﺮﺍﻭلی
اﻟﻌﺰم گذﺷﺘﻪ
ﻗﺎﺋل
اﺳﺖ.ﮐﻪﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
أثَرﻑ ﻭﺍﻓﻀﻞ
هستند.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺎﺋم
ﻮﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ٬ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﻣﺴﻴح
ﻨﺪﺍﺷﺖ).

ﮐﻪﺣﺴﻦ
ﮔﻔﺖ
ﺃﻯﻤﺎﺩﺭ٬ ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻨﻮﺭﻧﻴﮑﻮئی
ﺮﺍﻧﺰﺩ
ﺗﻮﻣﻴﮑﻨﻢﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻮﻯعطرﺟﺪّﻡ
ﺭسوء  ل
ﺨﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
(ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥﺒﻮئی ﺮﺍ
ﺑﺪﻝ٬ﻭ ﺩﺭﺍﺣﻮﺍل
ﺸﻬﻮﺩﻯ
اﺳﺘﺸﻤﺎم ﻨﻤﻮﺩﻩﻭﺗﻤﺎم
کاﻣﻠﺎﻥﻤﺤﻤﺪﻯﻨﻴﺰ٬ﻋﻄﺮﻭﺑﻮﻯﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺨﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟﮑی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ٬ﻫﻤﺎﻥ
عطررﺍ
ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﺪﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
عطرﻯ ﺣﺎﻓﻈ
ﺸﻴﺮﺍﺯﻯ٬ﺍﺯﺑﻮﻯ
ﺒﺎﺩ ﺻﺒﺎﻯ
ﺼﺒﺤﮕﺎهی
اﺳﺘﺸﻤﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ٬
ﮐﻪﻋﻄﺮﭘﻴﺮ محمّدﻯ
اﻭﺳﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﭽﻮﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤی
ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ٬
ﺍﺯﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺒﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﺳﻤﺒﻮل اﺭﺗﻀﺎ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ٬ﮐﻪﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ اﻟﻬی
اﺯﺳﺎﻟک اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫم
اﮐﻨﻮﻥﺒﺎﻣﺮگ
ﺎﺭﺍﺩﻯ٬
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ بِدایاﻟﻬی
ﺒﺮﺍﻯﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ٬ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠقهرﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍﻫﺮﻣﺴﻠﻤﺎنی
ﻮﺑﻬﺮﻣﺬﻫﺒی
ﻮﻟﻮ ﺳﻨّﻯﻴﺎ
ﺷﻴﻌﻰ٬ﮐﻪﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻣﻮﻟﺎ
ﺑﺎﺷﺪ٬ﻭﻟب
ﺒﺪﻭﻥ ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮفی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤلا
ﺗﻌﺒّﺪ
ﻧﺎﻣﻘﺒﻮل
اﻟﻬی
ﺪﺍﺭﺩ٬ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯالهی
ﻨﺪﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺸﺮک اﺳﺖ
ﻭﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ٬ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﺑﺼﻮﺭﺕﺍﻭ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺤﺴﻴﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ٬ﻭ
ﺳﭙس ﺣﺴﻥ امام
ﺰﻣﺎﻥ ﺨﻮﺩ٬
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭم ﺒﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺒﺮﺳﺪ.ﻭﺣﺘی
ﭙس اﺯﻣﺮﮒ٬
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺠﻬﻨّم
ﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻤﺴخ ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍﻣﺪﺍم
ﺸﺮک
ﻤﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﭘﺸﺖﺑﻘﺒﻠﻪ
ﻧﻤﺎﺯﻣﻴﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﺪﺍﺷﺘﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖﻣﻮﻟﺎ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩالهی
اﻭ٬ﻣﺎﻧﻨﺪﺍﺑﻥعرﺑﻰ
ﻋﺎﺭﻑ٬
ﺍﺯﻃﺮﻑ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ٬
ﺑﺪﻧﺒﺎل
ﻨﺨﻮﺩ ﺳﻴﺎﻩ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭﺑﺮﺧﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ٬ﭼﻮﻥﺪﺯﺩﺍﻥ
ﻮﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ٬ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﺑﺎﺏ
ﺧﺎﻧﻪ٬ﺑﺎﺏ
ﻭﻟﺎﻳﺖ٬ﻭ
ﺑﺎﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘگی
هاﻯﻠﺎﺯﻡ.ﻭﻟﺬﺍﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ٬ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺴخ
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ٬ﮐﻪﻣﺴخ
ﻤﻴﻤﻮﻥ ﻮﺧﻮک
ﺒﻬﺘﺮﻳﻥﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻣﮑﺮﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺭﺍﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ).

ﻔﻘﻠﺖ
ﻧﻌﻢ٬ﺍﻥّ ﺠﺪّک
ﺘﺤﺖ ﺍﻟﮑﺴاء
ﻓﺄﻗﺒل ﺤﺴﻥ
ﻨﺤﻮﺍﻟﮑﺴاء٬ﻭﻗﺎل
اﻟﺴﻠﺎم علیک ﻳﺎﺟﺪّﺍﻩ
ﻳﺎﺭسول
اﻟﻠﻪ٬ﺃﺗﺄﺫﻥ
لی ﺃﻥ ﺃﺩﺧل
ﻤﻌک ﺘﺤﺖ
ﺍﻟﮑﺴاء ؟ﻗﺎل
ﻮﻋﻠﻴﻚ ﺍﻟﺴﻠﺎم
ﻴﺎ ﻭﻟﺪﻯ
ﻮﺻﺎﺣﺐ
ﺣﻮﺿﻰﻗﺪ
ﺃﺫﻧﺖ ﻟﻚﻓﺪﺧل
ﻤﻌﻪ
ﺗﺤﺖﺍﻟﮑﺴاء

ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ٬ﮐﻪ
ﮔﻔتم ﺁﺭﻯ ﺠﺪّ
ﻭ ﭘﺪﺭﺑﺰﺭﮔﺖ٬ﺯﻳﺮﺍﻳﻥ
کسا ﻭﭘﻮﺷﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺴﻥﺒﺴﻮﻯ کساﺭﻓﺖ٬ﻭﮔﻔﺖﺳﻠﺎم
ﺒﺮﺗﻮ
ﺃﻯﭙﺪﺭﺑﺰﺭگ
ﻮﺃﻯ ﺮسول
ﺧﺪﺍ٬
ﺁﻳﺎﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪهی ﺒﺎﺗﻮ
ﺯﻳﺮﮐﺴﺎ
ﺑﺎﺷﻢ؟ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳخ ﺪﺍﺩ٬ ﮐﻪ
ﺳﻠﺎم
ﺒﺮﺗﻮﺑﺎﺩ ﺃﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪم  ﻮ(ﺻﺎﺣﺐ ﺣﻮﺽ)
ﻣﻦ٬ﺍﺫﻥ ﻮ ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﺕﻣﻴﺪﻫﻢ.ﻭﺣﺴﻥﻨﻴﺰﺑﺰﻳﺮﮐﺴﺎ
ﺭﻓﺖ (ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ
ﺒﻌﻨﻮﺍﻥﺴﺎﻟکی
ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ ﺒﺎﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐالهی ﻮﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺯﻳﺮﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯﺰﻣﻴﻦﮐﻪﻫﻤﺎﻥﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺍﺳﺖ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪﻫﺮﺟزء
ﺰﻧﺪﮔی ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﻚ٬ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﻳﻚ ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨﻰ٬ﻳﺎﭘﻴﺮ
ﻭﭘﺪﺭالهی
ﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯﻤﻌﺮﻓی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻥ ﺮﺍ
ﻓﺮﺯﻧﺪالهی
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ٬
ﮐﻪ ﻭﻯ ﺴﻤﺒﻮل
هرﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ٬ﻭﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎنی
اﺳﺖ.ﻭﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻦﺻﺎﺣﺐ ﺣﻮﺽ
محمّد٬ﻳﺎ
همان
ﺣﻮﺽﮐﻮثرﻭﺣﻮﺯﻩ
ﺗﻌﻠﻴمی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎنی ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﻳﺎﻏﻴﺮﺁﺷﮑﺎﺭ٬ﺻﺎﺣﺐﻣﮑﺘﺐ
ﻭ ﺣﻮﺯﻩ محمّدﻯ
اﺳﺖ. ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ۳۱۳ﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴنی ﺰﻧﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
هستند.ﮐﻪ ﺯﻳﺮﻧﻈﺮ
ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ٬
ﺑﺘﻌﻠﻴم
ﺴﻠﻮکی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮپس
ﻣﺸﻐﻮل
هستند٬ﻭﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕالهی
ﺨﻮﺩ.ﻭﺍلاّ ﻭﻟﺎﻳﺖ٬
ﻣﺬﻫﺐ ﻭﺣﺰﺏ
ﻭﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻮﺣﮑﻮﻣتی
ﻨﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻘﺸﺮﻯ ﻔﺎﺳﺪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ٬
ﺩﻳﻥﺮﺍ ﺭﺳﻤی
ﻮﺍﺳﻤی
ﻮﺣﮑﻮﻣﺘی
ﻨﻤﻮﺩﻩ٬ ﻭﺑﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ
ﻣﺮﺩم ﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺒﻬﺸت
ﺒﺒﺮﻧﺪ٬ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻧﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺍﺫﻥ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺮﺍﻯهرﺳﺎﻟک
ﻀﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏﻫﺮﺍﻣﺎم
ﺰﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﭘس ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻣﺎم ﻘﺒﻠﻰ٬ﺑﺎﺧﺘﻴﺎﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ﻭ
ﺍﺑﻠﺎغ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ٬یااﻣﺎم
ﻘﺒﻠی ﻮﺑﻌﺪﻯ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ).

ﻔﻤﺎ
ﮐﺎﻧﺖ ﺍﻟّﺎ
ﺳﺎعة ٬ﻭ ﺍﺫﺍ
ﺑﻮﻟﺪﻯ
اﻟﺤﺴﻴﻥ ﻘﺪ
ﺃﻗﺒﻞ٬ﻭﻗﺎل
اﻟﺴﻠﺎم
علیکِ ﻴﺎ
ﺍﻣّﺎﻩ ٬ﻓﻘﻠﺖ
ﻭﻋﻠﻴک
اﻟﺴﻠﺎم ﻴﺎ
ﻭﻟﺪﻯ٬ﻭﻳﺎ
ﻗﺮّة ﻋﻴﻨی ﻮﻳﺎﻏُﺮّﻩ
ﻓؤﺍﺩﻯﻓﻘﺎﻝ
ﻟﻰ٬ ﻳﺎ
ﺍﻣّﺎﻩﺍﻧّﻯﺃﺷمّ
عندکِ ﺮﺍﺋحة
ﻃﻴبة
٬ﮐﺄﻧّﻬﺎ
ﺭﺍﺋحة ﺟﺪّﻯ ﺮسول
اﻟﻠﻪ ﻓﻘﻠﺖ
ﻧﻌﻢ٬ﺍﻥّ
ﺠﺪّک ﻮﺃﺧﺎک
ﺘﺤﺖ ﺍﻟﮑﺴﺎٴﻓﺪنی
اﻟﺤﺴﻴﻥ ﻨﺤﻮ
ﺍﻟﮑﺴاء٬ﻭ
ﻗﺎﻝ ﺍﻟﺴﻠﺎم
علیک
ﻴﺎﺟﺪّﺍﻩ٬
ﺍﻟﺴﻠﺎم علیکما
ﻴﺎ ﻣﻥ
اﺧﺘﺎﺭﻩ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﺗﺄﺫﻥ
ای ﺃﻥ ﺃﺩﺧﻞ
ﻣﻌﮑﻤﺎ
ﺗﺤﺖﺍﻟﮑﺴﺎء
ﻓﻘﺎل ﻮﻋﻠﻴک
اﻟﺴﻠﺎم ﻴﺎﻭﻟﺪﻯ٬ﻭﻳﺎﺷﺎفع
اُﻣّﺘی ﻘﺪ
ﺃﺫﻧﺖ ﻟﻚ
ﻓﺪﺧل ﻤﻌﻬﻤﺎ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﮑﺴاء

ﻓﺎﻃﻤﻪﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ٬ﮐﻪﺳﺎﻋﺖﻭ
ﺯﻣﺎنی ﻨﮕﺬﺷﺖ٬ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪم
ﺤﺴﻴﻥ
ﻮﺍﺭﺩﺷﺪ.ﻭ
ﮔﻔﺖ ﺳﻠﺎم ﺒﺮﺗﻮ
ﻣﺎﺩﺭﻡ.ﻭﻣﻥ
گفتم ﺴﻠﺎم
ﺒﺮﺗﻮ ﺃﻯ
ﻔﺮﺯﻧﺪﻡ٬ﻭﺃﻯ
ﻘﺮّت
ﻭﻧﻮﺭﭼﺸﻢ٬ﻭﺃﻯ
ﻣﻴﻮ ﻩﻓؤﺍﺩ
ﻭﻗﻠﺐ
ﻣﻦ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺴﻴﻥ
گفت٬ﺃﻯﻤﺎﺩﺭﻣﻥ
ﻨﺰﺩ ﺗﻮﺑﻮﻯ
عطرﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﮑﻨﻢ٬ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪﻋﻄﺮﺟﺪّم
ﺮسوء  ل
ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻥگقتم
ﺁﺭﻯ٬ﺟﺪّ ﺗﻮ
ﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺕ ﺯﻳﺮﮐﺴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩﺣﺴﻴﻥ
ﺒﺴﻮﻯکسا
ﻧﺰﺩﻳک
ﺸﺪ٬ﻭﮔﻔﺖ
ﺳﻠﺎم ﺒﺮﺗﻮ
ﺃﻯ ﺠﺪّ
ﻭﭘﺪﺭﺑﺰﺭﮔﻢ٬ﺳﻠﺎم
ﺒﺮﺗﻮ٬ﮐﻪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺍﺻﻄﻔا
ﻧﻤﻮﺩ.ﺁﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪهی
ﺒﺎ
ﺷﻤﺎﻫﺮﺩﻭ٬ﺯﻳﺮﮐﺴﺎﺑﺎﺷﻢ؟ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ٬ﺳﻠﺎم
ﺒﺮﺗﻮ ﭘﺴﺮم
ﻮ(ﺷﻔیع اﻣّﺖ)
ﻣﻦ ﺍﺟﺎﺯﻩﻣﻴﺪﻫﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺴﻴﻥﺒﺰﻳﺮﮐﺴﺎ
ﺭﻓﺖ (ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺟﺴﻤﺎنی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪالهی
ﺒﻌﺪﻯ
ﻔﺎﻃﻤﻪﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﺳﺎﻟک
ﻤﺤﻤﺪﻯ که ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋم
ﺮﻭﺡ القُدُس
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﺑﺨﻠق
ﺒﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ٬ﻭﻣﺒﻌﻮث
الهی
ﻤﻴﺸﻮﺩ٬ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﻓﺮﺯﻧﺪ الهی
ﻔﺎﻃﻤﻪ ﻭ علیّﻮمحمّد
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﻴّﺪ
ﻭﺍقعی ﻮﻧﻮﺭﻯ
ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ٬ﺳﻴّﺪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻧﻪ ﺳﻴّﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﺩﺕ. ﻭقُرّه    ﭼﺸم
ﻔﺎﻃﻤﻪ٬ ﻳﻌﻨی
عزﻳﺰﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨی
ﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ٬ﻧﻮﺭﭼﺸم
ﻔﺎﻃﻤﻪ٬
ﻭﻧﻮﺭ ﭼﺸم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺨﻮﺩ
ﺩﺭﺗﻮﺳّل
عباﺩﻯﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(قُرّه     ﻳﺎ
ﻏﺮّﻩ)
ﻫﻤﺎﻥﺨﻮﺭنق
ﻘﺮپس ﺯﺭﺩﺷﺘی
اﻟﺄﺻﻞ٬ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺻل لاﺯم
ﺒﺮﺍﻯ ﺴﺎﻟﻚ٬
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗﻰ٬ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰﻭ
ﺗﻮﺳّل
ﻮﺗﺄﻟّﻪ
ﺑﻨﻮﺭﻭﺻﻮﺭﺕﻭﺳﻴﻠﻪ
الهی
ﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍم ﺤﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨی ﺼﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮﺭﺍ ﺩﺭﺩل
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻮﺿﻮ ﻳﺎ(
ﻭﻯﺴﻮﻭ ﺳﻤﺖﻭﺿوء)
ﻗﺒل
اﺯﻧﻤﺎﺯ.ﻭﻫﺮﻋﺒﺎﺩﺗی
ﺒﻘﻮل ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ٬ﺍﮔﺮﺩﻋﺎ
ﻭﻧﻤﺎﺯﻯ
ﺒﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ الهی
ﺒﺎﺷﺪ٬ﻫﺮﮔﺰﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﻋﺎﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ٬ﻭﺑﺼﻮﺭﺗﺶ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺭﺳﻨﮕﻴﻥ
گناه ﻭﺷﺮک
ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ٬ﮐﻪ ﭘس
اﺯﻣﺮگ ﺒﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻨسخ ﻮﻣسخ ﻮﻓسخ
و ﺭﺳخ ﻮ ﻭﺳخ
ﻨﻴﺰﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺮک
ﻨﺎﺑﺨﺸﻮﺩنی
کرﺩﻩ٬ ﮐﻪ
ﻣﺪﺍم ﺪﺭﺷﺮک
اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺤﺴﻴﻨی ﻤﻴﻮﻩ
ﺩﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
اﻟﻬی ﻮﻣﺮﺍﺗﺐ
الهی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎم ﺤﺴﻴﻥ
ﺴﻤﺒﻮل هرﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯﺎﺳﺖ٬
ﮐﻪ ﺷﻔیع
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ٬ﻳﻌنی
ﺸفع ﻮجُفت
ﻭﻫﻤﻨﺸﻴﻥ
آبژکتیو
محسوس ﺴﺎﻟک
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺴﻴﻥ
ﺴﺎﻟک اﺟﺎﺯﻩ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ٬ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺳﻠﻮک
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ٬ﺑﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ٬ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﻭ
ﻃﺮﻳﻘﺖﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪگی
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ الهی
اﺳﺖ. ﻭﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥﻤﻌﺮﻓی
ﺸﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻌﻠﻴم ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﺯﺁﻥ ﭘس ﻭﺍﺭﺩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺸﺎﻫﺪﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم
ﻤﺮﺗﻀﻮﻯﻤﻮﻟﺎﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻭﺑﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ٬ﺑﺮﺍﻯاﺭﺗﻀﺎﻯ
اﻟﻬیﻮﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻭﺍﺯﺳﺎﻟک
اﺳﺖ.ﺣﺪّ ﺃﻗل
ﻤﻘﺎم ﻨﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ٬ﺑﺮﺍﻯﭙس
ﺯﻣﺮگ ﻄﺒﻴﻌی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭلی
ﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻮﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ٬ﺑﺎ ﻣﺮگ
ﻘﺒل
اﺯﻣﺮﮒ٬ﺩﺭ(ﻭﺟﺪ
ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺗﻮﺍﺟﺪ
ﻣﺮﮒ)ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋم
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﺨﻠق ﻮ ﺑﻌثت
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺒﺸﺮﻯ
ﻤﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺑﺎ ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭلی اﻟﻌﺰم
های ﭙﻴﺸﻴﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.أثَرﻑ
ﻭﺃﻓﻀﻞ٬ﺯﻳﺮﺍﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ٬ ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖﻭﻋﻴﺴی
ﻮﻣﻮﺳیﻮﻏﻴﺮﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭیک ﺘﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯﺒﻬﺘﺮﻯ
ﺒﺠﻬﺎﻥﺒﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ٬
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖمحمّدﻯ٬ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻨﻮﺭﻗﺎم
برﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻣﺎم
ﺤﺴﻴﻥ ﺮﺍﺷﻔیع
اﻣّﺖ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ٬ﮐﻪ(اُمّت
) محمّدﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ٬ﮐﻪﺑﻮﻟﺎﻳﺖالهی
ﺰﻧﺪﻩ٬ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺗﻌﻬّﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺳﻨّﻯ ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺎ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻤﺤﻤﺪ٬ﻭﻳﺎﺷیعه
ﻤﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻤﺤﻤﺪﻭعلیّ.ﺑﻠﮑﻪ
اُمّت محمّد٬ﻫﻤﺎﻥاﻭم
کنندﮔﺎﻥﻮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖالهی
ﺰﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺒﮑﻤﺎل الهی
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ٬ﺍﮔﺮﻣﺮﺩﺑ
ﺎﺷﻨﺪ ﺍﻣّﻯ
ﻮﺍﻭم کرﺩﻩ٬ﻭﺍﮔﺮ
ﺯﻥﺒﺎﺷﻨﺪ
(ﺍُﻡّ)ﻳﺎﻣﺎﺩﺭﻟﻘﺐ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍمّ ﺴﻠﻤﻪ
ﻣﺎﺩﺭﮐﺴﺎنی
که ﺗﺴﻠﻴم
اﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺮﺩ٬ﺑﻨﺪﻩ
ﻭﻋﺒﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ٬ﻭﺯﻧﺎﻥﺴﺎﻟک
ﻨﻴﺰ(ﺃﻣِﻪ)(ﺑﺪﻭﻥﺘﺸﺪﻳﺪ)
ﺑﻤﻌﻨی
ﺒﺮﺩﻩﻭﮐﻨﻴﺰﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﮕﺮﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎل اﻟﻬی
ﺒﺮﺳﻨﺪ٬ ﺗﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭘﺴﺮﻳﺎﺩﺧﺘﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺨﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯﻤﺴﻠﻤﺎﻥ٬ﻭﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﺑﺪﻭﻥﭙﺬﻳﺮﺵﻋﺒﺎﺩﻯ
اﺯﻃﺮﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ(ﻗﻮﻡ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ(ﺍﻭﻡ)
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ اُمّت
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺷﺎفع
ﻮﺷﻔﻴﻊ٬ﮐﺴی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺮﺍﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺴی
ﺮﺍ ﺑﺪﻭﻥﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ٬ﻣﻮﺭﺩﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻗﺮﺍﺭﺑﺪﻫﺪ.
ﺣتی اﮔﺮﺑﻘﻮل
ﻘﺮﺁﻥ ﺸﻔﺎﻋﺖ محمّد
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺷفع
ﻴﺎ جُفت)ﻭﻫﻤﺴﻔﺮ
ﻭﻫﻢ ﭘﺎﻟکی
ﺴﺎﻟﻚ٬ﮔﻮﺋی
ﺪﻭ ﻧﻔﺮﺩﻭﻃﺮﻑ
ﺷﺘﺮﻯﺴﻮﺍﺭﻫﺴﺘﻨﺪ٬ﮐﻪ
ﺗﻌﺎﺩل
ﺒﺎﺭﺷﺘﺮ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭘﻴﺮالهی
ﺤﺴﻴﻨی
ﺒﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ٬
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻔیع
ﻮﻫﻤﺴﻔﺮالهی ﺴﺎﻟکﺒﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ و حجّ
أکبر
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺑﺮﺍﻯکساﻧﻰ٬ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
اﻟﻬی
ﺪﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ٬
کاﻣﻠﺎ ﺧﻮﺩﻓﺮیبی
اﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮل
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ٬ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
کساﺎﻧﻴﮑﻪ
ﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺪﺍﺷﺖ٬ﭼﻮﻥ
ﻤﺎﺩﺭﻭﭘﺪﺭ
ﺧﻮﺩ٬ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻋﻔﻮ
ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﮐﻪ
ﻗﺎﺑل ﭙﺬﻳﺮﺵالهی
ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰﻣنع
اﻳﻥکاﺭﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻤﺤﻤﺪﻯ).

ﻔﺄﻗﺒل
عند ﺫﻟک ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺤﺴﻥ علیّ
ﺒﻥ ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ٬ﻭﻗﺎل
اﻟﺴﻠﺎم
علیکِ ﻴﺎ ﺑﻨﺖ
ﺭسول
اﻟﻠﻪ٬ﻓﻘﻠﺖ
ﻭﻋﻠﻴک
اﻟﺴﻠﺎم
ﻴﺎﺃﺑﺎ
ﺍﻟﺤﺴﻥ ﻮﻳﺎ
ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ٬ﻓﻘﺎل
ﻴﺎ ﻓﺎﻃمة
ﺍﻧّﻯ ﺃﺷمّ
عندک ﺮﺍﺋحة
ﻃﻴّبة
٬ﮐﺄﻧّﻬﺎ
ﺭﺍﺋحة ﺃﺧی ﻮ
ﺍﺑﻥ عمّی ﺮسول
الله ،ﻓﻘﻠت ﻧﻌﻢ٬ﻫﺎﻫﻮ
مع ﻮﻟﺪﻳک ﺘﺤﺖ
ﺍﻟﮑﺴاء٬ﻓﺄﻗبل
علیّ ﻨﺤﻮ
ﺍﻟﮑﺴاء٬ﻭ
ﻗﺎل
اﻟﺴﻠﺎﻡﻋﻠﻴک
ﻴﺎ ﺭسوء
ل الله ٬
ﺃﺗﺄﺫﻥ لی ﺃﻥ
ﺃﮐﻨﻮﻥ ﻤﻌﮑم
ﺘﺤﺖ ﺍﻟﮑﺴاء؟
ﻗﺎل ﻠﻪ
ﻭﻋﻠﻴﻚ
ﺍﻟﺴﻠﺎم ﻴﺎ
ﺃﺧی ﻮﻳﺎ
ﻭﺻﻴّﻯ
ﻮﺧﻠﻴﻔتی
ﻮﺻﺎﺣﺐ
ﻟﻮﺍﺋﻰ ﻗﺪ
ﺃﺫﻧﺖ
ﻟﻚ٬ﻓﺪﺧل علیّ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﮑﺴاء

ﺳﭙس ﺃﺑﻮﺍﻟﺤﺴﻥ
علیّ بن
ﺃﺑﻴﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺮﻣﻥ ﻮﺍﺭﺩ
ﺷﺪ٬ﻭﮔﻔﺖ
ﺳﻠﺎم ﺒﺮﺗﻮ
ﺃﻯ ﺪﺧﺘﺮ ﺭسول
ﺨﺪﺍ.ﮐﻪ ﮔﻔﺘم
ﺴﻠﺎم ﺒﺮﺗﻮ
ﺃﻯ
ﺃﺑﻮﺍﻟﺤﺴﻥ
ﻮﺃﻯ ﺃﻣﻴﺮﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦﻭﺍﻭ
ﮔﻔﺖﺃﻯ ﻓﺎﻃﻤﻪ٬ﻣﻥﻨﺰﺩ
ﺗﻮﻋﻄﺮﻧﻴﮑﻮﺋی
اﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﮑﻨﻢ٬ﮐﻪﭼﻮﻥ
ﺒﻮﻯعطر
ﺑﺮﺍﺩﺭم ﻮ ﻋﻤﻮﺯﺍﺩﻩﺍم
ﺮسول ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻔتم
ﺁﺭﻯ٬ﺍﻭﺑﺎ
ﺩﻭﭘﺴﺮﺕ ﺯﻳﺮ
ﮐﺴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭعلی ّ
ﺒﺴﻮﻯ کسا
ﺭﻓﺖ٬ﻭﮔﻔﺖ
ﺳﻠﺎم ﺒﺮﺗﻮﺃﻯ
ﺮسول ﺨﺪﺍ ﺁﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪهی
که ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﺯﻳﺮﮐﺴﺎ
ﺑﺎﺷﻢ؟ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ٬ﺳﻠﺎم
ﺒﺮﺗﻮﺃﻯ
ﺒﺮﺍﺩﺭم ﻮﺃﻯ
ﻮﺻیّﻮﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻣﻦ٬ ﻭﺻﺎﺣﺐﭘﺮﭼم
ﻤﻦ٬ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.ﻭعلیّ
ﺒﺰﻳﺮ ﮐﺴﺎ
ﺭﻓﺖ(ﻣﻮﻟﺎعلیّ
ﺴﻤﺒﻮﻝ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺪﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺘﺎ
ﻇﻬﻮﺭﻣﻬﺪﻯ
ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭپس
ﺍﺯﻭﻓﺎﺕ
ﻣﻮﻟﺎ٬ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭم
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ولایت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺮؤﻳﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻫﻤﺴﺮﺍﻭ
ﺑﻮﺩ٬ ﻭلی
عملا ﻣﺮﺑّﻯ
ﺤﺴﻴﻨی
ﻔﺎﻃﻤﻪ
ﻭﺣﺴﻴﻥ ﻮﺣﺴﻥ
ﺒﻮﺩ.ﻭﺩﺭ ﺁﻥ
ﺰﻣﺎﻥ که
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ٬
ﻣﻮﻟﺎ ﻣﻘﺎم ﺤﺴﻨی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺭﻓﺘﻥ
ﺒﺰﻳﺮﮐﺴﺎ٬ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺒﺮﻭﻯ ﺨﻮﺩ
ﺃﻧﺪﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻮﺭﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻥکسا٬ﻫﻤﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ الهی
اﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺧﺪﺍ٬ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻣﮑﺘﺐ سلوکی
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﺮﺩﻭﻧﻔﺮﻯ
ﺮﺍﺑﺎﻫم
ﺒﺮﺍﺩﺭﺍﻳﻤﺎنی
کرﺩ.ﻭعلیّ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐﺎﻣل
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ٬ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ الهی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﺳﺖ٬ﻣﻘﺎم
ﺒﺮﺍﺩﺭﻯ و
اﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺨﻮﺩ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪﻣﻮﻟﺎ
ﺭﺍﻭﺻیّﺨﻮﺩﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ٬ﺑﺮﺍﻯ
ﺘﺄﺳﻴس
ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳی اﺳﻠﺎﻣی
ﻨﺒﻮﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻧﻴﺰ
ﺣﮑﻮﻣتی ﺒﺮﭘﺎ
ﻧﮑﺮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺻﻴﻰ٬ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﻭﺻﻴّﺖ ﺩﺭﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ٬ﻭﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻘﺎم اﻭ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥﺴﺎلک
اﺳﺖ.ﺗﺎﭘﻴﺮﻭﻯ
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮپس
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻏﺪﻳﺮﺧُمﻔﺮﻣﻮﺩ٬ﻫﺮﮐس
که ﻣﻥ ﻮلی اﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ٬
اینک علیّ ﻮلی
اﻭﺳﺖ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺳﻠﻮک اﻟﻬی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ٬
ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺃﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯﺴﺎﻟک اﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺣﺘی
ﻤﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﺘﻌﻬّﺪ
ﻧﻴﺰﻣﺠﺒﻮﺭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﺎﻓﻬم
ﻮﻋﺸق ﻮﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻮﺟﺎﻥﺒﺎﺯﻯﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻮﻋﻤل
ﺒﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭلیّ
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎﻯ
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﻋلیّ ﻮﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺮک
ﭙﻴﻤﺎﻥکنند٬
ﻭلی
ﺒﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮگ ﻄﺮﻑ
مجازات
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻧﺎﻗﻀﺎﻥ ﭙﻴﻤﺎﻥ
ﻮ ﺗﺎﺭﮐﺎﻥ
ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺪﺭﺗﻮﺳل عباﺩﻯ
ﺒﺎﻭﻟﺎﻳﺖ٬ﺑﺪﺗﺮﻳﻥﺠﻬﻨّﻤﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻥ
ﻮﻣﻘﺘﺼﺪﺍﻥ
ﺪﺍﺭﺍﻯﻤﻘﺎﺻﺪ
ﻭﮐﻤﮑﺎﺭﺍﻥﻨﻴﺰ٬ﭼﻮﻥﭙﻴﻤﺎﻥ
ﺸﮑﻨﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻠﻴﻔﻪ
ﺑﺮﺍﻯﺘﺸﮑﻴل
ﺤﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳی
ﻮﺩﻳﻨﻰ٬ﺑﺎﻋﻨﻮﺍﻥﺨﻠﻴﻔﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪﺧﻠﻴﻔﻪ٬ﻫﺮﺧﻠﻒﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻥ
ﻮبمعنی ﻧﻔﺮ
ﺑﻌﺪﻯﺎﺳﺖ.ﻭﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺒﺎﻃل ﺪﺭ
ﺧﻠﺎﻓﺖ٬ﻋﻤلا
ﻧﺎﺧﻠﻔﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺸﺮﮐﺎﻥ
هستند. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕی
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ الهی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻮﻗﻠﺖ
ﺍﻟﺴﻠﺎم
علیکم ﻴﺎ
ﺃﺑﺘﺎﻩ ﻳﺎﺭسوء  ﻟﺎﻟﻠﻪ٬ﺃﺗﺄﺫﻥﻠی
ﺃﻥ ﺃﮐﻮﻥ
ﻤﻌﮑم ﺘﺤﺖ
ﺍﻟﮑﺴﺎء؟ ﻗﺎل
ﻮﻋﻠﻴکِ
اﻟﺴﻠﺎم
ﻴﺎﺑﻨﺘﻰ٬ﻭﻳﺎ
ﺑﻀﻌﺘﻰ٬ﻗﺪﺃﺫﻧﺖ
ﻟﻚ٬ﻓﺪﺧﻠﺖ
ﺗﺤﺖ ﺍﻟﮑﺴاء
ﻓﻠﻤّﺎ ﺍﮐﺘﻤل
ﺟﻤﻌنا
ﺗﺤﺖﺍﻟﮑﺴاء٬ﺃﺧﺬ
ﺃﺑی ﺮسول
الله ﺑﻄﺮفی
اﻟﮑﺴاء٬
ﻭﺃﻭمأ ﺒﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻴﻤﻨی الی
اﻟﺴﻤاء

ﻓﺎﻃﻤﻪﺍﺩﺍﻣﻪﻣﻴﺪﻫﺪ٬ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻥگفتم ﺴﻠﺎم
ﺒﺮﺗﻮ ﭘﺪﺭم
ﺃﻯ ﺮسوء
ل ﺨﺪﺍ٬ﺁﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪهی
که ﺑﺎ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭﺯﻳﺮ ﮐﺴﺎ
ﺑﺎﺷﻢ؟ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ ﺳﻠﺎم
ﺒﺮﺗﻮ
ﺃﻯﺪﺧﺘﺮﻡ٬ﻭﻗﺴﻤتی
اﺯ ﺟﮕﺮ ﮔﻮﺷﻪ
ﻣﻦ٬ﺑﺘﻮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﭘس ﻣﻥ ﻨﻴﺰﺑﺰﻳﺮ
ﮐﺴﺎ
ﺭﻓﺘﻢ.ﻭﭼﻮﻥ
همگی ﺘﮑﻤﻴﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ٬ﭘﺪﺭم
ﺪﻭ ﻃﺮﻑ
ﮐﺴﺎﺭﺍ ﺑﺎﻫم
گرﻓﺖ٬ ﻭﺑﺎﺩﺳﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺧﻮﺩ
ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ کرﺩ
(ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺑﺎ ﺩﺳﺖﭼﭗ
سمبول نوع ﺑﺸﺮﻯﺨﻮﺩ٬ﺩﻭ
ﻃﺮﻑﮐﺴﺎ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ.
ﻭﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﺭﺍﺳﺖ
که
ﺟﻨﺒﻪﺭﻭﺣﻰ٬ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻮﻣﺮﺍﺗﺐالهی
ﻨﻤﻮﺩ.ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺍﺯ ( معنی
ﺗﮑﻤﻴل
ﻤﺎ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ٬ﮐﻪﻫﻤﺎﻥ
ﭙﻨج ﺘﻥ
ﺁﻟﻌﺒﺎ٬ﺍﺳﺎمی
ﭙﻨج ﺸﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
اﺳﺖ).

ﻮﻗﺎل
اﻟﻠّﻬﻢّ٬ﺍﻥّ
هؤلاء أﻫل
ﺒﻴﺘی ﻮﺧﺎﺻّتی
ﻮ ﺣﺎﻣﺘﻰ
ﻟﺤﻤﻬم ﻠﺤﻤی
ﻮﺩﻣّﻬﻢ ﺩﻣّﻰ
ﻳؤﻟﻤنی ﻤﺎ
ﻳؤﻟﻤﻬﻢ٬ﻭ
ﻳﺤﺮﻧﻨﻰ
ﻣﺎﻳﺤﺰﻧﻬﻢ٬ﺃﻧﺎﺣﺮﺏ
ﻟﻤﻥ
ﺤﺎﺭﺑﻬﻢ٬ﻭﺳِﻠﻢ
ﻟﻤﻥ
ﺴﺎﻟﻤﻬﻢ٬ﻭﻋﺪﻭ
ﻟﻤﻥ عاﺩﺍﻫﻢ٬
ﻭﻣﺤﺐّ
ﻟﻤﻥﺃﺣﺒّﻬﻢﺍﻧّﻬم
ﻤﻨّﻯﻮﺃﻧﺎ
ﻣﻨﻬﻢ ﻓﺄﺟﻌل
ﺼﻠﻮﺍتک
ﻮﺑﺮﮐﺎتک ﻮ
ﺭﺣﻤﺘک ﻮﻏﻔﺮﺍنک
ﻮ ﺭﺿﻮﺍﻧﻚ٬علیّﻮﻋﻠﻴﻬﻢ٬ﻭﺍﺫﻫﺐ
ﻋﻨﻬم اﻟﺮﺟس ﻭ
ﻃﻬّﺮﻫم
ﺘﻄﻬﻴﺮﺍ

ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺳﺖﺑﺪﻋﺎ
ﻓﺮﻣﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ(ﻳﺎ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻤﻮﺭﺩﺗﻮﺳل
کنونی ﻤﺤﻤﺪ)
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎﺃﻫل
ﺒﻴﺖ ﻣﻥ
هستند(ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس
ﺩﻳﮕﺮ٬ﮐﻪﺍﺯﺧﻮﻳﺸﺎﻥﻮ
ﺯﻧﺎﻥﻮ
ﻧﻮﮐﺮﺍﻥﻮﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥﺠﺴﻤﺎﻧی
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯﺃﻫل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﻭﺣتی
ﻮﺍﺭث و
جانشین
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻣﻮﻟﺎ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻠﻔﺎﻯﺴﻴﺎﺳی
اﺳﻠﺎﻣﻰ٬ﻫﻤﮕی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯقُریش
ﻭﺃﻫﻞ ﺑﻴﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ٬ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺒﺄﻫل ﺒﻴﺖ
ﺳﻠﻮکی ﭙﻨج ﺘﻥ
ﺮﺍﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺃﻫل
ﺒﻴﺖ٬
ﻳﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺃﻫل ﻮ ﺭﺍم
ﺸﺪﻩ ﺑﻴﺖ محمّد
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮکی
اﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺪﺭﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ٬ﺑﻴﺘﻮﺗﻪ
ﻭﺯﻧﺪﮔی
ﺪﺭﺑﻴﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻟﻮﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮکی ﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﻳﺎﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬی
ﺰﻧﺪﻩ.ﻭﻧﻪ ﻣﮑﺎﻧﻬﺎﻯﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺪﺭﮔﺬﺷﺘﻪ٬ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻘﺎﺑﺮ
ﺁﻧﻬﺎ.
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺮﺍ ﺍﺯﺧﻮﺍﺹ
ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺘﻌﻠّﻘﻴﻥﺨﺎﺹخود
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮکی کسی
ﺨﺎﺹ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
کامل ﺸﺪﻩ (ﺧﺎﺹ
ﺍﻟﺨﻮﺍﺹﻫﺴﺘﻨﺪ)ﻭﻧﻴﺰﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺤﺎﻣﻴﺎﻥﻤﻥ
ﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
(ﮐﻪﺣﻤﺎﻳﺖ
ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﻟﺎﻳﺖﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﭘﻨﺎﻩﮔﺎﻩالهی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ)و
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ٬ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥگوﺷﺖ
ﺗﻨﺸﺎﻥ٬ﮔﻮﺷﺖ
ﺗﻥ ﻤﻥ
اﺳﺖ.(ﻣﻨﻈﻮﺭﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺘﺸﻤﺎم
ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻫﺮﺳﺎﻟکی
ﺪﺭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠم هماﻥ
عطرﺭﺍ
ﺍﺯﻣﻘﺎم
ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ

ﺍﺳﺘﺸﻤﺎﻡمﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

++++++++++++++

ﻧﺎﻗﺺ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ۱۱۳۸e ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺴﺖ
ﺩﺭ سوﺍﺑﻖ،  ﻳﺎﺗﮑﻤﻴﻞﺍﺯﻣﻨﺒﻊﻣﻔﺎﺗﻴﺢ

M182

علم و
عالم یا فقیه
و پگیه با عقل
الهی

ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺗﺎ
ﭼﻬﺎﺭ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﻠﻢ ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻭ
ﻏﺮﺏ
ﺟﻬﺎﻥﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻃﺒّﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺁﺩﻡ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻫﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﻭﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ اﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ و
تاریخی
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁﺩﻡ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﻋﺮﺵ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ محمّدﻯ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﻧﻮﺡ ﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺑﻮﺩﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻭﻝ
ﺻﻮﺭﺕ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺣﺴﻨﻰ ﺩﻭﻡﻭ
ﺷﻬﻮﺩ سوء  ﻡ ﻋﺮﺵ ﺷﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﻧﺎﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺭﺳﻴﺪ. ولیّ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭﻟﺎﻴﺖ سوء  ﻡ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭم عرﺵ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ. ولیّ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ
ﻭﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻧﻮﺭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﺑﻌﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺍﺳﺎﻣﻰ محمّدﻯ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﻭﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
فاﺭﻗﻠﻴﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖﻭ
ﻧﻴﺰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻋﺮﺷﻰ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ربّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.محمّد
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﮐﻠﺎس ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺿﻤﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻨﻰ ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺭﺳﻴﺪﻭﻧﻴﺰ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵمحمّدﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻧَﻔَس
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺳﺎﻟﻚﻭﭘس ﺍﺯ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻘﺎﻡ (
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ ) ﻭﺿﻤﻦ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ محمّد
ﺷﺪﻥﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻤﻘﺎﻡ ربّ
ﻧﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ محمّد
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻧﻴﺰﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
کاﻣل ﺤﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭمحمّدﻯ
ﻭعلیّ
ﺯﻧﺪﻩﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭح االقُدُس
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻨﻈﺮﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﺍﻓﻖ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻓﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻔﺮﻭﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺳﺖ ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ ۳۱۳ ﻭلیّ
اﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺩﻳﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ محمّدﮐﻪ
ﻣﺒﻌﻮث
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ محمّدﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺮﺣﺴﻴﻨﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖﻭﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥﮐﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ1200 ﺳﺎﻝ
ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﺳﺮﺩﺍﺏ
ﺳﺎﻣﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩﻭ
ﺍﺧﻴﺮﺍ ﺑﺎ ﺧﺮﺍﺑﻰ
ﺯﻳﺎﺭﺗﮕﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻣﺮﻩﺑﭽﺎﻩ ﺟﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻧﻘﻞﻣﮑﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣحفوظ گردید.
ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻦ
ﻋﺴﮑﺮﻯ ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻃﻔﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﻣﺎدرس ﻧﻴﺰ
ﺁﺑﺴﺘﻦ
ﻧﺒﻮﺩﻩﮐﻪ
ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻘﻞ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻡﺍﻣﺎﻣﺖ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﻏﺎﻳﺐ
ﻣﻮﮐﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴنی ﻮﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ربّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻬﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﻣﺎ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭ
ﺳﺮﮐﺶ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺩﺭﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻨثی ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻧﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﮐﻨﻨﺪﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺳﭙس
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰﻭﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰﺑﺎ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺭ ﻏﺮﺏ
ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺷﺮﻕﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻧﺎﻡ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺳﺎﻳﻨﺶ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﻭ
ﻣﺘﺨﺼّﺼﻴﻦ
ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﻭ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻧﻘﺶ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﮑﺘﺐ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻗﺪﻳﻤﻰ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺎ ﻟﻔﻆ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺩﻳﻨﻰﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭ
ﻧﺒﺮﺩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺎﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻬﻢ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﮐﻌﺎﻧﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﺟﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﻤﻚ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻋﻠﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩ . ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍﺑﺠﺎﻯ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ. ﺍﻣﺎ
ﻟﻔﻆ ﻓﻘﻪ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻭﻓﻬﻢﮐﻪ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻋﺎﻟﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ(ﭘﮕﻴﻪ)
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ قُریش ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﺑﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷتی اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻘﺎﻁ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮﺕ ﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﻭ
ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻤﻴﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ.ﭘس
( ﭘﮕﻴﻪ ﻓﻘﻴﻪ)
ﺷﺪ. ﮐﻪ ﺻﺪﺍﻯ
ﺣﺮﻭﻑ(ﭖ ﻭ
ﮔﺎﻑ)ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﺻﺤﺮﺍ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﮑﻞ ﺣﺮﻭﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﻬﻤﻰ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺁثاﺭ ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﻗﻠﻤﻰ ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺑﻨﺎﺳﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺟﺪﺍﺋﻰ

ﺍﺯ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﺷﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺭﺍﻩ
ﺭﺷﺪ ﻋﻘﻞ ﻭﻓﻬﻢ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﻯﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺳﺎﺯ ﺷﺨﺼﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭﻫﻮﺳﺒﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩﻭ
ﺑﺠﻨﻮﻥ ﻭ ﺟﻬﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮپسﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺮﺑﺎﺭ
ﺗﺮﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﮐﻪ
ﻟﺎﺯﻣﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭﻧﻮﺭ ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﻟﻔﻆ
ﭘﮕﻴﻪ ﻭ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ محمّد
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ در یک
پگاهی صبح
گاهی صادق
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﺩﺭ ﻏﺰﻟﻴّﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ ﺧﻮﺩﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﻘﻴﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺷﺮﺡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺣﺎﻓﻆ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻦ ﺩﺭ
ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺘند.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩﻭ ﻓﻘﻴﻪ ﺩﺭﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺳﺤﺮﮔﺎﻫﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺳﻴﻊ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ربّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻭﭼﻨﺪ
ﺩﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻭ(ﻣﺤﻘّﻖ
ﺣﻘﻴﻘﺖ)ﺍﺯ
ﻋﻠّﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﻭ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻫﺴﺘﻰﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻫﻢ اﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻓﻮﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻥ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻋﻘﺐ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺣﺪﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺮﺟﻤﻪﻓﺎﺭﺳﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﺑﺎﻃﻨﻰ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻓﻘﻴﻪ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪﺑﺎ
ﻗﻴﺪ ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺣﺪﻳث ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻫﺮ ﺣﺪﻳثی ﺭﺍ
ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻭﺑﺴﺎﻳﺖ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭ
ﻣﻔﺼّﻞ ﺣﺪﻳث ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺁﮔﺎﻩ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺣﺪﻳثها.

ﺣﺪﻳث
14 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﻓﻘﺮﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻘﺮ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻋﮑس ﻭﺟﻮﺩ

ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺃﻧﺪﻙ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﺎﻣی ﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ القُدُس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺖ .

ﺣﺪﻳث
16 اﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺑُﻐﺾ ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮ ﺑﺎﻃﻞ
ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﺪﻩ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﻭ
ﺟﻬﻞ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.پس  ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺧﻴﺎﻟﺎﺕ ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ولیّ
ﺳﻴﺮﺗﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ
.

ﺣﺪیث25
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻧﺎﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﺍ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺼﻮﺭﺗﻰ
ﻧﻮﻋﻰ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ولیّ
ﺑﺎﻃﻦ ﻭﺣﺸﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺟﻠﻮ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻌﻘﺐ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺣﺘﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺁﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺃﻧﺪپسﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﻗﺎﺩﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﺷﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﻭ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﻳﺎ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﻣﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺭﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻴﻔﺘﺪ
ﮐﻪ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺑﺮﺧﻴﺰﺩ ﺗﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﺟﺰ ﺗﺮس ﻭ
ﺩﻟﻬﺮﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺬﺍﺑﻰ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺷﻌﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺁﺗﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﮐﻨﺪ.ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
28 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺷﻤﻦ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺟﻬﻞ
ﻭ ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ  عقاﻳﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺟﻬﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﻧﺎ ﺭﺍﺣﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﻭ ﺿﻌﻒ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﻋث ﺍﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺳﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻭ ﺭﻓﻊ
ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎ
ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺴﺐ  ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻋﺎﺩﻯ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺴﺖ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭولیّ ﻣﺮﺑّﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ معرّفی    ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
37 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﭼﻴﺰﻯ ﻧﺎﻓﻊ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺟﻬﻞ ﻭﻧﺎﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺯﻳﻨﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥﻭﺣﺘﻰ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﺑﺸﮑﻞ
ﮐﻠّﻰ
ﻭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻧﺎﻣﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﻣﻌﺪﻝ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﻡ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯﺮﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺸﺖ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
44 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﭘﻴﺪﺍپس
ﻋﻘﻞ ﺭﺍﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺳﺖﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺃﺻﻞ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻣﺎﺩﻩ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﻭﺣﻰﻭ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭼﺸﻢ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺭﺍ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ
ﻫﺪﻑ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻣﺎﻡﻧﻴﺎﺯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺭﺍﻩﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺍﺯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻡ
ﺑﺠﻠﻮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕﻭﺑﻮﻳﮋﻩﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻗﺪﺭﺕﻭ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﻭ
ﺍﺳﺘﻄﺎﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻤﮑﻬﺎ ﻭ
ﻭﺍﺭﺩﺍﺕ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺗﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﺎﺯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺠﻠﻮ ﻭﻣﺒﺎﺭزه
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﻘﺐ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣل ﻮﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ.ﻭالاّ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﮐﻪ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﻋﻘﻞ ﻟﺎﺯﻡ
ئﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ بالقوّه
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﻗﺪﺭﺗﺎﻯ بالقوّه
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻭ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻢ ﺑﻮﺩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰلا ﺟﺮﻡ
ﻣﺠﺮﻡ ﻭﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮﻣﺠﺮﻡ ﻭ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﻭ
ﮔﺎﺭﻣﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
48 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﻭﻣﮑﻨﻮﻥ الهی
ﻮﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ
ﺳﺮّﻯ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﺪﺍﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﻧﻴﺰﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭﻋﻠﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺍﻧﺶ ﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺁﻥ
ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰﺑﺪﺍﻧﺸﻬﺎﻯ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ أجزاءﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﭼﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭح ﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺡ الهی
اﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺩ .

ﺣﺪﻳث
54 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺍﺣﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﺍﺳﺖ ﻋﺮﺵ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﻨﺒﻪ ﭼﭗ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ. ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﭘﻴﺪﺍپس
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻃﺮﺡ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺳﺎﺯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺑﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻗﻴﺎس ﻭ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﺎﭼﻴﺰﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺩﻩﺍﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻳﺎ ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﻨﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
62 ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺼﺒﺮ
ﺩﺭ ﻏﺼّﻪﻭ
ﻣﺪﺍﺭﺍﻯ ﺑﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
64 ﻣﻮﻟﺎ ﻋﺎﻗﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻋﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻨﺎﺟﺎﺕ
ﻭﻣﮑﺎﻟﻤﻪ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﺍﻗﺒﻪﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭ ﺭﻓﻊ ﻧﻮﺍﻗﺺ
ﺁﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺳﺎﻋﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺃﻫﻞ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺠﺎﺯ
ﻭﺣﻠﺎﻝ ﺧﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
70 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺎ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺗﺮﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﻋﻘﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯﺒﺎ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺟﺰ ﺑﺤث ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
73 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺟﻬﻞ ﻭ
ﻧﺎﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺭﺍﺩﺭ ﺗﮑﺒّﺮ
ﻭ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﺸﺨﺺ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﻮﺍﺿﻊﺗﺮﻙ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺠﻬﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﭼﺎﺭﻩ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
74 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﺑﺮﺧﻰﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ؟ﺍﻣﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺍ ﺟﻠﻮ
ﭼﺸﻢﻭ ﺃﺟﻞ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻋﻘﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﻤﺎن
ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺭﺩ. ولیّ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺘﺰﮐّﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺴﺐﮔﺮﺩﺩ.ﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺟﺰ ﻟﺬﺕ
ﺟﻮﺋﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺖ
ﺻﺒﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ
ﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﺣﺪﻳث
78 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﻋﻠﻢ
ﻧﻈﺮﮐﺮﺩﻥﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍلاّ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺰ ﺩﺭﻙ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
80 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ
ﺩﺭ ﻃﻠﺐ
ﻋﻠﻢﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ

ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ آثار
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰﻭﺣﺘﻴﺎﺯ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰﭼﻮﻥ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺣﺮﺹ ﻭﻃﻤﻊ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭﺟﻨﻮﻥﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺧﺪﺍ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩﻭ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺑﺎﻝ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ(ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ)ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
83 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﻠﻢ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻛﻠﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﻮﻟﺎﻫﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺣﺴﻨﻪ ﻭثوﺍﺏ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺟﻬﺎﺩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍﻭ
ﺻﺪﻗﻪ ﺍثباﺕ
ﺻﺪﻕ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻪ
ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭘﻴﺮ
ﻭﻳﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕﻋﺮﻓﺎنی
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪ ﭘﻴﺮ
ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰﺯﻣﻴﻨﻪﻫﺎﻯ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺪﻫﺪﮐﻪ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳ ث 84
ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺎﻓﻊ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺭﺯﺵ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻐﺰ ﻭ
ﭼﺸﻢ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ولیّ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﻓﺮﺻﺖ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
85 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍﺩﺭ
ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺃﻣﺮ ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﮑﻮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒّﻰ ﻭ
ﻓﻴﺰﻳﮑی ﺤﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ
ﺍﺳﺘثمار ﻭ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
86 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺎﻟﻢ
ﺗﺮ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺮ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ ﮐﻨﺪﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﺎﻥ ﺷﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺷﺸﻢ محمّدﻯﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﺍﺯ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﻠﻮﻍ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.

ﺣﺪﻳث
88 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻃﻠﺐﻋﻠﻢ ﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐﻭ
ﻓﺮﻳﻀﻪﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕﺩﺭ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺷﮑﻢ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
89 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﻌﻠّﻢﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﺭﺍﺷﺮﻳﻚ ﻫﻢ ﺩﺭثوﺍﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻭ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪﺍﻯﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺭﺍ ﺑﺘﻔﮑﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﺳﺦ

ﺩﺍﺩﻥ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
90 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺩﻋﺎ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻣﮑﺘﺸﻔﺎﻥ
ﻭ ﻣﺨﺘﺮﻋﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻤﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
91 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻗﺪﻡ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺖ
ﻃﺒﻘﻪ ﺯﻣﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ
ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻭ ﺳﺘﺎپس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻫﺮ
ﺍﻗﺪﺍﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻤﻚ ﺑﻬﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
92 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺷﻤﺎ
ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻋﻠﻢ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻓﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻨثی ﮐﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺣﺮﻓﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﭘﺮ
ﺩﺭﺁﻣﺪ ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺭﺍﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ولیّ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
93 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺮﺍث ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺃﺩﺏ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭﻓﮑﺮ
ﺻﺎﻓی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﺧﻮﺩ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺧﻮﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻴﺮﺍث
ﺷﺨﺼﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ولیّ
ﺁثار ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﺎﻥﻣﺸﻮﻕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ.

ﺣﺪﻳث
94 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮپس ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
95 ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﺻﺮﻑ ﺳﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰﻭ ﻳﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﻣﺮﺑّﻰﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻠّﻰ ﺍﺯ
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺮﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
97 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻭ
ﮐس ﺗﺸﻨﻪﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﻴﺮ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻃﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺎﻝ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪولیّ
ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺎﻝ ﮐﻪ
ﺣﺮﺹ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﺨﺎﻟﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
98 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻬﺎﺭ
ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ حجّ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻭ اُمّت
ﻋﺎﻗﻞ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.(اُمّت
)ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ حَجّﺃﮐﺒﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﮒ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺁﻥﻭﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﺑﺤﺸﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی عمل
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0099 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ  ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻩﺍﮔﺮﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻣﺘﻌﻠّﻤﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﮐﻪ
ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
0010 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻧﻪ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻴﺰﻳﻚ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ (ﺗﻌﺒّﺪ)
ﮐﻪ ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﻪ ﺑﺎ
ﮐﺴﺐﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺎﻟک که ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺎﻃﻞ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺸﻒ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻏﺮﻕ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪیث
0101 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻃﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻗﺪﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ثوﺍﺏ ﻳﻚ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ اُلی
العَزم ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. پس  ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
0102 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻗﻮﺍﻡ
ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺃﻣﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻋﺎﻟﻢ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﻌﻠﻢ ﺧﻮﺩﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺎﻫﻠﻰ
ﮐﻪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺳﺘﻨﮑﺎﻑ
ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻋﻠﻢ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭسوء  ﻡ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪ
ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ به
(ﻣﻌﺮﻭﻑ)
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺸﺶ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻓﻘﻴﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﻘﺮ ﺧﻮﺩﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮپس ﺭﺍ
ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﻤﻴﻔﺮﻭﺷﺪﺗﺎ
ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭ
ﺧﻠﺎﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻘﺮ
ﺧﻮﺩ ﺧﻠﺎﺹ ﮔﺮﺩﺩ.(ﺧﻮﺩ
ﻓﻘﺮﻯ)ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻓﺨﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮضا ﻫﻴﭻ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪﻭ
ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖﻭ
ﻣﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﺪﻓﻮﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
0104 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻤﺎﻝ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ

ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕﻋﻤﻠﻰ
ﺍﺳﺖﻭ ﻧﻪ ﺍﺯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻣﺬﺍﻫﺐﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﻟﻌﻦ ﻭ ﻧﻔﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮﻭ
ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻨﻔﻰﻭ
ﺳﻌﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣثبتﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺨﻠﻴﻪﻭ ﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﭘﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻭ
ﺗﻮﺍﻟﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺭﻙ ﻗﺒﻮﻟﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻏﻔﺮﺍﻥ
ﻭ ﻋﻔﻮ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
0105 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﺮ
ﻗﺪﻡ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺻﻮﻡ ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ ﺍﺳﺖ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
0106 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻴﭻ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺴﺖﻭ ﻫﻴﭻ
ﺷﺮﺍﻓﺘﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﻠﻢ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﻭ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻭ
ﺍﺣﺎﻃﻪ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺷﺮﻳﻒ)
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣُﺸﺮِﻑ ﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻭ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮ ﻗﻠّﻪ
ﮐﻮﻩﺑﺮ ﺩﺷﺘﻰ
ﻧﻈﺎﺭﻩ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0107 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻃﻠﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺽ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻓﺮﺽ
ﻭﺍﺟﺐ ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﮐﻪ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0108 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻤﻠﺎ ﻏﺮﻕ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0109 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻪ سوء  ﺩﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻫﺴﺖﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻓﻘﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﻭﺭﻉ
ﻭﺯﻫﺪ ﻭ تَرس
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0110 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺫﻟّﺖ ﻳﻚ
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺩﺭ ﺫﻟّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺫﻟّﺖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ

ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺫﺍﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺫﻟّﺖ
ﻫﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
0111 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻋﻠﻢ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺍﻯﻄﺎﻟﺐﺁﻥ
ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﺩﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﮑﺎﻓﻨﺪﻭ
ﺧﻮﺽ ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭ
ﺳﺨﺘﻰ ﺭﺍ
ﺗﺤﻤّﻞ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺂﺏ ﻭ
ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0112 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖﻣﮕﺮ
ﭘﺮﺳﺶ ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﻠﺐ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭ ﻓﻘﻪ ﻭ ﻓﻬم
ﺘﺎ ﺳﻄﺢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺴﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.

ﺣﺪﻳث
0113 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢﺟﺎﻯ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻭ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﺯ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ معرّفی    ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
0114 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺎ
ﻧﻤﺮﺩﻩﺍﻳﺪ ﻭ
ﺑﺴﺎﻁ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺮﭼﻴﺪﻩ
ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﻇﻴﻔﻪ ﮐﺴﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﻭ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺑﺎ
ﺁﻥ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﺟﻰ
ﻭﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻭ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ.

ﺣﺪﻳث
0115 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺍﺣﺘﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻬﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻭﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹﺳﺎﻟﻚ
ﮔﻬﮕﺎﻩﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻜﺘﺄﺷﻴﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﻬﻢ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0116 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﻳﻚ
ﻓﻘﻴﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻋﺎﺑﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻣﻘﺘﻮﻟﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﮔﻨﺎﻩ ﻗﺘﻞ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
0117 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻯ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻥﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺟﺎﻥ
ﺗﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.پس
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺁﻥ ﺟﻬﺪ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﮐﻦ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺭﻭﺡ القدُس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ. ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﻨﺪﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻋﻮﺽﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻌﺎﻑ ﺷﺪﻥ
ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻮﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0118 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭ ﻣﺒﺤثی ﺭﺍ
ﺁﻣﻮﺣﺖﺭﻭﺯ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺣﻠﻘﻪ
ﻧﻮﺭ
ﺑﮕﺮﺩﻥﺎﻭ
ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺡ القُدُس ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪﻭ ﻳﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0119 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺄﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍولیّ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﭼﻮﻥ محمّدﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩﻭﻧﻴﺰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ محمّدﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0120 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺍﻣﻮﺍﻝ
ﺯﻳﺎﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﻋﻈﻤﺖ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
0121ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺩﻟﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﻣﻠﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﺑﺎ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﻴﺪ. ﻭ
ﺗﻮﺳّﻠﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺣﺎﻝ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0122 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻭﮐس
ﺳﻴﺮﺍﺑﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ
یاﺷﻬﻮﺩ ﮐﻪ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻣﺎﻝ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯﮐﻪ
ﻣﺰﻳﺪ

ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺘﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0123 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﻨﺪﻩ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
ﺑﻮﻯ ﺧﻮﺵ ﺁﻣﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻣﻴﭙﺮﺳﺪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻋﺎﻟﻴﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺍﻫﻴﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
0124 ﺃﺑﻮﺫﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺃﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﻮﺭﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻯ.ﮐﻪ ﺻﺪ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﮔﻮﺋﻰ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺴﺖ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩ ﺳﺮﻋﺖ
ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ.

ﺣﺪﻳث
0125 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﺎﻟﻢ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0126 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻤﺎﻝ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻪ ﺷﺮﻁ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﮑﻰ
ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺻﺒﺮ ﺩﺭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ. ﻭ سوﻡ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻮﻥ
ﻗﻄﺮﻩ ﻗﻄﺮﻩ
ﺭﺯق ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺘﻦ.

ﺣﺪﻳث
0127 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻫﺮ ﺑﺎﺑﻰ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢﻳﺎ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺭﮐﻌﺖ
ﻧﻤﺎﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩﻳﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺘﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
0128 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢثوﺍﺏ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻫﻔﺘﺎﺩ

ﺩﻭ
ﺻﺪﻳﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺻﺪﻳﻖ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0129 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻮﺍﺏ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻤﺎﺯ ﺑﺎ
ﺟﻬﻞ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﻫﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻌّﺎﻟﻴﺖ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
0130 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺳﺎﻳﻪ ﺳﺎﺯ
ﺁﻧﺎﻥﻭ ﺑﺮﮐﺖ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﻘﺺ
ﺭﺯﻕ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ  ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻋﻠﻢ
ﺑﺠﺎﻯ ﮐﺴﺐ ﻣﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0131 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮﮐس
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻃﻠﺐ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖﮐﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩﻭﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺟﻪ.ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0132 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﻗﻴﺎﻡ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0133 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﭘس ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﺪﮔﺎﻥ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ هستند ﮐﻪ
(ﻋﺘﻴﻖ)ﻭ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﺯﺍﺩ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0134 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻃﺎﻟﺐ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺁﻧﮑﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﺩﻭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺍﺵﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
(ﺫﺧﻴﺮﻩﺁﺧﺮﺕ)ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ بالقوّه
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪﻭ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ربّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ربّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0135 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻣﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﮑّﺎﻡ ﺑﺮ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0136 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻳﻚ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺴﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0137 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ هر
کس   ﺣﮑﻤﺘﻰ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺻﺒﺮ ﻓﺰﻭﻧﻰ
ﮐﺴﺐ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ . ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻄﺶ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0138 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﺮﻳﻒ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﻗﻠّﻪ ﮐﻮﻫﻰ ﻧﻈﺮ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﻴﻂ ﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﺷﺖ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0139 ﻣﻮﻟﺎ ﻃﻠﺐ
ﻋﻠﻢ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﺮﺩﺍﻧﮕﻰﻭ
ﺻﺎﺣﺐ(ﺗﺤﻔﻪ
ﻣﺠﺎﻟس ) ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺍﻧﻴس ﻭ
ﺩﺭ ﻏﺮﺑﺖ
ﻣﻮﻧس ﻋﺎﻟﻢ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0140 ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻴﻚ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﺮ
ﮐﺶ ﺑﺤﮑﻤﺖ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﻮﺩﭼﺸﻢ
ﻫﺎ ﺑﺎ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻭﻭﻗﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻮﻯ ﺩﻭﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0141 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮔﻨج
ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖﻭﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ
ﭼﻬﻞ(ﻗﺮﻳﻦ)ﺧﻮﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
0142 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪﻣﻮﺩﺕ
ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺒﮑﻪ
ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰﺷﺮﻳﻒ
ﺗﺮﻳﻦ ﺣﺴﺐ
ﻭﻧﺴﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮑﺪﺍﻡ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩﻭ ﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
0143 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺟﺎﻫﻞ
ﮐﻮﺩﻙ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﺨﻮﺭﺩﻩﺑﺎﺷﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﻮﺟﻮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0144 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﻃﻠﺐ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﺒﺎﻃﻞ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﺘﻌﺒّﺪﺍﻧﻪ

ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻓﺮ ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0145 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺘﻮﻥ
ﺍﺻﻠﻰ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺃﻣﺮﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺗﻦﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﻭ ﺭﻭﺡ القُدُس
ربّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻴﺰﺳﺘﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺑﻴﻨﺸﻬﺎ ﻧﻴﺰﺳﺘﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
0147 ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻭﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻳﺪﻭ
تقرّب ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ

ﻧﻤﺎﺋﻴﺪﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﺪ ﭘﺮﺳﺶ
ﮐﻨﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﻧﺎﮔﺎﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪﻫﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺮﻭﺩﻭ ﻋﻤﺮ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺣﺪﻳث
0148 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻳﻚ ﺑﺎﺏ ﻋﻠﻢﻳﻌﻨﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0149 ﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺠّﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺍﻯ ﺑﺤﺎﻝ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﻋﻠﻢ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻨﻴﺪ ولیّ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﻧﺸﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺤﺸﻮﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .
ﮐﻪ ﻧﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0150 ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﻭﺣﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﺎﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻨﺪﻩ ﺟﺎﻫﻠﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺃﻫﻞ
ﻋﻠﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ

ﺍﻗﺘﺪﺍ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
0151 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﮔﺎهی
اﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﻣﺎﻝ ﻭ
ثرﻭﺕ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﺑﻬﻔﺖ ﺩﻟﻴﻞ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﺮﺍث ﺑﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺎﻝ
ﻣﻴﺮﺍث ﻓﺮﻋﻮﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺘﮑﺒّﺮ ﻭ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻣﺎﻝ
ﺃﻧﺪﻭﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﮐﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺼﺮﻑ ﺷﻮﺩولیّ
ﻣﺎﻝ ﮐﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻣﺎﻝ
ﺣﺎﻓﻆ ﻭﻧﮕﻬﺒﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ولیّ
ﻋﻠﻢ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺣﺎﻓﻆ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﺗﺎ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖﻭﻣﺎﻝ
ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻝ ﺭﺍ
ﻫﺮﮐسﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪﻭ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﺍﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﮐﻮﺷﺶ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩﻭﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ .

ﺣﺪﻳث
0152 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺮﻭﻯ ﻫﻢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﮑﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
0153 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻓﺘﻦ ﺑﻤﺴﺠﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞﻳﺎ
ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺨﺎﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ
حجّ ﻋﻤﺮﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻤﺮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ حجّ
ﺃﮐﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0154 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻌﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪﺁﻥﻨﻴﺰ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻋﺎﻟم
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0155 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻭﮐﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻋﺎﻟﻢ
ﻭﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﻫﺴﺘﻴﻢﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﭼﻮﻥ ﮐﻒ.

ﺣﺪﻳث
0156 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺮﺩﻡ ﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﺮﺩﻡ
ﻫﻤﺞ ﻭﺣﺸﻰ ﻭ
ﻫﻴﺰﻡ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ

ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0157 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻣﺘﻌﻠّﻢ ﺳﺎﻟﻚﻭ
ﻳﺎ ﻋﺎﺷﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺵﮐﻪ
ﺑﻘﻴﻪ ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث0158
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰﻭ ﻳﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥﻭ ﻳﺎ
ﻋﺎﺷﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺵ.ﻭ ﺍﺯ
ﮔﺮﻭﻩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺒﺎﺵﮐﻪ
ﻫﻠﺎﮐﺖ ﻭ

ﺣﻠﻖ
ﺁﻭﻳﺰﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
0159 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺘﻌﻠّﻢ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺵ ﻭ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻰ.

ﺣﺪﻳث
0160 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺵﻭ
ﮔﺮﻭﻩ سوء  ﻡ
ﻧﺎﺑﻮﺩ
ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﺣﺪیث
0161 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﺃﻫﻞ
ﺩﻳﻦ ﻳﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ
ﺷﺮﻑ ﺩﻧﻴﺎ ﻭ
ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﺳﺖ.(ﺁﺧﺮﺕ)ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0162 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﺮﺳﺶ
ﺍﺯ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﻌﺎﺷﺮﺕ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻭﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﺑﺎ
ﻓﻘﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
0163 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﺑﺎ
ﻧﺎﺭﺿﺎﻳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺻﺒﻮﺭ
ﺑﻮﺩﻡﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﺍﺯ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻢ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻡ.

ﺣﺪﻳث
0164 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﭘﺮﺳﺶ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪﺗﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪﻭﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0165 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﻡ
ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻭ ﻳﺎ
ﻣﺘﻌﻠّﻢ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﺑﻘﺼﺪ

ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻫﻤﺞ
ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﺮ
ﻧﺪﺍﻯ ﺯﺷﺖ ﻭ
ﻧﻌﺮﻩﺍﻯ ﻣﺒﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺑﺎﺩﻯ
ﺧﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺤﮑﻤﻰ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0166 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ اُمّی    ﺑﻤﻴﺮﺩﻭ
ﻳﻚ ﺑﺮﮒ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻗﻰ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭ ﻭ ﺁﺗﺶ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﺣﺪﻳث
0167 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺴﻮﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﻭ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻴﺮ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﻯ.

ﺣﺪﻳث
0168 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﻠﻴﺪ ﺁﻥ ﭘﺮﺳﺶ
ﻭ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﺯ
ﺃﻫﻞ ﻋﻠم
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻤﺎ
ﺭﺍ ﺭﺣﻤﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺣﺪﻳث
0170 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﺴﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺑﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻣﺤﻈﻮﺭ
ﮔﺮﺩﺩﮐﻪ ﺑﺎ
ﻧﻔﺎﻕ ﻃﺮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
0171 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩق
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻳﻥ
ﺠﻨﺠﺎﻟﻴﺎﻥ
ﻏﻮﻏﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻘﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻌﺮﻩﮐﺶﻭﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﻗﺘﻞ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ
ﻭ ﺑﺼﻠﻴﺐ ﻣﻰ
ﮐﺸﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0172 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻳﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ

ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻏﺎﻓﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﺮﺩ.ﻭﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪﺟﺎﻫﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩ.ﻭﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪپس
ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺭﺷﺎﺩ ﮐﻨﻴﺪ ﮐﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0173 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﻭﺭﺩﺳﺖ ثرﻳّﺎ
ﺑﺎﺷﺪﺩﺳﺖ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﺭﺳﻴﺎﻥ
ﭘﺎﺭﺳﺎ ﻭﺩﺭﻭپس.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪﺍﮔﺮﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻮﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺷﺎﻧﻪ
ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﭘﺎﺭﺳﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0174 ﻟﻘﻤﺎﻥ ﺣﮑﻴﻢ
ﺳﻔﺎﺭﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺠﺎﻟﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﺸﻴﻦ ﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻰﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻯ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﺎﻳﻪ ﺩﺍﺭﺩﻭ
ﺗﻮﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻯ.

ﺣﺪﻳث
0175 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﺑﺨﻄﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺑﺨﻄﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻈﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﺎ عَدَم ﻧﻘﺺ ﺑﺎﺯﺗﻮﺍﺿﻊ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﻓﻘﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
0177 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻮﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﺪﮐﻪ ﺣﻠﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺫﮐﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0178 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ثبت
ثوﺍﺏﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺮﺩﻩﮐﻪ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ
ﺑﻤﺠﺎﻟس ﺫﮐﺮ
ﻭ ﻳﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﮐﻪ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺰﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻮﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0180 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﺳﻴّﺪ ﻭﺳﺮﻭﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ(ﺷﻴﺪ
) ﺟﻤﺸﻴﺪﻯ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ

ﻣﺘّﻘﻴﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﺸﺴﺘﻦ ﺑﺎ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0183 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻤﻨﺸﻴﻦ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺁﮔﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ علیّ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻈﺮ ﺩﺭ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ(ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ)ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺴﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0184 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺭ
ﻣﺠﻠﺶ ﻳﻚ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰﺍﺯ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺗﺸﻴﻴﻊ ﺟﻨﺎﺯﻩ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺗﺸﻴﻴﻊ
ﺟﻨﺎﺯﻩ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺄﻧﺪﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻠﻤﺎ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪﻳث
0185 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺳﺎﻋﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭ ﺷﺐ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﺮﺷﺐ ﻫﺰﺍﺭ
ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0187 ﺍﻣﺎﻣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻢ
ﻧﺸﻴﻨﺎﻥ ﻳﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪﭘس
ﺍﺩﺍﻣﻪﺑﺪﻩ.
ﻭﻳﺎ ﺗﻮ ﻣﻔﻴﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﭘس ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻩ ﻭ
ﻟﻄﻒ ﮐﻦ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺑﺎﺵ
.

ﺣﺪﻳث
0188 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ ﻧﺸﺴﺘﻦ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﺭﺍ ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﺷﺮﻁ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﻚ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺑﺘﻮﺍﺿﻊﻭ ﺍﺯ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺨﻠﻮﺹ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝﻭ ﺍﺯ
ﺯﺷﺘﻰ
ﺑﻨﺼﻴﺤﺖ
ﻳﺎ(ﻧﺼﺢ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ)ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ ﺣﺮﺹ
ﻭ ﺭﻏﺒﺖ ﺑﺰﻫﺪ
ﻭﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0189 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻗﺎﺭ ﻭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﮐﻪ قُرّه     ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ولیّ
ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺫﻟﻴﻞ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﮐﻪ ﺣﻘﺎﺭﺕﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ.

ﺣﺪﻳث
0190 ﺍﻣﺎﻡ ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻈﺮ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺎﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻮﻯ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
اُمّی    ﺳﺎﻟﻚﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭﺵ
ﻭﺍﺳﺘﻤﺎﻉ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﻭ
ﻳﺎﺩﺭ(ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ)ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﻋﻴﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﭼﻨﺎﻥ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

ﺣﺪﻳث
0191 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺻﺤﺒﺖ
ﺑﺎ ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺩﺍﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺧﻬﺎ ﻭﺩﺭﮔﺎﻩ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻓﺮﻳﻀﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0194 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺸﺴﺘﻦ
ﻧﺰﺩ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻈﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﮑﺴﺎﻝ
ﺍﻋﺘﮑﺎﻑ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﮐﻌﺒﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻃﻮﺍﻑ ﮐﻌﺒﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﻢ
ﻧﺸﻴﻦ ﻋﻠﻤﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﭘﻠّﻪ ﺑﻬﺸﺘﻴﻮﺑﺎ
ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.

ﺣﺪﻳث
0195 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﺴﺠﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭس ﻓﻘﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﻋﺎ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻓﺮﻣﻮﺩ
ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻓﻘﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺒﺎﺣث
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﻭ
ﺩﻋﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﮔﺮ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0196 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻴﺪ ﭘس ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﺪ.ﻭﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺳﺘﺎﻥ ﺣﻠﻘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺫﮐﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻣﺠﻠس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.

ﺣﺪﻳث
0198 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﺬﮐّﺮ
ﻳﻚ ﺑﺤث
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ درس ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0199 ﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺣﮑﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻤﺎ
دﺭ ﻫﻢ ﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻦ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ الهی
ﺮﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭ

ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﻟﻰ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
0204 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻫﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺁﺧﺮﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ

ﺍﺯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻣﺪﻩ ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0205 موﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﺎﻍ
ﺁﺳﻴﺎﺏ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﻧﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ولیّ
ﺩﻭ ﺭﮐﻌﺖ ﺑﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﺳّل ﺒﺎﻭ ﺍﺯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺭﮐﻌﺖ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﻋﺎﻟﻢ
ﻓﺘﻨﻪﻫﺎﻯ
اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺍﺯ ﺳﺮ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪولیّ
ﺟﺎﻫﻞ ﺩﺭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺣﺪیث
0206 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﮐس ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺍﺳﺖﻋﺎﻟﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﻔﺴﺎﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﻭﺟﺎﻫﻠﻰ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻦ
ﻋﺎﻟم اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
اﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﺩﺩﻣﻨﺎﺳﻚ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺳﺖ.

حدیث
0207 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﻈﺮ
ﺩﻗﻴﻖ ﺩﺭ
ﺃﻣﺮﻯ ﮐﻨﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﺪ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺑﻤﺎﻧﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺻﺤﻴﺢ ﻋﺬﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0208 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻟﻘﻤﺎﻥ
ﺳﻪ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﻟﻢ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻔﺮﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﭘس ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﺭﺩﺗﺎ
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺑﻮﺩﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺣﺪﻳث
0210 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺩﻭ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠﻢ
ﻫﺴﺖﻳﮑﻰ
ﺁﻧﮑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﭼﺸﻢ ﺑﺪﻭﺯﻧﺪﮐﻪ
ﺃﺻﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻋﻠﻢ
ﺩﻳﮕﺮﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0211 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻤﻞ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﮐﻨﺪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺎﺳﺪ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ گرﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
0212 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻢ
ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺳﺖﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﮑﻰ ﻋﻠﻢ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﻦﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ سوء  ﻡ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ تقرّب
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥﺎﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0213 ﺍﻣﺎﻡ
ﮐﺎﻇﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻤﻰ
ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﺁﻥ ﺿﺮﺭ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ ﻭ
ﻧﻔﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪالهی
ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺳﻪ ﺷﺮﻁ
ﺩﺍﺭﺩﺁﻳﺖ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺤﮑﻢ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ معرّفی    ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻢ ﻓﺮﻳﻀﻪﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻣﻮﺭﻯ که ﻓﻀﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻓﻀﻮﻟﺎﺕ
ﺯﺍﺋﺪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث0214
ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻔﺎﮐﺎﺭﺍﻥ ﺩﻭﺭﻩ
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖﻧﺒﺎﺷﻴﺪ
ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺗﻌﻘّﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭﺟﺰ
ﺷﺮ ﻭ ﺿﺮﺭ ندﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ

ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ولیّ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ
ﺩﻳﻨﻴﺪﺭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ محمّدﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭﻭﻓﺎﻯ ﺑﻌﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺗﺪ.
ﭘس ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0215 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺷﻤﻦ هر
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺟﻬﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻭﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0216 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻣﻄﺒﻮﻉ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺴﻤﻮﻉ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﻣﻨﻄﺒﻊ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺒﺎﺷﺪ سوء  ﺩ ﻭ
ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻨﻄﺒﻊ
ﺩﺭ ﺩﻝﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
0218 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺳﺤﺮ
ﺁﻣﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﺟﻬﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺷﻌﺮﻫﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻭﺑﺮﺧﻰ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎ
ﻋﺎﺩﻟﺎﻧﻪ ﻭ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
0219 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﻓﻘﻪ
ﻭﻓﻬﻢ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙﻭ ﻃﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺪﻥ
ﻫﺎﻭ ﺻﺮﻑ ﻭ
ﻧﺤﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﺮﺑﻰ ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﻠﻢ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺯﻣﺎﻥ .

ﺣﺪﻳث
0221 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻓﻘﻪ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻴﺪﮐﻪ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0223 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻮﺷﺒﺨﺖﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺷﺖﻣﻔﻴﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
0224 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ
ﺑﻔﻀﻴﻠﺖﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﻓﻘﻪ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻧﻴﺰ ﻭﺭﻉ
ﻭﺯﻫﺪ ﻭ ﺗﺮس ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﺸﺮﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺘﻦ .

ﺣﺪﻳث
0225 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻔﻘّﻪ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﺮﺍﻧﺒﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺟﺎﻥ
ﻭﻣﺎﻝ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻥ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0226 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺻﺮﻑ ﻋﻤﺮ
ﺩﺭ ﻃﻠﺐ ﻧﺤﻮ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻦ ﻋﺮﺑﻰﺧﺸﻮﻉ
ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺒّﺮ ﻳﺒﺎﻥ
ﻭﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ .

ﺣﺪﻳث
0228 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭼﻬﺎﺭ
ﺃﻣﺮ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﻫﺴﺖ ﻳﮑﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﻣﺎ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ
ﮐﺮﺩﻩ.ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺑﮑﺠﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ سوء  ﻡ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺎ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺟﺰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﺪﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ محمّدﻯ
ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ
ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ

ﺣﺪﻳث
0229 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻓﻘﻪ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻧﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰﮐﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﺎ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍﺣﻞ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0 234ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﮑﻤﺖ
ﻧﻮﺭ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻣﻴﺮﺍث ﺗﻘﻮﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ
ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻓﻘﻴﻪ
ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0235 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺴﻮﻯ
حقّ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺗﺎ ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻓﻘﻴﻪ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺮﺩﻯ.ﻭ ﺭﻧﺞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﮐﺖ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0237 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻤﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻦ.ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ

ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0242 ﻟﻘماﻥ
ﺣﮑﻴﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺣﮑﻤﺖ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ ﻭ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺩﻳﻦ ﺍﺳﺖﻭ ﺁﺯﺍﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺯ
ﺑﺮﺩﮔﻰ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻧﺪﻩ
ﻓﻘﻴﺮﮐﻪ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﺧﻄﺮ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ نَفس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث 0243 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﻠﻴس ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﮐﺎﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻳﻚ ﻓﻘﻴﻪ
ﭘﮕﻴﻪ
ﺑﻤﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﺭسوﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0246 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﻝ
ﻃﻔﻞ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻮﻯ ﺑﺪﻫﻨﺪ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻫﺪﻑ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﺰﺍﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﺭس ﺭﺍ ﺟﺎﻯ
ﺗﺮﻭﻳﺞ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
.

ﺣﺪﻳث
0247 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻦﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺠﺎﺟﺖ ﻳﺎ
ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﺏ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺪﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0248 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﭼﻮﻥ
ﻧﻘﺶ ﺑﺮ ﺳﻨﮓ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﻯ ﺁﺏ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺗثبیت
ﺁﻧﻬﺎﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ بالقوّه
ﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ .

ﺣﺪﻳث
0249 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﮔﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﺃﻣﺮ
ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﮔﺮﺩﺩثوﺍﺑﻰ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺯ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ
ﺟﺰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺃﻣﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺣﺪﻳث
0250 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺷﺐﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ
ﺍﺣﻴﺎﻯ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻃﻠﺐﻋﻠﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺷﺐ ﻭﺭﻭﺯ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0251 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻧﺰﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﺵ ﮐﻪ
ﺑﺸﻨﻮﻯﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﮕﻮﺋﻰ.ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﮐﺮﺩ.ﻭﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻥ
ﺣﺮﻓﺶ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﺸﺪ
.

ﺣﺪﻳث
0252 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺷﺐ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺍﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻪ
ﺃﻣﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. (ﺗﻬﺠّﺪ)
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ولیّ
ﻧﻪ تهجّی
ﻗﺮاءﺖ ﮐﺘﺎﺏ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ.ﮐﻪ قراءت
قُرّه    ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺮﻭس ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺩﺍﻣﺎﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﺭﺍپس
ﻣﻴﺪﻫﺪﻭﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ ﺷﺐ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0253 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺮﺩﻡ
ﭼﺎﺭﻩﺍﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﻣﮕﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺿﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﮕﻔﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.

ﺣﺪﻳث
0254 ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖﺍﮔﺮ
ﻓﻘﻪ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻗﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ ﻣﺬﻫﺐ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0256 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﭘﺮﺳﺶ
ﺯﻳﺎﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺣﺪ
ﺃﻗﻞ ﭘﺮﺳﺶ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﺮﺩ.

ﺣﺪﻳث
0257 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻤﺮﺩﻡ ﻧﺼﻒ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﺮﺳﺶ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺼﻒ ﻋﻘﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻴﺰ
ﻧﺼﻒ ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯﻤﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ولیّ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ
ﺗﻮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0258 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﻀﺮ
ﻣﻌﻠّﻢ ﻣﻮﺳﻰ
ﺑﻮﻯ ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﺴﺘﻤﻊ
ﺭﺍ ﻣﻠﻮﻝ ﻭ
ﺧﺴﺘﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﺘﺮ
ﮔﻔﺖﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻀﻢ
ﮐﻠﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث0261
ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻣﺎ
ﮐﻪﺷﻌﺎﻉ ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺿﻌﻴﻔﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪﺍﺯ
ﻇﻠﻤﺖ ﺟﻬﻞ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0262 ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ
ﭘﺮﺳﺶ ﺯﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﮔﻔﺖ
ﺣﻤﻞ ﺑﻴﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﻫﻢ
ﺑﺒﺎﻡ ﺧﺎﻧﻪ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ولیّ
ﻣﻦ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﭙﺮﺳﻰ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﻢ. ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻳﮋﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ بالقوّهﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0265 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺩﺭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺑﻌﺎﺑﺪ ﺯﺍﻫﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩﻯ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﻭ. ولیّ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﻮﺩﻯ.ﮐﻪ
ﻓﻘﻴﻪ

ﭘﮕﻴﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖﻓﻴﺾ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﮐﺴﺐ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺑﻬﺸﺖﻭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0266 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻭﺣﻰ
ﺧﺪﺍ
ﺑﻤﻮﺳﻰﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ
ﻣﻦ ﮐﻦ. ﭘﺮﺳﻴﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﻢ؟ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﻔﺖ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﻦ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ بالقوّه
ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0270 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺷﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻮﺭﺵ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭﺻﻮﺭﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﺷﻮﺩ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
0272 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ ﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺯﻧﺪﻩﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻌﺎﻉ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻗﻮس
ﺻﻌﻮﺩﻭ ﻫﻔﺖ
ﺗﺠﻠّﻰ

ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﻧﻮﺭ
ﺗﺎﺝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﻤﻪ
ﻣﻴﺘﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻭ
ﺑﻬﻤﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0273 ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﺍﺯﮐﺴﻰ
ﭘﺮﺳﻴﺪﺁﻳﺎ ﺑﻴﺴﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺩﺭﻫﻢ ﺑﺘﻮ
ﺑﺪﻫﻢﻳﺎ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺻﺒﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻰ؟ﮐﻪ ﻭﻯ
ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ.
ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺳﺘاﻴﺶ ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻅ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻧﻤﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
0280 ﺍﻣﺎﻡ ﺟﻮﺍﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺴﻠّﻂ ﺑﺮ
ﺧﻠﻖ ﻭ ﺑﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﺮﮐ س ﺑﻬﺮﻩﺍﻯ
ﮔﺮﻓﺖ
ﺑﻔﻀﻴﻠﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻥ ﺑﺨﻮﺩ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪﮐﻪ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻋﮑس ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0281 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎﻣﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﻥ ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﻣﺮﮐّﺐ
ﻋﻠﻤﺎ ﻣﻰ
ﺳﻨﺠﺪ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﺩ
ﻋﻠﻤﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﻥ
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ ﺩﺭﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺷﻬﻴﺪﺍﻥ
ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺷﺎﻧس ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻔﺎﻫﻰ
ﺧﻮپس ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0283 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﻣﻴﺪﻯ
ﺑﺮﻭﺯﻫﺎ
ﻭ(ﺍﻳّﺎﻡ
ﺍﻟﻠﻪ)ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﮐﻨﻴﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ

ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﺪﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻏﻔﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0288 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺷﺮﻕ
ﻭﻏﺮﺏ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮕﺮﺩﻯﺩﺭ
ﻋﻠﻢ ﻣﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻰ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّدﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
0289 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﺭث ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ
ﻭ محمّدﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﮐﻪ ﻭﺍﺭثذ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ محمّد ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
0294 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻣﺎ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺯﻳﺎﺩﺩﺍﺭﻳﻢﮐﻪ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺷﻤﺎ ﺍﺯ
ﻇﺮﻓﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺷﻨی علم ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻇﺮﻭﻑ ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﻠﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻭ
ﺗﺤﮑّم ﺒﺮ
ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0295 ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻌﺪﻥ
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﺁﻥ ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ معرّفی    ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0296 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭﺳﺖ ﺭﺍ
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﻄﻌﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺍﺳﺖﻧﻪ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺎﺩﻯ
. ﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ولیّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺮﻓﺖ.

ﺣﺪﻳث
0297 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺁﻧﭽﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻋﻠﻢ
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﺁﻥ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ
ﺑﭙﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻃﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪﻭﻟﻮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ
ﭘس ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﻯ
ﺍﺳﺖﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺷﻴﻌﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﻌﺎﻉ ﺍﻟﻬﻰﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺳﻨّﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺣﺪﻳث
0298 ﺍﻣﺎﻡ
ﺑﺎﻗﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺃﻫﻞ
ﺑﻴﺖ محمّد ﻣﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬ ی اﺯ
ﻣﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺒﻌﻴّﺖ
ﮐﻨﻴﺪﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻌﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻠﻒ
ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﻟﺖ ﺩﺳﺖ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭ هَوَس
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺟﺰ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ الهی
ﻴﻮ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪﮐﺴﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0299 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻘﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﮔﻔﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﺪ ﺍﺯ
ﻣﻦ ﺑﭙﺮﺳﻴﺪ
ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ علیّ
ﺁﻏﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﮐﻪمحمّد
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩ
ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
محمّدﻯ ﻃﻮﻝ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ علیّ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0301 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺟﻠﺠﻠﻪ ﻭ
ﺷﻮﺭﺵﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤؤﻣﻦ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ
ﭼﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.

ﺣﺪﻳث
0303 ﻣﻮﻟﺎ علیّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺣﮑﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻣﻨﺒﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻦ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺁﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻧﺸﺴﺖ.
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻌﺪﻯ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ
ﮔﻮﻫﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ ﺳﮓ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ.

ﺣﺪﻳث
0307 ﺍﻣﺎﻡ ﺑﺎﻗﺮ
ﮔﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﭼﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﮔﻔﺖ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ ﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﺩﺍﺭﺩ ولیّ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ
ﺩﻗّﺖ ﻭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺷﺮﻭﻉ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
9308 ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪحقّ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ
ﺑﺎﻃﻞ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪﻭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺯ ﺃﻫﻞ حقّ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﺪ.ﺃﻫﻞ حقّ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﻠﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﺣﺰﺏ
ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻨﺎﻓﻖﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻣﻨﺎﻓﻘﺎﻧﻪ ﻭﻣﻘﺘﺼﺪ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺟﺎسوء  ﺳﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺣﺪﻳث
0309 ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺤﻮﺍﺭﻳّﻮﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪﺍﺯ
ﺑﻮﻯ ﻗﻄﺮﺍﻥ
ﻭﻧﻔﺖ
ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﻧﺸﻮﻳﺪ ﺍﮔﺮ
ﭼﺮﺍﻍ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس ﻋﻠﻢ
ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪﻭ ﺑﻌﻤﻞ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻴﺪﻭ
ﺻﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ .

ﺣﺪﻳث
0312 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﺮﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪﻋﻠﻢ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥﺗﻤﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ محمّد
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻰ
ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0319 ﺍﺯ
ﺫﻭﺍﻟﻘﺮﻧﻴﻦ ﮐﻮﺭﺵ
ﻧﻘﻞ ﺍﻣﺎﻡ
ﺷﺪﻩﻋﻠﻤﻰ ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻔﻴﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩﺗﻮ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﻣﻮﺯ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻋﻠﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺃﺑﺪﻯ پس  ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﻌﻠﻢ ﻧﻈﺮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺎﺯ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﻗﺸﺮﻯ
گرﻯ ﻭ(ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﻰ)ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻧﻪ(ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ)ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰﮐﻪ(ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ) ﺑﺎﺯ ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ
ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﺣﺪﻳث
0320 ﻣﻮﻟﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻠﺎﻡ ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻄﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﺮﺿﻰ
ﺷﻔﺎ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻣﮕﺮ ﺑﺪﺳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺩﺭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﻫﻢ
ﺩﺭﻣﺎﻥ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ولیّ ﻧﺎﻗﻠﺎﻥ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻭ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
0321 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻘﻮﺍﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﻨﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮔﺬﺍﺭﺩﻭ
ﻣﻨﻔﻮﺭﺗﺮﻳﻥ
کس ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖﮐﻪ ﺑﺨﻮﺩﺵ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.پس  ﺑﻬﺮ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺪﻋﺖ
ﺑﺎﻃﻞ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﮔﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ
ﺣﻤّﺎﻟﺎﻥ ﻭ
ﻫﻴﺰﻡ ﮐﺸﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ .

ﺣﺪﻳث
0327 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﻫﺎﻥ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ۳۱۳ ولیّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺩﺳﺘﻮﺯﺭﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﺍﺯ
ﺑﺸﻨﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺣﺪﻳث
0326 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺩﺭ
ﮔﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ
جهنّمیﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻓﻮﺭﺍ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
الهی
ﺮﺍﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺣﺪﻳث
0328 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
(ﺭﺟﺎﻝ) ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ ﻭﺭﺍﺟﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﮐﻨﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻤﺮﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮐﻮﻩ ﻫﺎ
ﺯﺍﻳﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻭﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ سوء  ﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ ﺳﻴﺼﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺧﻮﻙ ﭼﻨﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎل ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺬﺍﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﻣﺒﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺪ ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0329 ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺃﻫﻞ ﻗﻠﻢ
ﻭ ﺩﻓﺘﺮ ﺷﻮﻯ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ

ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺣﺪﻳث
0330 ﻣﻮﻟﺎ
ﺍﻫﻄﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺘﻌﺒّﺪ
ﺟﺎﻫﻞ ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭘﺮﺳﺸﻰ ﺩﻳﻨﻰ
ﺷﻮﺩ ﻭﺍﺯ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭﻯ
ﻧﻤﻮﺩ ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺣﺪﻳث
0331 ﻣﻮﻟﺎ علیّ
ﺍﺯ ﺩﻭﮐﺶ
ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺍﺳﺖ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺟﺎﻫﻠﻰ ﺑﻰ
ﻋﻠﻢ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0332 ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻭﺩ نَبیّ
ﻭﺣﻰ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﺎﻟﻢ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﻧﻴﺎ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﺪﻫﻰ ﮐﻪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻣﺮﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺷﺖ ﻭﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺮﺍ
ﺭﺍﻩ ﺯﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ
ﻭﻗﺎﺗﻠﺎﻥ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.

ﺣﺪﻳث
0333 ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﺎﻟﻤﻰ ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﺍﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺴی ﺭﺍ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺮﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ولیّ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ولیّ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮑﺴﻰ ﺑﮕﻮﻳﺪ پس
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

M184

نزدیک
ترین راه
رسیدن بأنوار الهی

خواننده
گرامی قبلا
مکررا در
نوشته هایم
گفته ام ، که
آفرینش هستی
در کل ٌ و نیز
آفرینش یکایک
اجزای هستی،
در مواد ظاهرا
بی جان، و نیز
گیاهان وحیوانات
و انسانها
تنها هدف
خداوند تکامل
روحی هر موجود
فردی میباشد.
که از أزل تا
کنون و تا أبد
طبق فرمان (کن
فیکون) پیدا
وموجود شده، و
باید بموجب
این فرمان
الهی از
نردبان انواع
باتکامل
تدریجی در تن
و ذهن و روان
بخداوند
نردیکتر شود،
که بازگشت همه
موجودات بسوی خداوند
است. و اینک ما
افراد نوع
بشری و در فصول
آخر نوع بشری،
و با ولایت سلوکی
مصطفوی ششم در
مرحله آخر،و
برای کسب
کمالات نوع
فوق بشری آینده
که از ٥٥ قرن
دیگر در جهان
آغاز میگردد،
باید بنور
الهی قاﺌم
روح القدس رب
ٌ النوع بشری
برسند که
خواهد رسید.
نوع فوق بشری
هزاران برابر
نوع بشری عقل
و امکانات
حیاتی خواهد داشت.
چنان عقلی باز
روح خود را
بنور خداوند
رحمان خواهند
رساند. که
اکنون نهایت
کمال نوع بشری
رسیدن بعرش رب
ٌ رحمان
میباشد. و همیشه
برای ما سریعتر
ومستقیم تر،
راهی برای کسب
کمالات و شرایط
مورد نیاز
رسیدن بعرش
رحمان و آینده
نوع فوق بشری،
برای روح و
روان ما، جز
سلوک الهی با
یک ولیٌ الهی
زنده بمعرٌفی خداوند
راهی نیست . و
انسان طالب لقای
الهی هم اکنون
باید شرایط
تولدات بهتر
از اکنون را
زودتر فراهم
نماید. آنگاه
سالک راه الهی
در ولایتهای سلوکی
ششگانه، میتواند
سریعتر وشاید
که یک شبه ره
صد ساله رفتن
باشد، بمراتب
شهودی
اجلّیات
انوار الهی ،
بخصوص شهود
ضروری و حیاتی
ششم قاﺌم روح
القدس وواجب
الهی برای نوع
بشری برسد.
وخود نیز این
همانی مقام الهی
روح القدس را
بیابد و مقدٌس
شود. روح القدس
قاﺌم ربٌ
النوع بشری و
بقول مسیح
گبریال
جبراﺌیل، که الگوی
کمال صقات
الهی میسٌر
برای نوع بشری
میباشد. که با
روش تصوٌف و
سلوک مصطفوی محمد،
در یک (شب قدری)
میتوان بدان
نور و مقام رسید.
آنهم پس از
استقبال سالک
از ( مرگ قبل از
مرگ )تا سالک این
همانی
الوهیٌت
وصفات الهی
روح القدس را
بیابد. که تنها
ویزای ورود
بآینده نوع
فوق بشری فرشته
گونه بجهان،
وهفت هزار سال
بعد خواهد
بود.و شایسته
چهار بهشت الهی
میگردد، که
تولٌد نوع فوق
بشری، بهشت چهارم
انسان کامل
فوق بشری
خواهد بود. و
اکنون در صورت
تولد دوم
الهی، و
بازگشت بخلق
شاهدعرش
رحمان چهار
بهشت دارد.
بهشت نخست در
احوال الهی و
الهامات لدنٌی
است. و شبها در
رؤیاهای
شهودی بهشت
دوم را دارد.و
با مرگ شیرین
و مطلوبی بهفت
هزار سال
انتظار در عرش
رحمان میرود که
بهشت سوٌم
اواست. آنگاه
تولد در نوع
فوق بشری بهشت
چهارم را بجهان
خواهد داشت .
چه در کره زمین
یا کرات دیگر،
که سوپرمن های
فوق بشری
میتوانند کهکشان
راه شیریی را
جولان بدهند .
آنگاه با ولایت
الهی هفتم مهدی
موعود، یک روح
فوق بشری بنور
ربّ رحمان و
عرش رب ٌ برتر
از رحمان
میرسد. که
چهار صد هزار
سال بعد باز
بنوع بالاتر از
نوع فوق بشری
تکامل و تقرٌب
بیشتر
بخداوند الله آهورمزدا
رب ٌ الأرباب
پیدا کند. و
این تقرٌبات تا
أبد ادامه خواهد
داشت. و تنها
راه رسیدن
بانوار
تجلٌیات الهی،
و اینکه خطر
قهقراها و
کارماهای
تکرار گذشته
ها را نداشته
باشند، همین سلوک
الهی با یک
ولیٌ الهی
بمعرفی
خداوند، بسالک
طالب لقای
الهی میباشد.
که مورد بحث
ما در این
مجموعه مقالات
و نوشته ها
هست. و برحسب
تجربه موفٌق این
نویسنده ، و
بامٌید تجریه
شخصی خواننده گرامی
که پذیرای
نظریه سلوک الهی
میباشد. اینک
در این مقاله
تجربیٌات و
نظریٌات شخصی خود
را میگویم، که
بشهود هفتم
عرش رحمان
رسیده ام،
وهفت شهود قوس
نزول و تولد دوم
خود را داشته
ام . و بدون هر
مزد و منٌتی،
تجارب خود را
خالصانه و
عاشقانه در
اختیار
خواننده گرامی
میگذارم. و هر
بار در نوشته
ای بیک زبان عقلی
و علمی و
سلیقه های
اعتقادی
انسانها مطالبی
نوشته ام. که عنوان
تفسیرات سلوکی
و شهودی بآنها
داده ام و در
(وبسایت) من در
اینترنت در
اختیار عموم
میباشد.

در
این مقاله کوتاه
ترین راه و با
کمترین
پرگوﺌی از استدلالهای
منطقی و علمی
و فلسفی در
حدٌ أقل کلمات
عرضه میدارم.
و امید وافر دارم
که خواننده
عاشق راه
رسیدن بتجلٌیات
شهودی انوار
الهی نیازی هم
بپرگوﺌی
نداشته باشد.
زیرا شرط عمل شخصی
برای نجات روح
ما از
کارماهای جهنٌمی
جهان در انواع
حقیر مجدد
حیوانی لازم
است.و نه دانستنی
ها و
استدلالهای
فراوان. بلکه اکنون
عشق تعالی
روحی و صبر و
اطاعت از
راهنماﺌی های
پیر کامل
بمعرفی خداوند
کافی میباشد.
وپیر الهی با
ظاهرهر دین
ومذهبی که
باشد، هیچ ارتباطی
بادیان معروف اسمی
و قشری غیر
سلوکی ندارد.
که تماما
جهنٌم پروری
برای پس از
مرگ بشری خود
را مینمایند.
ولی اولیای الهی
تا زنده هستند
در این ادیان
ومذاهب عضویت
آنها را
دارند. تا
شاید دیگران
را هدایت براه
الهی نمایند.
چون افکار و
زبان قوم خود
را میدانند.
با شناخت پیر الهی،
آنگاه سالک موفق
الهامات
لدنٌی و
هدایتهای الهی
را خواهد داشت.
و بقول قرآن
روح هر زنبور
وحی الهی دارد
که چگونه خانه
خود را منظّم
بسازد. که روح هر
أتم نیز
الهامات و
تدبیرات الهی
را دارد. چه
رسد بانسان
بشری که
شریفترین
مقام الهی را
نسبت بدیگر موجودات
حیوانی دارد.
زیرا کرامات و
امکانات حیاتی
بالفعل فراوان
تر دارد. و
کرامات
بالقوٌه لازم
برای تولٌد
نوع بهتر از نوع
بشری را باید
حتما کرامات
بالفعل نماید.
و الاٌ گرفتار
کارماهای
انواع حقیر
نسخ ومسخ
حیوانی و حتی فسخ
و گندیدکی
گیاهی دوچار
میشود. تا
دوباره وحتی صد
باره چون بنوع
بشری مجدد
رسید، همین
شهود ششم روح القدس
را باید
شایستگی دیدار
آنرا بیابد،
که بآینده های
بالاتر الهی
ونوعی پیش
برود، که باید
برود و خواهد
رفت. هیچ
موجودی چون
انسان بدون تکامل
روحی بار دیگر
در نوع بشری
قبلی خود متولد
نمیشود. چون امکانات
وکرامات لازم
آنرا ندارد .که
امروز تلف نموده
و تحقٌق
کرامات
بالقوٌه را
ننموده است. همین
نوع بشری
بگفته علم
زیست شناسی،
سیصد هزار سال
است که از نوع
میمون مانندی بامروز
رسیده است. و
بتدریج عقل و
امکانات لازم
را پیدا کرده است.
و هر ذرٌه
ازاین کرامات
کنونی خود را،
با رنجهای
زندگی یافته است
که بچشم نیز
میبینیم. که ما
نیز اکنون غرق
عذابهای زندگی
جهان جهنٌمی و
احساس آنرا
مینماﺌیم. پس
اکنون خواننده
گرامی بهتر
میتواند
اهمیٌت و لزوم
سلوک الهی را
دریابد. که
تنها هدف خداوند
برای آفرینش ما
و تمام هستی است.
که اصطلاحا
أبر و باد و مه
و خورشید و
فلک در کارند،
تا تو نانی و
رزق وتکامل و
ادامه حیات
داشته باشی.
که غفلت از وظیفه
الهی تکامل روح
خود ننمائی.
یا همان ف
وفرمول سلوکی در
چند کلمه (
تخلیه و تحلیه
و تجلیه) های
الهی، که
بارها تکرار شده
است. آنگاه تنها
انسان سالک با
ولیٌ الهی است
که یک شبه ره صد
ساله و بطور
مسقیم بسوی هدف
الهی پیش
میرود. و از
فضاﺌل عقلی و
سلوکی اولیای الهی،
بخصوص پیر کامل
جسینی بمعرفی خداوند
میتوان استفاده
و هدایت جست. و
این نویسنده
دوبار قرآن و
نه هزار حدیث پیامبر
وامامان که درویشان
الهی وره رفته
بوده اند،
ترجمه و تفسیر
سلوکی نموده ام،
که در وبسایت من
هست. فراوان
تجربیٌات
خسته کننده و
مأیوس کننده
داشته ام که عاقبت
بصراط مستقیم سلوک
الهی رسیدم
.که در این
نوشته ها برای
خوانندگان
طالب لقای الهی
قرار میدهم. محمد
و امامان و
تمامی کاملان الهی
تاریخی ملٌت
ما که از
(تصوٌف
ایرانی) میگوﺌیم،
مانند دیگر
أنبیای پیشین
آدم کیومرث و
میترای نوح، و
بودای
نیروانا شده،
و زردشت و
مسیح تا محمد
و هر کامل محمدی،
که یگانه دارندگان
علم راه خدا
در سلوک الهی
میباشند. که
تمامی آثار
آنان را
مطالعه و شهود
رؤیاﺌی نموده
ام. و بر حسب توان
أدبی خود
مینویسم . و
امیدم استقبال
خوانندگان
مستعد و طالب
و عاشق میباشد.
و هر گلی و
نظری هم بدهند
بروی خود زده
اند . والاٌ هر
گونه عبادات و
دین ورزی های غیر
سلوکی بقول محمد
و هر ولیٌ الهی،
جز جهنٌم
پروری نیست. و
تنها سلوک الهی
با یک ولیٌ الهی
بمعرٌفٌی خداوند
در رؤیا ،
تنها عبادت و
دعاهائی مورد
پذیرش خداوند
میباشد. زیرا در
این هستی
جهنٌمی جهان،
و اقیانوسهای
پرتلاطم آن،
کسی نمیتواند
از غرق شدن
وحقارتهای
کارمائی نجاتی
بیابد. وتنها
هدایت پیرکشتی
بان الهی سالک
میتواند با
کار سخت پارو
زدن بساحل نجات
از کارماها برسد.
این کشتی بان الهی
است که پارو
زنان خسته و
بخواب افتاده
را بیدار و
روحیٌه ای تازه
میدهد. گوﺌی پیر
الهی، سالکان
ظاهرا زنده
خود را عملا
زنده مینماید.
که احیای هر
یک چون احیای
همه جهانیان برای
خداوند
اهمیٌت دارد. همان
گونه که
آخوندهای قشری
همه مذاهب غیر
سلوکی باعث
مرگ روحی
پیروان فریب
خورده خود
میشوند. گوﺌی
نسلهای آینده آنها
را نیز یکجا
میکُشند.

وارد بحث
راه مستقیم و
تقرٌب
بخداوند در
تجلٍیات او
میشویم ،که
شرط أوٌل داشتن
شروط لازم و
معرفتهای
عرفانی اولیٍه
ضروری برای
دیدار تجلٌی
روح القدس
قاﺌم است که
بگفته محمد، قیامت
و شب قدر
انسان است . و
بدون این
معرفتهای
عرفانی و
اطلاعات مربوط
بسلوک الهی،
هر تلاش دیگری
مذبوحانه و
بگرداب
ومرداب
حقیرتری می
أنجامد. که بقول
قرآن مسخ میمون
وخوک بهترین سرنوشت
و بخت آینده
آنها خواد بود
. زیرا مار
ومور وحتی فسخ
گیاهی و
حقیرتر در
انتظار آنها هست
.تا چقدر کمٌی
و کیفی، فساد
و گناه سلوکی
کرده باشند.
آنگاه صدها
هزار و حتی
میلیونها سال
تولٌدات نوعی
دارند، تا باز
بنوع بشری، و
با سلوک الهی بنور
قاﺌم روح القدس
برسند که باید
برسند، تا
بانواع فوق
بشری ونزدیکتر
بخداوند الله
أهورمزدا
بلوغ و کمال
بیابند .

از شروط
واجب این راه
الهی، پذیرش
منطقی وجود خداوند،
و تنها هدف او
برای تکامل روح
انسان است. که عاقبت
علوم مادی که
بناخودآگاه
رسیده ، عامل جنون
و کم عقلی ورنجهای
دردناک آلوده روانان
میباشد. خداوندی
که از أزل تا
کنون، مارا موجود
و تکامل در تن و
ذهن و روان
داده که خبری از
آنها نداریم.
چه رسد بفردا
و آینده های
بالاتر از نوع
بشری . و اینک نیز
برای سلوک الهی
باز خبرو
اطلاعی نداریم.
که تنها پیر
کامل الهی زنده
بمعرفی خداوند،
یگانه منبع
اطلاع ما از
این راه بسوی آینده
رفتن ما میباشد.
آنگاه کمکهای مدبٌران
الهی در خدمت
و هدایت سالکان
میباشد که پیر
الهی را د
ارند. که
وسیله الهی
برای توسٌلات عبادی
میباشد. وچون مشکلات
ومفاسد و عقده
های روانی انسانها
متفاوت
میباشد، پس طبیبان
الهی آنها نیز
متفاوت هستند.
و خداوند برای
سالک صادق و
صبور وعاشق
پیر، وسیله
الهی مناسب را
معرفی میکند. که
ولیٌ الهی مناسب
آلودگی های
روان سالک را
بوی معرفی مینماید
. و بقول محمد
همیشه ٣١٣
ولیٌ زنده در جهان
هستند و تا
زنده باشند.
که بازگشتان
تازه نَفَس
بخلق نیز
میرسند. پس شرط
دوم داشتن پیر
الهی ووسیله توسٌل
عبادی است که بقول
محمد وسیله ای
که دعاﺌی
بخداوند میرسد،
و الاٌ بصورت دعا
کننده کوبیده
میشود. که صورت
نوعی اورا بحقارت
نوعی میبرد. و
نباید بدنبال هر
ظاهر الصلاح
آخوند، و
ابلیس در لباس
روحانیٌت کاذب
رفت. مگر خداوند
در رؤیا بطالب
صادق، مربٌی
سلوکی کسی را
معرٌفی نماید.
لذا پس از شناخت
او باید داوطلبانه
و عاشقانه در اطاعت
از دستورات
سلوکی او بود.
بقول فردوسی،
چه فرمان
یزدان چه
فرمان شاه . که
پیر پادشاه الهی
چند سالک خود میباشد.
پیر کامل صاحب
مقام نخستین حسینی
پنج تن آل عبا
، و اسامی تجلٌیات
شهود مقدماتی واجب
برای رسیدن بنور
قاﺌم میباشد.
و تنها کانال ارتباط
انسان سالک با
مراتب الهی و
آینده های بهتر
او است. هر
گفته پیر و
تنها برای سالک
او، و گفته
های الهی میباشد.
که حلال و
حرام دینی معنی
پیدا میکنند،
نه هرچه آخوندی
ولو بدرستی از
گفته های پیامبر
نقل کند. که پیامبران
و امامان
گذشته، تنها
برای چند سالک
خود گفته اند
و صلاح دانستند،
و نه برای همه
انسانها و همه
زمانها و همه مشکلات
روانی
گوناگون آنها.
لذا ما در این
مقاله دعای جالب
و صریح امام صادق
را نقل میکنیم
که درخواست
پیر الهی از
خداوند است. أصل
عربی و ترجمه فارسی
و تفسیرات سلوکی
خود را بیان
میکنیم .
امیدوارم خواننده
گرامی با صبر
و دقٌت ومحبٌت
بخود و نسلهای
آینده خویش کمک
کرده باشد. و
بقول محمد
بدون ( صبر و
صلات)، یعنی صبوری
در ارتباط با
مربٌی الهی
خود، و انجام توسٌلات
عبادی
وتمرکزات در
حضور ذهنی
صورت وسیله
الهی، میتوان بمراتب
تجلٌیات الهی
تا قاﺌم رسید.
و تنها این حدیث
که نقل از
امام صادق مینمایم،
واکنون منبع تاریخی
آنرا بخاطر ندارم.
تنها ذکر و
دعای طلب
شناخت پیر
الهی از خداوند
میباشد. که طالب
لقای الهی در
هر حالی میتواند
آنرا تکرار
کند. بخصوص در
تنهاﺌی شبهای
انسان، که در
حکم نماز شب
او خواهد بود
.تا بپیر حسینی
مورد طلب سالک
رسید ،آنگاه هر
عبادتی را که پیر
گفت انجام
بدهد.

این حدیث
وذکر طلب
وسیله ای الهی
در سه قسمت اصلی
و چند قسمت
فرعی میباشد.
در قسمتهای أصلی
آمده ، که
سالک بخداوند
خطاب میکند .
گرچه هنور
وسیله ارتباط
با خداوند را
ندارد.

١ - (
الٌهمّ
عرّفٌتی
نفسک، اِن لم
تعرّفنی
نفسَک لن
أعرفک قط ) یعنی
الهی که تورا
عبادت یا هوم
و اوم و توسٌل
سلوکی
مینمایم،
استدعا دارم که
خودت را بمن
بشناسانی. که
اگر خودت را
بمن نشناسانی
هرگز تو را
نخواهم شناخت
. بقول قرآن
خدا را تعریف
وتوصیف
نکنید، بروید
ببینید
خداوند چگونه
خودش را بشما معرٌفی
و نشان میدهد.
پس آنگاه آنرا
توصیف کنید.
که سالگ بپیر
ودیگران
چگونگی دیدار
خود را
میگوید. گرچه قرآن
خود هزار صفت
و توصیف از خداوند
دارد. ولی شنیدن
و خواندن هیچ گاه
چون دیدن و
رؤیت رؤیاﺌی
بچشم دل، و در
احوالی الهی و
بدون دخالت
اراده انسان
نیست. معرفت خداوند
همان عرفان و
شناخت نظری و
کلٌی و تئوری
نیست. بلکه
معرفت و شناخت
خداوند همان شناخت
شهودی تجلٌی الهی
است. گرچه باز
سمبولیک و
مناسب عقل انسان
شاهد میباشد. وحدٌ
أکثر از تجلٌی
الهی برای نوع
بشری، همان شهود
ششم قاﺌم روح القدس
در سلوک وبا
ولایت ششم مصطفوی
ومحمدی زنده بمعرفی
خداوند یا پیر
کامل الهی
میباشد. که
برای سالک خویش
الوهیٌت
وپادشاهی
الهی و
پیامبری
مینماید. که
معادل پیامبری
اولی العزم
خود میباشد .
ولی تا شهود
قاﺌم برای نوع
بشری، شهود
پنج تجلٍی
الهی مقدماتی
هست، که نام پنج
تن آل عبا
دارند. وهر
شهودی برای نخستین
بار، در یک تولد
بشری ودر سلوک
ممکن میباشد.
تا با ولایت
برتر الهی،
سالک پس از تجدید
شهودهای مقدماتی
خود، بیک شهود
برتر و برای
نخستین بار
برسد. و شهود
متوالی این
مراتب حتمی است
که جهش
بتجلٌیات
بالاتر ممکن نیست.
و دو شهود تازه
در یک تولد
بشری نیز میسٌر
نمیباشد . و هر
شهودی برای سالک
شاهد آن، (این
همانی) مقام الهی
را بوی میدهد.
که از این
همانی شاهد
ومشهود در یک
شهود و وحدت
وجود مگوﺌیم. شهود
تجلٌی الهی
همان دیدن
ماهیٌت الله نیست.
که تنها
خداوند الله
تجلّی مطلق را
دارد. بلکه
(نور قائم)
سمبول ربّ
النوع بشری
(خودیٌت نسبی)
و نسبتا حقیقی
خداوند، و در
سطح مقام روح الهی
برای سالک ولایت
محمدی را
دارد. ویا
همان مقام
(نور مصطفوی)
برای کامل مسیحی،
و یا (نور
مرتضوی) برای
کامل زردشتی
میباشد. همه
این تجلّیات الهی
هفتگانه نوع
بشری، هنوز
خداوند الله
ربٌ الأرباب أهورمزدا
نیستند. بلکه وساﺌل
ومراتب
توسٌلات برای
سالکان شاهد
آنها میباشند.
که روح القدس
برترین تجلّی
الهی بشر است. پیر
کامل سالک دارای
تجلٌی نور
قاﺌم، خود
نیز مقام الهی
قاﺌم را برای
سالک دارد.
ولی تنها برای
چند سالک خود،
وتنها مربٌی الهی
سالک، و این
همانی مقام الهی
قاﺌم را برای سالک
دارد. و
بتعبیر دیگری پیر
الهی الگوی کمال
میسٌر برای نوع
بشری میباشد.
و در تولد نوع
فوق بشری هفت
هزار سال بعد،
بشهود بالاتر
(نور رب ٌ
رحمان) ربٌ
النوع فوق
بشری فرشته
گونه خواهیم رسید.
که همچنان
مراتب تجلٌیات
الهی بالاتر،
و تا أبد بی انتها
برای همه
ارواح رسیده بنور
رحمان در پیش
هستند. که خداوند
الله نامحدود
در تجلٌیات و
صفات و امکانات
حیاتی ووجودی
میباشد. و
گرچه رسیدن
بفرض محال بدیدار
نور الأنوار
ربّ الأرباب
الله أهورمزدا،
هنور بخداوند
( هو) بیرون از
هر گونه فرضی از
عوالم وجودی
میباشد. که (هاهوت
و عمَّاء) جهان
وجودی (عدم ما
سواه )
میگوﺌیم. که
ورود بآن عالم
وجودی خداوند
(هو یا او)
وصاحب توصیف
(الخارج) از
هستی ها، و
عنوان
(الباطن)، باید
شاهد بدرجه
عدمیٌت برسد
که وارد هاهوت
شود. که آنگاه
نیز ورود و
دیدار و ادراک
در عدمیٌت نیز
معنی ندارد .

٢ _(
اللّهمّ عرّفٌنی
نَبیّک، ان لم
تُعرٌفنی
نبیّک لن أعرفه
).یعنی برای رسیدن
بنور روح القدس
قاﺌم، میسٌر برای
شهود تجلٌی
نوع بشری، و
بدون توسٌل
بیک ولیٌ الهی
مصطفوی ممکن
نمیباشد. که
برای رسیدن
بقاﺌم روح
القدس بدون
وسیله ای الهی
و پیر کامل الهی
حسینی از ولایت
مصطفوی هیچ وسیله
دیگری کارساز نمیباشد.
و هر ولایت فقیه
فاسد و کاذب و
دجٌال، جز
وسیله دورتر
شدن از خداوند
نیست .که
جهنّم پروری
خواهد بود.
وتنها خداوند
معرفی کننده
ولیٌ الهی، مناسب
طالب لقای الهی
میباشد. این
وسیله وولیٌ الهی،
خود درجه
نبوٌت را
دارد. که( نبیٌ)
دارای قدرت
تنبٌوء و نبأ
و خبر و الهام
ووحی از مراتب
بالاتر الهی
برای سالک
میباشد. آنهم
تنها برای چند
سالک احتمالی
پیر کامل که
پیامبری وپادشاهی
الهی دارد. و
تا زنده است
محمدی زنده،
معادل محمد
اولی العزم خود
میباشد. و هر
امام زمانی
کامل حسینی
میباشد،
وتنها امام اوم
دهنده چند
سالک خویش
است. و نخست
طالب لقای
الهی باید این
ولیٌ الهی را
شناخت. که
موضوع همین حدیث
میباشد. گرچه این
ولی ٌ مصطفوی
در هر جامعه و
دیانت و مذهبی
زندگی کند، که
در واقع تابع
چنان دین
ومذهب قشری و
غیر الهی نمیباشد
. و گوﺌی روح
محمد اولی
العزم در هر
زمانی در وجود
پیر کامل حسینی
میباشد. چون این
ولیٌ الهی
ونبیٌ سالک
بمعرفی خداوند
در رؤیا، تنها
هدایت کننده
ومهدی سالک
برای رسیدن
بنور قاﺌم روح
القدس میباشد.
شهود آخر قائم
وواجب الهی پس
از پنج شهود
مقدماتی آل
عبا است. با تسمیه
الهی حسینی و
حسنی و فاطمی
و مرتضوی
میتوان بمقام
ششم صورت مصطفوی
رسید. آنگاه پس
از تعلیمات (
مرگ ارادی قبل
از مرگ) است،
که سالک در
رؤیا بنور قاﺌم
روح القدس میرسد،
وخود نیز روح القدس
ومقدٌس
میگردد. چون بخلق
بازگردد
وتولٌد دوم
الهی خود را
بیابد، نام
تازه و الهی
از خداوند خواهد
داشت . و با
شهود هفتم عرش
رحمان، وی
محمدی تازه
نفس برای چند سالک
احتمالی خود
میگردد. وهفت شهود
قوس نزول خود
را نیز خواهد
داشت، وخود شاهد
در پایان(
حسینی زنده) میباشد.
لذا تنها سلوک
الهی با مراتب
شهودی،
عبادتی مقبول خداوند
میباشد. و نه تکرار
اعمال اولیا،
ولی بدون
تسلیم یک ولیٌ
الهی زنده
باشد. و بقول محمد
هرگز ابلیس
أهریمن
نمیتواند در
رؤیای کسی،
صورت محمد را
بخود بگیرد. شهود
مصطفوی نام محمد
را دارد، که
در حقیقت مقامی
الهی میباشد
.و آخرین رب ٌ
الفصل نوع
بشری میتوان
خواند. أنبیای
قبل از محمد
برای سالکان خود،
وولایتهای پنجگانه
اولی العزمهای
آدم کیومرث و
میترای نوح و
بودا و زردشت ومسیح
هر یک شهود نهاﺌی
خود را دارند.
و با هر نامی همان
مراتب پنج تن
آل عبا
میباشند. و
شهود پنجم صورت
مصطفوی محمد،
رساننده شاهد خود
بنور قاﺌم روح
القدس میباشد.
آنهم با استقبال
از مرگ قبل ار
مرگ سالک، که
ترک نوع بشری خود
را مینماید. و
أندکی از
شاهدان روح القدس
و قیامت آنان
با شهود هفتم عرش
رحمان،
پیامبرگونه
بخلق باز میگردد.
که محمدی زنده
برای چند سالک
خود میگردد. و
محمد سفارش
کرده بود همه شما
محمد شوید.
ولی نه تنها
در نام، که
زنان نام محمد
نمیگیرند.
بلکه از خداوند
نام تازه الهی
دارند و معادل
مقام محمد.
یعنی وسیله
حمد و پرستش
سالکان
احتمالی خود
خواهد بود، که
محمدی زنده میگوﺌیم.
و این قسمت
دوم دعای طالب
لقای الهی، در
شناخت صورت مصطفوی
برای سالک میباشد.

٣ _(
اللٌهمٌ
عرٌفنی
حُجٌتک ، ان
لم تُعرٌفنی
حُجٌتک لضللت
عن دینی). یعنی خدایا
برای رسیدن
بنبیٌ تو وسپس
بروح القدس،
باید قبلا
بوسیله یک ولی
ٌ انسانی زنده
رسید که حجّت
ووسیله حجّ و
شناخت تنها پیر
الهی و رب ٌ
مربٌی الهی،
وصاحب مقام حسینی
از پنج تن
برای سالک
میباشد. که در
این دعا
عنوان( حجٌت) آمده
که تنها قبله
و وسیله انجام
حجٌ أکبر
دیدار روح القدس
قاﺌم
میباشد،که
مورد نیاز
طالب لقای الهی
است. که در
عبادات قبله
مورد تمرکز و
توسٌل داﺌم
در حضور ذهنی
از صورت پیر
کامل حسینی
میباشد، و اگر
خداوند بسالک معرٌفی
در رؤیا کرده
باشد. لذا خداوند
باید این ولیٌ
الهی پیر کامل
حسینی را معرفی
کرده باشد. که
دیگران با هر
ظاهر الصلاح و
صالحی چون هر
آخوندی، بقول
پیامبر ابلیس
در لباس کاذب روحانیٌت،
جز بجهنٌم
کارماهای
حیوانی، که نوع
میمون و خوک
بقول محمد
بهترین بخت
آنان خواهد بود،
نخواهند
هدایت شد.
وتنها پیر
کامل حسینی
روح سالک را
در رؤیای
شهودی یمقام و
شهود دوٌم
حسنی امام زمان
زنده ولی نا
شناخته
دیگران میرساند،
که شهود دوم
الهی سالک
میباشد. و این دو
شهود حسینی وحَسنی
شرط لازم برای
دیدار شهود سوٌم
فاطمی، مادر الهی
نوع بشری و
اولیای الهی میباشد.
که اسامی شیوا
و دغدو و مریم
در ولایتهای
بودا و زردشت
و مسیح دارد .آنگاه
سالک بشهود
چهارم مرتضوی
و علامت رضایت
الهی میرسد.
که کاملان
بوداﺌی بعرش
مرتضوی
وکاملان
زردشتی بنور مرتضوی
ایلی و ایلیا،
یا همان علیٌ
که پیامبر بر
مولا ٌ گذارد
که نام حیدر
داشت. و اگر سالک
با ولیٌ الهی
مصطفوی محمد
باشد، که
مشیٌت الهی برای
دیدار روح القدس
وهم اکنون
باشد. که سالک
با مرگ قبل از مرگ
بشهود ششم
الهی روح القدس
رب ٌ النوع
بشری میرسد
ولو بخلق باز نگردد
و مقام
پیامبرگونه نیابد.
و اگر خداوند
چنین کامل مصطفوی
را شایسته نبوٌت
و تعلیم سلوکی
شایستگان
دیگر بداند،
آنگاه با شهود
هفتم عرش رحمان،
و تولٌد دوم الهی
بخلق، محمدی تازه
نَفَس باز
میگردد. که
تنها برای چند
سالک احتمالی
خود پادشاهی الهی
ووسیله الهی
میگردد .که ضمنا
هفت شهود قوس صعود
را بالعکس، هفت
شهود قوس نزول
خواهد داشت. و
یکی از بهشتیان
نوع فوق بشری را
خواهد بود. که
بقول قرآن دو
بهشت دارد، و
قبل از آن دو بهشت
دیگر. چنین
شناخت مقام
مصطفوی وروح
القدس و عرش رحمان،
حجٌت الهی
ومدرک توفیق
الهی چند سالک
برای حجٌ أکبر
نور قاﺌم میگردد.
و خود بامقام حسینی
و محمدی زنده تازه
نَفَس میگردد.
که ظاهرا برای
دیگران از یک خواب
معمولی بیدار
شده ، ولی تولٌد
دوٌم الهی یافته
است .و روحی فوق
بشری و الهی در
یک تن بشری
سابق میباشد.
تا دیگران که
اورا میشناسند،
شاید باور
کنند، وقبله
حجٌ سلوکی
آنان گردد. و
متولٌدین نوع فوق
بشری آینده،
تنها ارواح همین
شاهدان روح القدس
میباشند. که شاهدان
عرش رحمان
کنونی، بین
افراد فرشته
گونه فوق
بشری، در فصول
باز بالاتر از
دیگران خواهند
بود. که شاید
با ولایت هفتم
مهدوی،
بتوانند پس از
تجدید شش شهود
مقدماتی
پیشین خود، بشهود
هفتم نور
رحمان برسند.
و اگر شایسته پیامبری
مهدوی را نیز داشته
باشند، با
شهود هشتم عرش
رب ٌ برتر از
رحمان، مهدی تازه
نفسی زنده،
برای سالکان نوع
فوق بشری
خواهد بود.
وهمچنان
انواع بالاتر
و بی نهایت تا خداوند
الله
أهورمزدا در پیش
میباشند.
وهربار الوهیٌت
و صفات و
امکانات الهی
بالاتری پیدا میکنند.
ولی امروز
شهود نور قاﺌم
ضرورت میباشد.
که با کمک پیر
حسینی بمعرفی خداوند
در سلوک الهی
مصطفوی،
میتوان به
(نبیٌ الهی) و شناخت
مقام الهی روح
القدس میتوان رسید.
و دیدار لازم
و هرچه زودتر
حجٌت و شهود حسینی
پیر کامل، قدم
نخستین و
ضروری وموضوع حیاتی
این دعا وحدیث
امام صادق درویش
مصطفوی
میباشد. که برای
باور دادن
علاقمندان
بامامان از شیعیان،
مورد تفسیر و
طرح در این مقاله
آمده است. در
این دعا طالب لقای
الهی بخداوند میگوید،
که اگر نتوانم
حجٌت الهی و
پیر کامل حسینی
و انسان کامل الهی
وزنده را بشناسم،
پس حتما دوچار
ضلالت و
گمراهی و
جاماندگی در
مسیر حرکت بسوی
خداوند
میگردم. که جز
تکرار کارماها
در انتظار او نمیباشد.
که بجای رفتن
روحانی بنوع
فوق بشری،
گرفتار تولٌدات
در صورتهای نوعی
نسخ بدتر
بشری، و یا
مسخ و مسخره
شدن حیوانی
چون میمون، و
شاید هم در گناه
بیشتر داشتن و
ستمکاری بخود
و دیگران،
بفسخ و
گندیدگی
گیاهی و رسخ و
رسوخ جمادی، چون
هر قطعه سنگ و
أتم، ممکن است
سقوط جهنّم
جهان کنند.
اگر که باز بدتر
سقوط قهقراﺌی
تر در وسخ چون
چرک تحت جمادی
نروند. آنگاه
میلیونها و بیلیونها
سال عذاب تولدات
جهان را مکررا
خواهند داشت.
که دوباره وحتی
صد باره چون
بهمین نوع بشری
رسیدند، باید همین
سلوک الهی تا
شهود قاﺌم را
بنمایند. که
بی نهایت
انواع فوق
بشری بعدی را نیز
باید کسب
کنند. که
بازگشت همه بسوی
خدا گفته شده
است.

پس تمام
مذاهب اسلامی
و مسیحی ومذاهب
زردشتی چون یهودیان
و علیٌ اللهی
ها که ایلی الهی
هستند. و دیگر
ادیان اسمی که
انبیای اولی العزم
نیز داشته
باشند، جز
آخوند پرستی و
جهنٌم پروری نمی
کنند. و بقول پیامبر
ابلیس و شیطان
پرستی است. و
اولیای دَجٌال
و فریبکار
میلیونها
انسان غیر سالک
میباشد. که
عمری نیز رنج عبادات
باطل خود را
دارند . پس نه
دنیا و نه
آخرت بعدی
بهتر را
دارند. بلکه آخرت
و عاقبت نسخ
ومسخ حیوانی در
جهنٌم جهانوم جهان
را خواهند داشت
و جهانی حسرت
وندامت.( دین
من) در این دعا،
یعنی آﺌین و
روش و متدلوجی
من میباشد. که همان
سلوک الهی و
تنها مفهوم حقیقی
دین میباشد.(
دین) لفظی
باستانی همه
ادیان میباشد.
که بمعنی روش عملی
انسان، برای
معالجه
حقارتهای
روان آلوده بصفات
حیوانی است. و
همان( به دینی)
ایرانیان
زردشتی،
وهمان تکامل روحی
و بهبودی مقام
الهی روان انسان
میباشد، تا
شایستگی تولدات
فوق بشری آینده
در جهان را
بیابند. که
همان بهشت و
بهتر شدن صفات
والوهیٌت
روان انسان میباشد.
و الاٌ انسانهای
قشری بهر دین
ومذهبی غیر
سلوک الهی وبا
ولایتهای ششگانه
نوع بشری،و
برای رسیدن بشهودهای
ششگانه واجب الهی،
عملا جز( بد
دینی) و
گمراهی
ندارند. که
اگر بی دین
میبودند باز
بهتر از بد
دینی آنان
میباشد. و
تمام عبادات
قشری غیر
سلوکی، روح انسان
راهی برای
رسیدن بخداوند
را ندارد که
بیشتر دورتر
از خدا میگردند.
عبادت سالک
تنها اطاعت از
دستورات سلوکی
و تعلیمات دینی
پیر الهی بمعرفی
خداوند است.
که کمک خداوند
ار طریق هدایت
پیر کامل حسینی
و در هر شش
ولایت الهی،
برای انجام
مراحل تخلیه و
پاکسازی روان
بشری، از عقده
ها و عقیده ها
و معایب
ومفاسد و
کمبودها و
آرزوها و مطامع
و صفات حیوانی
نوع بشری
میباشد. آنگاه
تحلیه بصفات الهی
بتعلیم و
تقلید از پیر
کامل الهی میسٌر
میگردد. و پس
ار تصفیه عقده
ها که بصورت عقیده
انسانی درآمده
اند. آنگاه پس از
تأمین ( شرایط لازم
تا شرط کافی)
از نظر داوری الهی
و خاص سالکان،
که حدٌ کفایت
از پاکسازی
برای کسب شایستگی
شهود الهی روح
القدس است. و
یا هر شهود نهاﺌی
ولایتهای سلوکی
دیگر. آنگاه
پس از تجدید
شهودهای مقدماتی
پنح تن
ولایتهای پیشین،
سالک با مرگ قبل
از مرگ و هدایت
و تعلیم ویژه
مقام شهود
مصطفوی، بنور قاﺌم
میتوان رسید،
که آخرین
وظیفه الهی انسان
بشری است.

٤ _ ضمنا چند
ذِکر جنبی با
سه ذِکر بالا
هستند، که
امام صادق
مطرح میکند
.که طالب لقای الهی
نیز میگوید .(
الٌلهمٌ
عاملنی بفضلک
و لا تعاملنی
بعدلک). که
خدایا در هر
مرحله برای
توفیق سلوکی
من، با من
رفتار و داوری
خود را از محل
ٌ فضل و داده
ها و بخشندگی
خودت بوده
باش. که
معمولا بخشش
خداوند و داده
های پاداشی او
بسیار بیشتر
از اطاعتهای سالک
میباشد. و اگر خداوند
بخواهد
رفتاری بر حسب
عدالت خود در
داوری با سالک
داشته باشد،
هیچگاه سالک
نمیتواند
توفیقی داشته
باشد. که کسی حق
ٌ مطلب ووظیفه
را نمیتواند
انجام بدهد. و
یا سالک هرگز نخواهد
بشرط کافی و
کمتر از ده در
صد در تخلیه و
تحلیه و دیگر شروط
لازم برسد .و
اگر خداوند
بمطلق عدالت خود
بخواهد داوری نماید.
ولی فضل و بخشش
و عفو و
پاداشهای الهی
در حدٌ کفایت
نیز بسیار
زیاد بوده و
از نوع رحمتهای
الهی میباشد.
که مفید نجات
و تولد بهشتی نوع
فوق بشری آینده
خواهد بود.
نعمتهای الهی
تا شهود مصطفوی
پنجم سالک
میباشد. واز
شهود ششم روح القدس
رحمتهای الهی آغاز
میگردد. شهود
قاﺌم و عرش
رحمان و تمامی
الهامات
لدنٌی کاملان الهی،
در بازگشت بخلق
پیامبرگونه ،
که رحمتهای الهی
مفید آینده
فوق بشری است .
و بقول پیامبر
با کمتر از ده
در صد از
معایب ومفاسد روان
انسان سالک،
در تزکیه نفس
حیوانی، و
تأمین شرایط لازم،
خداوند بشرط کافی
از نظر داوری
خود میرسد .که نجات
شهودی روح القدس
را هم اکنون
بسالک میدهد.
که برای پس از
مرگ طبیعی
واگذار نمیکند.
که احتمالا
سالک با یک
سرپیچی از
دستورات الهی پیر
کامل، همه نعمات
و شهود
مقدماتی خود
را از دست بدهد
. و بقول پیامبر
خداوند میگوید،
با هر قدم سالک
بسوی من که بر
میدارد، من
نیز ده قدم
بسوی او جلو میروم،
که سالک زودتر
بدیدار من در روح
القدس تجلٌی الهی
میسٌر نوع
بشری برسد.
لذا تولدات
فراوان فوق
بشری، برای
تکمیل این
پاکسازی
ژنتیک روحی
انسان میباشد.
زیرا نیاز بعقلهای
عظیم تر
میباشد ،که
معایب خود را
بتوان شناخت و
پاکسازی میسٌر
گردد. و لذا
میگوﺌیم در
أبدیٌت مطلق و
بفرض محال، میتوان
با عبور از بی نهایت
انواع فوق
بشری و
تکاملات روحی
وکسب تجلٌیات
الهی که علامت
رضایتهای الهی
هستند،
بدیدار نور
الأنوار( الله
أهو) میتوان رسید.
که بفرض محال باین
همانی کمالات
خداوند الله رسید.
که البته
آنگاه هنور بخداوند
(هو) بیرون از هستی
ها رسیده نشده
است. گرچه هر
بار با هر
تجلٌی الهی، الوهیٌت
ژنتیک روحی و
أصل وجود یک موجود
الهی شده،
الهی تر
میگردد. و
رسیدن بمطلق و
بی نهایتی،
اکنون برای عقل
انسان میسٌر نیست.
لذا همیشه در
حدٌ کفایت از پاکسازی،
و کسب مقامات الهی
میتوان بیک مرحله
بهتر بعدی شایسته
گردید. که از تولد
هفت هزار سال
بعد در نوع
فوق بشری در
جهان در کره
زمین یا کرات دیگر
کهکشان راه شیری
میگوﺌیم. و در
هر مرحله تولٌدات
نوعی و شهودی،
الوهیٌت و
صفات الهی و امکانات
حیاتی برای روح
پیدا میشود. و
اکنون بنور
قاﺌم روح القدس
میتون رسید
.که سلوک الهی
و عبادت مقبول
الهی، در
توسٌل با
وسیله الهی پیر
حسینی بمعرفی
خداوند، تنها
راه مستقیم و
فوری و راحت ومطمئن
میباشد. که هدف
این مقاله، و
تنها خواسته خداوند
و پیامبران و
امامان و
اولیای الهی
طول تاریخ میباشد
.( فضل) و بیشتری
فضاﺌل و داده
های الهی و نعمتها
و رحمتهای الهی
خاص سالکان
میباشد . و غیر
سالکان نعمتها
و رحمتهای الهی
تولدات پیشین خود
را، اکنون اتلاف
در کسب لذٌتهای
نفسانی و
حیوانی خود میکنند.
و زحمات زندگی
هزاران سال
خود را در
لحظه لذٌت و
قمارهای زندگی
از دست میدهند.
که دوچار کارماها
و تکرار گذشته
ها در آینده
ها میگردند.
دعای (عاملنی )
یعنی معامله و
رفتار ومعالجه
معایب روانی
من را از محل
فضل ورحمت خود
بنما.

٥ _(
الٌلهمٌ صلٌ
علی محمد و آل محمد
).که خدایا
وصلت و اتٌصال
و ارتباط
شهودی مرا با محمد
و آل محمد یا
اولیای الهی زنده
حسینی تأمین کن.
که ارتباط روحی
وشهودی با
محمد در شهود
پنجم صورت مصطفوی
شرط لازم برای
دیدار هم
اکنونی نور
قاﺌم روح القدس
میباشد. و آل محمد
تنها کاملان الهی
زنده بازگشته
بخلق هستند و
تا زنده باشند.
که بقول پیامیر
٣١٣ ولی ٌ
الهی زنده
همیشه در جهان
هستند. ویکی از
آنها را خداوند
بسالک معرفی مینماید.
ومنظور سادات
و مدٌعیان
فرزند محمد و
علیٌ بودن،
ولی غیر سالک
وکامل الهی
نباشند. چه رسد
که آخوندهای غیر
سیٌد خود را
عالِم و
جانشینان
پیامبر میدانند.
و مدام بفکر حکومت
سیاسی بنام خدا
هستند. و خُمس
وزکات ومال مفت
و زنان فراوان،
و تحکٌم های
ستمگرانه بدیگران
مینمایند. که اینان
بقول پیامبر
ابلیسان در
لباس کاذب روحانیٌت
بوده ،ولی باطن
پر فساد دارند
و ظاهر الصلاح
میباشند. همه
أدیان اوٌلیه
آدم کیومرث و
میترای نوح وبودا
وزردشت و
انبیای
ابراهیمی
یهودی تا
مسیح، برای سالکان
آنها که طالب لقای
الهی باشند،
در شأن و سطح
کمال نوع بشری
اولیای زنده
وجود دارند که
خداوند بآنها
معرفی مینماید.
اولیای الهی گرچه
در بین هم
زبانان خود،
که قبلا با
آنها در مذاهب
قشری بوده اند
زندگی
میکنند، که پس
از نجات
سلوکی، هرگز
تابع هیچ یک
از مذاهب قشری
نمیباشند . ولی
بهتر باخلاق و
عادات و
مشکلات روانی
مردم خود آشنا
میباشند، پس بین
آنها زندگی میکنند.
تا شاید آنها
را هدایت بسلوک
الهی کرده
باشند. لذا ولی
ٌ الهی معرفی شده
الهی بسالک،
در بین مردم هر
دین ومذهبی
بوده باشند،
از آنها محسوب
نمیگردند . و
تمامی اولیای الهی
همه ادیان سلوکی،
تنها یک دین بنام
سلوک الهی را
دارند. که با
تفاوت مقامات
شهودی سالکان
آن ولایتهای
سلوکی
میباشند .

٦ _(لا اله
الاّ الله .
الله أکبر و
الحمد لله و
سُبحان الله ). یعنی
الهی که وسیله
پرستش من
میباشی، جز خداوند
الله الهی نیست
. بلکه همه مراتب
توسٌل عبادی
هستند. که ولیٌ
الهی هستند و اله
ووسیله تألٌه
میباشند. ولی هنور
خداوند الله نیستند.
که حتی بفرض
محال بنور
الأنوار الله
أهور مزدا
برسند، هنوز بخداوند
( هو) بیرون از
هستی ها نرسیده
اند. و اینها
نمونه های معروف
( أذکار توحیدی)
دفع شرک احتمالی
میباشند. که
سالک بجای خداوند
ناچار است با
وسیله الهی
خود قبله گیری
نماید. و لذا سالکان
بهیچ وسیله ای
بجای خداوند
توجٌه نمی کند.
که پیر را نیز خداوند
معرٌفی نموده
است. و حتی قاﺌم
روح القدس باز
خداوند الله نیست.
وحتی ربٌ رحمان
که احتمالا
بعرش او برسند
باز الله نمیباشد.
گرچه روح القدس
را رب ٌ عظیم و خدای
نادیده رحمان
را رب ٌ أعلی خوانده
میشوند. و
الحمد لله
یعنی حمد و
پرستش و ستایش
و قبله مورد
خطاب من تنها
الله است، و
نه وسیله موقٌت
من در پیر
الهی، وحتی
قاﺌم و عرش رحمان.
اما سبحان
الله یعنی
سالک در حال
تسبیح عبادی و(
سِباحه) و
شناگری
پیشرفت سخت
دریاهای
احوال و
افکار، مقصد سالک
تنها الله میباشد.
که برای نوع
بشری ربٌ عظیم
قاﺌم روح
القدس میباشد.
اینها چند نمونه
از أذکار توحیدی
معروف به
(فاطمی) میباشند.
و بسیار مراتب
الهی بالاتر
بعدی نیز
خداوند الله
آهو نمیباشند.
چه رسد که
بمعنی خداوند هو
باشند. و
اجرای این اذکار
برای سالک
بشرط بیان بزبان
عربی نیست
.بخصوص اگر معنی
( توحیدی دفع شرک
)آنرا ندانند.
و سالک در فکر
و ادراک معنی آنها
را و بهر
زبانی باشد،
قابل تکرار
هنگام توسّلات
عبادی هستند.
نماز معمولی
پنج وعده،
منظور پنج
ناموس و
نامهای الهی
پنح تن آل عبا میباشد.
و صلات عربی
نیز بمعنی صله
ها و ارتباط
های پنحگانه
مراتب شهودی
هستند. و(
صلوات) بر
محمد و آل محمد،
همان صله ها و شهود
و توسٌلات
سالک هنگام
توجه بآنها بجای
خداوند الله
میباشد. ناموس
یونانی همان
نامهای و
اسرار شهودی
میباشند، که
مقدٌمات لازم برای
رسیدن بشهود
ششم نور قاﺌم
روح القدس
وظیفه نهاﺌی
انسان بشری و
هدف خداوند است.
حجٌ و حجٌت، همان
حق ٌ الهی
آغاز از پیر
کامل است .و
حجٌ کعبه تعلیم
نمایشی حجٌ
أکبر سلوک الهی
میباشد که
پیامبر آموزش
داده است.
زیرا پیامبر
پس از یگانه سفر
تعلیمی حج ٌ
کعبه گفت،
اینک که هدای قربانی
خود را انجام
داده اید، که
پایان حج ٌ
کعبه است. پس اینک
نوبت آن است
که بحجٌ أکبر
بروید. که
همان ولایت سلوکی
و با پیر الهی
بمعرفی خداوند
است.و نه با
ولایتهای هر
فقیه سفیه
مذهبی و شاهد
این مراتب
شهودی که صاحب
این همانی
صفات و مقامات
الهی مشهود خود
را ندارند.
اما سالکانی
که بمراتب شهودی
رسیده ولی بنور
قاﺌم نرسیده
اند، در تولد
نسخ بهتر بشری
بعدی، در
ولایت الهی بالاتری
با تکرار
شهودهای قبلی
بیک شهود تازه
نورالهی میرسند
. که اگر نور قاﺌم
ششم بود، بعرش
رحمان و نوع
فوق بشری هفت
هزار سال بعد
میروند. والاٌ
بدون پیمان
سلوکی و با نور
الهی آخر خود،
که لبٌیک
برحسب عهد
الست خود را
ننمایند،
تمامی کمالات
و شهودهای تولدات
پیشین خود را
از دست میدهند.
تمام مطالب
نماز رایج که پیامبر
برای عوام غیر
سالک مقرر
نمود، سمبول همان
مطالب اذکار توحیدی
میباشد .ولی چون
وسیله الهی و
حضور ذهنی یک
ولیٍ الهی ومراتب
شهودی را
ندارند، نماز
و دعایشان بقول
پیامبر
بخداوند
نمیرسد، که بصورت
دعا کننده کوبیده
میشود. که تحقیر
الهی آنان
است. و پیر کامل
هر دستور عبادی
بسالک خود
بدهد، همان
دستور الهی وپیامبر
است .وپیر بهر
سالک خود
میتواند بیک نحو
دیگری دستور
عبادی بدهد. که
بقول فردوسی عارف
الهی، چه فرمان
یزدان چه فرمان
شاه. که شاه الهی
سالک پیر الهی
او میباشد.
درپایان
توصیه تکرار
این مطالب حدیث
را مینمایم،
که مورد تکرار
این نویسنده بوده
است. و بامٌید
قبول الهی از
خواننده گرامی،
طالب لقای الهی
وهم اکنونی روح
القدس بوده
باشد، تا
دوچار کارماها
و قهقراهای نوعی
مجدد بجهان نگردند.

M185

عالِم
فقیه کیست؟

بررسی
تاریخی الفاظ
وکلمات در هر
قومی،
تغییرات داﺌم
در مفهوم ذهنی
انسانها را
نشان میدهد، که
سپس تغییرات
عمومیٌت در آن
قوم پیدا
میکند. لذا
مدارک فرهنگی وأدبی
و حتی دینی و
عرفانی،
نسلهایقبلی برای
نسلهای بعدی
دقیقا قابل
فهم و استفاده
نیست. زیرا
نسل جدید
مفاهیم تازه و
دیگری از الفاظ
و کلمات و
حکمتهای
گذشتکان دارد.
و همان مفاهیم
گذشتگان
تاریخی از آن
الفاظ را
ندارد. در
نتیجه برداشت ذهنی
و ادراکی
نادرست، وحتی
انحرافی و
معکوس خواهند
داشت. آنگاه
مسؤل آن
نسلهای گذشته
نیستند. بلکه این
نسل جدید است
که نمی خواهد
یا نمی تواند،
همان برداشت گذشتکان
را بنماید. پس رابطه
معنوی و تکامل
ذهنی، چه رسد
بتکامل روانی
و روح الهی تر
انسانها با هم
قطع میگردد. و این
مخالف هدف
خداوند و
طبیعت و حتی فطرت
شخصی خود
انسانها
میباشد.
(برداشت سلوکی)
که میگوﺌیم،
تنها راه
بازگرداندن
رابطه های قطع
شده زمانها و
نسلهای قبلی
با نسلهای
بعدی است. چون هدف
خداوند از
آفرینش هستی،
و حتی یکایک
موجودات بخصوص
در انسان که
برترین مقام
تکاملی و عقلی
را تا کنون در
کره زمین دارد
، منحصرا این هدف
تکامل روان یا
ژنتیک روحی
انسانها است .
و تکامل جسم
نوعی یا سطح
علمی ذهن
انسانها،
مقدٌمه ای
لازم برای
تکامل روان و
پاکسازی آن از
صفات حیوانی
نوع بشری و از توحٌش
رفتاری است.و سلوک
الهی با
ولایتهای
سلوکی پنجگانه
پیامبران
اولی العزم، آدم
کیومرث و
میترای نوح و
بودا، تا
زردشت ومسیح ومحمد
یگانه راه پیشرفت
روان و روح
الهی انسانهای
سالک در سلوک
الهی میباشد،
و نه رسیدن
بذهنیٌات
أدبی و علمی و
تکنیکی. چه رسد
بهدف تکامل
جسم و صورت نوعی
بشری .

آنگاه
انسانها با
سلوک الهی و
در نظریٌه
شهودی توضیح داده
شده در نوشته
های این
نویسنده، با
تخلیه روان
بشری خود از
عادات زشت و
صفات غیر
الهی، و نیز
کسب صفات تازه
الهی در تحلیه
روان بتعلیم
پیر و مربٌی الهی
ره رفته و
بمعرفی خداوند
صورت میگیرد
که سیستمی از
تصوٌف و با کمک
لحظه بلحظه خداوند
خاص سالکان
ولایتهای سلوکی
ششگانه
میباشد. مانند
صبوری و عشق
ورزی و عفو
وگذشت
دیگران، و
لشکریان خیر ونیکی،
آنگاه مرحله سوٌم
الهی تجلیه
های هفتگانه
شهودی میسٌر
برای نوع بشری
از خداوند بدل
و روان سالک موفق
میرسد . وچون سالک
پس از کسب
شهود ششم نور
قاﺌم روح القدس
و ایدآل کمال میسٌر
برای نوع
بشری، و نیز
با عبور از
پرده مرگ قبل
از مرگ، و
خروج کامل
روان سالک از تمام
محدوده های
نوع بشری،
آنگاه بر حسب
صلاح دید
خداوند، نجات ژنتیک
روحی از نوع
بشری، وکسب ویزای
شهود قاﺌم،
شایسته تولد
آینده با صورت
نوع فوق بشری در
جهان خواهد
شد. و یا احتمالا
با شهود هفتم
عرش رحمان، از
خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار
میگردد، و
پیامبرگونه
برای هدایت
دیگران
مستعدٌ سلوک الهی،
آنگاه این پیامبر
تازه نَفَس،
که این همانی
مقام پیامبر
اولی العزم خود
را دارد،
انسان کامل
الهی میشود که
( پگیه )و بیدار
شده در یک (
پگاهی)
صبحگاهی پایان
شب آخر دوره سلوک،
که سالک صاحب
علم و آگاهی
امور روحی
ومتافیزیکی
میگردد. که
الهامات
لدنٌی از مدبٌران
الهی و مراتب شهودی
دارد که این
الهامات
نمونه و سمبول
عقلهای برتر
آیندگان
میباشد ،
دریافت های
الهی بعدی و
با معصومیٌت
ونداشتن
وظیفه واجب
الهی دیگر ،
آغاز (ذخیره
آخرت) نوع فوق
بشری آینده
انسان کامل است.
که زودتر از
تولٌد فوق
بشری بکسب
کمالات مقدماتی
نوع فوق بشری
میگردد.
وکرامات
بالفعل خود را
تحقٌق هرچه بیشتر
از کرامات
بالقوٌه مورد نیاز
نوع فوق بشری مینماید
. که در تولد هفت
هزار سال بعد
بجهان نوع فوق
بشری و بقول پیامبر
فرشته گونه، بتواند
با ولایت هفتم
مهدوی که از
٥٥ قرن دیگر
در جهان آغاز میگردد،
خود را بنور
رب ٌ برتر
رحمان نیز برساند.
که باز بنوع
بالاتری
شایستگی
تولٌد جهان داشته
باشد. آنگاه این
پگیه پگاهی
وعربی شده
قریش( فقیه)
است که صاحب فقه
و فهم امور
الهی خواهد بود
.و عالِم بعلم سلوک
و حکمتهای عقل
الهی میباشد،
ونه علوم فیزیکی
و تکنیکی، چه
رسد بفلسفه و
نظریٌات
انسانهای با
عقل مادی
آلوده بعقده
ها و عقیده ها. علم
یعنی آگاهی
الهی که از
امور برتر از قدرت
تعقٌل انسان بشری
میباشد . و
تنها این
عاِلم و فقیه
الهی شده وبازگشته
پیامبرگونه
بخلق،( مجتهد)
است که (جهد و
جهاد با نفس)
وجان بشری خود
کرده و مرگ قبل
از مرگ را
تجربه رؤیاﺌی
نموده است. ونه
آخوند مذهبی
بهر دین و
مذهبی غیر
سلوکی مجتهد
با چند کتاب
خوانی باشد.
که خودرا مجتهد
و عالم و
فاضلتر و
عاقلتر از دیگران
میشناسد. متأسٌفانه
همیشه در تمام
ولایتهای
سلوکی پیامبران،
گروه عظیمی
قریب باتٌفاق
بوده وهستند،
که تنبل یا کم
کار در تعهدات
خود با پیامبران
خویش بوده، ویا
حتی برخی منکر
حقیقت سلوک الهی
پیامبران
میباشند. پس بر
حسب عقل نوع
بشر و آلودگی های
روان خود، با فراوان
معایب ومفاسد
و کمبودها و
توهٌمات آن ،
ادٌعای علم و
عالِم بودن و
مجتهد آگاه از
امور و هدفهای
خداوند در دین
ومساﺌل متافیزیک
میدانند. که
بکلٌی بدور از
هدف الهی و
خواست خداوند
از تمام ارواح
انواع أتمی و
گیاهی
وحیوانی و
بشری میباشد.
وخواست
خداوند از
انسان ترک صفات
نوعی وکسب
صفات نوع بعدی
و الهی تر میباشد.
و صریحا با دلاﺌل
ومنطق مادی
عکس خواسته
پیامبران خود
را مینمایند. و
خویشتن فریبی
و فریب پیروان
و عوام جاهل
میکند. و بجای
بهشت نوع فوق بشری
جهنٌم پروری مینمایند.
که پس از مرگ
طبیعی بشری،
بقهقراهای
نسخ ومسخ حیوانی
بجهان باز میگردند.
و بقول قرآن
مسخ میمون و
خوک بهترین بخت
احتمالی آنها
خواهد بود. که شاید
مار و مور نیز بشوند،
اگر که بفسخ گیاهی
و رسخ جمادی ووسخ
چون چرک تحت
جمادی دوچار
نگردند. که
باید دوباره
وحتی صد باره
، از نردبان
انواع بهمین نوع
بشری وهمین
وظیفه سلوک تا
نور قاﺌم را
باید بنمایند.
درحالیکه
سلکان و
کاملان سلوکی،
از هم اکنون
پیشرفتهای
نوع فوق بشری
آینده را
فراهم کرده ومیکنند.
قشری های مذهبی
در تمامی
ادیان رسمی و غیر
سلوکی دوچار
این جهنّم
هستند. که جرم
و گناه فساد
بیشتر در روان
دارند. که
مجرم و گارمه
یا کارمای اصطلاح
قدیم ولایتها
را دارند. و
بقول قرآن
مقام مجرم،
همان جهنٌم
تولٌدات حقیر
در کارمای صحراهای
سوزان پر مار
و عقرب را دارند.
و لحظه ای
آرامش و در
سراسر عمر خود
ندارند . ولی سالکان
و کاملان الهی،
از هم اکنون و
هر لحظه با آرامشها
و خاطری آسوده،
بپیشرفت بسوی آینده
های باز الهی
تر خود پیش میروند.
که اصطلاحا
بهشت و بهبودی
و( به دینی) وتکامل
باز بیشتر در
ژنتیگ روحی خود
را دنبال مینمایند.
و تمام لذٌتهای
نوع بشری را
حقیر میدانند
. زیرا سالکان
وکاملان الهی
اینک فرمان کن
فیکون برای
شدن و صیرورت
وکوشش برای
تکامل روح خود
را اجرا نموده،
و مجازات الهی
در کارماها را
ندارند. تا در
نوع فوق بشری
آینده چگونه
این فرمان
أزلی أبدی الهی
را انجام
بدهند. و روح
هر أتم و گیاه وحیوانی
عاقبت در
مراحل تولدات نوع
بشری خود،
بتجلٌیات الهی
ششگانه واجب
خواهند
پرداخت. تا
ببی نهایت انواع
فوق بشری، و
تا أبد هرچه بیشتر،
تقرٌب و تشبٌه
بخداوند در
صفات وکرامات
و امکانات
الهی تر برسند.
که بازگشت همه
بسوی خداوند گفته
اند .

اینک ما
در این عصر وزمانه
مفهوم درست
فقیه پگیه و
عالم و مجتهد
الهی را تنها
در کاملان الهی
زنده بمعرفی خداوند
میدانیم. و
دیگران آخوند
ناخوانده
بقول پیامبر،
ابلیس در لباس
کاذب
روحانیٌت و
أهریمنان
زنده، مدام و
از هم اکنون
در حقارتهای
هرچه بیشتر
عقلی و اخلاقی
و صفات الهی
قرار میگیرند.
و تا چند قرن پیش،
همه جهانیان
مفهوم علم و
عالم را همان
آگاهی شهودی و
علم لدنٌی
اولیای الهی
زنده میدانستند.
ولی با پیشرفت
علوم فیزیکی و
تکنولوجی
مفهوم علم تبدیل
بداده های ذهنی
شده وداتاهای
عالمان
ومتخصصان
رشته های علمی
و صنعتی و حتی فلسفی
و ایدؤلوجی
عالم شده است.
ولی نه بمعنی
آگاهی از
حقایق الهی و
تکامل و اصلاح
روان بشری. پس عُمر
خود را تلف نموده
و باعث عقب
روی بیشتری در
مقام الهی نوع
بشری خود
میشوند. و
علوم و
تکنولوجی
تنها مفید
زندگی بهترنوع
بشری بوده، که
در واقع حجاب
أعظم انسان
برای رسیدن بحقایق
الهی میباشد . ما
در این مقاله
برای خواننده گرامی
که معتقد
باصالت و
الوهیٌت
پیامبران، بخصوص
محمد و امامان
امٌی شده
هستند، و ما
نیز استناد
بگفته های
پیامبر و
امامان نموده
ایم ، مروری سریع
وکوتاه از
احادیث آنها
مینماﺌیم. تا خواننده
گرامی باوری
بیشتری بنماید
. چه مسلمان
سنٌی ولی بدون
سنٌت الهی یا
همین سلوک
الهی باشد. و
یا شیعه ولی بدون
شعاع انوار تجلٌیات
الهی، که فریب
آخوندهای
فاسد را خورده
و عبادات مقبول
الهی ندارند.
که بقول پیامبر
چون وسیله الهی
ندارند، که دعایشان
بخداوند نمیرسد.
و روز بروز
عقده های روان
بشری خود را
بیشتر، وبدتر
أسیر عقده های
جاه طلبی
آخوندها
میگردند. و ما
در نوشته های خود
از ٩ هزار
حدیث مقبول
قشری ها، و از
خرافی ترین
منابع آنان، و
راویان غیر
عالم چون
مجلسی و غیره
ترجمه و تفسیر
سلوکی کرده
ایم . که با قید شماره
هر حدیث در
وبسایت این
نویسنده هست.
و قابل دسترسی
همگان و
برایگان
میباشد. و
تنها بعنوان نمونه
چند حدیثی را
ذیلا یادآور میشویم،
که تآییدی از داستان
پر غصٌه
آخوندهای قشری
ومذهبی باشد.

در حدیث
٠٣٣٣امام
صادق میگوید
کسانی بین مدٌعیان
علم کسانی هستند،
که میخواهند
علم خود را
أنبار ذهن خود
کرده و
بدیگران
منتقل
نمیکنند. پس اینان
در بدترین
درجات جهنٌم
خواهند بود.
که همان نسخ
ومسخ مجدد
حیوانی بجهان است
.که بقول قرآن میمون
و خوک بهترین بخت
آنان در
قهقراها میباشد.
تا راه أزلی
گذشته خود را
از نو تکرار نمایند.
امام صادق عالم
غیر الهی را در
نظر دارد .که آخوندها
علمی ندارند.
ولی خرافات و
انحرافات عقلی
دارند. که بدیگران
منتقل
نمیکنند
.وتنها دستور
بموجب علوم خرافی
خود میدهند. که
مخفی نمودن خرافات
مورد اعتقاد
آنها بنفع
دیگران است که
فریب نخورند.
ولی عالم الهی
اگر گاهی نخواهد
تجربه شخصی
خود را بگوید،
که هرکس بلایا
و تجربیٌات سلوکی
خود را دارد.
اما الهامات لدنٌی
اولیای الهی
بسته بدرجه کمال
دیگران بآنها گفته
میشود که
میفهمند. جهان
فارسی و
جهانوم
یونانی وگوهانوم
عبری، همان جهنٌم
عربی شده و
جحیم نیز میباشد.
گرچه پیامبر أکثرا
نار یا آتش
میگوید ، که عکس
نور و شهود
تجلٌیات الهی است
.

در
حدیث٠٣٣٤
پیامبر میگوید
زمانی خواهد رسید
که از قرآن جز
رسم و نقش
نوشته نخواهد
ماند. و اسلام نیز
اسم بی مسمٌی
خواهد شد. که
انسانها از خداوند
دورتر
میگردند. چون بمسخهای
حیوانی
خواهند رفت. که
این مدٍعیان
اسلام مساجد
آباد ولی دلها
و روانهای
خراب دارند.
زیرا هُدا و
هدایت در مراتب
شهودی
تجلٌیات الهی
و رضایت خداوند
را ندارند. در
حیات پیامبر
کتاب قرآنی
نبود که سالها
پس از وفات پیامبر
بوسیله عمر و
عثمان خلفای
غیر الهی و
غیر سلوکی
نوشته شد.که
برحسب سلیقه و
عقل خودشان
انتخاب مطالب
منقول از پیامبر
مینمودند. که بقول
مولا علیٌ در
نهصد جای آن
حذف و اضافات
و تغییرات در أزای
دریافت پول
ومنافع حذف
مینمودند .و
احتمالا آیات کشتار
در قرآن را عمر
افزوده، که
برای اداره حکومت
وسیع غیر سلوکیٍ
خود، ولی بنام
دین و اسلام
بدان نیاز داشت،
تا مخالفین را
ترسانده باشد.
که سنٌیان و
سپس شیعیان
غیر سالک وغیر
الهی، کاسه داغ
تر از آش برای قرآن
شدند. قرآن یعنی
دوقرٌه شهودی
اکتشافی محمد.
شهود ششم نور
قاﺌم روح القدس
و شهود هفتم عرش
رحمان خدای نادیده
نوع بشری. و
محمد امٌی و
امامان امٌی
اوم کرده و سلوک
الهی نموده تا
عرش رحمان رسیده
اند. تنها
واصلان بأین دو
قرٌه شهودی وبرتر
نوع بشری
هستند. که پنج شهود
مقدماتی
محمد، معروف
بپنج تن آل عبا
،همان سمبولهای
اکتشافی پنج
پیامبر اولی
العزم قبل از
محمد میباشند.
که سالکان ولایت
محمدی و در
ولایت سلوکی
علیٌ، تجدید
شهودهای مقدماتی
پنجگانه خود
را مینمایند.
آنگاه بشهود ششم
نور قاﺌم و
عرش رحمان
میرسند. تا
نوبت مهدی
موعود محمد در
پنجاه و پنج
قرن دیگر ار امروز
برسد، که
دوقرّه تازه
او، نور رحمان
و عرش رب ٌ
برتر از رحمان
را کشف خواهد کرد.
وولایت هفتم
مهدوی آغاز
سالکان نوع
فوق بشری میشود.
متولدین نوع
فوق بشری با
ولایت مهدی،
تنها ارواح
نوع بشری سابق
خواهند بود،
که بنور قاﺌم
رسیده بودند.(
قرّه) همان خورٌه
زردشتی
وخورنق،
بگفته قریش زردشتی
الأصل، مهاجر
از ایران بیمن
وسپس بمکٌه
بودند . (هُدا)
یا خدا همان
تجلٌی شهود
آخر وواجب
برای نوع بشری
در شهود قاﺌم
روح القدس
است. که بگفته
مسیح گبریال
یا جبرﺌیل
میباشد. که
برای محمد و
هر کامل
محمدی، واسطه انتقال
الهامات الهی
و لدنٌی رب ٌ
نادیده رحمان
برای محمد و
سپس هر کامل
محمدی زنده و
در هر زمان
است.ولذا قاﺌم
روح القدس
جبرﺌیل واسطه
نقل پیامهای الهی
برای محمد
میباشد. مساجد
مسلمانان در
ساختمان
آباد، ولی در
مساجد سلوکی و
طریقت و
خانقاه اولیای
الهی، خراب و
جای جهنٌم پروری
میباشد. که اینک
این مساجد در
ایران و جهان
پایگاه سیاسی ونظامی
و پلیسی
آخوندها
میباشد. و
الاٌ عزلتگاه سالک
و خانقاه پیر
و اولیای الهی
زنده، تنها مسجد
الهی و جای سجود
و تسلیم سالک،
و تمرکز و
حضور ذهنی
سالک در عبادات
توسٌلی میباشد.
که بقول
پیامبر دعا و
نماز و عبادتی
بخداوند میرسد.

مولا علیٌ
الگوی کمال در
ولایت سلوکی
محمدی، در
حدیث ٠٣٣٦
میفرماید،
کمر مرا عالمی
شکسته که پرده
دری میکند. و
از هدف خداوند
میگوید که خود
از آن خبر
ندارد . و یا
جاهلی که ریا
کاری عبادی
مینماید. زیرا
جاهل از امور
الهی و سلوک
راه الهی فریب
مردم میدهد. و عالمی
که با پرده
دری خویش مردم
را فریب
میدهد. که خود
خبری ار گفته
های خویش ندارد.
منظور مولا
علیٌ
آخوندهای
جاهل غیر سالک
و غیر الهی بوده
که مدٌعی علوم
الهی و اهداف خداوند
میباشند، و
خبری از علوم و
آگاهی های الهی
در تجلٌیات شهودی
وتربیت الهی ندارند
که آموزش
دیگران بدهنند.
و با أندکی از
مطالب
گذشتگان،و
اکثرا منحرف،
و یا با
برداشتهای
نادرست از
بیانات پیامبر
و امامان واولیا،
بر حسب عقل
آلوده
بهزاران فساد
و عقده های روانی،
برداشتهاﺌی
بنفع جاه طلبی
خود و استثمار
پیروان خود
مینمایند. و
الاٌ جاهلان
نیز با عبادات
قشری غیر سلوکی،
بچیری از حقایق
الهی نمیرسند.
اما عارفان
تجلٌیات و
کاملان الهی
بازگشته
بخلق، در هر
شش ولایت
سلوکی نوع بشری،
اینان تحت
هدایت مراتب شهودی
خود مبیباشند
و پرده دری وخودسری
ندارند. مولا
علیّ غیر
مستقیم
میگوید که
اینان مدعی علم
و فقه، که جاهل
و غیر شاهد قاﺌم
میباشند. ولی اولیای
الهی شاهد عرش
رحمان و
بازگشته بخلق
هرگز فریب
کاری ندارند.
و جز بچند سالک
خود بمعرفی خداوند،
تعلیمات دینی
و سلوکی
نمیدهند. که
بار سالک آزاد
است اطاعت کند
و بکمال شهودی
برسد، و یا اطاعت
نکند و محروم
از رضایت الهی
باشد. و هر
طالب لقای
الهی در شهود رؤیاﺌی
قاﺌم روح القدس،
باید مربٌی الهی
ره رفته، و
مناسب احوال
ومشکلات روانی
سالک باشد. و
لذا خداوند
بطالب لقای الهی
مربٌی مناسب
اورا بوی در
رؤیا معرفی مینماید
.

مولا علیٌ
نیز درحدیث
٠٣٣٧میگوید،
عالمان صاحب
علم و آگاهی
دو گونه هستند.
یکی آنکه
بموجب علم خود
عمل میکند. و
دیگری کسی که
ترک علم
مینماید که
بدان عمل نمی نماید.
پس عالم نخستین
همان کامل
نجات یافته
میباشد. و
عالم دوٌم که
هلاکت دارد پس
شایسته نام عالم
و علم
نمیباشد. مولا
بیشتر
بمدٌعیان غیر
سالک در تمام
مذاهب قشری
اسلامی ، چه در
نام سنٌی بدون
سنٌت سلوکی،
ویا شیعی بدون
داشتن شعاع انوار
شهود تجلٌیات الهی
میگوید، که از
نام عالم و
داشتن علم الهی
نباید استفاده
کنند. عالم
کامل الهی
بازگشته بخلق است،
که هرگز پرده
و من دراوردی،
و احکام و اسرار
الهی نمیکند.
که اگر بکند
باز معصوم از گناه
وآثار منفی میباشد.
زیرا بمعصومیٌت
و مراتب شهود
الهی رسیده
است. اما سالکانی
هستند که دستورات
و احکام سلوکی
از پیر الهی
خود بمعرفی
خداوند دارند
و بدان عمل نمیکنند
چون باوری وتسلیم
اسلامی ندارد.
پس نتیجه ای
از هر کار
عبادی خود
نخواهد داشت.
غیر سالکان
قشری با هر عباداتی،
در هر حال دستوری
برای اجرا
ندارند. و
آنچه از
پیامبر و
امامان و
اولیای الهی
دارند مفید
آنها نمیباشد.
که پیامبر وامامان
و اولیا تنها
برای چند سالک
خود و برحسب
احوال و شرایط
روحی آنان
دستوری میدهند.
که حتی بسالک دیگری
با خود، دستور
دیگر عبادی
میدهد. و
همیشه باید
ولیٌ الهی زنده
بمعرفی خداوند
باشد. که سالکان
عمل بعلم و
تعلیم پیر
الهی خود
مینمایند.
هلاکت مرگ قهقراﺌی
روح انسان
است، که بنسخ
ومسخ حیوانی
حقیرتر بجهان
خواهد داشت. که
بقول قرآن مسخ
میمون و خوک بهترین
شانس آنان
خواهد بود. تا
تکرار گذشته ها
را در آینده
ها را بنمایند.
و پس از صدها
هرار و حتی میلیونها
سال، چون بنوع
بشری کنونی
رسیدند، همین
وظیفه الهی و
سلوک تا نور
قاﺌم را باید
با یک ولیٌ
الهی زنده
بنور قاﺌم
برسند که
خواهند رسید.
تا بتمامی انواع
فوق بشری
آینده و عظیم
تر بروند .که
هر نوع برتر بعدی،
هزاران برابر
عقل و کرامات
بالفعل و
بالقٌوه نوع
بشری کنونی
خود را خواهند
داشت. و تا أبد باید
بسوی خدا در
صفات و اخلاق
و در تجلٍیات شهودی
بالاتر پیش
بروند که روح
هر أتم خواهد
رفت.

مسیح صاحب
ولایت الهی
چهارم بنقل از
کلام محمد میگوید،
پول وثروت
قاتل دین ورزی
است. ولی عالم الهی
طبیب دین است،
که سالکان
بیمار و عقده
های روانی
آنها را چون
هر پزشک روان
درمانی شفا
میدهد. که هر
کامل الهی
زنده تنها شفا
دهنده میباشد.
و پیر شایسته
شخصا طالب لقای
الهی را در
رؤیا بوی
معرٌفی
مینماید. ( دین)
یک سازمان اجتماعی
نیست چون احزاب
باشد.ولی بنام
دین ومذهب .چه رسد
که سازمانی
سیاسی و
حکومتی باشد.
بلکه دین روشی
عملی برای دین
ورزی و تألٌه
، و بقول مسیح
و امام صادق(
عشق ورزی)
میباشد. که سالک
با وسیله الهی
خود بمعرفی خداوند
در توسٌلات عبادی،که
لازم برای پذیرش
الهی از عبادات
میباشد .که وعده
الهی در مقابل
اصلاح روان و
شایستگی بهشتهای
تولدات نوعی بهتر
در جهان میباشد.

امام صادق
در حدیث ٠٣٤٠ میگوید
اگر عالمی را
دیدید که دنیا
را دوست دارد،
نسبت بدین او
و دین خودتان
اگر پیرو او
هستید، مشکوک
بوده باشید که
در راه الهی نمیباشید.
زیرا هرکس
هرچه را دوست
بدارد، در
حیطه همان
سوژه عشق خود أسیر
میباشد. چه دنیا
پرستی و یا هر
چیز دنیا و
مطلوب هوس نوع
بشری. بخصوص
هر آخوند قشری
بهر مذهب ودینی
که باشد، که هیچگونه
ارتباطی با
خدا ندارد. که دنبال
اجرای هوسهای
عقده ای روان آلوده
خود میباشد.
که بفساد بیشتر
و گناه جاه
طلبی و ریاست
طلبی و ستمگری
دارد. و دانسته
یا ندانسته بخود
و دیگران ستم
مینماید. برای
سالک جز پیر الهی
بمعرفی خداوند
در رؤیا که زنده
باشد، و مناسب
احوال و
مشکلات روانی
او است. کسی را
نباید عالم و
الهی دانست.
که علم و علوم
مادی و فیزیکی
در راه خدا و هدف
و خواسته الهی
از انسان
نیست. که برای رفاه
و ثروت و کسب
علومی میکند.
و ندانسته متکبٌر
و استثمارگر
دیگران
میگردند که
خود ستمکری
است. که علاقمندان
علم و
تکنواوجیک و فیزیک
خود فریبی
دارند. واز
راه خدا وهدف
اوف برای
تکامل روح بشری
و مقدٌس نمودن
آن و تبدیل بروحی
الهی دورتر
مینمایند. که خود
ستمگری
بدیگران، و
جهنٌم پروری و
حقارتهای نسخ
ومسخ نوعی
آینده آنها
خواهد بود .

مولا
علیٌ در حدیث
٠٣٤١ میفرماید
در آتش جهنٌم،
که همان
حقارتهای
تولدات مجدد
در انواع
حیوانی در
جهنٌم یا جهانوم
جهان است،
آسیابی هست که
کلٌه علمای فاسد
و نیر قاریان
و جبٌاران
ظالم
بدیگران، و وزرای
خاﺌن و
عارفان کاذب
را آرد
مینماید. مولا
تنها برای عالم
و عارف از تجلٌیات
الهی در
شهودها
میگوید. که عالمان
و آگاهان شهودی
تنها صادق هستند،
و پیامبر گونه
بخلق بازگشته
اند و تا زنده باشند.
که برای چند سالک
خود هر دستور
دین ورزی را
میدهند. و
الاٌ
آخوندهای
کاذب در نام
فقیه ومجتهد و
عالم، در نسخ
حیوانی گوﺌی
کلٌه موجودات
حقیر شده آنان
را آرد میکند.
که طبیعت چه رسد
بخداوند چنان
آرد و پودر
بنماید. که
مثالی برای بیان
منتهای درجه
حقارت آنمان
را میرساند.
پس علمی در کلٌه
آنها نیست، جز
خرافات مذهبی
و قشری و
اوهام ذهنی .
که بقول پیامبر
شرک بخدا کرده
اند. حتی اگر
تمام عمر
روزها در صیام
و روزه داری،
و شبها در قیام
و عبادت بنماز
باشند. زیرا
وسیله الهی و
راه الهی برای
سلوک الهی با
ولیٌ کامل الهی
بمعرفی
خداوند
ندارند. و نمیتوان
از گفته های
پیامبر که
بدرستی نیز
نقل و تقلید
شده باشد.
زیرا پیامبر واولیای
پیشین، تنها
برای چند سالک
با خود تجویز
و دستوری داده
اند. که هر طبیبی
برای هر بیمار
بخصوصی نسخه
ای خاص میدهد.
و نه برای همه انسانها
و همه زمانها
و مکانها
وبیماریها .
زیرا هر انسان
و سالکی برای
شفای مشکلات
روانی خاص
خود، داروئی
مخصوص لازم
است. قاریان قرآن
در حدیث مورد نظر
نمیباشد. که
بخواهند
دستورات دینی
خود را از کتاب
قرآن عمر و
عثمان
بگیرند.بلکه تنها
قرٌه گیران
سالک و قرٌٍه
داران
تجلٌیات الهی،
که کاملان و
اولیای الهی دارند
وتازه باشند،که
مدام قاریان و
قرٌه گیران
عامل میباشند.
وحتی بدون فهم
و برداشت
سلوکی، قرآن
عثمانی و حتی تمامی
حدیث های
پیامبر، و هر
مطلبی عرفانی
و غیر عرفانی،
ربطی بخداوند
و تکامل روح و
روان انسان
ندارد. که
بالعکس جهنٌم
پروری و شرک
برای پس از مرگ
در نسخ و مسخ
حیوانی، و حتی
فسخ گیاهی و
رسخ جمادی
ووسخ تحت جمادیٍ
بصورت تکرار گذشته
های أزلی یک روح
خواهد بود. و
تنها عاقبت دردناک
آنان در عذاب
های زندگی
حیوانی میباشد.
که بچشم خود
اکنون در
حیوانات،
وحتی در نوع
بشری خودمان میبینیم.
که عملا تمام وجود
انسانی را آرد
و متلاشی
میکند. عارف کاذب
کسانی هستند
که نظریٌات عرفانی
را از کتابها
میآموزند، پس خود
را عارف و
مؤمن میدانند.
که نه علم الهی
را دارند و نه
معرفت و شناخت
شهودی از
تجلٌیات الهی هفتگانه
نوع بشری. و
الاٌٌ سالکان
بی سواد با
هدایت پیر
الهی نیز از
مراتب
تجلٌیات ٍ و
الهامات لدنٌی
برخورداری دارند.
چه رسد که انسان
با سواد و
أدیب و فلسفه
دان باشد. و از
تفکٌرات خود
کسب معرفتهای
شهودی و
الهامات الهی و
لدنٌی از
مدبٌران الهی و
آینده های خود
مییابند. که در
تولد فوق بشری
با هزاران برابر
عقل بشری،و در
هفت هرار سال
دیگر در جهان
خواهند داشت.
که کرامات بالفعل
و بالقوٌه عظیم
تر از نوع بشری
را دارند. و از
آنها استفاده برای
تعالی باز
بیشتر، تا شهود
نور ربٌ النوع
فوق بشری رحمان،
و حتی عرش رب ٌ
برتر از رحمان
خواهند داشت. همان
گونه که عقل
نوع بشری هزاران
برابر عقل نوع
میمون میباشد.
میمون در جنگل
و انسان در
فضا راه
میرود.

مولی علیٌ
در حدیث ٠٣٤٢ میفرماید،
خداوند شش
گروه را عذاب بیشتر
خواهد داد.
یعنی وقتی
آنان در تولدات
نسخ ومسخ حیوانی
مجدد بجهان
خواهند رفت.(
اعراب ) که با تعصٌب
خود باشند. و
در هر ملٌتی
که بوده باشند
وتعصٌب
وبرتری را برای
خود قاﺌل
هستند. ومنظور
ار اعراب
جاهلان بدون
تربیت الهی و
سلوکی
میباشند. زیرا
عرب یا همان(
أرب) و بدون رب
ٌ و مربٌی
الهی، پیر کامل
بمعرفی خداوند
باشند. و
تعصٌب همان اصرار
و بعقاید عقده
ای متشبٌث
بودن میباشند.
که هر انسانی
شخصیٌت کلامی
و روانی و
روحی اورا
تشکیل میدهد.
مانند قشری
های مذهبی بهر
دین ومذهبی که
بوده باشند. و
گروه دوٌم
دهقانانند که
بخاطر تکبٌر آنان
میباشد. و عذاب
سخت تری دارند
. منظور از
دهقانان
فﺌودالهای مالک
اراضی، که بر
رعایای خود
تکبٌر و بزرگی
وستمگری نشان
میدهند.گرچه
درگذشته
دهقانان
سرمایه دار
ایران، چون
فﺌودالهای
قرون وسطای
اروپا ، ده
دار و ستمکار
کشاورزان چون با
بردگان داشته
اند. و سوم گروه
أمیران
وفرماندهان ستمگر،
که در هر واحد
اجتماعی و یا نظامی
و اداری و
غیره ستمگری مداوم
بر رعایای خود
دارند. و
چهارم فقیهان
بخاطر حسد
آنان . که این فقیهان
تنها
آخوندهای
پگیه و الهی
نشده هستند،
که امور دینی
را برای مردم
جاهل خود،
وسیله ریاست
خویش قرار
میدهند . و
برسر وکلٌه
یکدیگر و برسر
القاب آیت
اللهی میزنند.
که خودشان بخودشان
عناوین الهی میدهند.
گوﺌی لقب و
علامتی رسیده از
خدا یافته
اند. که در
واقع خود
استادان
أهریمن
میباشند. ونه
اولیای الهی(
برهمنان
رهیده )از نوع بشری.
و بالآخره گروه
(أهل رستان) که
منظور کسانی که
با کمی علم
بشری ومادی و
حتی عرفان نظری،
با أحکام دینی
غیر قابل
اجرای در حال حاضر،
ادٌعای علم و
دانش میکنند.
که خود بدتر
از گروه جاهلان
و ناشایستگان عذاب
شدید تر از
نظر الهی
خواهند داشت .
که پس از مرگ
دوچار
کارماهای نسخ
ومسخ حقیر تر حیواتی
خواهند شد.

امام باقر
در حدیث ٠٣٤٣ تفسیر
قرآن میکند،
که میگوید
شعرا یا شاعران
پیروان فریب خورده
دارند. که
میفرماید شاعری
نیست که پیروانی
نداشته باشد. بلکه
شعرا کسانی هستند
که بامور غیر
دینی و سلوک الهی
کسب مال و علم
و موقعیٌت اجتماعی
مینمایند که
خود را فقیه
میخوانند. پس اینان
گمراه و گمراه
کننده دیگران میباشند.
یعنی بر خلاف
راه خداوند
برای سلوک با
پیامبران و
اولیای الهی
میباشند. که پس
از مرگ عذاب
حقارتهای
نوعی را
دارند. که مسخ
میمون و خوک
بقول قرآن،
بهترین بخت و
شانس آنان خواهد
بود. ضلالت گمراهی
و جاماندگی و
عقب افتادن از
مسیر تکامل
طبیعی و ارادی
و خواسته الهی
برای روان
نوعی انسان میباشد.
و برای همین هدف
الهی آفرینش
هستی وبشری را
یافته ایم که دنباله
تولدات أزلی،
برای رسیدن بشایستگی
تولدات أبدی
در انواع فوق
بشری میباشد.
و امروز انسانها
در بهشت موعود
تولد پیشین
خود هستند. بخصوص
که در مراتبی از
شایستگی و
شرافت نوع
بشری خود
متولد شده ایم
،که عهد الستی
با خداوند
داشته ایم. والاٌٍ
دلیلی برای
تولد در یک شرافت
نوع بشری را نداشتیم
تا در این شایستگی
نوعی متولد
شویم . و در
همان انواع
حیوانی متولد
میشدیم. پس
اینک ما در بهشت
چهارم تولد پیشین
خود هستیم .که سوگند
عهد الست
وتکامل باز بیشتر
را بخداوند در
نور شهودی آخر
خود داده ایم .

پیامبر در
حدیث ٠٣٤٤ میگوید
هرگاه علم ظاهر
شود ولی عمل
بدان صورت نگیرد،
یعنی شناخت
پیر الهی برای
طالب آن و
برای توسٌل عبادی
بمعرٌفی خداوند
در دل سالک
ظاهر شد و
رؤیت رؤیاﺌی
گردید. و یا درک
اهمیٌت سلوک الهی
برای کسی دست داد،
که باید بلقای
الهی نوع بشری
قاﺌم روح القدس
رسید. آنگاه باز
شخص رسیده بشناخت
وسیله الهی مطلوب
خود، در عمل
سلوک الهی
بدان نپرداخت،
آنگاه دوچار
کور دلی و کم
عقلی میشود.
زیرا بمسخ حیوانی
بجهان باز میگردند.
که تکرار گذشته
ها را در
آینده ها خواهند
نمود. و از هم
اکنون نیز قدرتهای
عقلی و ذهنی
نخواهند داشت.
که خود جهنٌم
اول او میباشد.
پیامبر نیز
اﺌتلاف و
اتٌحاد
زبانها، که
روان شناسی
آنرا بیماری هیستری
جمعی میخوانند،
گرچه همچنان
با یکدیگر در
دل و مقام تکامل
نوع بشری و
عقلی وروحی، متفاوت
هستند، منجر
به (قطع رحم)
میشوند. که منظور
از رحم ولایت
الهی میشود.
که سالکان در
پیمان سلوکی
خود ترک صلات
و ارتباط
میکنند. که
عملا ترک رحم
ولایت و نوع
بشری انسان میباشد.
که سالکان با
حفظ ارتباط با
رحم ولایت
الهی خود،
شایستگی تولد
در نوع فوق
بشری را
خواهند یافت.
ویا بدون شهود
قاﺌم روح القدس،
با شهودهای ولایتهای
الهی پیشین، در
فصول بهتر نوع
بشری بجهان متولد
میشوند. که با
عقل و کرامات
و امکانات
بیشتری بتوانند
بشهود نهاﺌی قاﺌم
برسند. که
بنوع فوق بشری
فرشته گونه بروند.
والاٌ غیر
سالکان و
تارکان صلات و
ارتباط با رحم
ولایت وپیر کامل
الهی ،از هم
اکنون کور دل
و بی عقل
ودرجاتی از
جنون و امراض روانی
دارند.
وتولدات حیوانی
خواهند داشت .
که در همان حدود
عقلهای حیوانی
خواهند بود.
که عذاب جهنٌمی
آنان در جهان خواهد
بود.

پیامبر در
حدیث ٠٣٤٥ میفرماید
که فقیهان امینان
پیامبران
هستند، اگر
دوچار دنیا
دوستی نباشند.
این فقیهان
امینان
پیامبران،
تنها کاملان
الهی زنده ولایتهای
سلوکی ششگانه
نوع بشری
میباشند. چون
اولیای الهی زنده
ولایت سلوکی
محمد و علیٌ
را داشته اند.
آنگاه
انسانهای
طالب لقای الهی
و شهود قاﺌم
روح القدس،
آخرین وظیفه
الهی هر انسان
است. که
میتوانند
بآنها مطمأن باشند
و بآنها توسٌل
عبادت سلوکی،
و تسلیم بدستورات
سلوکی آنان شوند.
که خود نیز
چون پیامبر
اولی العرم
خویش، اوم
کرده و الهی
مؤمن و آمین
گردیده وامٌی
شده اند. (امین)
که اوم و سلوک
الهی تا شهود
نهاﺌی و شهود
عرشی خود پیش
رفته
ونزدیکتر
بخداوند است.
و الاٌ
آخوندها هرگز
فقیه و پگیه
الهی، در یک
پگاهی
سحرگاهی شب
قدر آخر د وره سلوک
سالکان
نیستند. که با
مرگ قبل ار
مرگ خود در
رؤیا، تا شهود
نور قاﺌم
رسیده باشند.
فقیه عربی شده
پگیه است. که
قریش زردشتی
الأصل واژگان فراوان
ولایت سلوکی
زردشت را
داشتند. و
تنها انسان
کامل محمدی
معصوم است، حتی
اگر هر گناه و
دنیا پرستی
داشته باشند .
ولی اولیای
الهی
ولایتهای سلوکی
پیش از محمد،
بدرجه معصومیٌت
و شهود واجب نهاﺌی
نور قاﺌم
نرسیده اند.
که کاملان
ولایت مسیح
بنور مصطفوی و
عرش قاﺌم
گبریال
جبرﺌیل
میرسند. که
باز معصومیٌت
از گناه در
بقیه ایام
زندگی بشری
خود را
ندارند. پس دنیا
پرستی همچنان گناه
و جهنٌم پروری
و از دست دادن امتیازات
الهی و شهودی
آنها خواهد بود.
پیامبر در این
حدیث میخواهد آخوندها
را غیر مستقیم
غیر الهی بخواندٍ،
حتی اگر دنیا
پرست هم
نباشند. که آخوندها
همگی در هر
مذهب قشری و دینی
غیر سلوکی،
طبعا دنیا
پرست وجاه طلب
و استثمارگر پیروان
خود میباشند.
رسولان باز
همان
ارسالیان و
فرستادگان خداوند
بخلق، و دیگر انسانهای
غیر الهی میباشند.
که کاملان
محمدی پس از
شهود عرش
رحمان برای اولیای
محمدی رسول
میباشد. و
الاٌ مذاهب سنٌی
و شیعی و
آخوندهای
آنان بقول پیامبر،
حتی اگر تمام عمر
روزها صاﺌم
روزه و شبها قاﺌم
بنماز باشند
در قعر جهنٌم
هستند. یعنی
عذاب تولدات
نسخ ومسخ
حیوانی بجهان
دارند. که باز
متولد حقیر
نوعی میگردند.
که مسخ میمون
و خوک بقول پیامبر
بهترین بخت
آنان خواهد
بود. و الاٌ
مار ومور و از
انواع حقیرتر خواهند
بود.تا باز پس صدها
هزار وحتی
میلیونها
سال، بهمین نوع
بشری ووظیفه
سلوک الهی
میرسند، که
باید برسند و
خواهند رسید.
که فرمان کن
فیکون الهی
است. تا
بانواع فراوان
فوق بشری نیز
نزدیکتر بخداوند
الله آهورمزدا
برسند.

پیامبر در
حدیث ٠٣٤٦ میگوید
هرکس علمی را
برای برتری بر
ففقیهان
دیگر، یا همان
فقیهان و
آخوند قشری آموزش
میگیرند. تا
مردم را بسوی خود
بکشند که ریاست
دینی و
اجتماعی
بنماید. پس عاقبت
آنان آتش
جهنٍم، یا نسخ
و مسخ حیوانی
در کارماهای
جهنٌمی
جهانوم جهان
میباشد. زیرا ریاست
الهی خاص
شایستگان و
کاملان الهی
ورسولان خدا
بخلق میباشد.
و هرکس ادٌعای
أعلمیٌت و
برتری علمی
کند، خداوند
روز قیامت و
شهود قاﺌم
توجٌهی بوی نمی
کند. سالکان
أندکی آگاه سلوکی
و از مراتب شهودی
مقدماتی
برخوردارند.
ولی بدرجه شهود
ششم قاﺌم و
عرش رحمان و
معصومیٌت
نرسیده اند. روز
قیامت همان روز
شهود نور قاﺌم
روح القدس در
سالکان راه الهی
میباشد. و
الاٌ غیر
سالکان پس از مرگ
عنایتی الهی
بیش از حدٌ یک زندگی
نوع حیوانی
برای کارمای
جهنٌمی آنان ندارد.
سفیه جاهل صفت
عقلی و الهی
همان آخوندهای
قشری هستند.
که بخود نام فقیه
و عالم و
مجتهد و وارث
پیامبران میدهند.
ولی هرگز چون
کاملان الهی
پگیه در یک پگاهی
شهود نور قاﺌم
روح القدس رب
ٌ النوع بشری
نمیباشند.
آموزش علم الهی
در کتابها و
عرفان نظری
دانشگاهی
نیست. بلکه
تنها فهم
اهمیٌت سلوک
الهی و درک
دستورات
ووعده های الهی
پیر کامل خود میدهند.
که خداوند بوی
معرٌفی کرده باشد،
و تا وقتی که زنده
باشند. وتنها
برای چند سالک
خود که
داوطلبانه
پیمان تسلیم بوی
شده اند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٤٧ میفرماید
چه بسا علم کسی
باعث قتل شود،
که عملا جاهل
میباشد و
فایده ای از علم
نمی بیند.
علوم فیریکی و
دنیوی نوع
بشری، تنها مفید
رفاه زندکی
بشری در جهان میباشد.
ولی سازنده
احتمالی
زندگی نوع فوق
بشری او
نخواهد بود.
ولی سالکان
ولایتهای الهی
اگر علم و
شناخت پیر کامل
از خداوند
داشته باشند،
و بدان عمل
سلوکی نکندند
عملا جاهل
هستند. و
أندکی معلومات
سلوک الهی و
دینی، عملا جهنٌم
پروری بدتری میباشد.
زیرا شرک بخدا
وولایت حقیقی خدا
نموده اند.
حتی اگر همه عمر
روزها صاﺌم و
شبها قاﺌم
بوده باشند. و
در کارماها
بدتر از مردم
جاهل بی دین عذاب
نوعی دارند.
زیرا اینان(
بد دینانی) میباشند
که( به دینی)
ندارند. که
همان سلوک الهی
و بهبود روان،
با یک ولیٌ
الهی بمعرٌفی
خداوند
میباشد. تا با
وی توسٌل عبادی
برای خطاب بخداوند
بنمایند. و تا مراحل
تخلیه وتحلیه
صفات حیوانی روان
بشری خودرا
آماده تجلیه
های الهی
هفتگانه
میسٌر خود
برسانند و
معصوم گردند.
و اگر که پیامبر
گونه بخلق
بازگشته و
تولد دوم الهی
خود را داشته
باشند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٤٨
میفرماید
بدترین مردم
کسانی هستند
که زبانی بی کنترل
دارند. ولو که
از حقایق الهی
بگویند. ولی
دل سیاه
داشته، که نطق
یا سکوت آنان
در هر حال
ندانسته حمد و
پرستش خداوند
را برای خود
مینمایند.
کاری که آخوندهای
مدٌعی فقیه بودن
میکنند. ولی اولیای
الهی بازگشته بخلق
و صادق در کلام
وتنها برای چند
سالک خود، که
داوطلبانه
پیمان اطاعت
دارند تا بلقای
الهی برسند، و
کاری بدیگر
مردم ندارند
چه رسد که
برای همه
زمانها و
انسانها
باشد.که تقلید
از میٌت حرام است.
حتی بأولیا و
أنبیای الهی درگذشته.
که کسی نمیتواند
بآنها توسٌل عبادی
و پیمان و دست
بیعت بدهد.

پیامبر در
حدیث ٠٣٥١
میگوید
شرورترین
مردم علمای شرور
هستند. زیرا
عالم الهی چون
اولیای الهی بازگشته
بخلق
نمیباشند. و
پر خیر و کمال
ترین مردم،
تنها علمای
خیٌر هستند که
عالم آگاه از امور
الهی
میباشند،چون خیر
وتکامل روحی دارند.
چنان نیست که
هر کاری که
بنظر کسی خیر ونیکو
باشد، از نظر خداوند
نیز خیر ونیکو
و تکاملی برای
روان انسان
بوده باشد .
زیرا شرارت و
کارماسازی
میباشد که باعث
قهقرای روح حیوانی
انسان میشود.

امام باقر
دز حدیث ٠٣٥٤
میگوید معنی
الهی و ضروری
برای کلمه
فقیه این است،
که هرچه
میدانند را
بگویند. و هر
جا و هرچه را که
نمیدانند
سکوت کنند.
منظور
آخوندهای غیر سالک
الهی نیست که کوچکترین
آگاهی و درست
مطلوب و مقبول
الهی ار مراتب
شهودی و
الهامات لدنٌی
مراتب شهودی
را ندارند. و
الاٌ سالکان الهی
هستند، که سطح
شهودی و عقل
مربوط بشهود
الهی خود را
دارند و
میتوانند
بگویند، و بیش
از آن نمیدانند
و خاموش میگردند.
و چون چیزی را ندانستند
از پیر الهی
خود میپرسند و
تعلیم و
هدایتی
میگیرند. و سالکان
نیز تا شهود نهاﺌی
میسٌر خود
نرسیده باشند،
هیچگونه
گفتنی ندارند.
مگر آنچه پیر الهی
از آنها پرسش کند،
تا هرچه بداند
بپیر صادقانه
بگوید. که دروغ
گفتن سالک ،
بخصوص بپیر الهی
خود، در حکم دروغ
گفتن بخداوند خواهد
بود. و محروم
از پیشرفت های
بیشتر شهودی و
سلوکی میگردد
. وحتی آنچه تا
کنون کرامات الهی
یافته است از
دست میدهد.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٥٦ میفرماید
هرگز از غیر
خدا( رجا) و طلب
و امیدی نداشته
باشید. که
اولیای الهی
بمعرفی خداوند
برای سالکان
خود نیز از
مراتب الهی،
ووسیله ای الهی
برای عبادات و
در پیمان میباشند.
مولا ادامه میدهد،
که از گناهان خود
نترسید. که سالکان
بدون خجالت
چیزی را که
نمیدانند و
خطاﺌی کرده باشند،
معترف پیر الهی
خود میباشند.
نباید خجالت بکشید
که بگوید
نمیدانم.
بخصوص منظور
سالکان میباشد،
و در باره
ایمان و اوم و سلوک
الهی است.
مولا نیز میگوید
صبر برای انسان،
ومنظور سالکان
است در باره ایمان،
یا همان اوم و
سلوک الهی، در
اهمیٌت الهی و
سلوکی مانند سر
انسان برای تن
او میباشد. که صبر
سالک در تسلیم
دستورات الهی
و پیر کامل
میباشد. تا که
بشهود نهاﺌی
قاﺌم و نجات
از نوع بشری
برسد. و اگر بازگشتی
پیامبرگونه بخلق
و شهود عرش رحمان
را داشت معصوم
خواهد بود.
زیرا دانستنی
های آنان از
الهامات
لدنٌی ووحی مدبٌران
الهی خود
خواهد بود. که
در کار تربیت
چند سالک خود مطرح
مینمایند. و
ضمنا برای
انسان کامل
ثواب ذخیره آخرت،
و امتیازات
باز بیشتری
برای تولد نوع
فوق بشری هفت هزار
سال بعد آنان خواهد
بود .

امام صادق
در حدیث ٠٣٥٧ بسالک
با خود میگوید،
که تو را از دو خصلت
و صفت بر حذر
میکنم. که این صفات
مردان زیادی
را هلاک نموده
است. یکی اینکه
کسی بباطل دین
ورزی مینماید.
یعنی همان کار
تمامی ادیان و
مذاهب قشری،
که کار پیامبران
اولی العزم خود
را تکرار
میکنند. و
اهریمنان یا
آخوندها و
ملٌاها و
کشیشان میگویند،
که باز باطل
میباشد . زیرا
سلوک الهی
تنها دین ورزی
الهی مقبول خداوند
میباشد. و
تمام مطالب
قرآن و هزاران
حدیث پیامبر و
انبیای پیشین
خاص سلوک الهی
و برای تخلیه وتحلیه
تا تجلیه های
هفتگانه
الهی، میسٌر برای
نوع بشری
میباشد. و خصلت
دیگر اینکه مبادا
بمردم فتوای دینی
بدهی، بدون اینکه
از آن مطلب
اطلاع و آگاهی
داشته باشی. یعنی
فتواهای دینی
تمام آخوندهای
ادیان ومذاهب
باطل میباشند.
چون خود هنوز
الهی و کامل
پاک روان از عقده
ها و مفاسد
نیستند. و
سلوک الهی وتزکیه
وپاکسازی روان
و تا شهود نهاﺌی
عرش رحمان و
بازگشت
پیامبرگونه
بخلق نشده
اند. در حالیکه
این اولیای الهی
نیز تنها بچند
سالک با خود
که پیمان داوطلبانه
برای تسلیم و
بمعرفی خداوند
دارند، فتوا و
نظر وحتی دستور
لازم الأجرا
میدهند. که بقول
پیامبر همیشه
٣١٣ کامل الهی
صاحب اختیار
الهی برای
سالکان خود در
جهان وتا زنده
میباشند. و
خداوند یکی از
آنها را بطالب
لقای الهی معرفی
مینماید. علم همان
آگاهی شهودی و
دانستن درک اهمیٌت
سلوک و هدایت
مدبٌران الهی
و الهامات لدنٌی
اولیای الهی
است و تا زنده باشند.
چون خود تا
زنده هستند از
مراتب الهی و
برای سالکان
خود میباشند.
زیرا مقام حسینی
و شهود نخستین
سالکان را
دارند. گرچه خود
این همانی تمام
مراتب تجلیٌات
الهی تا عرش رحمان
را دارند. که
سالکان خود را
بدان برسانند.

امام صادق
در حدیث ٠٣٥٨ میگوید
ایمان تو وقتی
حقیقی و درست است
،که حقٌ را
مقدٌم بر
منافع خود بدانی،
وحتی اگر ضرری
بتو برساند. وهرگز
گفته هایت بیش
از آگاهی و
علم تو نباشد.
نه فقط علوم فیریکی،
که میتوان اظهار
نظر و بدون
مسؤلیٌت نمود.
بلکه مطالب دینی
و الهی و سلوکی
است که نباید
بیش از مراتب
شهودی خود و
معقولات در
همان سطح
شهودی، و یا
تعلیمات پیر
کامل مطلبی
گفت. ایمان
همان اوم و
سلوک الهی است.
و حقیقت داشتن
مقام الهی
سالک، و نه
تصوٌر و هوسها
و أنگیزه های
روان آلوده و
حیوانی انسان بشری
پر شرارت غیر
سالک. و حقٌ
نیز خداوند و
امور مربوط
بخداوند در
سلوک که تنها هدف
خداوند میباشد.
که هر چیز حق
انسان را بسوی
خداوند پیش
میبرد. چه در
داوریهای
عقلی و
عدالتهای اجتماعی
، ویا تشخیص درست
وغلط ،و یا هر اظهار
نظری شخصی
مؤثٌر
درراهنماﺌی الهی
دیگران. و
الاٌ هیچ امری
که مخالف راه خدا
در سلوک باشد
حق نیست. که عین
ضلالت و
گمراهی و
انحراف و
جاماندگی و
تکامل روح
خواهد بود. که عملا
قهقرای حقیر
تر شدن ژنتیک
روحی در نسخ
بدتر بشری و
یا مسخ حیوانی
است . چه رسد که ناحق
خواهد توانست روح
ومقام الهی انسان
را بفسخ گیاهی
ورسخ جمادی
ووسخ تحت جمادی
ببرد. منطق
انسان همان نطق
و کلام او است.
که باید منطقی
برحسب عقل مادی
بشری باشد.
آنگاه انسان
با منطق با سلوک
الهی، بمنطق
برتر الهی و
عرفانی پیش
میرود. گرچه
منطق مادی
آنرا نپذیرد.
برای مثال
بلایای زندگی
وسیله صبوری وپاکسازی
روان انسان است
و مهم برای سالکان.
ولی غیر
سالکان آنرا نمیپیرند.
که باید أمری مثبت
و درست باشد.
والاٌ آنرا
مفید تکامل
نمیدانند. که
راحتی ورفاه
را مفید کسب
علم مادی و
امور دنیوی میتوان
دانست. و یا
اینکه
بخشندگی مال
بمستحقٌاٌن
نیازمند،
هرچه بیشتر
باشد بهتر است
.ولی غیر
سالکان ترک مال
خود را کار درستی
نمیدانند. که برای
روز مبدا و
احتیاج ذخیره میکنند.
پس حریص
أندوختن مال هستند.
که اغلب خود نیز
زنده نخواهند بود
که از آنها
استفاده کنند.

مولی علیٌ
در حدیث ٠٣٥٩
میگوید کسی که
صبوری ندارد،
پس ایمانی هم
ندارد. و این حکمت
مولا قانونی برای
سالکان خود در
حیاتش، ویا
نصیحتی برای دیگران
در زمانهای بعدی
است. زیرا
سالکان راه الهی
باید دوره سلوک
را برحسب
سرنوشتهای هفتگانه
سلوکی خود را
صبورانه
تحمٌل و حتی
راضی بدان باشند.
که در عزلت سلوکی
محرومیٌتهای زیادی
نسبت بغیر سالکان
در امور دنیوی
دارند. زیرا سالک
در احرام حج ٌ
أکبر سلوکی
ودیدار الهی قاﺌم
میباشد. پس
بسیاری امور
مجاز دستور
پیر الهی را
بر خود حرام نموده،
و صبور در این
محرومیٌت خود
هستند. که حتی سپاسگذار
خداوند میباشند.
که چنین سرنوشتهای
روزمرٌه را دارند.
آنگاه این صبر
و سختی دوره
عزلت سلوکی، و
همچنان بدون رکودی
در توسٌلات
عباد خود با
وسیله الهی خویش
هستند. تا
مراتب الهی و
مدبٌر روان سالک،
تزکیه نفس و
روان آلوده
سالک را
پاکسازی کنند.
و تغییرات
لازم در روان
انسان، تنها
در حوزه عمل و
قدرت مراتب
مدبٌر الهی سالکان
میباشد. غیر
سالکان ایمان
و اوم ندارند،
که امٌی ومؤمن
ومحبوب الهی گردند.
گرچه ظاهرا مسلمان
و بدون تسلیم
ودر هر دینی باشند،
ویا بهرمذهب و
پیرو و مقلٌد
آخوندی باشند،
عبادات قشری
میکنند. که مورد
نفرت الهی نیر
بیشتر
میگردند. زیرا
عملا شرک بخدا
و جهنٌم پروری
بیشتر میکنند.
زیرا همه انسانها
با چند نماز و
عبادتی که میکنند،
همگی خود را
مؤمن
میخوانند و
مدانند. در حالیکه
پیامبر در
قرآن میگوید، که
نگوﺌید مؤمن
هستم، که هنور
ایمان در دل شما
جای نگرفته
است. که همان شهود
تجلٌیات الهی دلیل
ایمان کسی از
نظر خداوند
است. بلکه بگوﺌید
مسلم هستم.
گوﺌی أسیری
در جنگ گرفتار
و در تسلیم
شده است که زنده
باشد . و سالک
در پیمان با
ولیٌ الهی
بمعرفی خداوند
تسلیم سلوکی
بخداوند است.
و امید دارد که
ایمان
ومراتبی شهودی
و مدارک رضایت
الهی در دل آنان
پیدا شود و
نیز ثابت بماند.
اگر پیامیر گونه
بخلق بازگردد.
بقول پیامبر دعا
و عبادات کسی بخداوند،
و بدون داشتن
وسیله الهی
بآسمان و
خداوند
یعنیژنتیک
روحی شخص نمیرسد.
که بالعکس بصورت
دعا کننده کوبیده
میشود. که علامت
قهقراهای مقام
نوعی انسان غیر
الهی ومشرک
است . که بدتر
از انسان کافر
منکر خداوند
میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٦٢
میفرماید
هرکس که بدون
علم فتواﺌی بدیگران
بدهد، مورد لعنت
فرشتگان زمین
و آسمان
خداوند خواهد بود.
فتوای دینی را
تنها
آخوندهای
مذهبی قشری غیر
الهی میدهند.
بدون اینکه
آگاهی های شهودی
و الهامات
لدنٌی از
مراتب الهی
داشته باشند.
و الاٌ همه مذاهب
کتابهاﺌی از گذشتکان
دارند. که
آغازگران
انحرافات از
راه خدا را
بوده اند.
امروزه علم در
باره فیزیک و
تکنولوجی
قابل قبول
هست، و اظهار نظر
در آنها
مسؤلیٌتی ندارد
اگر که اظهار نظری
بشود. ولی علم
از نظر خداوند
آگاهی شهودی میباشد.
گوﺌی داوری خداوند
را از سالکان
راه خدا مینماید.
و دارای اعتبار
برای آینده روح
انسان پس از مرگ،
و یا پیشرفت
مرحله ای برای
سالک میباشد.
والاٌ داوری الهی
برای غیر سالکان
ومشرکان، پس
از مرگ آنان و
برای سطح
کارمای آنان خواهد
بود. نسخ ومسخ حیوانی
و یا بدتر. که کافران
منکر خدا چنین
داوری را
ندارند. چون عقل
و اطلاعی از
راه خدا را
ندارند. ولی قشری
های دینی از داوری
الهی با خبر هستند
که سرکشی
میکنند.زیرا بی
دینی بر بد
دینی شرافت دارد.
و به دینی
خواسته خداوند،
وکار سالکان
ولایتهای الهی
با یک ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
میباشد . و
کافران منکر خدا
با فصل نوعی بشری
بهتری بجهان
متولد میشوند.
که دانستن
مسؤلیٌت ساز میباشد.
لعنت خدا و
ملاﺌک الهی
در روی زمین
کاملان الهی میباشند.
و ملاﺌک الهی در
آسمانها ،
مراتب تجلٌیات
و آینده های فوق
بشری منتظر
تمام ارواح بشری
میباشذد. لعنت
خداوند کارماهای
حقیرتر نسخ
ومسخ بجهنٌم
تولد مجدد
نوعی بجهان میباشد.
ولی سالکان ولایتهای
الهی ششگانه،
مدام با پاکسازی
عمیق تر روان
عقل بیشتری و
از هم اکنون پیدا
میکنند. که سرعت
تکامل روحی خود
را بیشتر مینمایند.
که تا هر شبی
را اصطلاحا ره
صد ساله میروند
. انسانها
تصور دارند که
خود کوششی دارند
که تفکٌر مینمایند.
ولی این مراتب
الهی هر کس
است که عملا
تفکٌر برای
شخص در ذهنش میگذارد.
فرشتگان
بالاتر و یا
فرشتگان
پاﺌین تر، که
همان عقده های
روان انسان
غیر الهی است.
که فکری را در
ذهن و دل صاحب خود
میگذارد.
حقیقتی که علم
روان شناسی بدان
معترف میباشد.
وهزاران سال
است که عرفای الهی
گفته اند. همه
مخلوقات هستی ملاﺌک
الهی هستند،
ولی هر یک در
سطح تکامل نوعی
خود، و
بهشتهای نوعی خویش
که در آن
میباشند. و
این انسان بشری
است که استثنا
میباشد. چون
عقل نجات بخش
را دارد. ولی
از این عقل در قهقرای
ارادی بیشتر
استفاده مینماید.
علم وداناﺌی از
نظر الهی،
تنها داشتن
شهود تجلٌیات
الهی است. و
دانش وداناﺌی
های مراتب
تجلٌی الهی، سمبولهای
آینده بهتر از
مقام بشری کنونی
انسان
میباشند .
برای سالک
داشتن و
شناختن پیر الهی
بمعرفی خداوند
، ومجموعه
بسیار عظیمی از
دانستنی های او،
که در اختیار
سالک قرار
میدهد. وسالک همیشه
بعقل الهی پیر
خود عمل مینماید.
تا خود نیز
بسطوح بالاتر شهودی
تا عرش رحمان
نیز برسد. ویا
در ادیان سلوکی
دیگر که بشهود
عرشی خود برسند.
که کاملان مسیحی
بعرش قاﺌم،
وکاملان زردشتی
بعرش ایلیا یا
شهود چهارم مرتضوی
در تسمیه تصوٌف
ایرانی و محمدی
.

امام
سجٌاد در حدیث
٠٣٦٣ بیکی از سالکان
با خود میگوید،
که چگونه عزلت
سلوکی نماید.
و میگوید،
بمعنی آن نیست
که با هرکس
بخواهی هم
نشینی کنی . که تنها
با پیر الهی
بمعرفی خداوند
و یا هرکس که
موافقت با راه
الهی سالک داشت،
نشست و
برخواست نمود.
و الاٌ دیگران
جز تعلیم
انحراف از راه
خدا نمیدهند.
و عقده های
روان آلوده
انسان را تحریک
بشهوات و
هوسها
مینمایند.
زیرا هر دو طرف
خودشان طالب
چنین تحریک أنگیزه
ها و عقده های درونی
میباشند. امام
سجٌاد نیز اضافه
میکند، پس خداوند
رحمت کسی مینماید،
یعنی پاداش
های شهودی
بکسی میدهد،
که بجر ( خیر)
یعنی امور
تکامل روح نمی
گوید. و اگر نمیدانست
یا صلاح ندانست
سکوت میکند. و
در تسلیم و
صلح میباشد.
تا در أمان از
خطرات و امور منفی
در راه خدا
بوده باشد.
خیر یعنی تکامل
روحی میباشد،
و نه آنچه کسی چیزی
را برحسب عقده
های خود، یا
عقیده هایش
درست میداند.
آنگاه کارش
خیر ونیک
میباشد. ولی
همان کار و
گفته در نظر دیگری،
شرٌ و نادرست
بوده باشد. و
امور الهی تنها
برای سالکان
ولایتهای الهی
در تسلیم ولیٌ
الهی خود
میباشد. و
اجرای دستورات
پیر الهی خیر
و درست برای سالک
میباشد. زیرا پاداش
الهی و شهودی
و عقلی و
احوالی و
روانی دارد.
امام میگوید
هر کار چشم
وگوش مسؤلیٌت خودرا
دارد. چه رسد
بدیگر اعضای تن.
زیرا همگی مطیع
ذهن وروان آلوده
انسان میباشند.
ودر تولد کارماﺌی
آینده شخص
بجهان،باز چشم
و گوش و حتی یکایک
اعضای تن رنج
مجازات مفاسد
تولد قبلی خود
را دارند. و
جمعا اصطلاحا
روان را جمله تمام
تن و ذهن
انسان میتوان خواند.
که همه در حال جهنٍم
پروری خود میباشند.
اما سالک الهی
تنها کاری که
از پیش خود میکند،
اینکه کاری نکرده
باشد که
مسؤلیٌت ساز
است. وکار
سالک در تمام دوره
سلوک تنها تخلیه
و تحلیه صفات
روان وذهن و
تن خود میباشد.
که مراتب الهی
کار آمادگی
رسیدن بتجلیه
های الهی را
آماده نمایند.
تا خداوند در داوری
خود خاص سالکان
ولایتهای سلوکیف
پس از تحقٌق
شرایط لازم
بشرط کافی از نظر
داوری الهی برسند.
که حدٌ کفایت
ر پاکسازی
برای نجات با شهود
نهاﺌی خود برسند
که سالکان ولایت
محمد بنور قاﺌم،
و سالکان
ولایت مسیح بنور
مصطفوی و
سالکان ولایت زردشت
و یهودیان
شاخه زردشتی بنور
مرتضوی ایلیا
میرسند. که
برای تولد
بشری بهتر بجهان
بازخواهند
گشت . که (معاد)
آنان خواهد بود.
شرایط لازم
برای داوری الهی
بقول امام صادق،
لشکریانی از خیر
و صفات نیکوی الهی
و بتقلید از پیر
الهی میباشند.
که جای لشکریان
شرٌ و أهریمنی
باید
بنشینند، و
ملکه روان یا
سایبرنتیک ژنتیک
روحی بگفته ما
گردد.

امام صادق
در حدیث ٠٣٦٤
بسالکان خود
میگوید، با
دیگران مخالف ولایت
الهی و سلوکی مانند
همه مذاهب هم
نشینی
اضطراری بکن،
ولی مبادا روش
دین ورزی قشری
آنان را
بپذیری و بدان
عمل عبادی کنی.و
اگر چنان
دستوراتی را
پیامبر گفته
باشد. که وی برای
چند سالک خود
میگفته است. و
سالک باید
حتما با پیر
الهی خود زنده
و بمعرفی خداوند،
روش دین ورزی
سلوکی و
توسٌلات
عبادی داشته
باشد که
عباداتش بخداوند
برسد. تا بصورت
نماز گذار
باطل و دعا
کننده کوبیده نشود.
و یا اینکه بدون
علم و آگاهی
نظر بدهد. که
بدور از سلوک الهی
منظور خداوند
و پیامبر
باشد. که همان
در سطح عقل
مشهود الهی
خود، آغاز از
شهود نخست
شناخت پیر کامل
الهی میباشد.
و بالا تر را
ندیده و
نمیداند چیزی نکفته
باشد .

امام صادق
در حدیث
٠٣٦٥میگوید
هرکس عرفان
وعلم خود را
برای کسب مال
بیاموزد
بیشتر فقیر
میگردد. که علم
سلوک الهی با اولیای
الهی را، برای
فریب خداوند و
مردم تظاهر مینماید.
و الاٌ علوم فیزیکی
پول ساز
هستند. و فریب
کاری خداوند ومردم
در آن نیست که
ثروتمند
میشوند. گرچه
دوچار فقر
روانی
وکرامات لازم
برای تولد بهتر
بعدی را
هستند. و
ژنتیک روحی
خود را اکنون
سرشار تر از
مفاسد مورد مجازات
الهی در
کارماهی حقیر
نوعی مجدد
بجهان خواهند
نمود. زیرا فقر
روحی
خطرناکتر است
ونه فقر مادی.
و سالکان
مانند
پیامبران
خود، افتخار
بخود فقری
خویش مینمایند.
که مالی را با
خود نگاه
نمیدارند تا
ثروتمند
نگردند. که ثروت
تشویق کننده انسان
برای گناه و
ستمکاری بخود
و دیگران میباشد.
ولی فقر سلوکی
وداوطلبانه،
بانسان سالک
آگاهی بیشتر میدهد
وپاکسزی بیشتری
در روان
مینماید. که حتی
اولیای الهی
را این خود
فقری، کمک
بکسب ذخیره
آخرت بیشتر مینماید
. امام توضیح میدهد،
که نان علم خوردن،
که کار تمامی آخوندهای
قشری همه مذاهب
میباشد، که
بیکاره و مفت
خور هستند.و
بدون شایستگی
شهودی و علم
سلوک الهی،
فتوای دینی میدهند.
و خداوند برای
سالکان تنها هدایت
دهنده میباشد.
که از مراتب شهودی
خود الهامات
لدنٌی دارند.
و الاٌ بدون
هدا و شهود تجلٌیات
الهی اینان
قشری، حتی
حقوق طبیعی
اولیای الهی
را لگد مال
میکنند. چه در
مال و یا حقٌ
زندگی و تکامل
برحسب باوری خود.
وهمان آزادی
که مورد نیاز
طبیعی هرکس میباشد.که
از اولیای الهی
و سالکان آنها
میگیرند،و
فتوای مرگ
آنان میدهند. و
در پوستشان
کاه میکنند و
بر سر دروازه
ها آویزان
میکنند. وحتی اولیای
الهی زندگی بشری
کنونی خود را نمیخواهند.
ولی میتوانند
بیشتر کرامات
بالقوٌه خود
را تحقٌق بدهند.
امام ثروت
ومال را توصیف
هیزم دنیا
میکند که سوخت
جهنٌم تولد حقیرتر
بعدی
ثروتمندان میباشد
.

پیامبر در
حدیث ٠٣٦٦
میگوید کسانی که
فتوای در امور
دینی، و بدون علم
شهودی و سلوکی
داشته باشند.
ولی فتوا و
اظهار نظر و
دستور
بپیروان خود
میدهند. و بد
تر آخوندی که اجازه
میدهد که پس از
مرگ خود،
همچنان برساله
و دستورات
دینی وعقاید
مذهبی او
ادامه بدهند.
و یا اگر
گفتند که
خداوند چنین و
چنان نگفته
است. آنگاه خداوند
خواهد گفت که
وی دروغ میگوید.
ومنظور در داوری
الهی پس از مرگ
آنان است.
یعنی اظهارات
أنبیا و
اولیای الهی زنده
هر زمان که
برای چند سالک
خود گفته اند
و عین کلام الهی
میباشد. ولی این
آخوندها تکذیب
آنان میکنند.
درحالیکه
اولیای الهی
خود در حیات بشری
کنونی آنها از
مراتب الهی میباشند.
و صاحب مقام حسینی
پنج تن آل عبا
را برای سالکان
خود دارند. که
پیر الهی
نخستین شهود
تجلٌی الهی، و
مرحله نخستین
وواجب برای رسیدن
بلقای الهی روح
القدس میباشد.

امام صادق
در حدیث
٣٦٧ٍمیگوید
تکذیب و انکار
أمر خدا، که
همان سلوک
الهی و دین
ورزی سلوکی،
با یک ولیٌ
الهی بازگشته
پیامبرگونه بخلق
زنده است ،که
کلام او همان
کلام خداوند میباشد.
ولی تنها برای
چند سالک خود.
وهرگونه
زندگی وگناه
کاری آخوندها شرک
نا بخشونی خداوند
است. مگر با
توبه نصوح
سلوکی انسان،
و آغاز
عملیٌات
تزکیه نفس وروان،
در تخلیه صفات
حیوانی و
تحلیه بصفات
الهی پیر و
رسیدن بتجلیه
های هفتگانه
میسٌر برای نوع
بشری، وکسب
شایستگی تولد
در نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد.و
برای ادامه تکاملات
الهی ژنتیک
روحی با ولایت
مهدوی آن
زمان، و تقرٌب
صفاتی و
الوهیٌت باز بیشتر
افراد نوع فوق
بشری. در کره زمین
یا کرات دیگر
کهکشان راه
شیری و
کهکشانهای
بالاتر. که تا
آبد بی انتها
این انواع فوق
بشری و
تجلٍیات
شهودی أرباب نوع
ادامه دارد.
تا بفرض محال بنور
خداوند الله
آهورمزدا رب ٌ
الأرباب
الله، که
پایان فرضی
تحقٌق هدف الهی
در فرمان کن فیکون،
و شدن و تکامل
ارواح
موجودات، که
در آزل از
اقیانوس بیکران
خداوند الله
جدا شده و
بکمال الهی
رسیده در
پایان میباشد.
آنگاه آماده
دریافت فرمان
تازه ای از خداوند
( هو یا او)
بیرون از هستی
ها میباشد.
مانند آنچه
الله صادر اول
در أزل الهی الله
از خداوند هو
دریافت کرده
است. توبه نصوح
یا نصح بنی اسراﺌیل
سالکان طالب
اسراء ومعراج
بسطوح الهی تر
در انواع بالاتر
که این توبه همین
سلوک الهی با
ولیٌ الهی
زنده بازگشته
پیامبرگونه
بخلق میباشد.

امام
رضا در حدیث
٠٣٦٨ با قید
سوگند
میگوید، هرکس
که بر ما
دروغی را نسبت
بدهد، خداوند
اورا بآتش
میبرد. که
دوچار تیزی
شمشیر کشنده
میگردد. که در
مسخهای
حیوانی پس از
مرگ بشری مدام
سر بریده میشوند.
که سرنوشت هر
حیوان شکار
شده میباشد.
امام برای چند
سالک با خود میگوید،
که بامام یا
پیر کامل خود،
که دستور دهنده
عبادی آنان
است،اگر گفته
او را دروغ یا
نادرست و غیر
الهی بدانند.
یا این سالکان
گفته پیر خود
را تکذیب کنند،
و یا گفته ای
را بوی نسبت
بدهد. ولی امام
رضا بغیر
سالکان این تهدید
را نمیگوید.
که خبری از
اولیای الهی ندارند
و یا بی
اعتناﺌی
باولیا بنمایند.
که آخوندهای قشری
و پیروان آنان
بدون داشتن
آگاهی از حقایق
و عرفان سلوکی
و الهی،
مطالبی
بپیامبر و
امامان نسبت میدهند.
که در باره گفته
های پیامبر و
امامان اظهار نظر
مینمایند. و بکفته
پیامبر هر
کلام آنان
اظهار نظر کننده
بدون شایستگی شهودی
نادرست است. حتی
اگر اتفاقا
درست باشد، که
پیامیر گفته
باشد. زیرا دوشرط
واجب برای
درست بودن هر
کلام الهی را
باید داشته
باشد.یکی
تطبیق با
قرآن. یعنی دو
قرٌه شهودی
اکتشافی محمد،
که چنان گفته
ای رساننده
انسان بنور قاﺌم
و عرش رحمان
باشد. و دیگری تطبیق
با عترت یا
سنٌت یا همان
اولیای الهی
زنده بمعرفی خداوند
بسالک طالب
لقای الهی روح
القدس. که کلام
ولیٌ الهی
کلام خدا است
و بقول فردوسی
چه فرمان یزدان
چه فرمان شاه .
که پیر کامل و
پادشاه الهی سالک
میباشد. و بقول
پیامبر حتی اگر
اتٌفاقا این
پادشاه الهی
نادرست گفته
باشد، باز از نظر
خداوند درست است.
زیرا اطاعت آصل
است ونه موضوع
مورد اطاعت. و
پیامبر نیز میگوید،
کلام من که
خودم هم گفته
باشم، ولی تطبیق
با قرآن و
سنٌت، یعنی سلوک
و عترت یا اولیای
الهی زنده
سالکان، موافقت
نداشته باشد
آنرا بدیوار بکوبید
.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٦٩
در نطقی
میگوید، سه کس
دین ندارند. یعنی
مدٌعی
دینداری که نامقبول
الهی هستند.
کسی که مدٌعی باشد،
که مسلمان و
شیعه ولایت علیٌ
میٌباشد. و یا
سنٌی با سنٌت پیامبر
و عباداتی نیز
مینماید. یکی
آنکه انکار هر
آیه کتاب قرآن
خدا را
بنماید. کتاب خدا
منظور قرآن
عمر وعثمان نیست.
که یک دستکاری
شده در گفته
های پیامبر میباشد.
که در حیات پیامبر
کتاب قرآنی نبود
.بلکه کتاب مکتوب
ومقرر الهی
وظیفه حتمی
الهی برای هر
انسان است. که سلوک
الهی با یک ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
بنماید. کتاب خدا
یعنی سلوک الهی
است . تکذیب هر
آیه قرآن
سلوکی یا هر
قرٌه و شهود
تجلٌیات الهی هفتگانه
نوع بشری است.
و تکمیل آنها در
ولایت مصطفوی محمد
است. که تنها سالکان
با ولایتهای الهی،
این قرٌه ها
که آیات علامت
الهی ومعجزه
شاهدان آن را
دارند. آنگاه این
سالکان دین
دارند و
دینورزی
سلوکی میکنند.
که دعا
وعبادات آنها
بقول پیامبر بخداوند
میرسد. و الاٌ
بدون وسیله توسٌل
الهی بصورت دعا
کننده کوبیده
میشود. یعنی بقهقراهای
نسخ و مسخ حیوانی
مجدد بجهان،و
کارماهای جهنٌمی
پرعذاب دارند،
که ما نیر
بچشم میبینیم.
زیرا دین ورزی
یعنی تسلیم بخدا
و فرستاده خدا
برای سالک
میباشد. نه
اینکه هرچه هوس
کنند، و یا اطاعت
هوسهای بدتر
یک آخوند مذهبی
را بنمایند.
دیگر کسی که دین
ندارد، کسی است
که بیک ادٌعای
باطل و دروغ
که بر خداوند
نسبت داده
باشد، دین
ورزی و عبادت
نماید. که
آخوند قشری هر
مذهب و هر دین غیر
سلوکی فتوا و
دستور داده
است. که خود را چون
پیامبران
الاهی دانسته
است. زیرا خداوند
تنها دین ورزی
سلوکی با ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
در ولایت
سلوکی و به
دینی انجام گرفته
باشد .و الاٌ شرک
بخداوند خواهد
بود. و بجای قبول
الهی و امید بهشت،
جهنٌم پروری
شده است. که بقول
پیامبر حتی اگر
تمام عمر روزها
صاﺌم و شبها قاﺌم
باشد. و
بالأخره کسی
که پیروی دینی
و عبادی از کسی
بنماید، که خود
سرکشی با
خداوند
مینماید. زیرا
سلوک الهی تا
شهرد عرش
رحمان در
ولایت محمدی را
ندارد. و تنها
چند سالک با
یک ولیٌ الهی
زنده، دین ورزی
پذیرفته الهی
دارد.

امام صادق
در حدیث ٠٣٧٠
بنقل از پیامبر
و مولا علیٌ
میگوید، هرکس که
عمل برحسب قیاس
منطق مادی خود
بنماید، که
معمولا فلاسفه
و آخوندها و
هر غیر اولیای
الهی
مینمایند و بخود
حق میدهند
اظهار نظر
بنمایند، پس خود
را هلاک نموده
اند. یعنی حلق آویز
جهنٌم جهان پس
از مرگ بشری
میشود. ونیز دیگران
را هلاک نموده
که بتولٌدات حیوانی
آینده میبرد.
چون این
صاحبان قیاس
منطقی وفلسفی
و با نظریٌات
مادی
انسانهای غیر الهی،
علم و آگاهی
های شهودی و
الهامات لدنٌی
ندارند. چه رسد
بناسخ ومنسوخ
و یا محکم
ومتشابه قرآن
. این ناسخ
ومنسوخ در
باره آیات کتاب
قرآن عثمانی نمیباشد.
بلکه تنها در
سلوک الهی
کتاب مکتوب
است . که
اولیای الهی برحسب
شرایط روز هر
سالک و
آلودگیهای
روان و مفاسد
ژنتیک روحی
سالک دستورات عباد
میدهند. وهر
بار سخت تر یا
ساده تر را
میفرماید. ویا
حتی پایان عمل
بدستور قبلی خود
میدهند. ولی در
سالکان دیگر
خود دستورات
خاص آنان را
میدهند. کاری ک
هر پزشکی بهر
بیمار خاصی
دستور ونسخه
پیچی یا نسخ
نسخه قبلی
میدهد. محکم
آیات احکام
پیر الهی در
سلوک الهی میباشد.
و متشابه امور
شبیه بامور سلوک
الهی است، که آخوندهای
مذهبی قشری شبیه
کلام و الفاظ انبیا
و اولیا را بکار
میبرند .که
حتی نقل کامل کلام
پیامبر، که قبلا
برای چند سالک
خود گفته
باشد، قابل
اجرا و تقلید
در همه زمانها
و مکانها و
انسانها
نمیتواند باشد.
که انسانها تفاوت
در مشکلات روانی
دارند. و
معالجاتی گوناگون
دارند. ک هر
طبیبی برای یک
بار و یک بیمار
نسخه علاجی
میدهد. گرچه اکثرا
چند بیمار شبیه
بهم علاﺌم
مرضی داشته
باشند. پس عاملان
برحسب قیاس ومنطق
مادی خود یا
آخوندها
،عملا عبادت نکرده
که جهنٌم
پروری بیشتر نموده
اند.                    امام باقر
در حدیث ٠٣٧١ میگوید
اگر مطلبی را
میدانستید پس بگوﺌید
، و اگر نمیدانستید
بگوﺌید
خداوند آگاه است.
زیرا انسان اگر
یک آیه از قرآن
را منترع
نماید ومنکر گردد،
گوﺌی از
آسمان بزمین
سقوط کرده است.
و این قرآن عمر
وعثمان نیست،
که مولا علیٌ
و امامان بسیار
نقد از آن
کرده اند. و
بقول مولا علیٌ
در نهصد جای قرآن
عثمانی حذف و
اضافات عمر وعثمان
و راویان در
خدمت و اطاعت عمر
شده است. زیرا هیچ
کدام آنان از اولیای
الهی نبوده
اند. و دستوری از
پیامبر برای قرآن
نویسی نداشتند.
ولی این نیاز عمر
و خلفا برای اداره
مستعمرات
وسیع دولت
اسلامی
نامسلمان خودشان
بوده، که
ظاهرا بموجب فرمان
خدا و پیامبر
قضاوتهای
ستمگرانه
بجهانیان بنمایند.
زیرا با خون و غارت
و ستم، دین اسمی
و قشری غیر
سلوکی اسلامی
را برپا نمودند.
که تا امروز ادامه
دارد. و بقول پیامبر
هفتاد و أندی مذهب
باطل دارند،
که سراسر جهنٌمی
خواهند بود.
مگر سالکان
الهی با ولایت
الهی و بمعرفی
خداوند. که پیامبر
آنان را أهل
کتاب میخواند.
یعنی دارای پیمان
سلوکی با یکی از
اولیای الهی زنده
بمعرفی
خداوند، در هر
شش ولایت سلوکی
نوع بشری .(
کتاب قرآن )
قرّه های شهودی
و(خورٌه )های
رؤیاﺌی
تجلٌیات الهی میباشد.
که شش پیامبر اولی
العزم کاشفان نخستین
آنها بوده
اند. که
هرکدام اسامی الهی
محلٌی خود را دارند.
که در تصوٌف
ایرانی ولایت مصطفوی
محمد نام پنجٍ
تن آل عبا دارند
. اسامی الهی
که افراد خاندان
الهی پیامبر
بدان مشهور شدند.
حسین یا حسنک،
و حسن یا کامل تحسین
و بهبود یافته،
ومقامات الهی
و شهودی فاطمی
مادر الهی نوع
بشری وولایت
ومادر اولیای
الهی محمدی، و
نیز مقام
مرتضوی علیٌ
یا ایلی و
ایلیای زردشت
و یهود، و مقام
مصطفوی پنجم
صورت مصطفوی محمد.
و بالآخره
شاهدان پنج تن
آل عبا بنور قاﺌم
روح القدس جبرﺌیل
بگفته مسیح
میرسند، که پایان
وظیفه الهی سالکان
نوع بشری میباشد.
و أندگی از
شاهدان قاﺌم
بمشیٌت الهی،
بقصد هدایت و
تعلیم شایستگان
دیگر، از خواب
مرگ قبل ار
مرگ ارادی خود
بیدار گشته ،
وتولٌد دوم الهی
پیامبرگونه
مییابند. و برای
چند سالک احتمالی
خود أرمغانهای
الهامی و
پیامهای الهی
دارند. پس تکذیب
هریک از این اولیای
الهی زنده،
بخصوص کسانی که
خداوند بآنها معرٌفی
در رؤیا کرده باشد،
بدترین کارماهای
نسخ ومسخ را
دارند. که بقول
پیامبر مسخ میمون
و خوک بهترین بخت
آنان خواهد
بود. که مار
ومور و حتی بفسخ
و گندیدگی گیاهی
و رسخ جمادی سقوط
مقام نوعی مینمایند.
تا مجددا از نو،
از نردبان انواع
بنوع بشری و
همین سلوک الهی
نا نور قاﺌم
را باید برسند
که خواهند رسید
.و روح هر أتم و
مادون أتم نیز
زمانی از نردبان
انواع بنوع
بشری، و لزوم
أزلی أبدی شهود
، وکسب این همانی
کمالات الهی روح
القدس قاﺌم
میرسند. که بانواع
فوق بشری تا خداوند
الله در لاهوت
برسند .که خود
آنگاه آغاز
مأموریٌت
الهی خداوند(
هو) بیرون از هستی
ها است. که خداوند
الله
آهورمزدا
صادر اوٌل
خداوند هو،و
در أزلیٌت
الله دریافت نموده.
و ذرٌات روحی خود
را در موجودات
نیز باین
همانی خود
برسانند.

امام صادق
در حدیث ٠٣٧٢
میگوید اگر
مطلبی را نمیدانستید
پس چیزی نگوﺌید
و بگوید خدا
أعلم و آگاه
تر است. زیرا
شنونده تصوٌر میکند،
که شخص مورد
پرسش آگاهی دارد،
که خداوند
آکاه تر است.
پس بهتر است
سالک چه رسد
بغیر سالک ،
بگوید نمیدانم.
تا در دل و فکر
شخص مخاطب
ایجاد تردید و
شک نشود.

امام صادق
در حدیث ٠٣٧٣
میگوید اگر مطلبی
را نمی
دانستید
بگوید خدا
آگاه تر است. ولی
این پاسخ را
تنها اولیای الهی
زنده و برای چند
سالک احتمالی خود
میگوید. که در
باره امور
الهی آینده
سالک اطلاعی
ندارد. و
خداوند داوری سلوکی
روان سالک را
مینماید. و
آگاه از
احتمالات
آینده او میباشد.
و این علم الهی
مربوط بأمور
مادی وفیزیکی
نیست. که وقایع
هستند ولی حقایق
الهی نیامده بوجود
و تحقٌق
نمیباشند.
تنها امور دین
ورزی و سلوک الهی
است، که اگر
پیر الهی گفته
باشد خداوند گفته
است. گرچه همچنان
ربٌ بالاتر،
چه رسد بالله
رب ٌ الأرباب
آکاه تر
میباشد. ولی آخوندهای
قشری فتوا و
نظر برحسب
قیاس و منطق
مادی و عقل بشری
ناقص خود میدهند،
که روان آلوده
پاکسازی نشده
دارند. و برحسب
عقده های روانی
خود چیزی میگویند،
که نمیتواند نظر
خداوند باشد.
حتی اگر اتفاقا
درست گفته
باشد، که بقول
پیامبر
نادرست است
.زیرا أمر مهم
شایستگی الهی شخص
گوینده میباشد،
ونه کفته های
او. پس نقل درستی
از کلام پیامبر
شود، که برای چند
سالک خود گفته
بوده است، برای
همه زمانها و
مکانها و
انسانها،
نمیتواند
دستور شفا
بخشی روان
حیوانی انسان
را بدهد. که انبیا
و اولیای الهی
زنده تنها برای
چند سالک خود دستوری
الهی و عبادی
و سلوکی میدهند.
وهر سالکی نیاز
بیک ولیٌ الهی
زنده بمعرفی خداوند
در رؤیای طالب
لقای الهی
میباشد. وهر
مطلب دیگر غیر
سلوکی و حتی سلوکی،
که انبیا و
اولیا برای غیر
سالکان خود بگویند،
در حکم نصیحت
و أندرزی
میباشد. که
هرکس برحسب
عقل و کمالات
خود احساس مسؤلیٌت
بکند، آنگاه
از خداوند پیر
الهی زنده خود
را میخواهد که
بشناسد. و
حجٌت ووسیله حجٌ
آکبر دیدار
قاﺌم روح القدس
او خواهد بود.
و گوینده الهی
نیز مسؤلیٌتی برای
سالکان و غیر سالکان
ندارد. و
آخوندهای قشری
قصد فربیب
مردم را داشته،
که برخلاف
گفته پیامبر
نظری میدهند،
و یا استناد بگفته
پیامبر
مینمایند.ولی حرف
خود را بکرسی
مینشانند. که
بقول حافظ
،آخوندها چون بخلوت
میروند آن کار
دیگر ومخالف گفته
های خود
میکنند.

امام صادق
در حدیث ٠٣٧٥ میگوید
شما نمیتوانید
در امور الهی
آنچه را که
نمیدانید
بگوﺌید پس
سکوت نماﺌید.
و برای دانستن
آنچه شما هم
نمیدانید،
باید بامامان
مسلمان
مراجعه کنید. منظور
از امامان
مسلمان آخوندهای
نا مسلمان
نیست. که بکلٌی
آگاهی ار امور
الهی و سلوکی و
شهودی مقصود اصلی
خداوند و
پیامبر و
امامان و
اولیای الهی را
نمیدانند. و
سالکان از پیر
الهی خود بمعرفی
خداوند پرسش
از امور آینده
خود مینمایند.
که پیر او نیز نمیداند
که داوری الهی
چیست. وکار
سالک تمام نشده،
مگر در شهود
هفتم عرش رحمان
. امام شما پیر
امٌی سالک
است، که مسلمان
واقعی ودر
تسلیم مدبٌران
الهی خود میباشد
.وپیر الهی که چیزی
را ندانست از مراتب
الهی خود
میپرسد.و اگر آنرا
ضروری برای خود
و سالک خویش بداند.
همیشه همه انسانها
تنها باید از خداوند
شناخت پیر
کامل زنده و
مربٌی ورب ٌ
الهی خودا در
رؤیا بشناسد.
تا با وی پیمان
سلوکی ومراحل تخلیه
و تحلیه و
تجلیه های هفتگانه
الهی را بگذراند.
گرچه حتی تنها
بشهود و شناخت
و معرفت پیر
الهی وحسینی خود
برسد، و بدیگر
مراتب شهودی
ولایت خود نرسیده
باشد، پس در تولد
بشری بهتری،
که بهشت نوعی بهتر
از امروز او
است خواهد رسید.
که دنباله سلوک
الهی با یک ولیٌ
الهی دیگری را
بگیرد. وبا شهود
قاﺌم روح القدس
هفت هزار سال
بعد بنوع فوق
بشری فرشته گونه
خواهد رسید.
که تا أبد این (
هدا) ها و
هدایتها و
خدای برتر
شناختن، در
انواع فوق
بشری بی پایان
ادامه دارد. که
بفرض محال بنور
الآنوار رب
ٌالأرباب الله
آهورمزدا
خواهند رسید.

امام صادق
در حدیث ٠٣٧٦
میگوید هرکس که
در همه امور، خود
را پاسخ گو
بداند پس
مجنون و
دیوانه
میباشد. زیرا
تصوٌر
دیوانگان
است، که داناﺌی
همه امور را دارند.
ولی اولیای الهی
زنده وتنها در
سلوک الهی، برحسب
تجربه های شخصی
خود،
ومعقولات
الهامی خویش،
داناﺌی دارند.
وبرای مراحل
بالاتر
بعنوان نظر
شخصی، چیزی نمیگویند
که حقیقت الهی
ندارد. وتنها
برای بی پایان
نشان دادن
امور سلوک الهی،
برحسب عقل بشری
شنونده (فرض
محالی) مینمایند.
والأ در علوم
فیریکی که نه کسی
همه آنها را
میداند، و نه
تجربه تکنیکی
و آزمایشگاهی
آنها را دارد.
که بتواند صحبت
از مراتب نا
دیده ونا
شناخته خود بنماید.

امام صادق
در حدیث ٠٣٧٧ میگوید
کسی حق ٌ فتوا
دادن دارد، و
البته در امور
سلوک الهی،
اگر که خود از
خداوند
استفتا کرده
باشد. که
اولیای الهی
الهامات لدنٌی
از خداوند
دارند. و چون درخواست
از خداوند
کنند، خداوند
نیز بآنها
حقایق جدیدی بذهن
آنان وارد
میکند. که
آنرا الهامات لدنٌی
میگوﺌیم . که
در درون دل و
ذهن و ذات
روحی انسان
وارد میگردد. امام
میگوید فتوا دادن
برحسب خبر
یافتن و شنیدن
نیست. که مثلا
که شنیده ایم،
پیامبر چنین
وچنان گفته
است. بلکه
باید با (معاینه)
بچشم دل آگاه
گردید. یعنی
با شهود
تجلٌیات الهی و
الهامات
لدنٌٍی آنها،که
در خواب و
بیداری
باولیای الهی میرسد،
و تا زنده
باشند. آنگاه
احکامی الهی
محسوب میگردد
وواجب الاجرا
برای سالک میباشند.
و الاٌ
آخوندها حتی نقل
کلام
پیامبررا
میکنند و حکم دینی
میدهند. باز بگفته
پیامبر نا
درست میباشد.
زیرا از محل جهل
و أنگیزه ها و
عقده های روانی
خود اظهار
عقیده میکنند.
که بقول پیامبر
درست اتٌفاقی
آن نا درست است.
کاری که
آخوندها
میکنند. ولی اولیای
الهی بگفته پیامبر
برای چند سالک
خود، حتی خطای
اتفاقی آنان
از نظر خداوند
باز درست است. زیرا
دستورات عملی
در سلوک میدهند.
که نتیجه
اجرای آن
دستور در سالک
با خداوند
است. علم
فیزیکی وحکمت
های أدبی و
فلسفی نیست ،
که درست آنها
باز نطریٌات
درست تر دارد.
امام میگوید،
بین شما جریء
تر کسی است که
بیشتر فتوا
میدهد. که
گوﺌی در
مقابل خداوند
ایستاده است.
و لذا پیامبر
آنان را مشرک میخواند،
که ولایت الهی
زنده را نمایندگی
ندارند. و خود
را بتی زنده بدتر
از بت سنگی
کرده اند.

پیامبر
نیز در حدیث
٠٣٧٨ میگوید
هرکس مردم را بدون
آگاهی فتوا
بدهد، که در
امور الهی و
دینی فتوا ونظر
بدهند، بیش از
آنچه تصوٌر
اصلاح دین کسی
نمایند بفساد
دین خود
میپردارند.
یعنی کسی را
هدایت بامور
دینی و الهی
نمیکنند، و
فساد روان خود
را بیشتر
مینمایند.
زیرا جهنٌم پروری
عمیق تر برای خود،
پس از مرگ در
نسخ ومسخ
حیوانی و
تولدات نوعی و
در همین جهان
جهنٌمی و در
صورتهای حقیر
و عذاب زندگی
حیوانات
دارند که بچشم
می بینیم . و
قهرمانان این فساد
همان آخوندهای
قشری هر مذهب
در هر دینی
هستند که سلوک
الهی ندارند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٨٠
میگوید، آنچه
میدانی همه
آنرا مگو. که تقیٌه
و حفاظت خود انسان
در کار دین
ورزی و
پاکسازی روان
خویش میباشد. بلکه
أندکی را بگو،
زیرا خداوند
همه جوارح و
اعضای تن
انسان را
وظیفه ای داده
است. که سالک باید
تقیٌه و حفظ
جان خود از خطر
قشری های
آخوند نماید.
و روز قیامت
مورد استناد الهی
برای داوری
سالک برای
شهود قاﺌم میباشد.
و سالکان در
داوری الهی
برای تجلٌیات احتمالی
با داشتن شهود
نهاﺌی قاﺌم
میباشد. و الاٌ
اولیای الهی
بدرجه
معصومیٌت
رسیده و خود
نیز از مراتب الهی
هستند.

امام حسن در
حدیث ٠٣٨١
بفرزند و سالک
خود میگوید،
نه اینکه هرچه
که نمیدانی را
بگوﺌی، که
گرچه بسیار کم
میدانی. زیرا سالک
تصوٌر دانستن همه
امور سلوک الهی
را مینماید که
نمیداند. که
اولیای الهی
نیز بیش از
مراتب شهودی
خود در عرش
رحمان، همچنان
چیز زیادی
نمیدانند. که
الهامات الهی
را کاملان
الهی دارند. و
الاٌ بی نهایت
مراتب
تجلٌیات الهی
در تولدات
انواع فوق بشری
را در پیش
دارند. که هر
تجلٌی الهی یک
سطح عقل برتر
و احوال و
افکار الهی تر
دارد. که در
پیش برای هر
روح میباشند
.که بفرض محال
در آبدیٌت مطلق،
و بی نهایت
انواع فوق بشری،
بعقل الهی در شهود
نهاﺌی نور
الأ نوار رب ٌ
الاٌرباب خداوند
الله برسند.
که آنگاه نیز
هنوز بخداوند
هو بیرون از هستی
ها نرسیده
اند. الله این
مقام الهی یا
(أهو)یعنی هنوز
همان خداوند (
هو) بیرون از هستی
ها نمیباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٨٢ میگوید،
اگر انسان در
آنچه نمیداند
سکوت کند،
آنگاه اختلافی
پیدا نمیشود.
زیرا انسانها
تفاوت در مقام
تکامل روحی و
درجات متفاوت
عقلی دارند.
که هر گفتار در
مورد تحقیر مراتب
عقلی و شهودی
بالاتر است،
ولی مورد انکار
کسانی است که
مراتب شهودی و
تکامل و عقلی
پاﺌین تر
دارند، که درک
مراتب عقلی
بالاتر را نمی
کنند.

پیامبر در
حدیث ٠٣٨٥
میگوید که سخت
ترین عذاب روز
قیامت، یا
همین تولد
مجدد در جهان،
کسانی هستند
که پیامبری را،
چون هر کامل الهی
بازگشته بخلق
با مقام
پیامبری را
کشته باشند. و
یا کسانی که پیامبری
آنان را کشته باشد.
و نیز کسانی
که مردم را
بدون علم و
آگاهی امور
الهی و سلوک
دیگران را
گمراه کرده
باشند. که تا
آخوندهای
قشری در مذاهب
اسلامی و غیر اسلامی،
دستورات دینی
باطل میدهند و
فتواهای دینی
صادر میکنند،
که پیروان را
گمراه میکنند.
پس بدترین جهنٌم
را در پیش دارند.                                            امام
صادق در حدیث
٠٣٨٦ میگوید
کسانی با ورع
و ترس خدا
هستند، که
معمولا تنها سالکان
الهی
ولایتهای سلوکی
در حال زهد و
ترس خدا
میباشند، که
تسلیم سلوکی
اولیای الهی
هستند. و اگر اینان
ترگ ریا کاری
و تظاهر بعلم
و داناﺌی در
امور الهی
بنمایند، حتی اگر
بحق نیز گفته باشند
که از مراتب
شهودی نا دیده
و کاذب خود میگویند.
تا احترام و
ستایش دیگران را
جلب کنند. که
خود دنیا پرستی
و بنفع بشریٌت
خود عمل
میکنند
ومحرومیٌت از
آینده فوق
بشری دارند .

پیامبر در
حدیث ٠٣٨٨
میگوید
نخستین دستور
خداوند، یعنی
وظیفه الهی کنونی
من این است ،
که ترک پرستش
بت ونوشیدن
خمر وشراب
کنم، که اصرار
بنمایش برتری خود
با مردان شود.
این دستور
الهی همان دستور
نخستین پیر
کامل پیامبر
وقتی که هنوز
سالک بوده است.
تا نخواهد با دیگران
چه رسد
بکاملان الهی،
خود نماﺌی
کرده باشد یا
ببحث و جدال
بپردارد.

امام صادق
در حدیث ٠٣٨٩
میگوید هرکس
بخواهد با
(رجال) مردان
الهی کاملان
زنده زمان خود
ببحث و جدال و
تظاهر بداناﺌی
بپردارد،
مروٌت ومروءت
و مردانگی خود
را از دست داده،
که نمیتواند
مردانگی و
کمال اراده الهی
خود را داشته باشد.
وقتی سالک که بمراتب
شهودی و نجات
میرسد . که (مروء
ت) از مرء یا
همان مرد با
اراده الهی
کاملان زمان
هستند. و سالکان
باید در تسلیم
همه اظهارات
عقلی اولیای
الهی بوده
باشند.

امام صادق
در حدیث ٠٣٩٠
میگوید، نهی
جدال و بحث
انسان بطور مطلق
نیست. بلکه در
حدود بحث با
(کلام أحسن)
میباشد. یعنی
اگر حقایق کاملتر
را دارد،
میتواند بحث وجدال
کند. ومنظور
سالکان الهی هستند.
که برای کسب
شهود برتر
الهی وعقلهای مربوطه
، میتواند خود
را بالاتر بکشد.
یا با صاحب
شهودی جدال
عقلی و
استدلال کند،
ما دام که
شهود برتری را
دارئد. امامان
در گذشته منع بحث
و جدال را
بخاطر مزاحمت
کشنده خلفای
قشری اسلامی،
و آخوندهای
قشری هر مذهبی
در زمان خود دستور
أکید تقیٌه و
رعایت حفاظت و
حفظ خود را
میدادند. و الاٌ
بحث و جدال
وظیفه انسان نیست
.که کسی لازم
بداند با دیگران
مخالف بجدال
منطقی بپردازد.             مولا علیٌ
بسالکان خود
در حدیث ٠٣٩٢ میفرماید،
بحث وجدال با
افراد کم عقل
و بدون علم و
آگاهی های
مقدماتی
شهودی نوع
بشری را رها کن
که جز دشمنی
آنان نتیجه ای
ندارد.

امام صادق
در حدیث ٠٣٩٣
سفارش ( وَرقه
فرزند نوفل )
بخدیجه دختر
خویلد، که
همسر اول
پیامبر ومادر
فاطمه بود
میگوید، ترک بحث
با جاهلان را
بکن. و یا از
کسی اگر عالمی
داشته باشد ولی
نخواهد از علم
خود چیزی
بیاموزد.
وتنها کسانی
بسعادت الهی و
شهودی میرسند
که در اطاعت
عالم الهی خود
باشند. که خداوند
بسالک معرٌفی کرده
باشد. عالم بدون
عمل، و عالمی که
نخواهد چیزی
بیاموزد. با
همان افکار و
عقاید مادی و
فلسفی هستند،
که نمیخواهند
بمراتب شهودی
و عقل های برتر
الهی برسند.
مانند کاملان
ادیان سلوکی
قبل از محمد در
هر زمان، که
نمیخواهند
ترک ولایت و
پیمان سلوکی خود
کنند، و
بولایت جدید و
شهود برتری
برسند. پس در
تولدات بیشتر بعدی،
آنان قدرت درک
معقولات و
حکمتهای الهی
ولایت برتر را
پیدا خواهند
کرد. سلمان فارسی
نمونه ای است
که کاملی
بولایت زردشت
با شهود نور
مرتضوی ایلیا
بود، که ولایت
مسیح را
پذیرفت و
بکمال شهودی
نور مصطفوی
رسید. و همان زمان
نیز محمد بکمال
الهی خود در
نور قاﺌم تجلٌی
برتر رسید. و
لذا دستور
الهی در رؤیای
خود داشت، که
بمکٌه رفت و
با محمد پیمان
سلوکی بست، که
بشهود نور قاﺌم
و عرش رحمان رسید.
زیرا استعداد کافی
و صداقت وعشق
شدیدتر برای تکامل
روح خود داشت.
و با عمر طولانی
بنجات از نوع
بشری رسید.
ولایتهای ششگانه
الهی برای نوع
بشری، چون
کلاسهای یک دبستان
هستند. که در
هر تولد
میتوانند پس از
تجدید
شهودهای
تولدات پیشین
خود، بیک شهود
بالاتر برسند.
مگر در کاملان
ولایت ششم محمدی،
که پس از هفت هزار
سال در تولد نوع
فوق بشری درک
برتری عقل
وولایت مهدی موعود
را بنماید، که
بشهود برتر از
رحمان و عرش رب
ٌ برتر از رحمان
را خواهند داشت
.و پیروان سالک
مهدی همگی در نوع
فوق بشری
فرشته گونه
خواهند بود. و همگی
نیز قبلا در
نوع بشری،
کاملان ولایتهای
محمدی بوده
اند و در طول همه
زمانها . که
میتوانند با
تسلیم سلوکی
با مهدی
موعود، که ٥٥
قرن دیگر
بعنوان
سوشیانس سوم زردشت،
خدای روح القدس
قاﺌم بگفته
محمد، مبعوث خواهد
شد.( ورقه
)فرزند نوفل
پیر زردشتی
محمد بود. که قبل
از بعثت محمد تعلیم
سلوکی بمحمد، وبخدیجه
سالک دیگر
ورقه تعلیم میداده
است. که بعدا
نا بینا شد که نمیتوانست
محمد را
ببیند، وخود
نیز بقاﺌم برسد
.مانند هر پیر
و پدر الهی پیامبران
اولی العزم،
کاشفان تجلٌیات
و ولایتهای
الهی جدید .

تعلیم
امام صادق
بسالک خود در حدیث
٠٣٩٦ که باید دوری
از کسانی
نماید، که
مسواک دندان
نمیکنند، و در
جای تنگ گشاد
می نشینند. و
نیز در اموری که
مربوط بآنان نیست
داخل بحث میشوند
که ربطی بکار
سلوک الهی او ندارد.
زیرا بحث وجدال
بدون علم و
آگاهی با دیگران
مینمایند. چه رسد
که بکاملان
الهی که
بخواهند بحث نمایند،
و اگر که نخواهند
بشنود وعبرت بگیرند.
امام همیشه
ضمن دستورات
أصلی خود ،
چند موضوع اخلاقی
و اجتماعی و
بهداشتی نیز
اضافه میکرد.و
الاٌ سالکان
هر بار مجموعه
جدیدی از دستورات
رفتاری و
گفتاری و
کرداری از پیر
الهی خود
بمعرفی خداوند
دارند.

امام صادق
در حدیث ٠٣٩٧
بسالک خود مجموعه
ای دستورات
آموزش بامور
غیر مربوط بسلوک
وی داخل بحث و جدال
نشود. زیرا بسیار
ستم بخود کرده
است.و بیا
بکسانی جاهل بحث
نکند . که
آخوندها و
پیروان قشری
آنان، که پیامبر
آنان را سفیه،
بجای فقیه
پگاهی میگوید.
که آنها خود
را فقیه و دانای
با علم و فهم امور
الهی و دینی میپندارند.
و تنها کاملان
الهی فقیه و
پگیه الهی شده
در یک پگاهی
سحرگاهی شب
قدر آخر سلوکی
خود، ودر شهود
قاﺌم روح القدس،
و با مرگ قبل
از مرگ فقیه و
پگیه الهی شده
اند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٤٠١
میفرماید،
پیامبر کسانی که
بحث و جدال در
امور دینی و
قشری میکنند،
مورد لعنت
الهی قرار
میگیرند.
نفرتی از وی
که تصوٌر مؤمن
بودن خود
مینماید. زیرا
عبادتی غیر
سلوکی داشته
اند. و حتی سالک
بدون اطاعت
پیر الهی خود
،جهنٌم سخت تر
در کارماها دارد.
زیرا بد دین میباشد
و نه چون سالکان
که به دین
هستند. والاٌ
جاهلان بی خبر
و عقل و استعداد
همچنان در
حیوانیٌت نوع
بشری خود هستند
که بی دین
میباشند. ولی بنسخ
بشری بهتر از امروز
باز متولد جهان
میشوند. تا با
عقل بهتری ودر
فصل نوع بشری بهتری،
باهمیٌت سلوک الهی
وتکامل روان خود
برسد، و آنگاه
احساس مسؤلیٌت
الهی خود را
بنماید . که
اگر آنگاه بسلوک
الهی نپردازد
مجازات
احتمالی قهقراﺌی
را دارد. و یا اگر
حتی سالک غیر
مطیعی بوده باشد
.

امام صادق
در حدیث ٠٤٠٦
درباره نجیبان
یا همان کاملان
الهی زنده
میفرماید، و
برخی انسانها
را منقاد و
مطیع
میخواند، وبرخی
را غیر مطیع. و
اگر از أصل
آفرینش و تولد
هر کس در تفاوت
تکاملات
تولٌدات
پیشین خودا
خبر میداشتند،
اختلاف نظر
پیدا نمیشد. و(
منقاد) ومطیع
سالک مستعدٌی است
که در تولٌد
قبلی بدرجه
پیامبری
ولایت پیشین
رسیده بوده است.
که با عقل و
کرامات
بیشتری اکنون
در عصر ولایت برتری،
چون محمد وهر
کامل محمدی
متولد شده که
مطیع سلوکی میباشد.
و دیگران
تولدات بشری
بیشتری لازم دارند
که بعقل و
استعداد
بیشتری برسند
.ودرک اهمیٌت
سلوک الهی را
بنمایند.

امام جواد
در حدیث ٠٤١١
نکوهش بحث وجدال
با منطقیٌون
أهل فلسفه و
آخوندهاﺌی که
ندانسته پیرو
منطق مادی
امثال ارسطو
پیامبر خود
میباشند. که
اینان خبری از
منطق عرفانی و
الهی کاملان الهی
با مراتب الهی
را ندارند.
مگر شنیدن هر
بحثی از پیر
الهی، ودستورات
عبادی و کلامی
او.و یا خود در
شرایطی نیاز
بکلام بأولیای
الهی داشته
باشند. زیرا گاهی
دشمنی با
ولایت سلوکی
امامان
واولیا، در
دوره حکومت
خلفای اموی و
عبٍاسی چنان بود،
که بعنوان امام
زمان چند سالک
خود دستور بحث
وجدال با کاملان
حسینی زنده
خود نداشته
باشند، ویا
تنها اجازه تکلٌم
با آنها را
داده داشته
باشد.

امام صادق
در حدیث ٠٤١٢
میگوید، اگر
از شخص منطقی معروف
به (مؤمن
الطاق) شیعه قشری
که کودکی از وی
بپرسد ،که
امامت کیست،
که بتو اجازه بحث
منطقی با مردم
را داده است؟
و او اگر گفت
امامی ندارم
پس محکوم
منطقی شده است.
یعنی سالک الهی
نیست که نام شیعه
قشری دارد. و
همه شیعیان غیر
سالک چنین هستند.
و حتی سنٌیان
بدون ولایت
الهی زنده محمدی
بمعرفی خداوند،
سنٌت و سلوک
الهی پیامبر
را ندارند، که
سنٌی صادق باشند.
و یا شیعیان
نیز شعاع
انوار
تجلٌیات شهودی
آغاز از پیر حسینی
بمعرفی خداوند
را ندارند.
بقول امام رضا
بمدٌعیان
تشیٌع بوی. که
گفت شما شیعه نیستید
.زیرا انوار
تجلٌیات الهی
پنجگانه( آل
عبا) یا شهود مقدماتی
سالکان محمدی
را ندارند. تا
که شاید بنور قاﺌم
روح القدس و
عرش رحمان
برسند. که
شیعه حقیقی و
الهی گردند.
امام میگوید
که جدال و بحث
منطقی، باعث
خصومت و دشمنی
بیشتر دیگران
با ولایت الهی
میشود. آنکاه
دین ورزی
حقیقی یعنی
سلوک الهی
بفراموشی
بیشتر آنان
میرود .

امام باقر
در حدیث ٠٤١٣ میگوید
این قشری ها و
آخوندهای آهل کلام
را رها کن، که
خود آنچه
وظیفه الهی
آنان است رها کرده،
و باموری میپردازند
که وظیفه الهی
آنها نمیباشد.
حتی در علم آسمان،
یعنی روح و
سلوک الهی که
میپردازند، بکلٌی
خبری از امور
سلوک الهی و
شهودی ندارند.
و ما فقیه با
فهم را از لحن
کلام او در
مییابیم که چگونه
انسانی است . و
از کدام تجلٌیات
شهودی خود
میگوید.

امام صادق
در حدیث ٠٤١٧
میگوید کسی بحث
و جدال دینی
چون آخوندهای
قشری مینماید،
که خودش نیز
در دین و روش عبادی
خویش مشکوک و
اطمینانی
ندارد. و سا لک
است که ترس خدا
و زهد وورع دارد
که بحث میکند. والاٌ
باید سکوت و
توسٌلات
عبادی خود را
دنبال کند.
مگر آنکه
بشهود هفتم
عرش رحمان
برسد .

امام صادق
در حدیث
٠٤١٨میگوید
بحث در دین نمودن
بیماری روانی است
،که بدتر از
آن در انسان شرارتی
نمیباشد.
آنگاه جاهل از
احوال روانی خود،
و محروم از حقایق
دین الهی میباشد.
که شهود مراتب
تجلٌیات الهی
میگردد. زیرا
عقده های روانی
هرکس عقیده
های اورا تشکیل
میدهد. که
باید بکلٌی
پاکسازی وتخلیه
گردند.

امام حسین
در حدیث
٠٤١٩بشخصی که
بامام گفت بیا
باهم بحث کنیم.
چون هر آخوندی
که با داده
های الهی بخواهد
درسی بدهد. امام
بوی گفت، من دین
خود را با کشف و
شهود دارم .تو اگر
نداری بدنبال
کسب آن باش.
یعنی با امامی
با مقام سینی بمعرفی
خداوند باید
تسلیم سلوکی
بنماید. سپس
امام ضررهای
جدال منطقی
کردن را بر
میشمرد.

پیامبر در
حدیث ٠٤٢٣
میفرماید ترک
بحث و تظاهر
بعلم کن. که نه
درک حکمتهای
عقلی الهی را دارند،
و نه مصونیٌت
از فتنه ها و
شرارت های
مخالفین را
خواهند داشت.

پیامبر در
حدیث ٠٤٢٤
میگوید هرکس
ترک جدال
منطقی کرد،
کاخی در مراتب
بالای بهشت را
دارد. که همان رسیدن
بشهود نهاﺌی
و تولدات در نوع
فوق بشری هفت هزار
سال بعد است.
که عقل و
کرامات
بالفعل
وبالقوٌه
بیشتر دارد.
وهرکس ولو از سالکان
بوده باشد،
اگر ترک مراء
و تظاهر بعقل
و علم و جدال
بنماید، که میداند
دلاﺌل خودش نیز
باطل است، باز
کاخی در بهشت
دارد .والبته
در مقامی کمتر
. یعنی ترک مذهب
قشری خود کند،
و بسلوک الهی
بپردازد. حتی همان
شناخت پیر
کامل حسینی
بمعرفی خداوند
برای او،
تولٌد عظیم تر
بشری را در
جهان دارد. که
آنگاه
استعداد
بیشتر درک
اهمیٌت سلوک
را خواهد داشت
. که احتمالا
بنجات با شهود
ششم روح القدس
قاﺌم را
خواهد داشت.

پیامبر در
حدیث
٠٤٢٥میکوید،
گمراهی قومی
وقتی است، که
با جدال منطقی
که آخوندها و
پیروان قشری
آنان دارند.پس
خود را محکمتر
در اسارت منطق
قرار میدهند
.زیرا انسان
غیر الهی پیرو
آخرین کتابی
است که خوانده
است، و أسیر منطق
کتاب و
نویسنده آن
شده است. و
بجای کشف معایب
منطق و
ایدﺌولوجی
خویش، بتقویت
بیشتر فساد و
انحراف آن
میپزدازد. و
لذا اسیر
ایدﺌولوجی
های سیاسی و
فلسفی روز
بروز روح خود
را جهنٌمی تر
برای پس از
مرگ مینمایند
.

پیامبر در
حدیث ٠٤٢٦ میگوید
که ایمان یا
سلوک الهی
کسی، تکمیل و
تعالی شهودی
را نمی نماید،
مگر اینکه ترک
تظاهر بعلم و
بحث منطقی
بنماید. گرچه
گفتنی های او بحق
و درست باشد.
که سالکان تا
شهود نهاﺌی
عرش رحمان،
وتولد دوم الهی
خود در بازگشت
بجهان و
پیامبرگونه
بخلق، نباید
اظهار مطلبی
کنند. که
آنگاه تحت
تدبیر الهامی مدبٌران
خود میباشند. که
بقول پیامبر
تنها در امور
الهی و سلوکی
و دین ورزی،
اگر ولیٌ الهی
اتٌفاقا بخطا گفت،
از نظر داوری الهی
باز درست است.
زیرا خودش
برای چند سالک
خویش از مراتب
الهی میباشد.
و فرشته ای انسانی
است. و بقول پیامبر
آخوندهای
ابلیسی در
لباس ریاکاری
روحانیٌت
کاذب، حتی اگر
اتفاقا درست گفته
باشند، که نقل
کلام پیامبر
را نیز بنماید،
باز نا درست
است. زیرا پیروان
ابلیس منطقی،
و اصطلاحا أهل
کلام،
نمیتوانند
دستورات دینی پیامبر
را وسیله تکامل
روح خود یا دیگران
را بنمایند.
که ولیٌ الهی
زنده ای برای
سالک ضروری است.
که وسیله الهی
عبادت او
میباشد. و
خداوند در
رؤیا پیر کامل
حسینی مناسب
اورا بوی
معرفیٍ میکند.
اگر که مستعدی
صادقانه طالب لقای
الهی نور
قاﺌم روح القدس
و عرش رحمان
باشد. آنهم با
مرگ قبل از مرگ
که خداوند
بسالک معرفی
نماید. و بقول پیامبر
عبادت بدون
وسیله الهی
برای توسٌل
عبادی ، هرگز دعا
و عبادتی بخداوند
نمیرسد، که
بصورت دعا کننده
کوبیده میشود.
زیرا شرک کرده
و بحقارتهای
صورتهای نوعی
حیوانی نسخ و
مسخ میرود. که
بقول قرآن مسخ
میمون و خوک
بهترین شانس
آنان خواهد
بود .

پیامبر در
حدیث ٠٤٢٧ بر گروهی
که بحث دینی و الهی
میکردند
میگذشت. و
بآنها گفت ترک
این کار را
بنماﺌید. که
مؤمن هرگز
بحثی نمیکند
که خسران او
قطعی است.
مؤمن تنها
سالک اوم کنده
است، و نه
هرکس با
هرعبادات
قشری، خود را
مؤمن بخواند و
خود را شایسته
بحثهای عقلی بداند
. که هر شهود
سالک سطح عقلی
برتری از
مدبٌران الهی
خود دارد.

پیامبر در
حدیث
٠٤٢٨میگوید،
سه کس در لقای
الهی خود
ببهشت میرود.
و از هر دری که
خواسته باشد.
یکی آنکه حسن اخلاق
دارد، و دیگری
که ترس از خدا
دارد. چه در
حضور و یا
غیاب او
میترسد. زیرا وسیله
الهی او، حضور
الهی سالک است
و یا در غیاب او.
که سالک در
حضور ذهنی
حاضر دارد
وبدان توسٌل عبادی
میکند. و
بالأخره کسی
که ریاکاری و
بحث مینماید.
که آهل کلام
آخوندها هستند.
بدون علم و
آگاهی شهودی و
عقل برتر
الهی، باز خود
را عالم و
فقیه میداند.
و حتی آیت
الله و علامت
و معجزه ای الهی
تصوٌر مینماید
.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٤٢٩
میفرماید،
ترک خصومت و
اختلاف نظر در
بحثهای خود
کنید که باعث بیمازی
روان و ذهن
میباشد. و بین
برادران الهی
نیز نفاق
ایجاد میکند. زیرا
انسانها در
عشق سلوکی خود
بیگدیگر
محبٌت پیدا
میکنند. و
تضاد و اختلاف
در عقیده منکران
خدا وسلوک الهی
است. زیرا
عقده های روانی
بصورت عقیده
برای شخص،
تمام اعتبار و
ارزش وجودی اورا
تشکیل میدهد.
که سالکان این
عقده ها را
پاکسازی و
تخلیه میکنند.
و با تحلیه
بصفات الهی
بتجلیه های
الهی هفتگانه
میرسند .

امام باقر
در حدیث ٠٤٣٠
در باره بحث
منطقی و قیاس
شخصی و با کمک قرآن،
میگوید کسی میتواند
در کتاب خدا
بحث کند، که
حلال وحرام را
بداند. و الاٌ از
(مرجئه  )
خواهد بود. کتاب
خدا قرآن
عثمانی نیست
که حلال وحرامی
در آن نیست.
بلکه این سلوک
الهی است و با
ولایت الهی
بمعرفی خداوند،
برای
مستعدٌان با
کرامات بالفعل
و بالقوٌه
کافی و طالب لقای
الهی باشند. که
پیر حسینی و
شهود نخستین
آنان را بوی معرفی
مینماید.
آنگاه حلال وحرام
،یعنی
دستورات واجب
سالک بخصوص که
پیر الهی باید
بگوید. نه
آنچه حتی پیامبر
بچند سالک خود
گفته باشد. که دستورات
تربیتی
واخلاقی و
عبادی را،
برحسب احوال و
مشکلات روان
هر سالک صادر میگردد.
که بسالک دیگری
در کنار سالک
قبلی عکس آن
میتواند بوده باشد.
مرجأه بطور کلٌی
در گذشته،
برای گروهی
گفته میشد، که
سلوک الهی نمیکردند.
و آنرا بفرداها
واگذار
مینمودند و
مینمایند. و
یا رجاء و امید
داشتند که
بالأخره خداوند
ناچار آنها را
خواهد بخشید.
ولی البته بعد
از زندگی های کارماﺌی
در نسخ
ومسخهای حیوانی
بجهان
جهبٌمی، و پس از
صدها هزار سال
میباشد. و
آخوندها و
فقیهان سفیه
غیر الهی که
در یک پگاهی بکمال
الهی در سلوک
نرسیده اند،و
بقول قرآن
امامان جهنٌمی
خواهند بود.
که حقارتها و
عذاب بیشتری دارند.

پیامبر در
حدیث ٠٤٣١ٍ
میگوید اگر خداوند
برای کسی خیر وتکامل
خواست، اورا
میشنواند و
میفهماند. و
اگر برای کسی
شرٌ و قهقرا
را خواست، چشم
وگوش ودل اورا
مهر میکند که فهمی
نکند. لذا
برخی که از
نزد من بیرون
میروند،
بدیگران میگوید
فلانی، یعنی پیامبر،
چه منظوری
داشته است، که
چنان مطلبی را
گفت. زیرا فهم
مقصود پیامبر
را نکرده
بودند. و تمام هستی
ووجود اعضای
تن و ذهن و
روان انسان
تحت تدبیر
مراتب الهی
میباشند. که
گوﺌی هر
موجود در بین انگشتان
الهی قرار دارد.
کار خیر تنها تکامل
روان در سلوک
الهی است که
از خداوند
خواهد بود. و
هرکار شرٌ و شرارت
از مشکلات و
عقده های
روانی شخص است.
که خود را
صاحب عقیده و
نظریٌه و منطق
میداند. که
حتی آخوندها
خود را
نمایندگان
ووارثان
پیامبر
میدانند.و
رهبران الهی
مردم هستند.
که در واقع بر
سر وکلٌٍه هم
میکوبند که
خود را آیت
الله و برتر
از دیگر
آخوندها بنمایند.
چه رسد بر
مردم ساده
جاهل از امور
الهی .

پیامبر در
حدیث ٠٤٤١ میفرماید
مؤمن اوم کرده
وکامل الهی، چون
بمیرد و
اوراقی را نوشته
باشد که بجا میگذارد.
آنگاه در روز
قیامت بازگشت
بجهان، در
ازای هر حرف
از نوشته هایش
شهری بوی داده
میشود، که هریک
وسیع تر از
دنیا بهفت برابر
است. که ما این پاداش
الهی را در
عقل و کرامات بالفعل
در تولد فوق بشری
آنان میگوﺌیم.
که از هزاران برابر
عقل نوع بشری
کنونی میگوﺌیم.
همان طور که
عقل انسان
هزاران برابر
عقل نوع میمون
میباشئد. بدین
ترتیب نمی
توان آخوندهای
فاسد جاه طلب
جاهل از امور
الهی و دینی
را صاحب چنان
پاداشهای
الهی بدانیم.
که خاص کاملان
الهی بازگشته بخلق
و با سند و
دیپلم
موفقیٌتهای
سمبولهای شهودی
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٠٤٦٠
میفرماید علما
وارثان
پیامبران
هستند. که
تنها گفتنی هایش
را بأرث
میبرند. پس
شما نیز آگاه باشید
که از چه کسانی
گفته هاﺌی را
میشنوید. که
از هر
آخوندهای مشرک
مذاهب پر
مدٌعا و خطیب
پر خطا،
نمیتوان چیزی
از حقایق الهی
و دینی شنید.
که پیر الهی
بمعرفی خداوند
بطالب لقای الهی،
ومناسب سالک و
مشکلات روان
او بوی معرٌفی
مینماید. و در
رؤیا آشنا میکند.
آنگاه سمع وطاعت
دارد. که سالک
شنیدن بدون بحث
و اکراه دارد.
پس مطیع و
وسیله او در
توسٌل عبادی
است. تا وقتی
که با شهود هفتم
عرش رحمان، پیامبرگونه
و وارث مقام
پیامبری برای چند
سالک و داوطلب
خود خواهد
داشت.

پیامبر در
حدیث ٠٤٦٤ بفرزند
عمر میگوید،
که علم را
باید بزنحیر
کشید. و با
نوشتن آنها علم
ضبط میشود. و
این کار
سالکان است که
علم و آگاهی و
احوال رؤیاﺌی
خود را
مینویسند، که فراموش
نکند. تا بپیر
الهی خود بگوید
که ارزیابی
احوال روان سالک
را بنماید. و
چنان آگاهی
است که سالک
هرگز فراموش
آن نمیکند.
ولی آخوندهای
قشری بهمه مذاهب
باطل اسلامی،
که نقل درستی
هم از مطالب
پیامبر بکنند،
باز فهم سلوکی
را ندارند که
خود عمل کنند.
وحتی معمولا
خود را معاف
میدانند. که
میگویند برای ما
سخت است، و
تنها برخی
انسانها توان
انجام آنرا دارند.
که درواقع
درویشان صوفیٌه
هستند، که ترک
دنیا وکرامات نوع
بشری خود را
مینمایند. و
آخوندها برای دنیا
و ریاست و
غارت مردم و
تجاوزهای
بیشتر بحقوق ونوامیس
پیروان جاهل خود
دارند. و
نمیدانند که
نمیتوانند خدا
را فریب بدهند.
و اینکه مؤمن
نیستند که روان
فاسد و سفیه و
حقیر ووقیحی
دارند. که بنسخ
ومسخهای
حیوانی پس از
مرگ میروند.
که صدها هزار و
حتی میلیونها
سال عذاب تولدات
حیوانی دارند.
تا دوباره و
حتی صد باره
که چون بنوع بشری
مجدد رسیدند،
همین سلوک الهی
تا نور قاﺌم
را باید انجام
بدهند. که
بانواع فوق
بشری و بازکشت
بخداوند را
داشته باشند.
که این وظیفه
همه موجودات
حتی آتم ها چه
رسد بانسان میباشد.
که فرمان کن
فیکون وشدن و
تکامل را باید
انجام بدهند.
پس همه انسانهای
بشری باید
بشهود قاﺌم
روح القدس با ولایت
محمدی برسند.

امام صادق
در حدیث
٠٤٦٦میگوید
آنچه میگویم بنویس
وبدیگران
برسان، که زمانی
خواهد رسید
وچنان هرج و
مرجی خواهد بود.
که مردم جز
بکتابهای خود
مراجعه ندارند.
که البته
مطالب سلوکی
ووظیفه کتاب
سلوک الهی است
،که تنها راه حل
مشکلات زندگی آنها
است. ونه امور
مادی و علمی و
فلسفی، که تنها
مفید ریاکاری
وخود نماﺌی
در جامعه میباشد.

پیامبر در
حدیث ٠٤٦٧
بکسی که بوی
گفت ، گفته
های لذیذ تورا
نمیتوانم در
حافظه نگاه
دارم. پیامبر
گفت که از دست
خود استفاده کن.
یعنی بنویس.
باز بمعنی کوشش
سلوکی انسان
در( یمن و یمین)
سمت راست است،
که یمن و برکت الهی
بسالک میرساند.
وخود دارنده الهامات
الهی و لدنٌی
میشود. که گاهی
پیر مربٌی
شنونده گفته
های سالک قبلی
خود میشود.

امام حسن
در حدیث ٠٤٦٨ بفرزندانش
میگوید، شما در
آینده بزرگان
قوم خود
خواهید بود.
پس اکنون علم
را بیاموزید و
بنویسید. که
منظور علوم
الهی و سلوکی ومراتب
شهودی و
الهامات لدنٌی
است. که
انسانی از نظر
خداوند بزرگ
است. ولی آخوندهای
حقیر چند کتاب
غیر سلوکی
آنها را بزرگ
نمی کند. که
همچنان سفیه و
جاهل بیسواد
الهی هستند.
ومطالب خود را
در بحث وخطابه
وسیله فریب
کاری و حکومت
بر مردم و استثمار
آنها بکار
میبرند.

امام صادق
در حدیث ٠٤٧٠
بسالکان خود
سفارش میکند،
که نوشته ها و
کتابهای خود
را خوب نگهداری
کنند که مورد
نیاز خواهد بود
. علوم الهی و
سلوکی برای
سالکان
دستورات عملی
است. که اکثرا
فراموش سالک
میشود، مگر
آنها را بنویسد.
و الاٌ نوشته
ای غیر سلوکی و
فیزیکی جز
برای کسب مال
و مقامات
اجتماعی نیست.
پس گناه پروری
بیشتر است که باید
فراموش شود.

امام صادق
در حدیث ٠٤٧٢
رفتار پیامبر
را میگوید، که
چگونه
بمنشیان و
نویسندگان
گفته ها و
احادیث خود تعلیم
میداد که نیکو
بنویسند. و
لذا پیامبر
امٌٌی بیسواد
از مادر نبود.
و کلام او
الهامات لدنٌی
وی درون دل
بوده است. حتی اگر
اتفاقا خطا گفته
باشد، از نظر الهی
درست است زیرا
خاص تعلیم بسالکان
بوده است. انسان
با استعداد
عقلی ودارای
ارتباط با
مراتب الهی،
چون سالکان که
قدرت بسط و
رابطه مفاهیم الفاظ
را دارند. ولی
آخوندهای سفیه
و جاهل چنین
نیستند. و لذا
روزبروز جاهل تر
و مشرک تر
میگردند. زیرا
نا فهم بدستور
خداوند برای
تزکیه نفس و
سلوک الهی
میباشد .

پیامبر در
حدیث ٠٤٧٣
بکاتب گفته
های خود میگوید،
هرچه میگویم
بنویس حتی
وقتی در غضب بوده
باشم، زیرا
أمر ناحقٌی نمی
گویم. پیامبر
و اولیای الهی
زنده دارای این
همانی مقام پیامبر
برای سالکان خود،
جز کلام الهی
و برای سلوک الهی
بسالکان خود
نمی گوید، که نمیتواند
بگوید. و اگر گفت
از نظر الهی
درست است.
زیرا پیامبر واولیای
الهی خود از
مدبٌران و
فرشتگان الهی
روی زمین برای
سالکان خود
میباشند.

امام باقر
در حدیث ٠٤٧٤
میگوید
شیعیان واقعی
ما را از
مقدار حفظ آنان
از روایات ما
أهل بیت
بشناسید. شیعیان
تنها سالکان
با ولایت
سلوکی، که دارای
حدٌٍ أقل شهود
نور صورت پیر
کامل حسینی
بمعرفی
خداوند هستند.
و حفظ احادیث
اولیای الهی
همان نظریٌات عرفانی
و حکمتهای عملی
آنان میباشد.
که خاص سالکان
ومشکلات
روانی آنها گفته
میشود.( روایت)
بمعنی حدیث
وکلام، یعنی حدیث
و جدید در
رؤیاﺌی
سالکان است،
که بپیر الهی خود
گذارش رؤیای
شب قبل خود را
میٍدهد. ویا امام
و پیر سالک از
خداوند
الهامات و
رؤیتهای در
خواب و اکاری
در بیداری دارد.
مقدار کمی حدیث
در حفظ حافظه
مورد نظر
نیست، آنقدر
که فهم هرچه بیشتر
کیفی، و مفهوم
درست سلوکی
کلام پیامبر و
امامان و
اولیای الهی
میباشد. که برداشت
سلوکی و شهودی
بنمایند. و
سفارش خواننده
گرامی خود میکنم
که از هر أمری
مادی ومعنوی برداشت
سلوکی بنماید
که بمقصود و
هدایت الهی
برسد. منازل آنان
در حدیث بالا،
شناخت مقدار
کیفی مقام الهی
دیگران میباشد.
که درجه فهم عمیق
والهی آنان را
نشان میدهد.
ودر هر سطح عقلی
أرزش کلامی و
رفتاری انسان
متفاوت است. بخصوص
در کمال و
بازگشت الهی آنان
بخلق و با شهود
عرش رحمان
میباشد. که از
سطوح الهامی و
الهی بالاتر
فهم وآگاهی الهی
در آنان هست
که شناخته
دیگران
میگردد.

امام صادق
در حدیث ٠٤٧٥
میگوید مردان خدا
را بر حسب
مقدار روایت
آنان از ما
أهل بیت
بدانید. مردان
با اراده و
رجال رهرو
راجل،و منظور
کاملان الهی و
حتی سالکان
آنها میباشند.
حتی اگر زن باشند.(
مرء و مرأه) مؤنٌث
مرد است. که
هرچه روایت
دیگران و یا
رؤیاهای خود
را بیان وتشریح
معانی باطنی و
سلوکی آنها مینمایند
درست است. که
از مراتب شهود
أهل بیت پنج
تن محمد
هستند. ومنحصر
بهمان چهار
نفر خویش
پیامبر
نمیباشند.
آنان نیز کاملان
الهی با محمد
در حیاتش بوده
اند. که اسامی مراتب
شهودی را
یافتند. ولی
قبلا نام دیگری
داشته اند. و
یا کاملان الهی
زنده هر زمان
که در پایان سلوک
نامی الهی داشته
اند.( رجال)
مردان یا
(راجلان)
پیاده رو، در
سفر الهی یا
سلوک دارند.
که سختی راه
را طاقت
داشتند. و
منازل آنها
مراتب شهودی
آنها است .و
أهل بیت در هر
زمان تنها اولیای
الهی زنده
هستند. که بقول
پیامبر ٣١٣
ولیٌ الهی حسینی
همیشه زنده در
جهان وجود
دادرند که با مقام
حسینی سالکان
خود را دارند.
و یکی از آنها
چون ستاره قطبی،
راهنمای
هدایت سالکان براه
خدا میباشند.
حتی اگر
شناخته مادی
در جهان
نشوند. مهم
شناخت آنها
برای سالک در
رؤیا میباشد.
چنان نیست که
هر آخوندی
سفیه وجاهل
وفاسد روان و
اخلاق، طُرٌه
هات منحرفان
امثال خود را تکرار
کنند. ویا حتی
هر برداشت
نادرست از کلام
پیامبر کنند، که
نفع ریاست
آنان را داشته
باشد و بقیه
را تکذیب کنند
که راوی آن
فلان و بهمان
است.

پیامبر در
حدیث ٠٤٧٧ در
مراسم تعلیم
حجٌ کعبه
میگوید، خداوند
کسانی را صورت
شاداب میدهد.
که در نوع فوق
بشری بهشت را
خواهند داشت.
چون بمراتب
شهودی وهم
اکنون میرسند.
اگر خلوص عمل
برای خداوند باشد.
بخصوص عبادات
و آموزشها. و
اینکه نصایح امامان
مسلمان را
بپذیرند. که
منظور کاملان
الهی زنده و
امامان امٌی اوم
کرده هستند. و
نه نصایح رهبران
یا آخوندهای
قشری جاه طلب فاسد
روان. و سوم که
لزوم جماعت
است . نه اینکه
مردم متٌحد وجمع
باشند. اگر هر
کلام و شعار
نا درستی مطرح
باشد. که
معمولا
آخوندها و
رهبران سیاسی
مطرح میکنند.
بلکه جمع شدن
روحی سالک، با
حضور ذهنی
صورت پیر کامل
الهی بمعرفی خداوند،
تا (جمع وجم
)جمشیدی گردد
که انسانی الهی
شود. و
پیامبرگونه بخلق
باز میگردد. و
تولد دوم و
الهی داشته
باشد. که مرگ قبل
از مرگ را
پذیرفته، که بنور
شهود الهی آخر
خود، چون کاملان
محمدی بنور قاﺌم
میرسند .
آنگاه سالک در
تمرکز عبادی خویش،
در حالت جمع و
صمدیٌت و بی خودی،
خویشتن را در
میان نمی
بیند. که جمع و
جمعه و پایان سلوک
او، همراه با
بعثت ورسالت و
مأموریٌت الهی
برای چند سالک
احتمالی دارد
.که آدینه و(
أدینه) و
پایان دین
ورزی و عبدات
او میباشد. و(
جمعه نیک )چون مسیح
پس ایسترن و
اشراق او خواهد
بود.که روز
آزادی سالک
فری دی
انگلیسی است.

امام صادق
در حدیث٠٤٧٩ٍ بنقل
از پیامبر
میگوید، هرکس
حدیثی را
بامٌت من رساند،
که بدان سنٌت شود،
و یا دفع
بدعتی گردد،
بهشت از آن او میباشد.
احادیث
پیامبر بصدها
هزار گفته شده
است و ما کمتر از
٩٠٠٠ حدیث
پیامبر رابا
آصل عربی
ترجمه و تفسیر
سلوکی کرده
ایم. که خود
قبلا اطلاعی از
اهمیٌت پاداش
بهشتی آن نداشتم
. سنٌت جاری
نمودن رایج کردن
در عبادات
آنها نیست.
بلکه سنٌت
همان سلوک الهی
است. و عملا
روح انسان در
سنٌت و مقدٌس
شدن و الهی
گردیدن سالک با
ولایتهای الهی
و سلوکی ششگانه
میباشد. و در مورد
احادیث و
تجربیٌات
شخصی محمد و
هر کامل محمدی
برای چند سالک
او میباشد.
امٌت پیامبر
تنها امام و
اوم شدگان یا
سالکان اوم کننده
سلوکی با اولیای
الهی بمعرفی خداوند
است . که با خبر
از نکته ای
عرفانی وسلوکی
تازه گردد. و
این کار در
واقع تنها کار
کاملان الهی
تربیت کننده
سالکان خود بمعرفی
خداوند است.
دفع بدعت خنثی
نمودن تلاش
مذبوحانه
آخوندهای
قشری مشرک، که
در تمامی مذاهب
انحرافی و در
همه أدیان
ششکانه سلوکی
میباشد. که
خود و پیروان
قشری آنها،
بدون تخلیه
روان از معایب،
وبدون تحلیه
آن بمحاسن و
صفات الهی،
مدٌعی آیت
اللهی و
مولانا و دیگر
القاب
آخوندهای ادیان
مختلف
میگردند. بهشت
و جنٌت خدا
همان عقل الهی
و گنان هندی،
در عقل عرفانی
و الهی برتر
انسانهای کامل
میباشد. که
انسانهای فوق
بشری آینده و
تولد پس از هفت
هزار سال
آینده کاملان محمدی
شاهد قاﺌم
،که هزاران برابر
عقل نوع بشری کنونی
را خواهند
داشت، بهشت و
بهتر شدن صورت
نوعی آنان است.
و هزاران
برابر کرامات
بالفعل و
بالقوٌه
انسان بشریرا
دارند ، که
میتوانند درک عظیم
تری را
بنمایند. و با ولایت
هفتم مهدی موعود
محمد، که ٥٥ قرن
دیگر بخلق مبعوث
خواهد شد. و
آخرین کامل محمدی
خواهد بود .که
میتواند
بتجلٌی هفتم نور
برتر از قاﺌم
روح القدس، و
عرش رب ٌ برتر
از رحمان
برسندف که
نامی از او نمیدانیم.
وپس ٤٠٠ هزار سال
دیگر، باز در نوع
عظیم تر از
نوع بشری بجهان
متولد میشوند.
در کره زمین
یا کرات دیگر
که تقرٌب و
نزدیکی در
الوهیٌت و
صفات الهی بخداوند
خواهند یافت .

پیامبر در
حدیث ٠٤٨٠
میگوید هرکس
دو حدیث ومطلبی
از من
بیاموزد، که خود
یا دیگران
استفاده کند،
آنگاه خیر وکمال
و پاداش آن
بیش از شصت
سال عبادت
خواهد بود. که
قشریٌون
مذهبی عبادت
آنها عملا جهنٌم
پروری است ونه
بهشت سازی.
سالکان هستند
اگر چنین فهم
باطنی هر حدیث
پیامبر را
بدانند، و
رواج چنان فهمی
را بدهند که
مفید سالکان دیگر
باشد. آنگاه
هر بار چنین خدمتی
ارزش ٦٠ سال
عبادت سالکان
دیگر میباشد.
و نه تکرار
مطالب وفهم
منحرف آخوندهای
قشری سفیه. و
حتی حدیث های پیامبر
را، آنچه بنفع
خود ومذهب باطل
خود بدانند
تصدیق و ترویج
میدهند. و
بقیه حدیثهای
دیگر را باطل
و مشکوک
میخوانند. در
حالیکه
سالکان تنها
از اولیای الهی
بمعرفی خداوند
نقل کلام
پیامبر
میگیرند.
وکلام پیر کلام
پیامبر
میباشد
وکلامی الهی است
.همان گفتنی
های پیر که
سالک را
بتخلیه و
تحلیه صفات
میرساند، و بتجلیه
های الهی و
تأیید خداوند
میبرد. که
بهشتهای چهارگانه
الهی آنان و
از هم اکنون
حاضر میباشد
میباشد.و بقول
پیامبر ولیٌ
الهی قرآن
ناطق سالک
میباشد.

پیامبر در
حدیث ٠٤٨١
میگوید،
مذاکره
وملاقات
اولیا در باره
حدیث ها دلها
را جلا میدهد.
که چون شمشیر
جلا داده شده
تیز و هوشمند
است. این دستور
برای سالکان
است، که با
اولیای الهی
خود جمع و
مذاکره
ویادآوری های
مطالب پیامبر
کنند. که باعث پاکسازی
روان و کسب شهود
برای سالکان
میباشد. و کمک
مؤثٌری
بعنوان تزکیه
نفس و تجرید
آن از مفاسد
حیوانی نوع
بشری، و
ازمطالب
منحرف و عقیده
های عقده ای،
آنگاه امکان
تعلیم حقایق
تازه الهی و
برداشت درست
مطالب الهی و عرفانی
در روان پاک میسٌر
میباشد. تا در
حدٌ کفایت از
پاکسازی
بداوری الهی
از ذات سالک،
آنگاه در شرط کافی
پس ار تحقٌق
شروط لازم،
سالک بتجلیه
های متوالی هفتگانه
میسٌر نوع
بشری میرسد.
ولی آخوندها بحث
از احادیث را
در سمت منافع وریاست
و جاه طلبی
های خود مینمایند،
و اهداف سیاسی
و قشری و
مذهبی باطل خود
را دنبال میکنند.
که پیامبر همه
آنها را جهنٌمی
میخواند. و
اگر که همه
عمر روزها
صاﺌم و شبها قاﺌم
بعبادت باشند.
ولی وسیله الهی
وولیٌ الهی بمعرفی
خداوند
ندارند. که
دعا و عبادات
آنها بخداوند برسد
که پیامبر
گفته است.

امام صادق
در حدیث٠٤٨٢
میگوید ،هریک
از شیعیان ما که
چهل حدیث را
حفظ کند،
خداوند اورا
در روز قیامت
فقیه و بدون عذاب
مینماید.
شیعیان تنها
سالکان با
شعاع انوار
تجلٌیات شهود مقدماتی
آغاز از نور
شهودی صورت پیر
کامل الهی بمعرفی
خداوند در رؤیا
است. چهل حدیث
عددی سمبولیک
است. و حتی یک
حدیث مفهوم
عمل شده ،
انسان سالک را
بخدا در شهود قاﺌم
روح القدس و
قیامت سالک
میرساند. که
با عرش رحمان شهود
هفتم پیامبرگونه
و فقیه پگاهی وبدون
هر عذاب و
مجازات الهی غیر
سالکان خواهد
بود. هزاران حدیث
پیامبر در وبسایت
این نویسنده برای
مراجعه بأصل کامل
وترجمه وتفسیر
سلوکی آن هست.
وتنها برای عبرت
گیری ادراکی از
احادیث و عمل بآنها
در سلوک الهی
مفید است. ونه تنها
دانستن نظری حدیث.
که پیر الهی محمد
زنده سالک بمعرفی
خداوند است.
وهرچه بگوید و
دستور و تفسیر
کند همان منظور
پیامبر میباشد.
روز قیامت روز
شهود نور
قاﺌم روح
القدس پس از
شب قدر و مرگ قبل
ار مرگ سالک میباشد.
که روح سالک
از تن نوع
بشری خود جدا
شده است .و اگر مشیٌت
الهی باشد،
تولد دوم الهی
با نام تازه
ای الهی مییابد.
که روحی فوق
بشری در تن
موقٌت بشری
است. و تن او
قبر وگور روح الهی
شده او
میباشد. که زیارت
سالکان از تن
پیر الهی، که
خود بهشتی میباشد.
که شهود تازه
ای یافته است.
تا باطلاع پیر
برساند و اورا
خورسند نماید.
که فقیه همان پگیه
بیدار شده
پگاهی، پس از مرگ
قبل از مرگ میباشد.
والاٌ
آخوندهای سفیه
و جاهل وفاسد روان
و اخلاق، جز در
باره شکم و
اطراف شکم خود
فکری ندارند.

پیامبر در
حدیث ٠٥٠٧
میفرماید،
رحمت خدا یا
همان شهودهای
تجلٌیات الهی
و الهامات این
مراتب الهی بسالکان
شاهدان آن است.
که چون گفته مرا
شنید همان گونه
بدیگران
برساند. زیرا
بین شنوندگان
آنان شاید فهم
و استعداد
بیشتری باشد،
که از کلام
پیامبر
استفاده عملی
در سلوک و
تکامل روان
خود بنمایند.
نه آنچه آخوندهای
جاهل سفیه که
آفت الله مردم
هستند. ولی خود
را آیت الله و
علامتی ومعجزه
ای الهی و
أرسالی الهی بخلق
میدانند. و خود
بزرگ بینی و
اعلمیٌت
بمردم فریب
خورده نشان میدهند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٥١٣ شخصی
که از مولا معنی
ایمان، یا
همان سلوک الهی
را
پرسید.فرمود فردا
در حضور مردم
باشد که برایت
بگویم. تا
شاید دیگران
نیز حفظ و فهم
آن کنند. که هر کلامی
فرٌار و
گریزان است.
زیرا آلودگی
ناخودآگاه
انسان، عامل
فراموشی و کم
فهمی بی علاقگی
در ادراک
برتری از امور
میباشد. زیرا تنها
بفکر هوسرانی
چون بچه میباشد.
ایمان یا اوم
سلوک الهی
انسان است، که
اورا مؤمن امٌی
میکند. که
مهمترین یا
(هوم ترین) کار
انسان در حیات
او میباشد. که
تنها سلوک و
تزکیه نفس تا
رسیدن بشهود
تجلٌیات الهی میسٌر
نوع بشری
میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٥١٤ میگوید
بر شما است که
به درایت)
بپردازید و نه
به (روایت)
یعنی سالکان
باید درایت و
فهم کنند. و
تنها تکرار
احادیث
پیامبر و معنی
آنها، سودی الهی
برای کسی ندارد.
و سالکان در
رؤیا تجلیٌات شهودی
و الهامات
عقلی هر سطح شهودی
را دارند. که چون
سالک آنها را
بپیر الهی خود
روایت رؤیای خود
کندٍ، و حدیث
و گفتار شهودی
تازه خود را گزارش
نماید، معنی
الهی و باطنی
آنرا خواهد
دانست. که
مقام تازه و
الهی سالک
میباشد. پس
باید سلوک
الهی نمود که
از خودش روایت
شهودی بپیر نماید.
و نه اکتفا
بآنچه از پیامبر
و بدرستی نقل نماید.
کار که این
نقل مطالب
وظیفه عبادی نمیباشد.
که آخوندها
بنفع مذهب و
ریاست طلبی
خود میکنند. و
خود را جانشینان
پیامبر میدانند.
که جانشین آهریمن
و حتی خودشان أهریمن
ابلیس شیطان
بگفته پیامبر هستند.
که در قعر
جهنٌم خواهند
بود. حتی اگر تمام
عمر روزها
صاﺌم و شبها
قاﺌم باشند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٥١٥
میگوید، همٌت
وسعی سفیهان جاهل
آخوند که نقل روایات
و احادیث
منقول پیامبر
مینمایند. که
راویان
اولیٌه و بعدی
فراوان دستکاری
و حذف واضافه نموده
اند. ولی سعی
علمای الهی وکاملان
شاهد عرش رحمان،
با عقلهای الهی
مدبٌران خود
درایت و فهم
میکنند. و
آنرا روایت و
مطرح برای چند
سالک خود مینمایند.

امام صادق
در حدیث ٠٥١٦
میگوید
راویان فراوان
هستند، ولی رعایت
کنندگان آن روایات
پیامبر أندک
میباشند. که
خود راویان
نیر بدان عمل نمی
کنند. زیرا سلوک
الهی نمی کنند.
چه بسا که
نصیحت پذیری
از مربٌیان
الهی خود، یا
همان نصح بنی
اسراﺌیل،
سالکان طالب
اسراء ومعراج شهودی
و لقای الهی،
آنان را از
کتاب ونوشته
داشتن احادیث
مستغنی کند.
که الهامات الهی
معادل گفته
های پیامبر از
مراتب الهی دارند.
زیرا علما و
آگاهان این
همانی مراتب شهود
تجلٌیات الهی خود
را دارند .
وتوجه
باهمیٌت درایات
و دانستن و
داشتن همان
الهامات الهی
است. ولی جاهلان
هستند که
توجٌه بروایت راویان
میکنند، که دستکاری
آنان میباشد.
چه بعمد و یا
از روی جهل و
ندانستن
منظور حقیقی پیامبر.
چه رسد که
بنفع تعصٌب
مذهبی و قومی
و شخصی خود بخواهند
دستگاری و حذف
واضافه و
تحریف نمایند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٥١٧ میگوید
خبر و مطلب
حدیث و روایت
پیامبر و امور
سلوکی و دیت
ورزی را بخوبی
تعقٌل و فهم
کنید که با
عقل رعایت کردن
و اجرای آن
میباشد و نه
با عقل روایت
که بخواهند
بدیگران بگویند
و اظهار فضل دینی
کنند. بسالکان
خود از مراتب
الهی شهودی وتجلٌیات
الهی و لدنٌی
مییابند. که
همان گونه
ومناسب زمان
ومکان و
انسانهای
اطراف خود
میباشد که
بهتر لریافت و
برداشت الهی
دارند. زیرا
سالکان تنها احکام
عملی از پیر
الهی خود میخواهند
و نه فلسفه و
حکمت الهی چه رسد
بحکمتهای فلسفی
و علمی مادی و
فیزیکی
ومشکلات اجتماعی
و سیاسی .

امام صادق
در حدیث ٠٥١٨
میگوید چیزی
را که بدانی و روایت
آن را داشته
باشی، یعنی بفهمی
که بهتر از ده روایت
میباشد. که
بخواهی حفظ کنی
و برخ دیگران
بکشی. زیرا هر
حقیقتی حقٌی و
حقیقتی
بالاتر از خود
دارد. و هر
درستی را
مراتب حقیقت
برتر را دارد.
که هر چیزی
رشدی بهتر
دارد. مگر
موقتا کارما برای
نوع بشری
وبرای تکرار
گذشته ها در
آینده ها که
مراتب شهودی برتری
را باید جست
،که بصورت انوار
شهودی هستند .
گرچه عقلهای
مربوطه نیر از
گونه وسطح
الهی و برتر
انوار شهودی
میباشند که
قشری های مذهبی
ندارند. امام
میگوید
شیعیان صادق
را از لحن کلام
آنان
میشناسیم. چون
باید از حقایق
انوار شهودی و
مقام
مدبٌرروحی
روحی خود
الهام دارند.د
درحدیث ٠٥١٩
تعلیم حفاظت و
تقیٍه بسالک
خود میدهد که
چون بسرزمین خود
رفتی آنچه
اسراری بتو آموختیم
بدیگران
نگوﺌی. که
گفته های سلوکی
برای دیگران قشری
مذهبی و
آخوندهای آنها
باعث فتوای
مرگ آنان
خواهد شد.
امام
نیزمیگوید که
خود را بزرگتر
یا کاملی از
أهل بیت نداند
که حقیر خواهد
شد .ویا نان
آموخته هارا
بخورد که فقیر
خواهد شد. و
توصیه میکند،
بدان اگر تو دنباله
کار خیر و
تکامل بیشتر
بگیری بهتر از
ریاست خواهی بود.
و اینکه
هرگفتهٍ مرا
صادقانه
بنویسی. والاٌ
حدیث دروغی بر
خداوند خواهد بود.
کار آخوندهای
مذهبی تمامی هفتاد
و دوملت
اسلامی، و حتی
تمامی مذاهب ادیان
دیگر غیر
سلوکی هر انتخاب
و کاری بپردازند
قصد نفعی را
دارند. پس آن
کار و هدف
درست نخواهد بود.

امام صادق
در حدیث ٠٥٢١
میگوید
خداوند جریان
امور را با
اسباب آن صورت
میدهد. نه
اینکه خود شخص
کرده باشد.
این وسیله الهی
اولیای الهی
هدایت کننده
سالکان هستند.
و یا حتی ظاهرا
تصادف و اتفاق
میباشد باز
پیش آمد وسیله
الهی است. امام
میگوید برای
هر سبب نیز
شرح و توضیحی
هست. که
اولیای الهی
سبب الهی سالکان،
باید تفسیر
وتشریح
وتوضیح بدهند.
لذا هر شرحی
کلیدی علمی
سالک خواهد بود.
که سالک فراوان
قفلهای مرموز
ذهنی خود را
میتواند با آن
کلید باز کند.
پس هر کلیدی
عالمی دارد. و
هر علمی گویا ومنطقی
است، که هرکس
آن علم الهی
را بشناسد خدا
را میشناسد. و سلوک
الهی با مربٌی
الهی، کلید همه
آینده های الهی
سالک میباشد.
و هرکس منکر
آن گردد، و در
سلوک با ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند،
پس انکار خدا
و پیامبر و
اولیای الهی
را نموده است.
و بزرکترین منکران
سلوک الهی
آخوندهای قشری
مشرک بخدا
هستند . که
هریک هزاران جاهل
دیگر را
جهنٌمی مینماید،
که دوچار
کارماهای پس از
مرگ میشوند.
حتی اگر عمری
عبادت بروش
منقول از پیامبر
را بنمایند.
ویا خدمات و
صدقات ومبرٌات
آنان که برای ریاکاری
وتظاهر
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٠٥٢٢ میگوید،
مولا علیٌ علم
لدنٌی و الهی
را
مینوشت.زیرا
از پیامبر
کاشف طریقت ولایت
جدید و برتر مصطفوی،
برای سلوک
الهی را آموزش
میگرفت. و همه
باید سلوک را
بیاوزد. وچون
أمر ما ولایت
الهی ظاهر
شود، که شهود نهاﺌی
برای سالکان
با اولیای الهی
زنده مصطفوی در
هر زمان ظاهرو
شهود شود. ونه اینکه
امامان و
کاملان الهی بپادشاهی
سیاسی و حکومت
برسند. و چون خداوند
ولیٌ الهی طالب
لقای الهی را
بوی معرٌفی رؤیاﺌی
کند، آنگاه
چیزی برای سالک
مبهم نخواهد بود
که از پیر
الهی میپرسد.
و این تمام سنٌت
و تقدٌس
ووظیفه الهی
باید انجام لگیرد
. وهرگونه که پیر
بگوید ، نه
اینکه پیامبر بسالکان
خود چه گفته
است. و پیر
الهی محمدی زنده
، پیامبر سالک
خواهد بود .و
این همانی
پیامبر اولی العزم
خود را دارد.

امام صادق
در حدیث ٠٥٣٩
میگوید ،
سوگند که (فرض)
الهی یعنی وظیفه
انسان برای ولایت
و محبٌت و
تقرٌب شما بولایت
ما نبود/والاٌ
شما را بخانه
خود راه
نمیدادیم. ویا
خانقاه و
طریقت ولایت
امام وهر کامل
الهی زنده در
هر زمان. وشما
را درب خانه منتظر
میگذاریم.
زیرا سالکان
بر حسب صلاح دید
مراتب الهی
هدایت بیک
ولیٌ الهی میشوند.
آنگاه ما نیز بنظر
خودمان چیزی نمیگوﺌیم.
که گفته ما گفته
خداوند است و
رسیده از او میباشد.
یا همان تعلیم
سلوک الهی و
حتی الهامی
لدنٌٌی
اولیای الهی زنده.
و بقول پیامبر
٣١٣کامل الهی
همیشه در جهان
موجود است.که وظیفه
آنها هدایت و
تعلیم سالکان خود
میباشد. آنچه
رب ٌ ما، یعنی
خدا و عرش رحمان
تا پیر وپیامبر
و فرشتگان
مربوط مدبٌر
هر سالک وولیٌ
الهی هستند،
که عملا فکری
را بذهن سالک
وکامل میگذارند.
و امکان حرکت
درست در زبان
و تن را
میدهند. و
بجای ما
میفهمند و
میشنوند و
میفهمانند و
میشنوانند.
زیرا در هستی کسی
غیر از خدا
نیست.

امام باقر
در حدیث ٠٥٤٠
میگوید، که ما
از رب ٌ مربٌی
و خداوند خود
فهم و ادراکی
داریم. که دلیل
و(بیٌنه) آنها
را از خدا در
بیناﺌی و
شهود داریم. و
پیامبر این
دلاﺌل را
گفته است. که
همان مراتب شهودی
میباشند. و
الاٌ ما با
دیگر مردم
تفاوتی نمی
داشتیم. اولیای
الهی در
بازگشت بخلق
پیامبرگونه
این همانی مراتب
الهی خود را
دارند. ودر تن بشری
روحی الهی و
روان و ذهنی
الهی شده دارند.
که روح القدس
را در شهود
داشته اند.
وتنها
شایستگان
تولد نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد
خواهند بود.
تا در ولایت هفتم
مهدی موعود،
که ٥٥ قرن دیگر
بعنوان آخرین کامل
ولایت محمدی مبعوث
بخلق، و پس از مرگ
قبل از مرگ خواهد
بود. که بجای نور
قاﺌم بنور
رحمان و عرش
رب ٌبرتر از رحمان
خواهد رسید. و
آغازگر نوع
فوق بشری وبا
هزاران برابر
عقل وکرامات
الهی نوع بشری
خواهد بود .که سالکان
متولد نوع فوق
بشری، قبلا خود
را در جهان بنور
قاﺌم رسانده
بودند.و مهدوی
کاملی آنان را
نیز بنور
رحمان
میرساند. و
چهارصد هزار
سال بعد، باز در
نوع بالاتر از
نوع فوق بشری بجهان
متولد
میگردند. أصل وجود
واقعی انسان و
هر موجودی، روح
و ژنتیک روحی او
میباشد. که با
سلوک الهی شش
ولایت سلوکی،و
با ولایت مصطفوی
محمد که تصوٌف
ایرانی میگوﺌیم
باید اکنون
بنور قاﺌم رسید.
که فرمان کن فیکون
الهی برای نوع
بشری است.

امام رضا
در حدیث
٠٥٤٣میگوید
خداودند
اسراری را
بجبرﺌیل گفت،
و جبرﺌیل
بمحمد منتثل نمود،
و محمد نیر
آنها را بهرکس
که خداوند
مشیٌت نمود
داده است.
اسرار شهودی و
حکمتهای الهی
و امور سلوک
الهی ولایت ششم
مصطفوی محمد
.که پیامبر
بمستعدٌان
وبا تدبیر
ومشیٌت الهی
بأفراد
انسانی سالک با
خود رساند. و
هر کامل محمدی
نیز همین نقش
واسطه بودن برای
اسرار شهودی وحکمتهای
عقلی الهی را دارد.
که همه محمد
یعنی وسیله حمد
و پرستش
میباشند. و
سالکان نیز با
اجرای احکام و
دستورات سلوکی
اولیای الهی خود
بمعرفی خداوند،
پس از شروط
لازم در شرط کافی،
در تخلیه وتحلیه
بتجلیه های الهی
میرسند. که تا
شهود ششم نورقاﺌم
روح القدس
واجب الهی
برای هر روح انسانی
است. ودر صورت
بازگشت بخلق
سالک، محمدی
زنده وتازه نفس
برای دیگران
میباشد. که با
شهود هفتم عرش
رحمان تولد
دوم الهی
مییابد. که پیامبرگونه
بخلق باز میگردد.
تا هفت هزار
سال بعد نیر در
نوع فوق بشری،
با ولایت مهدوی
بتواند بنور
رب ٌ رحمان و
عرش ربٌ برتر از
رحمان میرسند.
که تا خداوند
الله رب ٌ
الأرباب، بی نهایت
أرباب نوع و
تجلٌیات بالاتر
در پیش هست. و
هریک هزاران
برابر عقل وکرامات
حیاتی از هر
رب ٌ النوع قبلی
دارند. که فرمان
کن فیکون الهی
انجام داده
اند.

امام رضا
در حدیث ٠٥٤٤
در باره عالم
و آگاه ار
تجلٌیات
الهی، مانند خود
امام رضا
میگوید کسی
حقٌ و
تواناﺌی
ندارد، تا
آنچه از اسرار
الهی میداند بدیگران
خبر دهد. که
بتواند اسرار
الهی یا همان
مراتب شهودی
تجلٌیات
رسیده بجرﺌیل
را بدیگران
منتقل کند. که
خداوند
بجبرﺌیل و
جبرﺌیل بمحمد
و محمد بهر کس که
خواست و
خداوند مشیٌت
کرده باشد
داده است. شهودهای
الهی را محمد
زنده بچند سالک
خود میدهد. که اجازه
توسٌل در صورت
شهودی پیامبر
دارند. ولی بعد
از وفات محمد
شهود پنجم
مصطفوی سالک
است، که چنین
امکان تعالی روحی
تا نور قاﺌم
را میدهد. و در
هر زمان بعدی و
تا آبد، که
بهر شاهد شهود
چهارم مرتضوی ایلیا
و ایلی وبا
ولایت مسیح، و
سپس با ولایت محمد
آخرین سرٌ و راز
الهی، یعنی شهود
نور قاﺌم روح القدس
بسالک موفق،
وبا مشیٌت و
تدبیر الهی
میرسد. چون
سالک از پرده مرگ
قبل از مرگ
گذشت. و در حدٌ
کفایت از
اصلاح روان از
نظر داوری الهی
که خاص سالکان
ولایتهای ششگانه
أهل کتاب
است،آنگاه روح
سالک در معراج
و اسراء بعرش رحمان
برده میشود.
که خاص بازگشتگان
بخلق، با
رسالت و نبوٌت
و بعثت
وپیامبری و
مقام الهی
برای چند سالک
احتمالی خود
از خواب مرگ بیدار
وتولد دوم الهی
خود را
مییابد. که
میلاد الهی
این سالک موفق
خواهد بود. و
دارای اختیار
آزاد برای هر
تعلیم و هدایت
دیگران که با
وی توسٌل عبادی
نمایند.

امام باقر
در حدیث ٠٥٤٦
میگوید مولی علیٌ
هرگاه با مشکل
فکری روبرو
میشد، که در کتاب
خدا و در سنٌت
ذکری برای آن
نبود، پس خود ( رجم
غیب )میکرد. یا
چون تیری در
تاریکی،
اظهار نظر
مینمود. آنگاه
باز از نظر
خداوند درست
میبوده است.
هر کامل الهی
حسینی برای چند
سالک خود حل ٌ
مشکلات سلوکی
مینماید. که در
کتاب خدا،
یعنی در وظیفه
سلوک الهی،
ودر سنٌت کلٌی
سلوک ولایت ششم
محمدی نبوده باشد،
خود اظهار عقیده
میکند. که
عملا فکر او
در تدبیر
وکنترل مراتب
الهی خود میباشد.
و بقول پیامبر
حتی خطای اتٌفاقی
او، از نظر الهی
درست خواهد بود
. زیرا وی خود نیز
از مراتب الهی
برای چند سالک
خویش خواهد بود.

امام باقر
در حدیث ٠٥٤٩
میگوید،
خداوند محمد
را از سه أمر
آزاد و بی
گناه گذارده
که معصوم است.
یکی آنکه هرچه
بخواهد
بگوید، یا
برحسب هوس
ودلبخواه خود بگوید.
و یا از روی
ناچاری بگوید.
زیرا محمد
صاحب طریقت
وولایت برتر
وجدید خود میباشد.
و تجارب
ونظریٌات او
نطریٌاتی الهی
است .چون
بتوفیق کشف وشهود
نور قاﺌم و
عرش رحمان
رسیده است.
امامان نیز پس
از پیامبر،
یعنی هر کامل الهی
امٌی و محمدی
تازنده
میباشد. و در هر
زمان که همیشه
بقول محمد ٣١٣
ولیٌ الهی
محمدی زنده هستند.
و مانند محمد دارای
تفویض و
اختیار الهی
آزاد و مجاز و
بدون خطای احتمالی،
و برای چند
سالک خود
میباشد. گرچه
آنچه در سنٌت
و طریقت سلوکی
ولایت محمدی
بوده مورد تآیید
او است، ولی
اختیار الهی دارد
که برحسب شرایط
زمان ومکان و
مشکلات روان
هر سالک بخصوصی،
دستورات عبادی
و معالجه معایب
روان اورا بدهد.
و آن دستور
برای سالک واجب
الهی و عبادی
میگردد، که
برای سالک دیگری
با وی واجب نیست
. مانند طبیبی
که برای بیمار
بخصوصی و
بیماری خاص و
شرایط ویژه او،
دستور علاجی ونسخه
مینویسد ویا نسخه
تازه میدهد. و
حتی دستور ترک
دستورات
پیسشین را
میدهد، چون بیمار
سالم گردیده
است.

امام صادق
در حدیث ٠٥٥٣
میگوید جای تعحٌب
است که
مدٌعیان
آگاهی ار
مراتب علم
دین، که آنرا
از پیامبر
آموخته و نقل میکنند.
و تمام احادیث
پیامبر را
مبنیی کار
عبادی خود
مینمایند.ولی
اولاد
پیامبر، که
منظور امامان
و کاملان الهی
محمدی زنده،
که فرزندان
الهی محمد هستند،
که شاهدان
صورت مصطفوی
شهود پنجم
بوده، که نور قاﺌم
و عرش رحمان
را دیده اند
ولی علم محمد
را ندارند. آنگاه
کسانی که علم
و آگاهی خود
را از پیامبر
نگرفته اند ، ما
را تکذیب
میکنند که
اولاد الهی پیامبر
هستیم و خود
راعالم ووارث
پیامبر
میدانند.
درحالیکه
خاندان الهی ما
هستیم، که هدایت
الهی را
بدیگران داده
اند. آنگاه آیا
قابل قبول است
که آنان هدایت
کننده مردم و
ما گمراه کننده
آنها میباشیم
؟ً که یک أمر
محال و غیر
منطقی است.
مشکل در این است،
که علم را مجموعه
ای از دانستنی
های منطقی علم
الهی میدانند.
در حالیکه
آنچه اولیای
الهی، فرزندان
الهی و شاهدان
محمد و قاﺌم و
عرش رحمان،
آنچه محمد میدانسته،
از شهود تجلٌیات
و الهامات لدنٌی
ویا تجارب عملی
سلوک خودشان دارند.
که مطمأن از
آن میباشد.
مرور زمان
چندین قرن
معقولات کتبی
وگفته های پیامبر
و امامان
درگذشته قابل تغییر
میباشد. زیرا
بمرور جاهلان ناقل
حدیثها،
دانسته یا
ندانسته تحریف
آنها کرده، و
عقیده و نوع فهم
خود را در حدیث
وارد میکنند.
پس هیچ گاه
هدف خداوند و
پیامبر در حدیثها
بآیندگان
منتقل نمیشود.
مگر یک ولیٌ
الهی زنده که
برای چند سالک
خود بمعرفی خداوند
بگوید.ویا بعد
از الهام لدنٌی
الهی مقصود
خدا و پبیامبر
را دانسته
است. که حتی خطای
اتفاقی او،
بقول پیامبر
از نظر الهی درست
است . زیرا اصل
اطاعت است و
نه موضوع مور اطاعت
.

امام صادق
در حدیث ٠٥٥٥
همیشه این بیت
شعری را میگفته،
که (علم محجٌت)
یعنی حجٌ أکبر
نمودن برای
طالب آن واضح است
.ولی میبینیم
که دلها آنرا(
مرجٌح) در
کردن تردد
دارند. یعنی
حجٌ أکبر سلوک
الهی را با
حجٌ أصغر
دیدار کعبه در
مکٌه، که
نمایش مادی
حجٌ أکبر شهود
قاﺌم هدف خدا
و پبامبر است
ترجیح میدهند.
و مورد درک و
فهم ناشایستگان
و سرکشان و
هوسبازان با عقیده
های فاسد
روانی
نمیباشد. حج ٌ
همان حق و خداوند
در مراتبی شهودی
است. که در نوع بشری
ما هفت شهود
هستند. شهود
ششم قاﺌم روح القدس
رب ٌ النوع واجب
الهی میسٌر
یرای نوع بشری
میباشد. که در واقع
یک نمایش و
تمثیل در حج ٌ
کعبه شده است
.که پیامبر
تعلیم داد ودر
پایان گفت که
اینک نوبت آن
است که بحج ٌ
أکبر بروید.
یا ولایت الهی
محمد بمعرفی خداوند
از یک ولیٌ
الهی زنده ومناسب
شفا دادن
مشکلات روان
سالک است که
باید مراجعه
نمود .

امام صادق
در حدیث ٠٥٦٠
میگوید اگر
حدیث وگفته ای
از پیامبر را
بدانی یا شهود
و دیدار شهودی
کرده باشی،
وکسب نموده وبدیگران
بگوﺌی، بهتر
از هزار حدیثی
است که تنها
روایت آنرا
میکنی. یعنی
شهود الهی
وصورت مصطفوی را
نکرده و درک
باطنی معنی آنرا
ندانسته باشی
که بدیگران بگوﺌی.
کاری که
آخوندهای
قشری تا کنون
کرده ومیکنند.
و بدون شهود تجلٌیات
الهی ادٌعای
علم الهی را میکنند،
که خدا شناس ودین
شناس هستند
.ولی خبری از
راه الهی سلوک
وکسب مراتب
تجلٌیات الهی
را ندارند. امام
میگوید زیرا هر
کلمه و کلامی
هفتاد جنبه
تفسیری و معنی
دارد. و
اولیای الهی
توان بیان همه
مخارج این
معانی و بطون
را دارند. که
هم معانی ظاهری
ونیز معانی
باطنی و مرحله
ای از حقیقت
کلام آنها را
میدانند که
الهام لدنٌی و
الهی آنرا دارند.

امام رضا
در حدیث ٠٥٦١
میگوید اگر پدران
من گفتند، که
أمر سلوک الهی
أمری مستصعب و
سخت میباشد.
زیرا معنی أمر
الهی یا دین
ورزی سلوکی
است، جز فرشتگان
و مستعدانی درک
آن نمیکنند،
پس برای آنها
سخت است که
بفهمند. چه رسد
که بدان عمل سلوک
نمایند. تا بقبول
الهی و نجات شهودی
برسند. وحتی
مؤمنی با
همفکری مؤمن
دیگری میفهمد.
پس چون
دانستند
میتوانند
تحمٌل آن کنند
که بدیگران
منتقل کنند.

امام صادق
در حدیث
٠٥٦٢میگوید (أمر)
وموضوع وظیفه
اولیای الهی
در سلوک و دین
ورزی مقبول الهی
أمر بسیار
سختی میباشد.
که جز فرشتگان
مقرٌب و یا پیامبران
مرسل و یا بندگانی
که خداوند قلب
آنان را
امتحان برای ایمان
و سلوک کرده
باشد، قادر
بدرک آن نیست.
أمر خداوند در
أزل همان تکامل
روح موجودات
در هر نوعی که
هستند بوده، که
فرمان کن
فیکون میباشد.
و اینک در نوع بشری
سلوک الهی با
ولایتهای ششگانه
میسٌر نوع
بشری است، که
خداوند
شایستگان
شهود تجلٌیات
الهی و کسب این
همانی مقامات
الهی وعقلی و
روحی را
شایسته تولد
بعدی و در نوع
فوق بشری
میباشد.
فرشتگان مقرٌب
خدا چون عقل عظیم
تر را دارند،
سلوک الهی
وظیفه ولایت و
اولیای الهی را
میفهمند. این فرشتگان
باز همان کاملان
الهی زنده هر
زمان میباشند.
که حکمتهای باطنی
و عرفان نظری
و عرفان و
حکمت عملی
سلوک الهی را
میفهمند. اما پیامبران
مرسل یا همان
کاملان الهی
هستند، که با شهود
هفتم عرش
رحمان برای
سالکان ولایت محمدی
و تصوٌف ایرانی،
که بخلق بازگشته
وتولد دوم و
الهی و بعثت و
رسالت و
مآموریٌت
الهی برای
هدایت دیگران
را دارند. و بالأخره
بنده خدا همان
سالک در بندگی
و تسلیم سلوکی
با اولیای الهی
زنده میباشند که
در اطاعت مطلق
هستند. چون
امتحان قلب و
فکر آنان،
همان امتحان
پر محنت الهی سالکان
در دوره سلوک
میباشد. که در
سرنوشتهای سلوکی
شایستگی خود
را نشان داده
اند. و با فهم
اطاعت و
دگرگونی ذات
روان خودرا انجام
داده اند. که
هر بار موفق
بیک شهود تازه
الهی در رؤیا
شده اند. فلب ودل
انسان، همان ذات
و ژنتیک روحی او
میباشد. که
هرچه آلودگی
داشته با
تخلیه آنها،وکسب
صفات الهی
هرچه بیشتر در
تحلیه داشته
باشد،آنگاه
درک عقلی و
احوالی بیشتر
خواهند داشت.
گرچه هیچ کسی
بطور مطلق
تخلیه معایب و
تحلیه بصفات الهی
را ندارد. مگر خداوند
الله
آهورمزدا که مطلق
پاکی را دارد.
و لذا خداوند تولدات
نوعی بجهان
ندارد، تا بیشتر
پاکسازی نماید.
که مطلقا پاک است
و الگوی مطلق پاکی
میباشد. و لذا ارواح
انسانهای سالک
با ولایتها در
حدٌ کفایت،
یکایک عقده ها
و عقیده های شخصی
را کنار میگذارد.
و کمبودهای لازم
را بصفات
نیکوی الهی
بتقلید پیر و
الهامات الهی تأمین
مینماید. تا
در حدٌ کفایت
از نظر الهی
بشهود برتر
بعدی برسد .که
بقاﺌم روح القدس
جبرﺌیل باید برسد.
تا شایسته
تولد نوع فوق
بشری هفت هزار
سال گردد.
نوعی فرشته
گونه که از ٥٥
قرن دیگر
بوسیله مهدی موعود
محمد، آخرین کامل
ولایت محمدی،
بجای نور
قاﺌم بنور رب
ٌ رحمان وحتی عرش
رب ٌ برتر از رحمان
میرسد و بخلق بازمیگردد.
که آغاز نوع
فوق بشری
خواهد بود. و
تمام متولدین نوع
فوق بشری تنها
شاهدان نور
قاﺌم در نوع
بشری بوده
اند. که هزاران
برابر عقل و
کرامات حیاتی
نوع بشری را خواهند
داشت . همان
گونه که عقل نوع
بشری هزاران برابر
عقل نوع میمون
میباشد. آنگاه
سالکان نوع فوق
بشری، برای رسیدن
بنور رحمان و
بی نهایت تجلٌیات
الهی انواع
فوق بشری بالاتر،
و هربار با
هزاران برابر
عقل و صفات حیاتی
در تن و ذهن و
روان و روح الهی
خود( چهار
بعدی) وحتی ده
ها و هزاران بعدی،
بکمالات الهی
بالاتر
خواهند رسید.
و هر نوع برتری
خود عقل و
احوال وموجودیٌتهای
بهتر والهی
تری را دارند.
که بهشتهای الهی
بهبودی های نوعی
و در تولدات
عاقلانه تر و
قدرتهای الهی عظیم
تر میباشند. و
جهنٌم خدا کارماهای
مجدد نوع حقیر
در جهان برای تکرار
گذشته ها در آینده
ها میباشد. تا عاقبت
کمالات الهی ونوعی
خود را مطابق الگوهای
الهی، از قبل
آماده چون تجلٌیات
شهودی را کسب نمایند
و این همانی
های تکاملی نوعی
و الهی را
پیدا کنند.

امام باقر
در حدیث ٠٥٦٣
میگوید، که
کلام و مطالب
آل محمد، یعنی
اولیای الهی
رنده هر زمان
چنان سخت است،
که جز فرشتگان
مقرٌب و
پیامبران ارسالی
بخلق، و بندگان
سالکی که خداوند
امتحاب قلب و
روان آنان
کرده باشد،
نمیتوانند
آنرا بفهمند و
تحمٌل تحقٌق
آنرا در خود
نمایند. که بتوانند
وظایف خود را
انجام بدهند.
تا شاهد و این
همانی تجلٌیات
الهی خود را
بیابند. که چون
بگفته های آل محمد
زنده یا
درگذشته برخورد
کردند دل بدان
میدهند و قبول
میکنند. ولی اگر
کسی اکراه و
نفرت از حقیقت
کلام آل محمد
را داشته
باشند، از خداوند
دورتر شده و
بحیوانیٌت قبلی
باز میگردند .
پس باید بآل محمد
زنده مراجعه کرد.
و اگر سالک در پیمان
شدند، هر
توضیحی را
بخواهند میگیرند.
و الاٌ بحث و
جدال منطقی در
کلام آل محمد،
و هر ولایت الهی
قبل از محمد
را سخت بدانند
و نخواهند
بدان
بپردازند، پس
دوچار مسخ حیوانی
پس از مرگ
بشری میشوند.
و تکرار گذشته
ها در آینده
ها. که چون بنوع
بشری کنونی رسیدند
و بفهمند و
خود بدان عمل کنند،
و کسب مراتب شهودی
و این همانی مقامات
الهی برتر خود
را بیابند، و
بانواع فراوان
فوق بشری
وولایتها و عقلهای
الهی تر و
تقرٌب
ونزدیکی صفاتی
بخداوند
نمایند. که
بازگشت همه بسوی
خدا است. و
چنان نیز
لاجرم و بدون
جرم خواهند کرد
. که فرمان کن
فیکون است و
روح هر آتمی چنان
خواهد نمود.

امام صادق
در حدیث ٠٥٦٤
میگوید، أمر الهی
یا سلوک و دین
ورزی مقبول الهی
أمری سخت و
مستصعب است.
که جز
مستعدٌان
نورانی
ودارای دلهای پاک
و سالم، و
صاحبان اخلاق الهی
درک آن نمی
کنند. و
خداوند پیمان
این ءمر ما را
از شیعیان ما
، در میثاق و
پیمان قبل از
تولٌد کنونی
آنها گرفته
است. چون در تولد
پیشین بشری
بدرجه از
پیامبری و با نور
شهودی مصطفوی
و در ولایت سلوکی
مسیح، عهد
الست خود را
داده اند تا در
این تولد بهتر
خود، با تجسٌم
انسانی مقام
نور مصطفوی
لبٌیک بگوید.
که هر کامل محمدی
بمعرفی خداوند
بطالب لقای الهی
در سلوک ،این
تجسٌم انسانی مقام
الهی مصطفوی،
که پدر الهی مسیح
پیامبر وهر
کامل مسیحی در
رؤیا خواهد
شناخت و پیمان
تسلیم و اطاعت
سلوکی میبیندد،
تا خود نیز بنور
قاﺌم محمد زنده
ای گردد. و
شاید با عرش رحمان
محمدی زنده برای
چند سالک احتمالی
خود شود.و تا
در نوع فوق
بشری نیز
شایسته تولد و
پیمان عهد
الست خود را
با نور قاﺌم
در تجسٌم
انسانی مهدی
موعود داشته
باشد، که بنور
رحمان و عرش
ربٌ برتر از
رحمان برسد. و برای
نوع بالاتر از
نوع فوق بشری شایسته
گردد. که از چهارصد
هزار سال بهشت
سوم انتظار عرشی
استفاده کند.
تا باز تولٌد
نوعی بالاتر
بیابد.و در جهان
کهکشان راه شیری.
شیعیان ما،
همین صاحبان
شعاع های
انوار
تجلٌیات شهودی
هستند. پنج
شهود مقدماتی
پنج تن آل عبا.
که یک روح
موفٌق در پنج
تولد بشری
مقام پیامبری اولی
العزمهای پیش از
محمد را داشته،
وسپس بنور
قاﺌم و شاید عرش
رحمان برسند،
که بنوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد شایسته
گردند. که عهد
الست کنونی خود
را با نور
قاﺌم وبا
تجسٌم انسانی مهدی
موعود الهی خود
لبٌیک برای تسلیم
داشته باشد. امام
میگوید، پس وفای
بما در سلوک الهی
و پیمان با
ولیٌ الهی زنده
بمعرفی خداوند
بهشتی پاداش الهی
دارند. که شایستگی
بهشت نوع فوق
بشری بعدی را خواهند
داشت. که با
عقلهای عظیم و
کرامات بالفعل،
و بالقوٌه های
عظیم تر از نوع
بشری بتوانند
بفهم دقیقتر و
پاکساری عمیق
تر روان آلوده
بصفات نوعی خود
بپردازند. پس
عدم وفاداری بتعهٌد
خود با پیر
حسینی والهی،
چه رسد که
بنفرت و
مخالفت و
دشمنی با ولیٌ
الهی و هدف سلوک
الهی آتش
جهنٌٍم را جاودانگی
خواهند داشت.
که همان زندگی
های در انواع نسخ
ومسخ حیوانی
بجهان است .که عذاب
آنان را بچشم
میبینیم. و پس از
صدها هزار
وحتی میلیونها
سال، باز بنوع
بشری از نردبان
انواع میرسند،
که همین سلوک تا
نور قاﺌم را
باید داشته
باشند. و
بفراوان
انواع فوق
بشری تا
خداوند پیش بروند.
و تقرٌب صفاتی
و قرٌه گیریها
و این همانی ها
را بیابند. که
حتما بدان نیز
عاقبت خواهند
پرداخت. که روح
هر أتم ومادون
أتم نیز از نردبان
انواع جمادی و
گیاهی وحیوانی
ونیز فصول فراوان
نوع بشری بدان
خواهند پرداخت.
وبا شش ولایت سلوکی
بانواع فوق
بشری بی نهایت
در مراتب برتر
پیش خواهند
رفت. که مراتب الهی
مدبٌر روان موجودات
هستند. که پاکسازی
و تحلیه بصفات
الهی را
خواهند نمود.
و تغییری در ذات
روحی موجودات میدهند.و
اگر خود موجود
در تسلیم باشد
و سرکش و
خودسر نباشد.
والاٌ هر داده
الهی برتر از خداوند
است. و هر خطا و
عقب روی صفاتی
انسان غیر سالک
از روان آلوده
او میباشد. که
عقده ها خود چنین
میخواسته است.

امام باقر
در حدیث ٠٥٦٦ میگوید
أمر سخت سلوک
الهی و دین
ورزی مقبول الهی
ما، مشکل برای
قانع شدن و
بفهم درآمدن
هر هوشمندی
میباشد. که جز
با آزمایش
الهی پذیرفته
شدنی نیست.
وچون قاﺌم ما
ظاهر شود،
آنگاه وی گویا
میشود، که میتواند
توصیف قرآن کند.
نه فقط توضیح سلوکی
کتاب قرآن عثمانی،
بلکه بیان
وتوضیح قرٌه
های شهودی خود
ودیگر
ولایتهای الهی
میباشد. که چنین
کامل الهی با
هر ولایت سلوکی،
چند قرٌه شهودی
یا خورٌهای
شهودی دارد .
که بقول قریش زردشتی
الأصل خورنق
دارد. یا همان
سوژه های شهودی
مورد توسٌل عبادی
سالک که بشهود
عرشی خود رسیده
باشد. این
قاﺌم که ظاهر میشود،
همان سالک در
عزلت سلوکی
است. که ظاهر
برای دیگران
میگردد. چون بکمال
الهی رسیده
ووسیله توسٌل
طالبان دیگر میشود.
که از خواب مرگ
نیز بیدار گردیده
است. و
مأموریٌت
الهی خود را دارد.
و مقام حسینی از
پنج تن آل عبا را
برای سالکان خود
دارد. امام میگوید
آنگاه( ذکوان)
و ذکیٌ
هوشمند، و نیز
أجرد ومجرٌد از
معایب و مفاسد
روان شده اند
.زیرا قانع کننده
دیگران، که
هیچ قناع و
پوششی بر ذهن
و عقل ندارد،
که نتوانند الهامات
لدنٌی الهی خود
را بفهمند. و
مقام قاﺌم مهدی
موعود،
سوٌمین سوشیانس
زردشت نیز
ظاهر میگردد.که
تجسٌم انسانی مقام
نور قاﺌم است.
و آخرین کامل محمدی
بازگشته بخلق.
ونه قاﺌم دوازدهم
که دوازده قرن
در ته چاه میباشد.
که زمانی از چاه
بیرون بیاید.
که هر سالکی زمانی
از عزلتگاه
خود با شهود نهاﺌی
خویش بیرون
میآید. آنگاه معصوم
و بدون هر
وظیفه عبادی میباشد.
و قیام او قیامت
وی میباشد که بنور
قاﺌم رسیده ،
وخود قاﺌم برای
سالکان خود میگردد.
و هر ٣١٣ ولیٌ الهی
زنده، که یکی از
آنها را خداوند
بطالب لقای الهی
در سلوک معرفی
مینماید. مهدی
هدایت کننده دیگران
میباشد. ولی
کاشف نور
رحمان مهدی موعود
محمد (قاﺌم
آخر الزمان) نوع
بشری وولایت محمدی
خواهد بود. که
نوع فوق بشری شریف
تر از نوع
بشری را در
جهان آغاز خواهد
نمود. و
نخستین فرد نوع
فوق بشری میشود.
و سالکان با
وی همان ارواح
شاهد نور
قاﺌم در تولد نوع
بشری هفت هزار
سال پیشین آنان
خواهند بود.

امام صادق
در حدیث ٠٥٦٨
در تفسیر معنی
صعب مستصعب
بودن أمر الهی
و سلوک میگوید
که ذکوان
أذکیا که ذکی
و هوشمندانی
میباشند، که
میتوانند بفهمند.
زیرا تازه بتازه
هوشمندی
بیشتری
مییابند. و
همیشه نیز
مستور و در پوشش
هستند. که
اولیای الهی
معروف عوام
جاهل نیستند.
که آنان را کشتار
وتکفیر
آخوندها
میشوند.

امام باقر
در حدیث
٠٥٦٩میگوید
حدیث وکلام ما
سخت است، که
اگر دل بدان
دادید سپاس خدا
را بنماﺌید. و
اگر منکر شدید
بیک ولی ٌ
الهی مراجعه
نمایید. و
الأسرکش بأمر
ما هلاکت و
حلق آویزی در
نسخ ومسخ
حیوانی مجدد
بجهان را
دارند. زیرا
منکر أمر الهی
یعنی کافر
بأمر الهی
میباشد. امام صادق
از سخت بودن
فهم وظیفه سلوک
الهی با ولایت
میگوید، جز پیامبران
ارسال و
بندگان
امتحان شده
الهی درک آن
نمیتوانند بکنند.
زیرا أمری
شریف برتر، و
کریم با
کرامات الهی،
و در فهم
مستعدٌان با
ذکاوت است .که
پر پیچ وخم وپر
دست أنداز
دارد که راهی
هموار برای ناشایستگان
نیست.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٥٧١
میگوید که
کلام ما در
أمر سلوک الهی
سخت و خشن و پر
پیچ و خم است
که بتدریج باید
گفته دیگران
شود . هرکس
پذیرفت بیشتر برای
او بگوﺌید، و
الاٌ توقٌف
کنید که جز فرشتگان
و مستعدٌان
آزمایش الهی شده
درک آن
نمیتوانند
بکنند.

مولا
علیٌ در حدیث
٠٥٧٣ میگوید
حدیث وکلام ما
در غیر
شایستگان
مشمأز کننده و
پذیرفتنی
نمیاشد. پس هرکس
که شناخت یا پذیرفت
بیشتر بوی بگوﺌید
و الاٌ صحبتی
نکنید. زیرا
کلام ما پر هیبت
و ترساننده میباشد.
پس اگر تو فکر
میکنی که
تحمٌل آنرا داری،
پس برایم بنویس
تا تعلیمات
عملی آنرا برایت
بدهم .

امام باقر
در حدیث ٠٥٧٤
میگوید أمر و
کلام ما سخت است.
که دلهای مردان
را میخواهد که
طاقت تحمٌل و
فهم آنرا
دارند. که هر (
ولیجه ) یا
ولیٌ کوچک
حقیر، که همان
آخوندهای هر
ولایت فقیه
سفیه در هر
مذهب شیعه یا
سنٌی باشد، در
آن راه زمین میخورد.
تا جاﺌی که
مؤمن از غیر
مؤمن از هم جدا
میشوند. که جز
ما ولایت وشیعیان
با شعاع انوار
تجلٌیات باقی
نمی مانند. که
تخلیه و تحلیه
و تجلیه های الهی
دارند. و پس از
پاکسازی روان
تا حدٌ کفایت
در داوری الهی
.

اماتم صادق
در حدیث ٠٥١٨
میگوید که أمر
ما و کلام و حدیث
ما را جز
پیامبران نمی فهمند.
و کافران اقرار
یعنی قرٌه
گیری عملی آنرا
ندارند. که
اکر تصدیق هم
بکنند قرٌه
گیری در توسٌل
عبادی را ندارند،
تا بتجلیه های
الهی میسٌر خود
برسند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٥٧٩
میگوید أمر وحدیث
سخت ولایت را،
تنها
پیامبران و
امتحان شدگان
الهی در قلب و
ذات میفهمند.
و میفرماید همان
نجیب مؤمن است
. که اوم میکند
و عملا بنجابت
اخلاقی و ذات
الهی میرسد. و
شرافت و برتری
از دیگران را،
در قدرت ادراک
و خدا شناسی دارد.
ونه آخوندهای
قشری همه
مذاهب فاسد روان
و جاه طلب که
بفکر استثمار
پیروان خود میباشند.

امامی در
حدیث ٠٥٨٠
میگوید أمر آل
محمد کاملان زنده
و پیامبر چند
سالک خود ، که
أمر ووظیفه
الهی سلوک،
چنان عظیم ودر
پشت قناع و
پوشش ها مخفی
میباشد. که
کسی توان
هوشمندی درک
آنرا ندارد.
وچون قاﺌم ما برخیزد
که سالکان با
شهود عرش رحمان،
پس از مرگ قبل
از مرگ تولٌد دوم
الهی و بعثت
ورسالت خودرا
بیابد. که
امیدوارم خداوند
فرح و فرٌهه اورا
بدهد، آنگاه
هرچه بگوید
مورد تصدیق
قرآن، و یا
همان قرٌه های
شهود محمدی ودر
عرش رحمان
میباشد. فرج
نجات سالک پس از
شهود قاﺌم
است ،که خود نیز
قاﺌم با
قیامت خود را
میبابد. و فرٌ
الهی وتاج
شاهی الهی را دارد.
که همان فرٌ
زردشتی قوم قریش
تبدیل به برٌ
و نجات سالک
شده است. و
فرهه و نجات
از نوع بشری
یافته و
معصومیٌت از هر
وظیفه عبادی
بعدی میباشد.
و نیز تفویض
واختیار الهی
را دارد.

امام باقر
در حدیث ٠٥٨١
میگوید أمر
الهی سخت است
که جز فرشته
مقرٌب و نبیٌ
مرسال ومؤمن
آزمایش الهی از
دل او شده،
تحمٌل آن
نمیتواند بنماید
. امام اضافه میکند،
مگر نمیدانید
که بین فرشتگان
الهی تفاوت
هست؟که برخی
مقرٌب تر
بخداوند
هستند . که
کاملان الهی
زنده و ارواح
نجات یافته گذشتگان
الهی،
شهودهای متفاوت
و درجات تقرٌب
ونزدیکی الهی
در صفات
وکرامات بالفعل
و الهامات لدنٌی
در سطوح مختلف
دارند. و یا
انبیا برخی مرسل
هستند. که هر
کامل الهی رسول
ارسالی بخلق با
شهود عرشی میباشد.
ولی برخی در
مرگ قبل از
مرگ تولد دوم
الهی را
ندارند. باز
پیامبران
اولی العزم کاشفان
مراتب شهودی تازه
و سطوح الهی
برتر دارند.
که انبیای غیر
اولی العزم همان
امتیازات
الهی را
ندارند. گرچه مقام
این همانی
پیامبران
اولی العزم خود
را دارند. و
سالکان اوم کننده
نیز تفاوت در
کمالات و
کرامات
تولدات پیشین
خود را دارند.
برخی أندک و
برخی بیشتر. و
لذا خداوند نیز
بهترین و
مقرٌب ترین آنها
را برای خود
برمیگزیند. که
رسالت
ومآموریٌت
الهی بآنها
میدهد. که
مورد ارتضا، و
برخی ازآنها
را مورد
اصطفا، و یکی
از آنها را
مورد انتخاب مینماید.
که هرچه خوبان
همه دارند او بتنهاﺌی
دارد. و تفاوت
در قدرت(
تنبٌؤ و نبأ
)وخبر و الهام گیری
از مراتب الهی
دارند.

امام باقر
در حدیث ٠٥٨٢
توصیه بسالک خود
میکند، که
حدیث وکلام ما
را که در دل پذیرفته.و
بتدبیر الهی و
تربیت أهل بیت
زنده، باید مورد
پرسش قرار
گیرد. پس تو
نیز مگو چگونه
و چرا جواب ما
چنین بوده
است. آنگاه این
حال نیز شرک بخدا
خواهد بود.
زیرا بولایت
الهی شرک شده.
ولی ولایت
فقیه هر
آخوندی مشرک
را پذیرفته،
که مخالف سلوک
الهی بوده و
هستند.

امام صادق
در حدیث ٠٥٨٣ میگوید
که أمر سلوک
الهی را کسانی
میفهمند، که
سینه نورانی و
اشراق یافته
دارند. وبا ذات
سلیم سالم، و
اخلاق نیکو و
الهی، و در میثاق
پیشین و عهد
الست با
خداوند ونور
شهودی آخر
خود، در آن تولد
پیشین داشته، که
بولایت الهی
تجسٌم انسانی مقام
نور شهودی خود
سوگند تسلیم و
لبٌیک گفتن داشته
باشند. و ما اسرار
شهودی داریم
که دیگران
ندارند. و تا وقتی
که اولیای الهی
زنده باشند
ومرده پرستی نباشد.
و نباید بگفته
های
درگذشتگان
الهی مراجعه
داشت و تقلید اخبار
آنها نمود.
زیرا آنان
برای چند سالک
خود گفته اند.
وهر کامل حسینی
زنده هر زمان برای
چند سالک خود تفویض
و اختیارالهی و
آزادی عمل دارد.
که حتی خطای
اتفاقی او از نظر
الهی درست است
.ولی نه برای همه
انسانها وهمه زمانها
و مکانها. که هر
سالکی طینت و
ذات وماهیٌت
وجودی وژنتیک روحی
خاص خود را
دارد. که در
تولدات خود
باز بیشتر و
بهتر از مراتب
شهودی بالاتر
داشته باشند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٥٨٤
و در تفسیر
أمر صعب
ومستصعب سلوک الهی
میگوید، آیا
ممکن است همه
این علوم دنیا
را دانست؟ که
موسای پیامبر
عالمتر از خود
را یافت. ودر
مجمع البحرین
شعیب نبیٌ را
یافت، و بکمال
بیشتر خود و
آگاهی بالاتر شهود
ی رسید. که بدیدار
تجلٌی الهی خود
در آتش کوه طور
رسید. پس سالکان
باید بدانند و
امیدوار
باشند، که علوم
و آگاهی شهودی
بالاتر را در
پیش دارند.
ولی آخوندهای
فاسد روان،
سلوک الهی نکرده
و مفاهیم حقیقی
کلام اولیا و
سلوک الهی را
نفهمیده اند.
بلکه بجای کلام
اولیا وخداوند
تنها عقده های
روان خود را
میفهمند. که
جاه طلبی و
حرص مال و
شهوت را دارند.
پس مدام تحمیل
عقده های خود
بر پیروان
خویش
مینمایند.

امام صادق
در حدیث ٠٥٨٥
میگوید اگر
یکی از سه گروه
مستعدان را بیابیم،
که علم الهی
را بآنها
بیاموزیم،
آنگاه حلال وحرام
آنان تا روز قیامت
را خواهم گفت. روز
قیامت یعنی تا
روز شهود قاﺌم
و قیامت سالک
که مرگ قبل ار
مرگ او میباشد
. که نیاز بدستورات
سلوکی وحلال وحرام
سالکان برای
خویشتن داری
آنان که مخالف
سلوک الهی و
تکامل روح آنان
نبوده باشد.
اولیای الهی با
یافتن
مستعدان فهم سلوک
الهی، وعشق راه
خدا میآموزند.
حلال یعنی مجاز
که در اختیار خود
سالک است
.وحرام ممنوعات
او، در همه
امور زندگی نوع
بشری میباشد
.که سالک ندانسته
از امور الهی
مورد مجازات الهی
نیست. و این مطالب
مورد نیاز
سالک از پیر
الهی بمعرفی خداوند
است. که برای غیر
سالکان و
غیرعاشقان
راه خدا، که
دل بدنیا و
شهوت و لذٌت و
ریاست و
انتقام گرفتن دارند
البته صعب و
سخت میباشد .

پیامبر در
حدیث ٠٥٩٠
میگوید امور
در أمر الهی سلوک
ودین ورزی و
تکامل روان،
سه گونه
هستند. آنچه که
رشد و کمال آن
برایت معلوم
میباشد، پس آنها
را دنبال کن.
که شاید قبلا
پیر الهی کفته
باشد. و
یامنطق سلوکی سالک
چنین بکوید. و
آنچه که فساد آن
برایت روشن است،
پس از آن اجتناب
کن. اما آنچه
که نمیدانی
خوب باشد یا
بد، واگذار خداوند
کن. یعنی چه بسا
خداوند برای سالک
پیش آورده است
. در حالیکه
سالک صادق همیشه
تنها کاری که
میکند،اینکه
از پیش خود کاری
نکرده باشد.
حتی اگر حلال ومجاز
او باشد، باز
خویشتن داری آن
میکند مگر در
ضرورت ها.

امام صادق
در حدیث ٠٦٠٠ میکوید
درباره آداب علم
الهی، یعنی سلوک
الهی ووظایف
سالکان میفرماید،
از علما و
عالمان که اولیای
الهی باشند
ولو پیر معرفی
خداوند نباشند.
والاٌ از
آخوندهای
قشری، بتصوٌر
اینکه عالم باشند
نباید مراجعه
کرد و اعتماد نمود
که مشرکان
خداوند هستند.

امام صادق
در حدیث ٠٦٠٧
میگوید هر
کلامی را که
هر کس گفت،
نباید فورا تکذیب
نمود که شاید
درست باشد. که
بعدا الهی بودن
آن روشن گردد.
و الاٌ تکذیب
کلام بحقٌ تکذیب
خداوند خواهد بود.
بخصوص منظور
کلام اولیای الهی
در باره سلوک الهی
و تکامل روح بوده
باشد.

امام رضا در
حدیث ٠٥٠٨
میگوید اگر
کلامی از قول
ما ولایت را
بشنوی تکذیب
مکن، حتی اگر برخلاف
آن را مطمأن باشی.
زیرا نمیدانی
چرا چنین کفته
ایم و بچه جهت
و مصلحت؟ زیرا
اولیای الهی
ممکن است بدو سالک
در کنار هم،
دو گونه گفته
باشند ودو
دستور مخالف هم
بآنها داده
باشند. زیرا برای
علاج مشکل روانی
آنها لازم بوده
است. پس درستی امور
تنها در یک جنبه
ظاهری با منطق
بشری مطابقت
ندارد .بلکه
بسته بنتیجه تکامل
روحی سالک میباشد.

امام باقر
در حدیث ٠٦٠٩
میگوید
محبوبترین
عالم یا
سالکان برای
ما ولایت،
کسانی هستند
که بیشتر کتمان
کلام ما را
میکنند.
دستورات دینی
و سلوکی بسالکان
را بدیگران نمی
گویند. که
اعتقادی باولیای
الهی ندارند.
وتنها حرف آخوند
قشری خود را
قبول دارند. و
بدترین
اصحابم کسانی هستند،
که کلام ما را
فاش میکنند. و
آنرا نفهمیده
و از آن
متنفٌر نیز
شده اند. چه بسا
کلام مشمأز
کننده سند و
استنادی بولایت
ما داشته
باشد. منظور
پیر کامل سالک
بمعرفی خداوند،
که در باره
مراتب الهی باشد.

مام صادق
در حدیث
٠٦١٨میگوید
خداوند
بانبیای اولی العزم
ششگانه بکاملان
الهی همان
ولایتهای الهی،
نسبت بانبیای اولی
العزم خود با
فضیلت بیشتر هستند.
که فضل و
اضافات شهودی واحوال
لدنٌی و عقلی
بیشتر از کاملان
غیر اولی
العزم دارند.
و ما ولایت
وارث علم أنبیا
هستیم. که
همان شهودهای
انبیای قبلی و
کاملان آنان
را داریم. و
شهود برتر ولایت
محمدی را
داریم که مسیح
وزردشت نداشتند.
و خداوند یکی از
این کاملان
الهی زنده هر
ولایت سلوکی ششگانه
را بطالب لقای
الهی، بعنوان پیر
حسینی ووسیله
الهی برای توسٌل
عبادی، بآنان
در رؤیا معرفی
مینماید. که
با وی پیان سلوکی
داشته باشد.
زیرا علم ما
ولایت وتمام کاملان
محمدی زنده
برای سالکان خود،
همان علم خداوند
است وتا وقتی که
زنده هستند. و(
شیعیان )
سالکان با
شعاع انوار شهود
حسینی خود در پیمان
سلوکی، هرچه
کلام پیر را
پذیرا تر
باشند، فضیلت
و مقام الهی
بالاتری
دارند. و
شیعیان هرجا
که ما باشیم،
چه در مقام کنونی
و یا در
بهشتهای الهی،
آنان نیز با
ما هستند.
یعنی این همانی
مقام الهی ما
را دارند. و هر
شهودی درجه ای
بهشتی و عقلی
برتر برای اکنون
و برای نوع
فوق بشری را
دارند.

امام سجٌاد
در حدیث ٠٦٢١
میگوید اکر دستوری
برایت واضح
بود بپذیر، و
اگر نبود سکوت
اختیار کن و
آنرا بخدا
واگذار بنما،
و یا باولیای
الهی پیر کامل
معرفی شده خداوند
مراجعه شود.
زیرا فاصله
شما و
آگاهاناز
امور الهی بیشتر
از فاصله زمین
تا آسمان است.

پیامبر در
حدیث ٠٦٢٢ میگوید
حدیث وگفته ما
را که کسی
انکار کند،
بوی بگوﺌید
که دشمنی وتا
روز قیامت با
خدا دارد.
یعنی بشهود قاﺌم
قیامت سالک
نمیرسد، حتی اگر
پیمانی
منافقانه با ولایت
الهی داشته
باشد. و همیشه بگوﺌید
خداوند أعلم است
که هست. ولی باز
بمعنی آن نیست
که انسان سالک
عالم است که خداوند
عالمتر باشد .

پیامبر در
حدیث
٠٦٢٤میگوید
هرکس حدیث و
کلام مرا
تکذیب کند خدا
و رسول خدا
کرده .و کسی که
نقل حدیث مارا
نا درست کرده بازتکذیب
نموده است.
کسانی که
احادیث سلوکی
پیامبر را
تکذیب کنند. و
الاٌ مطالب
غیر سلوکی
پیامبر مشمول تکذیب
خدا نمیباشد.

امام صادق
در حدیث ٠٦٣٦ میگوید،
کسانی که گفتند
خدایا و
استقامت
نمودند. که سالکان
در پیمان با
پیر الهی خود
میگویند، و
استقامت تا قاﺌم
شهود ششم خود
مقاومت
مشکلات
تربیتی دوره سلوک
و بلایای سلوکی
را دارند.
امام
میفرماید
اینان که
فرشتگان بر آنها
نازل میشود،
مانند
امامانو
کاملان فرشته
هستند. که شیعیان
با استقامت
سالک ما را
آموزش
میدهند، و
کتمان اسرار
آنها را
میکنند. تا
دشمنان ما
آگاه نگردند.
و بکلام ما
نیر شک و
تردید ندارند.
پس بشارات ملاﺌک
و کاملان الهی
این است که
نگران
نباشید، بهشت
از خدا را
دارید. یا
همان بهشت
تولد بهتر در
نوع فوق بشری
است. اگر که
بنور قاﺌم
قیامت خود
رسیده باشند.                                                    امام
صادق در حدیث
٠٦٥٩میگوید،
پیامبر وما أهل
بیت قلعه های
علم الهی
هستیم. که درهای
آگاهی شهودی
ونور لازم برای
أمر سلوک الهی
را دارند. که
همان نور صورت
شهودی پیر
کامل حسینی بمعرفی
خداوند برای
طالب لقای
شهودی روح القدس
رب ٌ النوع بشری
است. و اولیای الهی
بازگشته بخلق وتا
زنده باشند،
أهل بیت ولایت
الهی میباشند.
ودر هر شش
ولایت سلوکی آدم
کیومرث ونوح
میترا، تا
بودا وزردشت و
مسیح ومحمد.

امام صادق
در حدیث ٠٦٦٦
میگوید، آنچه
پیامبر بدیگران
داد، که همان
مقامات شهودی
ولایت ششم
مصطفوی است،
ما ولایت نیز درهای
این علم هستیم
ونور لازم
برای توسٌل
عبادی را بسالکان
خود میدهیم.
هرکس ما را
شناخت بنفع او
میباشد. و
اعمال عبادی او
پذیرفته الهی میباشد.
زیرا وسیله الهی
دارد. و الاٌ
عبادات بدون
وسیله الهی بقول
پیامبر بخدا و
آسمان نمیرسد.
که بصورت دعا کننده
کوبیده میشود.
که بقهقرای
جهنٌمی میرود.
شناخت امام،
قبول الوهیت مقام
شهودی آنان
است .و نیز
درحضور ذهنی سالک
هنگام عبادات
و غیر عبادات
او .

امام صادق
در حدیث ٠٦٦٧
در پاسخ اینکه
چرا احادیث
شما مختلف
هستند میفرماید،
چون اشخاص فهم
متفاوت دارند.
و پیامبر
فرموده با
کتاب خدا
مقایسه کنید.
آنچه که مطابق
آن بود
بپذیرید. این کتاب
قرآن عثمانی نیست.
گرچه تفاوتها
در روایات
پیامبر در فهم
انسانها هست.
و سالکان
نباید خود
سرانه برأی و
برداشت خود
عبادتی کنند،
بلکه این راه
های شهودی و
نظام ولایت
سلوک الهی است
،که یک کامل
الهی زنده
مناسب سالک را
خداوند در
رؤیا بوی معرفی
مینماید. امام
یک پاسخ کلٌی
بغیر سالک
پرسش کننده
میدهد. والاٌ
تطبیق با قرآن
همان رساننده
انسان بقرٌه
های شهودی و
بیانات
اولیای الهی
میباشد.

امام کاظم
در حدیث ٠٧١٣
معیار کلٌی
بکسی میدهد که
از ضرورت و
اجماع نظر
امٌت میگوید.
ولی منظور نظر
اکثریٌت عوام
،و یا اجماع نظر
آخوندها نمیباشد.
بلکه اجماع و
جمع شدن سالک
با وسیله الهی
در عبادات
سلوکی او است. که
امٌت اوم
کنندکان
سلوکی هستند. و
امٌی ها
کاملان الهی
پس برای همین سلوک
الهی هرچه ضرورت
داشته باشد،
سالک بدان
میپردازد .
اگر امکان
رسیدن فوری بوسیله
الهی خود ندارد.
و الاٌ
استنباط امور
و قیاس مساﺌل
با هم،عملا کار
آخوندهای غیر
الهی باطل
است. و شرک
بخدا وولایت
زنده الهی
سالک، وبا کمک
مدبٌران الهی هر
استنباطی
مینماید.
والاٌ تنها
پرسش از کاملان
الهی و پیر کامل،
یگانه وسیله
تحقٌق حقیقت امور
و درست عبادی
برای کسی
نمیباشد.

امام صادق
از شش صفت برای
امٌت اوم کننده
را از او مرتفع
میداند. خطا و
نسیان و در
زور و اکراه،
و یا اگر چیزی
را نداند، ویا
طاقت آنرا
ندارد که انجام
بدهد، و یا بدان
مضطرٌ و ناچار
باشند. در
واقع تنها
سالکان که دست
رسی بپیر الهی
خود ندارند،
این معیار
امور برای او
مفید است .و لذا
سالک همیشه
خویشتن داری دارد
مگر ناچار بوده
باشد.

امام صادق
در حدیث ٠٧٣٩
میگوید ،آنچه
بر بندگان سالک
مخفی مانده باشد،
مسؤلیٌتی
برای او ندارد.
سالک برای خود
وظیفه ای
نمیتراشد،
مگر پیر الهی
فرموده باشد.
کافی است که
سالک آنچه
میداند که
باید بکند،
همان را
مینماید . تا
بپیر الهی خود
برسد و دستوری
بگیرد.

امام صادق
در حدیث ٠٧٤٢
میگوید، که خوارج
بر خودشان
تضییقاتی
بوجود آورده
اند که از
جهالت آنان
میباشد. دین خدا
وسیعتر ار اینها
است. خوارج
گروه سیاسی
مذهبی قشری، و
مخالف ولایت
علیٌ در خلافت
او بودند. ولی باز
خارجیان از دین
خدا کسانی هستند،
که بولایت سلوکی
وابستگی ندارند.
یا اگر
داشتند، ترک سلوک
و صلات از دین
خدا وولایت
معرفی شده خداوند
نموده اند.
بقول پیامبر
عبادشان بخدا
نمیرسد که بصورت
آنها کوبیده میشود.
که بقهقراهای
صورتهای نوعی
حیوانی حقیرتر
پس از مرگ
بشری میروند. امام
صادق در حدیث
٠٧٤٨ بپرسش
مربوط بغیر از
امور سلوک الهی
مینمایند.
مانند انتقام خون
گرفتن قبیله
ای. امام برای دفع
پرسش کننده
میگوید، هرچه پیامبر
کرده باشد من
نیز میگویم.
والاٌ اگر نگفته
باشد من نیز نمیگویم.
پیامبر خون
خواهی را قبول
نداشت .ولی
پیامبر برای
سالکان خود حکومت
الهی داشت و
نه برای غیر
سالکان حکومت
سیاسی غیر
الهی داشته
باشد.

امام صادق
در حدیث
٠٧٥٦میگوید
بر ما است که
اصول را
بگوﺌیم، و بر
شما است که فروع
آنرا پیدا کنید.
یعنی دستورات
سلوک الهی
محدود است. و
اجرای جزﺌیٌات
آن برسالک است
.گرچه پیر جزﺌیٌات
را نیز میگوید.
ولی سالک است
که برایش مشکل
اجرای
دستورات هست.
که باید
خویشتن داری
کند. تا از پیر
الهی پرسش
بنماید. پرسش از
امام رضا
ولیعهد خلیفه
مأمون درست نیست
که پیر و کامل
مناسب هر شخص
را خداوند در
رؤیا بطالب
شهود الهی
معرفی مینماید.
تا پیمان و
تسلیم او شود
و دستور
بگیرد.                   مولا
علیٌ در حدیث
٠٧٧٠ میگوید
آنچه خداوند برای
ما مبهم گذارده
است شما نیز
برایتان مبهم
باشد. که هر
أمری اسرار باطنی
خود را دارد،
که کسی قادر
باطٌلاع از آن
نیست. مراتب تجلٌیات
الهی را در
تزکیه نفس و
در عمل میتوان
در رؤیا داشت .

مولا علیٌ
در حدیث
٠٧٧٧در نطقی متعهٌد
میشود، که سلوک
الهی چگونه
ماهیٌت روان انسان
را اصلاح و
تغییر میدهد.
که تنها این
خیر وخوبی
ووظیفه الهی
انسان وموجودیٌت
نوع بشری او
میباشد. و اگر قدر
سلوک الهی را
دانست. و الاٌ
جاهل میماند،
که مورد نفرت
خداوند خواهد
بود. در
حالیکه سلوک
الهی و تقوا،و
آنچه که هرکس
خودش خوب و
نیکو بداند
کار درستی نیست.
که ولیٌ الهی
و مراتب تخلیه
و تحلیه تا تجلیه
های هفتگانه،
تنها آمر نیکو
و خیر وکمال
الهی میباشد.
و آخوندهای
مخالف این سلوک
الهی هستند، و
حتی کوچکترین
اطلاعی از امور
سلوک الهی
ندارند. وتنها
بچند عبادت
خود که مذهبی
و قشری است دلخوش
هستند. و
خداوند را
ناچار میدانند،
که عاقبت آنها
را خواهد بخشید.
و تصوٌر بهشت
را بوستانی و
جهنٌم را
گودال آتش
میدانند. و از حقیقت
تکرار زندگی
های نسخ ومسخ
روح خود نیز اعتقادی
ندارند.

امام صادق
در حدیث ٠٧٧٩
میگوید
هنگامی که
امٌت من در
اختلاف
باشند، ولی مؤمن
ومتمسٌک
بسنٌت من باشد،
أجر وثواب صد شهید
جنگی را دارد.
که جان خود را
در راه خدا داده
باشد. زیرا دیگران
در اختلاف
مذاهب قشری هستند.
ومؤمن اوم
کننده در
پیمان الهی با
پیر الهی بمعرفی
خداوند
استوار
میماند، تا
بشهود نهاﺌی خود
برسد. که این سنٌت
پیامبر،
عادات و اخلاق
و رفتارهای
شخص پیامبر
نیست. بلکه
سنٌت و مقدٌس
شدن میباشد.
وقتی که تخلیه
روان از معایب
و مفاسد نموده
و ترک صفات
گذشته های
حیوانی و
کنونی خود
مینماید. و پس از
تحلیه
وزیباﺌی
بصفات الهی پیر
الهی خود
رسید، در شرط کافی
از نظر الهی
بتجلیه های
هفتگانه
شهودی ومیسٌز
نوع بشری خویش
میرسد. وشهود قاﺌم
آخرین واجب
الهی هر روحی میباشد.
حتی اگر روح هر
أتم و گیاه و
حیوانی باشد.
که همه باید
بنوع فوق بشری
بعد از شهود قاﺌم
برسند .که
بازگشت همه
بخداوند گفته
اند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٧٩٠
میگوید اگر
بین دو کس اختلاف
نظر و عقیده بود،
حتما یکی از
آنها گمراه
است. گرچه میتواند
هر دو نیز
گمراه باشند.
که همه مذاهب
قشری گمراه
میباشند
وگمراه کننده هستند.
که جهنٌم
پروری برای
مسخ حیوانی پس
از مرگ خواهند
داشت. و تنها
راه سلوک الهی
با ولیٌ الهی
بمعرفی خداوند،
راه رسیدن
بتجلٌیات
الهی وکسب این
همانی مقامات
الهی برای تولد
فوق بشری
آینده فرشته گونه
است.که بهشت
نوعی روح انسان
است .پس راه و
عقاید آخوندها
جهنٌم پروری است.
. و فقیه پکیه
چون اولیای الهی،
بیدار شده در
یک پگاهی از خواب
مرگ قبل از مرگ
بعد از شهود نور
قاﺌم روح القدس،
هیچ راه دیگری
را برای آینده
باز الهی تر
روح خود نمیداند.
که بسالکان
خود
میآموراند. و
این وظیفه
الهی و طبیعی وفطرت
ذات و ژنتیک روحی
انسان است. و
هر گونه قشری
عمل کنند،
قهقراهای کارماﺌی
و تکرار گذشته
ها در آینده
ها را دارند. و
تولدات مجدد حیوانی
بجهان. تا
دوباره وحتی
صد باره، و پس از
هزاران سال
آنگاه بهمین
وظیفه سلوکی،
و رسیدن بنور
قاﺌم واجب
الهی میرسند،
که بآینده فوق
بشری بجهانٍ
برسند. در کره زمین
یا کرات دیگر کهکشان،
وبا هزاران برابر
عقل نوع بشری .

پیامبر در
حدیث ٠٨٠١ میگوید،
بدعت و روشهای
( من درآوردی) و
خود سرانه
انسان برای امور
دینی و خواسته
خداوند در
سلوک وتکامل روح،
که آخوندهای
مذهبی هر یک برای
خود رساله و روش
و مذهبی را
اراءه میدهند.
و برداشت
برحسب منافع
شخصی و مذهبی
خود از کلام
پیامبر و
امامان
مینمایند. که
کار آنها بدعت
و گمراهی
پیروان است. و
بقول پیامبر
هفتاد دو ملٌت
و فرقه مسلمانی
غیر سالک برپا
میکنند. که
هریک نام مذهبی
تازه دارد.
چون حقیقت
مقصود الهی برای
سلوک الهی را
نمییابند پس
جهنٌمی
کارماﺌی خواهند
بود.

امامی در حدیث
٠٨٠٥ میگوید
هرکس بسوی خود
دعوت کند، در
حالیکه
عالمتر از او
هست، پس بدعت کننده
و گمراه کننده
دیگران است.
حتی در امور
غیر دینی که
احزاب چنین
میکنند. و یا
آخوندهای
مذهبی مدٌعی باطل
فقیه بودن، که
سفیه وقیحی بیشتر
وبهتر نیستند.
که چون اولیای
الهی زنده پگیه،
در یک پگاهی
سحرگاهی از خواب
مرگ قبل از مرک
بیدار گشته، و
تولد دوم الهی
و بعثت و
رسالت الهی خود
را برای چند
سالک احتمالی
خود دارند. تا
هدایت آنها
وهدای شهودی
بآنها برساند.

مولای علیٌ
در حدیث ٠٨٠٧میگوید،
که جز آنچه
خداوند حلال و
حرام کرده، هر
دستور تحریم
برای دیگران
گمراه کننده
است. که جهنٌم
پروری آخوندهای
مذهبی چنین
میباشد . و
خداوند در کتاب
قرآن عثمانی
حلال و حرامی را
نگفته، یا چند
نمونه ای را گفته
است. بلکه این پیامیر
در حیاتش و هر
امام و هر
کاملی الهی برای
چند سالک خود بمعرفی
خداوند، هرچه تحریم
و طرد صفات را میکند،
چون مخالف تربیت
ماهیٌت
روانهای
متفاوت
سالکان خود
هستند. وچون روان
شفای سلوکی
یافت ممکن است
آنچه حرام کرده
بود حلال نماید.
ویا تشدید و
تخفیف بدهد.
که پزشگان با
بیماران خود
دستور میدهند.
ونسخ دستور
قبلی یا نسخه
تازه ای مینویسند.
پس هر دستور
تحریم
آخوندهای مذهبی
حتی تکرار
همان دستورات درست
پیامبر
بسالکان با
خود بوده باشد،
باز بازیچه عقده
های روان
آلوده خود
میباشد. که جز شهوت
مقام و سکس و
برتری جوﺌی و
خود بزرگ
پنداری
ندارند.

امام باقر
در حدیث ٠٨١٨
عهد الست یک روح
در تولد پیشین
بشری او را میگوید،
که در سلوک و
تکامل روح
فردی با هر ولایت
سلوکی که با
نور شهودی آخر
خود عهد و
پیمان و میثاق
دارد. که در
تولد بعدی با
تجسٌم انسانی
صاحب شهودهای
نوری الهی
پیشین خود
لبٌیک بگوید،
و پیمان سلوکی
داشته باشد.
که خداوند
اورا بسالک
معرفی کند. و دنبال
هر آخوندی و
هر مذهب قشری
درهمه ادیان رسمی
نباشد. که هیچ کدام
الهی نیستند.
گرچه شبیه
کلام انبیا ی
خود و اولیا
الهی بر زبان برانند.
آنگاه این سالک
بشهود نور
الهی بالاتری
میرسد، که باز
عهد الستی تازه
با نور شهودی
حدید خود دارد.
که در تولد بعدی
باز با صاحب
تجسٌم انسانی
نور شهودی
برتر خود
تسلیم گردد و
لبٌیک بگوید.
کاملان مسیحی
در تولد بعدی خود،
با یک ولیٌ الهی
محمدی صاحب تجسٌم
نور مصطفوی
مسیح، میتواند
بکمک او که
محمدی الهی
است ،وتوسٌل بنور
صورت او در
حضور ذهنی وعبادی
بنور قاﺌم
روح القدس
برسد. و با عرش رحمان
بخلق پیامبرگونه
باز گردد.
وهمچنان عهد
الستی با نور
قاﺌم دارد،
که با تجسٌم نور
قاﺌم در مهدی
موعود کاشف شهود
الهی برتر نور
رحمان تسلیم سلوکی
اورا بنماید .
امام میگوید
که شناخت
مراتب الهی را
دارند. ولی وقتی
بیاد آوردن
پیمان خود، که
بدانند
آفریننده و
روزی دهنده او
کیست. که رزق وروزی
رحمتهای الهی وشهودی
است. ونه آنچه
غذای جسم باشد
که در طبیعت
برایگان هست و
یا از یکدیکر
بسرقت میتوان
یرد.

امام صادق
در حدیث ٠٨٢١
ادٌعای یکی از
پیروان مذاهب
أهل سنٌت، که
سنک سیاه کعبه
چه قدرتی دارد
که روز قیامت
گواهی بدهد؟
امام سمبولیک
برای دفع خطر
از خود میگوید
که دروغ میگوﺌی.
که حجر اسود کعبه
در روز قیامت
گواهی ندهد.
زیرا در هستی
سراسر موجودات
ماهیٌتی روحی
دارند. که این ژنتیک
روحی گواه از احوال
و تاریخ تکاملی
گذشته خود را
میدهد. امام
نخواسته عقاید
عرفانی و
سلوکی خود را
بیان کند، که
مورد تکفیر
آخوندهای قشری
شود. که بگوید
حجر اسود روحی
قاﺌل ندارد.
که هر آتم این
سنگ روح خود
را دارد. و سنگ
تراکمی غیر
زنده میباشد.
که ذهن وچشم انسان
بظاهر سنگ و
شکل هندسی آن
توجٌه دارد .

امام صادق
در حدیث
٠٩٠٩میگوید
خداوند نسبت
ببرخی امور،
رفع مسؤلیٌت
از امٌت اوم
کننده سالک مینماید.
نسیان و خطا،
و امور مورد
نفرت آنان که
بکنند و یا نا
آگانه بکنند،
و یا بدون
حکمت درک و
عمل بنمایند،
و یا امور
اضطراری باشد.
و تفاؤل
وتفکٌر وسوسه
آمیز دارد. و
تا وقتی که
افکار بسرعت
اصلاح و
پاکسازی شوند
که اصرار بدان
نکنند. آنگاه
بسختی قابل
جبران و اصلاح
روان از آنها
هست. پس آخوندهای
قشری کاری که
میکنند، و
اصرار و تکرار
آن دارند،
ترساندن
دیگران از آتش
جهنٌم است.                             مولا
علیٌ در حدیث
٠٩١١دقٌت در دیدن
بچشم و شنیدن
را بقصد هدایت
جستن را تشریح
مینماید. که
تنها کار
سالکان در
تمرکزات فکری و
توسٌلات
عبادی و
تصوٌرات حضور ذهنی
صورت پیر الهی
خود را دارند.
و تمام دین
ورزی و سلوک الهی،
همین دیدن
صورت پیر
وتجلٌیات
الهی بعدی
است.و شنیدن
بقصد کسب هدایت
شهودی جستن
است . که
آخوندهای همه
مذاهب قشری
غیر سلوکی
خبری از آنها
ندارند.

امام صادق
در حدیث ٠٩١٤
میگوید همیشه
حق ٌ بر باطل
غالب میباشد.
که بقول پیامبر(
قذف) و پرتاب
حقٌ وقتی که
میرسد. گوﺌی گلوله
ای بسوی باطل
پرتاب شودٍ که
باطل بخاک میأفتد.
و این نبرد
حقٌ بر باطل
بین گفته های
اولیای الهی
بر مخالفین
سلوک الهی
میباشد. که
آخوندهای
قشری مشرک و
روانی آنها
است. که
فلاسفه و
علمای فیزیک
نیز باز
نظریٌات
نسبتا بحقٌ و
مفید زندگی
نوع بشری
دارند. ولی فقهای
آخوند مذهبی
باین خاطر
سفیهان واقعی
هستند، که نه
سودی برای
دنیا دارند
ونه برای آخرت
پس از مرگ . که
بتولدات نسخ
ومسخ حیوانی مجدد
بجهان جهنٌمی خواهند
رفت .

امام صادق
در حدیث ٠٩١٥
میگوید، هر گروه
و قومی در
سلوک همراه شک
وتردید
باشند، آنگاه
حقٍ است که با
عدالت و تقدیس
و اصلاح روان،
حقٌانیٌت و
درستی اعمال
عبادی مشخٌص
میشود. و
اعمال دینی
عبادی مورد
نظر است. و نه اعمال
مادی واقتصادی
و بدنی که خوب
و بدی ها را
باهم دارند. و
همیشه تردید
در آنها هست.
ولی در
قشریهای مذهبی،
تردید آنها در
حکم وسواس وبیماری
درد آور وعدم
احتمال
میباشد. که سالکان
ولایتهای الهی
و پیر کامل
بمعرفی خداوند
هرگز تردیدی
ندارند. و هر
روز ودر هر
مرحله بیک شهود
مقدماتی
میرسند، که (
علم الیقین)
آنها تبدیل به
(عین الیقین)
بچشم دل
میشود. و در
نهایت به (حق ٌ
الیقین)
میرسند، که
خود نیز از مراتب
الهی میگردند.
ولی سالک سست
عنصردر
جدٌیٌت عین
الیقینی ندارد.
و عاقبت بنزد
همان
آخوندهای
جاهل پیشین خود
میرود. و بامور
ذهنی وباطلی
ایمان پیدا
میکنند، که
سراسر نیز
تردید و عدم
اطمینان
میباشد. پس
خدا را نیز
ناچار
میدانند، که آنان
را خواهد بخشید.
زیرا أرحم
الراحمین است.
ولی عفو الهی تنها
برای سالکان
است. وبرای غیر
سالکان پس ا ز کارماها
در سلوک آنها
خواهد بخشید.

امام صادق
در حدیث
٠٩٣٠میگوید،
علٌت آفرینش
هستی برای خداوند
که بدان نیز نیازی
نداشته است.
گرچه خواسته حکمت
و آگاهی و
تدبیر امور را
بمخلوقات خود نشان
بدهد. پس دنیا
را جای ثواب و
تعلیم، و یا
جهنٌمی پر عذاب
برای مجازات
نمود . و
بندگان با
طاعت و اطاعت،
و در حدٌ أکثر
استطاعت خود،
تضمین از
رحمتها برای
کاملان و
شاهدان از خداوند
دارند. ولی اطاعت
سالکان از اولیای
الهی ونه آخوندهای
أهریمنی هر
ولایت فقیه
جاه طاب فاسد،
جهنٌم سازی
خود و پیروان فریب
خورده خود
مینمایند.                         مولا
علیٌ در حدیث
٠٩٣٧میگوید
بدانید که غضب
خداوند بر گذشتکان،
چیری برای شما
رضایت کننده نیست.
که خود باید
خدا را راضی نماﺌید.
و بدانید در
مسیر هستی که
آثار بیٌن و
آشکار دارد،
یا همان مراتب
شهودی
تجلٌیات الهی میباشند.
که موفقان
بازگشته بخلق
هستند. که قبل
از شما مردان
خدا نیز گفته
اند. اولیای قبلی
مراتب تجلٌیات
و پیشرفت
مناسب خود را
داشتند.
ولایتهای سلوکی
ششگانه هر یک
مقامات شهودی
اولی
العزمهای خود
را دارند . که
هر یک مقام
شهود جدید و
برتری کشف
نمودند. و پس
از تجدید
شهودهای ولایتهای
پیشین و گذشته
را دارند.
وهمیشه
انسانها در فصول
نوع بشری
بالاتری،
باید که در
ولایت محمدی
بشهود قاﺌم،
ویا عرش رحمان
برای
بازگشتکان بخلق
باید برسند.
تا در تولد نوع
فوق بشری هفت
هزار سال بعد،
با ولایت مهدی
موعود محمد که
٥٥ قرن دیگر
در جهان ظاهر
میشود. و
آخرین کامل ولایت
محمدی است .و بجای
شهود نور قاﺌم
بشهود برتر
نور رحمان و
شهود بالاتر عرش
رب ٌ برتر از رحمان
خواهد رسید
.که متولٌین نوع
فوق بشری که
شاهدان سابق نور
قاﺌم بودند
،هزاران برابر
عقل بشری را
خواهند داشت. چون
بعرش رب ٌ
برتر از رحمان
برسند.
میلیونها
برابر عقل نوع
بشری امروز
انسان کامل را
خواهند داشت.
که برای ما
امکان تصوٌر
قدرت عقلی وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه
بیشتر آنان
میسٌر نیست.
که میتواند تمام
کهکشان راه شیری
را جولان بدهند
که خود
سرعتهای
چندین برابر
نور را خواهند
داشت.

امام صادق
در حدیث ١٠١٤
میگوید هرکس برحسب
قیاس منطقی
وعقل بشری
مادی، در باره
دین ورزی
خواسته
خداوند بنمایدٍ،
خداوند اورا هم
نشین ابلیس در
جهنٌم
مینماید. که
نخستین را
ابلیس شیطان
أهریمن،
نخستین قیاس کننده
بود. که
فلاسفه بخصوص آخوندهای
گرفتار قیاس منطقی،
بخود حق
میدهند،
باستناد عقل
روان آلوده خود
قیاس کنند. و
آنرا حکم عقل
و أمری الهی
میخوانند .و
در امور دینی
قیاس منطقی بشری
مینمایند. درحالیکه
مراتب پاﺌین
تر کوردل
نمیتوانند
نور حقیقت
مراتب بالاتر
را ببینند. و
یا مرده ای که
بخواهد مرده دیگری
را زنده کند.
کاری که
آخوندهای
مرده روان
وجهنٍمی از هم
اکنون
میکنند، وخود
را أهل کلام
یا فلسفه
ومنطق
میخوانند.
گرچه فلاسفه
در حدود نیازهای
صنعتی و
اجتماعی خود، اگر
قیاس کنند
ربطی بأمر خدا
برای سلوک الهی
ندارد ،که دین
ورزی مطرح
است. پس
اولیای الهی با
الهامات لدنٌی
آگاهی بیشتر
دارند. که
آخوندها با
قیاس منطقی که
سراسر باطلاست.
وبقول پیامبر
حتی اگر
اتٌفاقا درست
گفته باشند
،باز باطل
میگویند. گرچه
تکرار دقیق کلام
پبامبر را
بنمایند.
وتنها اولیای الهی
عالم و فقیه و
پگیه و آگاه
عاقل هستند،
که در یک
پگاهی عقل
الهی در شهود
الهی خود را
مییابند. ولی آخوند
سفیه و جاهل
نا آگاه
میباشد. که
باعث گمراهی و
جهنٌم پروری
خود و پیروان
جاهل خود میباشند.
امام صادق
ابلیس أهریمن
را نخستین
قیاس کننده منطقی
میداند. زیرا
نور جهنٌمی خود
را با نور
الهی آدم
مقایسه کرد. و
آخوندهای جاهل
خود را فقیه و
عالم
میخوانند، که
در برابر
اولیای الهی
محمدهای أمی زنده،
ودارای این
همانی وشهود
پیامبران هر شش
اولی العزم نوع
بشری را
دارند. که
آخوندها با
وهمیٌات خودشان
مقایسه
مینمایند
وتکذیب آنان
میکنند وخود را
برتر میدانند.
که نیازمند سلوک
الهی توصیه خدا
و پیامبر
ندارند. ولی مراتب
عقلی پاﺌین
تر قدرت درک
امور عقلی
مراتب بالاتر
را ندارند.
نابینا که
نمیتواند
دیدنی های نا
دیده خود را،
برای نابینایان
دیگر توصیف کند
که چیزی درست
بفهمند.

امام کاظم
در حدیث ١٠١٧ وقتی
استفاده از
سایبان در مراسم
حجٌ را مطرح میکنند،
که با مخالفت
آخوندهای
سنٌی و قشری
روبرو نشود.
میگوید که
پیامبر چنین نمود.
و امور حج ٌ
آکبر که همان سلوک
الهی با ولایت
الهی زنده
میباشد. و یا
حج ٌ کعبه که
تمثیل و نمایش
مادی حجٌ أکبر
میباشد. تا قابل
فهم عوام بوده
باشد. یعنی تقلید
واطاعت از پیر
کامل الهی
بمعرفی
خداوند باید نمود.
که پیامبر در
حیاتش قابل تقلید
چند سالک در پیمان
با او بود، چون
پیر الهی آنان
بود. ولی در
زمانهای بعدی خداوند
محمدی زنده وپیامبری
دارای این
همانی پیامبر
اولی العزم خود،
بطالب لقای الهی
معرفی میکند.
که تقلید
واطاعت او در
هر دستوری که
داده باشد،
حتی اگر بقول پیامبر
اتٌفاقا بخطا گفته
باشد، باز از نظر
داوری الهی
درست میباشد.
زیرا آصل اطاعت
است ونه موضوع
مورد دستور
برای اطاعت .

امام صادق
در حدیث ١٠١٨
بآبو حنیفه آخوند
قشری میگوید،
قیاس در کار
دین نکند. که
روز قیامت و
داوری الهی یا
همان قیامت سالک
است، و یا
تولد قهقراﺌی
کارماﺌی غیر
سالکان . زیرا پیامبر
تکذیب قشری ها
میکند، که چنین
نگفته ام. امام
میخواهد بگوید
که روایات و
احادیث پیامبر
دستکاری شده
است. ولی
اولیای الهی
الهامات لدنٌی
دارند. و
بکمالات عقلی
مقامات شهودی چون
صورت مصطفوی
برای سالکان شاهد
شهود مصطفوی
تضمین درستی راه
الهی او با
ولیٌ الهی بمعرفی
خداوند میباشد.

مولا علٌی
بنقل از پیامبر
در حدیث ١٠٢٠
میفرماید که
خداوند میگوید،هرکس
بمن ایمان
آورد یعنی
بخداوند اوم و
باوری برای
تکامل روان
خود را دارد.
ولی باز کلام
من محمد را
بنظر خودش تفسیر
و برداشت
نمود، و یا
آنرا شبیه دیگر
مخلوقات دانست.
و یا قیاس در
کار دین ورزی
بکار برد، پس هرگز
بر دین مورد
پذیرای من نیست.
و دقیقا
آخوندهای قشری
تمامی مذاهب
اسلامی
ازجمله شیعیان
مدٌعی در
تشیٌع، تمام این
معایب در باره
باوری خود
بخداوند
ومحمد و علیٌ
وهرکامل الهی سالکان
بمعرفی خداوند
را دارند.
قیاس امور دینی
و اخروی را
برحسب عقل خود
میکنند. حتی اگر
قیاس در امور مادی
و دنیوی نسبتا
درست بنماید.
و یا آنچه
تصوٌری که از خداوند
دارد، با آنها
آن چنان رفتار
خواهد شد.
مانند آنچه
خود گفتند و
میدانستند. و
بجای دریافت
الهامات لدنٌی
چون اولیای الهی
از مدبٌران
الهی هر لحظه
خود، برحسب
هوس و عقده ها
و منافع و جاه طلبی
و تعصٌبات مذهبی
فاسد خود
تفسیر گفتنی های
خداوند و
پیامبر و
امامان و
اولیای الهی
را دارند .

پیامبردر
حدیث
١٠٢١میگوید
هرکس قیاس منطقی
در امور الهی
نمود، خود را
بهلاکت و
حقارت
انداخته است. و
هرکس مردم را
فتوای دینی داد
هلاک میشود.
چون ناسخ
ومنسوخ و محکم
و متشابه را
نمیداند. که
این شرایط مربوط
بکتاب قرآن
عثمانی نیست.
که در حیات
پیامبر چنین کتابی
وجود نداشت. و
عمر و عثمان غیر
الهی ونداشتن مراتب
شهودی، آنرا
برحسب عقل و
منافع دنیوی خود
نوشتند. بلکه در
سلوک الهی است
که سالکان با
کسب شهود
جدید، باید
ترک تمرکز و
توسٌل در شهود
قبلی خویش
بنمایند.(
محکم ) احکام
دستورات عملی
سلوک الهی است.
و متشابه
دستورات شبیه
دستورات اولیای
الهی، که
آخوندهای قشری
غیر الهی صادر
میکنند. حتی وقتی
که دقیقا کلام
پیامبر را نقل
کنند مورد پذیرش
الهی نیست.
حتی اگر همان
دستورات را
بنام سلوک الهی
وعبادت اجرا
نمایند. زیرا
پیامبر و
اولیا برای چند
سالک خود نسخه
علاجی، و
دستورات
تخلیه وتحلیه
و پاکسازی
روان میداده
اند. و بعدها
همه طالبان
لقای الهی
باید از پیر
الهی زنده
بمعرفی خداوند
کسب دستور
علاجی از طبیب
الهی خود کنند.

مولا علیٌ
در حدیث ١٠٢٢ میگوید
درست نیست که میگویند
مقایسه امور خودرا
با کارها و گفته
های امام صادق
معنی مینمایند.
که هر کاری در
قیاس منطقی ومادی
شکست خورده
میباشد. حتی
اگر شبیه کار
پیامبر
وامامان باشد نا
درست است .که
آنان برای چند
سالک خود
مناسب زمان و
مکان هر روش و
دستوری داده
باشند درست بوده.
ولی نه برای همه
زمانها و
انسانها. که
اطبٌا برای همه
مردم و همه زمانها
نسخه علاجی واحدی
نمی نویسند. مگر
بر حسب شرایط
خاص یک بیمار.
که بعدا نیز
دستور خود را
تخفیف یا
تشدید وحتی
نسخ وپایان میدهند.
پیر کامل زنده
لازم است و نه
آخوند زنده. چه
رسد که همه
مذاهب قشری را
آخوندهای مرده
برپا کرده
اند. که آلت دست
نفس امٌاره یا
بدستور هر
خلیفه و
پادشاهی اجرا کرده
اند. که هدف و
دستور خدارا
بهمراه نداشته
و ندارند.

امام حسین
در حدیث ١٠٢٤ میگوید
کار دین ورزی
بعقل ناقص وبیمار
شخص نمیتواند
بوده باشد، که
قیاس باطل
میکنند. مگر
در تسلیم بولیٌ
الهی بوده
باشد. که هدایت
و هدا و شهود
تجلٌیات الهی
را خواهند
یافت.

امام باقر
در حدیث ١٠٢٦
میگوید حدٌ أقل
شرک ورزی
بخداوند، که
خود را شریک
ولایت الهی
زمان کرده باشد.
ویا اینکه بدعتی
بنظر داشته
باشد. پس
پذیرندگان
آنرا نیز دوست
بدارد، و از
متنفٌران آن
بدعت متنفٌر گردد.
کاری که
آخوندهای مذهبی
قشری میکنند.
و هرکس برای
خود رساله و
مذهبی
جداگانه در
دین پیامبر
اولی العزم
خود ساخته،و
فتوای مرگ مخالفین
خود را
میدهند. ولی
موافقان خود
را بجای خداوند
وعده بهشت ها
را میدهند.

امام صادق
در حدیث ١٠٢٧میگوید
هرکس بدنبال
صاحب بدعتی رفت،
واورا وقار و
احترام نمود،
که عملا اورا قرٌه
گیری و توسٌل
عبادی نموده
است ،آنگاه در
نابودی اسلام
کوشیده که
عملا نابودی
ولایت الهی و
حتی تکاملات تولدات
گذشته خود، و
کرامات
بالفعل و
بالقوٌه نوعی روح
خود عمل کرده
که قهقرای
کارماهای جهنٌمی
بجهان را دارد
.

امام صادق
در حدیث ١٠٢٩
کسی بامام میگوید،
اگر قبلا دسترسی
بکتاب وسنٌت
نبود، پس تو و
پدرانت برحسب
رآی خود قیاس
کرده ومیکنی.امام
گفت، که نه . زیرا
قبلا نیز هرکس
قیاس میکرده هلاک
و حلق آویز در
جهنٌم جهان
شده و تولد
کنونی را
نمیداشته است
. و تنها سلوک
الهی کار دینی
میباشد. و
بدستور یک
ولیٌ الهی زنده.
وکتاب قرآن
عثمانی مطرح نیست.
که وظیفه سلوک
الهی تنها در
کتاب خدا وسلوک
میباشد. و
سنٌت مقدٌس شدن
با تخلیه وتحلیه
در دوره سلوک
الهی با ولیٌ
الهی است، که بمراتب
الهی پیامبر
را رسیده وچون
اولیای الهی زنده
هر زمان
میباشند، که
با شهود هفتم عرش
رحمان بخلق
بازگشته اند. اولیای
الهی پاسخ
مبهمات خود و
پیروان خود
را، از مدبٌران
الهی فرشتگان
و تربیت کنندگان
روحی خود الهام
و وحی
میگیرند.

امام صادق
در حدیث ١٠٣٠
میگوید آتچه پیامبر
آورد برای عصر
خود بود وبرای
همه زمانهای
بعد کافی است.
آنچه پیامبر
آورد مطالب
عمومی نیست.
که تنها مراتب
شهود ششم نور
قاﺌم و عرش رحماناست
و برای همه زمانهای
بعدی افراد نوع
بشری خواهد بود.
ولی برای متولدین
نوع فوق بشری
وولایت مهدوی
آینده قابل
اجرا نیست. که
دستورات مناسب
عقل واحوال آن
زمان نوع فوق
بشری را لازم دارند.
نور قاﺌم سند
و الگوی کمال
میسٌر برای تکامل
نوع بشری
میباشد. هر
کامل الهی چون
هر امام زمان
و پیامبری اولی
العزم، تنها
برای چند سالک
خود اختیار
وتفویض الهی برای
تعلیم دارد.
که بروش وتجربه
خود بنور
قاﺌم برساند.
و با هرگونه
معالجه مشکلات
ویژه سالکی را
بنماید. و هر علاجی
نیز خاص
هرسالک از طبیب
الهی میباشد.
که بعدا اختیار
الهی دارد،
تشدید یا
تخفیف ویا
پایان کاربرد
نسخه علاجی را
بدهد. عبادت
بدون توجٌه بصورت
ونور الهی
وسیله الهی بمعرفی
خداوند
پذیرفته الهی
نیست .که بدرگذشتگان
نمیتوان
توجٌه بوجه وصورت
آنان نمود.
حتی اگر پیامبر
اولی العزم باشد.
و امکان حضور ذهنی
صورت آنان در دل
سالک هنگام عبادت
ممکن نمیباشد.
و لذا سالکان
اذکار توحیدی
دفع شرک داﺌم دارند.
مانند الله
أکبر و غیره.
پس آخوندهای مشرک
نمیتوانند
فقیه باشند.
که پگیه در یک پگاهی
سحرگاهی، بعد
از مرگ قبل ازمرگ
و شهور نور
قاﺌم
نمیباشند
بلکه بقول پیامبر
سفیه و جاهل وفاسد
هستند، که دین
و پیروان خود
را وسیله خر
سواری خود میکنند.

امام کاظم
در حدیث
١٠٣١میگوید
لعنت خدا را
برکسی است ،که
بگوید علیٌ
چنین گفت یا
چنین میکرد.
ولی من چنین
میکنم یا
میگویم. زیرا
قیاس بنفس
آلوده بعقده
های خود
کردهاست. که
هر آخوندی
قشری همیشه
چنین کرده ومیکند.

امام کاظم
در حدیث
١٠٣٤میگوید
شاید کسی از خداوند
و اولیای الهی
نباید بپرسد،
چگونه است که
آمری حلال شده
یا حرام گردیده
است. که
سالکان در
اطاعت کامل از
دستورات عملی سلوکی
پیر الهی خود
نباید بپرسد.
ولی آخوندهای
قشری قیاس بنفس
و عقل جاهل و
روان فاسد
عقده دار
ریاست میکنند.
که تصوٌر لزوم
دانستن دلیل
برای هر حلال وحرام
مینمایند. که برای
دستورات دینی میتوان
طلب دلیل نمود.ولی
برای سالک
چنین پرسشی
نشانه عدم
اطمینان وعدم
باوری بالوهیٌت
الهی پیر الهی
او خواهد بود.
حلال وحرام تنها
در دستورات سلوکی
است .ونه دینی
که کسی هم
پیمان سلوکی نداشته
باشد.

امام باقر
در حدیث ١٠٣٥
میگوید سنٌت
یا سلوک الهی ودین
ورزی برای سنت
و مقدٌس شدن با
تخلیه وتحلیه
وکسب تجلٌیات
الهی بکمک خداوند
و پیر الهی
میتواند
باشد، نه با قیاس
بعقل خود. برای
مثال چگونه تصوٌر
دارند، که زن حیض
بعدها روزه خود
را قضا میکند.
ولی نمازهای اورا
قضا نمی
نماید. اکر
روزه و نماز
را بر تفسیر
قشری غیر
سلوکی بگویند
هرکس نظری دارد.
ولی در سلوک الهی
تنها حرف پیر
الهی برای سالک
پذیرفته خداوند
میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٠٣٦
میگوید علیٌ
در کتاب خود
از آداب مینویسد.
قیاس منطقی
بعقل خود در
کار دین خدا
نکنید، که
آیندگان نیز چنان
میکنند. و
دشمنان خدا و
پیامبر و دین خدا
خواهند شد که
مذاهبی برپا
میکنند. کتاب مولا
علیٌ بنام
آداب را ندیده
ام. که کتاب مولا
همان بوده که عمر
نپذیرفت و
مفقود مییاشد.
گرچه امامان
بصورت حدیث مطالب
آنرا مطرح نمودند
که آداب سلوک الهی
وعبادت مقبول خداوند
میباشند. سلوک
الهی همان
تآدیب بأدب
الهی ودین ورزی
است. که مولا در
کتاب مفقود خود
آوده است. ولی عمر
ببهانه اینکه علیٌ
تنها از
منافقان
نوشته است، یعنی
همان
مسلمانان
منافق که پیمان
سلوکی با اولیای
الهی در هر
زمان را
ندارند. پس با
خدا نفاق و
دوگانگی
دارند. و لذا ما
نیز اینان را (
بد دینان )
قشری مذهبی
بهر نامی که
باشند
میگوﺌیم. و دیگران
بی خبر از وظیفه
الهی را( بی
دین) میگوﺌیم،
که مجازات
الهی ندارند. که
عقل وخبر
وتوان نداشته
اند سلوک الهی
کنند پس در تولد
بشری بهتری و
با عقل بیشتری
بجهان باز میگردند.
آنگاه مسؤلیٌت
الهی دارند
وکارمای قهقراﺌی
را خواهند
داشت. ولی سالکان
انگشت شمار
تنها( به
دینان) و
تکامل جویان و
طالبان لقای تجلٌیات
الهی میباشند.
که بهشت تولدات
بهتر نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد بحهان
را دارند.
تمام
آخوندهای
مذهبی همگی درمذاهب
غیر سلوکی
عالم و فقیه نیستند.
که جاهل ومشرک
بخدا میباشند.
که خبری از احوال
ووظایف سلوک الهی
ندارند، و بد
دینان
کارماﺌی
هستند. که
بقول پیامبر
ابلیس در لباس
کاذب روحانیٌت
میباشند. که
مسخ میمون و
خوک بهترین شانس
آینده آنان بجهان
در تولد فوری ومجدد
حقیرتر
صورتهای نوعی دارند.

پیامبر در
حدیث١٠٣٧
میگوید امٌت
من،و بمعنی تمام
مسلمانان
پذیرفته نبوٌت
محمد، گاهی (
بر حسب وظیفه)،
یعنی کتاب
مکتوب ومقرر
الهی عبادت دارند
که درست است. و
زمان پیامبر
کتاب قرآن عثمانی
وجود نداشت.
که بعدها هرکس
برای خود
قرآنی
میتوانست از
مطالب کلٌی
پیامبر بنویسد.
که علیٌ
وفاطمه نیز داشتند.
بعدا عثمان و
خلفای اموی
تمام اینگونه نوشته
ها را معدوم
نمود. و فتوای قتل
مخالفین هر حرف
کتاب عثمان را
صادر کردند،
ومیلیونها
نیر باین جرم
کشته شدند.
پیامبر ادامه
میدهد، و یا
اینکه برخی(
بر حسب سنٌت)
عمل عبادی
میکنند. گوﺌی
بر حسب روش
منقول از پیامبر
عمل میکنند، و
برخی نیز
برحسب احادیث عمل
میکنند. که
أهل حدیث خوانده
میشوند. که
میگویند
نیازی بآخوندهای
مذهبی، چه رسد
بولیٌ الهی حسینی
بمعرفی خداوند
برای سلوک الهی
ندارند.
درحالیکه
(سنٌت) بمعنی
سنت و مقدٌس شدن
است. که بدون
تشدید
نونباشد.و آن
نیز در تخلیه وتحلیه
و تجلیه های هفنگانه
شهودی، که باین
همانی روح الهی
قاﺌم روح القدس
میرسند. و
خانه و طریقت
تجربی اینان
بیت المقدٌٍس
میشود. والاٌ
تمامی مذاهب
غیر سلوکی در
تمام ادیان غیر
سلوکی ،حتی اگر
همه عمر روزها
صاﺌم و شبها قاﺌم
باشند بقول پیامبر،
همچنان در قعر
جهنٌم خواهند بود
. زیرا عبادت و
دین ورزی با
قیاس و برحسب عقل
بشری و آلوده
و ناقص غیر
الهی خود
مینمایند. که بقول
پیامبر درست
اتفاقی آنان
باز نا درست میباشد.
کتاب خدا همان
وظیفه سلوک الهی
با یک ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
میباشد. و
سنٌت همان سلوک
الهی و سنت
ومقدٌس شدن و
روح الهی یافتن
میباشد. که
آنگاه ضمن
مراتب زنده الهی
در جهان خواهند
بود.

امام باقر
در حدیث ١٠٣٨ میگوید،
مبادا بأصحاب قیاس
آخوندهای قشری
دم خور باشید.
که آنان ترک وظیفه
الهی خود کرده
اند. که سلوک الهی
یا همان روان سازی
و بهشت پروری
وتکامل نوعی ژنتیک
روحی خود نمی
نمایند. که
مقدٌس و
شایسته تولد نوع
فوق بشری
آینده گردند.
که بنور رحمان
و با مهدی نیز برسند.
امام میگوید،
اینان بأموری
دیگر
پرداخته، و
دیگران را نیز
بدان مکلٌف میکنند.
واز اخبار
واحادیث
پیامبر قیاس منطقی
میکنند. در
حالیکه برای
هر گفته
گذشتگان،
مناسب احوال
ومشکلات روانی
سالکان با خود
را گفته اند.
والاٌ گفته
آنها میتواند نصایحی
برای دیگران
باشد که تشویق
بسلوکباشد وأکثرا
تهدید
بجهنٌمهای آینده
مینمایند.
وکاری بعلوم فیزیکی
نداشته اند .

امام صادق
در حدیث ١٠٣٩
میگوید، أصحاب
قیاس یا همان آخوندهای
قشری تمامی مذاهب
و ادیان غیر
سلوکی، که
کلام خد ا و
هدف اورا تغییر
داده اند. و
سنٌت یا روش
سلوک محمدی را
تغییر داده
اند. و صادقان
در دین را که
اولیای الهی
هستند تکذیب
مینمایند. و
حتی تکفیر وکشتار
آنها کرده و
میکنند.

امام صادق
در حدیث ١٠٤٠ میگوید،
شخصی را گفتم
که بحث و جدال دینی
نکند. و قیاس
امور دینیرا برأی
خود ننماید.
ولی چون بدون
درک کلامم
آنرا تفسیر
برأی ناقص خود
کرد و قیاس میکند،
ریاکاری برای
کسب نظر
دیگران
مینماید.
گوﺌی طرفدار
بیشتری برای نظر
خود دست و پا میکند.
پس تأویل و
تفسیر برأی
خود، آنهم بناپاکی
روان و تا حدٌ
رضایت الهی.
پس همان جهنٍٍم
پروری روان
خود و دیگران
را مینماید.

پیامبر در
حدیث ١٠٤٢
میگوید،(
امٌت) من که
مجموعه
مسلمانان را
در نظر دارد،
بهفتاد و چند فرقه
در میآیند. که
بدترین آنها
کسانی میباشتد،
که قیاس بعقل ورأی
خود در امور دینی
مینمایند . که
آخوندها
بدترین طبقات
جهنٌمی داشته
ومنفورترین از
نظر خداوند
میباشند. که در
حکم أهریمن و
ابلیس
میباشند. که
لباس روحانیٌت
کاذب برتن دارند،
و فریبکار مردم
هستند. ولی خداوند
با ذات وروان
و روح آنان
داوری
مینماید. که
پس از مرگ
بقول پیامبر، مسخ
میمون وخوک بهترین
شانس و بخت
آنان خواهد
بود.

امام صادق
در حدیث ١٠٤٣
میگوید،
کسانی که دعوت
بدین ورزی بنظر
خود بدیگران میکنند
فریبکار میباشند.
و دیگران نیز
بعدا قیاس بنفس
و عقل خود میکنند،
و نظر بدعت کننده
نخستین را
ترویج میدهند.
آش شلٌه قلم
کاری، که هر
لحظه بنحوی آشوب
و آشفتگی
میسازند.
مانند
کمونیستها و
هر مکتب ایدﺌولوجیکی،
که هر یک صاحب مذهب
ومکتبی است
.گرچه هر یک در نامی
خوانده شوند.
و هیچ دو
ایدﺌولوگی با
هم اتفاق نظر ندارند.
ولی خود را از
یک مذهب و دین میخوانند.
پس یگدیگر را تکفیر
وکشتار مینمایند.
و بقول پیامبر
قاتل ومقتول جهنٌمی
میباشند. که دوچار
کارماهای نسخ
ومسخ حقیر حیوانی،
و تکرار گذشته
های نوعی در
آینده های
تولد مجدد
بجهان
میباشند. تا
دوباره وحتی صد
باره ،چون بنوع
بشری و صدها
ومیلیونها
سال عذاب زندگی
ها را دیدند،
که ما اکنون
در آنها و در خودمان
میبینیم. تا
با شش ولایت سلوکی
بنور قاﺌم
روح القدس برسند،
که بتوانند
بنوع بالاتر
فوق بشری و نا
محدود تا
آبدیٌت پیش بروند،
و فرمان کن
فیکون را اجرا
کرده باشند که
خواهند کرد. وروح
هر أتم ومادون
أتم نیز باید از
نردبان
انواع، خود را
بنوع بشری و
انواع فوق
بشری برسانند.
که بازگشت همه
بسوی خدا گفته
شده است.

مولا علیٌ
درحدیث ١٠٤٥ بعثمان،
که پرسید معنی
أبجد چیست؟
فرمود عجایب فراوانی
در آن هست.
زیرا حروف
مقطٌع سازنده
فراوان کلمات
و جملات و
نظریٌات پر
معنی میباشند.
بخصوص آنچه که
تفسیر وروایت
سلوکی شده باشد.
که( حرف دال) را
دین خدا و(
هوٌز) را راه جهنٌم
و دیگر تشبیهات
مینماید.

امام رضا
در حدیث ١٠٤٦ از
حروف( مقطٌع
یا معجم) بدون
معنی میگوید،
که سازنده
کلمات و جملات
پر معنی
میباشند.(
مُعجَم) را همان
لغت نامه و
فرهگ
میگویند، که برای
عجم ها ی غیر
عرب که عربی
نمیدانند
مینوشتند. تا معانی
کلمات عربی
قرآن را
بدانند. گرچه در
واقع غیر
سالکان عجم یا
(أجم) هستند که(
جم جمشیدی)
وکامل الهی بتعبیر
زردشتی قوم قریش
نیستند. و سالکان
در صدد جم گردیدن
هستند، تا با مراتب
الهی و شهودی خود
( جمع و یگانه)
گردند و
جمشیدی الهی گردند
و (آریا )شوند.
چون بروش ششم
و طریقت ولایت
ششم محمد،
بنور قاﺌم روح
القدس و عرش
رحمان برسند. اعراب
نیزعرب ها،
وهمان( أرب) یا
بدون رب ٌ
ومربٌی الهی پیر
کاملی میاشند.
که پیامبر
بیشتر برای اعراب
صحرا میگفت. و سالکان
خود را در(
مدینه و دین
ورزی)
ولایتهای ششکانه
میدانست.
هزاران واژه عربی
وفارسی وهر
زبانی،
بوسیله اولیای
الهی وضع
میشده، که بتدریج
مقصود و معنی أصلی
واضعان آن
فراموش گردیده
است.

امام باقر
در حدیث ١٠٤٧ بپسرش
جعفر در سفر حج
ٌ کعبه بود،
که شخصی پرسشی
نمود و امام گفت
از پسرم بپرس.
تا برایت از
گناهان بزرگ
نام ببرد. که در
نهایت
بزرگترین گناه
سالکان، ترک
پیمان سلوکی خود
با پیر الهی
بمعرفی خداوند
است .و برای غیر
سالکان پیروی مذاهب
قشری وآخوندهای
فاسد روان، و
تکذیب کننده سلوک
الهی برای پاکساری
روان خویش از مفاسد
ومعایب و
کمبودها و
عقاید و مطامع
و دیگر صفات حیوانی
نوع بشری، و
کسب و تحلیه بصفات
الهی از پیر
کامل، تا سالک
بتجلیه های هفتگانه
میسٌٍر خود و
با داوری الهی
برسد.

مولا علیٌ
در حدیث ١٩٤٨
حروف مقطٌع
الفبا را سراسر
اسامی خداوند میگوید.
زیرا در هستی
کسی و چیزی جز خداوند
وجود ندارد
.وخود هستی
نیز (خداوند
داخل) هستی
است.و آنچه ما
موجود
میبینیم، چه ماده
و یا موجودات زنده،
و نیز خود انسان
در هر شرایط تکاملی
ونوعی که
باشد، در واقع
تجلٌیات صفاتی
خداوند هستند.
که باید ار نردبان
انواع و صفات الهی
نوعی بالا
بروند، که
بخداوند الله
آهورمزدا
برسند. شبنمی که
باقیانوس بیکران
الهی خواهدرسید
. که هم قطره ای هست
وهم قطره ای
نمیباشد. و در
وحدت وجود الهی
خود بازگشته
است .تا مأموریٌتهای
الهی بعدی چه
باشد.
موجوداتی که
گمان
بوجودشان میبریم،
اگر از صفات الهی
ونوعی خود
مجرٌد گردند،
دیگر وجودی
بهیچ شکلی
ندارند. مگر
که( وهم ) ما
انسانها بوده باشند.
و منظور از
این تشبیهات
برای سالکان الهی
میباشد. که در
همه امور و
احوال باید برداشت
سلوکی از
الفاط
بنمایند. و تا
لحظه ای از
راه سلوک الهی
خود غافل
نباشند که عقب
می افتند.
وچون بکمال و
شهود عرش رحمان
رسیدند،
معصوم و آزاد هستند.
چون از مراتب الهی
روی زمین شده
اند.

پیامبر در
حدیث ١٠٤٩
میگوید،
خداوند برای
هرکس نیکو بخواهد،
برایش خیر میرساند
.(خیر) تکامل
روان در سلوک الهی
است. که بنعمتهای
( مادی )و
رحمتهای(
معنوی) و این
همانی های
مقامات الهی( مینوی)
پیدا کنند.
خداوند همه موجودات
خود را دوست دارد.
حتی مخالفین
وجود خداوند
را . که از أزل آنان
را بأمروز بشری
رسانده، وتا
أبد و انواع فوق
بشری فرشته
گونه پیش خواهد
برد. مخالفین
بضرر خود عمل میکنند.
که در کارماها
تکرار گذشته
ها در آینده
ها خواهند نمود.
ولی سالکان هستند،
که محبوبان ویژه
الهی میباشند.
و خود نیز کمک بمراتب
الهی مینمایند.
که زودتر
بشایستگی های روحی
واخلاقی وسلوکی
برسند. و
خداوند و
مراتب الهی را
خورسند
نمایند .
کسانی که ب(خیر)
خدا نرسند،
بشرٌ و شرارت خودشان
و امامان
جهنٌمی خودشان
آخوندهای قشری
پس از مرک پیش خواهند
رفت. که
کارماهای جهنٌمی
نوعی بجهان
خواهند داشت.
خیر سالکان
مراتب شهودی و
احوال و افکار
و بهشتهای
چهارگانه
اولیای الهی
در جهان میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ١٠٥٠
صدای ناقوس
کلیساﺌی که
میشنید تفسیر
میکند، که با
هر صدا یک لفظ
و با مفهوم عرفانی
و سلوکی را
میگفت. گوﺌی
کلیسیا مردم را
بزبان موسیقی
ندا میدهد. و
عاقلی را با
برداشت سلوکی میخواهد،
که زبان زنگ ناقوس
و هر صداﺌی
دیگر در هستی
را بفهمد. که همه
صداها و
موجودات و حتی
معانی و اوهام
نیز، دقیقا کلام
خدا و خطاب
بانسانها است.
که تذکٌری
برای وظیفه اصلی
موجودیٌتشان در
جهان باشد، و غفلت
نکنند .که حتی أبر
ومه وخورشید و
فلک درکارند
که انسانی رزق
الهی خود را،
در حیات و فکر
و سلامتی وهر
داده الهی دیگر
را، که بقصد استفاده
تکامل روحی
همگان است
غافل نگردند.

پیامبر در
حدیث ١٠٨٣ درباره
مهمترین علوم
میگوید، که
همان شناخت خداوند
میباشد. که بحقیقت
شناخت برسند.
و در شهود
روحانی والهامات
لدنٌی مقام شهودی
مربوطه، خود
را عاقبت بحجٌ
أکبر نور
قاﺌم روح القدس
برسانند. که
ربّ النوع
بشری و ایدآل
کمال و الگوی
شایستگی روح انسان
برای رسیدن بمراتب
الهی بالاتر
در انواع فوق
بشری، و
تجلٌیات بالاتر
از قاﺌم و
رحمان میباشد.
شناخت ومعرفت
مراتب الهی،
شناخت لفظی و
معنوی نیست.
بلکه شناخت شهودی
ومینوی
رؤیاﺌی سلوکی
از تجلٌیات الهی
میباشد .که اینک
در نوع بشری
شهود قاﺌم است.
و برای بازگشتگان
پیامبر گونه،
و با مآموریٌت
ومقامی الهی برای
چند سالک
خود،شهود عرش رحمان
میباشد. تا در
ولایت مهدوی ونوع
فوق بشری بنور
رحمان برسند.
و در تولد باز
بالاتر از نوع
فوق بشری چهار
صد هزار سال بعد،
بتجسٌم انسانی
مقام الهی رحمان،
در یک مهدی
موعود از مهدی
محمد خواهد بود.و
این احتمالات
در عرفان منحرف
و غیر لدنٌی
آخوندهای قشری
در همه مذاهب
و ادیان دینی
غیر سلوکی وجود
ندارد.

امام سجٌاد
در حدیث ١٠٨٨
میگوید، علٌت
در حجاب بودن انسانها
از خداوند این
است. که در
اساس بر جهل
آفریده شده اند
که از خدا بترسند.
و اگر اساس آفرینش
آگاهی ودانائی
نبود، لزومی
هم بتولد در
جهان نلود. شناخت
خدا در سلوک الهی
وبا کسب شهود تجلٌیات
الهی است.
آنگاه دارنده
الهامات لدنٌی
و ادراکات
میگردند. که
از بسیاری
حقایق مفید عقل
وزندگی نوع
بشری نیز
خواهد بود .
درک حقایق
بسته بنوع حیاتی
در جهان است. که
نوع بشری برتر
کنونی،
همچنان در
انواع بالاتر،
رشد جسمی و
ذهنی و
عقلیدارند. پس
از کسب
تجلٌیات الهی بالاتر
خواهد بود
.زیرا در هستی
کسی غیر از خداوند
وجود ندارد. و
انسان و تمامی
موجودات هستی،
تجلٌیات
صفاتی از خداوند
هستند. که
متناسب عقل و
احساس ادراکی
،وجود کمک
مراتب الهی و
آینده های
نوعی بهتر خواهد
بود .

امام صادق
در حدیث
١٠٩٢به (أبن
أبی العوجاء)
فیلسوف مادی
زمان خود، که
در مکه و حج
باهم روبرو
شدند ،که بحث فلسفی
با امام نمود.
و فلسفه عقلی از
سطح بالاتر
تنها در حق ٌ
اولیای الهی میاشد.
ونه در کسانی
که سلوک الهی نکرده،
وچون کودکان
أسیر آلودگی
های روان پر عقده
و عقیده خام و
ناقص و ضعیف
میباشند. که
جز شهوت رانی
ندارند. که
بنفع عقده های
خود عقیده
هاﺌی اراءه
میدهند. أبن
آبی العوجاء، که
کج روی ذهنی
ووجودی
ومنحرف دارد.
که( أعوج کج و
أعور) یک چشم
میباشد تنها
ظاهر امور را
میبیند.

امام صادق
در حدیث ١٠٩٣
در بحث فلسفی خود
با یک ماده
گرا، چون هر
آخوند قشری
مادی هستند.
گرچه الفاظ
پیامبر واولیا
را بکار
میبرند. که
منظور پیامبر
را نمیفهمد. و
عملا بجای پیروی
از پیامبر با
عقل الهی او،
عملا پیرو
امثال أرسطوی
یونانی هستند،
که تنها
محسوسات
وملموسات بتن
را میبینند، و
امور معنوی چه
رسد بأمور
مینوی و الهی
وروحی را نمی فهمند.

امام صادق
در حدیث ١٠٩٤
با یک فیلسوف
دیگری بنام
دیصانی، بحث
در باره وجود
خداوند مینماید.
و جلسات منطقی
امامان، اگر براستی
صورت گرفته
باشد، در حضور
دیگران
بوده.که صحنه
سازی مخالفان
امامان بود. و
امامان نیز برای
دیگران تفاوت تفکٌر
مادی و عرفانی
را نشان
میدهند.
آخوندهای
سنٌی و شیعی که
مخالف سلوک الهی
هستند، و بعقل
ناقص خود عمل
و مراجعه در
أندیشه دارند.
پس کار فلسفه
بافی و جهل منطقی
و مذهبی
میکنند که عقاید
خود را توجیه کرده
باشد.

امام صادق
درحدیث ١٠٩٥
بفیلسوف عرب میگوید،
که( مجالس از
امانات) میباشد.
یعنی مجلس بحث
از جمله
امانات الهی
آنها است .که
باید سوء
استفاده
نکنند. و
مانند بحثهای عرفانی
و حتی فلسفه مادی
که باید صادقانه
و بقصد کسب
حقایق تازه
برای انسان باشد.
مانند هر استماع
مجلس علمی
برای کسب دانش
جدید.( امانت)
باز همان اوم
و سلوک الهی
است. که هدف
تعالی روانی
وعقلی برای
رسیدن بسطح بالاتر
موجودیٌت
عقلی و مقام روحی
و الهی خود
،که با
تجلٌیات شهودی
دست میدهد.

امام رضا
در حدیث ١١٠٠
بطرفداران
منطق مادی میگوید،
اگر خداوند و
انواری که تو
میگوﺌی وجود ندارد،
پس هرگز ما
نجات نداریم.
واگر چنان
باشد در
تاریکی
نمیتوان نجات
یافت . انوار
تجلٌیات
شهودی سالکان در
عوالم ملکوتی
و خواب، برای
غیر سالکان البته
وچود ندارد.
همین گونه
بآخوندهای قشری
میتوان گفت.
اگر أنواری را
که شما خدا میشناسید،پس
اولیای الهی
را باید
بپذیرید. و
اگر چنان باشد
که ما اولیای
الهی میگوﺌیم،
پس شما گرفتار
ومجازات
میگردید. یعنی
از انواری
میگویند که
مادی است ،ونه
انوار تجلٌیات
الهی در
شاهدان انوار
الهی و در
رؤیاهای
سلوکی .

مولا علیٌ
در حدیث ١١٠٢
میگوید، که
خداوند خالق هر
چیزی و انسان
است. که هفت
آسمان را
آفرید و خود
در آسمان هفتم
نشست. که این
آسمانها،
همان مراتب
شهودی ولایتهای
الهی هفتگانه
سالکان میباشند.
که با هر
ولایت سلوکی و
یک تولد با
عقل وکرامات
بهتری بجهان،
پس از تجدید
شهودهای قبلی،
بیک شهود و
آسمان الهی بالاتری
معراج و اسراء
دارند. که با
ولایت مصطفوی محمد
و تصوٌف ایرانی،
بشهود ششم روح
القدس قاﺌم،
و شهود هفتم عرش
رحمان، برای بازگشت
پیامبر گونه
بخلق میباشد.
و عملا تغییرات
ماهوی در روان
و ژنتیک روحی سالکان،
با مراتب الهی
مدبٌران و
ارباب نوع میباشد.
گرچه هر انسانی
ربٌ النوع فردی
خود را دارد.
ودر عوالم الهی
و آینده های
نیامده، تمام
مراتب الهی وحدت
وجود و یگانگی
خود را دارند.
و تفکیک آنها
کار ذهن انسان
برای امکان
تصوٌری مادی
برای عقل تاقص
او میباشد.

امام صادق
در حدیث ١١٠٨
با فیلسوف
ماده گرای
عرب، بحث
احتمالات بیرون
از علم و
آگاهی انسان
مینماید که
خواندنی است.
و آخوندها
قشری اولیای
الهی، بدتر از
فللسوفان
مادی دارند. که
دیگران منکر
خدا هستند.
ولی آخوندها
مدٌعی شناخت خدا
هستند، باز منکر
حقایق الهی یا
مراتب تجلٌیات
الهی و آینده
های بالاتر
فوق بشری میباشند.

امام باقر
در حدیث ١١٦٠
بسالک خود میگوید،
که بحث خصومت
آمیز با کسی
نکند، که باعث
شکٌ وتردید در
خود انسان
سالک میشود.
که باید علم
مورد تکلیف
الهی را
آموخت. که همان
امکان سلوک
وپاکسازی
روانريال در
تخلیه وتحلیه
برای رسیدن
بتجلیه های هفتگانه
میباشد. و نه
در علوم غیر
تکلیف الهی برای
انسان، که
وظیفه آموختن
آن برای انسان
نیست. زیرا علوم
مادی برای رفاه
زندگی انسان
بشری خوب است.
ولی علم الهی
و سلوک، و
نیاز دگرگونی
روان برای زندگی
بهشتی نوع فوق
بشری آینده و
پس از مرگ از
نوع بشری است.
که تفاوتهای فراوان
در تن و ذهن و
روان و حتی در
(بعد چهارم) روح
الهی دارند.

امام صادق
در حدیث
١١٦١بسالکان خود
میگوید، که در
باره خداوند، تفکٌر
با عقل خود نکنند،
که باید آنطور
که رؤیت
رؤیاﺌی و
شهودی در سلوک
الهی تفکٌر
کنند، و ترک
تفکٌرات مادی
کنند تا بدرستی
معتقد گردند.
گرچه آنچه خواهند
دید. برحسب
سطح عقل نوع
بشری شخص سالک
است. و بی نهایت
انواع فوق
بشری در پیش
هست. که یک روح
موفق سالک
بشری در آینده
های فوق بشری
تجلٌیات الهی
بالاتر دارد.
تا بفرض محال
بنور الآنوار
الله
آهورمزدا برسند.
بقول قرآن
آنگاه
آنچنانی که
خداوند خود را
در شهود بشما نشان
داد، آنرا
بپیر الهی خویش
بگوﺌید یا
بدیگران توصیف
کنید. گرچه کتاب
قرآن، که
دستور عدم
توصیف خداوند
را میدهد. تا
مگر آنچه در
رؤیا از خداوند
خواهند دید
بگویند. باز خود
قرآن فراوان
توصیف خدا کرده،
که تماما اوصافی
مادی و انسانی
میباشد. که
قابل تطبیق بر
خداوند نمیتواند
باشند. و این
مراتب شهودی تجلٌیات
الهی هستند که
مورد توصیف
سالکان پس از
شهود قرار
میگیرند.

پیامبر در
حدیث ١١٨٥ بیک
اعرابی که درخواست
غرایب و عجایب
علم پیامبر را
نمود گفت، که
تو برای برای
علم، یا همان سلوک
الهی، چه کرده
ای که بدنبال
عجایب علوم
الهی هستی ؟
زیرا علوم
منظور آگاهی
های شهودی از
تجلٌیات الهی سالکان
ولایتهای الهی
میباشد. که
این تجلٌیات و
الهامات لدنٌی
همراه آنها،
برای هر شاهد
آنها ، برحسب درجه
پاکسازی روان
شاهد میباشد.
و نه مطلق حقایق
الهی آنطوری
که هستند.
گوﺌی این
اعرابی
میخواهد از عجایب
احوال سلوکی و
شهودی مطلع
گردد. و لذٌت
هر تماشاگر
أمر عجیبی را دارد.
اعرابی یعنی
عرب صحراﺌی،
یا همان أرب وبدون
رب ٌ ومربٌی الهی
میباشد. مانند
عجم که أجم
است .که هنور
جم حمشیدی و
الهی، و جمع
با قرٌه ها و
خورٌه های
شهودی نشده
است. که قریش زردشتی
همان فرهنگ زردشتی
را داشته، وخود
مهاجران الهی
از ایران بیمن
و مکٍه بودند.
که مردمان
محلی را هدایت
کنند. که
تأثیر زبان
محلٌی در فرهگ
زردشتی قریش پیدا
شد> که این
نویسنده در
تفسیرات سلوکی
خویش از قرآن
و احادیث پیامبر،
تا آنجا که
برایم فراهم
شده مشخٌص
نموده ام.                                                امام
صادق در حدیث
١٢١٠ میگوید،
خداوند ایمان
و اعتقاد بوی
را در کسی نمی
پذیرد. اگر
تفسیر کلام
خدا را چنان
بنماید. که
خداوند مانند
دیگر موجودات
او شناخته
شود. و قیاس عقلی
برحسب نفس وروان
آلوده و عقل ناتوان
خود بنمایند.
مگر در سلوک
الهی که چگونه
کسب مراتب
تجلٌیات الهی
را بنمایند.که
مناسب سطح عقل
وکمال شاهد
است.وخداوند
خود بشخص نشان
میدهد.و اگر
که سلوک الهی
با ولایتهای ششگانه
الهی را
پرداخته باشد.

امام رضا
در حدیث ١٢١٩
درباره جبر واختیار
مطالبی دارد،
که اثبات امور
الهی
میتافیزیکی
را در زبان فیریکی
و منطق وفلسفه
مادی مینماید.
کاری که سالکان
تا نجات شهودی
با عرش رحمان،
و تولد دوم الهی
خود پیامبر
گونه بخلق
مینماید. که آنگاه
با کمک
الهامات لدنٌی
مدبٌران الهی
خود مطلبی را
میگویند. که
آخوندهای
قشری همه
مذاهب اسلامی،
وهمه ادیان
دیگر غیر
سلوکی،
کارشان اثبات
نظریٌات نفس امٌاره
و آلوده روان
خودشان ،و عقل
ناقص وضعیف
خود،و بزبان
منطق و فلسفه،
و یا حتی بزبان
علم فیزیکی و
تجربی
مینمایند. که
در هر حال جز با
سلوک الهی و
کسب شهود تجلٌیات
الهی،
نمیتوان بحقایق
شهودی و سطوح برتر
عقلی مربوط
بهمان مراتب
الهی مشهود
رسید. که این سطوحبرتر
عقلی مورد نیاز
تولد در نوع
فوق بشری هفت
هزار سال بعد است.
نوعی که در ٥٥
قرن دیگر
بوسیله مهدی
موعود، آخرین
کامل ولایت محمدی،
بنور رحمان و
عرش رب ٌ برتر
از رحمان
میرسد. که
ولایت هفتم
الهی و تنها
برای متولدین
فوق بشری، که
قبلا در نوع
بشری خود بنور
قاﺌم رسیده
بوده اند.
آنگاه سالکان
مهدی نیز بنور
رحمان و عرش
ربٌ برتر از رحمان
میرسند. که بجای
هفت هزار سال
بهشت سوم
انتظار عرش
رحمان،
چهارصد هزار
سال بهشت سوم انتظار
در عرش رب ٌ
برتر از رحمان
خواهند داشت. که
نامی نیز از
او نمیدانیم که
مهدی خواهد گفت.
وهمچنان
انواع بالاتر
وتجلٌیات الهی
بالاتر
وارباب نوع بالاتر
تا خداوند
الله
آهورمزدا در
پیش هست. وهر
بار در یک
تولد نوعی بالاتر،
هزاران برابر عقل
و صفات
وکرامات و
امکانات الهی وحیاتی
عظیم تری را
خواهند داشت.
که تقرٌب
وتشبٌه بخداوند
پیدا میکنند.
تا بعدا
خداوند ( هو) بیرون
از هستی ها،
که خود خالق و
صادر کننده خداوند
الله است، چه وظیفه
ای برای یک
روح الهی شده
که چون این
همانی الله را
پیدا کرده در
هستی خواهد
داشت .که منطقا
هر آموخته بحقایق
جدید، باید
دیگران را
آموزش بدهد.
کاری که
خداوند الله
از أزل تا
کنون و تا آبد
بی انتها کرده
ومیکند. و
رحمتهای الهی
ووجودهای عقل
و آگاه تری
بتمام ارواح، حتی
ارواح هر أتم
و مادون أتم،
چه رسد
بگیاهان و
حیوانات و
فصول فراوان
نوع بشری داده
است . و شاهکار
رحمتهای الهی
همان است، که
اکنون صاحبان
شهود عرش رحمان
در معقولات و
احوال وپاکی
های خالص و
میسٌر آنان
داده است.
وهزاران
برابر را در
نوع فوق بشری بشاهدان
امروز نور
قاﺌم خواهد
داد ،که قابل
تصوٌر انسان
نمیتواند
باشد.

مولی علیٌ
در حدیث ١٢٢١
در توصیف خداوند
میگوید، که
سراسر از نوع (
نفی صفات)
میباشد. و نه
(اثبات صفات)
برای انسان
،که کار عقل
نوع بشری اسن
صفات را
میشناسد. در
نفی صفات نیز،
باز بطور مطلق
نفی صفات نیست.
بلکه این چنین
و چنان گفتن
نمیباشد. که
باید از موجودیٌتهای
برتری دیگری گفت.
ولی سالکان
تجلٌیات الهی را
در شهودها
برحسب مقام
تکامل روانی خود
و درجه پاکسازی
روان امٌاره خود،
در تخلیه وتحلیه
میتوانند
بتجلیه و
دیدار رؤیاﺌی
و سمبولیک ار
آینده های
نیامده را،
چیزی شبیه و
تمثیلی از
آنچه این زمان
انسان میتواند
ببیند میرسد.
آنگاه میتوان چنین
دیدن تمثیلی
امور مادی شده
را، شاهد سالک
توصیف بدیگران
نمایند.و با
نفی صفات و یا نفی
احتمالات
صفاتی بنمایند.

امام رضا
در حدیث
١٢٢٣در توصیف
خداوند
یادآوری میکند،
که نباید قیاس
بآنچه عقل انسان
از امور مادی
میتواند بنماید
و میفهمد اکتفا
کند. مگر در
سلوک الهی و
شهود تجلٌیات
الهی را داشته
باشند. ویا
باید بپیر کامل
الهی خود
بمعرفی خداوند
بگوید. و
روایت از
رؤیای خود کند.
که پیر
تصحیحات هر
برداشت سالک
دارد، برحسب عقل
الهی بالاتری بیان
میکند. که
همچنان حقیقت
مطلق را
نمیگوید. ولی حقیقتی
برتر از
واقعیٌت
رؤیای سالک
خواهد بود. که
مطلق حقایق
نزد خداوند
الله میباشد.
که بفرض محال
یک روح فردی
موفٌق، در
أبدیٌت مطلق
بدان خواهد
رسید .که بروح
الآرواح رب ٌ
الأرباب و نور
الأنوار الله
میرسد. که باز
آنگاه هنوز بخداوند
هو بیرون از هستی
ها رسیده نشده
است . که الله
در عالم وجودی
داخل هستی
لاهوت است.
یعنی هنوز(هو)
نیست. و
خداوند هو در
عالم وجودی (
عدم ماسواه) در(
هاهوت)
میباشد. که ضمیر
اشاره ب(این)،
همچنان(آن)و (
هو و ضمیر
غایب) میباشد.
و أرباب انواع
هریک در
(جبروت) خود
میباشد. که جبر
اجرای احکام
الهی بالاتر
را دارند. و
ارواح
موجودات در(
ملکوت) جای ملاﺌک
و مقام اولیای
الهی، ملک و
پادشاه و
فرشته گونه
است. ولی انسان
عادی در(
ناسوت) مادی
است. که ( ناس عوام
و ناسیان) وظیفه
أزلی آبدی
تکامل روان با
سلوک الهی، و
پیمان عهد
الست خودرا فراموش
نموده اند.
گرچه خداوند
را عوالم وجودی
پاﺌین تر
فراوان دارد،
که آنها را
عوالم( ماسوت
یا ماس) و أصل
ماده مگوﺌیم.
ولی همچنان روح
وتکامل روحی
خود را دارند،
که درنهایت بانواع
أتمی میرسند
.که باید
همچنان
بانواع گیاهی
وحیوانی
وبشری و فوق
بشری تا
خداوند پیش
بروند. که
بازگشت همه بسوی
خدای الله میباشد.
نور و انوار
الهی، هم روشن
کننده تاریکی
های هستی است،
که بتوان قدمی
بجلو وکمال برداشت.
و نیز انواری
معنوی و
ادراکی
میباشند. که
همه انسانها
مراتبی از
أنوار آنرا
میتوانند دریافت
کنند، ولی
روشناﺌی
معنوی نا
محدود را
ندارند. اما انوار
مینوی و
شهودی، امکان بینش
بچشم دل، تا هفت
هزار سال
آینده را
بشاهد عرش رحمان
میدهد . تا در
آینده های بالاتر،
انوار الهی
بالاتر چه
دورأندیشی
ودور نگری و آینده
دیدن نیامده
ها را بدهند.
که تصوٌری از
آنها نداریم .
ولی جهل ما
دلیل عدم وجود
مجهولات ما
نیست . و فاصله فهم
وادراک
شاهدان عرش
رحمان با غیر
سالکان، که همچنان
که در
حیوانیٌت نوع
بشری هستند،
میتوان نمونه فاصله
فهم وعقل انسان
بشری با
میمون، و یا فاصله
عقل انسان بشری
با عقل انسان نوع
فوق بشری بدانیم.
که ناچاریم از
لفظ هزاران برابر
بگوﺌیم. که
هزارها نیز
نامحدود
هستند.

مولا علیٌ
در حدیث ١٢٤١
میگوید، آنها
که منکر قرآن
هستند، یعنی
منکر قرٌه های
ششم قاﺌم و
عرش رحمان
اکتشافی محمد
در سلوک الهی
او هستند، که آخوندها
وپیروان قشری
دین اسلام بنام
محمد، ویا
مذهب شیعه بنام
علیٌ نیز از
منکران وحتی
دشمنان و
قاتلان
معتقدین ولایتهای
سلوکی
میباشند. چون
باوری آن را
نیز ندارند.
بقول مولا
علیٌ، آیا انتظار
دارند ملاﺌک
شخصا برای أنان
حاضر گردند که
باور کنند . یا
اینکه برخی
آیات و سمبولهای
شهودی بدون
شایستگی
بآنان برسد؟
که در سالکان
با سلوک الهی
ولایتهای ششگانه،
بصورت شهودی و
آنهم سمبولیک
و در انوار
نورانی بآنها
میرسد. که پیر
کامل حسینی
بمعرفی خداوند،
خود نخستین
نور الهی و
شهود اول سالکان
طالب لقای الهی
خواهد بود.
مشرکان آخوند
قشری بهر
مذهبی، و نیر
منافقان
دارای پیمان سلوکی،
که ترک صلات و
ارتباط میکنند
چنین تصوٌر دارند.
که ملاﺌک
باید بمحضر
آنان برسد تا باور
کنند. ونه کسانی
چون محمد و
امامان، و هر
محمد و علیٌ و
امام زنده
سالکان بمعرفی
خداوند برای
انسان باشند.
که اینان قشری
خود بزرگ پندار،
نمیتوانند
اولیا را برتر
عقلی والهی از
خود بدانند .

امام صادق
در حدیث ١٢٦٩
تکذیب ادعای
یک غیر الهی
را میکند، که
گفت خداوند رحمان
عرش او بر روی
آب میباشد.
زیرا آنگاه خداوند
بصورت چیزی خواهد
بود که محمول
آب باشد. گرچه
آب در عرفان بمعنی
عقل است. که
روان جاری و
لغزان، بدون
شکلی ثابت چون
عقل شهودی شاهدان
تجلٌیات الهی
است. وکار
خداوند تکامل دادن
روح و روان انسانهای
سالک با
ولایتهای ششگانه
میباشد. که بشکل
شهود تجلٌیات الهی،
همراه عقلهای مربوطه،
و این همانی
های مقامات
الهی آنها را دارند.

امام رضا در
حدیث ١٣٠١
میگوید، خداوند
نور آسمان
وزمین است. که
هدایت أهل آسمان
و زمین میکند.
یعنی تجلٌیات
الهی چون نور
دیده در رؤیا
میشوند .که
هدایت کاملان
أهل آسمان شده
و در معراجها
میباشد. و
سالکان أهل زمین
هستند، که هنور
معراج شهودی و
اسراء بمراتب
الهی نهاﺌی خود
نرفته اند. حتی
روح هر أتم
عقل نوعی خود
را دارند. که
نور و هدایتی الهی
را دارند ولی در
سالکان بشری است،
که بصورت شهود
تجلٌیات انوار
الهی و شهودی
ولایتها دیده
میگردند.

امام صادق
در حدیث ١٣٠٢
میگوید که
خداوند نور
آسمان وزمین
است. که پیامبر
را مثال این
نور گفته است
وتازنده بود.
مانند هر کامل
الهی محمدی زنده،
که نور هدایت کننده
الهی برای چند
سالک خود
میباشد. و
پیامبر در
شهود پنجم صورت
مصطفوی نیز
برای واصلان
آن، نور ولایت
محمدی است.
زیرا نوری
شهودی میباشد،
که سالک را
بنور قاﺌم، و
نجات با مرگ قبل
از مرگ میرساند.

امام صادق
در حدیث ١٣٠٣
میگوید
خداوند خود را
نور میخواند،
که بقلب مؤمن
میفرستد. و در
آیه نور مذکور
قرآن نیز آمده
است. باز مراتب
شهودی و
اولیای الهی زنده،
هدایت کننده
سالکان خود
میباشند. ولی
نه بدیدار
خداوند مطلق الله
برسانند. که
بفرض محال یک روح
موفق پس از بی
نهایت تکاملات
وتولدات انواع
فوق بشری، و
کسب تجلٌیات
الهی بالاتر،
بنور الآنوار
الله أهورمزدا
میتواند برسد.
که آنگاه باز بخداوند
هو، بیرون از
هستی ها نخواهد
نرسیده . و ذکر توحیدی(
الله و أهو)
باین معنی است،
که هنوز
بخداوند هو
بیرون از هستی
ها رسیده نشده
است.

امام باقر
در حدیث ١٣٠٥
میگوید،
خداوند علم و
آگاهی شهودی خود
را نیزبصورت
علم و شهود
نزد وصیٍ محمد
قرار داد .که مولا
علیٌ، یا هر
کامل الهی که
امام امٌی واوم
کرده بازکشته بخلق
با این همانی
مقام محمد
بوده و هدایت
کننده سالکان هستند
. ونور صورت
آنها در حضور
ذهنی سالک
هنگام عبادت،
نوری الهی میباشد
. که امام باقر
آن نور را
باقی در أهل
بیت میگوید،
که تنها همان
کاملان الهی زنده
هر زمان
میباشند. و نه
سادات
وخویشان قبیله
ای پیامبر، یا
امامان و
اولیای الهی دیگر.

امام رضا
درحدیث ١٣٠٧
میگوید روز قیامت،
که همان روز
شهود نور قاﺌم
روح القدس برای
سالکان ولایت
سلوکی محمدی
میباشند.آنگاه
ما امامان
دامن محمد را گرفته،
و شیعیان ما
که سالکان
دارای شعاع
نور وسیله الهی
حسینی
میاشند، دست بدامان
ما هستند. یا
همان توسٌلات
عبادی سالکان
با حضور ذهنی نور
شهودی صورت
پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند.
و یاهریک از
شهودهای
پنجگانه
ولایت محمدی،
که بنور
قاﺌم، که
برترین شهود میسٌر
برای نوع بشری
است میرسند.

امام صادق
در حدیث ١٣٠٨
میگوید که ما
و شیعیان ما
دامان گیرنده
پیامبر برای روز
قیامت هستیم .
یا شهود قاﺌم
در وقت مرگ قبل
ار مرگ
سالکان. وما
تنها حزب الله
میباشیم. ونه
هرکس عبادتی قشری
داشت، خود را
از حزب الله بداند.
ولی بنام خدا،
هر گناه وفساد
و کشتار
دیگران را، بنام
مذهب باطل خود
کرده وهمچنان
میکنند. و
باصطلاح
ننگین خودشان،
دادگاه
روحانیٌت
برپا کرده که صحبت
از بیش از هزار
آخوند و أهل مذاهب
دیگری را
اعدام یا
زندانی کرده
اند. که مزاحم
غارتگری و
ستمکاری
خودشان نشوند.                امام رضا
در حدیث ١٣٢١
میگوید، وهم
ذهنی نمودن
انسان، دقیق
تر از اوهام
چشم تن انسان
میباشد. یعنی
شهود مراتب
تجلٌیات الهی
را، که وهم وتصوٌر
سالک
میخوانند أمر
دیگری است.
زیرا قبل از
شهود تجلٌی الهی،
کسی وهم از
پیش خود ار
آنها نمیتواند
بکند. ولی
بعدا بارها در
ذهن شاهد حاضر
میباشند.

امام رضا درحدیث
١٣٥٨و١٣٧١
میکوید که علم
و آگاهی های الهی،
بخصوص تجلٌیات
شهودی و
الهامات الهی
برای کاملان
الهی هر زمان
نهایتی ندارد.
که آنگاه
خداوند محدود
در أندکی کمٌی
میشود.

امام باقر
در حدیث
١٣٥٩میگوید،
علم و آگاهی های
الهی برای انسان،
بسته بمشیٌت
خداوند است.
یعنی سالک
هرچه همٌت
وهوم یا اوم و
توسٌلات و
پاکسازی بیشتر
در روان آلوده
خود کند،
تجلٌی بالاتر
و الهامات لدنٌی
و عقلی بالاتر
دارد. که مدرک
تولد زندگی
بهتر بعدی فوق
بشری او
میباشد.

امام رضا
در حدیث ١٣٦١
میگوید، که علم
و دانستنی های
الهی، قبل از
آفرینش هستی وجود
داشته است. که
بمرور
بسالکان نوع
بشری و حتی حیوانات
میرساند. که
بقول قرآن
زنبور عسل وحی
الهی دارد، که
چگونه خانه
خود را منظٌم بسازد.
و در هستی جز خداوند
کسی نیست.
انسانهای
آگاه از شهود
علوم و عقلهای
الهی، خود
عملا تجلٌیات
الهی هستند که
قدر خود را
نمیدانند. که خود
نیز از مراتب
الهی بوده، و
مقام برتری
نیز خواهند
داشت. اگر
تکامل روحی با
سلوک الهی بنماید.

امام باقر
در حدیث
١٣٦٢میگوید
که خداوند علم
خاص بخود و
علم عام دارد،
که بمخلوقات
خود بخصوص
سالکان شاهد
مراتب
تجلٌیات الهی
میدهد. مثل اینکه
بگوﺌیم،
کلٌیات نزد خداود
و تا آبدیٌت
است. و
جزﺌیٌات
مناسب زندگیهای
نوعی وسلوکی
نزد انسان و
سالکان
وکاملان
ولایتهای
شگانه میباشند.

امام باقر
در حدیث ١٣٦٤
میگوید
خداوند علم ودانستنی
هاﺌی دارد که
خاص خود او
میباشد. ولی
علومی دارد،
که بفرشتگان
مقرٌب خود و
انبیا داده
است. که نزد ما
أهل بیت هست. یعنی
کاملان الهی
زنده هر زمان
که آگاهی مراتب
شهودی را
دارند. و
دانستنی های الهی
همراه هر شهود
بالاتر،
آگاهی برتری
میباشد. و
نزدیکتر بآگاهی
های الهی. که بفرض
محال در
آبدیٌت مطلق،
و بی نهایت
تکاملات یک روح
در انواع فوق بشری
بعقلهای الهی
میرسند. که
الله خود در
مطلق آبدیٌت،
صادر اول
خداوند هو
بیرون از هستی
ها میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٣٦٩
در باره کرسی
سماوات و زمین
خداوند است.و
تفسیر سمبولیک
از علم الهی
میکند. که درجاتی
از آنها را
شاهدان
تجلٌیات الهی
دارند. ولی انسانها
قدر مقام عقلی
ووجودی کنونی خود
را نمیدانند.
که در فروان
تولدات نوع
بشری و قبل
نوع بشری، با تکاملات
روحی و سلوکی
کسب نموده
است. که باید
باز با ادامه تعالی
بشهود ها و
عقلها و آگاهی
های خود بدهد.
که در انواع
فوق، بشری
باید صورت گیرد.
و تمام این
علوم شهودی و
الهامی در
آخوندهای قشری
وجود ندارد. و
حتی منکر آنها
میباشند.
وتنها عقل
وآگاهی های حیوانی
نوع بشری را دارند،
که با مرک و
کارماها آنرا
نیز از دست
میدهند.

امام باقر
در حدیث
١٣٧٠میگوید،
خداوند علم(
مبذول) و داده
شده دارد ،که
باولیای الهی
داده. و نیز
علم( مکفوف)
دارد که خاص او
میباشد. انبیا
و فرشتگان
کاملان الهی
أهل بیت علم
مبذول را
دارند. که(
آیدهای) الهی
در( آیتهای)
شهودی و لدنٌی
همراه میباشد.

امام باقر
در حدیث ١٣٧٣
میگوید، محو و
اثبات با
خداوند است که
علم کتاب را دارد.
و آنچه نیست
بمعنی نبودن در
علم الهی
نمیباشد. در
سالکان الهی است،
که مسآله محو
آثار منفی روان
میکند. و
اثبات و تثبیت
صفات در روان
سالکان
میباشد. علم کتاب
نوشته های از قبل
الهی نیست
.بلکه همان
سلوک الهی
کتاب یا وظیفه
مکتوب خداوند
برای انسان
است. که برحسب پیشرفت
شهودی
سالکان، محو و
اثبات با
تخلیه وتحلیه
صفاتی صورت میگیرد.
آنگاه تجلٌیات
الهی هفتگانه
نوع بشری دست میدهد.
و در انواع
فوق بشری بی
نهایت
تجلٌیات عظیم
تر و عقلی
برتر از آن دارد.
که مدام شهود
های قبلی را
نسخ آیات یا
رها در
توسٌلات
عبادی
مینماید. که
آیت جدید و
برتر شهودی را
وسیله توسٌل
عبادی خود
کند.

امام صادق
در حدیث
١٤٠١میگوید
خداوند دو گونه
علم دارد.(
مخرون مکنون)
نزد خودش که
از جمله علم (
بدای الهی) است
.که تنها خداوند
تغییری
درسرنوشت و
شهود و مقام الهی
یک روح، در
سالک موفق ولایت
را میدهد. و
أنبیا و
ملاﺌک و ما
أهل بیت،
اولیای الهی
تا زنده هستند،
از این علم
مکنون آگاه هستند.
که همان هفت شهود
میسٌر برای نوع
بشری و عقلهای
مربوط ووابسته
آنها میباشد.
و الاٌ امامان
و پیامبران
علم و آگاهی
شهودی انواع فوق
بشری را
ندارند. که
مهدی موعود
کشف و شهود نور
رب ٌ رحمان را
مینماید. و
عقل نوع بشری
پیامبران را خداوند
داده، که باز
در انواع
بالاتر از نوع
فوق بشری،
هربار هزاران برابر
عقل و آگاهی و
قدرتهای ذهنی
و حیاتی و
شهودی را
خواهند داشت.

مولا علیٌ
در حدیث ١٤٣٧
میگوید خداوند
دو علم دارد،
علمی که مردم نمیتوانند
بفهمند که
همان( جوهر اسلام)
و یا نتیجه(
اسلام وتسلیم)
سلوکی در
ولایت ما، با
مراتب شهود
است. و علمی که انسانها
میتوانند
بفهمند، که
خداوند آنها را
بدان دانستنی
ها که بآنها
داده داوری میکند.
یا آگاهی های جزﺌی
مناسب زندگی
نوع بشری
انسان است.

امام صادق
در حدیث ١٤٤٨
میگوید علم و
آگاهی چون
مشیٌت،
بخواست انسان نیست
که بدان برسد.
یعنی آگاهی
های شهودی
سالکان موفق.
لذا همیشه
هرچه خداوند
مشیٌت کند، از
علم قبلی او
میباشد. یعنی
خداوند مراتب شهودی
و عقلی تمام
انواع برتر
آینده را آماده
دارد. که
ارواح سالکان
چون انسانهای سالک
بدان میرسند
.آنگاه مشیٌت
الهی و بدای او
دست میدهد. که سالک
شاهد نیز بدان
علم تجلٌی و
عقلهای مربوطه
میرسد .

امام صادق
در حدیث
١٤٥٨میگوید
خداوند از أزل
بی ابتدا وتا
آبد بی انتها،
بذات خود عالم
و آگاه بوده،
که هنوز علمی هم
در هستی پیدا
نشده بود. که
سالکان قبلا
مراتب شهودی
را نداشتند. و
خداوند قادر و
توانهای آبدی است.
قبل ار اینکه
قدرتی در هستی
وجود داشته
باشد. زیرا سالکان
و حتی دیگر موجودات
عقل لازم آنها
و قدرت حیاتی
و حرکتی و
سلوکی آنها را
بتدریج میدهد
.

امام حسین
در حدیث
١٥٠٨پاسخ
اعتراض
مخالفین بابن عباٌس
عمو زاده
پیامبر، که
گفتند برای هر
موردی فتوا
میدهد. پس تو
نیز درباره
خداوند نظر بده.
امام حسین گفت
اگر امور دینی
و الهی را بر
قیاس منطقی قرار
بدهند، همه عمر
چون جسد
مردهای بدون
عقل و آگاهی
بیشتر خواهد بود
.

امام صادق
در حدیث ١٥٣٩
میگوید کسانی که
میگویند،
خداوند آنها
را مجبور
بگناه کردن
کرده است .که این
ظلم بخود
وکافر شدن است.
یعنی جاها
است. و برخی
میگویند که خداوند
بآنها اختیار داده
که گناه کنند
یا نکنند. و
این یک توهم
نادرست در
قدرت خداوند
است. که نقشی
برای خداوند
قاﺌل نیشوند.
وسوم کسانی که
سالک الهی میباشند،
و قدرت هر کار
را برحسب طاقت
هرکس را داده خداوند
میدانند. که چقدر
عقل بکسی داده،
و چقدر عقل برتر
را طالب
میباشد. گناهان
انسان نتیجه
آلودگی روان حیوانی
و شهوت ران او میباشد.
و ثواب یا پیشرفت
شهودی و عقلی،
داده ای الهی است
که بافراد
تخلیه کرده
معایب روانی خود،
و تحلیه نموده
بصفات الهی
پیر مربٌی
الهی، آنگاه
بصورت تجلیه
های الهی و
عقلهای
مربوطه و
لدنٌی بآنها
میدهد. که
حقیقی تر از
واقعیٌات
معقول نوع
بشری هستند.
ولی هنور
حقیقت مطلق
نمیباشند. حتی
در تمام انواع
فوق بشری
فرشته گونه
آینده، که عقل
برتر را از خداوند
میگیرند، که
بخواهند گناه
و کار قهقرای روان
خود نکنند، و
یا ثواب و کسب
شایستگی های بیشتر
روانی بنمایند.

امام رضا
در حدیث ١٥٤٢
میگوید،
خداوند ترک
مخلوقات و
انسانها را
نکرده است.
بلکه وقتی
ملاحظه
میکند، که کسانی
ترک کفر جهل و
شرک قشری گری
نمی کنند آنها
را بحال خود
رها میکند. که
قهقرای جهنٌم
پس از مرگ خود
را در نسخ و
مسخ نوعی در حهان
بیشتر بنمایند.
که بقول قرآن
مسخ میمون و
خوک بهترین شانس
آنها خواهد
بود. و الاٌ
مار ومور و
حتی گیاه و
جماد نیز میتوانند
بشنوند. تا دوباره
وحتی صد باره،
خداوند آنها
را بنوع بشری
و همین سلوک
الهی تا نور قاﺌم
را میرساند،
که باید انجام
بدهند، که
بانواع فوق
بشری بالاتر نیر
نزدیکتر بخداوند
بروند. که روح هر
أتم نیز از نردبان
انواع و
تکاملات طبیعی
با مراتب الهی
و ارباب انواع،
بموجب فرمان
کن فیکون أزلی
أبدی، خود را
بازگشت بنزد خداوند
بدهند.

امام صادق
در حدیث
١٥٤٣میگوید
فهم أصل جبر
است که انسانها
میکنند. و نه باختیار
خود که بعقل
انجام داده
باشند. بلکه آفرینش
الهی چنان
است، که هم جبر
است وهم
اختیار، ویا
هم اختیاری و
یا جبری
نیستند. شاید
ظاهرا حیوانات
و انسانهای
حیوانی، خلقت در
جبر بمقام
فاسد روان خود
میرسند. ولی سالکان
اختیار بی
اختیاری را
میکنند. و
آزادی خود را
آزادانه در
اختیار خدا و
پیر الهی بمعرفی
خداوند
میگذارند. که
بمراتبی از
مشیٌت الهی و
بدای تغییر
سرنوشتها
برسند، که
بتجلٌیات
شهود الهی و عقلهای
مربوطه
میرسند. و خود
نیز این همانی
مقام الهی
تجلٌیات
شهودی خود را
پیدا میکنند.

امام صادق
در حدیث ١٥٩٠
میگوید،
خداوند بندگان
سالک خود را
در حدٌ
استطاعت و
توان جسمی و
عقلی، آنها را
مکلٌف بوظایف
سلوکی کرده
است. پس خداوند
بسالکان قدرت جسمی
وعقلی بیشتر میدهد،
که راه تکامل
روح خود را
دنبال کنند.
که سالکان با
تخلیه و تحلیه
میتوانند
باین توانهای
برتر عقلی و
روانی و جسمی
برسند، که
بتجلیه های شهودی
و عقلهای مربوطه
میرسند.

امام صادق
در حدیث ١٥٩١
میگوید،
اینکه آمده که
خداوند با قلم
نوشته وسرنوشت
خود را نموده
وتمام شده
است. شاید در
حیوانات و
انسانهای حیوانی
درست باشد.
ولی در سالکان
چنین نیست. که
سرنوشتهای
هفتگانه سلوکی
تازه ای دارند.
هربار با یک
شهود برتر که
بدای الهی و
تغییر مشیٌت
ولایتهای
قبلی سالک را
محو و پاک
میکند. که سرنوشت
بهتر بعدی
ومشروط را
میدهد، که باز
بسرنوشتهای
بالاتر برسد.

پیامبر در
حدیث ١٥٩٢
میگوید،علم
الهی از قبل بوده.
و سپس مرکٌب قلم
او خشک شده.
یعنی تغییری
در آن دانستنی
الهی نخواهد
بود. مگر در
تحقٌق کتاب
ونوشته خدا،
یعنی فرمان کن
فیکون و شدن
تکامل روح
فردی با سلوک
الهی در
انسانها، و
تصدیق رسالت
پیامبر و پیر الهی
سالک بمعرفی خداوند
است. آنگاه
سعادت و شقاوت
انسان عاقل با
خود او است. که
پاکسازی روان
خود کند و
بسرنوشتهای
انواع فوق
بشری و
بهشتهای نوعی
در نوع فوق
بشری آینده
برسد. والاٌ
کارماهای
مجدد نسخ ومسخ
حیوانی بجهان وتکرار
گذشته ها در
آینده ها را
دارند.

امام رضا
در حدیث ١٥٩٣
میگوید، اگر خداوند
میخواست که
همه مخلوقات
را در یک لحظه
بکمال نهاﺌی
برساند
میتوانست. ولی
تربیت وتکامل
نیاز بخواست خود
انسان دارد. و
لذا همان
اراده الهی در
سلوک الهی برای
نوع بشری، با
اجازه و داوری
و کمکهای الهی
میباشد. که
کسی میتواند
بدان ایمان بیاورد
و اوم کرده،
امٌی شود و
بهشتی تر
گردد. خداوند میخواهد،
ولی انسانهای
سرکش اراده خود
را بر اراده
خداوند مقدٌم
میدارند. که
بجای تکامل
وثواب و کسب
بهشت نوعی، گناه
و فساد و
جهنٌم پروری
میکنند. و در
مقابل لذٌٍت حیوانی
زندگی های
حقیر انواع را
در نسخ ومسخ خواهند
داشت که تکرار
گذشته ها است .

امام صادق
در حدیث
١٥٩٥میگوید،
خداوند رحیم
تر از آن است،
که تصوٌر شود
انسان را مجبور
بگناه نماید،
آنگاه اورا
نیز مجارات
نماید.
وخداوند قوی
تر از آن است،
که هرچه را
بخواهد
میتواند انجام
بدهد. ولی در
مورد سالکان
است که باید خود
را بمقام این
همانی صفاتی
مقام الهی و شهودی
خود برسانند.

امام صادق
در حدیث
١٥٩٦میگوید
خداوند عادل
تر از آن است
که کسی را
مجبور کند، و
بقهقر و جبر
عبادتی نماید.
این خواست انسان
جاهل قشری
برای قهقرای خود
میباشد. و یا سالک
مطیع سلوک که
بتواند
بمقامات الهی تازه
در شهودهای بالاتر
خود برسد وخود
را الهی
ترنماید. که
این همانی
صفات و ماهیٌت
تجلٌیات شهودی
خود را پیدا
کند. و از حیوانیت
بفرشته شدن چون
اولیای الهی
برساند.

امام صادق
در حدیث ١٥٩٧
میگوید رسول خدا
گفته، خداوند
چنان نیست که
انسان را
بفساد و گناه مجبور
نماید. ولی همچنان
است که هرگونه
احوال مثبت
ومنفی
انسانها،
بخصوص سالکان
بدست خداوند
است. زیرا
سالک اراده ثواب
دارد، ولی انجام
آن رسیدن
بثواب یا نیکی
و امدادات
جسمی و ذهنی و
روانی انسان میباشد.و
گناهکاران با توانهای
الهی خود بکار
گناه
میپردازند. و
سالکان امکانات
و کرامات
بالفعل خود را
برای تحقٌق کرامات
بالقوٌه در
جسم و ذهن و
روان، کاری
ندارند بکنند
مگر خویشتن
داری و خود
سازی و تکامل
روح که عملا
با خداوند
ومراتب الهی
میباشد.

امام رضا
در حدیث
١٥٩٩میگوید
هرکه از جبر و
اختیار بگوید کافر
است. که جبر
انسان بفساد و
بخاطر فساد روان
شخصی و لذٌت
جوﺌی او است. و
اختیار انسان
تنها در
اختیار بی اختیاری
و تسلیم
اختیار خود
بپیر الهی در سلوک
میباشد.

امام صادق
در حدیث
١٦٤٨میگوید،
که خداوند میدانست
و مشیٌت نمود،
و سپس تقدیر
سرنوشتی و قدرت
اجرا داده، و امضا
یا قضا و
داوری میکند.
پس علم او قبل
از مشیٌت او
میباشد. و این امور
تنها در
سالکان در
دوره سلوک
صادق است. که همکاری
سالک در تحقٌق
هدفهای الهی
میباشد. و الاٌ
خود بقهقرا میرود.
و بعدها در
نسخ ومسخ
حیوانی تا
بازگشت مجدد
بنوع بشری،همین
مشیٌت الهی
سلوک را اجرا خواهد
کرد. که روح هر
أتم نیز زمانی
از نردبان انواع
بنوع بشری و
سلوک تا نور
قاﺌم را
خواهند طی
نمود که
بانواع فوق
بشری بعدی
بالاتر بروند
.

امام صادق
در حدیث ١٦٦١
میگوید روز قیامت
مدٌعیان کاذب
هر بدعت دینی،
یعنی آخوندهای
قشری در همه
مذاهب و همه ادیان
غیر سلوکی،
چون خال سیاهی
در تن گاو سفید،
قابل تشخیص
هستند که
مجازات گردند.
و مراتب الهی
را نمیتوان
فریب داد. و یا داوری
الهی را هرج و
مرج دانست.

مولا علیٌ
در حدیث ١٦٦٢
میگوید (قدری)
ها در حکم
مجوس یا
کافران مغ
هستند. مغ ها
آخوندهای غیر
سالک زردشتی و
قریش بوده اند.
و مسلمانان غیر
سالک نیز چنین
هستند. حتی اگر
مسلمان ویا
بهر دینی وهر
مذهبی باشند،
باز همگی قدری
میاشند. یعنی
خود را آزاد و
قادر بهر کاری
که بخواهند
گناه یا ثواب
بنمایند. و یا
برخی قدری
رابرای
اعتقاد
بسرنوشت قبلی خود
میدانند. که
سرنوشت انسان
اورا بگناه میبرد،
یا با ثواب و
تکامل بسوی خدا
و شهود
تجلٌیات
بالاتر خواهد ببرد.نه
که خداوند مجبور
کند و بعد
مجازات نماید.
قدری بودن در
آغاز عنوان
مسلمانان
بود، که سلوک الهی
خواسته پیامبر
را نمی کردند.
و شاید همین
سنٌی های مخالف
ولایت سلوکی علیٌ
بودند، که
آخوند پرستی مذاهب
را بوجود
آوردند. بعدها
شیعیان مدٌعی
ولایت سیاسی
علیٌ، همین حکومت
دینی و همین گناه
و انحراف را
نموده
ومینمایند. که
علیٌ را تنها
برای سلوک الهی
باید توسٌل کرد،
بخصوص در شهود
چهارم
مرتضوی، که
شرط الهی برای
کسب رضایت الهی
از سالکان میباشد.
آنگاه بشهود مصطفوی
وبا مرگ قبل
از مرگ بنجات
از نوع بشری
با شهود قاﺌم
میرسند.                   مولا
علیٌ در حدیث
١٦٦٣میگویدف
من آهل قدر و قدری
ها که سلوک الهی
نمی کنند،
توبه میپذیرم.
که سالکان این
توبه نصوح
سلوکی را
دارند. و تا
وقتی که مولا زنده
بود. ولی بعدها
در هر زمان
دیگرهر کامل الهی
حسینی بمعرفی خداوند،
که بقول پیامبر
٣١٣ نفر آنها
همیشه زنده در
جهان هستند، نقش
و این همانی
مقام محمد و
علیٌ را برای
سالکان خود
دارند. که
توبه طالبان
لقای الهی را میپذیرند.
و پیمان بشرط تسلیم
و اطاعت، طالبان
سلوک و لقای الهی
دست بیعت
سلوکی بپیر
الهی میدهند.
که جان خود را
نیز هدیه میکنند،
تا بجانان
الهی نور
قاﺌم، و با
مرگ قبل از مرگ
میبرسند. که این
آخرین آزمایش
و امتحان پر محنت
الهی از سالکان
ولایتهای ششکانه
میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث
١٦٦٤میگوید،
هرکس در قدر و
سرنوشت، و در قدرت
و توان خود
مبالغه کند از
دین خارج است.
اگر کسی که
پیمان سلوکی
برای اوم
نمودن بسته
است. سالک در
تسلیم الهی و
سرنوشت کنونی
خود، و هفت سرنوشت
سلوکی بعدی،
تسلیم باشد.
که بلایای
سلوکی و دستورات
الهی پیر کامل
خود را
میپذیرد. که
قدرت خود را
در اختیار خداوند
گذارده
است.سپس از
قدرتهای الهی تازه
برخوردار
میگردد، چون
بتجلٌیات
الهی هفتگانه
خود میرسد.

امام باقر
در حدیث ١٦٦٥
میگوید شب شب
است و روز روز.(
مرجأه )کسانی که
سلوک الهی را
بآینده های خود
واگذار میکنند،
که سلوک الهی را
اکنون آغاز نمیکنند.
باز یهودیان و
مسیحیان قدری
هستند، که یهود
و نصارا که
همه ادیان
نیز، اگر سلوک
الهی نکنند
قشری هستند.
که پیامبران آنان
را لعنت و
نفرین میکنند
. ما نیز شیعیان
غیر سالک را لعنت
مینماﺌیم.

امام صادق
در حدیث ١٦٦٦ میگوید
در باره قضا و قدر،
یعنی قضاوت
وداوری و
مشیٌت قبلی
انسان، و نیز سرنوشت
و توانهای
بالفعل انسان
سالک، از جمله
مخلوقات الهی
میباشند. یعنی
در سالک هر پیشرفت
آنها، ابتدا
سرنوشتهای او،
سپس داوری الهی،
و بالأخره
پذیرش عبادات
سالک است، که
اورا
بتجلٌیات
الهی بالاتر
میرساند. که
عقل بیشتر
برای سلوک باز
بیشتر بآنها
میدهد .

مولا علیٌ
در حدیث ١٦٦٧
میگوید که مقدار
غلبه بر تقدیر
داد. و اگر
آفتی بود
تدبیر الهی
است. یعنی سرنوشتها
و کرامات بالفعل
و بالقوٌه
نوعی هرکس هر
چقدر باشد، در
زندگی غالب است
.ولی سرنوشت و
بهشت بعدی چون
حاصل نمیشود،
قدر قبلی
نخستین بشری مغلوب
میگردد. که سالکان
دارند. و غیر
سالکان
همچنان مطیع
سرنوشت اولیه بشری
خویش هستند.
که بهشت موعود
الهی تولد
پیشین آنان
بوده است. که
لذٌت بهشتی
چهارم خود را
میبرند. ولی اتلاف
کرامات
میکنند. که پس از
مرگ تولدات حقیر
تر دارند.
مولی میگوید،
بنظر میرسد که
آفت و شرایطی
پیش میآید، که
انسان
نمیتواند
سرنوشت طبیعت
بشری خود را،
آنچنان که قدرت
آنرا داشته
انجام بدهند.
زیرا در تدبیر
خداوند هستند.
و اگرکسی سالک
باشد، که بسرنوشتهای
هفتگانه
سلوکی خود بالا
کیرود و
بتجلٌیات
الهی میرسد. لذا
سالکان
بلایای سلوکی
بیشتر را
سپاسگذار تر خداوند
هستند. که
صبوری و عشق
ورزی و صداقت
خود را در
پیمان نشان داده
باشد. که
آنگاه تخلیه
از صفات با سعی
سالک دست
میدهد. و تحلیه
بصفات الهی با
پیر الهی است.
و تجلیه ها یا
مراتب شهودی
داده های
رؤیاﺌی
خداوند هستند.
که سمبول
آینده های
بهتر تولد بعدی
میباشند.

امام صادق
در حدیث ١٧١٧
میگوید، که
خداوند مانعی
بین انسان و
قلب وفکر او میگردد.
وقتی خداوند
تدبیر فکر وروان
سالک را
مینماید، که
برخلاف توان
انحراف خود،
همچنان در خط مستقیم
سلوک الهی تا نور
قاﺌم، و
نهایت پیمان خود،
و امکان بشری
خویش میباشد.
و نخواهد گذارد
که باطلی
بنظرش حقٌ باشد.
که قشری های مذهبی
آنرا الهی میداند
و قهقراﺌی
میشود. بلکه حتی
خطای اتفاقی
پیر الهی خود
را، بقول پیامبر
حقٌ دانسته که
خطا را صلاح
خود میداند.
که همان صلاح دید
الهی بوده است
.

امام صادق
در حدیث ١٧٢٥ میگوید،
دین من و
اجدادم چنین بوده،
که تلخ و
شیرین آن از خداوند
میدانم. که در
سلوک سالک بلایای
سلوکی را خیر وتکامل
و نیکو میداند.
و شرارت انسان
نیز از خودشان
است. ولی با
امکانات الهی
شرارت میکنند.
و شرارت سالک
خارج از کنترل
خودش میباشد.

امام صادق
در حدیث
١٧٢٦میگوید
خیر وشرٌ،
کوچک و بزرگ
آن ارخداوند
است. زیرا کسی در
هستی غیر از خداوند
نیست. ولی در
سالکان این
شرٌ و تلخی بلایای
سلوکی، وسیله
تکامل و پاکی روان
سالک میباشد.
ومجازات الهی
و برای جلوگیری
از حرکت
تکاملی سالک
نیست . و غیر
سالکان برحسب انگیزه
ها و عقده های خود،
که عقیده ساز
آنان است
شرارت را
میسازند. که
میتوانند داشته
باشند. ولی با
توانهای الهی در
تن و ذهن و
روان انسانی
سلوک را انجام
نمیدهند. که
از سرمایه اوٌلیه
زندگی بشری
خود سوء
استفاده
میکند. که قمار
پر باخت دارد.
و آخوندها این
انحراف را دارند.

امام صادق
در حدیث ١٧٢٧
میگویدف هرکس
تصوٌر کند، که
خداوند دستور فساد
و گناه را
داده دروغ میگوید.
و اینکه انسان
خیر وشرٌش با
خودش است ،خود
را تکذیب مینماید.
مسؤلیٌت
اراده گناه با
انسان است که
خواسته است.
اگر غیر سالک
و یا سالک سرکش
باشد، عملا با
توانهای جسمی
و ذهنی و
روانی متعلٌق بخداوند
بوده ،که در
انسان هست
گناه صورت گرفته
است. و لذا
جبران سلوکی
در تخلیه
وتحلیه دارد
که بنفع او میباشد.
لذا برخی سالکان
تأخیر و یا
توفیق کسب تجلٌیات
الهی دارند.

امام صادق
در حدیث ١٧٣١
میگوید اگر
قرآن کفته خداوند
فساد را
بانسان الهام
داده است.
یعنی بوی
الهام و اجازه
فساد داده.
درواقع خود
میخواهد چنین کند.
ولیا میتواند
نخواهد که بکند.لذا
گناه کرده. وخود
عمل گناه بذات
خود گناه نیست
.که بی اراده گناه
نمودن مجازات
الهی ندارد.
بلکه در اراده
و خواست انسان
است، که بتحریک
عقده های روان
انسان گناهی
میشود .

امام صادق
در حدیث ١٧٣٤ میگوید
اینکه خداوند
میگوید، ما دو
(نجد) و أمر برجسته
و مهم را
بانسان نشان دادیم،یا
همان سلوک
الهی و یا
قهقرای نوعی
است، که
بدانیم خیر و
شرٌ خودمان در
کدام است . که غیر
سالکان در
حیوانیٌت
خود، و سالکان
در صورت
نفهمیدن
هدایت پیر
الهی او میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٧٣٥
میگوید اما
هرچه که
خداوند انسان
را در حجاب
ندانستن گذاشت
پس مسؤلیٌتی
ندارد. چون
دانستن
مسؤلیٌت است.
که سالک
میداند و یا
از پیر الهی
میفهمد. آنگاه
مسؤل میشود.
ولی غیر
سالکان بخصوص
قشری ها، نمی خواهند
بفهمند. و فهم آنها
همان فهم
حیوان وکودک
است. پس جز
کارماهای آینده
خود راه دیگری
را نمیرود.

مولی علیٌ
در حدیث ١٧٣٩ میگوید
من خدا را
بدین روش شناختم،
که هرچه
خواستم نشد و
هرچه خدا خواست
همان شد. زیرا خداوند
است که هر عزم
و عزیمت و
اراده ای را
خنثی میکند.
زیرا انسان در
تن و ذهن و
روان هرچه
بخواهد خواست خداوند
است. و عقده
های غیر
سالکان نقش
خدایشان را
دارد. و پرستش
عقده های خود،
و بدتر پرستش
عقده های
آخوند تجویز و
دستور دهنده او
است آنرا عمل میکنند.
پس شیطان
أهریمن آخوند
را پرستیده است.

امام رضا
در حدیث ١٧٥٢
میگوید،
خداوند بر
دلها و چشم و
گوش آنان مهر
زده است، که
نمی فهمند .
چون فهم
شایستگی الهی
روان را لازم دارد.
که سالکان
شایستگی خود
را مدام با
تخلیه وتحلیه
بیشتر میکنند،
که بتجلیه های
بالاتر و
عقلهای مربوطه
میرسند. پس
فهم برتر
وعمیق تر
مینمایند.
گوﺌی گناه و
فساد قبلی در
ژنتیک انسان
پرده ای، در
برابر چشم دل انسان
غیر الهی است.
و سالک این حجابها
را از خود دانسته
، وخود را
مسؤل میداند.
پس برخود پاکساری
را وظیفه میداند
.

امام باقر
در حدیث ١٧٥٥
میگوید، معنی
(لا حول الله) این
است که حول
واحوال و
تحوٌل وهر
تغییری را در
خود نداریم ،
مگر خداوند
کمک کند. حتی
طاعت و اطاعت
و استطاعت
سالک از خداوند
میباشد. که لحظه
بلحظه
نیرومندتر
میشود، که بتجلٌیات
بالاتر نیز میرسد
.و در خود خدا
را میبیند. و
این همانی
مقامات الهی شهود
خود را پیدا
میکند.

امام صادق
در حدیث ١٧٥٦ توصیه
میکند، که
کاملان و
سالکان با او،
بمردم اصراری برای
سلوک الهی
نکنند. که
خداوند باید
خواسته باشد.
که حتی اگر
تمام جهانیان
باهم بکوشند،
نمیتوانند
کسی را هدایت
نمایند. که بهدا
و خدا و شهود تجلٌیات
الهی برسند.

امام صادق
در حدیث
١٧٥٨میگوید
مردم را آزاد بگذارید
. اگر خداوند
کسی را هدایت
بخواهد، تلنگری
در دل او
میزند. یا
نقطه سفید و
روشنی در دل
سیاهش ایجاد
میکند. که خود
بسوی نور تازه
خویش پیش میرود.

امام باقر
در حدیث ١٧٦٠میگوید،
قلب چنان
منقلب میشود.
که گوﺌی
بگلوی انسان میرسد
.که میخواهد اورا
خفه نماید.
مگر وقتی که
حقٌ را پیدا کند
که راحت میشود
. انسان مستعد
دنبال حقیقت
است. اگر خداوند
نیز راهنمای پیر
الهی اورا بوی
معرفی در رؤیا
نماید. و خود
را برای تسلیم
الهی بگذارد.
ونه تنها در
نام مسلمانی
اقدامی کند که
طالب لقای الهی
در سلوک و
اکنون نخواهد باشد.

امام صادق
در حدیث ١٧٦١
میگوید کسی را
بسلوک الهی دعوت
نکنید. خداوند
هرکه را
بخواهد گردن اورا
میگیرد و بسوی
سلوک الهی
میبرد.

امام صادق
در حدیث
١٧٦٤میگوید
خداوند تحوٌل
و حاﺌلی بین انسان
و قلبش
میسازد. یعنی
تغییر حال بوی
میدهد. که حقٌ
و باطل را از
هم تشخیص
بدهد. عقده
های روانی
معمولا مانع
هستند ولی کمک
خداوند همیشه غالب
میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٧٦٨ میگوید،
پیامبر بهمه اطرافیان
حرف خود را
میزد. و هرکس
را که خداوند
خیر وتکامل و
فهم اورا
میخواست
آنگاه
میفهمید. و
الاٌ گوﺌی
مهر بر دل و
گوش او خورده
است . که قشری
های مذهبی این
مهر را بر دل و
فکر وروان خود
دارند.

امام باقر
در حدیث ١٧٩٦
میگوید، مردم باید
بدانند که اگر
خداوند معلٌم آنها
است، پس
میفهمند. و
اگر غیر خدا
چون آهریمن و
آخوندی را
معلم خود بدانند،
همان را
میفهمند که
حیوانات و
قهقراﺌیان هم
اکنون
میفهمند.

امام باقر
در حدیث
١٨٠٤میگوید، خداوند
در کمک آدم
بود. آنگاه که
از همه انسانها
پیمان تسلیم
بخداوندی خود،
و نبوٌت هر
پبامبرکه (عهد
الست) گرفته
است. ومحمد
اولین کسی بود،
که پیمان را
بست. اولین
یعنی نخستین
در بالاترین درجه
پیمان الهی. که
محمد با نور قاﺌم
روح القدس در تولد
پیشین، آنگاه
که در ولایت مسیح
بود، سوگند آن
پیمان و عهد
(الست بربٌک)
را لبٌیک و
آری گفت .تا در
تولد بهتر
بعدی، با
تجسٌم انسانی نور
مصطفوی خود پیمان
بست و لبٌیک
گفت. و پیمان
مجدد تسلیم
بست، که بجای نور
مصطفوی، بنور قاﺌم
رسید. وباز با
نور قاﺌم این پیمان
را بسته، که
باز در تولد
فوق بشری آینده
خود، با تجسٌم
انسانی مقام الهی
قاﺌم، در
مهدی موعود
قاﺌم آخر
الزمان ولایت محمدی،
و شرافت و
برتری نوع
بشری، مجددا پیمان
و سوگند داشته
باشد که بنور
رحمان نیز برسد.
و از لحاظ
تاریخی، گوﺌی
روح محمد تاریخی
، نخستین
متعهٌدان سلوکی
با مهدی موعود
ونوع فوق بشری
خواهد بود.
انسانهای
امروز همگی مراتب
کمالات الهی
بهتری در تولد
پیشین خود
داشته اند، که
اکنون آنرا فراموش
کرده است. که
انسان یعنی
نسیان دارد،
وانس بحیوانیٌت
نوع بشری خود
گرفته است. و
یک روح فردی حتی
اگر روح أتم و
گیاه وحیوان و
هر انسانمی باشد،
باید فرمان کن
فیکون و تعالی
های شهودی
مراتب الهی، وکسب
این همانی صفات
آن مراتب الهی
را پیدا کند.
که تا بی نهایت
انواع فوق
بشری، عاقبت
بالله
آهورمزدا برسند.
که اگر بفرض
محال رسیدند،
هنوز بخداوند
( هو) بیرون از هستی
ها نرسیده
اند. وکلید
آینده های فوق
بشری، اکنون شهود
نور قاﺌم با
ولایت محمدی در
هر کامل محمدی
زنده بمعرفی خداوند
میباشد.

مولی علیٌ
در حدیث
١٨٣٧میگوید ثروت
داشتن بیشتر، خیر
نیست .بلکه
خیر در افزایش
علم تو میباشد.
ولی نه دانش،
بلکه آگاهی از
مراتب شهودی و
سلوکی بالاتر.
آنگاه
بموازات آن
الهامات لدنٌی
و عقلی نیکوتر
و عظیم تر بهمراه
میباشد. و نیز
همیشه باید
استغفار و
معذرت خواهی از
خداوند داشت.
که انسان بنحوی
گناه وخطا و
نارساﺌی را
در کارای خیر
خود دارد. و
برای توفیقات خود
مدام باید
سپاس گذار مراتب
الهی خود میباشد.

پیامبر در
حدیث ١٨٩٠
میکوید، دنیا
و هر چیزی که
در دنیا هست
ملعون میباشد.
که قابل غافل
کردن سالک و
منحرف کننده
او از ذکر خدا
است. و همان سلوک
الهی، وظیفه
تمام وقت
انسان و تا
أبد میباشد. که
مدام باید در
ذ کر ویاد خداوند
ووسیله الهی
خود باشد. که
بتجلٌیات الهی
بالاتر برسد.
که در انواع فوق
بشری آینده،
باز با
ولایتهای الهی
بالاتر،
بجلٌیات الهی
بالاتر برسد.
که روح هر أتم
و گیاه و حیوان
و انسانی باید
برسد. که
خواهد رسید.
ولو با
کارماهای
مکرر در تولدات
نوعی وحیوانی در
جهان، که فرمان
کن فیکون
الهی، و فطرت
ذاتی ژنتیک روحی
انسان میباشد
. که ذات روحی
أصل وجود انسان
است . ونه تن و
ذهن چه رسد
بلباس و مظاهر
مادی انسان.
چون ثروت و
مقامات اجتماعی
زایل شدنی .

پیامبر در
حدیث ٢٦٦٣ میگوید،
هرکس کتمان
علمی کند، که
چون برای کسی
بروز نمکاید. آنگاه
روز قیامت
لگام بر دهان
دارد. که مسح
حیوانی وحشر چون
خر وگاو، با لجام
بر دهان خواهند
داشت. و سالک
باید آنچه را
میداند بگوید
.از مراتب
شهود تجلٌیات الهی
و احوال خود برای
طالبان
دانستن حقایق الهی
بگوید. روز قیامت
هر کس که برای سالکان
روز شهود ششم قاﺌم
است. که اگر مراتب
شهودی قبلی خود
را بپیر الهی نگفته
باشد، لگام بسته
وقادر بعبور
از پرده مرگ قبل
ار مرگ
نمیباشد. که
پس از مرگ طبیعی
مسخ حیوانی
خواهد داشت.
که لجام بر
دهان، و داغ شده
تن که علامت صاحبش
میباشد.

امام عسکری
در حدیث ٢٦٨٥
بنقل از مولا علیٌ
میگوید، هرکس شیعیان
ما را از
تاریکی جهل
بروشناﺌی علم
و شهود ببرد، روز
قیامت تاجی
برسر دارد. شیعیان
سالکانو
کاملان الهی
با شعاع انوار
شهودی، که
مستعدان
تعلیم الهی را
مینمایند. که
چون پادشاهان
الهی هنگام بازگشت
بخلق تاج و
فروهر الهی را
دارند. و پس از
شهود هفتم عرش
رحمان است.
پیروان شیعه
سیاسی و مذهبی
قشری،
مدٌعیان
حقٌانیٌت علیٌ
برای خلافت و
ریاست
اجتماعی و
سیاسی نیست .
بلکه دارندگان
شعاع های شهودیاست.
که در تولٌدات
پیشین
استعداد و
کرامات
بالفعل وبالقوٌه
کافی را اکنون
دارند. که
تکامل و فزونی
مقام الهی روح
خود را
بنمایند. قشری
های شیعه،
گناه کارتر از
دیگر مسلمان
مخالف علیٌ
هستند. که
مخالفین
کافران جاهل بوده،
ولی قشری های شیعه،
مشرکان( بد
دین )میباشند.
وتنها سالکان
الهی( به دینی) و
تکامل روان
خود را با پیر
الهی خویش مینمایند.
که شیعه واقعی
علیٌ ومحمد
هستند. و
مادام که ترک صلات
و ارتباط با
ولیٌ الهی خود
نمی کنند. و
آگاه الهی از انوار
الهی عقلی
میباشند.

فاطمه در
حدیث ٢٦٨٦
توصیف
خلعتهای الهی خود
را مینماید،
که هر نخ آن خلعت
وپارچه که
پوششهای( تن
روان) الهی شده
.برای او و هر
کامل الهی
بتمام جهان
میأرزد. خلعت
پادشاهی الهی اولیای
الهی، همان یا
کرامات
بالفعل و
بالقوٌه روح کامل
شده بشری، برای
تولد هفت هزار
سال بعد در
نوع فوق بشری،
در کره زمین
یا کرات دیگر
کهکشان است.
آنگاه از هزاران
برابر عقل
وکرامات نوع
بشری ارزش
خواهند داشت.
که شاید با
ولایت مهدی موعود،
که ٥٥ قرن دیگر
در جهان،
بعنوان آخرین کامل
ولایت محمدی
میتواند
بشهود هفتم نوررحمان
و شهود هشتم عرش
ربٌ برتر از رحمان
برسد. که تا أبد
این تعالی های
شهودی از
تجلٌیات الهی
در انواع فوق
بشری ادامه دارد.

امام صادق
در حدیث ٢٦٨٧
میگوید روز قیامت
در داوری
الهی، وزن
مرکٌب علما را
بر وزن خون شهیدان
راه خدا ترجیح
داده خواهد شد.
که علما تنها
کاملان الهی
بازگشته بخلق
هستند. که
آگاهی شهودی
از مراتب الهی
بالا تر را
دارند. که کاملان
ولایت محمدی شهود
هفتم عرش
رحمان را
دارند. ولی
شاهدان راه
خدا، چه کشته
شدگان جنگی با
پیامبر، و یا شاهدان
تجلٌیات
مقدماتی و حتی
شهود ششم قاﺌم
که بازگشت بخلق
نداشته
باشند، الهامات
لدنٌی و آثار
نوشتنی
ندارند.چون مقام
کمتری دارند.
و روز قیامت روز
شهود قاﺌم
است. و داوری الهی
وترازوی معنوی
ومینوی الهیٍ،
درپایان دوره سلوک
هر سالک
میباشد. پس تولد
مقام کمتری در
فصول نوع فوق
بشری، از فصول
نوع فوق بشری غیر
شاهدان
امروزی عرش
رحمان را
خواهند داشت. و
شاهدان عرش
رحمان باعقل بیشتری،
شانس شهود نور
رحمان را
باولایت مهدی
خواهند داشت.
و آخوندهای قشری
همه مذاهب و
ادیان غیر
سلوکی، شانسی برای
تولد فوق
بشری، و داشتن
قیامت شهود قاﺌم
را ندارند. که
قیامت نسخ
ومسخهای حیوانی
وتکرار گذشته
ها در آینده
ها را
دارند.وپس
تولد برپا
میشود که
دریده وحشی تر
از خود نشود.

پیامبر در
حدیث ٢٦٨٨
میگوید
خداوند در روز
قیامت علما را
جمع میکند
ومیگوید نور
خود را در دل
شما گذاردم که
خیر دنیا و
آخرت میباشد
پس بروید که گناهان
شما را
بخشیدم. روز قیامت
روز شهود قاﺌم
سالکان
میباشد. و
علما تنها
دارندگان علم
و آگاهی شهودی،
از تجلٌیات الهی
هستند. که حکمتهای
نامحدود عقلی
دارند و تا
زنده باشند.
که بهترین خیر
و أرزشمند
ترین چیزی در
دنیای بشری و
برای( آخرت)
بعدی نوع فوق
بشری بجهان،
همین مراتب شهودی
نهاﺌی میباشد.
و معصومیٌت
بقیه عمر را
دارند. و پادشاهی
الهی بر چند سالک
خود میکنند.(
جمع شدن) علما روز
جم شدن روح سالکان
با نور قاﺌم است.
که ( جمعه و
آدینه و
أدینه) را دارند.
نور خدا در دل این
جمع شدگان،
داشتن نور
تجلٌیات شهودی
میباشد. عفو گناهان
در معصومیٌت کنونیاست.
ولی پاکسازی
بقیه آثار منفی
ژنتیک روحی در
نوع فوق بشری خواهد
بود. وبا عقل بیشتری
برای شناخت معایب
خود. که عقل بشری
نتوانسته درک آن
معایب کند تا
پاکسازیآنها
نماید. و بقول پیامبر،
با کمتر از ده
در صد پاکی
روان سالکان،
بحدٌ کفایت و
شرط کافی الهی
میرسند، که
نجات از نوع
بشری مییابند.

امام
صادق در حدیث
٢٧٣٦ در باره انواع
و معانی سرنوشت
میگویدٍ، هر
انسانی
سرنوشت
گوناگون خود
را دارد. ولی سالکان
هفت شهود
متوالی از
تجلٌیات
دارند، و با
هفت سرنوشت سلوکی
در دوره سلوک
تا بمعصومیٌت
و پیامبری
بازگشت بخلق
که بسرنوشت
الهی خود
میرسد. که
حتمی همه
انسانها نیست.
و حتی سالکان
پس از داوری
الهی در شرط کافی،و
پس از تآمین
شرایط لازم
میباشد .

امام صادق
در حدیث ٢٧٤٤
میگوید که چشم
و دل انسان
مسؤلیٌت الهی
خود را دارند. دل
و اراده که
عقل و تصمیمات
عقیدتی انسان
باعث
مسؤلیٌتها
میباشد . که
بتوجٌه و صلات
یا ارتباط با
وسیله الهی را
دارد،آنگاه اطاعت
خداوند شده
است. آخوندهای
قشری تمامی
اجزای تن و
ذهن و روان بشری
وحیوانی آنان،
مجازاتهای قهقراﺌی
کارماﺌی
دارند. که در
نسخ ومسخ مجدد
و حقیری بانواع
حقیر بجهان
مجازات خود را
خواهند داشت
.که نسخ ومسخ میمون
و خوک بهترین بخت
احتمالی آنان
خواهد بود. که مار
ومور نیز ممکن
است سقوط
حقارت نوعی نمایند.

امام عسکری
در حدیث ٢٧٦٣
روز دیدن
نتیجه صدق کلام،
که خاص سالکان
با ولایتهای الهی
است، در روز قیامت
یا روز شهود قاﺌم
و پایان پیمان
سلوکی آنان
میباشد. که محمدی
زنده وتازه
نفس میبگردد.
که برای دعوت شدگان
بسلوک الهی، وسیله
عفو الهی
میباشند. که شاهدان
شهود پنجم مصطفوی،
مقام الهی محمد
پیامبر وحتی
پیر کامل محمد
زنده ،
بسالکان دیگر
برای عفوالهی
و نهاﺌی آنها
دستور عبور از
پرده مرگ قبل
ار مرگ میدهد.
که اگر سالک
این کامل تازه
نفس اطاعت از
آخرین امتحان الهی
خود نکند،
تمام امتیازات
قبلی خود را
از دست میدهد.

پیامبر در
حدیث
٢٩٣١میگوید،
نهر کوثر از زیر
عرش سرچشمه
دارد، که
کاملان عقل الهی
و شاهدان عرش رحمان
در بازگشت
بخلق الهامات لدنٍی
رحمانی دارند.
وخود نیز چون
محمد اولی
العزم که کاشف
نور قاﺌم و
عرش رحمان
بود، شاهدان
این تجلٌیات
الهی، این
همانی اولی
العزم خود و
صاحب نهر کوثر
میباشند .
کوثر یا (کثیر)
فراوان و زیاد
ار نعمات و
رحمتهای
نامحدود است.
و پیامبر نیز میگوید
یا علیٌ، تو
أمین نهر یا
حوض یا حوزه عقلی
کوثر هستی، که
از آن تو و
شیعیان تو
میباشد. یعمی
شاهدان شهود مرتضوی
پس از مرگ،
ونیز سالکان
با اولاد الهی
محمد وعلیٌ،
در کاملان
الهی محمدی وتا
زنده باشند،
که مورد ارتضای
الهی
میباشند،
هنگام مرگ طبیعی
بصورت محمد و
نور قاﺌم
وعرش رحمان
میرسند. که
امکان هر خلاف
کاری
سلوکیقبل از
نور قاﺌم ، باعث
از دست دادن
همه امتیازات
الهی سالک
میشود. مگر خداوند
روحی را هم
اکنون بشهود
ششم مصطفوی برساند.
که هم اکنون از
مرحله مرگ قبل
از مرگ بگذرد،
ولو بخلق با
عرش رحمان
نبوده باشد.
والاٌ شاهدان عرش
رحمان، و هفت شهود
قوس نزول،
معصومیٌت الهی
را دارند. که
حتما بنوع فوق
بشری با ولایت
مهدوی خواهند رفت.
که آنگاه باید
مطیع مربٌی الهی
مهدوی بوده باشند.
که هزاران برابر
عقل نوع بشری
را خواهند
داشت.

امام صادق
در حدیث ٢٩٥٣
میگوید،
پیامبر از علیٌ
میپرسد این نور
در تو چیست؟
علیٌ پاسخ داد،
بخاطر ( جنابت) است.
که انسان نیکوﺌی
آب غسل آنرا
بمن داد .که
این نور را پیدا
کردم. پیامبر
نیز گفت، این مرد
نیکو جبرﺌیل
بود. و از نهر کوثر
آب آورده بود.
سالک غسل میٌت
را نیز باید
بکند. که پس از
مرگ قبل از
مرگ از خواب مرگ
بیدار، وتولد دوم
الهی خود را
یافته است .که درآخر
شب دوره سلوک
که شب قدر آخر سالک
ولایت مصطفوی
است، سالک بنور
قاﺌم جبرﺌیل میرسد
. واگر بخلق بازگشت
با شهود عرش
رحمان، تولد
دوم و الهی خود
را خواهد داشت
.که معصوم از
هر قهقرای
احتمالی وپایان
وظیفه بیشتر
الهی میگردد.
ولی شاهدان
رسیده بشهودهای
مقدماتی ولی
نرسیده بشهود
صورت مصطفوی و
نور قاﺌم و
عرش رحمان،
این معصومیٌت
را تا آخر عمر طبیعی
نوع بشری خود ندارند.
ولی آخوندهای قشری
وپیروان
آنان، جز مرگ طبیعی
وتولد مجدد
بدنیا با نسخ
ومسخ حیوانی و
تکرار گذشته
ها در آینده
ها را نخواهند
داشت.

امام صادق
در حدیث ٣٢٢٧ انواع
کفر در کتاب
خدا را
میگوید. یعنی موارد
کفر وجهل سالکان
در دوره سلوک با
ولایت را
میگوید. گرچه
کتاب قرآن
وظیفه کسب دو
قرٌه های شهودی
محمد را
میگوید.و نه
کتاب قرآن عثمانی
که مورد تأیید
امامان نبود،
و با دستکاری
از کلام پیامبر
میباشد. امام در
این حدیث این
خلافکاری های سلوکی
را بر میشمرد.

امام صادق
در حدیث ٣٢٢٨
میگوید،
خداوند ارواح را
قبل از اجساد
آنها آفرید، و
پیمان عهد
الست گرفت. یعنی
انسان در تولد
پیشین بشری او
بود، که با پنج
ولایتهای الهی
آدم ونوح
وبودا و زردشت
ومسیح، در
أزای صد سال برای
هر شهود، بهشت
سوٌم انتظار عرشی
خود را داشته
است. وهربار
با نور شهودی آخر
خود متعٌهد
لبٌیک گفتن در
تولد بهتر بعدی
داشته،که با تجسٌم
انسانی نور
شهود آخر خود
تسلیم سلوکی گردد.
که بشهود برتر
مصطفوی نور
قاﺌم و عرش
رحمان برای بازگشت
پیامبرگونه بخلق
برسد. تا هفت
هزار سال بعد
از بهشت انتظار
عرشی،باز در
نوع فوق بشری
وولایت مهدوی
بجهان، و با
هزاران برابر
عقل متولد گردد.
تا با وسیله الهی
برتر مهدوی خود
بنور رحمان برسد.
و احتمالا با شهود
هشتم عرش رب ٌ
برتر از رحمان
بجهان متولد
شود. و از
چهارصد هزار
سال بهشت سوم
عرش ربٌ برتر
از رحمان استفاده
کند، که آنگاه
بجهان متولد گردد.
که تا أبد این
انواع فوق
بشری ادامه خواهند
داشت. کاملان مسیحی
با نور مصطفوی
خود نیز پیمان
تسلیم دارند.
و کاملان زردشتی
و یهودیان زردشتی
با شهود چهارم
نور مرتضوی ایلی
و ایلیا تعهٌد
وعهد الست دارند.
که در تولد در
ولایت مسیح،با
تجسٌم انسانی
یک کامل الهی مسیحی،
تسلیم سلوکی گردند
که بنور
مصطفوی برسند.
ودر أزای صد
سال برای شش
شهود خود چون
مسیح، شش قرن بعد
بجهان ودر
ولایت محمدی
تولد بیابند.
وبا هر کامل محمدی
زنده بمعرفی خداوند
تسلیم سلوکی
گردند. تا
شاید بنور قاﺌم
نیز برسند،
وعهد الست
تازه ای داشته
باشند. که با تجسٌم
انسانی قاﺌم
در هر کامل
مهدوی، شاید بنور
رحمان چون خود
مهدی موعود برسند..

امام
عسکری در حدیث
٣٣١٦ میگوید،
اینکه خداوند
میفرماید، اگر
بمحمد شک
وناباوری دارید
که چه چیزی بر
او نازل شده
است . شهودهای تجلٌیات
الهی بر محمد
نازل گردید.
که قبلا کسی
از کاملان
وسالکان
ولایتهای
پیشین
پنجگانه آنها و
نیز معقولات
الهامی این
تجلٌیات را
نمیشناختند.
در کتاب قرآن
همان تعلیمات تربیت
الهی برای سالکانرا
دارد . که آنان
نیز باین
مراتب شهودی برسند.
خداوند
بمنکران قریش میگوید،
گرچه زردشتیان
قریش نیز بطور
قشری، و أندکی
نیز چون خود محمد،
عملا سالک بولایت
زردشت بودند.
ولی شهود های تازه
محمد را
نمیپذیرفتند.
که همه ادیان ومذاهب
قشری، اولیای
الهی تازه
رسیده بخلق، و
با شهودهای بالاتر
را
نمیپذیرند،
پس مشرک هستند.
و عباداتشان
حتی اگر
صادقانه
باشد، بقول پیامبر
بخدا و آسمان
نمیرسد که
وسیله ای الهی
ندارند، و
بصورتشان
کوبیده میشود.
آنگاه امام
معجزات محمد
را یادآور
میشود. مانند
اینکه درختی
خود بنزد محمد
جلو آمد و یا
معجرات دیگر
او. که تمامی معجزات
انبیا واولیا
در رؤیاهای
سالکان آنها
دست داده است.
که برای موسی
وعیسی معجزات
آنها معروف
میباشد. ولذا
این حوادث
عملا در صحنه
های مادی جهان
صورت نگرفته
است. و علم
(اوٌلین و
آخرین) رسیده بمحمد،
منظور
شهودهای
انبیای اولی العزم
پیشین استف تا
آخرین آنها که
در مسیح بود.
که محمد
وکاملان محمدی
هر زمان در
هفت شهود تجلٌیات
الهی دارند.
مسیح بنور
مصطفوی و عرش
گبریال
جبرﺌیل رسید. که
محمد بنور
جبرﺌیل قاﺌم
و عرش رحمان
نیز رسید.
وزردشت بنور مرتضوی
ایلیا و شهود پنجم
عرش مصطفوی رسید.
که مسیح تجسٌم
نور مرتضوی و
محمد تجسٌم نور
مصطفوی را
یافت. تا نوبت مهدی
موعود در ٥٥
قرن دیگر برسد.
که بنور رحمان
و عرش ربٌ
برتر از رحمان
خواهد رسید. و
سالکان نوع
فوق بشری فرشته
گونه، خودرا
نیز بنور
رحمان و عرش
ربٌٍ برتر از رحمان
خواهد رساند.
که خود هزاران
برابر نوع بشر
عقل دارند. و
کاملان مهدوی میلیونها
برابر عقل نوع
بشری را
خواهند داشت. وتا
أبد بی نهایت تجلٌیات
الهی و عقلهای
عظیم تر، برای
همه ارواح در
پیش هست. که
کلید آینده برتر
تنها اکنون
داشتن نور قاﺌم
بولایت مصطفوی
محمد میباشد.
که ربطی هم
بدین رسمی و
قشری اسلام و
تمامی مذاهب مشرک
اسلامی که غیر
سلوکی هستند
ندارد . عبادت خداوند
یعنی بندگی وموبد
خدا بودن، چون
با یک ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
پیمان داشته
باشد .( عبد)
بنده( موبد) و
سنت و مقدٌس و
روح الهی
رسیده میباشد.
که این همانی مراتب
وکرامات و
امتیازات الهی
تجلٌی مربوطه
را دارند.

امام
عسکری در حدیث
٣٤١٤ میگوید،
وقتی مخالفین محمد
در صدد خنثی
کردن ولایت
جدید او
بودند، محمد از
خداوند خواست
که خود داوری کند.
این مخالفین
همان یهودیان
و پیروان أدیان
قدیم بودند
،که ادٌعای خدا
شناسی قشری ونظری
را داشته و
دارند. ونه خدا
شناسی عملی در
سلوک، وکسب
تجلٌیات الهی.
مخالفت آخوندها
همیشه بوده
وهست. زیرا دکٌان
دین فروشی
آنان تخته
میگردد. که
رهبران قریش زردشتی
نیز اداره کعبه
را میکردند،
پس قدرت رهبران
قریش نیز خنثی
میگردید.
خداوند
بشایستگان و
طالب لقای
الهی و شهودها
را در رؤیا بمحمد
و هر سالکی
راهنماﺌی مراجعه
میداد. بعدها
مسلمانان
اصطلاحا سنٌی،
که ولایت سلوکی
علیٌ را، که
محمد سفارش
میکرد
نپذیرفته، وقشری
مذهبی بدنبال
آخوندهای خود
بودند. و سپس شیعیان
قشری مذهب
تشیٌع،که طرفدار
حکومت اسلامی
سیاسی برهبری علیٌ،
همچنان سلوک
الهی نکرده
ونمیکنند. مگر
آندکی از صوفیٌه
آنها، که با
یک ولی ٌ الهی
توسٌل عبادی مینمایند.
محمد و علیٌ و
امامان و همه
کاملان الهی حسینی
تا زنده بودند،
تنها وسیله
الهی سالکان
خود بوده، وپس
از مرگ آنان،
بأولیای زنده
دیگری
بازگشته بخلق بمعرفی
خداوند نیاز دارند.

پیامبر در
حدیث ٣٤١٦
بکسی که معنی لغتی
را پرسید، که
محمد گفت نمیدانم
ولی از
جبرﺌیل خواهم
پرسید. که
نمونه مثالی
برای بیان
ارتباط پیامبر
با مراتب الهی
خود میباشد.
که الهامات لدنٌی
بوی میرسانده.
و کاملان الهی
محمدی نیز همان
مراتب الهام بخش
را در اختیار
دارند. که
مربوط بأمور سالکان،
آنها را کمک
مینمایند. ونه
برای استفاده
های مادی در
جهان، یا
حکومت و ریاست
بر جامعه که
بآنها ایمان و
باوری نیز ندارند.

مولا علیٌ
در حدیث ٣٤٤٤
درباره
دانستن
نظریٌات علمی،
چون حمل کره زمین
بر دوش فرشته اطلس
که یونانیان میگفتند،
مطالبی فرموده
که خواننی
میباشد.

سلمان فارسی
در حدیث ٣٤٤٥
بحث خود را با
کشیشان محقٌق
مسیحی که
بمدینه آمده بودند
نقل میکند. که از
مسآله لزوم
وصیٌ
وجانشینی
برای هر
پیامبری
معتقد بودند.
چون مسلمانان سالک
پس از محمد
بتوصیه
ووصیٌت پیامبر،
علیٌ را وسیله
توسٌل عبادی
خود داشتند.
وکاری بحکومت
ولایت فقیه ابوبکر
وعمر نداشتند.
وپس از علیٌ
وهر کامل الهی
برحسب وصیٌت
او، سالکانشان
بکاملان زنده توسٌل
میکردند. ویا
از خداوند پیر
کامل حسینی خود
را میخواستند
بشناسند. که
حجٌت یا وسیله
حجٌ أکبر
سلوکی آنان
باشد. و همیشه
وتا کنون ٣١٣
کامل حسینی
بگفته پیامبر هستند.
که یکی از
آنها بمعرفی خداوند
برای طالب سلوک
الهی کافی میباشد.
که سالک را بنور
قاﺌم
برسانند. و
اینان همان
مقام الهی محمد
وعلیٌ را برای
چند سالک خود دارند.
تا نوبت مهدی موعود
در ٥٥ قرن دیگر
برسد. که
سالکان خود را
بنور رحمان و
عرش ربٌ برتر
از رحمان
خواهد رساند.

مولا علیٌ
در حدیث
٣٤٤٦در نامه
ای برای پادشاه
روم یا کشیش و
پاپ مینویسد.
و خودرا معرفی
مینماید و
اتمام حجٌت
میکند . که کاملان
مسیحی با
توفیق الهی خود،
باید تسلیم سلوکی
مجدد با
اولیای محمدی
نمایند، که بنور
جبرﺌیل قاﺌم برسند،
که مسیح نیز نرسیده
بود. که
آخوندهای مسیحی
وهمه ادیان غیر
سلوکی، وحتی تمامی
مذاهب اسلامی جز
شرک نمیکنند.
و بدترین مجازات
الهی را در
کارماها ی نسخ
ومسخ جهان خواهند
داشت.

مولا علٌی
در حدیث
٣٤٥١از چیستان
و معمٌاها
میگوید، که
همه کاملان الهی
دارند. که بقصد
هدایت دیگران
مراتب الهی
بالاتر را
مطرح میکنند.
و مولا معانی
باطنی و سلوکی
اصطلاحات عرفانی
را میگوید.

امام صادق
در حدیث
٣٤٧٥پاسخ فلسفی
بفیلسوف ماده گرای
عرب میدهد، که
اولیای الهی
با مخالفین سلوکی،
برحسب همان
اصول فلسفی
خودشان
استدلال مینماید.

امام صادق
در حدیث ٣٤٧٦
بأبو حنیفه
آخوند قشری،
در باره وسیله
الهی برای عبادت
میگوید. که
خداوند نزدیک
تر از رگ گردن
بانسان میباشد.
زیرا شهود
تجلٌی الهی در
دل وروان سالکان
میباشد.

امام صادق
در حدیث
٣٤٧٧میگوید
أمر بمعروف،یعنی
دستور الهی
برای انجام
معرفت و شناخت
شهودی
تجلٌیات الهی
است. که معروف
برای أهل آسمان
وزمین است. که
آن نیز امیر
المؤمنین
میباشد. ونیز
هر کامل حسینی
بمعرفی خداوند
أمیر ودستور
دهنده بمؤمنان
سالک با این اولیا
میباشد. ونه برمردم
که امارت و
ریاست داشته
باشد. که
خلیفه و هر(
ولیٌ فقیه مطلقه)
بوده باشد.
هریک از شش
ولایت سلوکی نوع
بشری، کاملان بازگشته
بخلق دارند. که
وسیله توسٌل
سالکان خود
باشند . تا
بهمان مراتب
تجلٌیات شهودی
پیامبر اولی
العزم خود برسند.

امام صادق
در حدیث ٣٤٧٩
بفیلسوف ماده گرای
عرب میگوید،
کسانی که
خداوند چشم و
دل آنان را
کور کرده، ولی
باز ترس از
خدا دارند،
بخصوص برای پس
از مرگ. که
حقیقت تنها خواست
خداوند برای شناخت
تجلٌیات الهی
حقایق و
اسراری است،
که تنها در
سالکان
ولایتهای الهی
بدل آنان
میرسد. ونه
بآخوندهای قشری
که روان
پرعقده ریاست
و حکومت کردن دارند.
این کوردلان برای
شناخت حقیقت،
برحسب آلودگی روان
خود،بسوی
شیطان ابلیس و
آخوندها
میروند. بقول پیامبر
در لباس ریاکاری
روحانی هستند.
که آهریمنان زنده،
و پرستنده شیطان
میباشند. و یا پیرو
هوسهای نفس أمٌاره
روان خود میباشند
.

امام صادق
در حدیث ٣٤٨١
بآبو حنیفه
آخوند قشری میگوید،
که قیاس را در
امور الهی
بکار نبرد که
این کار شیطان
میباشد. یا
همان آخوند
قشری سنٌی یا
شیعی میباشد،
و یا بهرنام دیگر.
اگر قیاس مادی
را در امور
الهی بکار
بردند. و
عبادت خود را
درپیش
گرفتند، شرک بخدا
وولایت سلوکی خداوند
کرده اند. و
طالبان لقای الهی
از خداوند
باید پیر کامل
حسینی خود را
بشناسند، که
مورد توسٌل عبادی
خویش نمایند،
تا دعایشان بخدا
و آسمان برسد.
آنگاه پیمان
با این ولیٌ الهی،
نباید ترک
صلات و ارتباط
بیابد. و حضور
ذهنی نور صورت
این پیر کامل قبل
از هر عبادتی،
همان ( وضو یا
وی سو) ونور و
سمت و قبله الهی
سالک میباشد .
گرچه سالکان قبله
کعبه را چون دیگران
سمت میگیرند.
تا تکفیر
نگردند.

امام صادق
در حدیث ٣٤٨٢
میگوید، فضیلت
پیامبران
اولی العزم
هریک جای خود
را دارد. که
محمد بیشترین فضیلت
را دارد .زیرا مسیح
کاشف نور
مصطفوی، و
محمد کاشف نور
برتر قاﺌم
روح القدس
میباشد. تا در
٥٥ قرن دیگر
مهدی موعود محمد،
سوشیانس سوٌم
موعود زردشت
کشف نور رب ٌ
رحمان و عرش
ربٌٍ برتر از
رحمان را بنماید.
که نامی هم از او
نمیدانیم که
مهدی خواهد
گفت. پیامبران
اولی العزم ششگانه
کاملان زنده،
هریک نیز این
انوار شهودی
اکتشافی را دارند.
و تنها برای چند
سالک خود
پیامبری
میکنند. و
الاٌ توسٌٍل عبادی،
و اجرای دستورات
عبادی پیامبران
در گذشته،
بهره شهودی ندارد.
که شرک با
اولیای الهی زنده
زمان نیز شده
است. و پیر
حسینی سالک را
خداوند بطالب
لقای الهی، که
مستعد و صادق
و عاشق وبا
دیگر صفات حیاتی
باشد، در رؤیا
بآنها معرفی مینماید
که تنها وسیله
ارتباط سالک
با خداوند
خواهد بود.

امام صادق
در حدیث ٣٤٨٣
میگوید،
خدایا هرچه
یافتم از تو و
از رسول تو
است. چه محمد
که رسول خدا
است، و یا هر
کامل الهی وپیر
مربٌی الهی،
که رسول ارسالی
خداوند برای انسان
سالک کامل شده
میباشد. که
رسولان الهی زنده،
تنها کسانی هستند
که پس از مرگ
قبل از مرگ،
خود را بشهود
نهاﺌی عرش
رحمان
رساندند. که
تولد دوم الهی
خود را
یافتند. ونیز
این همانی مقام
الهی و فضیلت
و برتری های
اولی العزم خود
را دارند. که کلام
او کلام الهی است.
وبقول فردوسی
چه فرمان یزدان
چه فرمان شاه .

امام صادق
در حدیث ٣٤٨٤ درباره
احتجاج یا مباحثه
منطقی، و نیز
بمعنی دیگر حج
ٌآکبر شهود روح
القدس قاﺌم
در ولایت سلوکی
ششم محمدی،
میگوید
پیامبر بعلیٌ
گفت، اگر چنان
نبود که مانند
مسیح تورا بخداﺌی
توصیف کردند،
پس تورا توصیف
آن چنان
میکفتم. مولا
علیٌ سمبول تمام
کاملان الهی هر
زمان ولایت
محمدی است.
حتی پس از بعثت
مهدی موعود،
که همچنان
ولایتهای ششگانه
بکار تربیت
انسانهای تازه
بنوع بشری بالا
آمده تربیت
آنان
میپردازند. و
لذا شهود چهارم
و علامت رضایت
و ارتضای الهی
از سالک را، شهود
مرتضوی علیٌٍ
مرتضی باید
گفت. و شهود چهارم
مرتضوی شرط لازم
برای رسیدن بشهود
مصطفوی و مرگ قبل
از مرگ، برای
شهود نور
قاﺌم میباشد.
و هر کامل الهی
برای چند سالک
خود، نقش محمد
و علیٌ وحتی
قاﺌم روح القدس
را دارد.

امام صادق
در حدیث ٣٤٨٥
که راوی بامام
میگوید، نزد( سیٌد
جعفرها) یعنی امام
صادق است. ولی (
جعفریان جم
شده با فرٌو
فروهر) کاملان
بولایت محمدی
در سلوک هستند.
شیعیان مدٌعی
علاقمندی
بمولا وامام وهر
جعفر،که کار
توسٌل عباد سالک
با پیر حسینی بمعرفی
خدا وند را
نمیکند. زیرا امامان
در حیات خود
وسیله و شهود
رسان بوده و
هستند .

امام صادق
در حدیث
٣٤٨٨میگوید قیاس
منطقی در امور
الهی، که بسلوک
الهی می
پردازند. ولی
عملا آخوند پرستی
و ابلیس پرستی
شیطان أهریمن
مینمایند. میگوید
که گناه آن بیشتر
از قتل
پیامبران
میباشد. زیرا قتل
روان خود برای
قهقراهای بعدی
میکنند. و
پیروان فریب
خورده خود را قتل
روح بشری
میکنند که
آنان را قهقراﺌی
کارماها
مینمایند.

امام صادق
در حدیث ٣٤٨٩ بآخوندی
قشری بحث فلسفی
داشت، که درنتیجه
بطرف مقابل بر
میخورد. که
میگوید من با
خدا در صدد
مبارزه نیستم.
گوﺌی تصدیق
الوهیٌت امام
را کرده است.

امام کاظم
در حدیث ٣٤٩٠ بهارون
خلیفه عبٌاسی میگوید،
که ما أهل بیت،
یعنی تمامی کاملان
الهی زنده هر
زمان، تنها
(حاملان) أمر
الهی هستیم. ومیگوید
ولی کسانی که
قلب سلیم و
پاکی روان ندارند،
در قیامت مورد
محاجٌه الهی
هستند. یا
همان تولدات
مجدد که در
نسخ ومسخ
بجهنٌم جهان میباشد.

امام کاظم
در حدیث ٣٤٩٢
میگوید اگر
کعبه زود تر
از روح برپا شده
باشد،ا پس حق با
کعبه است، که
اراضی اطراف کعبه
متعلق
بدیگران را،
برای توسعه بگیرند.
این کعبه
ولایت است که قبل
از پیدایش
هستی سالک که بروح
الهی برسد، که
حقٌٍ ولایت
خواهد بود. که
ولیٌ بحقٌ همه
چیز انسان سالک
را بگیرد که
بخدا برساند.
کعبه ولایت
ونه کعبه مکٌه،
که زردشتیان مهاجر
از ایران بیمن
و سپس بمکه
برپا کردند.
که هشت هزار
سال است،که (
کعبه ولایت) قبله
سالکان برای توسٌل
عبادی است. و
هر روح انسانی
در تولد وسلوک
پیشین خود، با
نور شهودیش
عهد الست را دارد،
که در تولد بهتر
بشری بعدی، با
تجسٌم انسانی نور
شهودی خود
لبٌیک بگوید
وتسلیم گردد.
که مسیح نیز بنور
مصطفوی خود عهد
الست را داشت. که
پاسخ آری
بپرسش مقام الهی
ونور شهودی
خود داد. که پرسید
که آیا من رب ٌ
مربٌی تو
هستم؟ و روح شاهد
آری گفت. ولی
اینک در تولد
بشری وعقل و
هوسبازی بیشتر،
فراموش عهد
الست خود کرده
است. و خداوند
مدام هر روحی
را یادآوری وتذکٌر
میدهد. پس چون
لبٌیک را با
یک ولیٌ الهی
صاحب نور شهود
پیشین خود
نکرد، دوچار محرومیٌت
از تمام مراتب
شهودی هر پنج
ولایت سلوکی پیشین
خود میگردد.
که بمسخ حیوانی
و تکرار گذشته
ها میرود. تا
باز بنوع بشری
وهمین سلوک الهی
تا نور قاﺌم
برسند.

امام کاظم
در حدیث ٣٤٩٤
میگوید،(جواد)
با جود و
بخشندگی هرچه دارد
میدهد. و بخیل
چیزی بکسی نمیدهد.
و خداوند جواد
مطلق است .و
غیر سالکان
بخیلان بخدا هستند.
که برای رضای خدا
و دیدار تجلٌی
او، از کرامات
بالفعل وبالقوٌه
خود چیزی
هزینه نمیکند.
وتنها صرف لذٌت
شکم و اطراف شکم
میکند.

هشام
نماینده امام صادق
در حدیث ٣٥٠٦
برای هارون خلیفه،
استدلال منطقی
در باره
حقٌانیٌت أهل
بیت میکند. که
این
حقٌٍانیٌت
برای تعلیم سلوکی
است ونه حکومت
سیاسی نمودن .

امام صادق
در حدیث ٣٥٠٨
میگوید نزول
آرامش در دل پیامبر
و همراه او
أبو بکر، در
هجرت از مکٌه
بمدینه، که هر
کامل و سالک الهی
در هجرت از زندگی
بشریٍ، و
رسیدن بمدینه
و طریقت سلوک
الهی که جای دین
ورزی است .
همین آرامش
پیامبر را هر
کاملی در
احوال دارد. و
هر سالکی با
آغاز پیمان
سلوکی، آرامش الهی
در احوال خود
را مییابد. که
تشویق بادامه
سلوک شود.
وآیه مذکور
منحصر
بپیامبر نیست.
که درباره هر
کامل الهی
بازگشته بخلق
نیز نهایت
آرامش هست. و
آبو بکر که
بعدا خلیفه سیاسی
محمد شد.
ومانع خلافت سلوکی
علیٌ بود، باز
بمعنی هر غیر
سالک است که بافکار
خود اعتماد دارد،
ونه چون سالک
با پیر الهی خود
.               امام
رضا در حدیث
٣٥١١میگوید، مسیح
بمحمد نیز اعتقاد
داشت. زیرا
مسیح و هر
کامل مسیحی با
شهود نور
مصطفوی بخلق بازگشته
و میگردد .ولی قشری
های مسیحی محمد
را قبول ندارند.
که اگر سلوک
ولایت مسیح را
داشته
باشند.که نمیخواهند
بولایت برتر
ملحق گردند.
ولی خداوند
بطالب لقای الهی
پیر حسینی هرکس
را، در هر
ولایت الهی
مناسب او بوده
باشد، بوی در رؤیا
معرٌفی مینماید.(
محمد )یعنی وسیله
( حمد ) وپرستش
خداوند و در
هر ولایتی
باشد.

امام رضا
در حدیث ٣٥١٢ آفرینش
هستی بوسیله
خداوند در شش
روز را
میگوید، که
برحسب اعتقاد
علمای آن زمانها
کره زمین روی
آب بود. که در
همان شش شهود
سالکان است
،که هستی
انسان کامل
آفریده میشود.
دو روز نخست
شهود حسینی وحسنی،
که همیشه اینان
زنده بشری در
جهان هستند.
وبا مرگشان
جانشین زنده
دیگری دارند.
و چهار روز که
آسمان، یا جهان
روحی سالک را
آفرید،
شهودهای
فاطمی
ومرتضوی ومصطفوی
در تسمیه ولایت
محمدی است. و
روز هفتم بود
که خداوند بر
عرش خود نشست
و تدبیر امور
را نمود .
وتکامل روحی
وروانی تمام مخلوقات
خودرا از أتم
ومادون أتم،
تا جماد گیاه
و حیوان، و فصول
فراوان نوع
بشری، تا نوبت
انواع فوق
بشری بعدی برسد.
و اکنون
باولایت ششم محمد،
بعرش رحمان
میتوان رسید.
وتا أبد بی
انتها، بی
نهایت تجلٌیات
و أرباب نوع و
انواع فوق
بشری، وکمالات
الهی بیشتر وبیشتر،
تا الله
آهورمزدا در
پیش هستند .

امام رضا در
حدیث ٣٥١٣
درباره زبان مورد
تکلٌم خداوند
با موسی کلیم
الله میگوید،
که خدا میداند
ک زبانی بوده. که
در هر حال زبان
انسانی نبود. بلکه
همان الهامات لدنٌی
و وحی در دل و
فکر (موسی)
پیامبر، یا(
ماشی) ورهرو سالک،
و( ماشیه) مسیح
الهی شده هر
پیامبر مبعوث بخلق،
وتا زنده بوده
و باشد. که هر
کامل الهی هر
شش ولایت سلوکی،
این الهامات لدنٌی
را دارد وتا
زنده باشد. که بسالکان
خود منتقل
نمایند. که هرسالک
مستعد صادق و
عاشق وصبور،
در راه الهی سلوک
خداوند پیر
کامل حسینی اورا
بوی معرفی مینماید.
و سپس الهام گیرنده
بزبان قوم خود
تکلٌم میکند.
وبهر زبانی که
میدانسته تکلٌم
میکرده. بدیگران
ابلاغ ومنتقل مینموده
ومینمایند.
لذا قرآن محمد
مطالب آن وحی الهی
بمحمد بوده،
ولی چون محمد
بعربی با
دیگران تکلٌم
مینموده،
آنها را بعربی
گفته است ومیتوانسته
بزبانهای
دیگری اگر محمد
میدانست،
مطالبی چون قرآن
بگوید. گرچه عمر
و عثمان بودند
که قرآن موجود
را، از برخی کفته
های محمد
ترتیب دادند.
که بقول علیٌ
در نهصد جای آن
حذف و اضافات
و تحریف وتغییر
داده اند.
آنطور که فهم
و سلیقه و
نیاز آنها
برای اداره مستعمرات
وسیع که بقوانینی
دینی نیاز داشتند.
و یکقرن و نیم
بعد، امام صادق
بدیگر مخالفین
خلفای راشدین
و اموی و
عبٌاسی گفت که
با دیگران با
همین قرآن بحث
و استدلال
نماﺌید. هر
کامل الهی بازگشته
بخلق، در هر
شش ولایت الهی
نوع بشری، همگی
کلیم الله هستند،
که مورد خطاب خداوند
میباشند . که
زردشت و
زردشتیان
مبعوث گردیده،
بنور مرتضوی
چهارم رسیده و
میرسند ، وبا
عرش مصطفوی
تولد دوم الهی
خود را یافتند
که مبعوث
شدند. ولی مسیح
بنور مصطفوی وعرش
جبرﺌیل رسید.
که محمد بنور
قاﺌم وعرش
رحمان، تا
نوبت مهدی موعود
در ٥٥ٍ قرن
دیگر برسد، که
ب(نور رحمان) و
عرش رب ٌ برتر
از رحمان خواهد
رسید. وتا أبد
این تجلٌیات الهی
بالاتر،
بوسیله مهدی
های موعود و
سوشیانسهای
موعود أنبیا
در پیش هست.و برای
تمام ارواح که
باین همانی
های صفات الهی
برسند. معمولا
کاملان الهی
هر ولایت در
هر قومی و
سرزمینی که
زندگی
میکنند،
عرفان
ومعقولات الهی
و الهامی خود
را بزبان مردم
خود میگویند.
وهیچ زبانی
برتری و
الوهیٌت خاصی ندارد.
معمولا
حکمتهای الهی بزبان
اولیا که پر
محتوا بوده
است. که
نسلهای با
سواد و
روشنفکر درک
آن میکنند.
وکامل الهی هر
قومی که زبانی
غنی تر أدبی و
عرفانی داشت،
واضح تر مطالب
الهامی خود را
میگویند.
مانند عصر حافظ
وسعدی که
بصورت غزلیٍات
عاشقانه گفته
اند. که مطلوب
ومفهوم اکثر مردم
خود بوده است.
و روز بروز
زبان ها غنی
تر و منطقی تر
میشوند.

امام رضا
در حدیث ٣٥١٥ میگوید،
که امامت و
رهبری الهی
سالکان، برای
تعلیم رهروی سلوکی
است.که همان دستورات
سلوک الهی یا
اوم یا ایمان
سلوکی وحکمت
عملی صوفیٌه میباشد.
تا روان خود
را از عقده ها
و عقیده های فاسد
و باطل وحیوانی
پاک نمایند. و
تحلیه بصفات الهی
بیابند، تا
بمراتب شهودی
و بازگشت بخلق
برسند. وتا
امام و امٌی،
چون محمد و
علیٌ و پیر
الهی حسینی خود
گردند. آنچه پیامبران
واولیا در غیر
امور سلوک الهی
بگویند، چون هر
نصیحتی است که
هر تجربه کرده
زندگی دارد.
که مطالبی الهی
محسوب نمیشود.
مگر آنچه از مراتب
شهودی
وتجربیٌات
رهروی سلوکی خود
بگویند، که کلامی
الهی برای سالک
است. وبقول فردوسی
چه فرمان یزدان
چه فرمان شاه.
که پیر الهی سالک
پادشاه الهی
او میباشد. و سالکان
با کرامات
بالفعل خود
،کرامات
بالقوٌه که
مورد نیاز تولد
بهتر نوع بعدی
است تحقٌق میدهد.
و ژنتیک روحی سالک
شاهد مراتب نوری
الهی خود، در
ولایت محمدی برای
تولد هفت هزار
سال بعد، بنوع
فوق بشری
خواهند رفت. که
هزاران برابر
عقل نوع بشری
را خواهند
داشت. که بولایت
مهدی بنور
رحمان و عرش
رب ٌبرتر از
رحمان خواهند
رسید. و
بعدهای أبدی تا
نور الله آهورمزدا،
و در مطلق آبدیٌت
پیش میروند.

امام رضا
در حدیث
٣٥١٥در باره مسیح
میگوید، که وی
از خدا رسیده
است. یعنی
تولد دوم الهی
پس از مرگ قبل
از مرگ داشته
است. وچون هر
پیامبر اولی العزم
با کشف قرٌه
وخورٌٍه و
تجلٌی تازه ونوری
الهی تر رسیده
است. وهر کامل ولایت
خود را نیز
بهمان مراتب شهودی
رسانده است.در
نوع بشری تا
کنون شش
پیامبر اولی
العزم بوده
اند. تا نوبت مهدی
برسد که نوع
فوق بشری را
آغاز مینماید.
و هریک از
ارسالیان و
رسولان الهی برای
چند سالک خود
رسول الهی میباشند
.

امام رضا
در حدیث ٣٥١٦
درباره غذای
أهل بهشت
میگوید، که
اولیای الهی
تغذیه الهی با
معقولات
الهامی میشوند.
و الاٌ غذای مادی
تن برای همه در
حهان هست. که
میتوان از
یکدیگر نیز ربود
و بیشتر داشت
وخورد. ارواح پس
از مرگ تن مادی
غذا ندارند. ولی
در تولد نوع
فوق بشری بعدی
آنان بجهان
است، که باز غذای
مادی نیاز دارند.
وهر کس که برشد
عقلی رسید در
مییابد، که
باید بغذای ذهنی
چون علوم،و
بخصوص غذای روانی
و الهامات
الهی لازم دارد.
که روان مناسب
تولد نوع فوق
بشری را آماده
نماید. اگر بالقوٌه
را تحقٌق بدهد
و بالفعل
آینده کند .

امام رضا در
حدیث ٣٥١٧ از
خلیفه مآمون
میپرسد، اگر
محمد زنده بود
و دختر تورا
میخواست آیا میپذیرفتی
؟ که خلیفه گفت
البته. امام ادامه
میدهد، که اگر
دختر تورا
برای من میخواست،
آیا
میپذیرفتی؟ آنگاه
مأمون سکوت نمود.
زیرا امام رضا
را فرزند الهی
محمد
میدانست.ولی
در عمل با یک رهبر
سیاسی از
گروههای
مخالف خلافت خود
خود را روبرو
میدانست .

امام رضا
در حدیث ٣٥٨٨
از ( مباهله)
پیامبر یا
مسیحیان میگوید
،که محمد خود
وخاندان خود
را برای اثبات
صدق و مقام
الهی خویش در
سوگند دادن
بخداوند حاضر نمود.
ولی مسیحیان
چنین افرادی
را حاضر
نداشتند. که
خاندان
جسمانی در نظر
نبوده، بلکه خاندان
ولایت پیامبر
در نظر بود . و
اکنون نیز هیچ
آخوندی که
مدعی خداشناسی
است قبول ندارد،
که با مخالفین
خود مباهله
نماید. تا
خداوند نشان
بدهد چه کسی راست
میگوید. أهل بیت
محمد و هر
کامل الهی،
تمام کسانی که
با ولایت آنان
بمراتب شهود نهاﺌی
رسیدند،
خاندان الهی
آنان خواهند بود.
علیٌ وفاطمه و
حسن و حسین
نام مراتب شهود
مقدماتی ولایت
محمدی را
یافتند. که
علیٌ حیدر، و
حسن وحسین،
شبٌر و شبیر
بود. و فاطمه فاخته
نام داشت .

امام رضا
در حدیث ٣٥١٩
که چرا لباس
پشمی میپوشد
گفت، که امام عادل
وظیفه تعبیر
وتفسیر
رؤیاهای
سالکان خود
مینماید. و نه
برای قضاوت
های دادگاهی و
اجتماعی یا
قانونی. و
خداوند نیز داوری
روح سالکان را
مینماید. و
عدالت یعنی
تعدیل و اصلاح
روان سالکان
را میکند. که
پس از تخلیه وتحلیه
بتجلیه های الهی
خود برسند
وکاملی الهی گردند.

امام رضا
در حدیث ٣٥٣٢
میگوید علم
گنجینه ای است
که کلید آن
سؤال و پرسش
میباشد. چه علم
مادی فیزیکی و
یا علم
متافیزیک
الهی و سلوکی.
که سالک باید
طالب لقای الهی
و در پیمان
تسلیم سلوکی
با پیر الهی
باشد. که خداوند
اورا بسالک
معرفی
مینماید. دانش
الهامی و امور
عرفانی و دستورات
عملی سلوکی، برای
شفای روان بیمار
عقده ای سالک
میباشد. که
پیر الهی چون هر
طبیب متخصٌص،
وخاص سالک
شفای روان
آلوده سالکان
را دستور
عبادی میدهد.

امام رضا
در حدیث
٣٥٤٣میگوید
حتی آنچه بال پرنده
در هوا،که
باعث پرواز میشود،
علم آن نیز در
اختیار ما میباشد.
یعنی سالکان جدٌی
که چون پرندگان
پرواز بعوالم الهی
و ملکوتی مینمایند.
نیاز بعلم
سلوکی و تجربه
شخصی پیر الهی
دارد که پیر برای
چند سالک خود میگوید.

امام جواد
در حدیث ٣٥٤٤
میگوید،
پیامبر با حسن
و حسین کوچک و
با علیٌ پیمان
سلوگی داشت.
پس شایستگی ولایت
را داشتند.
چون استعداد و
فهم همین سلوک
الهیرا، از
تولدات
وکمالات
پیشین داشته
اند. و کسی بدون
سوابق تکاملی با
ولایتهای
پیشین، و
تولدات پیامبرگونه،
تولد تازه و
برتر بشری و
با هوش واستعداد
بیشتری متولد نمیگردد.

امام جواد
در حدیث ٣٥٤٥ ازدواج
مردی که با
زنی زنا
کردهٍ، و
دیگران مجازات
مرگ اورا
میخواستند.
فرمود
بگذارید طفل احتمالی
زن متولد شود،
بعد ازدواج
کند. مراسم عقد
مذهبی
آخوندها غیر
الهی است. که
برحسب عرف
جامعه میباشد.
و پیمان سالک با
پیر الهی، همان
ازدواج و زوج و
جفت و شفع و
همسفری الهی
سالک با پیر
الهی خود
میباشد.
آخوندها برای عقد
اصطلاحا شرعی
حرفی برای گفتن
ندارند، که زنی
را برای مردی حلال
کند. وتنها یک
اعلام رسمی
برای آشنایان
مفید میباشد.

امام نقی
در حدیث ٣٥٤٦
میگوید عالم در
کنار سلیمان
نبی گفت، که ملکه
بلقیس را با
تخت سلطنت او حاضر
مینماید. در
واقع بلقیس کاملی
الهی بوده، که
برای رسیدن
بشهود بالاتر
سلیمان در
طریقت ابراهیم
و زردشت بنزد
پیر تازه خود
آمده. که درجکم
زن برای مرد
الهی خود
میباشد. حتی اگر
مرد باشد. و هر
کامل ولایت مسیحی،
که بخواهد
بمعرفی خداوند،
با یک ولیٌ
الهی بالاتر محمدی
پیمان ببندد
خود، با داشتن
سلطنت ولایت، تسلیم
میشود. تا
کاملان محمدی زنده
در عصر مهدی موعود
بخواهند بنور
رحمان نیز برسند،
باید سلطنت
الهی خود برای
چند سالک خویش
را رها کند. و
بمحضر پیر
تازه خود برسد
و پیمان داشته
باشد. که در
حکم ( بلقیس و
با کیش) الهی خود
میباشد. سه
پادشاه
ایرانی که
بمسیح در تولد
الهی او حاضر
بتبعیٌت شدند
کاملان ولایت زردشت
بودند. وسلمان
فارسی
پادشاهی الهی
زردشت وسپس
مسیح وبالأ
خره پادشاهی
ولایت محمد را
یافت.

مجلسی
قشری شیعه در
حدیث ٣٥٤٩در
باره دوره غیبت
امام زمان
فرزند جسمانی
امام حسن عسکری،
و هرگز متولد
هم نشده بود
که غیبت نماید،
نظر نا درست مشرکانه
میدهد. زیرا هر
کامل الهی در
دوره سلوک
غایب از دید
دیگران ودر غرلت
سلوکی خود
میباشد. چون ظاهر
شود که بخلق
با شهود عرش
رحمان
پیامبرگونه و
امام امٌی
بخلق باز گردد،
آنگاه هر پاسخ
سالکان خود را
خواهد داد.
ولی نه برای عموم
مردم که حکومت
دینی نماید.
که مهدی موعود
محمد در ٥٥
قرن دیگر
آخرین کامل ولایت
محمدی، که
بجای نور
قاﺌم بنور رحمان
میرسد، و با
عرش رب ٌ برتر از
رحمان بخلق باز
میگردد. که از نظر
الهی نوع فوق
بشری را آغاز مینماید.
که هزاران
برابر عقل نوع
بشری را
دارند. والاٌ
آخوندهای قشری
در همه مذاهب
و در همه ادیان
غیر سلوکی مشرک
هستند. خود گمراه
ودیگران را گمراه
و بجهنٌم
قهقراهای تولدات
انواع حیوانی
مجدد بجهان
میبرند.

امام عسکری
در حدیث ٣٦٢٥(
نفس واحد)
مذکور قرآن، که
همه از یک نفس وروان
باشند. یا در
آدم و حوٌا
باشد. ولی در
روح الهی روح القدس
ربٌ النوع بشری
است ،که همه
افراد بشری وحتی
حیوانی وگیاهی
ومادی، باید
باین همانی کمال
الهی روح
القدس قاﺌم برسند.
که در سلوک الهی
ولایتهای ششکانه
شهود سوٌم
فاطمی مریم و
دغدو و شیوا،
نفس وروان در
کمال مقبول
الهی برای
افراد سالک
میباشد. که چون
بشهود سوٌم فاطمی
رسیدند، برحم
ولایت ونوع
بشری رسیده،
تولد نوع فوق
بشری بعدی را
شایسته
میشوند، که
بشهود مرتضوی و
رضایت الهی،
ونیز رضایت خود
سالک میرسند.
و نفس وروان واحد
را با قاﺌم دارند.

امام صادق
در حدیث ٣٦٢٧
میگوید، ابلیس
نخستین قیاس کننده
در برابر
خداوند بود.
که هر آخوندی
قشری مذهبی غیر
سلوکی، بقول پیامبر،
ابلیس در لباس
روحانیٌت کاذب
میباشد. بدون
اینکه بتجلٌیات
الهی وعقلهای الهی
مربوطه رسیده باشد،
بخود اجازه
صحبت در امور
دینی و الهی
میدهد.

امام صادق
در حدیث ٣٦٢٨
ریشه لفظ (آدم)
را و در
آفرینش او از
گل جهان میگوید
که بدست خداوند
آدم ساخته شد.
ولی (أدم) کسی
که آدم و الهی
نشده .چون هر
غیر سالک الهی
میباشد. آدم
افسانه ای، و
آدم تاریخی
نخستین اولی
العزم
کیومرث، کاشف نخستین
نور شهودی ولایت
الهی برای نوع
بشری میباشد.
یا همان مقام شهودی
حسینی در هر
ولایت سلوکی بعدی.
که بدون پدر
ومادر الهی،
یعنی پیر
حسینی و پدر الهی
حسنی امام زمانی،
توانست با کمک
خداوند و
تربیت او بنور
اول حسینی
برسد. که هر
کاملی پدر
ومادر الهی
دارد. وهر پیامبر
اولی العزمی
مادر حسینی
خودرا داشته
که بنجات رسید.
ولی برای شهود
تازه اکتشافی خود
پدر الهی یا
امام زمانی نداشته.
و پیامبران را
یتیم پدر
گفتند. آدم هر
کامل الهی آدم
شده الهی است. که
پس از مرگ قبل
ارمرگ ازخواب
مرگ بیدار گشته،
تولد دوم الهی
خود را یافته
است .و( دم و
تنفس) و حیات مجدد
یافته است.
زردشتیان آدم
را کیومرث، یا
مرد بزرگ اجدادی
میگویند. که
بابلیان آدم میگفتند.
که در تورات جدید
بایبل بابلی
در عصر کورش،
باز نام آدم تکرار
گردید.

امام صادق
در حدیث ٣٦٧٧ ابلیس
را نخستین
قیاس کننده با
منطق مادی
میخواند. که
برحسب عقل
ناقص بشری و روان
آلوده خود،
چون هر آخوند
مذهبی قیاس را
بکار میبرد.
وبرای امور دینی
والهی پیروان
خود، و بدون
اجازه و
شایستگی الهی،
مذهبی تازه را
تآسیس
مینماید. و
میلیونها
انسان را از
راه خدا بدور مینماید.
وپیامبر
آخوندهای همه مذاهب
وادیان را
ابلیس میخواند.
که در حیات خود
پیامبر نیز
فراوان بودند.
که قیاس
میکردند. و باستناد
برخی گفته های
پیامبر و
احادیث او، احکام
دینی برای پیروان
خود صادر میکردند.
که قرآن آنان
را احزاب
میخواند. زیرا
برحسب عقاید خود
عملا حزبی
سیاسی و
اجتماعی، بجای
گروهی الهی
شده ترتیب
میدادند. و
بتعداد آخوندها
بخصوص صاحبان رساله،
مذاهب قشری ومنحرف
الهی وجود
دارد. که در هر دینی
آخوندها نام
خود را دارند.
مانند مغان و
کشیشان
وملٌاها و
مولاها ویا مبلٌغان
و روضه خوانها
.

پیامبر در
حدیث ٣٨٠٦ از علم
جفر میگوید،
که در گذشته
ها از علوم الهی
و اسرار الهی
خوانده میشد.
و شاید درجاتی
از علم جبر و
ریاضیٌات باشد.
ولی این سلوک
الهی است. که علم
جفر است .که
عالم آن جعفر
و جم شده وبا
فرٌ الهی
میباشد.
بسیاری درگذشته
بطمع علوم ریاضی
و فیریکی،
بتدریج آشنای علوم
الهی و سلوکی
میشدند. زیرا
عالمان علوم
درگذشته،
بشرط پاکی روان
و نیٌٍٍت و
کمک خدادند،
میتوانستند
احتمالا عالم
نجوم یا ریاضی
و غیره گردند.
و همه این داوطلبان
سر از سلوک الهی
درمیآوردند
.زیرا از هر
راهی که بروند،
ب(رم) یا اوم و هوم
و سلوک الهی
منتهی میشوند.
که محمد از( خم
و غدیر خم) یا
ولایت علیٌ
استفاده کرد.
و امام صادق
از لفظ قم
استفاده
نمود، که مهدی
و کاملان الهی
از آن شهر
باشند . یا شهر ولایت
الهی .که همه
بمعنی اوم و
ایمان و امٌی شدن
در سلوک الهی
است.

امام صادق
در حدیث ٣٨٢٥
افسانه صحبت
خضر با موسی
را میگوید، که
کلیم الله شد.
وی قبلا از پیر
الهی خود
شعیب، در شهر(
مدین) کنار دریای
سرخ کلام و
آموزش الهی و
سلوکی میگرفت.
امام نیر
افزود لجاج و
اصرار بر
عقیده و حرف خود
گناه میباشد. که
سالکان باید ترک
آن کنند. که از پیر
هرچه گفت بپذیرند.
مگر در بازگشت
بخلق،که سالک
پیامبرگونه و
از محل
الهامات
لدنٌی خود
الهامی
گرفته، از تجلٌی
الهی برتر خود
هر صحبت و
اظهار نظری میکند
.آنهم برای چند
سالک خود.

امام صادق
در حدیث ٣٨٥٣
میگوید مثال
ما آهل بیت،
یا امامان
کاملان الهی
زنده هر زمان
در این امٌت و
اوم کنندگان
سلوکی با
ولایت سلوکی
محمدی و در هر
زمان بعدی،
مانند ومثال
داستان موسای پیامبر
با عالم و
آگاه الهی که
شعیب کامل
بطریقت
زردشت، که
ولایت سلوکی
زردشت را داشت
قابل قیاس
هستند. یعنی
کاملان حسینی
زنده محمدی هر
زمان، أهل بیت
محمد و(بیت)
طریقت محمد.
که چون موسی با
مراتب الهی تکلٌم
و صحبت میکنند
.که الهامات
لدنٌی و رؤیاﺌی
دارند. آنهم
در امور الهی و
سلوکی، که وی
مقدٌس ومعرفی شده
خداوند برای سالکان
میباشد. ونه
برای همگان.
که آخوندهای قشری
نیز بغلط خود
را عالم امور
الهی و دینی
میدانند. که تزکیه
نفس وروان و
پاکسازی با
تخلیه وتحلیه
تا تجلیه های الهی
نکرده اند.
ابن عبٌاس
راوی بزرگ آهل
سنٌت میگوید،
من کسانی را چون
علیٌ ندیده
ام، که مانند
موسی اطلاع از
حقیقت داستان
غرق کشتی بوسیله
عالم تر از موسی
در عبد صالح
بود. که علیٌ
نیز عالمانه
میگفت. زیرا
برترین مقام
الهی را در
حیاتش داشت. و
بعدها در شهود
چهارم مرتضوی
برای
شاهدانمرتضوی
و الاٌ پیامبران
نیز قبلا سالکانی
بی اطلاع از
امور الهی بوده
اند. که از پیر کامل
الهی خود
بمعرفی خداوند
میپرسیده اند.

امام صادق
در حدیث
٣٩٢٣میگوید،
که پدرش امام باقر
بوی تعلیم
داد، که از
دانش خود هنگام
تکلٌم پدرش که
امام بود صحبت
نکند، که علم
انسان جاهل،
مانع پیشرفت
علم الهی او و
شهودها میشود.

امام صادق
در حدیث ٣٩٣٢
موعظه لقمان حکیم
را میگوید، که
باید ساعاتی
برای علم الهی
کوشید. که
باید در سلوک
با پیر کامل
خود تفکٌر
الهی کند. و در
توسٌلات
عبادی تخلیه روان
از ناپاکی های
خود بنماید.

امام صادق
در حدیث ٣٩٣٨
میگوید در
باره (تابوت
یا طالوت)
افسانه ای در
قوم یهود
میگوید، که قطعاتی
از علم الهی
بوده است.
یعنی کاملان موسوی،که
چون زردشت
بشهود چهارم
نور مرتضوی و
عرش مصطفوی را
داشتند، که کاملان
محمدی هفت شهود
تا عرش رحمان
را دارند. که
عرفان و شناخت
تجلٌیات الهی و
الهامات
لدنٌی
بالاتری را
دارند .و مهدی موعود
سوٌم زردشت،
که ببهشت شهودی
و الهامات
الهی تر خواهد
رسید. که محمد
و علیٌ نیز
نداشتند. پس
متولد در ولایت
مهدی میشوند.
که خود آخرین فرزند
الهی محمد و
علیٌ در نوع
بشری بود.
آنگاه آنان
نیز بنور
رحمان و شاید
عرش رب ٌ
بالاتر از
رحمان برسند.
واز چهارصد
هزار سال بهشت
سوٌم عرش ربٌ
برتر از رحمان
استفاده کنند
وتولدی در
جهان نداشته
باشند.

امام صادق
در حدیث ٣٩٥٧میگوید
سلاحی که ما
ولایت داریم،
مانند تابوت
نزد موسویان
است که علم
الهی و سلوکی
را داشت . سلاح
اولیای الهی
محمدی
امدادات الهی و
الهامات لدنٌی
اولیای الهی
است. و تأثیر
نور عقل و
صورت شهودی
آنان برای چند
سالک خوددارد.
که آنان را
پاکروان
وکامل الهی مینماید.

امام عسکری
در حدیث ٣٩٦١
میگوید خداوند
بداود و
سلیمان کلام
ومنطق
پرندگان را
داد. که قبلا
کسی نداشت.
پیامبران
قبلا بر حسب
مقام شهود
الهی خود،
کرامات
استثناﺌی را
داشتند. که در
آدم کیومرث
ومیترای نوح و
بودا نیر
بودهف
وکاملان آنها
نیر داشته اند.
که در واقع
زبان و تفاهم
با سالکانی
داشتند، که چون
پرندگان
بأسراء ومعراج
عوالم الهی داشتند.
داود وسلیمان
چون دیگر
أنبیای ابراهیمی
که فرزندان
الهی زردشت
بودند، بنور
شهودی چهارم مرتضوی
رسیدند. که کاملان
مسیحی بنور
بالاتر
مصطفوی،
وکاملان
محمدی چون خود
محمد بنور
قاﺌم روح القدس
رسیده و
میرسند. تا
نوبت مهدی موعود
برسد که در ٥٥
قرن دیکر بنور
رحمان و عرش
ربٌ برتر از رحمان
خواهد رسید. که
ما از نام او نیز
آگاه نیستیم. معجزاتی
منسوب بپیامبران
و کرامات استثناﺌی
آنها، همان
دیدنی های سالکان
آنها در
رؤیاهایشان
بوده است، که بآنها
ایمان داشته
باشند. هر
کامل زردشتی
ومسیحی ومحمدی
کرامات
ومعجزات ویژه
خود را برای سالکانشان
دارند. ولی در
امور مادی و
ملموس بتن معجزه
ای ندارند که
کاری بر خلاف
طبیعت ماه
بنمایند.

امام رضا
در حدیث ٣٩٨١
میگوید، که داود
تصوٌر میکرد
برتر از او
کسی عالم تر
نمیباشد. ولی خداوند
فرشتگانی فرستاد
که عالم تر از
او بودند.
اولیای الهی
بعدی چون مسیح
و محمد، چه رسد
بمهدی موعود
آینده، که علوم
الهی وکرامات
استثناﺌی و
معجرات بیشتر
از محمد
خواهند داشت.
پس روح داود و
هر پیامبری،
در تولد بشری بهتری
در ولایت
مسیح، وحتی خود
مسیح در تولد بهتر
در ولایت
محمد، که مسیح
همان تجسٌم
علیٌ بود،
بدانستنیهای شهودی
و علوم
ومعقولات سطح
بالاتر
رسیدند. که
روح محمد و
علیٌ هفت هزار
سال بعد، در ولایت
مهدی نوع فوق
بشری متولد
میشوند. تا در
ولایت برتر نواده
الهی خود، بتوانند
بنور رحمان و
شاید عرش رب ٌ
برتر از رحمان
برسند. که این
تعالی ها تا أبد
ادامه خواهد
داشت، که بنور
رب ٌ الأرباب الله
آهورمزدا
رسید، که الله
خود صادر اول
خد اوند هو
بیرون از هستی
ها میباشد..

امام رضا در
حدیث
٤٠٢٦میگوید،
محمد آعلم از تمام
أنبیای قبل ار
او بوده است.
علم الهی و
شهود تجلٌیات الهی
و حکمتها
ومعقولات
مربوط بمقام الهی
بالای عرش رحمان
را محمد داشت.
که پبیشینیان
نداشتند.
زردشت بنور
مرتضوی ایلی و
ایلیا، یا
عربی شده علیٌ
رسید. ومسیح
بنور الهی
مصطفوی . تا
نوبت مهدی که
بنور رحمان خواهد
رسید. و هر
تولد نوعی و
فصل نوعی بالاتر
در یک تجلٌی شهودی،
خود بهشتی
الهیتر و بهتر
و شایستگی بیشتر
میباشد.
وکارماهای
جهنٌمی
بحقارتهای نوعی
بجهان در غیر
سالکان نوع
بشری، سقوط مقام
نوعی روح آنان
خواهد بود.

امام باقر
در حدیث ٤٠٢٧
از اسم أعظم
قاﺌم روح القدس
میگوید. که
حروف الفبا چه
معانی الهی
دارند. قاﺌم
روح القدس ربٌ
عظیم یا اسم آعظم
شهودی است. و
رب ٌ رحمان
نادیده محمد
ولی اکتشافی
مهدی، رب
ٌأعلی میباشد.
وخداوند الله
را در( اعلی
العلیٌین) میباشد.
شاهدان
بازگشته بخلق
از کاملان
محمدی و تا
زنده باشند.
این همانی مقام
الهی روح
القدس قاﺌم
را دارند. که مسیح
بعرش او رسیده
بود و نه بنور
او. که آنرا
گبریال یا جبرﺌیل
خواند. ولی
محمد قاﺌم
نوع بشری یا
رب ٌالنوع
بشری گفت که
جبرﺌیل قاﺌم واسطه
الهامات ووحی
او از خداوند
گفت.

امام باقر
در حدیث
٤٠٣١میگوید
ولایت محمد از
صفت برتر ترس خدا
را دارند. که صفتی
برتر از این
نیست. که سالکان
همه ولایتها
بدرجاتی تقوا
وترس خدا، و
تقیٌه
وخویشتن
داری، و تقویت
مقام روحی از خداوند
دارند. که عبادات
بندگان جز با
ترس از خدا
مقبول الهی نیست
.

امام صادق
در حدیث ٤٠٣٧
بزمین افتادن
سلیمان نبیٌ
را در وقت مرگ
وی میگوید، که
جنٌیان آگاه شدند،
چون علم غیب
ندارند. غیر
سالکان قشری
درحکم (جن)
هستند. که
مراتبی از عقل
داده الهی را
دارند ،چون
(جان) دارند.
ولی همچنان در(
جنین ) نوع
بشری هستند.
مگر بانوار
تجلٌیات الهی
شهودی برسند.
که از نوع فرشتگان
الهی محسوب شوند
.

امام صادق
در حدیث ٤٠٤٣
گفته مولی علیٌ
را میگوید، که
بکسی گفت
پرسشی کردی که
کس نکرده است.
ومن هرچه در
کتاب خدا هست
میدانم. نه
فقط معنی
باطنی کتاب قرآن
عثمانی، بلکه منظور
ار کتاب خدا
سلوک الهی بولایت
محمد، و در
سطح دو قرٌه
برتر محمد، در
نور قاﺌم و
عرش رحمان
میباشد. که
مولی در حیاتش
و هر کامل محمدی
تا زنده باشد،
معانی باطنی
گفته های الهی،
وهر پرسشی
سلوکی را
میداند. چون الهام
الهی بدل دارد.
ومنظور از علوم
فیزیکی نیست.
گرچه خداوند
بمکتشفین و مخترعین
علم و
تکنولوجی،
الهامات الهی
را بآنها
میدهد. آنطور که
خداوند تدبیر
جامعه بشری را
دارد.

امام رضا
ئر حدیث ٤٠٤٤
از (أصحاب
الرٌس) مذکور در
قرآن میگوید،
که اینان دو
گونه بودند.
برخی
پیامبران
ارسالی خدا،
یا همان کاملان
الهی بازگشته بخلق
میباشند. که برخی
آنان را
پذیرفتند و
برخی نپذیرفتند
که رسول خدا
کشتند. که محمد
آخوندهای
قشری را قاتل
أنبیا میگوید،
که فتوای مرگ
آنان را
میدهند. اصحاب
الرٌس یا
ریاست در
جامعه، که صفت
و عقده برتری جوﺌی
با ناشایستگی
را ندارند. یا
همان آخوندها
وملاٌ های
مذهبی
وکشیشان وآفت
الله ها
میباشند که
خود را آیت
الله میخوانند.

امام عسکری
در حدیث ٤٤٦٤
توضیح داستان
یحیای پیامبر
را میگوید، که
خداوند وعده پسری
بوی داد، که در
نواده او مسیح
تحقٌق پیدا
کرد . ومنظور فرزند
الهی یک پیامبر
وکاملی الهی
که سالکانی هستند،
بکمال الهی پیامبر
اولی العزم خود
رسیدند.

امام صادق
در حدیث ٤٤٧٧
معنی کلمه فاطمه
را میگوید، که
مانند مریم سفره
ها وماﺌده
های الهی در
کنار خود
داشت. که هر
کامل الهی زن یا
مرد، رحمتهای
شهودی و الهامات
لدنٌی مربوط
بهر سطح تجلٌی
شهودی خود را دارد.
سفره های رنگین
از غذا برای تن،
و الهامات و حکمتهای
عقلی برای ذهن
وروان، و
تجلٌیات و
احوال شهودی برای
روح الهی شده آنان
میباشند. که
در رؤیاها
دارند. که در
تولدات آینده نوع
فوق بشری،
بصورت کرامات
بالفعل و
بالقوٌه خواهند
داشت . امام باقر
سفره الهی یا
ماﺌده آسمانی
را برای بنی اسراﺌیل،
یعنی سالکان الهی
در هر دین سلوکی
است. که
جوانان و
اولاد الهی
اسراء کننده
بمعراجهای الهی
دارند. امام میگوید
این سفره ها
با زنحیرهایی
از طلا بسته
شده بود ونیز
٩ عدد قرص نان بود.
امام سفره الهی
را حدٌ أقل سفره
های غذاﺌی سالکان
میگوید، که جز
نان در سفره ندارند.
و زنجیر همان
ارزشها و
نیروهای الهی
ارتباط سفره
های الهی سالکان
با مراتب الهی
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٤٥٠٠
پرسش خداوند
از مسیح بگفته
قرآن را
میگوید، که
آیا تو بمردم گفته
بود که تو را
بپرستند؟ و
اولیای الهی تا
زنده هستند،
تنها وسیله توجٌه
و قبله گیری
سالکان هنگام عبادات
آنها میباشند.
که خداوند خود
بطالبان لقای الهی
معرفی کرده باشد،
تا وسیله
توسٌل آنان باشد.
زیرا پیر سمبول
خداوند برای سالکان
هستند.
و(توسٌل)
بمعنی پرستش
نیست. و لذا سالکان
مدام اذکار
توحیدی دفع شرک
را دارند.

امام صادق
در حدیث
٤٥٠٦در باره علم
علیٌ میکوید،
که میتوانست بموجب
کتاب آسمانی هر
قومی چون تورات
و انجیل، یعنی
برحسب طریقت سلوکی
آنان داوری
سلوکی احوال
رؤیاﺌی سالکان
آن ولایتها را
بنماید، و
تفسیر احوال روانی
آن سالکان را
بکند. زیرا علیٌ
وهر کامل محمدی
همان مراتب شهودی
ولایتهای سلوکی
پیش از محمد
را داشته، که
در پنج شهود
ولایتهای پیش از
محمد را
دارند. و
آخوندهای قشری
مذهب، در تمام
ادیان غیر
سلوکی، هیچ
کدام از این شهودها
وتجربه های سلوکی
آنان را
ندارند. که در
جهل مرکٌب
اسیر جهان
مادی ونوعی
حیوانی میباشند.

پیامبر در
حدیث ٤٥١٥
میگوید،
خداوند بمن
کتابی ار
اخبار پادشاهان
گذشته را داده
است . که منظور
از کتاب سلوک الهی
و شهودهای انبیای
گذشته است.
وهر کامل محمدی
نیز دارای
پادشاهی های الهی
بر چند سالک خود
میباشد . و
دارای تاج و
فرٌ شاهی الهی
یا فروهر
وفرهه میباشد.
و حکمتهای الهی
لازم سالکان
را بآنها داده
است .

امام سجٌاد
در حدیث ٤٥٤٢
میگوید که در
انجیل آمده،
علمی را
نیاموزید که
نمیخواهید بدان
عمل نماﺌید.
منظور از علوم
مادی نیست.
بلکه علم الهی
و سلوک و
شناخت وسیله الهی
از خداوند از پیر
کامل میباشد.
که قصد عمل
وتوسٌل عبادی
با وسیله الهی
نداشته باشند.
که بسیار
سالکان نیز ترک
صلات و ارتباط
با پیر الهی
خود مینمایند.
پس جهنٌم
کارماهای اینان
بیش از دیگر
کافران و.
مشرکان قشری میباشد.

مولی علیٌ
در حدیث ٤٥٤٤
میگوید مسیح
بپیروان خود
میکفت، شما
برای دنیا
میکوشید در
حالیکه رزق
شما بدون هر
تلاشی آماده
میباشد. در
حالیکه برای
آخرت خود یعنی
تولد بعدی
بجهان، جز با
کار و کوشش در
سلوک الهی
نمیتوانید
رزقی داشته
باشند. برای تولد
کنونی بشری
طبیعت پر از
رزق برای ادامه
حیات هست. و
کار برای دنیای
بشری، بخاطر
بیشتر خواهی و
رفاه طلبی و
برتری جوﺌی
بر دیگران
میباشد. ولی (
آخرت) یعنی
زندگی بعد از مرگ،
و در همین
جهان مادی
خواهد بود. که
دارای فصول
نوع بشری بهتر
باشند، که بهشت
نوعی خداوند
است .و یا
جهنٌم جهان
بدتری داشته
باشند که در
صورت نوعی حقیرتر
نسخ ومسخ شده باشند.
پس رنج بیشتر
برای ادامه
حیات در آن
انواع خواهند
داشت. رزق مادی
داده های الهی
برای تن یک روح
است ، که زنده
در تن نوعی
کنونی بماند،
تا تأمین زندگی
بهتر آینده را
بنماید. عمل انسان
از نظر خداوند،
تنها سلوک الهی
در تخلیه وتحلیه
روان
ناخودآگاه
میباشد .که
مملو از عقده
ها و مفاسد و
بسیاری
کمبودها برای زندگی
بهتر میباشد.
که زندگی نوعی
بهتر، بهشت موعود
بهبود شدن
است. و یا
جهنٌم
وجهانوم جهان
در صورت نوعی
حقیر تر
میباشد. مسیح نیز
میگوید، وای بحال
شما علمای سوء
و گناه. که
منظور
آخوندهای
مذهبی قشری است.
که بجای اصلاح
ذات خود، بفساد
بیشتر ذات
خویش و پیروان
خود میپردازند.
خود عالم و
آگاه از امور
الهی و عقلهای
الهی نشده،
ولی خود را
عالم و مجتهد
میدانند. غافل
از اینکه بازیچه
روان آلوده
ناخود آگاه
خویش میباشند
. رزق الهی برای
سالکان، کمک و
هدایتهای
الهی برای
پاکسازی
معایب و رفع نواقص
و مفاسد روان
حیوانی بشری انسان
است. و نیز
برای موفٌقان
سلوکی، داده
های الهی در
مراتب شهودی
از تجلٌیات
الهی و عقلهای
الهی، در سطح
هریک از
تجلٌیات الهی
و بخصوص الهامات
لدنٌی هر لحظه
میباشد. که
سالک و کامل الهی،
میتواند داده
های الهی خود
را دریافت و
در تثبیت آنها
در ژنتیک روحی
خود بکوشد. که در
تولد بهتر
بعدی نیاز دارد.
که در یکی از فصول
نوع فوق بشری
خواهد بود. و
کاملان الهی بازگشته
بخلق و معصوم
از هر خطا وگناه
و فساد،
همچنان
دریافتهای الهی
بیش از نیاز
نوع بشری را دارند.
که آنها را (
ذخیره آخرت)
آنان میگوﺌیم.
که امتیازات و
کرامات هرچه بیشتر
مورد نیاز
تولد نوع فوق
بشری انسان میباشد.
که حتی از دیگر
متولدین نوع
فوق بشری، که
همگی قبلا
کمالات الهی
روح القدس را
داشته اند.
باز کرامات
بالفعل و بالقوٌه
بیشتر خواهند
داشت. که
آنگاه بتواند
بهتر و زودتر
و بیشتر پیشرفت
در سلوک الهی
نوع فوق بشری،
و در ولایت
عظیم آینده
مهدی موعود،
که از ٥٥ قرن دیگر
آغاز میگردد
،خود را بنور
شهودی هفتم
ربٌ رحمان و بشهود
هشتم عرش رب ٌ
برتر از رحمان
برساند. آنگاه
بجای هفت هزار
سال انتظار
بهشت سوم
کاملان بشری،
چهارصد هزار
سال بگفته قرآن،
بهشت انتظار
در عرش رب ٌ
برتر از رحمان
را خواهند
داشت. که
خداوند بی نهایت
ارباب نوع و تجلٌیات
الهی و عقلهای
هریک عظیم تر
ار عقل قبلی
را دارند. که
از هزاران
برابر
میگوﺌیم. و
نزدیگتر
بمقام خداوند
الله میشوند.
که حتی تفاوت
کرامات نوع فوق
بشری برای انسان
بشری قابل
تصوٌر نیست.
که از هزاران
برابر عقل
میگوﺌیم.
همان گونه که
عقل نوع بشری
هزاران برابر عقل
نوع میمون
میباشد. و نوع
فوق بشری بهشت
عظیم ارواح موفق
امروز در نور
ششم قاٌﺌم روح
القدس میباشد.
مسیح ادامه
میدهد، وای
بحال شما که
مزد را
میگیرید، ولی کار
ووظیفه را
انحام نمیدهید.
پس کارفرمای الهی
قریبا شما را
طرد میکند. که از
زندگی نوع
بشری، بداخل
تاریک قبر، یا
تولدات انواع حقیر
حیوانی
خواهید رفت.
تا دوباره و
حتی صد باره،
از نردبان
انواع و
تولدات، و
عذاب زندگی
های آن انواع بالا
بیایند، و
بهمین نوع
بشری کنونی
ووظیفه سلوک الهی
و شهود قاﺌم
برسند که
خواهند رسید .

مسیح در حدیث
٤٥٤٩ میگوید
مردم اولین
سنگ بنا را
اساس میدانند.
ولی من میگویم
آخرین سنگ بنا
اساس ساخنکان
میباشد. زیرا
تکامل و مهم
انسان برای
آینده تولدات
دیگر بجهان برحسب
آخرین وضع
تکاملی ژنتیک
روحی است ،که
آخرین سنگ بنا
خوانده شده
است. اساس
مهمترین قسمت
و حیاتی ترین
جنبه زندگی،
که در انسان
ژنتیک روحی او
میباشد. که
ناخودآگاه یا
جان گفته
میشود .که اگر در
یک تولد وضع بهتری
پیدا نکتند،
یعنی موانع و
معایب را بر
طرف نکند، و محاسن
و امتیازات و
کرامات تازه
تری از خداوند،
و آینده منتظر
یک روح دریافت
نکند، تولد بعدی
او نسخ بدتر
بشری و یا مسخ
و مسخره بودن حیوانی،
و حتی فسخ
وگندیدگی
گیاهی، و رسخ جمادی
ووسخ و چرکین
بودن تحت جمادی
را در پیش د
ارد. که آنگاه
فرمان اولین خداوند
در کن فیکون،
و شدن و
صیرورت و
تکامل و
بهبودی انجام
نگرفته که
برای زندگی
نوعی بهتر
آماده کدد.

امام صادق
در حدیث ٤٥٥٤ کلام
مسیح را نقل
میکند ،که گفت
با کمک و
اجازه الهی
بیماران و
نابینایان را
شفا داده است.
ولی شفای
انسان احمق
بدون عقل را
نتوانستم شفا بدهم.
که حاضر بسلوک
الهی با پیر
الهی مسیح
خود، و در هر
زمان حاضر
نیستند
بپذیرند. که
عقل لازم را
ندارند. ولی باز
خود را عاقل
میپندارند. که
جاهل واحمق، بدتر
از انسان دیوانه،
دچار مشکل
اورگانیک
مغزی میباشد.
زیرا احمق کسی
است، که برأی
و عقل خود
متٌکی میباشد.
و همیشه خود
را بحقٌ میداند.
پس راهی نیز برای
علاج خود باز نمیگذارد.
پس علمای
آخوند، جاهل
بدتر از
بیماران در
حماقت و
ءهریمن صفتی میباشند.
که بقول پیامبر
بدترین جهنٌم
یا قعر جهنٌم
جهان را، در
مسخ حبوانی دارند.
که بقول قرآن
مسخ میمون
وخوک بهترین شانس
آنان خواهد
بود . والاٌ
مار ومور و
بدتر در رسخ جمادی
ووسخ تحت جمادی
ممکن است بروند
.

مسیح در
حدیث ٤٥٦٠
میگوید کسی
مرا تربیت نکرده
بلکه زشتی و
جهالت دیگران
را دیدم، پس
ترک آن عمال
را نمودم .
پاکترشدن ناخودآگاه
در سالک بدست خداوند،
و هدایت عقلی
پیر کامل
بمعرفی خداوند
میباشد. ولی سالکان
پس از دوری از هر
گناه که مخالف
تکامل روح خود
باشد،
میتواند از خداوند
آموزش و آمرزش
و تربیت و
ربوبیٌت بگیرد.
لذا نصف کار
سالکان خویشتن
داری با هدایت
ونصایح و دستورات
سلوکی پیر
الهی است . بعد
از آن انجام
هر عبادات و
توسٌلات وکسب
ثوابها ی
تکاملی
میباشد.

امام
سجٌاد در حدیث
٤٦٠٣ میگوید
خداوند بدانیال
نبیٌ وحی کرد،
که منفور ترین
کس برای من
انسان جاهلی
است، که حق ٌ
أهل علم را
نمیشناسد و تحقیر
میکند، و از
آنها اقتدا و
تقلید راه الهی
آنان نمی کند.
این عالم
آخوند نیست
.بلکه تنها
پیر کامل حسینی
بازگشته بخلق است،
که تا زنده باشد
برای چند سالک
خود معلٌم
الهی است. و
علم او آگاهی
های شهودی وی
از تجلٌیات
الهی و
تجربیٌات راه الهی
در سلوک، و
داده های هر
لحظه الهامات لندنٌی
میباشد. حقٌ
او حجٌت
ووسیله توسٌل
بودن، و تعبٌد
سلوکی سالک است.
زیرا تنها پیر
کامل ولیٌ
الهی ووسیله
توسٌل عبادی
برای سالک است.
ونه حتی دیگر اولیای
زنده، چه رسد
باولیای درگذشته،
حتی اگر از
پیامبران
الهی باشند. امام
سجٌاد ادامه
میدهد که
خداوند
محبوبترین
بندگان در
عبودیٌت خود را،
کسی میداند که
متٌقی و طالب ثواب
هم نشینی علما
باشد. و تابع علما
و پذیرای
حکمتهایش
میباشد. که پیر
کامل حسینی
بمعرفی
خداوند، تنها
وسیله کسب
ثواب و کرامات
الهی، در
تخلیه و
پاکسازی
روان، و تحلیه
وکسب حلاوتها
و امتیازات
اخلاقی و روحی
میباشد. که حلیم
صبور است، و
اصلاح
رؤیاهای سالک
میکند. و
حکمتهای عقلی
او مقبول الهی
میباشد. که بقول
پیامبر حتی
خطای احتمالی
و اتٌفاقی او،
باز صحیح و
درست است. زیرا
أصل اطاعت
الهی میاشد و
نه موضوع مور
اطاعت. ثواب
نیکوﺌی چون ثوب
و پوشش تازه و
گرانتری است. که
انسان بر روان
خود میپوشاند.
وقتی که بهر درجه
پیشرفت سلوکی
و تربیت عقلی
و احوالی و
رؤیاﺌی پیدا
میکند .

امام باقر
در حدیث ٥٥١١
میگوید،
خداوند وقتی
مدرکی برای اصالت
خود را بکسی میدهد،
که قبلا آنها
را کسب کرده
است. یعنی
تکاملات
وکمالات روح القدس
را در تولدات
پیشین نوع
بشری خود در
سلوک کسب کرده
باشد. و
بمدارج شهودی رسیده
که امروز
توانسته در
این فصل نیکوی
نوع بشری، با
عقل وکرامات
آن متولد گردد،.که
خداوند نیز
میگوید. و
الاٌ آثاری از
علم الهی و
همان آگاهی های
از تجلٌیات
الهی که
سالکان در
رؤیاهای آنها
دارند. امام اضافه
میکند، این علم
را همانگونه اوصیای
پیامبران دارند.
که علم سلوک الهی،
و داشتن تجلٌیات
شهودی آن
پیامبران
میباشد. و
خداوند بسالکان
میکوید، اگر صادق
هستید که شایسته
تجلٌیات و
بهشتها
میباشید. که
تنها مدرک
الهی انسان
همان تجلٌیات
شهودی او و
تأیید اولیای الهی
سالکان که
بمعرفی خداوند
میباشد.

امام صادق
در ٨١١٠
میگوید که رسول
خدا گفته است،
فضیلت و
امتیاز علم از
نظر خداوند
محبوب تر از
فضیلت عبادت
است .و اگر خواستید
با عبادت فضیلت
بیابید، پس
ورع وترس خدا
و زهد و ترک هوس
و عدم اتٌکای بعقل
خویش بپردازید
.که بهترین
یار در اعمال سلوکی
میباشد. فضیلت
فضل و بیشترین
و بهترین
ومهمترین
دانستنی ها
است. که یک شبه
انسان ره صد ساله
بسوی خدا در
سفر روح بسوی خداوند
میباشد. عبادت
بندگی و عبد وموبد
شدن سالک
بخداوند است.
که با ذکر
وسیله الهی
فرستاده خداوند،
که اورا اطاعت
کند. هرچه بگوید
دستور خدا و پیامبر
است. و کعبه
خدا برای قبله
گیری سالک میباشد.
حتی اگر
پیامبر الهی بعکس
آن گفته باشد.
دین تنها سلوک
الهی و آﺌین و
طریقت عرفانی
کسب تجلٌیات
الهی، آغاز از
پیر کامل
حسینی میباشد.
که تنها راه رسیدن
رؤیاﺌی سالک
بتجلٌیات الهی
بالاتر حسنی وفاطمی
ومرتضوی و
مصطفوی و
قاﺌم روح القدس
میباشد. که بعرش
رحمان نیز
شاید برسند و
پیامبر گونه بخلق
بازگردند.

مولی علیٌ
در حدیث ٨١١٢
میگوید، آی مردم
خیر وتکامل در
دین ورزی
نیست، اگر فقه
و فهم نداشته
باشید.خیر و
نتیجه مقبول
الهی در کار
دنیا ندارید،
اگر که در آن
تفکٌر
ننماﺌید. و
هیچ عبادتی
خیر وتکامل ودارای
فایده مقبول
الهی نیست ،
اگر در آن ورع وترس
خدا و زهد
وخویشتن داری
نباشد.

امام صادق
در حدیث ٨١٣٥
میگوید، شرط عبادت
مقبول الهی،
ترس از خدا
است که وی داور
میباشد، که
عبادتی را
بپذیرد یا
نپذیرد. و تنها
علما هستند که
ترس خدا را
دارند. ولی این
علما آخوندهای
قشری مذهبی ظاهر
الصلاح
نیستند. بلکه
کاملان الهی
صاحبان شهود
تجلٌیات الهی هستند.
و سالکان که
حدٌ أقل شناخت
پیر کامل حسینی
را از خداوند
یافته اند.
اینان از خدا
میترسند،
زیرا در تجربه
احوال سلوکی خود
دانستند که
شروط لازم
برای پذیرش
الهی چیستند.
و خطر نداشتن
پذیرش الهی در
نسخ ومسخ های حقیرتر
بدنبال چه
جهنٌم هاﺌی
در جهان
دارند.

امام صادق
در حدیث ٨١٥٣
تعریف نماز و
شرایط آنرا که
از وی میپرسند،
که امام با
رعایت احتیاط
و تقیٌه از
خطرجاهلان
قشری، و آخوندهای
مخالف سلوک الهی
میگوید، که
علما رحیمان
الهی هستند.
پس رفتار آنها
و دستورات
آنان رحمت است
. چه در( فریاض)
یا عبادات رایج
و یا عبادات (نوافل)
که خاص سالکان
بدستور پیر
الهی میباشد.
فرایض، فرض و
مقرر شده
خداوند و
پیامبران
بعنوان
دستورات کلٌی
برای همگان
میباشد. که
اگر بدون
وسیله الهی
صورت گیرد،
همان خود
پرستی و بدتر
که آخوند و
ابلیس پرستی میباشد.
که شرک وجهنٌم
پروری است .
امام شرط
پذیرش اعمال عبادی
را صلوات بر
محمد و آل
محمد میگوید،
یعنی( صله و
ارتباط)
وتوسٌل سلوکی
در عبادات،
آغاز از پیر
کامل حسینی که
آل و أهل بیت
طریقت الهی محمد
میباشد. که در
شهود بعد از
شناخت پیر
دیگر خاندان
الهی پیامبر،
مقامات حسنی و
فاطمی
ومرتضوی و
مصطفوی خواهد
داشت. که تنها
راه رسیدن بشهود
نهاﺌی وواجب
الهی، در نور
قاﺌم روح القدس
میباشد. که پایان
وظیفه الهی انسان
در نوع بشری
او میباشد. و
الاٌ
کارماهای تکرار
گذشته ها در
آینده ها، و
در صورتهای
انواع حیوانی
و بدتر
میباشد. تا
باز بنوع بشری
کنونی، و همین
سلوک تا نور قاﺌم
را باید کسب
نمایند. تا
بانواع فوق
بشری نزدیکتر بخداوند
الله آهورمزدا
پیش بروند و
تقرٌب بیابند
.

مولا علی
در حدیث ٨١٨٩
بمنکر سلوک الهی
و بعنوان زندیق
میگوید،
مبادا قرآن را
بنظر خودت
تفسیر کنی که
کلام خدا
بزبان بشری است.
و امور الهی
شباهت بأمور
بشری ندارد.
قرآن کنونی
عمر و عثمان
مورد نظر مولا
نیست. که از برخی
کلمات پیامبر
جمع آوری شد.
ومولا خود در نهصد
جای آن ایراد
میگیرد، که تحریف
وحذف و اضافات
یافته است. و
الاٌ قرآن
یعنی دو قرٌه شهودی
محمد، نور قاﺌم
و عرش رحمان
میباشد. که قریش
زردشتی( خورنق
و خورٍه) شهودی
میگفتند. و
پنح شهود مقدماتی
سالکان ولایت محمدیٍ
بنام پنج تن،
همان قرٌه های
شهودی پنچ
پیامبر اولی
العزم پیش از محمد
که کشف وشهود نمودند.
پس تفسیر کتاب
خدا یا کتاب قرآن
عثمانی نیست.
ویا تفسیر
احادیث و دیگر
گفته های پیامبر،
بنقل
ازچهارده
نویسنده
کلمات پیامبر.
که بجز مولا
علیٌ دیگران
شایستگی درک مطالب
را نداشتند. و
بعقل خود هر
دستگاری را نموه
اند. ولی برای سالک
الهی امروز هر
تفسیر با
تأیید و یا
تردید پیر حسینی
سالک بمعرفی خداوند
گفته باشد.
همان کلام خدا
و پیامبر است.
وبقول فردوسی
چو فرمان یزدان
چو فرمان شاه،
که پیر الهی پادشاه
الهی سالک میباشد.
و الاٌ هر
عبادت و فهم و
برداشتی از هر
کلام پیامبر و
امامان و
اولیای الهی
در سالکان خود
بجای ثواب جهنٌم
پروری سخت تری
خواهد بود، که
وسیله الهی ندارند.
کلام خدا برای
هر سالک در
رؤیای شهودی
است. که پیر
کامل تعبیر
وتفسیر و
توضیح
رؤیاهای سالک
را مینماید.
که سالک تجربه
لازم را ندارد
که پیر الهی دارد.
تجلٌیات
شهودی سالکان
و الهامات لدنٌی
مراتب شهودی
حکمتهای الهی وکلام
خداوند برای سالک
میباشد. وتنها
در سلوک الهی
و برداشت سلوکی
پیر الهی
بمعرفی خداوند
بطالب لقای الهی
میتوان درک امور
الهی و سلوکی را
نمود .

امام باقر
در حدیث٨١٩٢ٍ
تفسیر قرآن
دورترین
حقیقت برای عقل
انسان است. که
هر قسمت و آیه
آن حکمتی دارد.
و تنها درک درست
قرآن نزد أهل
بیت محمد است.
یعنی نزد
کاملان الهی زنده.
ونه سادات یا
آخوندها که
برحسب ناپاکی روان
عقده دار خود،
تفسیر وبرداشت
قرآن و احادیث
شود. که کلام
اولیای الهی سالکان
بمعرفی خداوند،
تنها کلام
خداوند وقرآن
واقعی خواهد
بود. که پیامبر
علیٌ وهر کامل
الهی را قرآن ناطق
خوانده است .

مولی علیٌ
از پیامبر در حدیث
٨١٩٨ نقل
میکند که در
جهنٌم آسیابی
هست، که کلٌه
خوانندگان
قرآن و علمای
گناه کار را
آرد مینماید.
و پیامبر قرآن
را آنچه در دل
مؤمن رسیده میگوید.
نه کتاب قرآن
عثمانی که در حیات
پیامبر وجود
نداشت. چهل سال
بعد از وفات پیامبر
عمر وعثمان
خلفای سیاسی
پبامبر آنرا
نوشتند، و
بزور شمشیر
تثبیت در
تاریخ نمودند.
آسیاب جهنٌم
زندگی در جهان
در صورتهای
نوعی حیوانی و
پر عذاب میباشد.
که بقول قرآن
مسخ میمون
وخوک بهترین
شانس آنان
خواهد بود.                                            مولا
علیٌ در حدیث
٨١٩٩
میفرماید،
خداوند هیچ کس
را از عذاب أهل
زمین نمی بخشد،
و تنها
سالمندی که
قدم بصلوات
داشت، ویا
جوانانی که
تعلیم قرآن گرفتند
،که مورد رحمت
خدا قرار دارند.
قرآن در حیات
پیامبر نبود.
بلکه قرآن دو
قرٌه محمد و
پنج قرٌه های مقدماتی
بنام پنج تن
هستند. که آغاز
بپیر کامل حسینی
زنده بمعرفی خداوند
است . که قرٌه وخورٌه
شهود الهی سالک
میباشد. وبا
قرآن ناطق سالک
، آنگاه رحمتهای
الهی و مراتب تجلٌیات
الهی بسالکان میرسد.
که آنان را
بمقام الهی پیر
و پیامبر اولی
العزم خود
میرساند .
رحمتها داده
های الهی برای
کاملان، و مورد
نیاز زندگی نوع
فوق بشری است.
آغاز از نور
قاﺌم. والاٌ
دیگر داده های
الهی وحتی شهود
پنجم مصطفوی،
نعمتهاﺌی الهی
هستند. که
مفید زندگی کنونی
مؤمن بشری است
.

پیامبر در
حدیث
٨١٣١میگوید
محبوب ترین شما
برای من در
روز قیامت،
دارندگان
نیکوترین
اخلاق میباشد.
که در کنار
پیامبر در
شهود صورت
مصطفوی قبل از
شهود قاﺌم و
قیامت سالک با
مرگ قبل از مرگ
است. که همه
سالکان این شهود
را ندارند. پس محبوبیٌت
بیشتر پیامبر
را ندارند. و
شهود مصطفوی
تنها راه عبور
روح سالک از
پرده مرگ قبل
از مرگ، و
رسیدن بنور
قاﺌم روح القدس
میباشد. که
نجات از نوع
بشری و شانس تولدات
نوع فوق بشری
در ولایت مهدوی
را دارند.
اخلاق بهتر با
دیگران،
بخصوص تقلید
اخلاق وعادات
و عقاید پیر
کامل حسینی بمعرفی
خداوند بسالک
میباشد.( أحسن)
یعنی بهتر،
همان تحسین و
زیبا تر شدن و
تکامل روانی یافتن
بیشتر سالک
مییاشد. که هرچه
بیشتر شناخت
معایب خود، و
ترک عادات و عقاید
خود مینماید.
و آنچه پیر
الهی میگوید
تقلید آن مینماید.
حتی اگر بقول پیامبر
اتٌفاقا
نادرست بود،
باز ار نظر خداوند
درست است. که درست
اتٌفاقی آخوندهای
قشری ابلیسی، بقول
پیامبر باز
نادرست میباشد
.

پیامبر در
حدیث ٨٦٧٢
میفرماید
هرکس در طلب علم
باشد در حفظ الهی
میباشد تا باز
گردد. طلب علم سلوک
از پیر الهی،
واگر بدنبال شهود
مراتب الهی و
وعده های پیر
باشد در حفظ خداوند
است. و تا
بازگشت بخلق،
چه رسد تا
بازگشت بخانه
و خانواده.که همچنان
در حفظ الهی
میباشد.
خداوند حافظ
تن سالک و
حافظ ذهن و
فکر سالک، از مزاحمتهای
عقده های روانی
میباشد، تا بنور
الهی و روح مقدس
را برسد. واین
همانی مقام الهی
روح القدس قاﺌم
را بیابد . که
تنها شرط تولد
در نوع فوق
بشری و بهشتی در
هفت هزار سال بعد
میباشد.

خواننده
گرامی همچنان
صدها حدیث و
گفته های پیامبر
و امامان و
اولیای الهی هست.
که تأیید فساد
علمای آخوند جاهل،
و تآیید
مقامات الهی و
عقلی اولیای الهی
را مینمایند.
ولی ما بیش از
این نخواستیم
طول کلام داشته
باشیم. و همگی نشان
میدهند که آهل
علم تنها
اولیای الهی زنده
برای سالکان خود
میباشند. و
معرفتهای منقول
از اولیای گذشته
پس از تأیید پیر
الهی بمعرفی خداوند
کلامی الهی و
قرآن ناطق سالکان
آنها میباشند.
و آگاهی تنها
مراتب شهودی هفتگانه
و الهامات لدنٌی
بدل شاهدان
این مراتب تجلٌیات
الهی میباشد.
این أهل بیت و
طریقت ولایت مصطفوی
محمدی اسامی
دیگری غیر از
اسامی همین
مراتب تجلٌی
داشتند. در
ادیان سلوکی قبل
از محمد اسامی
دارند. که نام پنح
تن را دارند
که شهود آن
تجلٌیات را
داشتند. شهود قاﺌم
وظیفه نهاﺌی است،
وعرش رحمان
برای
بازگشتگان
بخلق پیامبرگونه،
و با این
همانی پیامبر
اولی العزم
خود میباشند.
بزرکترین خطا
برای عاقبت
انسان از نظر
الهی، پیروی دینی
و عبادی بگفته
آخوندهای قشری
است. حتی اگر دقیقا
کلام پیامبر
را گفته
باشند. که
اینان فقیهان سفیه
ووقیح، و
امامان جهنٌمیان
بگفته قرآن
میباشند. که برای
هر انسان نیز روشن
است . که فساد آخوندها
دلیل أهریمن
بودن آنان، و
بقول پیامبر ابلیس
در لباس کاذب روحانیٌت
میباشد. که
درونی مملو از
عقده های ریاست
طلبی و شهوت
رانی و مال
أندوزی و دنیا
پرستی میباشد.
خواننده گرامی
باید قبلا از خداوند
شناخت پیر
الهی زنده و
محمدی زنده
خود را در
رؤیا بخواهد بشناسد.
آنگاه با وی پیمان
سلوکی داشته
باشد. و هرچه
او گفت قرآن ناطق
و محمدی زنده برای
سالکان خود
میباشد. که
فرمان یزدان
چه فرمان شاه
را فردوسی
کامل الهی، و
پدر زبان دری
فارسی گفته
است. که در
مقاله ای
شاهنامه فردوسی
را توضیح سلوکی
داده ایم. و
این نویسنده بیش
از همین تذکٌر
شناخت پیر
الهی، برای رسیدن
بنور قاﺌم،
نقشی برای خود
قاﺌل نیست. چه رسد
که دین ومذهبی
تازه بدعت نموه
باشم .

M186

کارما
یا گارمِه و
جُرم در جهنّم
جهان

هدف
أصلی و نهاﺌی
خداوند از
آفرینش هستی
وموجودات
هستی، بخصوص
در نوع بشری
کنونی ما
انسانها،
رسیدن سلوکی
بکمالات الهی
لازم برای شایسته
شدن تولٌد در
نوع فوق بشری
هفت هزار سال بعد
است . که برای انسان
نوع بشری،
سلوک الهی
بطریقتهای
ششگانه ولایتهای
سلوکی أنبیای
اولی العزم، و
توسٌلات عبادی
با یک وسیله الهی
بمعرفی خداوند،
بهر سالک طالب
نجات از نوع
بشری، و از خطر
قهقراهای کارماﺌی
حقیرتر نوعی بجهان
پس از مرگ میباشد.
و با شناخت پیر
کامل حسینی در
هر ولایت
سلوکی که بود، و
بشرط معرفی
خداوند، و
دنبال
آخوندهای قشری
و فاسد غیر
الهی نبودن، آنگاه
سالک یک شبه ره
صد ساله رفتن،
بسوی آرزوی
لقای الهی قاﺌم
ربٌ النوع
بشری پیش میرود.
یا همان مدرک
لازم و امکان تولد
در نوع فوق
بشری آینده، و
با هزاران برابر
عقل و کرامات بالفعل
و بالقوٌه
میباشد. اما
کسانی که درک
راه الهی را
بکنند، ولی
سلوک الهی را
نکنند، و یا
نیمه راه ترک
صلات و ارتباط
با ولیٌ الهی
نمایند،
آنگاه پس از
مرگ نوع بشری
دوچار
کارماها و
قهقراهای انواع
حیوانی میشوند.
که رنجهای
زندگی پر عذاب
تولدات حیوانی
پیشین را
خواهند داشت.
تا دوباره و
حتی صد باره،
بهمین نوع
بشری ووظیفه
سلوک الهی تا
شهود نور
قاﺌم را باید
برسند. که
خواهند رسید.
تا ویزای ورود
وتولد در نوع
فوق بشری بجهان،و
با هزاران
برابر عقل وکرامات
نوع بشری در
هفت هزار سال بعد
را داشته
باشند. و تا
أبد این پلٌه
های تعالی
نوعی، و شهود
تجلٌیات الهی بالاتر
از قاﺌم در
تجلٌی رب ٌ
رحمان، و
بالاتر تا
خداوند الله أهورمزدا
رب ٌ الأرباب،
برای هر روح فردی
وظیفه أرلی
أبدی خواهد
بود .تا
بازگشت همه
بسوی خداوند و
تحقٌق فرمان
کن فیکون، که شدن
وتکامل
تدریجی در
انواع است
انجام یابد.
دلاﺌل علمی و
فلسفی نیز
فراوان هست.
ولی برای خواننده
گرامی و معتقد
بدستورات پیامبران
و امامان، که
نیازمند
دلاﺌل نقلی
از پیامبر و
امامان
هستند، پس ما
نیز عین کلام
پیامبر
وامامان و
اولیای الهی را،
با ترجمه و
تفسیر آنها و
بطور بسیار مختصر
در این مقاله
میآوریم. که اصل
کارما و
قهقراهای
جهنٌمی روح قهقرا
شده غیر سالک
کنونی، در
جهان و جهانوم
جهنٌمی باید مورد
توجٌه جدٌی خواننده
قرار گیرد. که
در همین جهان
و در صورتهای نوعی
حیوانی زندگی پر
عذاب بخاطر نداشتن
کرامات
بالفعل و
بالقوٌه
کافی، و عقل واحوالی
که اکنون
دارند،و
آنگاه نخواهند
داشت .

وقتی تورات
کنونی را
اسیران بابل
آزاد شده کورش
نوشتند. چون
بخت النصٌر
هرآنچه یهودیان
اورشلیم
ویران شده داشتند
معدوم کرده
بود. پس
اسیران بابل
تورات جدید را
با بزبان
بابلی نوشتند.زیرا
هشتاد سال
بود، که این یهودیان
مؤمن بدین
سلوکی و یا مذاهب
قشری ابراهیم
و زردشت، آنرا
باورشلیم
نوسازی شده
بخرج داریوش،
که خود زردشتی
بود فرستادند.
و اورشلیم یکی
از مراکز زردشتی
غرب آسیا بود.
آنگاه این
تورات جدید
قابل خواندن یهودیان
اورشلیم نبود.
زیرا سالیانی
بود که خود
نیزمستعمره
یونانیان بودند.
وجز زبان یونانی
نمیدانستند.
پس ناچار تورات
بابلی بزبان
یونانی ترجمه شد.
و با الفاظی
یونانی.
مانند(
جهانوم) برای دنیا
و (جهان)
فارسی، و با
استریت
استرایت که
برای صراط مستقیم
راه خدا می
گفتند. ولی باز
یهودیان بعدا
اصرار داشتند تورات
جدید را بزبان
عبری ترجمه شدند.
که بار دیگر
آن زبان را
زنده کنند. پس برخی
الفاظ چون جهانوم،
عینا در زبان عبری
را تکرار
نمودند، که
(گوهانوم)
گفتند. و
بعدها عربها و
قریش از
یهودیان در(
مدینه یثرب )
این لفظ را
(جهنٌم و جحیم)
می گفتند. ولی
بعدها محمد
أکثرا لفظ (
نار) عکس ( نور)
را برای جهنٌم
پس ازمرگ بکار
میبرد. و
امروزه لفظ (کارمای)
قدیم هندی نیر
رایج غرب شده
است. که محمد
در قرآن،
کارما یا
گارمه را (
جُرم) و
جهنٌمیان را
مجرم خواند . بمعنی
مجرم الهی که شایسته
مجازات
مخالفین سلوک
الهی باشد. کرایم
انگلیسی نیز
از ریشه کارما
میباشد.

زندگی
نوعی مجدد یک روح
انسان امروزی
در جهان، قطعی
است.و بار دیگر
أصل روح فردی
هر موجود، که
ما آنرا(
ژِنتیک روحی)
میگوﺌیم ،
باید در جهان
تجارب دردناک زنذگی
را ببیند. که در
تمام حیوانات
و انسانها
میبینیم، و با
اصل ( تجربه
خطا و مجازات) چیزی
میآموزند. ولی
اینک انسان
سالک عاقل و
دور أندیش،
باراده خود داوطلبانه
، میخواهد
تجربه الهی
عمیق تری بیابد.
که در نوع فوق
بشری آینده، که
در جهان پیدا خواهد
شد.سالک راه الهی
در هر شش
ولایت سلوکی
نوع بشری آدم
کیومرث تا
محمد میخواهد با
استفاده از
عقل و امکانات
بالفعل زندگی
بشری خود، و
هدایت پیر ره
رفته الهی بمعرفی
خداوند، وبا
کمک هر لحظه الهی
خاص سالکان
ولایتهای الهی
ششگانه، خود
را برای هدف خداوند
در تکامل روح بشری،
وتبدیل آن
بروحی الهی، مناسب
نوع فوق بشری فرشته
گونه ، در
مقابل فداکاری
سلوکی چند سال
محدود در
پیمان و دوره
سلوک آماده نماید.
که اگر مورد
قبول الهی قرار
گرفت، مراتب شهودی
تجلٌیات هفتگانه
را خواهد
داشت. ولی غیر
سالکان بخصوص
قشری های مذهبی
مسلمان و بهر
مذهبی که
باشند، بیشتر
مورد غضب الهی
خواهند بود.
چون شرک و
آخوند فاسد روان
را تقلید و
شریک خدا ساخته
اند، پس قهقراهای
شدیدتری دارند.
که بقول قرآن
مسخ میمون و
خوک بهترین شانس
آینده تولد
آنان بجهان
خواهد بود. که بگفته
تحقیقات علمی،
سیصد هزار سال
است ،که
کاملترین فصل نوع
میمون، طول
کشید تا روحش وارد
نوع بشری بشود
وتولد نوع
بشری بنماید.
و همچنان
مکرٌرا
تولدات در
(فصول حقیر
ومتوالی نوع
بشری) داشته، که
امروز
میتواند بعقل(
درک اهمیٌت
الهی و حیاتی )
سلوک االهی رسیده
است.

سالک
آزادانه میخواهد
آزادی خود را
بولیٌ الهی خویش
واگذار نماید.
که در مقابل
اورا معلم
الهی ووسیله توسٌل
عبادی باشد.و اگر
خداوند چنان
ولیٌ الهی
شاهد عرش
رحمان و زنده را،
بوی معرفی کرده
باشد. پس سالک
اینک در(
جهنٌم نسبتاً
خُنک) جهان در
عزلتگاه خود میباشد.
و بهیچ
آرزوﺌی توجٌه
ندارد، مگر به
شهود ششم عرش
رحمان برسد بخلق
باز گردد و
کاملی الهی و
معصوم شود.
زیرا سالک ولایت
ششم محمدی با
مرگ قبل از
مرگ ارادی،
بنور قاﺌم
ایدآل کمال میسٌر
برای انسان بشری
رسیده است . و
پیری الهی کاملی
در بازگشت بخلق
شده و برای هدایت
سالکان خویش،
عملا در (بهشت
اول نسبتاً
گرمی) میباشد.
و بقول محمد
در قرآن برای
اولیای الهی
تقوا کرده چهار
بهشت دارند .
یا کسانی که
از خدا ترسیدند
وتقوا
نمودند، که
میگوید دو
بهشت خواهند
داشت ، که قبل
از آن نیز دو
بهشت دارند.

اما غیر
سالکان بخصوص قشری
های مذهبی تمامی
ادیان غیر
سلوکی ششگانه
وتمامی مذاهب
قشری آنها ، با
روان لبریز از
عُقده و صفات حیوانی
گذشته ها و
لذتهای حیوانی
در جهان که
دارند، گوﺌی
لذٌت علف چرانی
دارند. وتنها
بفکر شکم و
اطراف شکم
میباشند. پس در
دروه زندگی
کنونی خود، که
بهشت چهارم موعود
الهی آنان در
تولد پیشین آنان
بوده است. لین
غیر سالکان و
سرکشان فرمان
کن فیکون وشدن
، کرامات
بالفعل بشری
کنونی خود را
بجای تحقٌق
کرامات بالقوٌه،
مورد نیاز زندکی
بهتر فوق بشری
آینده بجهان،
هرچه بیشتر
گناه وفساد و
انحراف و صفات
قهقراﺌی و
أهریمنی اندوخته
ژنتیک روحی
أمانت الهی
خود میکنند.
لذا پس از مرگ بشری
دوچار
کارماهای
نَسخ ومَسخ حیوانی
وشاید فَسخ و
گندیدگی
گیاهی و رَسخ
و رسوخ جمادی،
و حتی شاید
بدرجه وَسخ
چون چرک
موجودات تحت
آتمی در
میآیند. تا پس
از میلیونها
سال دیگر، در
نردبان انواع
حیوانی بنوع
بشری کنونی
مجدّد برسند
که باید باین وظیفه
الهی سلوک و
شهود ششم نور
قاﺌم ایدآل
ربّ النوع
بشری برسند،
تا بانواع فوق
بشری بالاتر نیر
بروند. که
بازگشت همه
بسوی خدا گفته
شده است .

و اینک ما
خلاصه سریع از
احادیث پیامبر
وامامان را که
درباره موضوع
کارما انتخاب
و تفسیر سلوکی
آنها نموده
ایم، ذیلا
بنظر خواننده میرسانیم.
که میتواند با
مراجعه
بشماره حدیث
از وبسایت این
نویسنده، أصل مفصٌل
حدیث را حاضر نماید.
گرچه بقول پیامبر
و امامان، هرکس
چهل حدیث پیامبر
را بفهمد و
باور کند، و
حفظ در انجام
عملی بنماید، بهشت
نوع فوق بشری
برای او واجب الهی
میگردد.

مولا علیٌ
در حدیث ٠١٠٢ میگوید
دنیا بر چهار
اساس استوار
است .عالمی که
علم خود را
بکار میگیرد.
که همان آگاهی
های از
سمبولهای شهودی،
آغاز از پیر
کامل بمعرفی خداوند
است. و نه
بگفته
آخوندهای
مذهبی غیر سالک
ولو که بنقل
درستی از پیامبر
باشد، پس از
مرگ اولیای
الهی نمیتوانند
وسیله توسٌل
سالکان گردند.
که آنان
اولیای زنده
نخستین وصاحب
نام مقدّس
حسینی و ضمن
أهل بیت محمد
وسادات واقعی
پنج تن و
پنجگانه مقدماتی
ولایت مصطفوی
محمد هستند.
سپس مولی علیٌ
در این حدیث
دیگر شرایط
انجام دین
ورزی سلوکی
ومقبول
خداوند را
میگوید. والاّ
بدون این شرایط
حیاتی، انسان
دوچاز
کارماهای پس
از مرگ میشود.
که بقول
پیامبر عبادت
کنندگان بدون
( وسیله الهی)
را مجرم،و با
جرم یا گارمه
وکارمای بحهان
میگوید.

امام
سجٌاد درحدیث
٠١٤٩میگوید،
وای بحال کسی
که از موضوع
علم یا آگاهی
سلوکی وشهودی
مطٌلع گرید
ولی طالب عملی
آن نشود. پس با
جاهلان دیگر در
آتش جهنٌم، یا
زندگی مسخ حیوانی
ودر صورتهای
نوعی در جهان خواهد
بود. که همان
کارما ومجرم
شدن روح انسان
را پس از مرگ
میگوﺌیم.

مولا علیٌ
در حدیث ٠١٦٠
میگوید، یا
عاِلم و یا
متعلٌم علم باش،
که شِقٌ سوم
خراب شدن و از
کار افتاده روح
انسان است. یا
کامل شد ویا
سالک در حال
تعلیم و سلوک الهی
باش .مگر وقتی که
با مرگ قبل از
مرگ و شهود
هفتم عرشی
خود، تولد دوم
الهی پیامبرگونه
بیابی. علم
تنها بمعنی
آگاهی شهودی و
توسٌلات
عبادی با وسیله
الهی بمعرفی خداود
میباشد.

اما صادق
در حدیث
٠١٠٣معنی (
حجٌت بالغه)
را میگوید، که
همان شهود پیر
کامل حسینی ولایت
که رساننده سالک
و وسیله
بمعرفی شده خداوند
است .که امام میگوید،
در قیامت این
را از کسی میپرسند.
که آیا تو
عالِم بودی؟
یعنی کامل الهی
و با شهود عرش
رحمان بودی، و
یا متعلٌم که
در محضر یک
حشرت عالم الهی
بودی ؟ و در
غیر این دو
حالت جهنٌم
کارماها را
خواهد داشت.
روز قیامت
همان روز شهود
قاﺌم با مرگ قبل
ار مرگ سالک است.
که بدستور مقام
شهود مصطفوی پنجم
، سالک باید
این مرگ ارادی
زودتر از موعد
طبیعی آن در
رؤ یا و یا در
شهادت جنگی
دربیداری
اجرا نماید.

مولا علیٌ
در حدیث ٠١٦٥
میگوید
انسانها، یا
عالِم ربٌانی شاهد
عرش رحمان هستند،
و یا مُتعلٌم
ودر حال آموزش
گرفتن. علم و
آگاهی شهودی
در سلوک با
ولیٌ الهی بمعرفی
خداوند است.
که پس از تخلیه
از صفات حیوانی،
و تحلیه بصفات
نیکوی الهی از
پیرالهی،
بتجلیه های هفتگانه
مُیسٌر نوع
بشری میتوان رسید.
مولا میگوید،
و الاٌ چون (
هَمَج رَعاع )
یا مانند همه حیوانات
در حال علف چرانی
و فریاد
وحشیانه
خواهند بود.
که با هر بادی
خم میشوند
ومکتب الهی ندارند.
زیرا از
آخوندهای
مذهبی پیروی عبادی
باطل وشرک
آمیز مینماید.

امام صادق
در حدیث ٠٢٨٩
میگوید که
عُلما وارثان
پیامبران هستند.
یعنی کاملان الهی
بازگشته بخلق
و تا زنده باشند،
جانشین پیامبر
در مقام معلٌم
الهی ووسیله
عبادی چند
سالک خود
باشند. و نه
اینکه
آخوندهای غیر
سالک که با
علوم نظری، چه
رسد بمطالب
نادرست
مذهبی، خود را
وارث پیامبر
بدانند. و
سالکان شاهد
پنجم صورت
مصطفوی، این
همانی مقام الهی
پیامبر را
مییابند. ودر
بازگشت بخلق
با شهود عرش رحمان،
محمدی زنده برای
طالبان لقای
الهی میگردند.
اگر که خداوند
بآنان یک ولیّ
کامل الهی زنده
مناسب طالب
لقای الهی
معرّفی را
کرده باشد.

پیامبر در
حدیث
٠٣٩١میگوید،
چهار چیز است که
دلها را فاسد
میکند. که غیر
سالکان این گونه
دل فاسد را
دارند. گناه
بحث نظری، و منطق
مادی، وهم
نشینی با
احمقان، و هم
نشینی با
مردگان. که
منظور تقلید
دینی و عبادی
از آخوندهای فاسد،
و از نظر الهی مرده
هستند. و حتی از
اولیای
درگذشته که تقلید
دینی ار آنها
شود عبادات
بدون وسیله و
مقبول الهی نیست.
والاٌ تنها پیر
کامل بازگشته
بخلق وتازنده باشدد
راه رسیدن سالک
بدیدار تجلّی الهی
شهود قاﺌم میباشد.

پیامبر در
حدیث ١٦١٦
میفرماید پنج
کس آتش جهنٌم
آنان خاموش
نمیشود. وتن
آنان میسوزد
و(از نو تن
مییابند و باز
میسوزند. زیرا
درجهنٌم
کارماها و
تولدات مکرر حیوانی،
تن تازه در
رحم مادر پیدا
میکنند. وهمچنان
در صحراهای
جهان آواره
هستند واز
تشنگی میسوزند.
امام میگوید،
انسان مشرک که
آخوند پرستی میکند،
در ولایت فقیه
سفیه، شرک با
ولایت الهی
زنده را
مینمایند. که
همه قشری های
مذهبی مشرک
وآخوند پرست،
وبقول پیامبر
ابلیس پرست
میباشند. و
نیز کسی که
مورد عاق والدین
الهی خود میباشد.
و کسی که نزد
حکام سیاسی
کسی را معرفی
نماید، که منجر
بمرگ آنان بی گناه
شود. که مانند جاسوسان
و حزبیان
سیاسی، و
ماسونی های مافیاﺌی.
و نیر کسی که گناه
خود را کار
خداوند در
خودش بداند.
یعنی طرفدار
فلسفه جبر
باشد. در
حالیکه انسان
باید در
سرنوشت کنونی،
خود را کنترل وخویشتن
داری نماید.
تا در سلوک
الهی
بسرنوشتهای
هفتگانه سلوکی
برسد. وقتی با
هر یک تجلٌی
بیک تجلٌی الهی
برتر رسید.

پیامبر در
حدیث ١٦٢١
میگوید شش کس مورد
لعنت خدا
میباشند. که دوچار
مجازات
کارماهای نسخ
ومسخ خواهد شد.
کسی که بر
کتاب خدا
اضافاتی کند.
که منظور کتاب
قرآن عثمانی نیست.
بلکه بر (کتاب
و أمر مکتوب )
سلوک الهی
بِدعتی اضافه کند.
یعنی سالکی که
دستورات پیر
الهی خود را
نادیده بگیرد
یا اضافه ای کند.
والاٌ در حیات
پیامبر کتاب قرآنی
نبود. و حذف و
اضافات و
تغییر وتبدیل فراوان
نیر داشت .که
مولا علیٌ در
نهصد جای آن
ایراد دارد.
یا امامان تصحیحاتی
برآنها نموده
اند. پیر الهی برای
سالک ( قرآن
ناطق ) او است.
که تغییری در
دستورات پیر نباید
داد. که
محرومیٌت از
نجات شهودی میباشد.
چون خداوند
داور سالک است
. پیامبر
اضافه میکند،
و نیز آنکس که
حرام محمد را
حلال نمای.
یعنی همان دستورات
سلوکی پیر
کامل، محمد زنده
سالک اضافه نماید،
و برخلاف دستورات
و أمر ونهی پیر
عمل کند. و
آخوندهای مذهبی
چنین حلال و
حرامی بعقل و
قیاس خود،
برای پیروان خویش
مینمایند. و
نیز کسی که بفلسفه
جبر معتقد باشد.
و گناهان خود
را بعهده خداوند
وسرنوشت قبلی خود
بگذارد. چه رسد
که سالک باشد.
(عِترت )
پیامبر، تنها
کاملان الهی زنده
هر زمان
هستند. که از
آثار باقی مانده
پیامبر در
جهان میباشند،
که معرفی خداوند
برای سالک است
. پیامبر
همیشه از وجود
٣١٣ کامل الهی
زنده در جهان
میگوید. و نیز کسانی
که تکبٌر و قدرتمندی
بر عزیزان خدا
نشان بدهند.
که اولیای الهی
را تحقیر نموده،
وچون
آخوندهای مذهبی
خود را برتر و
عالمتر و الهی
تر بدانند.
وبالأخره کسی
که مسلمانان
را از حقٌشان
محروم نماید.
که این حقٌ
سالکان است،
که بتوانند
بسلوک الهی
خود بپردازند.
ومانع مردم و
فریب خوردگان
خود شوند. تا بنزد
اولیای الهی نروند.
و آنان را
تکفیر وحتی کشتار
و( تعزیر) یا
آزار
میرسانند.

پیامبر در
حدیث ١٦٢٢
میگوید، من
هفت گروه را
مورد لعنت
میدانم.
ازجمله کسی که
تکذیب قدرت
وتوان و
اختیار آزاد
خود را معتقد
باشد. که
میتواند بر
خلاف خواست خداوند
معتقد بجبر
باشد. یا خود
را ناتوان پیشرفت
تکاملی با
سلوک الهی
بداند
ونخواهد کوشش
سلوکی کند . و
یا دیگران
کافر ومشرک بخواند.

مولا علیٌ
در حدیث ١٦٢٣ میگوید،
هفت گروه مورد
لعنت خداوند
هستند. تغییر دهنده
در کتاب خدا.
که همان تغییر
و بدعت در
سلوک الهی،
ویا تغییری در
دستورات پیر
الهی خود
بدهد. و نیز
تکذیب کنندگان
قدرت خداوند و
اختیار الهی،
و کسانی که تبدیل
کنندگان سنٌت
رسول خدا کنند
و همان خود سری
در سلوک الهی
است. و در
دستورات پیر
کامل الهی
بدهد، که وی
پیامبر و رسول
ارسالی خداوند
برای سالک طالب
لقای الهی
بوده است. و
نیز حلال کننده
آنچه رسول خدا
حرام کرده
است. چه پیامبر
در حیاتش،و یا
پیر الهی، که
هر دستوری داده
باشد، که سالک
نادیده بگیرد.
وکسی که تکبٌر
بر سالکان
الهی نماید که
آخوندها خود
را برتر
میدانند.

امام صادق
در حدیث ١٦٥٦
میگوید تهدید
الهی در باره (
قدریٌه ) هست. و
یا کسانی که
معتقدند گناهان
آنان خواسته خداوند
بوده، ویا خود
دستور گناه را
داده است .
یاهمان کار
وفتوای آخوندهای
قشری که بنام
خدا دستور
میدهند، وخود
را آزاد و با
توان و
اختیارالهی
میدانند. که ربطی
بخواست خدا ندارد.
بلکه خواست
روان عُقده
دار آنها است.
که اینان
گمراهان و
ضلالت یافتگان
هستند. که آتش
جهنٌم دارند.
و بآنها گفته
خواهد شد، که بسوزید.
ما بودیم که
هر چیزی را
بقدر و قدرت و
مقدار محدود
نوعی، با هرکس
آفریدیم.
سالکان با تخلیه
و تحلیه و
تجلیه های الهی،
قدر وسرنوشت
آینده خود را
میتوانند با (بِداهای)
الهی و تجلٌی
های شهودی بهترو
تغییر بدهند.

M187

ایمان
همان اوم در
سلوک الهی است

)اوم) لفظی
هندی بسیار
قدیم که تا
کنون جاری
است. و بمعنی
سلوک الهی در
هر شش دینهای
أنبیای اولی العزم
ششگانه نوع
بشری میباشد.
که زردشتیان از
(هوم) و
مسیحیان از(
آمِن) و مسلمانان
از (آمین و
ایمان) میگویند.
این کلمه اوم
ریشه أصلی
صدها واژه دینی
در زبان عربی
و فارسی وغیره
میباشد. و در
زبانهای دیگر
نیز مطرح است.
که مورد اطلاع
این نویسنده
نیست، تا آنها
را نیز بیان
کنم . تمام فهم
درست یا غلط
از حقایق
الهی، در دین
ورزی های جاری
ما از ادیان،
بخصوص دین مسلمانی،
با صدگانه
مذاهب مختلف
آن، که همه
جهنٌمی هستند،
نتیجه خطای فهم
معنی همین
واژه و
مشتقٌات آن میباشد.
که اگر دین
وزی و خدا
شناسی و خدا
جوﺌی سلوکی و
شهودی، مورد نظر
الهی وپیامبر
انجام نگیرد،
و بدرستی
سلوکی فهمیده
شود،که اگر
معنی باطنی و
الهی الفاظ
فهمیده نشود،
پس عبادات نا
درست
ومشرکانه،
بجای قبول
الهی و بهشت
یابی، عملا
جهنٌم پروری
میباشد. که پس
از مرگ بشری،و
بگفته پیامبر
حتی اگر همه
عمر روزها
صاﺌم و شبها
قاﺌم بوده
باشند، بقعر
چهنم میروند.
چه در نسخ
بدتر بشری و
حتی حقیر تر،
در مسخ حیوانی
و پاﺌین تر
گیاهی وجمادی.
و بقول پیامبر
در قرآن، مسخ میمون
وخوک بهترین بخت
و شانس آنان
خواهد بود. و
هر روح فردی
ما انسانها
،از أزل تا
کنون که در
نوع بشری
هستیم، از
تمام پلٌه های
انواع جمادی
وگیاهی
وحیوانی،
عبور تکاملی
وکسب صفات
نوعی و الهی و
عقل بیشتر
یافته، که
شایستگی تولد
بشری نیکوﺌی که
داریم رسیدیم.
و هر بار تولد
در انواع بالا
تر، کرامات الهی
و عقلهای
بالاتر و الهی
تر یافته ایم.
که صحبت از
هدف گیری لقای
الهی و دیدار
هم اکنونی آینده
های نوع فوق
بشری مینماﺌیم.
والاٌ چرا
باید با این همه
کرامات نیکوی بشری
تولد بیابیم؟
که اگر باز
نتوانیم بنوع بالاتری
برویم، باز
بانواع قبلی
کارما و جهنٌم
یجهان و تکرار
گذشته های
نوعی میشویم .
وتنها سلوک
الهی ودین ورزی
سلوکی، با شش
ولایت الهی
نوع بشری است
،که میتوان از
هم اکنون مدرک
و اجازه الهی ورود
بنوع فوق بشری
بیابیم. که از
٥٥ قرن دیگر
در کره رمین
یا کرات دیگر
پیدا خواهد
شد. و تا أبد بی
منتها، این
پیشروی نوعی و
تکامل روحی وعقلی،
و الوهیٌت و
صفات لازم،
بسوی خدا و
تقرٌب و
تشبٌگی صفاتی
و اخلاقی،
بخداوند الله
آهورمزدا ادامه
بدهیم. که از هزاران
برابر عقل وصفات
الهی وعظیم تر
میگوﺌیم.
والاٌ
قهقراهای نسخ
ومسخ مجدد
ادامه دارد.
تا عاقبت فرمان
(کن فیکون)
برای شدن و
تکامل روحی
اجرا گردد. که
هدف خداوند از
آفرینش هستی
وموجودات در
هستی میباشد.

در تکامل روحی
ما در نوع
بشری، عبور تکاملی
و شهودی از هر
شش شهود
تجلٌیات الهی
است. که در
ولایت ششم مصطفوی
محمدی، باید
بشهود نور قاﺌم
روح القدس،و اصطلاحا
ربٌ النوع
بشری رسید. که
تنها ویزای ورود
هفت هزار سال
بعد یک روح
الهی شده، بنوع
فوق بشری میباشد.
واگر این سلوک
الهی با یک
ولیٌ الهی بمعرفی
خداوند بطالب لقای
الهی روح القدس
صورت نگیرد،
که عملا در آلودگی
روان یا روح،
که (ژنتیک روحی)
میگوﺌیم،
آنگاه تمام
کرامات و
امتیازات تولدات
وتکاملات
انواع پیشن
بشری و قبل
بشری خود را
از دست داده
ایم. زیرا باید
کرامات بالفعل
نوع بشری کنونی
خود را، صرف تحقٌق
کرامات
بالقوٌه، مورد
نیاز تولد
بهتر بعدی را
نماﺌیم. تا دوچار
کارماها
وتکرار گذشته
ها در آینده
ها نشویم. که
پس از صدها
هزار وحتی میلیونها
سال، دوباره و
حتی صد باره، بهمین
نوع بشری
کنونی خود،
ووظیفه الهی سلوک
تا شهود واجب
الهی نور قاﺌم
میرسیم. که همه
ارواح، حتی روح
هر أتم و گیاه
و حیوان و
فصول فراوان
نوع بشری، بدان
خواهند رسید.
که بازگشت همه
بسوی خدا، همین
وظیفه سلوک
الهی با
ولایتهای
ششگانه میباشد.

در این
مقاله این
نویسنده از
محل تجربه
شخصی، و نیر
باستناد گفته
های پیامبران
و امامان و اولیای
تمام ادیان
سلوکی، سعی میکنیم
معنی (اوم و
هوم یا ایمان)
و سلوک الهی
را مطرح نماﺌیم.
وخواننده گرامی
خود بهتر میداند،
ویا شاید بهتر
از این بداند،
که مسیر حرکت تکامل
روحی وعقلی، و
صفات الهی روح
حیوانی ما، با
راهنماﺌی
(نظریه سلوکی وشهودی)
در نوشته های
این نویسنده
را بدرستی بشناسد.
تا سالک چقدر (همٌت
وهوم) و عشق
دیدار تجلٌی
خداوند داشته
باشد. و یا خداوند
چقدر پذیرش
تلاشهای
عبادی و عقلی سالک
را بنماید. و
کمکهای روز
مرٌه وحتی لحظه
بلحظه بسالک
بنماید. اینک ذیلا،
بعضی از حدیث
ها و گفته های پیامبر
وامامان را، برای
خواننده گرامی
معتقد
بالوهیٌت
آنان، بقید
شماره، خلاصه
ای از ترجمه
وتفسیر سلوکی خود
را میآوریم،
که أصل حدیث
بعربی وترجمه دقیق
وتفسیر
ومعانی باطنی
أنها را، برحسب
شماره حدیث در
وبسایت این
نویسنده هست.
که اینک چند کلمه
ای از حدیث ها را
میگوﺌیم .
والاٌ در
مقالات دیگری
فلسفی وعلمی و
أدبی، همن سلوک
الهی را بیان
نموده ایم.

امام باقر
در حدیث ٢٤١٠
میگوید، داشتن
و دانستن برخی
آیات (کتاب
خدا) برای نجات
روح انسان از
قهقراهای جهنٌمی
کافی نیست . و
اگر که از قبل
ایمان بدانها
را نداشته
باشند.ولی نه
آیات کتاب
قرآن عثمانی،
بلکه (آیات
شهودی)
و(آیدهای
لدنٌی) الهی
برای سالکان،
که همان ( خیر و
تکامل) و ایمان
پذیرفته الهی
میباشد. آیات
کتاب قرآن را عمر
وعثمان،
سالها بعد از پیامبر
و از برخی
کلام پیامبر،
که چند
نویسنده غیر
کامل الهی، و
یا از برخی گفته
ها شنیده شده
یا نوشته
دیگران بودند
جمع آوری کرد.
که حتی اینان
سلوک الهی را
نداشته، چون
فهم حقایق باطنی
کلام پیامبر
را نداشتند.
بلکه نیاز سیاسی
آنها برای اداره
جهان وسیع
اشغال نظامی
شده اعراب، بنام
خدا و پیامبر
و دین اسلام داشتند.
که در حکم قانون
اساسی، حکومت
غیر الهی و
غیر سلوکی اسلام
بوده باشد.
این آیات تنها
علاﺌم و رسیده
ها وحتی
معجزات الهی
از تجلٌیات
شهودی برای سالکان
ولایتهای ششگانه
میباشند. که در
ولایت ششم محمدی
بهفت شهود قوس
صعود، و هفت
شهود قوس نزول
میتوان رسید.
که سالک را
بمقام پیامبری
اولی العزم خود
میرساند و
(این همانی) مقام
الهی محمد
مییابند. که پیامبر
میگفت، همه
شما محمد
شوید. نه تنها
در اسم، بلکه درمقام
و وسیله الهی
شدن برای (حمد
و پرستش)
گردیدن سالکان
خود شوند .
شهودهای
پنجگانه
مقدماتی، که هر
کدام را در یک دین
سلوکی اولی
العزمهای پیشین
میباشند،
بسالکان خود
میرساندند. که
اسامی محلٌی خود
را داشتند. که در
ولایت و طریقت
سلوک محمدی،نام
( پنج تن آل عبا )
گفته میشود.
شهود اول حسینی،
که آدم پیامبر
اولی العزم
نخستین کشف نموده،
و هر ولیٌ
الهی زنده با
آدم ،و نیز
سالکان هر
ولایت سلوکی
دیگر (حسین
زنده سالک) میباشد.
و شهود حسنی
دوم که میترا
یا نوح بگفته
تورات، آنرا نخستین
بار کشف نمود،
و ولایت برتری
را تأسیس کرد.
و سوٌمین شهود
فاطمی است ،
که بودا بنام
(شیوا) کاشف آن بود.
و زردشت آنرا
(دغدو) و مسیح (مریم)
و محمد (فاطمه)
یا همان
(زهرا)، که
ستاره زهره سمبول
آن است. و شهود چهارم
مرتضوی را
زردشت ، که
علامت رضایت الهی،
. آغاز (امنیٌت) برای
یک ژنتیک روحی
از قهقرای پس ازمرگ
است. وولایت پنجم
را مسیح تأسیس
کرد که نور
مصطفوی را کشف
نمود. و ششم
شهود نور
قاﺌم روح
القدس است، که
محمد کاشف آن
بود. آنگاه
سالکان در
ولایت محمدی
که شاهدان هر
پنج شهود
پیشین بوده
اند، در طریقت
محمدی بار
دیکر تجدید
همه شهود های
باستانی روح خود
را مینماید. وبا
عبور ارادی و
داوطلبانه، سالک
محمدی و شاهد
پنجم صورت
مصطفوی و در
هر زمان، از پرده
مرگ قبل از
مرگ گذشته بنور
قاﺌم روح القدس
ایدآل کمال
الهی میسٌر
برای کسب
کمالات الهی
در نوع بشری میرسند.
آنگاه شایسته تولد
نوع فوق بشری،
با هزاران
برابر عقل وکرامات
نوع بشری بجهان
خواهد رسید،
تا با باولایت
هفتم مهدی موعود
محمد و
سوشیانس سوم زردشت،
بنور ربٌ
رحمان میرسند.
که هیچ کامل محمدی
نیز بنور
رحمان نرسیده
و تنها بعرش رحمان
رسیده اند.
ولی برخی از
شاهدان نور
قاﺌم بمشیٌت
الهی، با شهود
هفتم عرش
رحمان، از
خواب مرگ بیدار،
وتولد دوم و
الهی
پیامبرگونه
خود را
مییابند. و
محمدی زنده برای
چند سالک احتمالی
خود میگردند.
که نتیجه و
ثواب خدمات الهی
این اولیای الهی
را (ذخیره
آخرت) میگوﺌیم.
که گوﺌی در
نوع فوق بشری
خود مراتبی
پیشرفته بیشتر
الهی خود را،
هم اکنون کسب نموده
اند. این
مراتب شهودی
در هر طریقت الهی،
با یک وسیله
الهی بمعرٌفی خداوند
بطالب لقای الهی
هست، که پیر
کامل ولیٌ
الهی برای سالک
میباشد،
وکاری بدیگران
ندارند. آنگاه
بقول پیامبر
عبادت و
دعاﺌی بآسمان
و خداوند میرسد.
والاٌٌ بصورت دعا
کننده بدون
وسیله الهی کوبیده
میشود. که
بمعنی مسخ مجدد
نوعی روح انسان
خواهد بود.
پیر کامل
ووسیله الهی،
خود نیز ( قرآن
ناطق) سالک
است، که هرچه بگوید
گفته خداوند
برای سالک
است. و بقول فردوسی،
چه فرمان
یزدان چه فرمان
شاه . که همان
پیر کامل پادشاه
الهی سالکان
خود میباشد. و
چون
غیرسالکان برداشتهای
مادی و با عقل ضعیف
بشری، و
باروان آلوده
بگناه وفساد و
جهل، ونیز مطامع
و هوسرانی
آنان است، پس اولیای
الهی همیشه (سمبولیک
مطلب) گفته
اند. که برای شایستکان
و طالبان لقای
الهی در
شهودها، نیاز بتفسیر
و برداشت سلوکی
دارند. که این
نویسنده با
هدایت مراتب
الهی خود، در
حدٌ توان خویش
بیان میکنم .
تا مانند
آخوندهای
قشری همه
مذاهب اسلامی،
مشرکانه برداشت
گفته ای از
پیامبران ننمایند.
که اینان بقول
پیامبر،
ابلیسان زنده
و قاتلان
انبیا بوده وهستند.

امام صادق
در حدیث
٢٤١١بنقل از
پیامبر
میگوید،
(ساعت) مورد
انتظار یا
تکذیب( ایمان
بستارگان)
نیست. که
(قَدَر و
سرنوشت )
انسانها در
ستارگان
آسمان بوده
باشد. که این
عقیده (جبری)
میباشد. و
برای اراده و
اختیار انسان نقشی
قاﺌل نیستند.
این ساعت
بمعنی پایان
هستی نیست.
بلکه ساعت
شهود نور
قاﺌم در
سالکان ولایت مصطفوی
میباشد. که با
مرگ قبل از
مرگ بنور قاﺌم
میرسند. آنگاه
ساعتی است که
نشان میدهد،
مسأله سرنوشت
انسان جبری نمیباشد.
گرچه کاملا
اختیاری
انسان نیست.
که زندگی یک
فرصت انسان
برای زندگی
مادی بشری است.
ولی سالکان
هفت سرنوشت
سلوکی را در دوره
های سلوکی
دارند. تا خود
را بشهود قاﺌم،
و احتمالا
بعرش رحمان برسانند
و الهی گردند.
(قدر و سرنوشت)
و نیز (قدُرت و
توان) انسان و
اراده شخصی
است که در همه
هست. گرچه
اراده الهی
همچنان مطرح و
نقش برتر خود
را میکند. و
مشیٌت الهی و
مشیٌت و اراده
انسان سالک همیشه
باهم صورت میگیرد.
(شب قَدر) هرکس
از سالکان،
لحظه شهود یک تجلٌی
تازه الهی است.
بخصوص برای شهود
قاﺌم و پایان
وظیفه و تعهٌد
سالک است. که
بشهود قاﺌم
روح القدس مدرک
نجات از نوع
بشری، برای رسیدن
بتولد نوع فوق
بشری میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٤٣٩
میگوید،
ایمان بنده سالک
وقتی درست
است، که چهار
شرط ، ایمان
را داشته
باشد. و نیز باوری
قلبی، برای ذکر
(لا اله الاٌ
الله)، و ذکر
اینکه محمد رسول
خدا است .و
بحقٌ مبعوث
گردیده است. و
نیز اینکه بعثت
و احیای مجدد،
پس از مرگ را معتقد
باشد. و اینکه
به (قدر) ایمان
داشته باشد.(
ذکر) لا اله الاٌ
الله، یعنی
همان (ذکر
توحیدی)
سالکان
ولایتها
میباشد. که
تنها عبادت
الهی سالکان هنگام
تمرکز و توسٌل
عبادی در
وسیله الهی خود
میباشد. چه در
عبادت ویا غیر
وقت عبادت. و
اینکه محمد
مبعوث و
فرستاده خداوند
میباشد و بحق
ٌ است. که
مأموریٌت
الهی رساندن سالکان
خود را بتجلٌی
الهی بالاتر
در قاﺌم روح القدس
جبرﺌیل را داشته
باشد. که با
شهود هفتم عرش
رحمان، محمد
اولی العزمی
با ولایت، و
کلاس تربیتی
بالاتر از
دیگر
پیامبران
اولی العزم
دارد. که کامل محمد
بازگشته بخلق،
پیامبرگونه و
این همانی مقام
الهی اولی
العزم خود،
برای چند سالک
خویش میباشد.
(بَعث و بعثت)
یعنی زنده شدن
مجدد، پس از
مرگ قبل از
مرگ سالک است. که
دارای دو شرط است.
داشتن
مأموریٌت الهی،
برای هدایت مستعدان
طالب بوده ، و
تا زنده باشد.
پیر الهی چنین
وسیله و معلٌم
الهی سالکان خود
میباشد. والاٌ
سالکانش پس از
مرگ پیر، و
حتی در مرگ
پیامبر، باید
جانشین الهی
ولایت خود را
تعیین کند، و
یا پیر الهی
دیگری یا
معرفی الهی خواهد
بود. زیرا باید
که وسیله الهی
زنده بوده باشد.
کسانی که چنین
پیمان با ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
نداشته
باشند، پس از
مرگ نجات نوعی
ندارد. و
دوچار کارماهای
نسخ ومسخ مجدد
میگردد. (حقٌ
همان حجٌ و و
حجٌت) یا
وسیله توسٌل سالکان
است. که محمد
وهر محمد زنده
ای، وسیله حمد
و پرستش
سالکان خود
میباشد. تا
بلقای الهی قاﺌم
برسند. و (قدر)
مذکور مولا،
همان (شب قدر)
سالک برای شهود
قاﺌم، با مرگ قبل
از مرگ میباشد.
که بقول (سوره قدر)
روح القدس تجلٌی
الهی نزول
نموده، و
ملاﺌک در دل
شاهد قاﺌم
نیز نازل میگردند.
و این تنها مدرک
نجات روح انسان،
برای تولد
برتر هفت هزار
سال بعد، در
نوع فوق بشری و
ولایت سلوکی هفتم
مهدوی است. که
شاید بنور
رحمان و عرش
رب ٌ برتر از رحمان
برسند. وبرای رسیدن
بنور قاﺌم
پنج شهود قبلی
ولایت محمدی را
باید داشت.

امام صادق
در حدیث ٢٧٦٠
میگوید
خداوند بنده (مؤمن
اوم کننده )را
بغل میگیرد. و
یاد آور گناهانش
میشود. که
سالکان در
رؤیا و در
درون دل و ذات
و روان تذکٌرات
الهی خود را
دارند. گوﺌی خداوند
نمیخواهد کسی
از گناهان
سالک مطٌلع گردد
.

پیامبر در
حدیث ٢٨٤٢
میگوید در( موقف)
یا محل توقٌف
کسی بمن یعنی(
محمد) نزدیگتر
نیست. اگر
صادق تر در
تکلٌم و روایت
رؤیاهای خود
بپیر، و ادای
(أمانت) در
ادامه سلوک و
اوم، و یا
وفاداری در
عهد و پیمان
سلوکی ، و با
بهترین اخلاق
بوده باشد،
وقتی که بمردم
نزدیک میشود.
این (موقف)
همان شهود پنجم
مصطفوی و
دیدار سالک از(
صورت روح
محمد) است . که
سالک آنگاه
برای رفتن
بدیدار نور
قاﺌم روح
القدس، و توقف
تا مشیٌت و
بدای الهی
مینماید،
آنگاه بمرگ قبل
از مرگ میرود .
که تنها راه نجات
روح انسان از نوع
بشری او میباشد.
آنگاه هیچ
عبادتی وهیچ وسیله
ای، بین انسان
و خداوند
نیست. مگر همان
قاﺌم یا
جبرﺌیل، که
تنها وسیله
ارتباط
پیامبر با
خداوند بود. و
برای کاملان الهی
نیز چنین
میباشد. پس در
این دیدار
پنجم شهود
مصطفوی، باز
همه در سلوک
بنور قاﺌم
نمیرسند. که
احتمالا آخرین
آزمایش الهی و
دستور مقام الهی
مصطفوی برای مرگ
ارادی را
انجام نمیدهند.
که کاملان
بازگشته بخلق انجام
داده اند. که
این مرگ در
رؤیا و یا در
بیداری
بدستور پیر
الهی، محمد زنده
سالک بمعرفی خداوند
صورت میگیرد.
و سالکان هستند
که در بیان احوال
خود، مبالغه
یا حذف و
اضافه ای
نمیکنند. و
معایب روان خود
را، که در
صحنه رؤیاها و
شهودها دیده
اند صادقانه
بپیر بیان کرده
و از پیر خود
مخفی نمیکنند.
و (اَدای
امانت) یعنی
همین تعهٍد
سلوک و انجام اوم
بطور کامل میباشد.
آنگاه این
ادای امانت و
اوم ، سالک را (مؤمن)
میکند. اخلاق
الهی و صفات نیکوی
سالک ، در حدٌ
کفایت از نظر داوری
الهی است. که
با دیگران
بخصوص پس از
بازگشت پیامبرگونه
بخلق میباشد.
(اخلاق الهی) و
تربیت سلوکی
یعنی همان تخلیه
و تحلیه صفاتی
در سالک است ،
که بتجلیه های
شهودی میرسد.
خلق وآفرینش
الهی دارد.

پیامبر در
حدیث ( )
میفرماید،
هرکس که بحوض
کوثر من باور
ندارد،
نمیتواند از
این حوض بنوسد
و یا سیرابی
بیابد . حوض(
کوثر کثیر) و
زیاد، همان
حوزه عقل برتر
طریقت سلوکی
محمدی و عرفان
او میباشد. که
نسبت بعرفان وحوزه
های عقلی الهی
پیامبران
سلوکی پیشین،
برتری عقلی و
عمیق الهی
دارد. زیرا ارتباط
با منبع عقلی
الهی تر تجلٌی
الهی بالاتر
تا عرش رحمان
را دارد. و
شهود پنجم سالکان
ولایت
مصطفوی، باین حوزه
عقلی میرسند.
که شرایط
پاکسازی کافی
از نظر الهی
دارند. آنگاه
آبیاری عقلی این
حوض کوثر را
مییابند. که
شیرین و قابل
تصوٌر ذهنی از
این سطح عرفانی
را دارند. که
میتوانند درک لزوم
اهمیٌت عبور
از مرز مرگ قبل
از مرگ، بصورت
داوطلبانه
عبور کنند. که
ترک کامل
علایق نوع
بشری و دنیوی
را کرده
باشند، تا بنور
قاﺌم ایدآل کمال
الهی میسٌر برای
نوع بشری
برسند. این
ایمان و باوری
عقیدتی یا (هوم
و مهمٌ و اوم)
همان سلوکی
عملی، با
داشتن شهود
پنجم صورت
الهی مصطفوی
میباشد. که
بالاترین
تجلٌی الهی
برای نوع بشر
است. و روح الهی
شده انسان شاهد
قاﺌم، شایسته
تجلٌی بالاتر
نور ربٌ
رحمان، ربٌ
النوع فوق
بشری هفت هزار
سال آینده
میگردند. و
اگر اکنون
شایسته هدایت
و تعلیم الهی مستعدان
دیگر بوده
باشند، با
شهود عرش
رحمان وهفت
شهود قوس نزول،
تولد دوم الهی
پیامبرگونه، بهمان
درجه مقامات
الهی پیامبر
اولی العزم
خود محمد، و
هر کامل محمدی
دیگر میرسند.
وخود نیز
(تجسٌم
انسانی) مقام
محمد ، وحتی قاﺌم
روح القدس، برای
چند سالک خود
میگردد. گرچه تفاوتهاﺌی
از نظر رفان و
الهامات لدنٌی
مناسب زمان، بین
اولیای الهی هست.
که هرچه همه
(خوبان) و دیگر
کاملان الهی
زنده دارند، (
امام زمان حسنی
زنده) که امام عصر
خود تا زنده باشد،
بتنهاﺌی آن
کرامات را دارد.
که خداوند
ازبین شایسته
ترین درجات
تقرٌب و
پاکسازی روان
و کاملان زنده
برگزیده میشود.
که پس از مرگ
بشری امام
زمان دیگری زنده
این مقام الهی
را مییابد. که
سالکان ولایت محمدی
همگی در (شهود دوم
حسنی) خود در رؤیا
امام زمان خود
را، شهود و
بچشم دل می
بینند.

امام صادق
در حدیث
٢٩٩٣میگوید،
معنی ( قَدَم
صِدق) شرط
ایمان است. و
میگوید که قدمها
و پیشرفت های
رهروی سلوکی و
روانی سالک میتواند
ادامه بدهد،
تا در نهایت
بنور قاﺌم برسد.
که (بشارت)
الهی برای نجات
سالک، در تمام
راه سلوک برای
او از خداوند میرسد.
امام صادق نیز
معنی عملی قدم
صدق را، همان داشتن
ولایت أمیر
المؤمنین میگوید.
که مولا علیٌ
در حیاتش، و
سپس در تمام زمانهای
بعدی، در شهود
چهارم مرتضوی
سالکان موفق
محمدی، أمیر
دستور دهنده
به مؤمنان اوم
کننده میباشد.
که این ایمان
بولایت مرتضوی
علیٌ، و بشخص پیر
کامل بمعرفی خداوند،
که این همانی مقام
علیٌ را برای سالکان
خود دارد، روح
سالک را به
(صورت مصطفوی)
میرساند. که
شانس نجات با
نور قاﺌم را دارد.
و شفاعت وهم
سفری الهی
مقام الهی مولا
و پیر حسینی زنده،
سالک تا نجات با
نور قاﺌم،
همراه سالک میباشد.
(شَفع وهمراه)
و شفاعت
درخواست
کننده توفیق
مراحل بعدی، برای
سالک از خداوند
رحمان میباشد.
تا سالک بنور قاﺌم
هم اکنون
برسد. ونه در وقت
مرگ طبیعی
انسان شاهد مرتضوی.
آنگاه فرصت
بازگشت بخلق پیامبرگونه
و ذخیره آخرت بیشتر
را ندارد. پس شرط
داشتن پیر
الهی، ضامن
توفیق نهاﺌی
سالکان است. و
الاٌ توسٌل
عبادی بأسم یا
عکس و مجسمه ،
محمد وعلیٌ
تاریخی که درگذشته
اند، قابل
توسٌل عبادی نمیباشند.
مگر پیر حسینی
کامل زنده
بازگشته بخلق،
که همان( أهل
بیت ) زنده پیامبر
و قرآن ناطق
سالک میباشد.
که فرمان او،
چون فرمان
خداوند برای سالک
است. وعملا (
حضور ذهنی)
این ولیٌ
الهی، بمعرفی خداوند
بسالک در رؤیا
میباشد.و اگر
که مصرٌانه خواسته
باشند. مانند
حضور بتن پیر
برای سالک میباشد.
پس احترامات حضوری
پیر، در رعایت
احترام حضور ذهنی
او، بوسیله سالک
رعایت میشود.
وهیچ أمری و
فکری و
آرزوﺌی دیگر،
رقیب تخیٌل
وحضور ذهنی پیر
در دل سالک
نیست. والاٌ قدم
صدق در سالک
نیست. و یا
صداقت خود را
نشان نمیدهد.
وبا ترک حضور
ذهنی عبادت
نیمه کاره
سالک باطل شده
است. و با
تکرار تمرکز
از نو، عبادتی
از نو میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٠٠٨ میگوید
شرط (مؤمن)
بودن، یعنی سالک
اوم کننده ولایت،
وقتی درست و
تمام است، که مقبول
الهی از عبادت
باشد. و اگر خداوند
وسیله (امانت
وسلوک) را
بطالب لقای
الهی معرفی
کرده باشد. که
بمعنی (
امانتی الهی)
نزد سالک، و همان
شناساندن
الهی از پیر
کامل میباشد.
چه حضورا بتن
پیر، یا در
حضور ذهنی و
تخیٌل نور صورت
شهودی پیر در
سالک. امام میگوید،
آنگاه در روز
قیامت، که
همان روز شهود
قاﺌم روح القدس
است، و سالک با
مرگ ارادی قبل
از مرگ بقاﺌم میرسد.
وبقول خداوند،
کسانی را (نظر
و دیدار شهودی
) نخواهد نمود،
که پاسخ خداوند
را، بزبان حال
میدهند، که ما
شفیعی در جهان
نداشتیم. یعنی
پیر الهی نداشته
اند. پس بجهنٌم
قهقرای کارماﺌی
و نوع حیوانی
در نسخ و مسخ میروند.
آنگاه قیامت
آنان همان روز
تولد مسخ آمیز
حیوانی آنان
بجهان میباشد.
که از رحم
مادری حیوانی،
بروی زمین می
افتند، که
فورا باید
برخیزند، که
دریده وحشی تر
از خود نشوند.

امام صادق
در حدیث ٣٤٠٧
در باره گفته
خداوند، که (رسول
اُمٌی) آنان
را، از بین خودشان
مبعوث کرده
است. یعنی
(رسول ارسالی) فرستاده
خداوند، چه محمد
نخستین در ولایت
سلوکی برتر
او، ویا هر
محمد زنده، از
کاملان حسینی
برای سالکان
او باشد. که
این پیر الهی،
نیز (امٌی اوم
کرده و مؤمن) تمام
کرده راه خدا
میباشد. که
مقام الهی برای
سالکان خود را
دارد. (امٌی) نه بمعنی
بی سواد، که
آخوندها بیسواد
میباشد، که
برای محمد
بیسواد معنی میکنند،
که خود اهانتی
بمقام الهی
محمد است.زیرا
(سواد الهی) در
داشتن شهود
هفتگانه و
تجلٌیات الهی
قاﺌم و عرش رحمان
میباشد. که (
قراءٌت با
سواد) یعنی
کسی که قرٌه
گیری کرده ، و
از وساﺌل الهی
میباشد، که
بتجلٌیات الهی
رسیده است.
ولی آخوند
همان (أخوند)
بیسواد
ناخوانده مراتب
سلوکی وشهودی
میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ٣٤٤٠
میگوید نخستین
کلام خداوند
با محمد بوده
است. گویا در
أزل بروح محمد
گفته باشد.
ولی (اوٌلین)
بمعنی(
بالاترین) مقام
و سطح تکلٌم
الهی است. و از
عرش رحمان
است، که
پیامبران
قبلی نیز از
سطوح پاﺌین
تر مورد خطاب
خداوند بوده
اند، وقتی که
تجلٌیات الهی خود
را کشف نمودند.
پس مورد خطاب قرار
گرفتند، و
مأموریٌت الهی
بخلق را
یافتند. که
محمد نخستین
بار کشف نور
قاﺌم را
نمود، و بعرش رحمان
رسید. وکاملان
محمدی نیز
سالکان خود را
بعرش رحمان
میرسانند.
مولا میگوید،
یعنی ایمان بکلام
محمد، برترین
درچه ایمان
بخداوند است.
و یا بالاترین
درجه تکامل
روح بشری
میباشد.

سلمان
فارسی در حدیث
٣٤٤٤ بکاثولیک
مسیحی که گفته
بود، در کتاب مقدٌس
خود داریم، که
باید
بجانشینان
أنبیا مراجعه
کرد. یا همان
کاملان الهی
زنده بمعرفی خداوند.
چه علیٌ و امامان
برای
مسلمانان در
سلوک باشد ،و
یا کاملان الهی
ادیان سلوکی
قبلی . و هر
کامل حسینی
ولایت محمدی
نیز برای علاقمندان
طریقت سلوکی
محمد زنده هستند،
و نه دین
اسلام سیاسی و
رسمی. که
مانند احزاب
غیر الهی دیگر
هستند. چه
سنٌی باشند یا
شیعی. هر( امام امٌی)
بمعرفی خداوند
جانشین محمد
میباشد وتا
زنده باشد. مولا
میگوید، که
ایمان از خداوند
است تا اورا
بتوان مؤمن دانست.
یعنی دارای شهود
نهاﺌی ولایت
محمد در ذات
روح خود
میباشد که از
خداوند رسیده
است. پس
بعقاید و گفته
های خود نیز
مؤمن هستند. و
سالکان بر حسب
عقاید الهی
پیر خویش،
میتواند
پیشرفت و
تقرٌب شهودی
بخداوند داشته
باشند. والاٌ
بروش و
دستورات پیر
الهی اعتماد
میکنند و
بنجات میرسند
.و یا عقاید
خود را تأیید
از پیر الهی میگیرند.

مولا در
حدیث ٣٤٤٨
میگوید غذاﺌی
که میخوری،
(خبر و ایمانی)
از عجایب آن نداری.
که چه نتیجه
یا عقوبتی بعدی
داری. و أمر
خدا،( اقرار) و
همان قرٌه
گیری و توسٌل
عبادی بولایت
الهی، و
حکمتهای او
میباشد. که هر
گونه نادرستی
را از دل
بیرون کنیم. و
طریقت محمد و پیر
کامل حسینی،
محمدی زنده را
دنبال
نماﺌیم، که بحقیقت
(یقین) و خود به (حق
ٌ الیقین)
برسیم. و الاٌ
در (عین الیقین)
بچشم دل دیدن،
چه رسد به (علم الیقین)
که باستناد
باوری ذهنی و
شنیدن از دیگران
معتقد باشیم .
که سالکان
دیدار
تجلٌیات الهی
و باوری حقٌ
الیقین
باولیای الهی
حسینی دارند. و(
یقین) همان یگانگی
و (یگین) است که
سالکان پیدا
میکنند.

امام صادق
در حدیث ٣٥٢١
میگوید،
خلاصه اسلام این
است، که لا
اله الاٌ الله
بگویید. یعنی
اسلام سلوکی
با وسیله
توسٌل الهی، و
باید همراه (اذکار
توحیدی) دفع شرک
احتمالی بوده
باشد. و سپس
بولایت محمد و
علیٌ، و هر
کامل حسینی
خود بمعرفی خداوند،
ایمان و سلوک
داشنه باشد .
لطفا خواننده
گرامی بأصل
حدیث بالا، از
وبسایت این
نویسنده مراجعه
نماید.

پیامبر در
حدیث
٣٧٩٩میگوید،
موسای پیامبر
دعا مینمود، و
هارون برادرش
آمین میگفت. که
ملاﺌک نیز
آمین میگفتند.
آنگاه خداوند
گفت اینک دعای
شما مورد قبول
من است. یعنی
طریقت پیامبر
ووسیله الهی ولایت
سالک، شرط قبول
خداوند از هر
دعاﺌی است،
چون سلوک منجر
نجات شهودی میباشد.
که (آمین) گفتن
هارون سالک با
موسی کامل
الهی، یا همان
(اوم )و تأیید پیر
و داشتن وسیله
توسٌل الهی
سالکان میباشد.
ملاﺌک نیز
سالکان و
فرشتگان مدبٌر
هستند. که
آنان نیز اوم
و سلوک الهی میکنند.

پیامبر در
حدیث ٤٦٦٠
بسلمان فارسی میگوید،
آیا خبر از (نقیبان)
من داری؟ که
دوازده نفر
هستند. که امامت
آنها بوسیله
خداوند
برگزیده شده
اند. زیرا
خداوند مرا از
بهترین نور خود
آفرید. که نور
قاﺌم روح القدس
برای نوع بشر
وولایت محمدی
میباشد، که أنبیای
قبلی نداشتند.
مگر پس از
تولد با عقل و
کرامات بیشتر
در ولایت محمدی
که بقاﺌم
برسند. و
پیامبر ادامه
میدهد که از نور
من بود که علیٌ
آفریده شد.
روح عالیٌ
وتعالی یافته
علیٌ و هر
سالک در شهود
پنجم مصطفوی
است. آنگاه
امید رسیدن بنورالهی
قاﺌم میباشد.
و مولی علیٌ
نخستین کسی بود،
که از نور
مصطفوی محمد
آفرینش دوم الهی
پیامبرگونه خود
را یافت. و هر
کامل محمدی
بازگشته بخلق چنین
مقام علیٌ و
عالی را دارد. وبا
اطاعت از من پیر
علیٌ با
دستورات
سلوکی بدان
رسید. و از من بود
که علیٌ و
فاطمه و حسن و
حسین آفریده شدند.
گرچه اینان
افراد تاریخی
بوده ، که این
اسامی و کنیه
و لقب الهی پس
از نجاتشان
بوده است. که
آفرینش مقدٌس یا
(تولد دوم
الهی)
پیامبرگونه خود
را یافتند. که در
سلوک بنور
مصطفوی بقاﺌم
و عرش رحمان
رسیدند. وهر
کامل محمدی زنده
مقام حسینی زنده
یا (حسنک
)زندهای می
شود. و (حسن)
امام زمان زنده
در هر زمان، کاملترین
تحسین و بهبود
و تکامل
یافتگان میباشد.
و خداوند او
را از بین یکی
از ٣١٣ کامل الهی
همیشه زنده را
بر می گزیند.
که آنچه خوبان
و کاملان همه
دارند، او
بتنهاﺌی دارد.
وچون امام
زمانی وفات
کند، جانشینی
از بین کاملان
زنده دارد. و
محدود
بامامان
آشکار شیعه نیست.
که هر زمانی
امام زمان خود
را دارد. و
سالکان باید
با پیر کامل حسینی،و
در شهود دوم خود
بامام حسنی
خود در رؤیا
برسد. وپس از
امام عسکری
بود که امام
زمان زنده آشکاری
متولد نشد، که
با تجسٌم انسانی
باز غایب در
شهرت است . و
حتی کاملان حسینی
برای چند سالک
خود امام زمان
است. اسامی معروف
امامان آشکار
نیز از پاﺌین
ببالا، نام
مقامات تازه و
احوال سالکان
میباشد. تا خود
را بمقام حسینی
و حسنی و
فاطمی و
مرتضوی بمقام
مصطفوی در
شهود تجلٌیات برسانند.
وخود نیز حسینی
زنده در تولد
دوم الهی خویش
شوند. حسین
تاریخی احوال وداستانش
در تمام سالکان
محمدی تکرار میگردد
تا خود نیزحسین
شوند. بخصوص در
مرگ قبل از
مرگ، برای دیدار
قاﺌم و
احتمالا
رسیدن به عرش
رحمان باید
(شهید شاهد)
گردند. همه کاملان
محمدی خود نیز
محمدی زنده ووسیله
(حمد و توسٌل)
سالکان خویش
میباشند.
پیامبر ادامه
میدهد. ما قبل
از آفرینش
آسمان و زمین،
در حال سجود واطاعت
خداوند بوده
ایم. که هر
موجودی قبل از
نوع بشری
کنونی خود،
چندین تولدات
بشری با
ولایتهای سلوکی
پیشین داشته
اند. و هربار بشهود
نور نهاﺌی خود
رسیده اند. که (
عهد الست) با
مشهود نوری و
تجلٌی الهی خود
داشته اند. و
در این تولد
کنونی بعهد خود
وفا کردند، که
بنور تجلٌی بالاتر
رسیدند. روح
مسیح همین جسم
علیٌ گردید، و
روح زردشت امام
سجاٌد شد. و هر
روحی از
نردبان انواع تحت
جمادی و
جمادی، بانواع
گیاهی وحیوانی
بفراوان فصول نوع
بشری رسیده
اند. در ولایت آدم
کیومرث بشهود حسینی،
و سپس با
ولایت میترا
یا نوح، بشهود
دوم حسنی
رسیده و
همچنان میرسند.
که با
ولایتهای
زردشت و مسیح
و محمد نیز بشهودهای
مرتضوی و
مصطفوی و
قاﺌم و عرش رحمان
میرسند. که محمد
و علیٌ تاریخی
نیز چنین کردند،
و نخستین
موفقان عرش
رحمان بودند.
هر کامل محمدی
نیز محمد
وعلیٌ زنده ای
برای سالکان خود
میباشد. تا
نوبت مهدی موعود
برسد، که ٥٥
قرن دیگر، با
شهود برتر نور
رحمان و عرش
رب ٌ برتر از
رحمان، ولایت
هفتم مهدوی را
تأسیس جهان مینماید.
وهمچنان بی
نهایت تجلٌیات
و انواع فوق
بشری و مهدی
های موعود
بالاتر درپیش
هست. و تا أبد که
بفرض محال، بنور
الأنوار الله
برسند. که
آنگاه هنوز بخداوند
(هو یا او)
بیرون ازهستی
ها نرسیده
اند. (الله و أهو)
یعنی (این اله)
مشهود شده
شاهد هنوز
الله نمیباشد.
و اطاعت سالک
از پیر الهی بمعرفی
خداوند، اورا
نیز بعرش
رحمان ونوع
فوق بشری
میرساند.
آنگاه فرمان
أزلی أبدی (کن
فیکون)الهی برای
نوع بشری اجرا
گردیده است.
که بهشتهای نوع
فوق بشری
چهارگانه و
موجودیٌت (چهار
بُعدی) را
دارند. والاٌ بدون
توسٌل سلوکی،
و نداشتن
شناخت امام
زمانی کامل از
خداوند،مانند
قشری های مشرک،
بدتر از کافران
جاهل خواهند
بود.و بی خبر از
امور الهی، پس
مرگ کارماها
را دارند. که تکرار
گذشته ها در
آینده ها
میباشد. سالک
اکنون با کمبودها
و مفاسد و
انحرافات و
عقده ها و
عقیده های
خود، باید از
آنها رها شود.
که تخلیه یا
تزکیه نفس و
تجرید آن کند.
آنگاه بصفات و
اخلاق الهی پیر
کامل در تحلیه
میرسد. که در
(حدٌ کفایت
ودر شرط کافی )
از نظر داوری الهی
، آنگاه بتجلیه
های هفتگانه
یا بالقوٌه
تازه وبرتر
میسٌر خود میرسند.
وتمام این
مراحل سلوکی
همان ایمان و
اوم و با
اطاعث از پیر
مربٍی الهی میباشد.

پیامبر در
حدیث ٤٦٩٣
میگوید نخستین
نوری که
آفریده شد،
نور من بود.
یعنی نخستین
بار که انسانی
کامل رسیده بنور
قاﺌم روح
القدس ربٌ
النوع بشری و
عرش رحمان شد محمد
بود. که با مرگ قبل
از مرگ، تولٌد
دوم الهی، وبعثت
و رسالت بخلق
را پیدا کرد.
که بعدا علیٌ و
تمام امامان زمان
امٌی حسنی
شده، و هر
کامل الهی
حسینی، تا
همچنان زنده
در جهان
باشند، برای توسٌل
عبادی سالکان هستند
وجود دارند.
نور محمد را
علیٌ وهر کامل
محمدی را در
طول زمانها،
در شهود پنجم مصطفوی
رسیده اند که بقاﺌم
نیز میرسند.
مسیح و زردشت نور
قاﺌم را
نداشتند.و در
تولد بهتر در
ولایت محمدی،
در تجسٌم علیٌ
و امام سجٌاد،
آنگاه بنور
قاﺌم رسیدند.
مسیح حدٌ أکثر
بنور مصطفوی
رسید، و پیمان
عهد الست را با
محمد (لبٌیک) گفت.
و زردشت بنور مرتضوی
و تعهٌد تسلیم
وتوسٌل که در
تولد بهتر خود
در ولایت مسیح
داشت . زردشت از
سه سوشیانس،
مهدی های موعود
خبر داد، که
در مسیح و
محمد کاشفان شهود
برتر ظاهر شدند.
تا نوبت مهدی موعود
محمد در ٥٥
قرن دیگر از
امروز برسد
،وبا کشف نور
رحمان و عرش
رب ٌ برتر از
رحمان، ولایت هفتم
مهدوی را
تأسیس خواهد
کرد. سپس
ولایتهای
قبلی آدم تا
محمد، همچنان نسلهای
بالا آمده نوع
بشری هر یک بولایت
خود را هدایت
مینمایند. که همه
موجودات و حتی
روح هر أتم و
موجودات تحت
أتمی، زمانی از
نردبان انواع بقاﺌم
و نور رحمان،
وبی نهایت ارباب
نوع بالاتر
میرسند
وخواهند رسید.
ولو بقیمت کارماها
و تکرار گذشته
های نوعی در
آینده ها
باشد. زیرا بازگشت
همه بسوی خداوند
الله
أهورمزدا میباشد.
گرچه بخداوند
(هو) بیرون از هستی
ها نمیرسند.
که این تکامل
روحی هر
موجودی همان(
فرمان کن
فیکون برای
شدن و تکامل أزلی
أبدی ) میباشد.
هدف این
نویسنده در
این نوشته ها
تذکٌر همین حقیقت
است.

امام صادق
در حدیث ٥٦٣٤
میگوید،
گروهی بظاهر
بپیامبر
ایمان دارند،
چون مسلمان
شدند. ولی در
باطن همچنان کافر
مانده اند، که
غیر سالک و
قشری شده اند،
مذهبی سنٌی و
بعدها مذهبی شیعه
و یا بهر نام دیگر
باشند. که
سلوک الهی یا
اوم وهوم و
ایمان سلوکی بمحمد
و ولایت او،
در هر کامل محمدی
زنده و در هر
زمان ننموده
اند. پس مؤمن و حتی
مسلمان در
معنی (مُسلِم)
در تسلیم
ولایت الهی بمعرفی
خداوند نیستند.
امام میگوید
چنین مسلمانی بودن،
نتیجه ای
نخواهند داشت
. حتی اگر قلبا بمحمد
باوری و محبٌت
داشته باشند
ولی ایمان یا
اوم و سلوک
الهی را
ندارند. زیرا
بظاهر و باطن
باید ایمان و
اوم داشت.
وبیک ولیٌ
الهی بمعرفی
خداوند، تا
بنوع فوق بشری
با شهود نور
قاﺌم نیز بروند،
که خواهند
رفت. ولو
بقیمت کارماها
و تکرار گذشته
ها در آینده
ها خواهد بود.                                            امام
صادق در حدیث
٥٦٥٠ میگوید،
هر آیه قرآنی
که آغاز
بعبارت (یا
أیٌها الذین
آمنوا) آمده،
یعنی که ایمان
یا اوم الهی
کرده اند و
بکمال رسیده یا
خواهند رسید.
امام میگوید ،
منظور از مؤمن
تنها علیٌ
صاحب ولایت
محمد میباشد. ونیز
همه امامان و
تمام اولیای الهی
امٌی شده و
بازگشته بخلق
که عنوان مؤمن
را دارند. و
سالکان نیز در
حال ایمان
هستند. که با
(علم الیقین)
خود در سلوک
به(عین
الیقین) شهودی
و تا به (حقٌ
الیقین) خود
برسند. که خود
نیز از مراتب حق
والهی گردند.
واگر سالکان نیز
(ترک صلات یا ارتباط
) با ولیٌ الهی خود
بنمایند،
گناه وجهٌنم
بدتر از
مشرکان قشری
دارند. ولی
کافران بی خبر
از امور الهی و
سلوکی که در
حیوانیٌت نوع
بشری خود
میباشند، با
کرامات بهتر
از امروز خود بجهان
نوع بشری
متولد میشوند.
تا چون آگاه از
وظیفه سلوک الهی
گردند، آنگاه مسؤلیٌت
الهی در
کارماها را خواهند
داشت. ولی
قشری های تمام
مذاهب اسلامی
سنٌی یا شیعی،
همچنان در بی
ایمانی بپیامبر
و حتی بخداوند
میباشند.

امام حسن
مجتبی در حدیث
٥٦٥١میگوید، اینکه
خداوند بهر صورت
و شکلی، انسان
را ترکیب کرد،
که قرآن میگوید،
منظور
صورتهای الهی
و شهودی است.
که صورت علیٌ،
بصورت مصطفوی
محمد درآمد. مولا
تا زنده بود، این
همانی صورت پیامبر
را برای سالکان
خود داشت. و هر
کامل محمدی در
شهود چهارم مرتضوی
چهارم،نیز این
همانی صورت و
مقام و نور
الهی و شهودی مولا
را دارد. و در
مرحله بعدی
است، که بشهود
صورت مصطفوی
ونور قاﺌم، و
احتمالا عرش رحمان
میتوان رسید.
و منظور (صورت
نوعی) انسان در
جسم و تن نیست
.که در عقل و
مقام شهودی و
احوال الهی از
مراتب الهی در
شهود میباشد.                                                    امام
صادق در حدیث
٥٦٥٢ در باره
نداشتن دو قلب
در یک شخص،
میگوید منظور خداوند
(محبٌت ولایت علیٌ)
میباشد. که
ولایت غیر
سلوکی هر
ولایت فقیه
قشری فاسد را
نباید داشت.
زیرا خداوند میگوید،
قلب مؤمن را
آزمایش کرده
است. که سالکان
مورد امتحان
پر محنت سلوکی
میباشند.
آنگاه مؤمن
بشهود نهاﺌی
قاﺌم، و
احتمالا
بشهود عرش
رحمان و
بازگشت پیامبرگونه
بخلق پیدا
میکند.

امام صادق
در حدیث ٥٦٥٣
در باره گفته
خداوند، که (روحی
از أمر خود )
بتو محمد
فرستادیم یا
همان نور قاﺌم،
که قبلا خبری
هم از (کتاب و
سلوک) و ایمان
بطریقت برتری نداشتی.
تا تو را چنان
نوری کنیم ،که
وسیله هدایت
دیگران باشی.
امام میگوید،
این روح عظیم
تر از جبرﺌیل ومیکاﺌیل
است. که گزارش
بمحمد
میدادند. که
الهام و وحی
بپیر حسینی و
هر کامل محمدی
نیز میرسید.
جبرﺌیل همان قاﺌم
روح القدس
است، که مسیح بعرش
آن رسیده بود.
ولی محمد و هر
کامل محمدی، بعرش
رحمان بعد از نور
قاﺌم رسید و
مرسند. و
مکاﺌیل روح محمد
، و هر شاهد
قاﺌم را
بمشیٌت و
برگزیدگی خداوند
بعرش رحمان
میبرد. که
مقام (دَنا
فَتدلٌی) است .
ارواح از أمر
الهی هستند،
یعنی ماهیٌت
الهی وملکوتی دارند.
و أمر خدا
برای انجام سلوک
الهی، وماهیٌتی
پاک برای رسیدن
بحالت شهود نهاﺌی
است. زیرا
هنگام رسیدن
محمد بعرش،
جبرﺌیل گفت
که من نمی آیم که
بالهایم
میسوزد، یا که
عقل آنرا
ندارد. که بال
سمبول پرواز
بمعراج روح میباشد.
پس جبرﺌیل با
محمد بمعراج
نرفت. که
میکاﺌیل را
وسیله عروح
بعرش رحمان
میگویند. خواننده
گرامی نباید با
اختلاف اسامی مراتب
شهودی و
سلوکی، دوچار خلط
مباحث شود. هر
ولایت و هر
پیر الهی، واژگان
خود را برای سالکان
خویش دارد. که
حقایق الهی
آنها یکی است .
ولی با تفاوت در
مقام و عرفان
و الهامات لدنٌی
آنها از
شاهدان خود.

امام صادق
در حدیث ٨١٠٤ میگوید،
تقوای الهی کن،و
از هر گروه انسانها
که بوده باشی،
و یا درهر أمر
ویا ولایتی که
بخواهی دنبال
کنی . (تقوا)
همان سلوک الهی
و نیز ( تقیٌه و
دوری) از هر
گناه، و اعمال
مخالف تکامل روح،
و از دستور
پیر. و نیز
بمعنی ترس از خدا،
که تنها در
سالکان و
کاملان الهی، ترس
از خدا همیشه مطرح
و أنگیزه پیش
رفت سالک است.
چون از خدا
میترسد پس
سلوک الهی را
بطور جدٌی
دنبال میکند.
و( ترک صلات یا
ارتباط ) را
نمینماید. و
در نتیحه سلوک
الهی است، که
روح سالک تقویت
و مقام الهی و
موجودیٌتی عالی
تر را مییابد.
زیرا با
شهودهای بالاتر
عقل و الهامات
و کرامات بالفعل
و بالقوّه
الهی تری
میباشد. و راه
این تقوا و
سلوک، تنها شناخت
پیر کامل بمعرفی
خداوند، برای طالب
لقای الهی از
خداوند است .
در هر گروه
بودن، که سالک
قبل از سلوک
،در هریک از
ادیان ومذاهب قشری
و حزبی و
اجتماعی
باشد، باز مانع
از اجرای أمر
الهی وسلوکی نیست.
وخداوند ولیٌ
الهی مناسب
سطح عقل و
سوابق شخص را
بوی معرفی میکند.
وتفاوت ها در
سطح شهود نهاﺌی
است. و پیر در
هرولایتی سطح
شهود تجلٌی و
الهامی خود را
دارد. و یا
سالک تا چه سطح
تعالی روحی وشهودی،
برایش از نظر
الهی در
امکانات
بالقوٌه او
میسٌر باشد . و
الاٌ بدون
تقوا و سلوک
الهی، وایمان
با یک ولیّ
الهی، عملا انسان
خود را برای جهنٌم
داغ تر نسخ
بدتر بشری و
مسخ گذشته های
حیوانی آماده میکند.
تا دوباره و
حتی صد باره بنوع
بشری، وهمین سلوک
الهی را باید
برسد که خواهد
رسید. تا
بآینده های
فوق بشری تا
خداوند الله
باید پیش برود.

امام رضا در
حدیث ٨١٢١ میگوید،
دنیا رفتنی است
و آینده آمدنی
میباشد.و در
نوع فوق بشری
سالکان و
کاملان، و یا
در نسخ و
مسخهای کارماﺌی
قهقراﺌی،
برای غیر
سالکان و قشری
های مذهبی و بهر
نامی که
باشند. وهریک
از دنیا و
آینده ها نیز
فرزندان و
نسلهای خود را
دارند. که
عاشق آن نیز هستند.
برخی لذٌت های
نوع بشری و
نفس و روان آلوده
خود را
میخواهند. و
برخی (لذٌت
های معنوی) و
حتی (لذٌتهای مینوی)
از دیدار
مراتب الهی را
دارند که تنها
سالکان بدان
میرسند. و
مراتب شهودی
تا قاﺌم روح
القدس واجب الهی
و فرض هرانسان
نوع بشری است.
و برای همه
موجودات
میباشد. و راه
این آینده های
برتر، امروز
تنها پیر الهی
حسینی است. و
راه حقارتهای
نوعی پس از
مرگ، و حتی از
هم اکنون، آخوندهای
قشری و یا نفس هوسباز
پر عقده روان
نا خودآگاه هر
انسان غیر
سالک میباشد.
زیرا همچنان
در حیوانیٌت نوع
بشری خود میباشد.

امام صادق
در حدیث
٨١٣٨میگوید
ما ولایت
الهی،
دوستدار کسانی
هستیم، که فقیه
فهمیده و حلیم
صبور سلوکی، و
صادق در عمل
سلوک باشند .
که خداوند
مکارم اخلاق و
کرامات
بالفعل وبالقوٌه
بهتر را، نزد
پیامبران
قرار داده
است. که
سالکان را
بشهود برتر
تاعرش رحمان
میرسانند.
امام نیز از
دیگر صفات
سالکان میگوید،
که باید بأصل حدیث
و مراجعه به
وبسایت این
نویسنده نمود.

امام عسکری
در حدیث ٨١٤٧
میگوید گفته
خداوند، کسانی
که ایمان بخدا
دارند. یعنی بنبوٌت
محمد و بولایت
علیٌ، برای
سلوک و توسٌل
را باور دارند
پس بخدا ایمان
و اوم دارند.
چه در حیات پیامبر
ومولا علیٌ، ویا
بعدا و در هر
زمان دیگر،
درشهود چهارم
مرتضوی و پنجم
مصطفوی. و نیز (آل
و أهل طیٌب)
پیامبر همان
پاک روان و
شفا یافتگان
روان در سلوک
الهی، با
تخلیه وتحلیه
روان میباشد.
که هر کامل
الهی زنده از(
أهل و آل و
فرزند الهی ) پیامبر
و علیٌ، و
سادات واقعی
حسینی شده
میباشند.

امام صادق
در حدیث ٨١٥٧
میگوید هرکس(
وضو) را بدرستی
بگیرد و نماز کند،
آنگاه هرچه از
خدا بخواهد که
در طلب خیر یا
تکامل باشد
بوی میرسد.
(وضو) یعنی (وی
سو) و در نور و
سمت قبله
گیری، با صورت
پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند
بسالک است.
آنگاه نماز و
هر دعا و عبادتی
بقول پیامبر،
با وسیله الهی
همان سمت و سو یا
نورصورت پیر
الهی است
آنگاه
بخداوند میرسند.
والاٌ بقول پیامبر
دعای بدون
وسیله بصورت دعا
کننده کوبیده میشود.
و(نماز) فارسی
همان (ناموس)
یونانی یعنی
اسرار و
نامهای الهی
در سالکان
میباشد. و
(صلات) نماز
همان (صله و
ارتباط) با
وسیله الهی در
هر عبادت و
غیر عبادت
میباشد. که
همراه (أذکار
توحیدی) مانند
الله أکبر
برای دفع شرک
احتمالی است.
و همان (أمانت
الهی) نزد
سالک میباشد.
که تسلیم و
احترام
الوهیٌت اورا
در نظر داشته
باشد. و همان
رب ٌ و مربٌی الهی
سالک میباشد.
و محمد و علیٌ
زنده سالک و
(قرآن ناطق) او
میباشد. که همان
شهود اول حسینی
سالک است. تا
در (شرط کافی) از
نظر داوری
الهی، تا به
دیگر شهودها تا
قاﺌم را
خواهد رسید.
که پایان وظیفه
الهی انسان در
نوع بشری میباشد.
که به بهشت
نوع فوق بشری میرود.
و الاٌ از نو، زندگی
های نسخ و مسخ جی.انی
را خواهد داشت
.

پیامبر در
حدیث ٨٦٠٦ میگوید
هرکس رمضان را
بدقٌت (قیام) نماید،
خداوند
گناهان اورا
می بخشد.
رمضان تنها
نام یک ماه
قمری نیست، که
تمام دوره سلوک
الهی سالک ماه
رمضان است که
نتیجه
توسٌلات داﺌم
عبادی و( خیره شدن)
سالک به
(خورٌه و قرٌه) شهودی
خود، چشمانش
دوچار (رَمض) و
ورم تخم و
قرٌه وکره چشم
میشود. پس خداوند
تنها با شهود نور
قاﺌم، عفو و
غفران از خطاها
و گناهان قبل
از سلوک و حتی
خطاهای در
دوره سلوک را
می بخشد. که
بنوع فوق بشری
میتواند تولد برتر
نوعی را
بنماید. و هزاران
برابر عقل وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه نوع
بشری کنونی را
خواهند داشت.
اگر تا مرگ طبیعی
در تقویٍ و
سلوک باشند،
مگر بعرش
رحمان رسیده باشند،
که معصوم است. روح
زردشت و مسیح
کاشفان بزرگ تجلٌیات
الهی، بدون شهود
قاﺌم و با
ولایت محمدی بنوع
فوق بشری نمیروند.

در حدیث
٨٦٣٤ راویان در
باره ایمان و
اوم یا سلوک
الهی، هرچه گفته
اند تنها در
باره سالک
الهی پس از
شناخت پیر
حسینی است. و
در هر ولایت سلوکی
که زندگی کند.
وهر پیامبر و
امامی بسالکان
خود، و نیز
کاملان الهی
تا زنده هستند،
برای چند سالک
خود هرچه گفته
باشند، در
باره سلوک
الهی، وهمان
یگانه خواسته
و دستور خداوند
میباشد. زیرا اولیای
الهی صاحب
اختیار الهی و
تفویض برای چند
سالک خود
هستند. هرچه بگویند
همان وظیفه
الهی سالک
است. ونه آنچه پیامبر
وامامان گفته
باشند، که
آنان تنها
برای سالکان
با خود میگفته
اند. و تقلید
از میٌت و
درگذشته کاری
غیر الهی است.

در حدیث
٠٢٦٢ امام عسکری
داستان (تمرین
فاطمه) را میگوید
،که اگر کسی
هر روز بار
سنگینی را
ببام خانه
ببرد، آنگاه برایش
آسان خواهد
بود که تکرار
آن کند. زیرا
نیکو کردن در
پر کردنش
میباشد. که سالکان
سختی سلوک و ادامه
سلوک الهی را
آسان مییابند.
چون تکرار با
عشق و ادراک
را بنفع نفع
أبدی خود میدانند.فاطمه
مقام هر سالک
(فَطم) و پایان
داده دوره
سلوک
میباشد.که
افطار دوره
رمضان سلوکی
خود نموده
است.

امام صادق
در حدیث
٠٢٨٢میگوید
سه کار اساسی
در ایمان بهتر
میباشد. انفاق
مال بخصوص در وقت
نیاز خود
انفاق کننده
است. و اینکه
ترس از فقر
بیشتر و آینده
ندارد. و نیز با
مردم رفتار با
انصاف دارد.
که خود را طرف
انتقام از ستمگر
نمیداند و
دیگری را
محکوم نمیکند.
و بسیار صفات دیگر
لازم برای سالکان
در هر شش
ولایت سلوکی نوع
بشری هست. تا صفات
الهی لازم را
تحلیه خود
نماید. ودر هر
شهود برتر بعدی
اخلاق و صفات
الهی باز بهتری
را مییابد، که
با دیگران
بکار میگیرد .

امام عسکری
در حدیث ٠٢٨٦ بفرزند
یک مقتولی میگوید،
که چون هر
فرزند سالک با
امام خود بهدایت
سلوکی وشهودی رسید،
پس پاداش الهی
کشته شدن پدر
را گرفته است.
لذا بشرط سلوک
الهی برخی از (حقٌ
خون) پدر میگذرند.
و الاٌٌ کشته
شدن کسی
پاداشی الهی برای
کسی نمی باشد.

امام صادق
در حدیث ٠٣٥٨
میگوید از
حقیقت ایمان،
یا همان سلوک الهی
این است، که از
حقٌ طرفداری
کنی، حتی اگر
بضرر خودت نظر
بدهی. و اینکه بیش
از آنچه
میدانی
نگوﺌی.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٥٩
میگوید که
ایمان یا سلوک
الهی، بدون
داشتن صبر
نیست. که بلایای
سلوکی سالکان
و ویژه آنان
است. و پس از
پیمانی با پیر
الهی، بخاطر امتحانات
الهی بلایای
سلوکی
میباشند. پس
پر محنت و در
سختی میباشند.
و نیاز به صبر
وعشق و ادراک
و شایستگی
سالک است.و
برای نشان
دادن صدق پیمان
سالک بپیر و
خداوند
میباشد. و نیز
عامل پاکسازی
از عقده ها و
مشکلات روان،
در تخلیه سلوکی
در همین امتحانات
سخت الهی است،
پس نام
(بلایای سلوکی)
دارند. که
سالکان صادق برای
بلایای سخت تر
و ییشتر خود ،
سپاس گذار تر پیر
و خداوند
میباشند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٨٣
میگوید از علاﺌم
ایمان درست،
تنها در سلوک الهی
است، اینکه جز
از خدا تقوا
وترس و نگرانی
نداشته باشی.
که برای رضایت
و خوش آیند دیگران
ترس نبوده باشد.

پیامبر در
حدیث ٠٤٢٦
میگوید بنده
(عَبد و موبد)
سالک، حقیقت ایمان
و سلوک الهی
را ندارد، اگر
ترک تظاهر
ننماید. حتی
اگر بحقٌ بوده
باشد. که خود
را مؤمن نشان
داده باشد. تا
بامتیازی برسد.
چون خداوند
تدبیر امور و
احوال و
سرنوشت سالک
را مینماید و
نیازی بخوش
آیند دیگران
نیست.

پیامبر در
حدیث ٠٤٣٢
میگوید که در
(دل و ذات) کسی
اگر بأندازه
یک ذرٌه خردل تکبٌر
بوده باشد،
هرگز داخل
بهشت نمیشود.
چه در بهشت
ولایت و
خانقاه پیر
الهی، و چه در
بهشتهای
مراتب شهودی واحوال
الهی، ومعراج
عوالم الهی
بالاتر. که
تواضع سالک، بخصوص
برای پیر الهی
تواضع بخداوند
است. و
بدیگران تنها
باید صبوری و
عفو وگذشت خطاهای
آنان را نمود.

امام صادق
در حدیث ٠٤٣٤
میگوید منظور من
از ( تکبٌز)
بیشتر این است،
که بخواهی
انکار حقٌ و
سلوک الهی
وسرکشی پیر
خود را کرده باشی.
و الاٌ تکبٌز
بزرگان بر زیر
دستان أمری طبیعی
وشاید لازم باشد.
که فرماندهان نظامی
دارند. و
بزرگی وریاست حق
ٌ آنان
میباشد.

مولی علٌی
در حدیث ٠٤٣٩
میگوید، هرکس
(تشبٌث بحق ٌ) کند
هلاک میشود.
چه حقایق اعتقادی
و چه بحقیقت،
با همان حقٌ و
حج ٌ أکبرقاﺌم
درسلوک الهی. بخصوص
پشت کردن بپیر
کامل حسینی و
یا ترک صلات و
ارتباط با او،
که بدترین عذاب
الهی پس از مرگ
را خواهند داشت.

امام باقر
در حدیث ٠٥٤٢
میگوید، که پیامبر
وقت مرگ در
گوش علیٌ رازی
را گفت، که
علیٌ نیز
بأمامان بعدی
گفته است. و
این راز همان
شرایط سلوک الهی
است. که هرکس
باید بداند،
که پیامبر چه
رازی را به علیٌ
گفته است. که بسیار
اهمیٌت دارد که
محرمانه گفته
میشود .وهمان
دوری از مذاهب
باطل میباشد.
و باید از خداوند
پیر وامام
زمان خود را
در رؤیا
شناخت.

امام صادق
در حدیث ٠٦٣٨
میگوید معنی
(اِخبات) این
است، که تسلیم
خداوند باید بود.
که چه سرنوشتی
، و یا چه
دستوری سالک
از پیر کامل
حسینی خود
بمعرفی خداوند
دارد. آنگاه
از کسانی است
که اخبات
بخداوند دارد.
گوﺌی اخبات خوابیدن،
و(سُبات) چون
کرچ مرغ است، چون
سالک در تسلیم
پیرالهی میباشد.
که عقل واراده
خود را بکار
نمیگیرد، مگر
همان دستور خداوند
و پیر را عمل
میکند ، که دستوری
الهی و سلوکی
میباشد. که
قریش در فرهنگ
دینی و عرفانی
و سلوکی خود،
که در ولایت
چهارم زردشت بوده
اند، که از
ایران بیمن، و
سالکان آنها
بمکٌه، هجرت
سلوکی نمودند.
که نقطه دور
از دیگران، در
کنار آب زمزم (معبد
کعبه) خود را ،
چون (کعبه زردشت)
در نقش رستم
برپا نمودند.
گرچه طبق
معمول،
انسانها
أکثرا قشری ومذهبی
و آخوند پرست
میباشند. که
همه ادیان
الهی، اکثرا
پیروان ظاهری
آنها،
پیروانی
باطنی و سلوکی
نیستند. ولی
محمد از جمله
سالکان امٌی
اوم کننده
قریش مانند گروه
اندک دیگر
بود. که محمد با
توسٌل بنور
مرتضوی مسیح،و
بقول پیامبر،
با کمک مسیح بود،
که بجای نور
مصطفوی بنور
قاﺌم رسید، وخود
تجسٌم انسانی مقام
مصطفوی در
جهان شد.

امام باقر
در حدیث ٠٦٤٧
میگوید (فلاح)
و توفیق مؤمنان
اوم کننده
سالک، در
کسانی است که ایمان
و اوم کرده باشند.
که چون
(نجیبان و
نقیبان)
اولیای الهی
نجات الهی یافته،
مؤمن وکامل و
بازگشته بخلق
میگردند. که
امام میگوید،
اینان همیشه (غریب)
هستند. و خوشا بحال
آنان، که
امثال خود را پیدا
نمی کنند، و
دیگران نیز
آنان را نمی
پذیرند وباور
ندارند. پس غریبانه
در عزلتگاه و
در خانقاه خود
کعبه چند سالک
خویش بمعرفی الهی
تنها هستند.

امام صادق
در حدیث
٠٦٤٧میگوید
تا نمرده اید
مسلمان باشید.
یعنی در تسلیم
سلوکی با ولیٌ
الهی خود
باشید. که
بنجات با شهود
قاﺌم برسید. و
قبل از مرگ طبیعی
باشد. تا معنی مؤمن
پیدا کنند.
امام میگوید،
ایمان بالاتر
از اسلام است.
یعنی مسلمان
بنام وقشری
بودن بهر
مذهبی باشند
کافی نیست.
باید مؤمن
بود. یا اوم کننده
در پیمانی با پیر
الهی، ووسیله الهی
خود، که ربٌ
ومربٌی الهی
سالک میباشد.
تا (مسلمان
سلوکی) ودر
(تسلیم) بود.
والاٌ بظاهر
مسلمان بودن،
و با هر درجه اعتقاد
بپیامبر برای
سنٌیان، ویا
بامامان برای شیعیان،
جز ریا کاری و
دروغ داﺌم
بخدا گفتن
نیست، پس
منافق با خدا هستند.

امام صادق
در حدیث ٠٦٤٨ میگوید
اینکه قرآن میگوید،
ایمان آنان
وقتی است، که زیر
درخت به تو
محمد، بداوری
تو بوده باشند
و بپذیرند. که درخت
ولایت و شجره
مبارکه برکت
دهنده، که سالکان
پذیرای داوری
احوال و افکار
و رؤیاهای
پیامبر در
حیاتش، و در
شهود پنجم مصطفوی
در هر زمان
بعدی است.
ونیز با هر
پیر کامل الهی
بمعرفی خداوند،
که محمدی زنده
و ربٌ مربٌی الهی،
سالک در تسلیم
و اطاعت و
باوری بوده
باشد. که در
ولایت های پیش
از محمد، چون
مسیحیٌت و
زردشتی و غیره
باشند ، اگر
به محمد و هر
کامل محمدی،
داوری احوال
شهودی خود را
گزارش و تفسیر
وتأیید بخواهند.
یعنی بتو محمد
ایمان و باوری
کمالات الهی و
شهودی را
داشته باشند.
در آن صورت
سالک باید
بولایت محمد
وهر کامل محمدی
زنده شوند،
پیمان اطاعت
سلوکی داشته
باشد. و الاٌ ایمان
آنها
ومسلمانی
ادٌعائی جز فریب
کاری نیست. که
بقول پیامبر،
دانسته و ندانسته
آخوند پرستی
وحتی ابلیس
پرستی شده
است. که آخوند
مشرک( لباس) ریاکاری
و روحانیٌت
بتن دارند.

امام صادق
در حدیث ٠٧٦٤
میگوید، هرکس
از (وحدت و
جماعت) اسلامی
جدا گردد،
ایمانی بگردن
ندارند. چون
امانت الهی
وسوگند سلوکی
ندارد. این وحدت
سیاسی و
اجتماعی
مسلمانان
دیگر غیر الهی
و در نام
مسلمانی
داشتن نیست.
که همه خلفا و
رهبران جامعه
ها، مخالفین
سیاسی خود را
بیرون از
جماعت،
وشایسته مرگ میخوانند.
بلکه جماعت در
(جمع شدن و جم
گردیدن) سلوکی
سالک با سوژه
های مورد توسٌل
خود میباشد.
که باید جم و
جمع گردند، که
به (وحدت وجود
و توحید) و
یگانگی با
مراتب الهی
برسند. ونجات سلوکی
با قاﺌم
بیابند. که
ترک نیمه راه
سلوک ، همان (ترک
صلات و
ارتباط) سالک
است. که
بدترین جهنٌم
کارماﺌی پس
از مرگ را
دارد. و تصوٌر
داشتن ایمان و
پیمان و داشتن
ایمان الهی،
خود فریبی میباشد.
کسانی که سالها
در کنار پیامبر
نیز شمشیر
میزدند باز
سالک نبودند.
که ایمان
وامانت الهی واوم
و سلوک الهی نداشتند.
که پیامبر
آنان را میشناخت،
که نفاق و
دروغ بوی و
بخداوند
میگویند.               امام
کاظم در حدیث
٠٨٩٠میگوید،
که زنان نازا را
نگیرید، که
نسل مسلمان کم
میگردد. منظور
انسانهای غیر
سالک ویا کم
کار ومقتصد
است . که برای
مقاصد دنیوی
در ولایت
سوگند سلوکی میخورند،
پس نتیجه شهودی
ندارند. آنگاه
کاملان الهی کم
میشود. و یا با غیر
سالکان قشری
هم نشینی واعتقادی
و عبادی نداشته
باشید، که اینان
بشهود و
پیشرفتهای سلوکی
نمیرسند. که
دوچار
کارماهای جهنٌمی
خواهند شد.
وتنها قبول
سالکان صادق
برای تعلیم
سلوکی نسلهای الهی
بیشتر میگردد.

پیامبر در
حدیث ٠٩١٧
میگوید چهار
عیب از امٌت من،
یا سالکان اوم
کننده ولایت
محمدی و یا از کامل
شده الهی، از
نظر الهی عیب
و گناه برای
آنان مطرح
نمیباشد. یکی خطا،
ونیز نسیان فراموشی،
و نیز نفرت
داشتن از
چیزی. یعنی
انسان کامل
معصوم الهی شده،
عیب و گناهی
نخواهد داشت. ویا
سالک با خطای
غیر عمدی و
مخالف دستور
پیر ندارد. که سالکان
وحتی کاملان الهی
زنده ومعصوم
از خطاهای
خود، مدام طلب
عفو وغفران از
خداوند و پیر
الهی خود
دارند. گرچه گناهی
برآنها
نمیباشد. ولی
ادامه تکامل روان
و تخلیه و
تحلیه صفاتی
وکسب (ذخیره
آخرت) بیشتر
برای تولد
بهشتی آینده را
میدهند.

مولا علیٌ
در حدیث ١٣١١
میگوید، اکر خدایم،
یا رب ٌ خود را
نمیدیدم
،هرگز نماز وعبادتی
نمی کردم.
زیرا آنگاه شرک
خواهد بود.
زیرا عبادت
الهی، باید با
دیدن بچشم و
حضور ذهنی و
تمرکز و توسٌل
عبادی سالک با
وسیله الهی
بمعرفی خداوند
بوده باشد. که
تنها پیر کامل
حسینی وسیله الهی
سالک است. تا
بعدها در کمال
بیشتر یافتن،
بمراتب شهودی
بالاتر توسٌل عبادی
با آن أنوار
الهی نمود. که
هر شهود بالاتر
وسیله تقرٌب بیشتر
بخداوند
میباشد. تا
دعاﺌی
بخداوند برسد.
که بقول پیامبر
دعاﺌی بخدا
نمیرسد، اگر
بدون وسیله الهی
باشد. والاٌ
هردعا و
عبادتی بدون
وسیله الهی ،
بدعا کننده بازگشته،
و بصورت او کوبیده
میشود. یا
همان قشری گری
و عبادت مذهبی
و آخوند و
أهریمن پرستی میباشد.
که روح انسان
را دوچار نسخ
ومسخ مجدد
حیوانی
ونوعی، در
تولدات حقیر
بجهان جهنٌمی
خواهند شد. تا
از نو باید
بالا بیایند،
که صدها هزار
و حتی میلیونها
سال طول خواهد
کشید. تا در
نوع مجدد
بشری، همین شهودهای
هر شش ولایت
الهی نوع بشری
را کسب سلوکی
خواهند نمود.
که فرمان کن
فیکون الهی
برای نوع بشری
میباشد. که
همه ارواح عاقبت
بازگشت
بخداوند الله
أهورمزدا، و
در أبدیٌت مطلق
برسند که
خواهند رسید.

مولا علیٌ
در حدیث ١٣٢٩
میگوید
خداوند را
بچشم تن نمیتوان
دید. ولی
(ایمان بغیب ) و
نا پیدا کار
دل انسان است.
که بچشم دل در
رؤیا و شهود تجلٌیات
الهی ببینند.
که نهایت برای
نوع بشری،
رؤیت رؤیاﺌی شهود
نور قاﺌم روح القدس،
رب ٌ النوع
بشری میباشد.
و شهود عرش
رحمان واجب
الهی انسان
نیست. که تنها
خداوند برخی
که شایسته
هدایت دیگران
باشند، از
خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار
میکند. که ربٌ
رحمان رب ٌ
النوع فوق
بشری است. و ٥٥ قرن
دیگر از امروز
نوع فوق بشری
درجهان پیدا
میشود. و بی
نهایت ارباب نوع
فوق بشری
بالاتر تا
خداوند الله،
برای همه
ارواح در پیش میباشد.
و هریک از
مقامات تجلٌی،
از تجلٌی قبلی،
هزاران برابر
عقل و کرامات و
صفت الهی تر و
بیشتر دارند.
والاٌ در کارماهای
نوعی حقیرتر،
هزاران برابر
عقل و کرامات
و صفات الهی کمتری
دارند. که
تفاوت عقلی
بین نوع میمون
با نوع بشری
را مشاهده میکنیم.

امام رضا
در حدیث ١٥٣٤
میگوید
کوچکترین
چیری که سالک
را از ایمان،
و پیمان الهی
و سلوک خود
بیرون میبرد،
همان شنیدن
کلامی از
افراد مبالغه کننده،
و یا تصدیق و
باور نمودن
آنان میباشد.
که آخوندها و
در همه ادیان
ومذاهب غیر
سلوکی این مبالغه
را دارند. که
خود را الهی
میدانند. ونسبت
باولیای الهی زنده
و بمعرفی خداوند،
ایمان باوری واوم
و تسلیم سلوکی
ندارند. کاری که
همه پیروان
قشری مذاهب در
همه ادیان اسمی
میکنند.

امام صادق
در حدیث
١٥٦٠میگوید
(معرفت) یا
شناخت تجلٌیات
الهی سالکان، تنها
کار خداوند
است که معرفت
میدهد. اگر همٌت
و هوم و اوم
سالک، و هدایت
پیر یا هوم
دادن او، ضمن
(شروط لازم)
برای توفیق
سالک میباشند.
ولی (شرط کافی)
در رضایت الهی
نمیباشد.

امام رضا
در حدیث ١٦٠٣
میگوید مؤمن وقتی
است که اوم
میکند ودر
پیمان
میباشد، که
میداند آنچه
سرنوشت او بوده،
نمیتواند بوی
نرسد. و آنچه
رسیده
نمیتواند
بخطا رسیده باشد.
که منظور پیش
آمدهای
احوالی و
سلوکی، و حتی
پدیده های زندگی
جاری سالکان
میباشد. و
الاٌ غیر سالکان
هر کاری که
میکنند، از
اراده خودشان
میدانند. که
نتیجه تأثیر عقده
و عقیده ها و
آلودگی های
روان بشری
آنان میباشد.

امام رضا در
حدیث ١٦٠٦
میگوید کسی
نمی تواند
بدون کمک و
امداد خداوند(
طاقت) اعمال
عبادی را
داشته باشد.
چون پیامبر
نیز گفته است،
صبر در اعمال
سلوکی کن، همان
گونه که
خداوند تورا صبوری
داشت . که سالک
باید صبور باشد،
و منتظر اراده
ای الهی برای تجلٌیات
شهودی باشد.
زیرا خداوند
با هر قدم سالک
است، بقول پیامبر
ده قدم جلو
میآید. و کمک
بتن و ذهن و
روان سالک مینماید.
که شاید زودتر
بدیدار ولقای الهی
در نور قاﺌم برسد.

مولا علیٌ
در حدیث
١٦٦٤میگوید
هرکس که در
باره سرنوشت و
(قدر خود)
مبالغه کند،
خارج از ایمان
و پیمان سلوک
میباشد. که
تنها اراده الهی
برای پیشرفتهای
تکامل روح،
عاملی اساسی میباشد.
ولی همٌت سالک
و توسٌل عبادی
با پیر، و
هدایتهای پیر
از شروط لازم
هستند ولی شرط
کافی نمی
باشند.

امام رضا در
حدیث ١٧٥١
میگوید کسی نمیتواند
باراده خود
ایمان، و
پیمان سلوکی
داشته باشد.
مگر خداوند
اجازه داده
باشد. وقتی که
پیر کامل حسینی
او بمعرفی خداوند،
اجازه توسٌل بوی
را بدهد. خداوند
ذاتا طالب
نجات تمامی انسانها
،وموجودات در روح
آنها است.
وکسی هم
نمیداند،
اکنون در تن و
ذهن وروان
خود، چه امکانات
یا موانعی
وجود دارد.
لذا سلوک الهی
میکند یا کثرا
نمیکند. شاید (عدم
سلوک) در
اختیار و اراده
خود انسان
آلوده روان
باشد. ولی
اراده خواستن
و پیشرفت سلوکی،
خاص اراده
الهی و در
سالکان صادق
است . نیروهای مثبت
و کمک کننده پیشرفت
سالک از
خداوند میرسد.
ولی اراده جا
ماندگی یا
(ضلالت) و
قهقرا و عشق
بدنیا از خود
انسان است.
ونتیجه
کرامات یا
موانع در روان
است که اکنون
و یا در گذشته
ها در خود
أندوخته کرده
است.

امام صادق
در حدیث ١٧٧٢
میگوید نه هرکس
نیٌتی کند، میتواند
بدان برسد. یا
اگر رسید در
آن موفق باشد.
مگر نیٌت یا
تصمیم فکری و
قدرت توان در
اجرا، و توفیق
و بهدف رسیدن
داشته باشند
که باید همه
باهم جمع گردند
تا بسعادت
برساند. که در
سلوک الهی این
شرایط تنها در
شخص سالک مطرح
میباشد.

امام رضا در
حدیث ١٧٧٤ میگوید
چنان نیست،
هرکس که گفت ایمان
آوردم، یعنی سلوک
و اوم و ایمان
دارد درست
باشد. آنگاه
بحال خود رها
شده باشد. که
فتنه ها و
امتحانات پر محنت
الهی را
نداشته باشد.
تا صبوری و
درجه عشق و
فهم سالک برای
خداوند، و حتی
برای خود سالک
و پیر الهی او
مشخٌص گردد.

امام باقر
در حدیث ١٧٩٢
میگوید این عشق
شما بولایت الهی
کار شما
نبوده، که
خداوند در دل
شما گذارده است.
عشق و محبٌت
مبدأ پیشرفت درهر
کاری است. و
نفرت انسان
مبدأ هر عقب روی
و فساد و
کارما و دوری
از خداوند
است. و عشق وکششهای
آن باعث کوشش
سالک برای نیل
مراتب الهی و شهودی
میباشد. که با
تدبیر خداوند
در روان انسان
است.

امام صادق
در حدیث ١٧٩٤
میگوید
ایمان، یا اوم
و سلوک الهی
أمری است، که
خداوند در دل
سالک میگذارد.
زیرا عشق ورزی
با وسیله الهی،
داده ای از
خداوند است.
که در دل و فکر
سالک میگذارد.
و انسان نا
شایست، اگر کمالات
قبلی، و همٌت کنونی
وکافی را
نداشته باشد
،بهیچ مراتب
الهی نمیتواند
برسد. تا شهود
و پیشرفت در
احوال داشته
باشد.

امام صادق
در حدیث ١٧٩٥
میگوید این خداوند
است که ایمان
را در دل و فکر
شما محبوب ومطلوب
شما کرده است.
و آنرا چنان زیبا
و جالب کرده
که بدان میپردازید.
که خود کرامتی
و داده ای الهی
است. و از خود سالک
نیست، ولی آغاز
کار با سالک هست.

امام باقر
در حدیث ١٨٤٥
میگوید (عفو و
غفران) الهی از
گناهان، در
سالکان مؤمن و
اوم کننده
است، که توبه
و غفران الهی را
طالب میباشد.
که تنها أهل
ایمان و سلوک
دارند. و نه تنها
مسلمان بودن
قشری وشرک
آمیز، که مورد
تأیید روان
آلوده انسان،
ویا بدتر از
روان آلوده یک
آخوند جاهل وفاسد
باشد. که خود
را نیز آیت
الله میخواند
که (آفت الله)
برای انسانها
میباشد.

پیامبر در
حدیث ١٨٦٤
میگوید
جبرﺌیل بمن گفت،
که اسلام ده قسمت
میباشد. هرکس
یکی از این قسنتها
را نداشته
باشد از بهشت
نا امید خواهد
بود که توفیقی
ندارد .
نخستین آن (لا
اله الاٌ
الله) میباشد.
یا همان
مجموعه اذکار
توحیدی مداوم سالک
، برای دفع شرک
احتمالی
بخاطر تمرکز عبادی
بوسیله الهی و
بمعرفی
خداوند است.
که بجای دیدن
و خطاب بخداوند
یا در حضور
ذهنی از پیر
الهی بجای خداوند،
با خداوند غیر
مستقیم صحبت مینماید.
دیگر قسمتهای
ایمان سراسر
(شرایط لازم)
برای سالک در
سلوک الهی میباشد
و نه تنها
مسلمانی اسمی
داشتن . وتمام گفته
های خداوند و
پیامبران و
امامان و
اولیای الهی و
همه ولایتها
در همه زمانها
، تنها خاص
سالکان با
ولایت آنها
است ،وبرای عوام
نمیباشد. گرچه
گفته ها
میتوانند
عنوان نصیحت داشته
باشد. که هر
أندرزی لزوم اجرائی
ندارد. ولی گفته
های پیر همان
(نُصح بنی اسراﺌیل)
میباشد. یعنی جوانان
سالک واولاد
الهی اولیای الهی،که
برای اسراء و
معراج روحی و
فکری و
رؤیاﺌی بآنان
گفته و نصیحت
میشود، و
تجربه شخصی
گوینده در حکم
نصیحت میباشد.
دیگران در مزرعه
سرسبز جهان،
در حال علف چرانی
هستند. حتی اگر
دانشمند و
فیلسوف باشند.

مولا علیٌ
در حدیث ١٨٦٥
میگوید
خداوند ایمان یا
همان اوم و
سلوک الهی را
، بر انسان فرض
و واجب کرده است،
تا با (صلات و
ارتباط) از
شرک پاک گردد.
مولا دیگر
وظایف سلوک
الهی را
میفرماید. که
پیر کامل زنده
بسالکان خود
باید بگوید،
حتی اگر بعکس
آنچه پیامبر و
امامان گفته
باشند. که پیر حسینی(
محمدی زنده) برای
سالک است ، و(
قرآن ناطق) او،
و تنها نماینده
صاحب اختیار و
تفویض الهی،
برای هر گونه
دستور و تعلیم
بسالکان خود
میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٠١٥
میگوید، شرط
اولیای الهی بودن،
دانستن (ناسخ و
منسوخ )
میباشد. نه
آنچه آخوندها در
باره کتاب قرآن
عثمانی میگویند،
که حکمی شرعی
آخوندها و
قضاوت نا حق ٌ
آنان از قرآن،
با آیه ای که
آیه دیگری نسخ
و باطل شده
میگویند . و
٢٢٣ آیه قرآن
را بمرور
منسوخ گفته
اند . که اگر
چنین بود، چرا
در قرآن آمده
، وچرا پیامبر
آیات منسوخ را
معیٌن نکرده
است. که هرکس برای
خود تصوٌر ناسخ
ومنسوخ
میگوید. که
بازی روان
آلوده قدرت
طلبان میباشد.
ولی این ناسخ
و منسوخ در
آیات و آیدهای
الهی در
تجلٌیات شهودی
است. که در
رؤیا بسالک میرسد،
که با شهود
تازه توسٌل
عبادی کند، و
ترک توسٌل با
شهود قبلی
خویش را
نماید. آیات الهی
معجزات خدا،
که همان کاملان
الهی آیات
الله و
تجلٌیات شهودی
سالکان خود
هستند. که
تنها اولیای الهی
تجلٌیات الهی
را دارند. پس
حقٌ ولایت الهی
را تنها برای چند
سالک خود
بمعرفی خداوند
دارند.

پیامبر در
حدیث ١٠٢٠
میگوید هرکس بمن
ایمان آورد،
یعنی پیمان
سلوکی داشت
واوم را
بنماید، پس هر
کلام مرا ،
نباید بفکر و
عقل خودش
تفسیر کند. یا خداوند
را بصفات بشری
توصیف نماید.
آنگاه در
ایمان و دین
ورزی نیست.
زیرا قیاس را
بکار برده
است. تنها
دستور پیر
مقبول الهی میباشد.

پیامبر در
حدیث ١٠٦٣ در
باره توحید
ویگانه شدن
میگوبد،
خداوند
میگوید که ذکر
(لا اله الاٌ
الله) قلعه و
پناهگاه من
است. هرکس
داخل آن شود،
مصون از عذاب
من میباشد. که
در جهنٌم
کارماها
خواهد بود.
این ذکر و
دیگر اذکار
توحیدی، برای دفع
شرک احتمالی وبجای
توجٌه سالک
بخداوند
ببوسیله الهی توجٌه
وتمرکز وتوسٌل
نموده
است.اذکار
توحیدی با
توسٌل عبادی
دعا و عبادت
میباشد.

پیامبر در
حدیث ١٠٦٤ می
گوید هرکس با
خلوص نیٌت و
صدق، ذکر لا
اله الاٌ الله
را گفت، وارد قلعه
و پناهگاه من شده
،آنگاه مصون
از عذاب میباشد.
سالک بهر
شهودی که
رسیده باشد ،
حتی اگر بنور قاﺌم
نرسد، که تنها
مدرک نجات روح
از نوع بشری و
تولدات
حیوانی است
این أذکار را
تکرار میکند.
و در نوع فوق بشری
فرشته گونه
بجهان متولد
خواهد گشت. که
هفت هزار سال
بعد از مرگ او
خواهد بود.

پیامبر در
حدیث ٢١٦٦
میگوید، انسانها
برخی راحت
میشوند ویا
دیگران راحت مینمایند.
آنکه راحت شد مؤمن
است، که در
روز مرگ از
دنیا و بلایای
آن رها میشود.
ولی کسی که
دیگران را
راحت میکند،
کافر منکر
سلوک الهی است.
که چون میمیرد
همه موجودات
جهان از دست
او راحت
میشود.

پیامبر درحدیث
٢١٦٧ میگوید
مرگ کفاره
گناهان مؤمن است.
یا همان مرگ قبل
از مرگ سالک
،که بنور قاﺌم
و (غفران و
بدای) الهی میرسد.
و الاٌ بدون تزکیه
نفس سلوکی ودر
مرگ طبیعی
بمیرد ، باز
معاف از هر
مجازات کارماهای
جهنٍمی نیست.

امام سجٌاد
گفته خداوند
را در حدیث
٢١٦٨ میگوید، برای
من خداوند
چیزی جای تردید
نیست. مگر
هنگام جان
مؤمن را گرفتن
میباشد. که من
مرگ او را
میخواهم ، ولی
او ادامه حیات
بشری خود را
میخواهد. لذا
پیامبر
میگوید،
فرشته مرگ حقٌ
جان گرفتن
اولیای الهی
را ندارد. مگر خودشان
خواسته باشند.
چه در مرگ قبل از
مرگ، که
داوطلبانه
میخواهد جان
بشری را بدهد،
که بجانان
الهی خود
برسد. و یا در
مرگ طبیعی، که
طول عمر
کاملان الهی
مادام میخواهند
بخدمات الهی خود
بپردازند که
طولانی میشود.

امام صادق
در حدیث ٢١٦٩
میگوید، مرگ برای
مؤمن چون عطر
محبوب او است.
که او را از هر
خستگی نجات
میدهد. مرگ قبل
از مرگ سالک،
و یا در مرگ طبیعی،
که آنگاه تولدات
مجدد بشری را
ندارد، و غیر
سالکان قشری که
تولدات نسخ و
مسخ حقیر را داشته
تا باز بنوع
بشری مجدد
برسند که باید
سلوک الهی تا نور
قائم را
نمایند.

امام صادق
در حدیث
٢١٧٠میگوید
اگر مؤمن امٌی
و کامل الهی بازگشته
بخلق، پس از
شهود عرش
رحمان، اگر
خداوند را
سوگند بدهد،
که هرگز نمیرد،
آنگاه نیز
نخواهد مرد .
زیرا حتما
میخواهد بخدمات
الهی خویش و
ذخیره آخرت ادامه
بدهد. و الاٌ
مرگ مؤمن حتما
تولد در نوع
فوق بشری بعدی
را بدنبال دارد.

مولا علیٌ
در حدیث ٢١٧٢ توصیف
مرگ میکند، که
بشارتی برای
رسیدن نعمات
أبدی است. که سالکان
کامل دارند. و
یا بالعکس مرگ
مقدمٌه عذاب أبدی
در جهنٌم جهان،
و کارماهای
چند صد هزار
ساله و حتی میلیونها
سال است. اما
مرگ أمر مبهمی
که کسی نداند،
بکدام جهت خواهد
رفت، که در
بهترین شرایط
تولد در نسخ بشری
است و نه نجات
از نوع بشری.
که روح گرفتار
مسخ حیوانی
شدن است تا
باز بنوع بشری
وسلوک الهی تا
شهود قاﺌم برسد.

امام
سجٌاد در حدیث
٢١٧٤ در باره
وقت شهادت امام
حسین در کربلا
میگوید ،
ملاحظه میشد
که دیگران
ترسان ولی
حسین و افراد
خاص او، که
کاملان الهی
بوده اند، با
صورتی نورانی
منتظر مرگ هستند.
که تولد هفت هزار
سال بعد را در
نوع فوق بشری
در پیش
بگیرند.
سالکان نیز
منتظرمرگ
ارادی قبل از مرگ
برای شهود نور
قائم و نجات از
نوع بشری
هستند.

امام جواد
در حدیث ٢١٧٨
میگوید، امام رضا
وقت (احتضار)
بدیدار یک سالک
پیرو خود رفت
واحوال اورا پرسید.
که محتضر گفت،
پس از تو بود که
مرگ را می
جویم . یعنی سالک
پس از پیمان
با امام،
آماده مرگ قبل
از مرگ است. که قبلا
بدستور شهود صورت
مصطفوی این مرگ
را انجام
میدهد. پس سالک
میداند و راضی
است که بمیرد.
و آخرین دیدار
از صورت پیر
خود را آرزو دارد
که دیده باشد.
حافظ شیرازی
برای این دیدار
آخر پیر الهی،
فراوان غزل گفته
است. که تفسیر
سلوکی
غزلیٌات حافظ
را نموده ام.
ودر وبسایت در
محموعه حرف انگلیسی
( z) هست.

امام عسکری
در حدیث ٢١٧٩ میگوید
اگر مرگ و
مردن مؤمن
امٌی نباشد،
پس کافر مرده
میباشد، حتی
وقتی که هنوز
زنده باشد در
حکم مرده است.
و سالک
احتمالا در
مرگ قبل از
مرگ پیامبرگونه،
شایسته باشد،
که با شهود عرش
رحمان، بعد از
بیداری از خواب
مرگ، شهود قاﺌم
را خواهد
داشت.

مولا علیٌ
در حدیث
٢١٨٢میگوید
شیعیان ما، که
همان سالکان
با شعاع حسینی
پیر الهی مولا
در حیاتش، و
یا در شهود
چهارم مرتضوی
در هر زمان
دیگر را داشته
باشد. اگر (دستور
نهی) اورا
رعایت نکنند،
دوچار
بلایاﺌی
میشود، که بلایا
جبران و
پاکسازی این
خطا خواهد شد.
یعنی بلایای
سلوکی متناسب آلودگی
روان سالک است.
و رنجهای فکری
و بدنی سالکان
برای مرگ قبل
از مرگ، وحتی
در مرگ طبیعی،
برای پاکسازی
هرچه بیشتر از
معایب روان
سالک میباشد.
تا در تولد
بهتر بعدی با
کرامات
بالفعل و
بالقوٌه
بیشتری باشد.
که وظایف الهی
آن زمان خود
را خواهد
داشت. که شاید
شاهد قاﺌم
بنور رحمان با
ولایت مهدی موعود
نیز برسد.

پیامبر در
حدیث ٢٠٠١
میگوید اگر
کار منکر و زشت
ویا هر گناهی
را دیدید،
بدست یا بزبان
و یا بقلب و فکر
خود از آن کار
زشت ابراز نفرت
نماﺌید. که
این ضعیف ترین
درجات ایمان
سالک میباشد.
ولو تنها در
فکر خود چنین نفرتی
را نشان
میدهد.

پیامبر در
حدیث ٢٠٠٥ شرط
(بیعت و پیمان)
سلوکی خود را
بعنوان پیر سالک
کند ، بشرط
اطاعت میباشد.
چه در سختی و
یا در رفاه و
راحتی باشد.
زیرا سالک أثر
آنرا در خود
می بیند. و یا
در أمر الهی
سلوک، با کامل
الهی حسینی
هیچ گونه بحث ونزاع
نداشته باشد. و
هر کامل حسینی
پیامبر ومحمد زنده
سالک میباشد و
تنها نماینده خداوند
برای سالک است
.

پیامبر در
حدیث ٢٠٢٢ در دعاﺌی
میگوید،
خدایا در
تسلیم تو هستم
و بتو ایمان
دارم. که اوم و
سلوک و باوری
و توکٌل بر تو میکنم.
که تو وکیل
صاحب اختیار
من هستی، و
پناه بتو، و
بکمک تو هر
کاری کرده ام.
این قسمتی از
آموزش پیامبر
بسالکی
میباشد. که هر
سالک باید بهترین
دعا و عبادتی نیز
هر مطلبی را،
از پیر حسینی خود
بمعرفی خداوند
بگیرد. و یا
تأیید هر دعا
و عبادتی منقول
از پیامیر و
دیگران را از
او بخواهد و
الاٌ آن دعا
وعبادت شرک
خواهد بود. زیرا
وسیله الهی پیر
را در حضور دهنی
خود ندارد، که
دعایش
بخداوند برسد.
پس بگفته
پیامبر بصورت او
کوبیده میشود.

پیامبر در
حدیث
٢٠٢٤میگوید،
باید (اعمال
صالحه) را
انجام داد.
کاری که
سالکان ولایت
برای اصلاح
ذات و روان یا
ژنتیک روحی خود،
براهنماﺌی پیر
خویش مینمایند.
که تخلیه وتحلیه
تا تجلیه های الهی
را بیابند. و
نه آنچه که هر
آخوند در هر
مذهب و دینی
غیر سلوکی و
مشرک بولایت بحقٌ
خدا میگوید. و
یا خود انسان
برای خودش،
کارهای خوب و
بد را از هم
تفکیک کند. زیرا
اگر روز مؤمن باشد،
ممکن است شب
کافر گردد. که
دنیا را ترجیح
داده باشد.
ودر خوب و بد
انتخاب خود
خطا کرده، واز
جنبه های منفی
در کار ظاهرا
خوب او بوده
باشد. که برای
سالک مسؤلیٌت ساز
میگردد. پس
مؤمن و امٌی نخواهد
شد.

پیامبر در
حدیث ٢٠٤٠
میگوید، مؤمن
نیرومند برای خداوند
محبوب تر از
مؤمن ضعیف
است. چه در
اراده و فهم و
اطاعت و عشق
ورزی و صبوری
و اعتقاد و
توکٌل ویا در دیگر
صفات سالکان
موفق .

پیامبر در
حدیث ٢٠٥٧
میگوید،
مؤمنان در
محبٌت
بیکدیگر،
مانند أعضای
یک تن هستند. که
چون عضوی بدرد
آمد، دیگر
اعضا دردمند
هستند. انسان
یک نمونه و یک
(واحد کلٌی)
ووحدت و جودی است.
هرجزء آن
تکمیل وظیفه
کلٌ جسم است. و
فکرو ذهن برترین
قسمت انسان
میباشد. و
تسلیم سالک در
فکر و عمل بتن
بپیر الهی
بمعرفی خداوند،
آنگاه در
توسٌل بیک
رابطه خداﺌی
میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢٠٥٨
میگوید مؤمن برای
سالک یا مؤمن
دیگری، چون
ساختمانی میباشد.
که همه قسمتهای
آن یکدیگر
نگهمیدارند.
مؤمنان سالک
اوم کننده، و
کامل الهی
امٌی چون
پیامبر هستند.

پیامبر در
حدیث ٢٠٨٣ بطالب
تعلیم سلوک
میگوید ،(
بیعت ) و پیمان
تورا باین شرط
میپذیرم که
هجرت از دنیا
نماﺌی و جهاد
و کوشش داشته
باشی، که مزد
آن نیز با خداوند
است. زیرا پیامبر
و پیر مزدی
نمیدهند.

پیامبر در
حدیث ٢٠٩٧
میگوید
(امامت) پیش
نماز جماعت را
کسی بعهده
بگیرد، که
قراءت بیشتری
از کتاب خدا
دارد. ولی
منظور کتاب قرآن
عمر وعثمان
نیست. که در
حیات پیامبر
کتاب قرآن
وجود نداشت.
بلکه قرٌه های
شهودی بیشتر
را از خداوند
داشتن همان
قراءت و قرٌٍه
گیری و تلاوت
(تلو الأخری)و
دنبال هم
میباشد.و
(تلاوت تلو
الاٌخری) در
(کتاب خدا)
یعنی وظیفه
سلوک الهی میباشد.
پس امامت نماز
جماعت و یا
تعلیم امور سلوک
الهی، منحصرا
با صاحبان
شهود برتر،
بخصوص شاهدان
عرش رحمان
کامل الهی سالک
بمعرفی
خداوند
میباشد. ( نماز جماعت)
همان عبادت
رسیدن بخدا و
(جم شدن و جمع) گردیدن
سالک با نور
الهی صورت پیر
حسینی خود تا
نور قاﺌم است. ونه
نماز گروهی،
که پیامبر
برای تمرین عوام
و غیر سالکان
تعلیم میداد.
که کار وظیفه سلوک
الهی را
نمیکند. حضور
ذهنی صورت پیر
و هر شهود
بعدی، بعنوان(
وضو و ضوء یا
نور) ویا همان سو
و سمت، و نور
الهی میباشد.
که در عبادت
سالک بدان
متوسٌل میشود تا
دعایش بخداوند
برسد .

مولا علیٌ
در حدیث ٢١٢٠ میگوید
وقتی خداوند
خود را بمن
نشان داد، که شهود
تجلٌی الهی در
سلوک، و توسٌل
با صورت
پیامبر که پیر
مولا بود
بشهود قائم رسید.
مولا میگوید، دانستم
که خداوند مرا
کرامت داده
است ، پس او را دوست
داشتم. و چون
سالک پیر حسینی
و الهی خود را
از خداوند در
رؤیا شناخت،
شناخت پیر
الهی نخستین
کرامت و رحمت
و نعمت حیاتی
خداوند برای
سالک میباشد.
و تمام مراتب
فرشتگان خداوند
در شهودهای
بعدی رحمت های
الهی بسالک
خواهند بود.
که آنها را مراتب
شهودی وتجلٌی الهی
میگوﺌیم. وهر
یک از
فرشتگان،
مقامات الهی
برتر از
یکدیگر را
دارند. و تنها
با عشق عبادی
با پیر حسینی
است، که سالک
در پیمان
بمراتب شهود
بعدی، میتواند
برسد. و نهایت وجوب
و لزوم رسیدن
شهود ششم قاﺌم
است.

امام صادق
در حدیث ٢١٢٨ میگوید
کسی بحقیقت
ایمان
نمیرسد، یا ایمان
حقیقی و همان
نتیجه نهاﺌی
شهود قاﺌم و حجٌ
أکبر سلوکی
است، مگر با
سه خصلت و صفت
باشد. که مرگ
را چون زندکی
دوست بدارد.
ونیز فقر را
بیشتر از ثروت
بخواهد .
بیمار شدن را
بهتر از سلامتی
بخواهد. که سالک
در بیماری و
فقر صبوری دارد.
تا بمرز مرگ قبل
از مرگ، و
بدستور شهود
پنجم مصطفوی خویش
در ولایت محمدی
برسد. ولو پس
از شهود نور
قاﺌم بخلق،
پیامبرگونه
باز نگردد. که
بازگشتگان
بخلق با شهود
هفتم عرش
رحمان هستند.
که پایان سلوک
الهی نوع بشری
است. ولی
فراوان وظایف سلوکی
و لزوم شهود تجلٌیات
الهی را در
آینده های فوق
بشری در جهان خواهند
داشت.

امام صادق
در حدیث ٢١٨٣
میگوید، تو دیگران
را سفارش برای
دوری از گناه
بکن. که گناه تنها
هر کار مخالف
وظیفه سالک
است. که پیر
الهی گفته
باشد و نه
آنچه آخوندها
بگویند ، حتی
اگر بدرستی از
پیامبر و
امامان نقل کنند.
زیرا گناه
باعث بلایای
سخت تر سلوکی
سالک، و علٌت
تأخیر در نجات
شهودی او
میباشد.

امام رضا
در حدیث
٢١٨٦میگوید،
وحشتناک ترین
لحظات زندگی
انسان در سه وقت
است. وقتی
بدنیا متولد میشود،
ووقتی که
میمیرد، که
آخرت خود را
می ییند. و نیز روزی
که مبعوث
میگردد، که
احکام الهی
دیگری را
مییابد. در
وقت مرگ قبل
از مرگ سالک است،
که عوالم الهی
و انوار شهودی
را می بیند. و
چون تولد دوم الهی
برای بازگشت بخلق،
با شهود هفتم
عرش رحمان را
بنماید،
آنگاه دستورات
الهی وعبادی
دیگری برای کامل
الهی هست.
زیرا معصوم از
هر دستور و أعمال
دوره سلوک
است. و اینک در
بازگشت بخلق
دستور دهنده عبادی
چند سالک خود میباشد.
این اوقات
وحشتناک
نیستند، ولی برای
انسان که قبلا
آنها را با
ترس داشته
است. عشق سالک
و تسلیم سلوکی
او، جاﺌی
برای ترس
نمیگذارد. که عاشقانه
چون روی ( پَر
قو) نرم و آرام
وچون هر خواب
میمیرد. و یا
امور دیگری
شهودی را
میبیند که دیگران
نمی بینند .
دیگران تنها
تن مرده را می بینند
که حرکات جان
کندن دارد، که
خود مرده
احساس آنرا نمی
کند .

امام صادق
در حدیث ٢١٨٩
میگوید ترس من
از مرگ،
بخاطر( هول طلوع)
پس از مرگ است.
و نیز بخاطر
دوری از دوستان.
که امام عملا
دوستانی جز کاملان
و سالکان با
خود را نداشته
است. ولی
تجسٌم اهوال و
احوال سالکان
را نشان
میدهد، که وقت
اراده خواستن مرگ
قبل از مرگ
برای شهود ششم
قاﺌم روح القدس،
در ولایت مصطفوی
شهود پنجم ،
این وابستگی
بدنیا و ترس از(
تحوٌل اساسی)
خود را دارند.

امام صادق
در حدیث ٢١٩٠
گفته خداوند
را تکرار
میکند، که
برای مرگ مؤمن
کامل امٌی
تردید را دارد.
که نمی خواهد
جان اورا بگیرد.
ولی سالک و
کامل برای مرگ
قبل از مرگ
خودش تردید
دارد. و الاٌ در
مرگ طبیعی آخر
عمر بشری،
خداوند تردیدی
نمی کند. زیرا کامل
الهی تربیت سالکان
خود را در نظر دارد.
خداوند ادامه
میدهد، که اگر
در جهان یک
نفر کامل الهی
مؤمن وجود
داشت، بجای
همه مخلوقات
بوی اکتفا
مینماید.
کاملان در
بقای آنها در
جهان، برای وسیله
الهی شدن دیگران
سالک احتمالی
میباشد. که روح
هر موجود، و
حتی روح هر
أتمی، زمانی
از نردبان
انواع بنوع
بشری، وهمین سلوک
الهی و شهود
روح القدس را
باید برسد که
خواهد رسید.
ولو با تکرار
کارماهای و
تکرارگذشته
ها در آینده
ها. خداوند ادامه
میدهد، که
مؤمن تنها درهستی
به ایمان و
مراتب شهودی
خود، انس و
دلبستگی دارد
که نیازی
بدیگران
ندارد .

امام صادق
در حدیث ٢١٩١ در
باره خداوند و
تردید
میراندن
مؤمن، میگوید
که من لقای
اورا
میخواهم، ولی
او از مرگ نوعی
نفرت دارد. پس
هر دعاﺌی
بکند اجرا مینمایم.
مانند دعای
ادامه حیات.
زیرا کامل الهی
هدایت سالکان خود
را میخواهد،
که باز خواسته
خداوند است. و
بدون وظیفه
الهی، زندگی
بشری را نمی
خواهد. که زندگی
فرشته گونه
نوع فوق بشری
را در جهان
میخواهد .

پیامبر در
حدیث ٢١٩٤
میگوید، اگر
کلام و ندای روح
مرده را بتوان
شنید، هرکسی
بر خود خواهد گریست.
که میٌت بزبان
حال میگوید،
مبادا مانند من
بازیچه دنیا باشید.
که مال خود را
از دست دادم.
ولی مسؤلیٌت
جمع آوری آن
مال را همچنان
بعهده دارم.
که دیگران نیز
از آن مال
استفاده
بیهوده
میکنند.

پیامبر در
حدیث ٢١٩٧
میگوید در وقت
مرگ مؤمن،
تمام مراتب
الهی حاضر
هستند. پس روح مرده
از تردید در
مرگ خود منصرف
میشود. و این
در وقت مرگ
قبل از مرگ
سالک است. که پیر
ومراتب شهودی
مقدماتی سالک در
کنار او
هستند. و
همیشه احوال بهتر
انسان در خواب
یا بیداری، انسان
را از أهوال و
أحوال، وترس از
تغییر حال ترک
حال قبلی را
فراموش میکند.

امام صادق
در حدیث ٢١٩٨
میگوید،
جبرﺌیل روح
القدس قاﺌم،
بمؤمن در شرف
مرگ میگوید،
نترس که
خداوند رحیم و
پر رجمت بتو
میباشد.
مؤمنان حضور
مقامات شهودی
پنج تن آل عبا
شهود مقدماتی
را که می
بینند که آرام
میگردند. سالکان
بتدریج هر
شهودی که
میکنند، یک تجلٌی
الهی در نام پنج
تن را دارند. و
هر بار
شهودهای قبلی
خود را حاضر
می بینند. که
اطمینان بروح سالک
شاهد خود
میدهند .

امام صادق
در حدیث ٢٣٠٢
میگوید،
ارواح پس از
مرگ یکدیکر را
میشناسند
ونام میبرند.
دربازگشت بخلق
کامل الهی است،
که همچنان
دیگران سالک
وکامل، وحتی دشمنان
خود را
میشناسند. ولی
پس از مرگ در
بهشت سوٌم
انتظار عرشی
هفت هزار ساله
خود کسانی را
میشناسد. که
ما اکنون نمی
شناسیم، که
چگونه بهشت سوم
انتظار هفت هزار
ساله را
دارند. ولی در
تولد بهشت
چهارم در نوع
فوق بشری،
همان اشخاص
آشنای نوع
بشری نیستند
که بشناسند. و
شاهدان
تجلٌیات الهی برحسب
مراتب شهودی
خود که در
ولایت هفتم
مهدی موعود
همدیگر را
نمیشناسند. ومنظور
حدیث در
بازگشت بخلق
کامل است که
خویشان
ومربٌیان خود
را میشناسد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٠٤
میگوید، (مؤمن
میٌت) شش صورت زیبا
را در قبر کنار
خود خواهد
دید. یا همان
شش شهود میسٌر
نوع بشری،
برای سالک در
مرگ قبل از
مرگ است. و قبر
او یعنی
عزلتکاه
سلوکی سالک ویا
در رؤیا
میباشد. آنگاه
امام اسامی
این شش صورت
را، همان نماز
و روزه و دیگر
عبادات سالک میگوید.
که در حقیقت همان
شهودهای
متوالی سالک هستند،
که با عبادات
سلوکی با
وسائل الهی
کسب میشوند.

مولا علیٌ
در حدیث
٢٣٠٩میگوید،
می خواهم روی خاک
دراز بکشم. و براوی
میگوید ارواح مؤمنان
و سالکان،
باید خود را
از دیگران جدا
کنند. این خاک
همان تن مادی نوع
بشری انسان کامل
است. و نیز
سالک در
عزلتگاه، فکر
رفاه و زیباﺌی
مکان نمیباشد.
امام سالکان
را خاک نشین
میخواند.و
پیامبر علیٌ را
(أبو تراب) خاک
آلود میخواند.

پیامبر در
حدیث ٢٣٣٧
گفته خداوند
را بودش میگوید،
که من تو را از ارواح
پاک آفریدم .
که توحید را داشتند.
و در تولدات
پیشین بشری
بولایت های سلوکی
مقدماتی خود،
بشهود نهاﺌی خود
رسیدند، پس
تولد نیکوی کنونی
را یافت و
میخواهد دنبال
کند . سپس
دیگران را
آفریدم . زیرا تربیت
اولیای الهی
برای تربیت
سالکان بعدی آنها
است.

امام صادق
در حدیث ٢٤٠٦ در
باره آیات و
علاﺌم طبیعی میگوید،
که مفید
شاهدان
نخواهد بود. که
در غیرسالکان
مفید باشد. بلکه
در سالکان لازم
است آیات الهی
و شهودی را
بدانند. این
علاﺌم یکی (
طلوع خورشید از
مغرب) است. که
سالک در پایان
حیات بشری او
همه امور را
واژگون می
بیند.ویا وقتی
زندگی مسخ حیوانی
خود را دارد
چنین می
بینند. ولی
سالکان مؤمن
نیز فرشتگان بهتر
بعدی را می
بینند. در تولد
فوق بشری و یا در
تولد دوم
والهی
بازگشته بخلق
پیامبرگونه،
که سالکان
مستعدان با
خود را خواهند
دید .

امام صادق
در حدیث ٢٤٠٧
میگوید،
گناهان مانع
بین سالک و ایمانش
میباشند. که
بیشتربودن گناه،
غلبه بر ثواب
های کمتر
دارند. منظور (شرایط
منفی) احوال روحی
سالکان و غیر
سالکان، و نیز
(شرایط مثبت)
در خدمات الهی
و تکاملی
سالکان است. که
ثواب و( ثوب) و
پیراهن تازه
ای بر تن روان
خود مینماید،
که احوال الهی
در رؤیای
دارد.

امام صادق
در حدیث ٢٤٠٩
میگوید،
پیامبر با پنح
شمشیر مبعوث
گردید. که
مبعوث شدن پیامبر
بازگشت بخلق او
است. که سه شمشیر
آن کشیده از
غلاف بود، که پس
از جنگ بغلاف
میروند. نیروهای
پیامبر برای تربیت
سالکان، که پس
از پایان سلوک
سالکان، ویا
پایان جنکهای دفاعی
پیامبر، وحتی خود
سالک در جنگ با
نفس بشری خویش
دارد. پس از
موفقیٌت
ونجات شهودی
بغلاف میروند.
ومنظور دستور
مرگ قبل از
مرگ از مقام شهود
پنحم مصطفوی
بسالک، برای رسیدن
او بشهود ششم
نور قاﺌم و
قیامت او از
نوع بشری
میباشد. این نویسنده
هفت بار دستور
پیامبر را
برای مردن انجام
در رؤیا میدادم.
که یک بار نیز
پیامبر دوبار دستور
مرگ داد، که
باز انجام دادم.
که احوالی چون
برق گرفتگی
سبکی داشت که
بخاطر دارم. پنج
شهود مقدماتی سالک
ولایت محمدی،
پنج شمشیر بالای
سر سالک است،
که عاقبت
بشهود نور
قاﺌم میرسد.

پیامبر در
حدیث ٠٠٣٢
میگوید برای مؤمن
همان بس و
افتخار است،
آنچه که با
خود دارد.
یعنی مراتب شهودی
خود، برای پس
از مرگ از نوع
بشری میباشند،
که شرف وکرامت
و مقام الهی
اورا نشان
میدهد. بخصوص
دارنده دو
قرٌه شهودی محمدی،
قاﺌم و عرش
رحمان، تا
نوبت مهدی موعود
در آینده برسد.
که در نوع فوق
بشری،
وهزاران
برابر عقل نوع
بشری، خود را
بنور رب ٌ
رحمان و شاید عرش
ربٌ برتر از
رحمان برساند.
که تا أبد این
تجلٌیات بالاتر،
و أرباب نوع فوق
بشری، تا
رسیدن بفرض
محال به نور
الأنوار الله
ربٌ الأرباب أهورمزدا،
و در مطلق أبدیٌت
زمان، فراوان در
پیش هستند.

امام صادق
در حدیث ٠٠٥٧
میگوید
ارواحی که قبلا
منکر مقامات محمد
و آل و أهل بیت بوده
اند، بعدا
نخواهند توانست
باور کنند. که
اگر بخواهند
ایمان وسلوک
بیاورند.
مادام که قبل
از سلوک منکر
ولایتهای
الهی و داشتن
نفرت بآنها داشته
باشند،
نخواهند توانست
برخلاف (عُقده
نفرت) خود عشق
و علاقه ای
داشته باشند.
که ایمان و
عشق ورزی نمایند.
که این یک ( أصل
حیاتی) در
انسان است. که
با عشق و سعی در
دوست داشتن،
هر پیشرفتی را
میتوانند داشته
باشند. و سالک الهی
عملا ترک گذشته
های خود
میکند. چه رسد
بأموری که بدانها
عشق وعلاقه ای
نداشته باشد.
تا بتواند
آنگاه در
پاکسازی و
تزکیه نفس،
بکمک خداوند و
هدایت پیر
الهی بمعرفی خداوند
موفق باشد. بقول
ابن سینا حرف اولیای
الهی را انکار
نکنید اگر که
تأیید نمی
کنید. تا اگر روزی
خواستید تأیید
نماﺌید،
بتوانید موفق گردید.
انکار حقایق
الهی، در واقع
نزول و سقوط
هم اکنونی از
مقام الهی روح
شخص است. که کارما
و جهنٌم او از
هم اکنون آغاز
میگردد. و اگر
خواست (محبٌت
و کشش) بسلوک الهی
داشته باشد، و
پیر الهی را از
خداوند میشناسد.
آنگاه بلایای سلوکی
و تمرینات و
امتحانات پر محنت
الهی بیشتری خواهد
داشت. که
سالکان عاشق احساس
سختی را
ندارند.

پیامبر در
حدیث ٠٢٣٦
میگوید پنج صفت
جز در کامل الهی
جمع نمیباشد.
که بهشت را برای
او واجب
میکند. یکی نور
قلبی است. یا همان
نور صورت شهودی
پیر کامل الهی
بمعرفی خداوند،
بطالب لقای الهی
در رؤیا است و
اگر از خداوند
خواسته باشد، سالک
در حضور ذهنی
وتوسٌل عبادی،
و در غیر
عبادت حضور
ذهنی پیر الهی
خود را دارد. و
تنها از ترس خدا
دین ورزی
نماید. زیرا ممکن
است خداوند عبادات
کسی را
نپذیرد. و
محبٌت نمودن با
ولی ٌ الهی
وسیله تمرین
سالک، برای
تربیت واخلاق الهی
یافتن است. و
نیز درستی
(سمت و جهت) و
قبله گیری در
عبادت است. یعنی
حضور ذهنی
صحیح، و با
عقیده وعشق،
بعنوان قبله واقعی
است.که سالک بامور
دیگری توجٌه نکند.
بقول حافظ شیرازی
هربار عبادت و
آغاز آن، که
همان (وضو یا
وی سو و نور و
سمت) الهی
ووسیله توسٌل است.که
باید نقاشی
صورت پیر را
بنمایم. که
هربار نقٌاشی
بهتر از
نقٌاشی قبلی باشد.
و بقول مولا
علیٌ، اگر
نماز سالک
یعنی( نام
الهی یا ناموس
شهودی) وحضور
ذهنی او،
مانند نماز
دیروز باشد، نماز
دیروز مقبول
الهی است. ولی نماز
امروز
پذیرفته الهی نمیباشد.
که باید واضح
تر و عاشقانه
تر انجام گیرد.

خواننده
گرامی همچنان
صدها حدیث
سلوکی و
ارزشمند
دیگری، از پیامبر
وامامان و
اولیا هست، که
در تأیید
(نظریٌه سلوکی
وشهودی) این
نویسنده میباشد.
که هدف خداوند
را سلوک الهی
و لزوم وسیله الهی
را میرساند.
تا همه بنور
قاﺌم شهود
ششم با ولایت محمدی
برسند. که
بیشتر نقل
آنها را نکرده
ایم. که در حدود
٩ هزار حدیث پیامبر
را ، أصل وترجمه
و وتفسیر
سلوکی آنها را
نموده ام. و
نیز دوبار
ترجمه وتفسیر کتاب
قرآن، که در وبسایت
این نویسنده هستند.
و میتوان برحسب
شماره حدیث ها
و آیه های
قرآن، آنها را
مطالعه کرد.
گوﺌی همه عمر
در کنار پیامبر
بودن است. و
شنیدن وفهمیدن
مقصود ومنظور
پیامبر را خواهیم
داشت. تفسیر
تمام غزلیٌات
حافظ شیرازی
را نموده ام، که
منظور سلوکی حافظ
و دیگر عرفای ایرانیاین
نظریٍه سلوکی
پیامبر را نیز
نشان میدهد.
که در وبسایت هست.
و نیز مجموعه
ای از مقالات فلسفی
وعلمی و
عرفانی، که ممکن
است خواننده گرامی
ببرخی از آن موضوعات
علاقمند باشد
. که همگی بزبان
دینی و سلوکی تفسیر
شده، وتمام (
فَکت) ها و
وقایع هستی،
سراسر مقدمه
ای لازم برای رسیدن
به (حقیقت)
الهی و طبیعی
ونهاﺌی در
حدٌ نیاز حیات
بشری ما
میباشد. که اگر
خواننده بخواهد
شاید بتواند
باورکند. که خواستن
توانستن است.
و بعکس علوم
مادی که نخست تجربه
نمودن و سپس باور
نمودن است .
امٌا در امور
عرفانی والهی وآینده
های نیامده بهریک
از ما، نخست
باید باور نمود،
بعد تجربه و
تصدیق کرد. که باوری
أمری در ذات و
ژنتیک روحی
است . که هیچ بحرانی
حتی مرگ و
دیگر مشکلات
جهان بشری، آنرا
از ما جدا
نمیکند. که
تنها خواست
خداوند، باید خواست
ما باشد. که
آنگاه خواست
ما نیز خواست خداوند
خواهد بود. که
ما هریک، و
حتی هر موجودی
چون أتم و پشه
ای، یک (تجلٌی صفاتی)
خداوند هستیم.
و فرشتگانی میباشیم
که قدر مقام
الهی روح و
گذشته های خود
را نمیدانیم.
و اگر قدر
بدانیم،
هزاران برابر فرشته
های، الهی تر
میشویم. و تنها
راه آن، و نیز از
خطر کارماها در
أمان بودن، همین
سلوک الهی با
یک ولیٌ الهی بمعرفی
خداوند بطالب
لقای او
میباشد.

2009-8-5 ( بیست
سال پیش در
چنین روزی بامریکا
رسیدم و بکار
نوشتن
یادداشتهای
خود پرداختم ).

M188

قرآن
خواندن یعنی
قرٌه های شهودی
داشتن ، و(
دو قرٌه) محمد
قرآن و معجزه
او است

کتاب قرآن
که در دست
داریم، چهل
سال بعد از
وفات پیامبر،
بوسیله عمر و
تصحیح عثمان،
(خلفای سیاسی)
پیامبر نوشته
شد. که عمر از
چهارده راوی گفته
های پیامبر
حمع آوری
مطالب قرآن
کرد. و آنچه را
که خود می
پسندید
مینوشت. و
الاٌ پبامبر
بعلیٌ (خلیفه
سلوکی) خود
دستور داده
بود، که از
محل یادشتهای
شخصی خود،
کتابی بنویسد
. که مولا
انجام داد،
ولی عمر همه
کاره ابوبکر خلیفه
نخست پیامبر
نپذیرفت. و
اجازه انتشار
آن نداد. و
هرکس که
مجموعه ای از
کلام پیامبر نوشته
بود،عمر مصادره
کرد و
سوزانید.
بعدها امامان
جانشینان
خلافت سلوکی علیٌ،
بخصوص امام صادق،
نام (کتاب علیٌ)
واز (کتاب فاطمه)
گفت. و امام باقر
و امام صادق، مطالب
کتاب علیٌ را
که در اختیار
داشتند، آن مطالب
را بصورت
بصورت احادیث
پیامبر
انتشار داد
.چون امکان
آنرا پیدا
کرد. زیرا خلفای
اموی بشدٌت
ضعیف، وهنوز
خلفای عبٌاسی بقدرت
زیادی نرسیده
بودند. پس
امام باقر و
پسر الهی او
امام صادق
فرصت آنرا پیدا
کردند که
مقاصد سلوکی پیامبر
را فاش کنند.
کتاب علیٌ
مجموعه اخبار
واحوال سلوکی
ولایت سلوکی محمد
بود. وبقول
عمر، کتاب
علیٌ تنها
مطالبی در باره
منافقثان را
نوشته است.
یعنی کسانی که
مسلمان
میشدند، ولی
مؤمن اوم و
سلوک الهی نمیکردند.
وحتی عمر میگفت
راویانی که
بتنهاﺌی
مطالبی را از
پیامبر نقل
میکردند،
وارد قرآن خود
نکرده، تا
مبادا توطﺌه
کرده باشد. زیرا
هدف پیامبر
همیشه تعلیم سلوک
الهی بافرادی بود،
که اصطلاحا
مسلمان
میشدند، ولی
بعدا پیمان
وسوگند تسلیم
و اطاعت از
دستورات سلوکی
او مینمودند.
که بعدها نیز امامان
امٌی شده، و
بازگشته بخلق
پس از مرگ قبل
از مرگ خود،
بنور قاﺌم
شهود ششم
ولایت محمد
میرسیدند. که همچنان
هر کامل محمدی،
که بقول پیامبر٣١٣
نفر آنها
،همیشه زنده
در جهان وجود
دارند، همان نقش
محمد و علیٌ
را برای سالکان
داشته و دارند
و تازنده باشند.
ولی تنها برای
چند سالک خود.
امامان و
کاملان الهی،
هیچگاه مذهبی
اسلامی
نساختند. که پیامبر
آنها را هفتاد
ودو مذهب و
ملٍت میگفت.
پس از مشرکان
خواهند بود،
که در قعر
جهنّم و
بدترین درجات
قهقرا
وکارماهای
نسخ ومسخ حیوانی
بجهان میگفت. و
تنها آنچه
کاملان الهی
در حدود چند
سالک خود بمعرفی
خداوند،
مَذهب و(روش
ذِهاب) ورهروی
روحانی سالکان
بسوی خداوند،
گروهی را
طریقت تصوٌفی را
تشکیل میداده
ومیدهند، که
ما در (تصوّف ایرانی)
یا (آریا شدن)
سالکان موفق
میگوﺌیم.
صوفیه تصفیه کنندان
روان خود از عقده
ها و عقیده ها
و هرگونه
معایب وصفات حیوانی
نوع بشری،و در
عملیات تخلیه
و تحلیه تا
تجلیه های
الهی هفتگانه میباشند.
کسانی که بشهود
پنجم مصطفوی
روح الهی پیامبر
میرسند. که شایسته
رحمتها و داده
های الهامی و
رؤیاﺌی
میشوند. و
تنها شایستگان
بهشتهای
چهارگانه
الهی میباشند.
بخصوص بهشت چهارم
تولد و رجعت یک
روح شاهد
قاﺌم در نوع
فوق بشری،
وولایت برتر مهدی
موعود، که
شاید بنور
رحمان و عرش
رب ٌ برتر از
رحمان نیز
برسند.

و ما اینک
در این مقاله
از احادیث
فراوان
پیامبر و
امامان در
باره( أصل
قرآن ومعنی
آن) که معجزه پیامبر
وهر کامل لهی میباشد
نقل میکنیم.
که بهتر است خواننده
گرامی برحسب شماره
حدیث بأصل عربی
وترجمه و
تفسیر سلوکی ما
از آن، در
وبسایت این
نویسنده مراجعه
نماید. که
تکلیف الهی خود
را با قرٌه
های شهودی،
بخصوص (دو
قرٌه محمد یا
قرآن) که شهود قاﺌم
وعرش رحمان
دانسته باشیم.
وبأصل حقیقت
وهدف خداوند و
پیامبر برای سلوک
الهی،برای هر
یک از انسانها
برسد. والاٌ
اگر کسی تکامل
شهودی با یک
ولیٌ الهی بمعرفی
خداوند
نداشت، حتما دوچار
نسخ ومسخ قهقراﺌی
پس از مرگ در
حهان کارما
میشود. (قرٌه
یا همان
خورٌه) زردشتی
قوم قریش است،
که دیدار یک تجلٌی
برتر از
خداوند
میباشد. که
حدٌ أکثر شهود
نور قاﺌم روح
القدس برای نوع
بشری است.
والاٌ بی
نهایت قرٌه ها
و تجلٌیات الهی
بالاتر از
تحلٌی آینده ربٌ
رحمان، در پیش
برای تمامی ارواح
هست. موفقان دو
قرٌه محمدی، باید
پنج قرٌه شهودی
پنج پیامبران
اولی العزم قبل
از محمد را در
تولدات پیشین
خود داشاته
باشند، که
باید تجدید آن
شهودها
بنمایند. که
نام ( پنج تن آل
عبا)، وهمان پنج
وعده (نماز) یا
(ناموس) الهی و
(اسماء الله)
میباشند. و
دیدار این قرٌه
ها همان (
قراءت) است. و
همان خواندن و
تلاوت (تلو
الأخری) و
بدنبال هم از
شهود تجلٌیات
الهی است ، که ب(نور
قاﺌم واجب) روح
القدس رسید. و
شهودعرش
رجمان هفتم،
تنها در برخی
کاملان است،
که مورد
انتخاب الهی
باشند، که از خواب
مرگ قبل از
مرگ بیدار
گشته، وتولد دوم
الهی خود را
مییابند. که پیامبرگونه
برای چند سالک
احتمالی خود بمعرفی
خداوند،
پادشاهی الهی
و نیز فرشته
الهی و (قرآن
ناطق) سالکان خود
میباشند. اینک
ما نیز برای
روشن تر شدن
مطالب مربوط بقرآن
را، از برخی احادیث
پیامبر ذیلا نقل
میکنیم. تا
معتقدین
بپیامبر
وامامان، چه
سنٌی باشند یا
شیعی، بهتر
بحقیقت امور
(قرآن و قرٌه
های شهودی) تنها
خواسته
خداوند و
پیامبر برسند.
تا شاید مورد تأیید
خواننده قرارگیرد،
وخود نیز
بقرٌه های
شهودی و
تجلٌیات الهی برسند.
که هدف ما از
این نوشته ها
میباشد.

پیامبر در
حدیث
٠٢٢٧میگوید
خداوند (فضیلت
قرآن) و (علم یا
آگاهی تأویل)
و تفسیر آنرا،
رحمت و توفیقی
بوده، که
بمحمد و أهل
بیت طاهر او
داده است. که
أهل بیت طاهر،و
تصفیه و تطهیر
کنندگان روان
خود، در هر
زمان باشند.
که
پیامبرگونه و
صاحب (این
همانی) مقام و
عقل الهی محمد،
بخلق و برای سالکان
خود بازگشته
اند. پیامبر نفرت
از دشمان
ولایت و ءهل
بیت را لازم
میداند، که پس
ازعشق بپیامبر
و أهل بیت،
چون بخلق
بازگردند، میتوانند
کتاب قرآن عمر
وعثمان، و
تمامی حدیثهای
پیامبر، و هر
مطلبی از هر
منبعی در باره
خداوند و دین
ورزی توضیح
بگویند. فضیلت
قرآن که مدام پیامبر
نام قرآن را
میبرد، که در
حیات پیامبر
وجود نداشت.
بلکه منظورش
فضیلت قرٌه های
محمد، قاﺌم و
عرش رحمان
میباشد، فضیلتی
الهی برای
شاهدان آن
میباشد. فضیلت
یا ( بیشتری و
برتری) مقام
واحوال انسان،
وپس از قبول
الهی از اعمال
عبادی و سلوکی
سالکان، تنها در
دانستن معنی درست
قرآن و معنی
کتاب خدا، در سلوک
الهی میباشد.
والاٌ انحراف از
هدف خدا و
پیامبر بوده،
و عاقبت نسخ
ومسخ کارماﺌی
جهنّمی به
(جهانوم) جهان
در تولدات نوعی
حقیر میباشد.
قرآن تنها رؤیاهای
شهودی سالکان
با اولیای الهی
بمعرفی خداوند
است. که همه احوال
رؤیاﺌی
سالکان، وحتی
همین کتاب
(قرآن عثمانی)
نیاز بتفسیر
پیر کامل الهی
بمعرفی خداوند
میباشد. که
قرآن ناطق
وگویای
سالکان خود میباشد.
(قراءت قرآن)
یعنی قرٌه گیری
سلوکی با قرٌه
های ولایت محمدی،
آغاز از (قرٌه
و خورٌه و
شهود) نخستین پیر
کامل زنده محمدی
میباشد. که
تنها خداوند
بطالب لقای الهی
و سلوک در
رؤیا معرٌفی مینماید.
که وسیله توسٌل
عبادی داشته
باشد. والاٌ
بقول پیامبر، دعای
بدون وسیله الهی
بصورت دعا کننده
کوبیده میشود.
زیرا عملا شرک
و آخوندپرستی و
بازی تمام
مذاهب را دنبال
کرده است. که
بدترین جهنٌم
را بدنبال دارند.
یا همان (شرط مهم
نفرت) داشتن از
دشمنان ولایت
زنده، تقلید
نکردن وباور
ننمودن
بآخوندهای مذهبی
قشری است. که
پیروان بآنها دلبستگی
(عقده) های روانی
دارند.
(موالات ) شرط
پیروی از ولیٌ
الهی، یعنی تسلیم
و قبول وباور
نمودن ولایت
الهی در سالک بدرجه
(واله) و عاشق
شدن است . که بقول
امام صادق دین
ورزی جز عشق ورزی
نیست. ولی سوژه
عشق باید تنها
ولی الهی و
راه الهی
سلوکی،
آنچنان که پیر
الهی میگوید.

ابن
عباٌس از پیامبر
در حدیث ٠٢٥٥ نقل
میکند که
میفرماید،
معنی ( یأتی
الحکمه من یشاء)
که خداوند بهر
کس که بخواهد
حکمت میدهد.
یا عقل الهی
کاملان الهی
بازگشته
بخلق، با شهود
هفتم عرش رحمان
میباشد. که
این کاملان
نیز بین خود
باهم تفاوت در
کلام الهی والهامات
لدنٌی دارند.
که بسته بدرجه
پاکی روان
آنان، و
هدفهای
تدبیری الهی
میباشد.و بقول
پیامبر، این
حکمت چون عسل
شیرین ولی
غلیظ و (صعب الهضم)
و فهم میباشد.
والاٌ شیر
غذای سالک، و
آب برای عوام
در بهشت ولایت
ودر بهشت نوع
فوق بشری، از
چهار رودخانه
بهشتی استفاده
کنند. ولی شراب
و عسل بیشتری خواهند
داشت.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٢٧٤
میگوید که
ضعیف در معرفت،
شناخت سلوک
الهی دارد. و
یا مسکین ساکن
عزلتگاه
سلوکی است . و
یا فقیری را
در زندگی مادی
کمک کند، تا
مخالفین
ناصبی ولایت، آنها
را محکوم
منطقی نکنند.
که سالک آخوندهای
قشری را بنحوی
محکوم کرده
باشد. آنگاه خداوند
اورا هنگام
سرازیری قبر،
اورا تلقین
مینماید. که
چه پاسخی برای
پرسشهای نکیر
ومنکر داشته
باشد. همه این احوال
برای سالکان است.
که داخل
عزلتکاه
سلوکی خود از
وی میشود. تا معرفت
و شناخت
تجلٌیات الهی
بالاتر را
بیابد.و چون
خود سازی
وتزکیه نفس،
در تخلیه و
تحلیه تا
تجلیه های الهی
هفتگانه را
آماده گردد.
مسکین سالک و
ساکن عزلتگاه
و محیط پیمان
سلوکی خود
میباشد. تا
قیامت شهود قاﺌم
روح القدس او برسد.
و فقیر نیز
سالک با( خود
فقری) است. که
دنیای مادی را
ترک میکند، تا
هرچه ساده تر
زندگی سلوکی کند.
و فرصت تعالی
روحی و سطح شهودی
خود را بالاتر
ببرد. معرفت و
عرفان شناخت نظری
و بچشم تن
دیدن تنها
نیست. که
شناخت بچشم دل
از حقایق الهی
وشهودی و
الهامی
میباشد. آغاز از
شناخت پیر
کامل حسینی خود
بمعرفی خداوند،
و سپس بدیگر مراتب
شهودی، تا شهود
صورت مصطفوی و
شهودهای پنج تن
آل عبا است.
شهود اول
(حسینی) پیر، و
شهود دوم (حسنی)
امام زمان
زنده سالک، که
برترین الگوی
کمال الهی
وزنده زمان
سالک میباشد.
و شهود سوم(
فاطمی) مادر هستی
الهی نوع
بشری، و
زاینده الهی
سالک در مقام
الهی
بالاتراست. و
شهود چهارم
(مرتضوی)
علامت رضایت
الهی، که وعده
نحات بهشتی
بسالک برای پس
از مرگ طبیعی
میدهد. و یا شهود
پنجم (مصطفوی)
وهمراه با مرگ
قبل از مرگ
رؤیاﺌی برای نجات
و شهود ششم و
هم اکنونی که
بنور(قاﺌم)
روح القدس
میرسد. واگر
خداوند
شایسته دید،
روح شاهد قاﺌم
را مفید هدایت
دیگران مستعد
سلوکی بداند،
با شهود هفتم (عرش
رحمان) از
خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار،
وتولد دوم
الهی خود را پیامبرگونه،
و با (این
همانی) مقام پیامبر
اولی العزم خود
محمد را خواهد
داشت. که
معصوم نیز میگردد.
ولی توفیقات بیشتر
در نوع فوق
بشری آینده
را، هم اکنون با
خدمات الهی و
تربیت دیگران،
(ذخیره آخرت) بیشتر
برای خود فراهم
میکند. تا
شاید با ولایت
مهدی موعود در
تولد نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد، بنور
رب رحمان وعرش
ربٌ برتر از رحمان
نیز برسد. (قبر) انسان
تن او برای روحش
میباشد. و
عزلتگاه سالک
نیز (قبر تن
وروان) سالک است،
تا بروح القدس
الهی برسد. و
الاٌ
غیرسالکان، و
یا سالکان (مقتصد)
کم کار ومنافق
و پیمان شکن،
پس از مرگ
طبیعی دوچار
کارماها و
محروم و پر
حرام وگناه،
شایسته مجازات
کارماﺌی
میگردد. که با
نسخ ومسخ و
تکرار گذشته
ها در آینده
های حیوانی
مجدد خواهد داشت.
تا باز بنوع
بشری وهمین سلوک
تا نور قاﺌم
را برسد.

امام باقر
در حدیث ٠٣١٧
میگوید قرآن
(شاهد حقٌ)
است، و محمد
بدان (مستقر)،
یا قرٌه گیری
میباشد. پس
هرکس طالب وسیله
برای رسیدن
بلقای الهی باشد،
خداوند نیز
وسیله مناسب اورا
بوی در رؤیا معرفی
خواهد کرد.
قرآن کتاب عمر
و عثمان نیست،
که محمد بدان
مستقر وپایدار
ومورد اقرار
وتصدیق او
باشد .بلکه قرآن
همان دو قرٌه
شهودی تازه واکتشافی
محمد در نور
قاﺌم و عرش
رحمان است. و
محمد و هر
کامل محمدی پیامبر
شده نیز،
بدانها قرٌه
گیری و تمرکر
وتوسٌل عبادی نموده
که نجات از
نوع بشری و
شایسته نوع
فوق بشری گردید.
وهر طالب لقای
الهی در
تجلٌیات شهودی،
اگر خواهان وسیله
هدایت
وراهنماﺌی باشد،
خداوند نیز پیر
کامل حسینی را
بوی معرفی میکند.
قرآن که( شاهد)
است، یعنی قرٌه
های شهودی سالک
سند و گواه و
مدرک خداوند
در روح الهی
شده سالک میباشد.
که وی بخدا و
هم اکنون رسیده
است.و عقل
الهی تر
وحکمتهای الهی
بالاتر، و
قدرتهای ادراکی
از سطوح الهی
تر در اختیار
دارد، که حقایق
الهی هستند
.گرچه مطلق حقایق
نمیباشند.
آغاز (سبب)
یعنی در عبادت
همراه (وسیله)
الهی بودن سالک
است، تا دعایش
بخداوند
برسد، و
بصورتش
کوبیده نشود،
که قهقراﺌی
انواع حیوانی بجهان
جهنٌمی گردد.
که روح هر
موجود أتمی و
گیاهی و
جیوانی، زمانی
از فصول فراوان
نوع بشری،
بهمین سلوک و نور
قاﺌم باید برسد،
که فرمان کن
فیکون الهی است.
(قَطع سبب) که
امام میگوید،
ترک احتمالی سالک
کم ایمان
بوسیله الهی مورد
توسٌل خود
میباشد. که
همان (تَرک
صلات) میباشد.
و بدتر از
منافقان، قهقرای
نسخ ومسخ دارد.
(حقٌ همان حجٌ
آکبر) شهود
نور قاﺌم میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٢١
میگوید سپاس خدا
و صلوات بر
پیامبر و آل
او، همان ارتباط
با محمدی زنده
بمعرفی خداوند
است. تا
خداوند
ارتباط سالک
را با یک ولیٌ
الهی برقرار
کند . پس هرگز
تشنه نخواهد
بود. که تکامل
و کمالات روح
سالک تمام سرمایه
أبدی او
میباشد. مولا
علیٌ از طریق
ولایت سلوکی خود،
تعلق و ارتباط
با محمد
وخداوند دارد.
که ولیٌ الهی
نمایندگی خداوند
نزد سالک ،و
محمدی زنده
برای سالک
میباشد. آنگاه
وسیله بجای
خداوند مورد خطاب
سالک قرار میگیرد.
(تقوا) همان سلوک
الهی، و
(تقیٌه و
اِجتناب) ودوری
از گناه و
امور مخالف
تکامل روان، و
نیز همان (تقویت
مقام) الهی روان
و دیگر کمالات
الهی انسان
است . (سَنَخ) هرکس
أصل وجود او
میباشد. که (ژنتیک
روحی) او میگوﺌیم.
که از أزل تا
کنون و تا
آبد، أصل وجود
انسان است، که
هرگز مرگ و
توقٌف ندارد.
ولی یک روح در
نوع بشری، با
نداشتن سلوک و
شهود، قطعا قهقرای
نسخ ومسخ
حیوانی مجدد
بجهنٌم جهان خواهد
داشت. تا
دوباره وحتی صد
باره، بنوع
بشری که رسید،
همین سلوک و
شهود قاﺌم را
باید انجام بدهد
که خواهد داد.
که بازگشت همه
موجودات بخداوند
است. (زرع وکشت )
که مولا میگوید،
همان سلوک
سالک در دوره سلوک
او میباشد. که
با (صلات و
ارتباط) و
نماز وعبادات
با وسیله الهی
خود میتواند بدیار
تجلٌیات الهی
برسد. که شهود
قاﺌم آخرین وظیفه
الهی هر انسان
است.

پیامبر در
حدیث ٠٣٣٥ میگوید
زمانی میرسد،
که در امٌت
من، مسلمانان
بخصوص اوم کنندگان
سالک که در آن زمان،
از قرآن جز
رسم آن نخواهد
ماند. ولی نه
کتاب قرآن
عثمانی که در
حیات پیامبر
نبود. بلکه
(قرٌه های
شهودی و خورٌه
های) تجلٌیات
الهی میباشد. که
تنها سالکان
ولایتهای ششگانه
نوع بشری،
میتوانند با
تکامل نفس
حیوانی و بشری
خود، با تخلیه
و تحلیه آن
بتجلیه های مذکور
و(قرآن قرٌه)
ها برسند.
یعنی پس از
محمد مسلمانان
خبری از
شهودهای
الهی، و سلوک
با ولایت، هدف
خداوند و پیامبران
نمیرسند. و در
زمانهای بعدی
پس محمد، جز
صورت پیر کامل
حسینی زنده،
بمعرفی خداوند
برای طالبان
لقای الهی نخواهد
بود. که
نخستین قرٌه
شهودی الهی
برای سالک میباشد.
تا با توسٌل
عبادی، سالک بتواند
تا شهود ششم
قاﺌم روح القدس
و قیامت خود
برسد. در چنان زمانی
تنها نام آن
مراتب الهی را
دارند
ومیدانند. که
میدانند در
ولایت محمدی، نامهای
حسین و حسن و
فاطمه و مرتضی
ومصطفی را
برای خود
دارند. که این
همانی مقامات
الهی محمد و
علیٌ و اولیای
درگذشته را
ندارند. وبدون
شهود تجلٌیات
حسینی وحسنی و
فاطمی، نمیتوان
بشهود مرتضوی و
رضایت الهی
رسید. چه رسد
که بشهود مصطفوی
بازگشتگان احتمالی
بخلق برسند.
آنگاه مساجد
آنها آباذ ولی
دلهای آنان
خراب است. که
مساجد سالکان،
عزلتکاه و
ارتباط با مراکز
الهی وطریقت
آباد با ولیٌ
زنده باشد.
باز دلهای
آنان خراب
است، که
پاکسازی روان نمی
کنند. عزلتگاه
سالک هرجاﺌی
که پاکیزه
برای تطهیر
چون مساجد
باشد، جای پاکی
روان را
نمیگیرد.وطریقت
ولیٌ الهی سالک(
معبد وقبله) و
محل سجود عبادی،
و تسلیم او
بخداوند
وولیٌ الهی میبیاشد
. خرابی آنها
بخاطر آلودگی
های روان، و
فراموشی عهد الست
تولد پیشین،
ویا نداشتن
وسیله الهی و
شهود میباشد.
تا احتمالا
بتوفیق در
شهود نهاﺌی
قاﺌم برسند.
والاٌ عبادات
بدون وسیله
الهی، بقول پیامبر
جهنٌم پروری وکارماهای
جهنٌمی در
تولدات مجدد حیوانی
بجهان است. که
از نو دوباره وحتی
صد باره، بنوع
بشری وهمین سلوک
الهی تا قاﺌم
باید برسند.

پیامبر در
حدیث ٠٣٥٢ میگوید
(ظهور دین) یا
حصول نتیچه
دین ورزی مقبول
الهی وقتی است،
که از دریاهای
بحرانی پر بلا
و خطر، در
احوال روحی
خاص سالکان
عبور تکاملی
صورت بگیرد.
که بلایای
سلوکی بخاطر خداوند
و دیدار تجلٌی
او باشد. و هر
وسیله غیر
الهی دیگر،
بخاطر خدا و
در راه وهدف
خداوند
نمیباشد. بلکه
بخاطر ابلیس أهریمن
شیطان خواهد بود.
یا همان نفس
امٌاره و فاسد
روح حیوانی
انسان که جاهل
وشهوانی وهوسباز
میباشد. و
بدتر از آن،
بخاطر نفس امٌاره
یک آخوند قشری
فریب کار
مذهبی میباشد وبهر
نامی که بود.

امام باقر
در حدیث ٠٣٧١
میگوید هرچه
را که دانسته
اید بگوﺌید،
بخصوص در باره
احوال شهودی و
سلوکی در
سالکان از مراتب
تجلٌیات یا
الهامات لدنٌی
مراتب الهی خود.
زیرا ممکن است
کسی (آیه ای از
قرآن) مطلبی
استخراج کند،
که بدور از
نظر حقیقت
باشد. از قرٌه
های شهودی
باید گفت. که
تنها پیر کامل
حسینی، قرآن
ناطق سالک بمعرفی
خداوند، خبر
از حقایق برتر
از سالک دارد.
زیرا زبان خداوند
برای انسان
بشری در
رؤیاهای او،و
بصورت حوادث
صحنه رؤیا
است. که از زندکی
خود سالک
میباشد. وهر
برداشت نظری
برحسب عقل
بشری نادرست
است. که پیر
الهی تفسیر
وبیان وترجمه زبان
الهی را بربان
خود سالک مینماید.چه
رسد که اگر
برداشت نظری
از کتاب
عثمانی درست
تنها بزبان
عرفانی اولیا بوده
میباشد، باز
سودی برای
عبادت انسان ندارد.
مگر از (نور صورت
و عقل) و
تعلیمات الهی پیر
الهی باشد ک قرآن
ناطق سالک
است. و اینکه اگر
یک آیه ومطلب
کتاب قرآن
گفته محمد بوده
باشد، باز فهم
برحسب عقل بشری،
خود فریبی و
انحراف و شرک میباشد.
که آخوندهای
همه مذاهب میکنند.
مطالب کتاب
قرآن عثمانی حقایق
الهی هم
باشند،( قرٌه)
های شهود تجلٌیات
الهی نیستند
که وسیله
توسٌل عبادی
گردند.

امام صادق
در حدیث ٠٣٧٧
میگوید هیچ فتوا
و نظری در
امور الهی و
دینی و عبادی
درست نیست. که
هرکس از
خداوند اجازه
فتوای آنرا نداشته
باشد. که الهام
لدنٌی بذهن و
از مقام
تجلٌیات الهی
خود داشته
باشد، که حقٌ فتوا
دادن، آنهم برای
چند سالک خود داشته
باشد. ومنحصرا
نزد کاملان الهی،
که تنها منابع
و قرآنهای ناطق
برای سالکان خود
میباشند. این (
فتوا) پس از صفای
دل سالک
وتزکیه
وپاکسازی نفس امٌاره،
و رسیدن بشهود
مصطفوی،
برترین منبع ولایت
محمدی است. که سالک
شاهد آن،
تعلیم مرگ قبل
از مرگ میگیرد،
تا بشهود قاﺌم
برسد. که اگر
بعرش رحمان و
تولد دوم الهی
خود را یافت،
حقٌ فتوا را
برای چند سالک
خود بمعرفی خداوند
دارد . یعنی اظهار
نظر سلوکی و
دینی و الهی
برای هر طالب لقای
الهی، تنها با
پیر کامل میباشد.
که یکی از ٣١٣
ولیٌ الهی زنده
بمعرفی
خداوند،که کاملی
الهی مناسب احوال
مشکلات روانی سالک
بوی معرفی میکند.
و کافی خواهد بود.
گوﺌی ستاره قطبی
است، که بین این
همه ستارگان،
راهنمای درست
مناسب سالک میباشد.
ودر بحار
بحرانی احوال
و افکار، سالک
را بساحل أمن
و نحات میرساند.
وتنها خداوند
این راهنمای
الهی را بسالک
معرفی مینماید.نه
انتخاب ما از
هر ظاهر
الصلاح ومشهور
عوام .

امام صادق
در حدیث ٠٤٣٠
میگوید کسی
میتواند از کتاب
خدا صحبت کند،
که حلال وحرام
را بشناسد.
والاٌ (مَرجَئی)
میباشد. کتاب خدا
قرآن عثمانی
نیست، بلکه
(کتاب وظیفه) الهی
انسان برای سلوک
الهی است. وبا
ولایتهای ششگانه
میسٌر نوع
بشری، و رسیدن
در نهایت
بشهود واجب نور
قاﺌم روح
القدس میباشد.
که با ولایت محمدی
در سلوک شهود
قاﺌم میسٌر
میباشد. صحبت کردن
در دین و اظهار
نظر، و دستور
عبادی دادن
بدیگران، کار
آخوندهای همه
مذاهب قشری
جاهل وفاسد
میباشد. که
هنوز حلال و
حرام، یا همان
مقررات سلوک
برای سالکان
میباشد، که
آخوندها
نمیدانند.
وتنها پیر
الهی برای چند
سالک خود
میگوید. و
آنچه برای تکامل
روح انسان مضر
است (حرام) سالک
در (احرام حجٌ
أکبر)میباشد.
حتی اگر برای دیگران
غیر سالک حلال
و آزاد باشد. (مرجأه)
بطور کلٌی از
اصطلاح ولایت محمدی،همان
مسلمانان غیر
سالک میباشد.
که قشری
ومخالف سلوک الهی
هستند. که
مورد غضب الهی
میباشند. زیرا
دروغ گو در
مسلمانی، ویا
پیمان سلوکی
خود را ترک کرده
است. زیرا
سلوک الهی را
بآینده ها واگذار
میکند. که
(اِرجاء) و
بفرداها
موکول نمودن است.
که هیچ گاه
فردا ها نیز
تمام نمیشوند.
مگر در کسب
(فرٌ و شهود) الهی،
که فردای سالک
است. و امروز
بجای مرجأه
میتوانیم، لفظ
(قشری و غیر
سالک) و ابلیس پرست
و آخوند پرست
بگوﺌیم.

امام جواد
در حدیث ٠٥١١
میگوید
پیامبر گفته
است، امٌت من،
اوم کنندگان سلوکی،
برخلاف
دیگران (جمع و
متٌفق)
نمیشوند . که
آنگاه در این
(جمع و اتٌحاد
و جم شدن) کامل
گردیدن بحقٌ
هستند. اتفاق جاهلان
و بازیچه
آخوندها مورد نظر
پیامبر نیست.
که جاهلان
همیشه در(
اکثریٌت
متفٌق)
نمیگردند. وهر
آخوندی مخالف خود
را، دوری از جمع
و جامعه
میخوانند
وتکفیر میکنند.
بلکه از (جمع و
جم) شدن سالکان
با وساﺌل
الهی خود،
(جمع و یگانه)
ووحدت وجود مییابند.
آنگاه بحق ٌ
هستند. و بحق ٌ
الهی در تجلٌی
الهی میرسند.
و هر مخالف با کلام
اولیای الهی
بخصوص سالکان
آنها، عملا از
حق و حجٌ أکبر
سلوک الهی و
شهود قاﺌم دور
شده اند. کتاب
قرآن عثمانی
جمع شدن
ندارد. ولی
قرٌه های
شهودی بمعرفی خداوند
است ،که
سالکان با
آنها (جمع ومتٌحد
ویگانه)
میگردند. که
(یقین
ویگانگی) با
مراتب الهی
مییابند.

امام سجٌاد
در حدیث ٠٥١٩ بسالک
وکامل شده
تعلیم میدهد،
که بأهل عراق
نگوﺌی که چه
علمی داری. که
همان تعلیم
سلوکی دادن بدیگران
غیر مستعد
وغیر طالب.که أهل
معرکه گیری ونزاع
هستند. در
قدیم أهل عراق
و کوفه، محل اجتماع
شیعیان قشری
طرفدار خلافت سیاسی
علیٌ بود.
والاٌ سالکان
هرجا که پیر
الهی خود
باشد، در کنار
او، ویا در
حضورذهنی خود،
با ولیٌ الهی خویش
جمع میباشد.
چون توسٌل عبادی
میکند. و
امروزه شیعیان
سیاسی خلافت علیٌ
نیز، أهل عراق
و معرکه گیری
قشری و جنگ میباشند.
گرچه گاهی أهل
عراق را، برای
دارندگان (أرگ
و بارگاه) پادشاهی
الهی میگویند.
امام اضافه میکند،
مبادا آنان را
آموزش های
سلوکی که از
امام گرفته
اند بدیگران بگویند.
که باید
(تقیٌه) و حفظ
خود از خطر
قشری های جاهل
بنمایند. یعنی
سالک نباید تظاهر
بسلوک کند. و
از پیمان خود
با هر ولیٌ الهی
بنماید. تا
کسب احترام دیگران
را بنماید. که
کاملان الهی نیز
تظاهر
نمیکنند، و
دکٌان دین
فروشی دایر نمیکنند.
ولی برای مستعدان
و با احتیاط
،و با هدایت لدنٌی
الهی، هدایت
تدریجی مینمایند.
تا ثواب ذخیره
آخرت برای خود،
در تولد فوق
بشری فراهم
نمایند. وبا
عقل وکرامات
بیشتری باشند،
که شاید بنور
رحمان با ولایت
مهدوی برسند.
که روح محمد و
علیٌ نیز هفت
هزار سال بعد،
در تسلیم
وسرسپردگی مهدوی
خود خواهند
بود. مهدی
موعود ٥٥ قرن دیگر
بعنوان آخرین کامل
محمدی، و
اولین شاهد نور
رحمان،
وآغازگر نوع
فوق بشری از
نظر الهی در
جهان مبعوث
میگردد. و
ولایتهای
ششگانه بشری
دیگر همچنان
بهدایت افراد
نسلهای
شایسته خود
خواهند
پرداخت.

امام
صادق در حدیث ٠٥٢١
میگوید،
خداوند هرگز
نخواسته، که
کاری بدون
(وسیله وسبب)
باشد. چه رسد
برسیدن بدیدار
تحلٌی الهی و
کسب کمالات
الهی که بدون وسیله
الهی میسٌر
باشد. و
آخوندهای قشری
تمامی مذاهب،
وساﺌل أهریمتی
و قهقراﺌی
غیر سالکان میباشند.
ولی پیر الهی
را خداوند
بطالبان
وسیله بآنها
کعرفی مینماید.
که پیر حسینی
ضمنا نخستین شهود
الهی سالک
برای توسٌل عبادی
او میباشد. که
اورا
بتجلٌیات بالا
تر پنج تن آل
عبا ، شهود
مقدماتی ولایت
محمدی، وتا
قاﺌم و عرش
رحمان میرساند.
ولیٌ الهی
(کلید علم)
الهی وشهودی
بوده ،و از
حقایق امور
الهی برای سالک
میباشد. که
(قرآن ناطق)
سالک میباشد.
پیامبر
وامامان
ودیگر اولیا
تا زنده بودند،
وسیله توسٌل بوده
اند. پس از
آنها، تنها
پیر کامل بمعرفی
خداوند بهر
طالب لقای
الهی وسیله
میباشد. زیرا
وی نیز( امٌی
وامام) اوم
کرده واوم
دهنده، و
ابراهیم زمان
سالک میباشد.
که عبادت با
ولیٌ الهی،
گوﺌی راه صد ساله
را سالک یک
شبه می
پیماید. که تا
هفت هزار سال نیامده
سبقت گیری مینماید
.

پیامبر در
حدیث ٠٥٢٨
میگوید، هرکس
بسوی کاهن و
ساحر وهر کذٌابی
برود، که همان
آخوندهای
قشری همه
مذاهب همه
ادیان در هر زمان
هستند،و چه زنده
یا مرده آنها،
آنگاه کافر به
(کتاب خدا) یعنی
بسلوک و پیمان
با خدا خواهند
بود. زیرا شریک
ولایت الهی در
هر ولایت فقیه
سفیهی
میباشند. سنٌی
یا شیعی وبهرنام
دیگر، که جز
جهنٌم
کارماﺌی در
انواع حقیر
حیوانی و پس
از مرگ را
ندارد. حتی بقول
پیامبر، اگر تمام
عمر روزها صاﺌم
وروزه، یا
شبها قاﺌم
بعبادت باشند،
که در قعر جهنٌم
خواهند بود.

امام صادق
در حدیث ٠٥٣٢
میگوید که
ولیٌ الهی حلال
وحرام را
میداند، یا
همان مقررات سلوکی
ولایت محمدی
ودرهرزمان. و
(عالِم قرآن) بود
وتعلیم میداد.
که همان تعلیم
قرٌه های شهودی
بسالکان است.
ونه بقرآن عثمانی،
که مولا علیٌ در
نهصد جای آن،
تغییر و تبدیل
گفته است.
وهمه امامان
تصحیحاتی در
مطالب قرآن
گفته اند. وهر کامل
الهی محمدی
٣١٣ گانه
بمعرفی خداوند
برای هر طالب
لقای الهی
حلال وحرام سلوکی
را تعلیم
میدهد وتا زنده
باشد. زیرا
خود قرآن ناطق
ومحمد و علیٌ
زنده ای برای سالکان
خود میباشد.

امام صادق
در حدیث ٠٥٤٧
میگوید
همچنان
خداوند از أهل
بیت محمد را
بجهان
میفرستد. که
همان کاملان ولایت
محمدی، پس از
شهود هفتم عرش
رحمان
میباشند.
وبرای چند
سالک خود پیامبری،
ونمایندگی الهی
برای توسٌل عبادی
سالکان خود
مینمایند.. و
(ما) امام
امٌی، حلال وحرام
را میدانیم.
که همان دستورات
سلوکی
بسالکان در
پیمان وسوگند تسلیم
سلوکی میباشد.
هرچه را پیر منع
نمود، حتی اگر
پیامبر و
دیگران حلال
ومجاز دانسته
باشند، ویا
برای غیر سالکان
بگوید. حتی
قشری ها حرام
دانستن آنها
را رعایت
کنند، باز
کارساز سلوک الهی
و رضای خدا
نمیباشد.
و(حلال) پیر
حتی اگر پیامبر
حرام کرده
باشد . زیرا (تفویض)
و اختیار الهی
برای سالکان
خود را دارد . و
دارای اختیار
الهی برای
تغییر در
دستورات
عبادی چند
سالکان خود.
گه چه بکنند
یا نکنند. ولی آخوندهای
قشری در
فتواها و حلال
وحرام کردن
آنها، بازیچه
غقده های روانی
ومنافع وحفظ
ریاست خود
مینمایند. و
کاملان الهی
برای طالبان لقای
الهی ومستعدان،
حق ٌ کتمان
امور سلوکی را
ندارند .

پیامبر
در حدیث ٠٥٥١
بهترین حدیث و
کلام کتاب خدا
میباشد. ولی
قرآن عثمانی در
حیات پیامبر
نبود. بلکه
این کتاب خدا
(وظیفه مکتوب) ومقرر
الهی است. که
برای هر انسان
(واجب
الهی)است، که
سلوک الهی تا
نور قاﺌم را
بنماید. و نیز
کلام کتاب خدا
( پر خیرترین
هدا) که همان هدای
محمد است. (هدا
یا خدا) همان
تجلٌی شهودی
سالک است. که
أنبیای اولی
العزم قبل از
محمد شهود
میشدند. و
همان شهود
مقدماتی ولایت
محمدی هستند.
که نام (پنج تن
آل عبا) یافته
اند. وشهود
ششم قاﺌم شهود
واجب نهاﺌی
نوع بشری است .
(خیر وکمال) وتکامل
الهی بیشتر
برای روح
انسان است. در
ولایتهای قبلی
نیز خیر شهودی
والهامات
لدنٌی مربوطه
را دارند. که شهود
برتر محمد،
خیر وکمالات و
حکمتهای الهی بالاتر
و الهی تر است.
تا در نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد از
محمد و کاملان
محمدی، در
ولایت مهدوی، بنور
رحمان و عرش
رب ٌ برتر از رحمان
برسند. که از
هزاران برابر
عقل نوع بشری آنها
میگوﺌیم. کاملان
ولایتهای قبل
از محمد، در
بهشت کرامات بیشتر
از امروز خود،
در تولد (فصل بالاتر
نوع بشری) خواهند
بود. تا با
ولایت محمدی
نیز بنور قاﺌم
برسند. و روح مسیح
در تولد بهتر مولا
علیٌ، شش قرن بعد
از شهود نور
مصطفوی مسیح بجهان
بازگشت، که
وعده آنرا داده
بود. و پیامبر
بارها این
همانی روح مسیح،
در روح لیٌ را گفته
است. و بدترین
کلام و حدیثی
همان بدعتهاﺌی
است، که آخوندهای
غیر سالک
مذهبی بپیروان
خود میگویند.
حتی اگر
بدرستی نقل کلام
پیامبر را
بنمایند. که
بقول پیامبر
همچنان
نادرست است.
زیرا أثر سلوکی
وتزکیه نفس، وکسب
مراتب شهودی،
بخصوص شناخت
پیر کاملی از خداوند
برای آنها ندارد.
که مشرک
وجهنٍمی تر
میشوند.

امام صادق
در حدیث ٠٥٨٠
میگوید( أمر) وداستان
مأموریٌت
أمری آل محمد،
یعنی أهل و الهی
شدن کاملان
ولایت در هر
زمان تا زنده
هستند، و برای
چند سالک خود
ویا نصایح
الهی برای دیگران،
أمر و دستورات
عبادی، و
مسآله (مهمٌ و
هوم) نمودن
سلوکی، که بزرگ
ولی پوشیده
میباشد. که چون
قاﺌم ما قیام کند،
در این باره صحبت
خواهد کرد.
یعنی چون سالک
محمدی که بنور
قاﺌم رسید، که
قیام و قیامت
او است، وبخلق
(رِجعت حسینی) و
پیامبر گونه
یافت، آنگاه
أمر ودستور
سلوکی ونه
شرعیٌات دینی
و قشری یا مذهبی،
تنها بچند
سالک خود
بمعرفی خداوند
مینماید. و
توضیح و صراحت
لازم را دارد.
آنگاه کتاب قرآن
عثمانی را نیز
توضیح وتفسیر سلوکی
مینماید. ویا
هر قسمت آنرا تصدیق
مینماید. زیرا
خود قرآن ناطق
میباشد. و
اختیار وتفویض
الهی برای چند
سالک خود
دارد. و هر
کلام و دستور وأمری
بدهد، همان دستور
خداوند است.
حتی اگر پیامبر
برخلاف آن، برای
سالکان با خود
پیامبر بوده باشد.
که هر طبیبی
استقلال عمل خود
را وتنها در
بیماران خویش
دارد.

امام رضا
در حدیث ٠٥٨٧
میگوید اخبار
ومطالب ما
امامان و
اولیای الهی،
مانند کتاب قرآن
عثمانی،
دارای مطالب
(متشابه)
میباشد. که
(شبیه و شبهه
آور) در حقایق
مطالب احادیث
نبوی و امامان
است. مانند
قرآن عثمانی
که تفسیر یک
کامل الهی برای
سالک نیاز
دارد . و (محکم
قرآن) که متشابه
نیست همان دستورات
محکم الهی
ولیٌ الهی برای
چند سالک خود
میباشد. و
تکرار آن
مطالب بطور دقیق
هم باشد، که
آخوندها
وعرفان شناسان
غیر سالک میکنند،
بقول پیامبر
باز نادرست است.
واولیای محمدی
تا زنده
هستند، محمدهای
زنده چند سالک
خود می باشند .
که حقٌ و
اجازه الهی برای
أمر وهر دستور
عبادی و سلوکی
بسالکان خود
را دارند.

امام رضا
در حدیث ٠٥٨٨
میگوید اکر
کسی ( امور
متشابه) قرآن را
به (امور محکم
)باز گرداند،
یعنی برداشت
سلوکی از
(احکام محکم)
سلوکی
ننماید، آنگاه
بصراط مستقیم
و راه درست
وکوتاه رسیدن
بدیدار
تجلٌیات
نرفته است.
واگر بامور متشابه
توسٌل داشته
باشد، ضلالت
وگمراهی
وجاماندگی قهقراﺌی
را دارد. که
آخوندهای با
لباس روحانیٌت
را وسیله کند.آنگاه
هرچه بگویند، متشابه
امور الهی
اولیای الهی
باشد. باز درست
احتمالی و
اتفاقی آنها،
بقول پیامبر
نا درست
میباشد. ولی
اولیای الهی
بقول پیامبر،
نا درست اتفاقی
آنان باز درست
است. زیرا در
تعلیمات سلوک
الهی ،أصل مهم
اطاعت است. و
نه موضوع
دستور برای اطاعت
.

پیامبر در
حدیث ٠٦٠٢
میگوید برای
برداشت درست
از متشابهات،
باید بعلیٌ
مراجعه کنید.
و یا هر کامل
الهی زنده، که
علیٌ زنده سالک
و محمد زنده
او میباشد. که بسالکان
در پیمان با
خود، برداشت
از هر مطلبی،
چه در کتاب قرآن
عثمانی باشد،
و یا احادیث
پیامبر، وحتی هر
مطلب دیگر،
آنگاه در مسیر
تکامل روح
وروان خود،
وتزکیه
وپاکسازی آن
قرار گرفته
اند. زیرا علیٌ
ظاهر وباطن
قرآن را
میداند. یا
همان آگاهی
سلوک الهی
برای قرٌه های
شهودی محمد. و
نیز هرگونه معانی
باطنی والهی احادیث
پیامبر دانسته
خواهد شد.

امام صادق
در حدیث ٠٦٥٠ میگوید
از هر کس که از
موقعیٌت الهی
او بگوﺌیم، دشمنان
ولایت الهی اورا
خواهند کشت.
پس سالکان و
کاملان چنین انتظاری
از یگدیگر
نداشته
باشند، که
ستایش مقام
آنان بشود.

امام صادق
در حدیث
٠٦٦٧میگوید
ما أهل بیت،
قلعه های علم الهی
هستیم. و (علم کتاب)
یعنی (علم
سلوک) الهی
است. و نیز (فصل
الخطاب) و
داوری و تفکیک
آنها، کار شایستگان
أهل شده و
کامل الهی
زنده هر زمان
است. که اولاد
الهی محمد و
خداوند هستند.
(بیت) طریقت
ولایت محمد
است. و علم الهی
سلوک الهی
است. و امور
واحوال سالکان
در تجلٌیات
الهی میباشند.
اینان آثار
نبوٌت هستند.
که باقی مانده
و زنده
پیامبر، که
شهود و
تجلٌیات مرتضوی
و مصطفوی را
در دل دارند. و
بدیگران
میتوانند منتقل
کنند. علم کتاب
تنها علم سلوک
الهی، با هر
ولایت زنده
الهی میباشد.
و(کتاب) همان
وظیفه سلوک الهی
مکتوب و
(مقرر، برای
قرٌه گیری)
سلوکی است. و
فصل الخطاب،
یعنی حرف آخر
و داوری
نهاﺌی
میباشد. که (خطب
و خطا) را از
بین حقایق جدا
میکنند. چون امور
متشابه کلام
آخوندها، با
کلام پیامبر
واولیای الهی
.

پیامبر در
حدیث ٠٦٧٤ میگوید
آنچه در کتاب
خدا، یعنی
سلوک الهی و
نه کتاب قرآن عثمانی
بوده باشد،
باید که انجام
بگیرد. و عذری
برای انجام
ندادن آنها را
ندارید. که ترک
سنٌت پیامبر و
پیمان سلوک با
ولایت الهی، و
سوگند با
خداوند در
مسلمانی
خواهد بود. یا
همان ترک صلات
و ارتباط و
توسٌل، و عدم
تسلیم و اطاعت
مطلق از ولیٌ
الهی است. ونه اوامر
هر آخوند و
هرولایت فقیه فاسد.
(اصحاب محمد)
تنها کاملان
الهی هستند.
که بتعداد
ستارگان
میباشند. که
٣١٣ٍ نفر آنها
همیشه زنده در
جهان هستند.
وخداوند یکی
از آنها را بسالک
صادق و شایسته
در رؤیا بوی معرفی
مینماید .

امام صادق
در حدیث ٠٦٧٦
میگوید (أصحاب
ما ) در ولایت
الهی، تنها
کاملان الهی زنده
هستند. که
داوری شهودها
واحوال سلوکی
سالکان خود را
درست میگویند.
و قضاوت
آخوندها در
تمام مذاهب و
تمام ادیان رسمی
غییر سلوکی نادرست
است. که
دادگاه های
شرع برپا میکنند.
حتی اگر بقول پیامبر
اتفاقا درست
گفته باشند،
باز نا درست
است. حتی اگر
دقیقا کلام پیامبر
را بخواهند
بگویند و اجرا
نمایند. پس آنچه
که پیر الهی
میگوید،
پیامبر گفته
است، و باید اجرای
سالک گردد.
حتی اگر منطقا
نادرست بنظر
برسد. زیرا
مهم أصل اطاعت
است، ونه
موضوع مورد
اطاعت.

امام رضا
در حدیث
٠٦٧٧میگوید آنچه
از ما
میشنوید، با
کتاب خدا
مقایسه کنید.
یعنی برداشت سلوکی
نماﺌید. که
کتاب خدا سلوک
الهی با ولایت
الهی بمعرفی خداوند
است. برداشتی
سلوکی از
احکام
متشابه، و شبیه
احکام محکم
سلوکی واصلی
باشد باز باطل
است. حتی اگر
بقول پیامبر کلام
اولیای الهی
برای سالکان
خود، اتفاقا نادرست
باشد، باز
درست هستند.

امام صادق
در حدیث ٠٦٨٢
میگوید اخبار
و احادیثی که
از پیامبر
میرسد، مانند کتاب
قرآن(عثمانی)
نیز ناسخ
ومنسوخ دارد.
یعنی گفتار
پیامبر، باید برداشت
سلوکی شود. و
الاٌ منسوخ و
باطل دانسته
میشود. کتاب
خدا تنها سلوک
الهی است، نه
کتاب قرآن
عثمانی، که در
حیات پیامبر
نبود. و یا
آخوندهای
واقعا (مجتهد
در فساد) و چاه طلب
بگویند. که
ولایت فقیه دارند.
که بهترین
عوامل استعمار
خارجی و داخلی
در طول زمانها
بوده و هستند.

مولا علیٌ
در حدیث
٠٦٨٥میگوید
آنچه در دست
مردم است،
درست و نادرست
با هم هستند. و(ناسخ
ومنسوخ) و (عام
و خاص) و یا (محکم
ومتشابه) و یا
(حقیقت ووهم )
مخلوط هم
میباشند. یعنی
جز کلام پیر
الهی بمعرفی
خداوند برای سالک،
در امور الهی حرف
درست و خدا
پسندانه نیست.
که برداشت
درست از حرف
نادرست، باز
نا درست است.
مولا میخواهد بگوید،
بآخوند ها توجٌه
نکنید. بلکه
باولیای الهی زنده
بمعرفی خداوند
و بهر سالکی، باید
مراجعه و
استناد نمود.
که تغییر
فراﺌض واجب
الهی، تنها در
صلاحیٌت پیر
کامل حسینی
سالک میباشد.
که برای سالک
دیگری دستور و
نظر دیگری بگوید.

امام رضا
در حدیث ٠٦٨٧
میگوید حلال وحرام
همان است که
خداوند گفته
باشد. که پیر
کامل حسینی،
تنها تجلٌی
الهی سالک و
نماینده خداوند
و قرآن ناطق
برای سالک
میباشد. که
خاص هر سالک
حکم و دستوری سلوکی
میدهد. و یا
نصایح عام برای
عموم و عوام
کور دل، بدون
هر نوری الهی میدهد.
حکم خاص،
احکام عبادی و
خاص هر سالک میباشد.
که برای معالجه
مشکلات روانی
و عقده های خاص
او از پیر صادر
میشود. مانند
هر نسخه پزشک برای
یک بیمار جسمی
وروانی.

امام
صادق در حدیث
٠٦٩٠بکسی میگوید
اگر ( اِخلاص)
داری بنزد
(اَسَدی) برو.
پیر کامل زنده
در شهری که شخص
مورد خطاب امام
قرار دارد.
ولی (أسدی) هر
آخوند نیست.
که أسد شیر خدا
،و هر کامل الهی
و علیٌ زنده میباشد.
که شیر دلانه بشهود
عرش رحمان درولایت
محمد رسیده است.
و چون علیٌ
وپیامبر (این
همانی) کلام الهی
را دارد. پس
شیر خدا است،
که رستم وار
بقلٌه کمال ولایت
محمدی رسیده است.
اخلاص صداقت
وقصد خلاصی از
ماهیٌت بشری خود
میباشد.

امام
صادق در حدیث
٠٧٠٣ میگوید
در صورت رسیدن
دو حدیث مخالف
هم، پس شما بکتاب
خدا مراجعه کنید.
نه کتاب قرآن
عثمانی، بلکه
بطریقت سلوک الهی
و پیر الهی
سالک قرآن
ناطق او بمعرفی
خداوند باید مراجعه
کرد. که
برداشت سلوکی
کتاب قرآن
عثمانی را
میداند. آنگاه
تمام احادیث
متضاد، با
برداشت سلوکی
یکسان خواهند بود.
سپس امام
(قیاس) بمطالب
را ،که
آخوندهای قشری
سنٌی و بعدا
شیعی غیرسالک
که هرچه آنان
گفتند، پس عکس
آن درست است.
ولی منظور
برداشت
سلوکی، تنها معیار
درستی میباشد.
و درست اتفاقی
آخوندهای قشری،
و هر غیر کامل
الهی، باز نادرست
است. که
پیامبر حتی برای
کلام خودش، که
بالفعل گفته
است،که اگر
گفته او، بکتاب
خدا در سلوک
تطبیق نکند،
آنرا بدیوار
بکوبید. وآنچه
که بالفعل خود
نگفته وبوی نسبت
داده میشود،
اگر تطبیق بقرآن
داشت، درست است.
گوﺌی من گفته
باشم .چون برداشتی
سلوکی از گفته
هرکس باشد
صورت گرفته
است.

امام باقر
در حدیث ٠٧٠٤ بسالکان
خود میگوید
قوی تر شما
ضعیف تر را
کمک کند. چه در
مال ویا
امکاتات عقلی
و شهودی
باشد.گوﺌی مانند
خدمت تکاملی بخود
کمک کننده
باشد. هرچه را
ندانستی بدان عمل
نکنید، تا بما
برسید. که بپیر
الهی ووسیله
حسینی زنده خود
بمعرفی خداوند
رسید.

امام صادق
در حدیث ٠٧١٣
بطور کلٌی
میگوید، همه ادیان
سلوکی در چهار
أصل متفق
هستند.
(اجتماع امٌت).
ولی نه کلام أکثریٌت
و ذمکراتیک
.بلکه کلام
جمع شدگان سلوکی،
و جمشید و حم
شدگان
بازگشته بخلق
وتا زنده باشند.
که اولیای الهی
برای کلام خود
(حُجٌت و
دلیلی) دارند.
دلاﺌل عقلی و
نقلی، و دلاﺌل
شهودی و الهام
لدنٌی، که از
سطوح بالاتر شهود
مراتب الهی خود
بدل دارند. و
دیگر (سُنٌت خدا)
که همان سلوک الهی
میباشد. اما (قیاس
عقلی) تنها کار
خواص الهی
کاملان زنده میباشد.
که (توحید و
یگانه) با
مراتب الهی و
شهودی خود شده
اند. آنگاه
(حجٌت بالغه )
یا دلیل رساننده
بحقایق الهی میباشد.
و پیر الهی
برای سالک،
رساننده او
ب(حجٌ أکبر)
شهود نهاﺌی
قاﺌم است، که
وظیفه نهاﺌی
انسان میباشد
.

امام باقر
از مولی غلیٌ
در حدیث ٠٧١٨
نقل میکند،
مطالبی هست که
خاص خود مولی است.
و نیز خاص
اولاد الهی او،
در امور ازدواج
است. یعنی
عقاید عوام در
باره ازدواج
با زنان، و
حلال وحرام
آنها
واولادشان،
مربوط
بکاملان الهی است،
ونه بسالکان آنها.
(ازدواج) زوج و
جفت و شفع و هم نشینی
سالک با پیر
الهی است. و نه
ازواج جنسی،
که أمری
حیوانی نوع
بشری میباشد.
وبستگی
بمقررات
اجتماعی
دارد، و ربطی
بکار خدا در
تکامل روح ندارد.
(فَرج زن) باز آلت
تناسلی نیست.
که همان (فرٌ و
فرٌهه) و نجات
شهودی و فروهر
یافتن سالکان
است. که خاص
سالکان رسیده باولیای
الهی زنده
خودشان است
.نه آنچه
پیامبر و
امامان گفته باشند.
که برای چند سالک
خود و هم عصر
وزمانه خود
گفته اند. هر
سالک مقررات
علاج روان خاص
خود را لازم دارد.
و نیاز بنسخه داروﺌی
خاص،و برای بیمار
خاصی میباشد
.که پاکسازی
روان در تخلیه
وتحلیه تا
تجلیه های هفت
گانه خود برسد.

امام صادق
در حدیث ٠٧٤٩
میگوید هرکس
حقٌ را از
قرآن نشناسد،
نمیتواند
محفوظ از فتنه
ها ومشکلات
بوده باشد. که
(حقٌ ) بمعنی
الهی، همان
شهود تجلٌیات
الهی است.
آغاز از پیر
کامل الهی سالک
بمعرفی خداوند.
که (قرآن) بمعنی
سلوک الهی است.
ونه (کتاب
قرآن عثمانی) .
و فتنه ها و
مشکلات محیطی
و اجتماعی
هستند. که عدم
سلوک الهی
باعث انحراف
انسان در
وظیفه الهی او
میشود. مانند
آخوندهای
قشری خواهد بود.
درحالیکه
سالکان
امتحانات پر
محنت و بلایای
سلوکی
دارند،که برای
تمرین صبوری،
وتکمیل
پاکسازی عمیق
روان صبور بلایای
خود هستند. و
پیر حسینی
سالک هرچه
بگوید. ونه
حتی دستوراتی که
پیامبر برای
عموم میداده.
که احکام الهی
او، تنها برای
سالکان با
خودش میداده
است.

امام صادق
در حدیث ٠٧٥٠
میگوید، همه
امور مربوط به
(کتاب خدا) در
سنٌت محمد است.
یعنی سنت
ومقدٌس شدن در
زندگی بشری و
عبادات دینی،
باید از نظر
کتاب خدا یا
سلوک الهی
باشد. ونه
کتاب قرآن
عثمانی. که با
دستکاریهای
افراد غیر
الهی جمع
آورینشده ، که
شهود عرش
رحمان را
نداشتند. پس باعقل
الهی بالاتر
چون محمد
تفکٌر
نمیکردند. و
یا برحسب کتاب
انجیل
یوحتٌا، که همان
باز از مسیح نیست.
و یا تورات (
بابلی
بابلیون) و
بایبل، که
آزاد شدگان
یهودی أسیر
بابل، از خاطرات
خود نوشتند. و
گفتند که موسی
آنرا گفته
است. زیرا همه
کتابهای اصطلاحا
مقدٌس را،
انسانها
نوشته و با
نیٌت درست هم بوده
باشد، همان
(نیٌت و مقصود)
پیامبران اولی
العزم آنان
نیست . و احکام
سلوکی و دین
ورزی، باید مناسب
زمان ومکان، و
شرایط روانی
وعقلی هریک از
سالکان باشد.
که مشکلات
روانی خاص خود
را دارند. وتنها
پیر کامل
حسینی بمعرفی
خداوند
بسالکی،
میتواند نسخه علاجی
مشکل سالک را رفع
و دستور لازم
را بدهد. و حتی بعدا
آنرا تخفیف یا
تشدید، وحتی منسوخ
و پایان یافته
بگوید، پس برای
همه زمانها و
انسانها، یک نسخه
واحد
نمیتواند
درست باشد. و
لذا اولیای الهی
بقول خداوند و
پیامبر، (تفویض)
واختیار آزاد الهی
برای چند سالک
خود دارند. و
هر گفته و
نظری که سلوکی
نباشد،
نمیتواند منظور
الهی باشد. که
اصطلاحا (مُزَخرَف)
است. یعنی
زینت و
زیباﺌی کاذب دارد.
شبیه کلام پیامبر
میگویند،ولی بدون
ارزش سلوکی وتزکیه
نفس و از نظر
الهی و پیامبر
اولی العزم هر
ولایت ششگانه میباشد.
که باید
دیگران را با گفته
های بحقٌ بنور
قاﺌم رساند .

امام صادق
در حدیث ٠٧٥١
یگوید هرچه از
من بشما گفته
شود، که مورد تصدیق
وموافق با
کتاب خدا
نبوده باشد
باطل است. حتی اگر
من بالفعل نیز
گفته باشم.
کتاب خدا تنها
سلوک الهی با
یک ولیٌ الهی
بمعرفی خداوند
است. ونه کتاب قرآن
عثمانی، که بقول
مولا علیٌ، در
نهصد جای آن
تغییر وحذف واضافات،
و در مقابل
دریافت پول و
رشوه بوده است.
پیامبر نیز گفته
است، هرچه
مخالف قرآن یا
سلنٌت الهی
گفته باشم،
بدیوار بکوبید.
که طپاله ها
را بدیوار میکوبند،
که بعد بسوزانند.

پیامبر در
حدیث ٠٧٥٢ میگوید
هرچه از من
بشما رسید،
آنچه عملی تر
و هدایت کننده
تر به (هدا) و
شهودهای الهی
باشد، آنرا دنبال
کنید. که
موافق کتاب
خدا یعنی سلوک
الهی خواهد بود.
ونه موافق قرآن
عثمانی و با
برداشت غیر
سلوکی و عقده
های هر کس که
خود را قرآن
خوان بداند.

امام باقر
در حدیث ٠٧٥٥
میگوید هر
کلامی که از
حقایق کتاب
خدا یاسلوک الهی
نباشد، و یا
تأییدی
نداشته باشد نادرست
است. که پبیر
امل زنده محمدی
بمعرفی خداوند،
قرآن ناطق بسالک
است. که هرچه
بگوید همان
گفته پیامبر
وخداوند است.
که پادشاه الهی
سالک میباشد.
بقول فردوسی عارف،
چه فرمان
یزدان چه فرمان
شاه. و بخصوص پایان
دادن هر دستور
قبلی سلوکی ،
برای واصلان
بهدف الهی میباشد.
که بسیاری
سالکان بسختی
رضایت بترک دستورات
الهی قبلی، پس
از بازگشت بخلق
میدهند.چون خود
محمد دیگر
وظیفه ای
نارد. زیرا (
تَقصیر واجب
حجٌ ) آخرین آزمایش
الهی سالک است.
که در نمایش
حجٌ کعبه
بوسیله پیامبر،
آخرین وظیفه
یک حاجی (
تقصیر) نمودن
است. ونه
کوتاه کردن مو
و چیدن ناخن،
که قبلا هر
حاج نمیبایست
انجام بدهد.
وپس از نجات شهودی
باید و حتما
انجام بگیرد.
که تمام حرامهای
دوره سلوک، اینک
حلال و حتی
(صواب و ثواب) برای
مطیع دستور تقصیر
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٠٧٥٨
میگوید هرچه
انسان (صالح و
یا فاجر)
کلامی مطابق
قرآن بکفته
باشد درست است
. اگر مطابق
هدف الهی در
سلوک باشد. و
الاٌ در کتاب
قرآن عثمانی،
نمیتوان
تطبیق برای
درستی هر
کلامی را داد.
که عمر وعثمان
نوشتند. و با
عقل غیر الهی خود،
انتخاب مطالب پیامبر
را میکردند.
زیرا صلاحیٌت الهی
و شهودی نداشتند.
که ولایت سیاسی
محمد تأسیس
کردند. و
ولایت سلوکی پیامبر
و دستور
واجازه ای
نداشتند. که
همیشه ولایت
سلوکی با علیٌ
واولاد الهی
وکامل محمدی
بوده وخواهد بود.
که رهبری سیاسی
مسلمانان را
میخواستند
داشته باشند. وحتی
آخوندهای مذهبی
قشری شیعه، مدٌعی
ولایت سیاسی علیٌ،
الهی نمیباشند،
که بخواهند حکومت
دینی وسیاسی محمد
را، آنهم بزور
شمشیر برپا کنند
.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٧٦٠ میگوید
با قرآن
(عثمانی) کسی
را استدلال نکنید.
اگر برداشت
سلوکی نشده باشد.
بلکه با
(سُنٌت) محمد
باید استدلال
نمود. که سنٌت
محمد همان
سلوک باولایت
مصطفوی محمد میباشد.
وحتی نه با
احادیث محمد،
که مانند قرآن
عثمانی،
مطالب متضاد
دارند. اگر تفسیر
و برداشت
سلوکی نباشد. چه
رسد به (عادات) پیامبر،
که بخطا آنرا (سنٌت
پیامبر) میگویند.
سنٌت همان
(سِنت مسیحی)و بدون
تشدید نون است
. که بمعنی (مقدٌس
گردیدن)
سالکان ولایت
ها میباشد.

مولا علیٍ
در حدیث ٠٧٦٦
میگوید هرکس تعلیم
قرآن دید، و
آنرا فراموش
نمود، روز قیامت
بینی او بریده
خواهد بود. تعلیم
قرآن عثمانی
نیست. بلکه
تعلیم (قرآن
کتاب) مکتوب ومقرر
الهی برای سلوک
الهی میباشد .
که تنها تعلیم
و دستورات
عملی پیر الهی
بسالک خود بمعرفی
خداوند میباشد.
که باید مدام
تذکٌر و حضور
ذهنی از صورت پیر
در عبادات
داشت، که
وسیله توسٌل
الهی می باشد.
تا دعاﺌی
بخداوند برسد.
وبقول و الاٌ بصورت
دعا کننده
کوبیده میشود.
حتی اگر همه
عمر روزها صاﺌم
و شبها قاﺌم باشد.
تنها با سلوک میتوان
بتجلٌی قاﺌم
و عرش رحمان رسید.
که در بازگشت
بخلق وتولد دوم
و الهی، سالک
گامل
معصومیٌت دارد.
روز قیامت،
همان روز شهود
تجلٌی قاﺌم
در ولایت محمدی
است. که مدٌ
عیان قرآن
شناسی و تعلیم
قرآن، این
مقامات الهی را
ندارند. که
الهامات لدنٌی
عرش رحمان را باید
داشته باشند.
پس دوچار کارماها
و تکرار
تولدات انواع حیوانی
پس از مرگ میشوند.
که بقول پیامبر،
مسخ میمون و
خوک بهترین بخت
احتمالی آنان خواهد
بود. که مار
ومور نیز
میشوند اگر
بانواع فسخ گیاهی
وگندیدگی و
رسخ جمادی
ووسخ تحت حمادی
نروند.

امام صادق
در حدیث ٠٧٧٩
میگوید حتی اگر
کسی بگوید این
ریزه سنگ خرما
است، و از مخالف
کلام او
متنفٌر گردد،
شرک بخدا نموده
است. چه رسد
پیروی از
آخوندها که
شرک بزرگ
میباشد.زیرا اینان
مخالفین خود
را متنفٌر، وحتی
کشتار و تکفیر
و فتوای مرگ و
آزارمیدهند
که (تعزیر)
الهی
میخوانند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٧٩٢
میگوید
خداوند رسول خود
را (کتاب ناطق)
و صاحب اختیار
أمر خود نموده
است. هر کامل
حسینی زنده
بمعرفی خداوند
برای سالک،
(رسول) ارسالی الهی
برای او
میباشد. بعثت
و رسالت رسول
الهی پیر کامل
برای چند سالک
خود میبیاشد.
که (مبعوث) وفرستاده
با صلاحیٌت
میباشد. و او نیز
چون محمد
وعلیٌ، قرآن ناطق
سالک است. که
هرچه بگوید
خداوند گفته
است. کتاب قرآن
عثمانی،
مآموریٌت أمر
رسیدن بقاﺌم
نمیدهد. که
تنها پیر
زنده، تا
بشهود قاﺌم
قیامت و جان
بازی سالک برساند.
چون بهر شهود
محمدی میرسند.
پیر کامل برای
سالک، محمد
وعلیٌ زنده،
وحتی قاﺌم روح
القدس سالک میباشد.
که ظهورش در
دل سالک دست
میدهد. و در سرداب
و چاه سامرّه
و اخیرا چاه
جمکران نیست.
که هم زنده و
هم زن و بچه داشته
باشد. و پول
فریب خوردگان
را درچاه جمع کند،
که آخوند عامل
استعمار کافر
خارجی بجیب بزند
و در جهان ترور
براه بیندازند.
مولا میگوید، پس
هر بدعنی
(هلاکت) پس از
مرگ دارد. در
حقارتهای نسخ
ومسخ مجدد
بجهان جهنٌمی،
که حلق آویز و
حلق بریده چون
هر گاو وگوسفند
میشوند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٧٩٣
میگوید آغاز
هوسهای پر
فتنه انسان، و
آخوندهای
آنان شروع شده،
که خلافت سیاسی
و بدعتهای دینی
ومذهبی را آغاز
نمودند. که
مخالف (کتاب
خدا) یعنی سلوک
الهی هستند. و
الاٌ همه مذاهب
متضاد
حقاٌنیٌت خود
را مستند بقرآن
عثمانی میکنند.
مولا میگوید که
مردانی خارج از
دین خدا، امور
دین را
میخواهند
اداره کنند.
که آخوندهای همه
مذاهب اسلام
قشری چنین خارج
از دین خدا هستند.

امام صادق
در حدیث ٠٧٣٤
تفسیر میکند
که ( مُحصِنات)
که در (حصن و
قلعه) سلوک الهی
هستند، و
دارای (کتاب)
یعنی پیمان سلوکی
ووسیله الهی
میباشند،
ازدواج نکنند،
که خود پیر
الهی دارند،
که برای آنها صحبت
سلوکی نماید.
درحالیکه هیچ
دین وکتاب غیر
سلوکی، برای کسی
صحبت ندارد.
یا کسی را که
شخص بسلیقه
وعقل مادی خود
انتخاب نماید،
باید پیر الهی
را از خداوند بخواهد،
که کتاب و
قرآن ناطق
سالک میباشد.
والاٌ مشرک
خواهد بود.
وآخوند پرست ابلیس
در لباس روحانیٌت
کاذب را
میپرستد.
محصنات زنان در
چادر و محبوس
در خانه شوهر نیستند
و یا شوهر نکند.
که پیر الهی شوهر
وزوح و جفت وهم
سفر الهی سالک
میباشد. چه مرد
باشد یا زن.
مطالب امامان با
توجٌه بعادات وتعصٌبات
اعراب محیط
خود، حقایق سلوکی
خود را،
درعبارات و
عقاید معمول
دیگران میگویند.
که بدون
برداشت سلوکی این
بیانات
اعتبار الهی ندارند.

امام باقر
در حدیث ٠٧٣٥
میگوید،
نباید با (أهل
کتاب) نکاح
کرد. که آنان دارای
دین و کتاب و
سلوک الهی هستند.
ونه غیر
مسلمان یا
قشری باشند.
که (نکاح نگاه)
فارسی وتوسٌل سلوکی
با آنها است.
که ولایت محمدی
بسالکان
مستعد و معرفی
شده پیر الهی،
باید تسلیم
وپیمان داشته
باشد. که بمراتب
شهودی همان
ادیان سلوکی میرسند.
ولی با ولایت محمد،
تا قاﺌم و عرش رحمان
میرسند. که
آخوندها در هر
دینی و مذهبی باشند،
(أهل کتاب وسلوک)
و دارای مراتب
تجلٌیات الهی نمیباشند.
که بآنها توسٌل
عبادی و اطاعت
دستورات دینی وقشری
کرده باشند.

مولا در حدیث
٠٧٦٧ میگوید
قرآن (بند
ارتباط) است، که
یک طرف آن دست خداوند،
وطرف دیگر بند،
دست اولیای زنده
است، تا
بسالکان آنها
متصل شود. وهرکس
بند را فراموش
کرد، یعنی قطع
رابطه با
خداوند کرده.
و وسیله الهی برای
رساندن دعاها
و عبادات خود
بخداوند را
ندارد. که
بقول پیامبر، بصورت
دعا کننده کوبیده
میشود. که صورت
نوع بشری را پس
از مرگ از دست میدهد.
وبنسخ ومسخ حیوانی
مجدد میروند.
حلقه های این بند
ارتباظ بین خداوند
و سالک، همان
مراتب شهودی سالک
میباشد. که
آغاز از پیر
حسینی، تنها نماینده
خداوند برای
سالک، و
بمعرفی خداوند،
برای توسٌل و
تسلیم، و کسب دستور
و أمر الهی میباشد.
و پنج شهود
مقدماتی پنج تن
آل عبا در طریقت
محمدی، که هر
یک از آنها را پیامبران
اولی العزم، و
نخستین کاشفان
آنها بوده
اند. که باید در
تولد بهتر
بشری کنونی، در
ولایت سلوکی
محمدی تجدید شهود
مقدماتی
نمایند. یا
همان چند وعده
نماز واجب در
تمام دوره سلوک
میباشد. که پنج
وعده نماز،
نمایش مادی
برای عوام،
وتمرین زمینه
داشتن و فهم معنی
سلوکی آنها
است،و عبادت مقبول
خداوند خواهد بود.
قرآن عثمانی
این بند ارتباط
نیست. که چهل
سال پس از وفات
پیامبر نوشته شد،
که مورد تأیید
مولا علیٌ
(خلیفه سلوکی) پیامبر
نبود. که قرآن
دو قرٌه شهودی
اکتشافی محمد
است که همان
نور قاﺌم و
عرش رحمان است
. اگر سالکان
محمدی
پیامبرگونه
وکامل الهی، و(امام
امٌی) شده بخلق
بازگشتند. و
اگر خداوند
یکی از آنها
را که ٣١٣. نفر
هستند،
خداوند بطالب لقای
الهی قاﺌم
روح القدس معرفی
کرده باشد.

امام
صادق در حدیث
٠٧٧٢ میگوید هر
چیزی در قرآن هست.
منظور نیازهای
دین ورزی سلوکی
است. نه اینکه
هرکس از کتاب
قرآن عثمانی
هرچه را بخواهد
خود سرانه
انتخاب کند. که
آخوندها میکنند.
و مذاهب متضاد
اسلامی، وحتی در
ادیان دیگر، پیدا
شده و میشود،
که همگی جهنٌمی
هستند. حتی کتاب
قرآن عثمانی در
برداشت سلوکی،
تنها در باره (ولایت
سلوکی) مؤمنان
اوم کننده، ویا
در باره
مخالفین
اولیای الهی
میباشد. ونه
مساﺌل نظامی
و قانونی برای
اداره جامعه. که
آخوندها حکومتهای
دینی ومذهبی
برپا میکنند،
و یکدیگر را
بقول قرآن و پیامبر،
لعنت می
نمایند. این
(قرآن) همان (قرآن
ناطق) پیر
کامل الهی بمعرفی
خداوند برای هر
سالک میباشد.
که دستورات
آخوندها ، حتی
بنقل درست از
پیامبر،
نادرست سلوکی است.
و نیز خطای
اتفاقی پیر
کامل بسالکان خود
از نظر داوری
الهی، باز
بقول پیامبر
درست است.
زیرا از نظر داوری
الهی سالکان
ولایتهای
ششگانه نوع
بشری مهم
اطاعت سالک
ومعیار عشق
بولی ٌ الهی است
.مهمٌ یعنی هوم
و سلوک است.
ونه موضوع مورد
دستور پیر. که میتواند
دستورات غیر
عبادی باشد که
اجرای آن
عبادت است.

امام رضا
در حدیث ٠٧٧٥
میگوید ب(کتاب
خدا) که أکنون کمتر
مراجعه میشود.
و برای همه زمانها
نیست. که کتاب قرآن
عثمانی،
مناسب همه زمانها
نمیتواند باشد.
بلکه قرآن
یعنی سلوک الهی
ودو قرٌه
شهودی ولایت محمدی،
قاﺌم و عرش رحمان
برای همه زمانها
است. که آغاز
این سلوک الهی
شناخت پیر کامل
وولیٌ الهی
بانتخاب خداوند
برای شخص سالک
بخصوص میباشد
.که علاج
مشکلات خاص
روانی سالک را
لازم دارد.
آنگاه پیمان
تسلیم اطاعت
از دستورات
او،و عبادات و
دعاﺌی سالک بخداوند
میرسد. که
تنها وسیله
ارتباط سالک
با خداوند، و
بآینده های
بهتر انسان
میباشد. که پیر
کامل میتواند
برای سالک دیگر
خود، دستورات
دیگری، حتی مخالف
دستور بسالک
قبلی بدهد.
امام میگوید ،
و الاٌ تجات
سالک در رور قیامت،
یا شهود قاﺌم
نخواهد بود.
بلکه گمراهی و
نا آگاهی خواهد
بود. کتاب عثمانی
برای همه
زمانها و
انسانها بوده
باشد، ربطی بقیامت
روز شهود نهاﺌی
نور قاﺌم
شهود ششم
ولایت محمدی
ندارد. که انبیای
قبلی چون مسیح
وموسی وزردشت
نداشتند. مگر
در تولد بهتر
نوع بشری وبا
ولایت محمدی،
و یک ولیٌ
الهی حسینی زنده،
کسی بتواند بنور
قاﺌم ونجات
برسد. که روح مسیح
در تن بشری تازه
علیٌ بود که
بقاﺌم رسید. و
روح محمد و
علیٌ در تولد
باز بهتر نوع
فوق بشری هفت هزار
سال بعد، با
ولایت مهدوی
باید بتجلٌی برتر
نور رحمان و
عرش رب ٌ برتر
از رحمان برسند.
اگر سرسپردگی
ولایت مهدوی
را داشته
باشند. والاٌ
یک روح در هر
مرحله و مقامی
که رسیده
باشد،و نخواهد
بمقام برتر
شهودی، و
تقرٌب باز بیشتر
بخداوند مطلق
بیابد،
کرامات عظیم
نوعی و بشری
خود را ازدست
میدهد. که کارما
وتکرار گذشته
های نوعی نسخ
ومسخ مییابد.
تا از نو
کرامات و
امکانات نوعی
وعقل ادراکی کافی
پیدا کند، که
ترک حیات نوع فعلی
خود را
بنماید، که
بحیات عظیم تر
نوع بعدی برسد.
جان میدهد که
بجانان برسد.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٧٧٦
میگوید داوری
ها مختلف
هستند، مگر نزد
امام امٌی پیر
کامل حسینی
سالک، که زنده
و بمعرفی خداوند
باشد. که هر
حکم و دستور
وداوری درستی
دارد. وتنها
بسالکان خود
دستورات سلوکی
میدهد. دیگران
یا (بی دین
کافر) جاهل کم
عقل هستند، ویا
بدتر (بَد دین
مشرک). که همه
مذاهب قشری و
آخوندهای
آنها مشرک
میباشند. که سالکان
با اولیای
الهی (بِهدینی)
یا سلوک الهی دارند.

پیامبر در
حدیث ١٠٢١
میگوید هرکس
بر حسب قیاس (منطقی
و بعقل خود )
عمل کند، و
آگاه از ناسخ
ومنسوخ
نباشد، و خبر
از محکم و
متشابه نداشته
باشد، خود و
دیگران را هلاک
کرده است. که بنسخ
ومسخ حیوانی
مجدد بجهنٌم جهان
میرود،
وتکرار گذشته
ها را در
آینده ها. و در
چند صد هزار
سال و حتی میلیونها
سال که تکرار
مکرر دارد. تا دوباره
وحتی صد باره،
بنوع بشری و
همین سلوک الهی
باید برسد، که
تا نور قاﺌم
روح القدس
(ایدآل کمال)
الهی میسٌر برای
نوع بشری برسد.
پس قیاس منطقی
انسان برحسب عقل
بشری ناتوان
خود، عملا و
داﺌما گمراهی
از راه خدا
است . و نسخ ومنسوخ
در بعضی آیات کتاب
قرآن عثمانی
مطح نیست.
بلکه در ترک
توسٌل عبادی با
تجلٌی الهی خود،
آغاز از پیر
کامل و پنج
شهود مقدماتی ولایت
محمدی، و آغاز
توسٌل عبادی با
تجلٌی برتر
میباشد. پیر
کامل چون هر
پزشک متخصصی
هر نسخه علاجی
که بدهد، بعدا
میتواند آنرا
منسوخ و باطل کند.
و نسخه دیگری بدهد.
ویا اعلام
پایان کار برد
هر نسخه را نماید.
که شفا دست داده
باشد. محکم
همان احکام و
دستورات سلوکی
است. ومتشابه
احکامی شبیه
احکام سلوکی، که
آخوندهای مذاهب
میدهند. وحتی شبه
آور و منحرف کننده
از راه خدا، و
مقصود خداوند
و پیامبر میباشد.
تکامل روان انسان
در سلوک الهی
با تخلیه صفات
و عادات و
آثار انواع حیوانی
قبلی، موجود در
ژنتیگ روحی
هرکس میباشد.
که پرونده تکاملی
هر روحی از
أزل تا کنون میباشد.
که خود أصل
موجودیٌت هر
کس میباشد.
ومراتب شهودی
ولایتهای ششگانه،
علامت پذیرش
مرحله ای
الهی، از زندگی
سلوکی سالک و
عبادات او میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٠٢٨
میگوید، که
آخوندهای قشری
و غیرسالک در
تمام ادیان و
مذاهب، که
بخود حقٌ
میدهند،که
عقل بشری خود
را اساس تفکٌر
و قیاس منطقی
خویش بدانند،
اگر احیانا و
بگفته قشری
های مذهبی، حکمی
را در کتاب قرآن
عثمانی ودرست
تر در (سُنٌت)
بمعنی احادیث
پیامبر
وامامان نباشد
کار ساز نجات
از مجازات
الهی در
کارماها
نمیباشد. امام
میگوید، ولی
اینان دروغ
وباطل میگویند،
که در کتاب
خدا یا سلوک الهی
و با ولیٌ
الهی، هرچیزی
که مورد نیاز
سالک باشد
ولیٌ الهی
میداند. که وی تنها
وسیله ارتباط با
خداوند،و
قرآن ناطق
الهی سالک است.
ونه کتاب قرآن
عثمانی. که
نمیتواند همه
چیزها را
داشته باشد،
آنهم با تفسیر
شخصی و عقل هر
انسان. که دونفر
مانند هم نتیجه
و ادراک نمی
کنند. عقل
مادی انسان، تنها
مفید زندگی بهتر
نوعی است. و
میخواهد تا همیشه
زنده باشند. و
اولیای الهی
عقل الهی موازی
هر شهود برتر هفتگانه
خود را دارند.
هدف خداوند
بالا بردن سطح
فهم و عقل، با
کسب سطح شهود
تجلٌی الهی
بالاتر میباشد.و
مراتب الهی برای
انسان طالب لقای
الهی، تنها و
تنها، یک (وسیله
الهی)بمعرفی خداوند
است. که پیر
کامل حسینی
است. که در هر
شش ولایت الهی
در انسان کاملی
آنان در سطح شهود
خود میباشد.

امام کاظم
در حدیث ١٠٤٤
میگوید که
أبوحنیفه، و
همه آخوندهای قشری
سنٌی یا شیعی،
ویا بهر نام دیگری،
مورد نفرت
خداوند هستند.
یعنی
بحقارتهای
حقیر نوعی نسخ
و مسخ مجدد
بجهان میرورند.

امام حسین
در حدیث
١١٣٠میگوید، (صمد)
یعنی (تو پُر)
که صفت خداوند
الله باشد.
(صمد) همان لفط
هندی قدیم (سامادی)
یا عرفان وعقل
و فلسفه الهی
هندوان میباشد.
که ولایتهای اولیه
الهی را
دارند. و
دنبال حالتی
ریاضت در سلوک
هستند، که نتیجه
تمرکز وتوجٌه
بوسیله الهی خود
در عبادات، و
با حضور ذهنی
صورت پیر الهی
خود،که بحالت
( بی خودی )
میرسند. که
خود را نیز در
میان نمی
بینند. یا
همان حالت وحدت
وجود و یگانه
شدن با وسیله الهی،
که منجر بکشف وشهود
تجلٌی بالاتری
میشود. امام
میگوید، بحث در
کلمات کتاب قرآن
نکنید، که حتی
در احادیث پیامبر
نباید بحث فلسفی
و قیاس غقل
بشری نمود. که جز
شرک و گمراهی
نخواهد بود.
وتنها کاملان الهی
برداشت سلوکی ودرست
از هر مطلبی
از پیامبران ودیگران
را میتوانند داشته
باشند. که الهامات
لدنٌی از سطخ
آخرین شهود
الهی خود را دارند
و هدایت عقلی
میشوند.

مولی علیٌ
در حدیث ١٣٨١
میگوید اگر در
کتاب قرآن(
آیه ای) نبود
که منع کاری
را بنماﺌیم،
میتوانستم شما
را با خبر از
هر حکمی میکنم
که تا أبد
ثابت باشد. و
این حکم ثابت
تا أبد، تنها
لزوم سلوک الهی
و شهود قاﺌم میباشد.
که همه پیامبران
نیز گفته اند.
و (کتاب خدا) منظور
قرآن عثمانی
نیست، که
نمیتواند همه نیازهای
حیاتی والهی انسان
را داشته
باشد. تنها هر
ولیٌ الهی
بمعرفی خداوند
بسالک طالب
لقای الهی
(قرآن ناطق)
است، میتواند
دستورات جزﺌی
و حکم کلٌی خواست
خداوند برای
سلوک الهی را
بدهد. هر
انسانی در هر
مقام نوع بشری
والهی خود
بوده میباشد،
در واقع اکنون
در همان بهشت چهارم
تولد پیشین او
است. که تکامل
همین مرحله تولد
نوعی را یافته
است. زیرا (عهد
الست) تسلیم
بولایت برتر
الهی پیشین
را، در تولد
مجدد و بهتر بجهان
داشته باشد.
که باز بتجلٌی
بالاتری برسد.
ولی انسانها فراموشی
عهد الست خود مینمایند.
و سرمست لذٌت زندگی
وعقل و کرامات
بالفعل بیشتر کنونی
خود میشود. که
بتحقٌق
کرامات
بالقوٌه خود نمیپردازند،
تا ببهشت باز
بالاتر نوعی
بجهان
بازگردند. لذا
اتلاف کرامات
بالفعل کنونی خود
میکنند. و
کرامات
بالقوٌه مورد
نیاز تولد
بهتر بعدی نوع
فوق بشری یا
فصل نوع بشری بهتر
را ندارند. پس کارمای
جهنٌم جهان، و
تکرار کسب کرامات
در تولدات
انواع حیوانی خود
مینمایند.
وکاری را که
اکنون میتوانند
بکنند و نمی کنند،عاقبت
در آینده ها
خواهند کرد. و
فرمان (کن
فیکون) و شدن و
تکامل را
انجام خواهند
داد. ( امٌ
الکتاب) منظور
کتاب أصلی در
کنار خداوند
نیست. تا هست و
نیست،و از أزل
تا أبد در آن
نوشته شده باشد.
وگهگاه خداوند
بدان مراجعه کند.
زیرا خداوند فراموشی
ندارد، که کتابی
و یاداشت با
خود داشته
باشد. بلکه
امٌ الکتاب همان
وظیفه سلوک الهی
و أمر مکتوب
ومقرر ( اوم و
هوم و تکامل) سلوکی
است. که کتاب قرآن
عثمانی نیز،
مانند هر
نوشته دیگر،
اگر برداشتی سلوکی
نشود، باز مفید
نیست. و تنها پیر
کامل زنده هر
شش ولایت الهی
نوع بشری، هر
یک قرآن ناطق
چند سالک خود
میباشد. که هر
گفته او گفته خداوند
است. وبقول پیامبر
حتی خطای
اتفاقی او از
نظر الهی درست
است. زیرا مهم اطاعت
خدا است ، ونه
موضوع مورد دستور
برای اطاعت .

امام صادق
در حدیث ١٣٨٦
و در تفسیر
قرآن که گفت، غلبه
رومیان بر
ایرانیان
خواهد بود. که قبل
از اسلام
ومحمد صورت گرفته
است. این یک
حکمت عرفان
الهی است، که
تأییدی مادی وتاریخی
نیز پیدا کرده
است. که رومیان
غیر سالک،
وگاهی بمعنی
اوم کنندگان سالک
آمده است.که غلبه
بر دیگران
دارند. رومیان
غیر سالک، که
بر فارسیان پارسا
در جهان مادی دارند.
ولی رومیان
اوم کننده
سالک عاقبت خود
غلبه بر
ایرانیان
(آریا نشده) و
فارسیان پارسا
نشده داشتند..
زمان پیامبر ایرانیان
پارسا بیشتر
از دیگر اقوام،
و از جمله اعراب،
کشش بسلوک با
ولایت جدید وبرتر
محمد داشتند و
دارند. که
قریش ومحمد در
أصل زردشتی بودند.
و فرهنگ محمد
و قرآن و
ولایت محمد و
تا کنون، همان
دنباله فرهنگ
زردشتی است.
که همه ادیان
تنها یک فرهنگ
الهی و عرفان
سلوکی بیشتر
ندارند. ولی
امویان
واعراب سخت
مخالف سلوک
الهی و اولیای
الهی زردستی
خود بودند.
نفرت خود را مخفی
کرده، وتعصٌب
نزادی را بر
تعصٌب شهودی و
الهی ترجیح
میداده اند.
که هر ملٌتی
نیز اکنون این
تعصٌب را دارد.
و اگر که کسی سالک
الهی نباشند.
یهودیان
فراوان در
جوار پیامبر، نیز
یک مذهب قشری
از دیانت زردشت
و کورش هستند. و
موسای پیامبر
قبلا دین فرعونی
داشت. که
ولایت و طریقت
یوسف مصری را
پذیرفت. یوسف فرزند
الهی ابراهیم که
پیامبر اورا فرزند
آزر زردشت میگوید.
و اورشلیم یکی
از مراکز
عبادی زردشتی بود.
که در ایران
فراوان مراکز
و آتشکده بود.
چون استخر و
جمکران ، وهر
جاﺌی که
سالکان در آن
(جمع و جم) با مراتب
الهی خود شده
و جم و جمشید
میگردند.
وکعبه مکٌه
نیز یکی از
این مراکز
سلوک وعزلت
سالکان
زردشتی بود.
گرچه همیشه
أندکی سالک
امٌی اوم
کننده هستند.و
گروه عظیم غیر
سالکان در
بقریش که (
بَنی اُمیّه) خوانده
میشدند.

امام باقر
در حدیث ١٤١٠
میگوید گفته خداوند،
که هر آیه ای
را نسخ کنیم،
مانند آن یا
بهتر میدهیم.
که آیهای در کتاب
قرآن عثمانی نیست.
بلکه در (کتاب وظیفه)
مکتوب و مقرر
الهی برای سلوک
الهی میباشد.
وهرآیه و آیدی
شهودی، یک تجلٌی
الهی برای سالکان
است. که با
شهود برتر تازه،
سالک ترک توسٌل
بشهود و آیت
خدا و علامت
الهی قبلی خود
مینماید. تا که
بنور قاﺌم رسید،
پایان وظیفه
سلوک نوع بشری
او است. و در
ولایت سلوکی محمدی،
تنها امکان کسب
و کشف نور قاﺌم
هست وبا مرگ قبل
از مرگ. پس آیه خدا
و معجزه و
علامت و شهود
و تجلٌی الهی،
وسیله توسٌل عبادی
سالکان
میباشد. که
آغاز با نور
صورت شهودی پیر
کامل بمعرفی خداوند
در رؤیا، برای
سالک طالب لقای
الهی است. که پیر
کامل خود (آیت
الهی ومعجزه
ای نادر) برای
سلوک وتکامل
ارادی انسانها
میباشند. و محمد
از ٣١٣ ولی ٌ
الهی همیشه زنده
در جهان میگوید.
که یکی از
آنها برای همه
مراحل هدایت سالک
کافی میباشد.
چون خود نیر
(این همانی) تمام
مراتب شهودی تا
قاﺌم را برای سالک
دارد.

امام صادق
در حدیث ١٤٥٩میگوید
کلام خدا، نه أوٌل
دارد و نه آخر. منظور
مطالب قرآن
عثمانی نیست.
کتاب سلوک
الهی است که
أول آن، در
(مطلق أزلیٌت)
و در سابقه
تمامی ارواح
موجودات قبل
أتمی بوده، که
همچنان بطور تکامل
طبیعی در جمادات
و گیاهان و
حیوانات و
فصول فراوان نوع
بشری رسیده وبرخی
بامروز بشری
رسیده اند..
وتنها در شش
ولایت سلوکی نوع
بشری، آغاز از
آدم اولین پیامبر
اولی العزم،
در هشت هزار
سال پیش از
اکنون،
بعنوان پیشنهادی
الهی برای انسان
رسیده، که
باعقل
نیرومند تری
که یافته،
میتواند با
مربٌی ره
رفته، و ربٌ
مربٌی الهی خود،
پیر کامل بمعرفی
خداوند
یأیدآل کمال
رب ٌ النوع
خود، روح القدس
و قاﺌم و
جبرﺌیل برساند.
و اگر با مرگ قبل
از مرگ ترک نوع
بشری خود را
بنماید. که
شاید با شهود عرش
رحمان پیامبرگونه
بخلق، و برای چند
سالک خود باز
گردد. که در
نوع فوق بشری ٥٥
قرن دیگر، ولایت
برتر مهدی موعود
محمد، وهمان سوشیانس
سوٌم زردشت، و
روش سلوکی
مهدوی، که غیر
قابل فهم ما خواهد
بود، شاید خود
را بنور رحمان
و عرش رب ٌ برتر
از رحمان برساند.
که باز برای تولد
در نوع بالاتر
از نوع فوق
بشری فرشته
گونه، خود را
بخداوند الله
آهورمزدا برسا.ند.
و تا أبد این
تکاملات ادامه
دارد. که مطلق
هر أمری یعنی
اینکه آخری
ندارد. و
شایستگی
خداﺌی الله، همین
است که مطلق
میباشد ونه
محدود.
انسانهای شاهد
هر تجلٌی الهی،
عقل الهی همان
سطح را دارد.
وحتی این
همانی مقام شهودی
خود را برای سالکانش
دارند. وسالک
وکامل مدام ترک
صفات حیوانی
وبشری حقیر از
خود را
مینماید.
وتخلیه و
پاکسازی
میکند، و صفات
الهی تازه ای مییابد.
که از این
همانی (شاهد
ومشهود در یک شهود)
میگوﺌیم. که
هر عاشق
ومعشوق در یک
عشق، وحدت
وجود و یگانگی
مییابند. و
این همانی یکدیگر
هستند. ودر
حدود مقام شهودی،
که سالکان همه
ولایتهای الهی
ششگانه دنبال
میکنند.

امام صادق
در حدیث ١٤٦٠
میگوید، کتاب
خدا که هفت
دریا مرکٌب
برای نوشتن آن
کافی نمیباشد.
وغیرسالکان
با پرسشهای
خود، و با قیاس
با عقل نسبی
خویش، تشبیه کتاب
خدا بمرکٌب وکتاب
نوشتن کرده
است. امام از
این دریاها از
تمثیل وتشبیه
مادی دیگری میگوید.
که این دریا
عبارتند از چشمه
(طبریه) و چشمه
(ماسیدان) و
دریای افریقا،
و دریای (جوران)
هستند. همه این
اسامی سمبولیک
از دریاهای
جهان در احوال
سالکان
میباشد . که
انسان از هفت سطح
شهود تجلٌیات
الهی،
الهامات لدنٌی
وحقایق
وحکمتهای
الهی بشاهدان
آنها میرسد.
تنها کاملان
ولایت مصطفوی
شاهد عرش
رحمان، اکنون
برترین حکمتهای
الهی را
دارند. و این
حکمتها ربطی
بعلوم مادی
فیزیکی وتکنولوجی
ندارند. بلکه (علم
و حکمت شهودی
و سلوکی و
رسیده
ازتجلٌیات الهی
هستند. کاملان
ولایت مسیح، نهایت
تا عرش قاﺌم،
و کاملان زردشت
و یهود، و ده
ها دین ومذاهب
گوناتگون خاورمیانه،
همگی در سلوک با
اولیای الهی
بمعرفی
خداوند حدٌ
أکثر بعرش مصطفوی
میرسند. که
کاملان بوداﺌی
نهایت بعقل
عرش مرتضوی خود
میرسند، که شهود
نور فاطمی (شیوا)
را دارند. و
مسیحیان آن را
(مریم)، و
زردشتیان (دغدو)،
و محمدیان شهود
( فاطمی) یا
زهره وزهرا
میگویند. تا
نوبت مهدویان الهی
شده برسد،نام شهود
سوم زنانه فاطمی
آنان، (زینب
کبرا )خواهد
گفت. گرچه این اسامی
الهی، برخی
انسانها بر
خود گذارده
اند. شاید هدف
و امید آنان
برای نجات باشد.
ولی نه تنها
نام مراتب
الهی داشتن.
که هر محمدی
چون محمد
نیست. و بقول پیامبر
همگی شما محمد
شوید، که
مانند محمد
پیامیر، بشهود
عرش رحمان و این
همانی محمد را
پیدا کنند و
برای چند سالک
خود در بازگشت
بخلق احتمالی
سالکان .

امام باقر
در حدیث ١٤٦٢ درباره
أسماء و صفات
الهی میگوید،
که چند (جنبه) و
مفهوم دارد. اسم
الهی همراه ذات
وباطن خداوند
است . در هرحال
صفات خداوند مادٌی
وکمٌی نیستند.
که سراسر
(صفات وذات)
خداوند، روحی
و کیفی میباشند.
که سالکان در
مراتب شهودی و
تعالی خود،
بسطوح برتر کیفی
برتری میرسند.
و دیگران
غیرسالک در
سطح مادٌی
خود، تفکر در
صفات خداوند دارند.
که درست آن
همچنان
نادرست یا کم
درست است. و
درست اتفاقی
هیچگاه کارساز
پاکسازی روان
آلوده انسان حیوان
بشری نیست.
واگر ترک صفات
نوعی بشری
ومادی نشود،
پس از مرگ
بنسخ ومسخ حیوانی
مجدد سقوط مینمایند.
تا دوباره وحتی
صد باره، بهمین
نوع بشری و
سلوک وشهود قاﺌم
باید برسند که
خواهند رسید.
و روح هر أتم نیز
خواهد رسید.
چون بازگشت
همه بسوی
خداوند است .

امام
عسکری در حدیث
١٥٥١ در نامه
ای مینویسد،
که همه مذاهب
براین متٌفق هستند،
که (قرآن) حقٌ
است. و ملٌت
نیز بر آن جمع هستند.
در حقیقت
هیچگاه ملٌت
اسلامی چنین
نبوده و چنین نخواهند
ماند. تمام مطلبی
امام بیان در
پوشش و
سمبولیک، در
باره قرآن میگوید.
چون هرکس ایرادی
بر قرآن
میگرفت، کشته
امویان و
آخوندهای سنٌی،
واینک آخوندهای
شیعه کشته
میشود.
درحالیکه مولا
علیٌ وهمه
امامان،
انتقادات و
تصحیحاتی از
قرآن عثمانی
داشته اند.
زیرا قرآن
تنها (دوقرٌه
)شهودی محمد
است. که قاﺌم و
عرش رحمان
میباشد. (ملّت)
اسلام تمایل خداشناسی
وپذیرش محمد
وعلٌی را دارند،
ولی سلوک الهی
را بفرداها
واگذار
مینمایند. که فردا
همیشه خیلی دیر
میباشد. و
در(اجتماع و
جمع )بودن
مردم نیز ممکن
نیست. وحتی خود
آخوندها باهم
(جمع و متٌفق)
نیستند. وهریک
اجتهاد خود را
میگویند، وهر
آخوندی عملا صاحب
یک مذهب جدید
اسلامی میباشد.
که رساله و
مانیفست خود
را مینویسد. و
وتنها سالکان با
ولیای الهی هستند،
که در وساﺌل
الهی خود بمعرفی
خداوند (چمع و
جم) و شاهد تجلٌیات
الهی میگردند.
که (جمعه) خود را
دارند، که
(آدینه یا
همان أدینه) و
پایان دین ورزی
خود را دارند
که معصوم میشوند.
چون دیگر
وظیفه ای الهی
ندارد. ولایتهای
الهی محمد تا
عرش رحمان، و
کاملان مسیحی
تا شهود عرش
قاﺌم، و کاملان
الهی زردشت تا
عرش مصطوی
میرسند. مسیح
ومحمد وهر
کامل الهی
زنده بمعرفی خداوند
بسالکی، (این
همانی) تجلٌی
الهی خود را
دارند. و خود
تجسٌم انسانی
مقامات الهی
را برای چند سالک
خود دارند. پس
کلام و دستوذ
وهدایت آنان،
هدایتی الهی و
ازسطح عقل
الهی تجلٌی شهودی
خود میباشند.

پیامبر در
حدیث
١٩٩٠میگوید
من با (ساعت)
مانند این
دوانگشت
کنارهم هستیم.
یعنی سالکان
ولایت در شهود
پنجم مصطفوی
آنان، ودر هر
زمانی که
باشد، اگر با
دستور مرگ قبل
ازمرگ مقام
مصطفوی را انجام
داد، که آخرین
امتحان پر
محنت الهی سالک
میباشد،
آنگاه( ساعت
قیامت) سالک
دست داده، که
بنور قاﺌم روح
القدس میرسد.
که نجات از نوع
بشری مییابد.
وشایسته تولد
هفت هزار سال
بعد، در نوع
فوق بشری
وولایت
مهدوی، برای
رسیدن به (نور
رحمان) و عرش
ربٌ برتر از رحمان
میرود. و نیز پیامبر
میگوید، ولی
پس از من
پیامبری نیست.
یعنی وسیله دیگری
بعد از شهود صورت
مصطفوی، برای
رسیدن بنور
قاﺌم نیست.
ولی در سالکان
نوع فوق بشری وولایت
مهدوی، برای
سالک مهدوی،
پس از شهود پنجم
مصطفوی، هنوز
شهود ووسیله برتر
صورت مهدوی
مطرح است. تا
سالک مهدوی
بنور رحمان
برسد. (مسیح
سالک) نیز با
شهود صورت
زردشت، که
میبایست بنور
مرتضوی برسد،
بنور برتر
مصطفوی و برای
نخستین بار رسبید
. وخود تجسٌم انسانی
مقام الهی مرتضوی
گردید. ومحمد
نیز بجای نور
مصطفوی، و با
صورت مرتضوی مسیح
بود، بنور برتر
قاﺌم رسید .
وخود تجسٌم انسانی
مقام الهی مصطفوی
شد. ومهدی موعود
آخرین کامل ولایت
محمدی، در ٥٥
دیگر، که باید
بنور قاﺌم برسد،
بتدبیر الهی
بنور رحمان خواهد
رسید. وخود
تجسٌم انسانی
مقام الهی قاﺌم
میگردد. که
(قاﺌم آخر
الزمان) محمدی
و شرافت نوع
بشری خواهد بود.

پیامبر در
حدیث ٢٧٦٧
میگوید، أی
کسانی که حامل
قرآن
میباشید، از خدا
بترسید. که من
نیز دو برابر
شما مسؤل در
برابر خداوند هستم
. این گروه (حاملان
قرآن)، قاریان
کتاب قرآن عثمانی
نیستند. که
برای خود
ثوابهاﺌی
قاﺌل میباشند.
که در حیات پیامبر
کتاب قرآنی نبود،
که کسی چون کشیشان
که می بینیم ،
همیشه کتاب (بایبل)
را در دست دارند،
که از آنها
جدا نمیشود.
بلکه قرآن ( دو
قرٌه ) برتر محمد،
در قاﺌم و عرش
رحمان است. که
کاملان الهی
محمدی زنده ،
برای چند سالک
خود (حمل قرٌه
ها) را در دل و
روح الهی شده خویش
دارند. پس
بیشتر
مسؤلیٌت الهی دارند.
که محمد نیز
خود را دو
برابر مسؤل میگوید.
ولی این
مسؤلیٌت پس از
قبول پیمان هر
سالک با خودش میباشد.
که باید آنان را
تا رسیدن بنور
قاﺌم، هدایت
و شفیع و
همراهی نماید.
ولی برای غیر
سالکان، نه
محمد ونه هر
کامل محمدی مسؤلیٌتی
ندارند. لذا پیامبر
برای گروه سالکان
با پیمان با وی،
که بر مکان بلند
تری در مسجد
یا خانقاه او،
بنان ( صُفه )
بودند. که
(تصفیه و
تصوٌف) روان خود
را زیر نظر پیامبر
میکردند. و مدام
در توسٌل و
تمرکز بودند.
وحدیث سفارش
این سالکان با
پیامبر
میباشند. که (قرٌه
شهودی) صورت محمد
را در توسٌل دارد،
تا مبادا کم
کاری واقتصاد
در مقاصد
دنیوی داشته
باشند. ویا
نفاق وترک سلوک
و پیمان شکنی نمایند.
که بزرگترین
گناه و مجازات
ممکن الهی را
خواهند داشت.
که (بی دینی) وعدم
سلوک
الهی،باز
بهتر از (بد
دینی) و قشری
گری وخودسری
عبادی میباشد.
که خواسته
خداوند (به
دینی یا سلوک)
وتکامل و
اصلاح و بهبود
روان در تخلیه
وتحلیه میباشد.
تا بتجلیه های
الهی رسید.
(مسؤلیٌت)
یعنی در برابر
سؤال قرار
داشتن است .که پیر
از سالک ،و
خداوند از پیر
وپیامبر،
بزبان حال
میپرسد. و
هدایت پیر
بسالکان خود،
تا رسیدن بشهود
پنجم مصطفوی است.
و از آن پس
تمام شرایط لازم
دیگر، بسته بتدبیر
ومشیٌت و
اراده الهی میباشد.
که تلاش سالک
و کوشش پیر از
این پس نقشی ندارد.
(بدای الهی) و
خواست او، که
آینده های
سالکان را
بعهده دارد.
از این پس با معرفی
و
کاندیداتوری مقام
مصطفوی از روح
سالک، بخدای
عرش رحمان
مینماید. که
سالک را بنور
قاﺌم برساند.
که ممکن است نرساند.
ویا اگر رسید،
باز آرزوی محمد
را تحقٍق ندهد
که سالک با
عرش رحمان بخلق
باز گردد، و
محمد تازه
نفسی برای مستعدان
دیگر باشد . و
لذا شهود مصطفوی
در (نَزلة
اُخری) و برای بار
دوم و تولد
الهی سالک شاهد
عرش رحمان، مورد
ستایش وسپاس بسیار
زیادی از سالک
موفق خود
مینماید. که اورا
باور کرد. و
میخواهد که
محمدی زنده برای
دیگران باشد.
مسؤلیٌت مسیح
برای سالکان خود،
ویا کاملان
مسیحی در هر
زمان بعدی، که
مسیح های زنده
ای خواهند بود،
سالکان خود را
تا مقام
مرتضوی
میرسانند. وبا
شهود نور
مصطفوی وعرش قاﺌم
(جبرﺌیل گبریال)،
بسته بمشیٌت و
بدای الهی، که
تغییر و تجدید
نظر در سرنوشت
آینده سالکان موفق
میباشد. همین طور
مسؤلیٌت روح زردشت
و کاملان زردشتی،
رساندن سالکان
ولایت خود تا
مقام الهی
زردشت است. و رسیدن
بعدی سالک بنور
مرتضوی و عرش مصطفوی،
بسته بمشیٌت و
بدای الهی میباشد.
لذا بی دینان
و بد دینان قشری
آخوند پرست، بهر
مذهب ودیتی غیر
سلوکی باشند،
دوچار کارماهای
نسخ و مسخ مجدد
حیوانی بجهان
در تولدات کارماﺌی
میگردند.

امام صادق
در حدیث ٢٧٦٨ از
کسی میپرسد،
آیا قرآن را
خوانده ای؟ که
منظور قرآن
عثمانی نیست.
که برخی سواد
خواندن ندارند،
یا عربی نمیدانند.
وحتی اعراب معنی
باطنی کتاب عثمان
را نیز نمی
فهمند. زیرا
برداشت سلوکی
از خوانده های
خود نمی کنند.
بلکه این قرآن
همان قرٌه های
شهودی، بخصوص (دو
قرٌه وخورٌه)
و شهود تجلٌی محمدی
است .پرسش
امام این است،
که آیا بسلوک الهی،
و آغاز از قرٌه
شهود پیر کامل
الهی حسینی ،
از پنج تن
تجلٌیات ولایت
محمدی را دارد
یا ندارد؟
امام اضافه
میکند، که قوم
یهود کلام موسی
را نفهمیدند.
یعنی معنی
باطنی وسلوکی
تورات منسوب
بموسی را
نفهمیدند. که منظور
سلوکی موسی و
هر پیامبر
وکاملی الهی زنده،
چه میباشد.
والاٌ دوچار انحراف
و ضلالت و
جاماندگی شده
اند. که یهودیان،
و در هر دین و
مذهبی دیگر
قشری و( آخوند
پرست)، وحتی
(خود پرست) شده
اند. که بد
دینانی از نظر
الهی هستند.
حتی اگر بقول پیامبر،
همه عمر روزها
صاﺌم و شبها
قاﺌم بعبادت باشند،
باز در قعر
جهنٌم هستند
.زیرا یگانه خواسته
خداوند و
پیامبران خود
را انجام
نمیدهند. که
همان سلوک
الهی میباشد.
پس جهنٌم
قهقراﺌی و
کارماﺌی
آنان، همان تکرار
گذشته های
حیوانی، در
آینده های
زندگی های پرعذاب
جهانی در
انواع میباشد.
خلاصه حدیث، لزوم
یافتن و شناخت
ومعرفت پیر
کامل الهی،
تنها وسیله الهی
است. که
خداوند
بطالبان لقای الهی
و سلوک در
رؤیا معرفی خواهد
نمود. امامان
وکاملان
الهی، همیشه از
ترس تکفیر جاهلان
و آخوندهای قشری،
بطور سمبولیک
صحبت میکنند،
و با برداشت سلوکی
میتوان
بمقصود الهی
آنان رسید.

امام صادق
در حدیث ٢٨١٣
میگوید هرکس در
نمازهای خود
(سوره السماء
والطارق) را
قراءت کند،
روز قیامت نزد
خداوند، مقام
مخصوص در کنار
پیامبر و
اصحابش در
بهشت را دارد.
آسمان و (طارق
کوبنده) برای
باز شدن درهای
عوالم الهی، و
برای معراج
پیامبر وهر
کامل محمدی
شاهد عرش
رحمان است. که
سالکان برای معراح
و اسراء روح خود،
پس از شهود
ششم قاﺌم
ومرگ قبل
ازمرگ، اگر
مشیٌت ویژه الهی،
برای سرنوشت معصومیٌت
وشهود هفتم
عرش رحمان
داشته باشند.
که کاملان
الهی و تا
زنده باشند،
گوﺌی در
(جبروت دوم
عرش رحمان) را میکوبند،
که برایشان باز
کنند. این
آزمایس را هر
کامل محمدی، که
اگر راه جبروت
دوم برایش باز
شود، که شاید
به (نور رحمان)
برسد،و خود
(قاﺌم آخر
الزمان) خواهد
بود. که تنها
برای کسی و تا
٥٥ قرن دیگر باز
نمیشود. که
برای مهدی موعود،
آخرین کامل ولایت
محمدی باز میشود.
که بحای عرش
رحمان، چون دیگر
کاملان مهدوی
بنور ربٌ
رحمان میرسد.
که مهدی
موعود،
آغازگر نوع
فوق بشری، وولایت
هفتم و برتر
مهدوی، برای تمامی
متولدین در
نوع فوق بشری خواهد
بود. که پایان شرافت
و نهایت برتری
نوع بشری، و
برتری ولایت محمدی
خواهد بود. که
مهدی
ومهدویان
الهی شده نوع
فوق بشری، پس
از شهود نور
رحمان بعرش رب
ٌ برتر از رحمان
میرسند. که از چهارصد
هزار سال بهشت
سوم انتظار
عرشی خود
استفاده کنند.
تا تولد نوعی
فوق بشری را نیز
در جهان
نداشته باشند.
همانگونه که کاملان
ولایت محمدی،
پس از شهود
عرش رحمان،
هفت هزار سال
بهشت انتظار
عرش رحمان دارند.
که تا آن
زمانها، نوع برتری
برای آنها در
جهان نیست.
زیرا مربٌیان
الهی بالاتر
از فوق بشری آنها،
هنوز در جهان
(مبعوث
برسالت) الهی نشده
اند. وتولدات أرواح
فردی در جهان نوعی،
تنها برای تکامل
روحی برای نوع
برتر و شهود
تجلٌی الهی بالاتر
میباشد.
درحدیث منظور از
آسمان، معراح
بعرش رحمان
میباشد. که
برای محمد نیز
دروازه جبروت دوم
عرش رحمان باز
نشد. که باید
با ولایت مهدی
چنان معراجی
را کند. که درب عالم
الهی بالاتر
برایش باز شود.
و روح محمد و
علیٌ نخستین متولدین
نوع فوق بشری در
ولایت
مهدوی،با
تسلیم و
سرسپردگی مهدی،
یا هر مهدوی
کامل خواهند بود.گرچه
مهدی موعود،
خود آخرین کامل
ولایت محمدی، و
فرزند الهی
محمد وعلیٌ
خواهد بود. که اصطلاحا
نام او نیز محمد،
یا (م ح م د)
میگویند. که با
محمد بشری متفاوت
باشد. زیرا مهدی
نیز وسیله (حمد)
و پرستش
خداوند، برای
رسیدن بتجلٌی
(نور رحمان)
برای سالکان
ولایت مهدی، و
هدایتهای رب ٌ
نادیده مهدی،
که برتر از
رحمان مقام الهی
دارد. و نام اورا
نمیدانیم، که
مهدی خواهد گفت
. نامی که صفت
أصلی اورا
بیان کند . مانند
نام رحمان که
(رحمت دهنده) کاملان
بشری ولایت ششم
محمدی میباشد.
والاٌ داده
های دیگر خداوند،آغاز
از نور قاﺌم
ربٌ النوع
بشری، رحمت هستند.
که بقول
خداوند، محمد
نیز نعمت
عالمیان است. زیرا
مورد نیاز امروز
نوع بشری برای
سلوک
میباشد.(آسمان)
یکی از الفاظ
فارسی دری قوم
قریش زردشتی میباشد.
که مانند دیگر
الفاظ تغییری محلی
یافته، که
(سماء) شده است.
برای آزمایش
اینکه درب
جبروت اول و
شهود قاﺌم
برای روح عبور
کرده، از درب ملکوت
شهود مصطفوی
باز شود ،
گوﺌی صداﺌی
هست. که همان صدای
قطع کامل روح
سالک از نوع
بشری خود، در
مرگ قبل ار
مرگ میباشد. که
برای مهدی وکاملان
مهدوی درب
جبروت سوم ربٌ
برتر از رحمان
نیز باز نخواهد
شد، که به (نور
ربٌ برتر) از رحمان
برسد. مگر
چهارصد هزار
سال بعد. که بگفته
پیامبر،
روزهای هر
شهود انبیای قبل
از محمد چون مسیح،
یکصد سال است.
لذا با شش
شهود، مسیح یا
شش روز ویوم
یا اوم و
شهود، شش قرن بعد
بود که مسیح در
صورت مولا
علیٌ بجهان متولد
شد. که نزد پدر
آسمانی مسیح،
که نور مصطفوی
بود، و بعنوان
پدر الهی خودش
که تجسٌم بشری
محمد بود
متولد گردید. که
موفق شد، چون سالک
صادقی بود.
والاٌ هیچ
روحی پیامبر
از شکم مادرش متولد
نمیشود. که
نیازی بتولد نداشته
باشد. ولی هر
پیامبری تولد دوم
الهی دارد.
چون از خواب مرگ
قبل از مرگ،
برای دیدار
نور قاﺌم
بخلق پیامبر باز
میگردد. هم نشینی
با پیامبر در
بهشت او، با
با دیگر أهل
بیت، یعنی کاملان
محمدی در هر
زمان، در همان
بهشت انتظار سوم
عرش رحمان
کنار روح محمد
هستند. که در
عوالم الهی
اموری چون روز
وشب وسال وماه
نیست. مانند خواب
ما انسانها،
زمان محسوس
نمیباشد. که میگوﺌیم
پس از وفات
انسان روحش
بدون احساس زمان،
که برای
انسانهای زنده
هست ، وجود
ندارد. گوﺌی فورا
متولد ( نوع
فوق بشری)
میشود. (هم نشینی)
یا شفع وجفت و
زوج پیر
وپیامبر، یعنی
(هم مقام) الهی
که شاهدان عرش
رحمان،و (این
همانی) ویکسانی
مقام الهی خود
را دارند. گرچه
در حیات بشری
اولیای الهی، تفاوتهاﺌی
در رحمتها و
الهامات لدنٌی
دارند. که هریک
برحسب احتیاج
خود برای هدایت
چند سالک خود
الهامات مناسب
زمان ومکان و
احوال سالکان
خود دارند. گرچه
حکمت الهی و
اصول اولیٌه عرفان
الهی از آدم ببعد،
یکسان و ثابت
است. وتفاوت
در (جزﺌیٌات)
حکمت های الهی
برحسب زمان
وعقل سالکان
اولیا هست.
یعنی أصل تخلیه
وتحلیه ورسیدن
بتجلیه های
الهی هفتگانه قوس
صعود سالک و
تجلٌیات هفتگانه
قوس نزول او
برای اولیای پیامبرگونه
که بخلق باز میگردند.
اینکه امام میگوید،
این (سوره) را
در نماز
بخواند، یعنی
صورت شهودی قاﺌم
را داشتن،
برای احتمال
باز شدن جبروت
دوم نور رحمان
است، که برای
مهدی باز
میشود. و (نماز
ناموس) الهی
(اسماء الله)
بزبان یونانی
است. که (صَلات) عربی
نیز، بمعنی (صِله
های) سالک با
شهود پنجگانه ولایت
محمدیاست. و
داشتن (ارتباط)
وتمرکز وتوسٌل
در (درون
گراﺌی) و
اینتویشن سالک
محمدی است.
والاٌ قرآن عثمانی
قرآن واقعی محمد
نیست. که
دوقرٌه شهودی اکتشافی
محمد مورد نظر
است. که با آن یکایک
آسمانهای الهی
وشهودی برای سالک
بازمیشود. که آسمان
ششم سالک، یا
همان جبروت اول
که سالک نجات یافته
بقاﺌم میرسد.
و جبروت دوم
عرش رحمان
برای مهدی
موعود محمد باز
میشود. وجبروت
سوم عرش ربٌ
برتر از
رحمان، چهار
صد هزار سال
بعد، برای (مهدی
الهی تری) باز خواهد
شد. و بقول قرآن،
هر روز ربٌ
شما ،یعنی قاﺌم،
هزار سال شما
است . که با هفت شهود
محمدی هفت
هزار سال بهشت
سوم انتظار
عرش رحمان را
دارند. ولی
روزهای (من ربٌ
رحمان) و
گوینده این
الهام لدٌنی بمحمد،
هر روز آن،
پنچاه هزار
سال شما است. که
بفرض روزهای ربٌ
برتر از رحمان،
برای مهدی
عظیم تر از
مهدی موعود محمد،
هر روز آن از
شهودهای نه
گانه دیدار
نور ربٌ برتر
از رحمان که
میلیون سال بهشت
سوم بوده باشد.
گرچه در عوالم
الهی احساس
(حقیقت زمان)
نیست. چون انسان
در خواب احساس
زمان ندارد.
گرچه داستانهای
زیادی در صحنه
خواب انسان دیده
میشود.که
تماما چون لحظه
ای میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٨١٤ میگوید
هر کس در نماز
(فریضه) معمول عوام
غیر سالک،
ونماز ( نافله)
که هر پیر
کاملی بهر
سالک خود دستور
بدهد و صلاح بداند،
اگر (سوره
الاٌعلی) را
بخواند، روز قیامت،
یعنی روز شهود
قاﺌم در مرگ قبل
از مرگ سالکان
محمدی، آنگاه از
هر درب بهشتی
که بخواهد،
میتواند وارد
شود. که سالکان
با نماز نافله
بنجات سلوکی میرسند.
ولی کاملان بازگشته
بخلق نماز و
عبادت نافله
ای ندارند.
یعنی وارد
بهشت اول خود،
و در (تولد دوم)
معصومانه
بخلق،
وپادشاهی الهی
خود در خانقاه
خویش، نیاز بعبادتی
ندارد. هفت درب
بهشت، هفت شهود
ولایت محمدی
است. ولی در
نوع فوق بشری
با مهدی موعود
و رسیدن بنور
رب ٌرحمان
وعرش ربٌ برتر
از رحمان،
بهشت را باید
هشت درب
خواند. که درب
جبروت سوم از
سمت کنونی ما
خواهد بود.
(سوره الأعلی)
یعنی شهود ربٌ
اعلای رحمان
است. و الاٌ
شهود ربٌ
قاﺌم (ربٌ
عظیم) میباشد.
و خداوند در
مراتب بالاتر
از جبروت دوم
رحمان، در (اعلی
العلٌیٌن)
است. در بهشت
بودن، یعنی در
ولایت
وخانقاه ولیٌ
الهی
بودن،ویا
معصومیٌت
ومعافیٌت کامل
الهی از هر
عبادت ووظیفه
نوع بشری
میباشد. و
بقول ملاٌی رومی،
هر کامل الهی
تمام ذرٌات
وجودش، حتی در
خواب، در حال
عبادت میباشد.
امام صادق با
عدم اعتماد
بقرآن
عثمانی، باز
هرچیزی منقول
از پیامبر، استفاده
عرفانی وسمبولیک
در تعلیم سلوک
الهی مینماید
. اسامی سوره
ها از پیامبر نقل
شده ، که همگی دارای
معنی سلوکی میباشند.
ولی مجموعه این
سوره ها اگر
بوسیله
پیامبر هم
بوده باشد،
عمر وعثمان
دخالت خود را
نموده اند. و بیشتر
منظور آنان فریب
دادن مسلمانان
داشته اند. که (خلافت
سیاسی) پیامبر
را برپا
نمودند.و با
حکمت سیاسی
اسلام، ظرف ده
سال با غارت جهان
آنروز، ایران
وروم و مصر،
نیاز بقوانین ظاهرا
الهی داشت. که
معمولا دیکتاتورها
اظهار نظر دیگران
را نمی
پذیرند.

امام صادق
در حدیث ٢٨١٥ میگوید،
تکرار قراءت
سوره (غاشیه)
در فراﺌض و نافله
نمازهای
سالکان، (پرده
ای محافظ
)الهی را در
شهود عرشی
مییابند. که
عوالم بالاتر
از عرش رحمان
در (غِشاء و
پرده) ودر
نابیناﺌی
انسان کامل
قرار میدهد.
که ورای آن
را، میتوان
(آخرت یا بعدی)
وبالاتر
دانست. که نوع
فوق بشری ونور
رحمان،
نخستین
قسمتهای (ورای
غاشیه) وپرده
ابهام ونابیناﺌی،
وحتی نا
مفهومی ما اسان
بشری میباشد.
امام صادق
نتیجه این
عبادت در پرده
ابهام
ونابیناﺌی
را، که عرش
رحمان است.
کسب (امنیٌت)
از آتش جهنٌم
میگوید. یا
همان معصومیٌت
اولیای کامل محمدی
از تولدات
مجدد نوع بشری
ویا نسخ ومسخ
حیوانی در
جهنٌم، که
همان (جهانوم)
یونانی و
(گوهانوم)
تورات و
(جهنٌم) عربی و
(جحیم) قریش
است. و پیامبر
همیشه از ( نار
وآتش )عکس (نور
الهی وشهود) میگفت.
که همان عذاب زندگی
های حیوانی
وحتی نوع بشری
ما که در حکم آتش
است. که حتی سالکان
در دوره سلوک
از بلایای
سلوکی عذاب و
آتش دارند. تا
بتوانند با
بلایا ی
سلوکی، کمی بعقل
وماهیٌت خود
(أندیشه) یا
(اینتویشن و
انطواء) عربی،
و (درون گراﺌی)
و (توی خود فرو
رفتن) نمایند.
که بحالت
(وحدت وجود)
ویگانگی و
(کلٌی دیدن)
رسید. که (جزﺌی
دیدن) کار
انسان نرسیده بأحوال
وحدت وجود میباشد.
که همان کوچک
بینی ما
است.که الهی وکلٌی
وأبدی دیدن
نیست.

امام صادق
در حدیث ٢٨١٦
میگوید قراءت
سوره( لا اقسم
بهذا البلد)
را هرکس بخواند
،در عوالم
الهی (معروف) و
(صاحب معرفت و
شهود) الهی میشود.
که مقام مخصوصی
دارد. و از
رفقای پیامبر
در عرش رحمان
خواهد بود. که
سالکان در
سلوک
بمعرفتهای شهودی
وعقل الهی تر
میرسند. بخصوص
پس از شهود
قاﺌم وعرش
رحمان رسیدند.
که با هر (سوره)
قرآن عثمانی نیست.
که در (صورت)
شهودی
تجلٌیات الهی میباشد.
و میفرماید،
در قرآن
(عثمانی)
تکرار یک حرف
آمده است. که
اگر برداشت
سلوکی بشود،
بمراتب الهی
وعقل و
الهامات الهی میرسند.
وسالکان در
تمرکز در
وسیله الهی
بمعرفی خداوند،
بشهود ومقام الهی
برتر میرسند.
والاٌ همه
انساتها وحتی حیوانات،
مقام محدود و
نوعی الهی خود
را دارند. ولی
قدر خود را
نمیدانند.
(این بلد و شهر)
که مدینه برای
محمد باشد
نیست. که
(مدینه) جای
دین ورزی
سلوکی با
ولایت محمدی،
وهر کامل الهی
زنده بمعرفی خداوند
برای طالب
لقای الهی میباشد.
تا بنور قاﺌم
برای نجات از نوع
بشریبرسند، و
با عرش رحمان
برای بازگشت پیامبرگونه
بخلق است. که
عقل والهامات لدنٌی
بالاتر دارند.
و در نوع فوق
بشری آینده در
جهان، ازهزاران
برابر عقل
بشری میگوﺌیم.
همان گونه که
نوع بشری، هزاران
برابر عقل نوع
میمون را
دارد. پیامبر
حتی ب(شهر
ومقام) ولایت خود
نیز سوگند
نمیخورد، که
ولایتهای برتر
بعدی در پیش
میداند.

امام صادق
در حدیث ٢٨١٧
میگوید، هرکس
قراءت سوره ( والشمس
و ضحاها) را
خواند، هر (قراءت)
او روز قیامت
گواهی اورا
میدهد . که
سالکان (قرٌٍه
گیری در سوره و
صورت شهودی)
دارند. (ضحی) که
خورشید و بالا
آمدن روزانه
آنرا، در سلوک
الهی خود
میخواند. ونه
خوانندگان و
نفهمیدن معنای
سلوکی مورد
نظر خداوند.
شاهدان
تجلٌیات الهی
هستند که چون
بالاتر رفتن
خورشید برای سالک
است، که (قراءت
قرٌه گیری) وتوسٌل
عبادی دارند.
ونه انسان
مادی غیر
سالک، که هنوز
در حیوانیٌت
نوع بشری خود میباشد.
ویا قشری گری مذهبی
که عبادت
مشرکانه دارند.
وتکامل روح را
دنبال نمیکنند.
که روح هر أتم
وگیاه وحیوانی،
بطور طبیعی تکامل
میکند. ولی قشری
های مذهبی سوء
استفاده از
عقل بشری و
برای لذٌت حیوانی
خود میکنند. که
کرامات
بالقوٌه مورد
نیاز تولد بهتر
بعدی خود را
(تحقٌق و
بالفعل ) نمیدهند.
که فرمان ( کن فیکون
أزلی أبدی) الهی
است. که همه ارواح
باید از
نردبان انواع
و سلسله مراتب
شهودی وعقلی و
الهی تر شدن،
بخداوند
بازگردند، که
باز خواهند
گشت. ولو بقیمت
کارماها و
تکرار گذشته
های نسخ ومسخ حیوانی،و
در آینده های پر
عذاب زندگی
های در جهان
جهنٌمی . که
نوع بشری ما نیز
محفوظ از این
عذاب ها
نمیباشد .

امام صادق
در حدیث ٢٨١٨ میگوید،
قراءت سوره(
والعادیات) را
تأکید مینماید،
که در روز قیامت،همان
شهود قاﺌم،
با (أمیر
المؤمنین) علیٌ
ودر حجره او خواهد
بود. ولایت علیٌ
همان ولایت محمد
وهر کامل محمدی
بازگشته بخلق است.
که (مَعاد و
عودت) وبازگشت
بخلق ،و پس از بیداری
از خواب مرگ قبل
از مرگ است.
این مرگ ارادی
سالک محمدی
برای دیدار قاﺌم
روح القدس (ایدآل
کمال) میسٌر و
واجب برای
انسان سالک
است. (حُجره) مولا
مقام الهی او
در بهشت، و
درتولد نوع
فوق بشری است.
گرچه مولی
درحیاتش خانقاه
و حجره تعلیم
او بوده است. و
اینک در شهود
چهارم مرتضوی،
سالک برضایت الهی
میرسد. که
شانس
کاندیداتوری روح
او، بوسیله روح
محمد، بربٌ
رحمان، و
شفاعت مقام
مصطفوی محمد برای
شهود هم کنونی
نور قاﺌم است.
که شاید با
عرش رحمان پیامبرگونه
ومحمدی تازه
نفس، بتواند
چند سالک خودرا
هدایت براه
محمد کند. که هر
کامل الهی میکند.
و (عادیٌات) با
بازگشتگان پس
از مرک طبیعی،
و یا باز (معاد
)و بازگشت
بجهان در نوع
فوق بشری است.
که با ولایت
مهدی موعود بنور
رحمان وعرش رب
ٌ برتر از رحمان
برسند.ولی برخی
سالکان از
مرحله مرگ قبل
از مرگ
میترسند. چون دلبستگی
بدنیا و علایق
بشری خود را
دارند. و
پیامبر سوکند
بکسانی میخورد،
که مرگ قبل از
مرگ را
داوطلبانه و
عاشقانه پذیرفته
بود که بنور
قاﺌم وعرش
رحمان نیز
رسیدند. وهر
سالک عاشق
میرسد. تا
عاقل در پی پل
میگشت عاشق از
آب گذشت.

امام باقر
در حدیص 2819
میگوید هرکس
سوره (
القارعه) بخواند،
روز قیامت که
روز شهود قاﺌم
روح القدس در
سالکان ولایت محمدی
است، در
(امنیٌت) و
نجات از جهنٌم
خواهد بود. که
نجات شهودی از
نوع بشری دارد.
و عذاب زندگی
های مجدد در
نسخ ومسخ
حیوانی را ندارد.
که دوباره وحتی
صد باره،
بهمین نوع
بشری و شهود قاﺌم
خواهند رسید.
و با مرگ قبل
از مرگ سالک،
عملا روح خود
را از نوع
بشری نجات
داده، و
شایسته رندگی بهشتی
و (فرشته گونه) نوع
فوق بشری،و با
هزاران برابر
عقل بشری خواهد
بود. و امنیٌت
از قهقرا وکارما،
تنها برای هر
(امٌی اوم
کرده) و مؤمن
امٌی شده خواهد
بود.

امام صادق
در حدیث ٢٨٢٠
میگوید، هر کس
سوره ( والعصر )
را بخواند، و
در نافله های خود،
که نماز
وعبادت خاص
سالکان ولایت میباشد،
رور قیامت در
شهود قاﺌم،
(خندان) خواهد بود.
که چون اکنون
کامل الهی
بازگشته پیامبرگونه
خندان است. و
یا در نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد، که با
هزاران برابر
عقل بشری است،
طبیعتا خندان میباشد.
چون دلیل
احساس نجات از
جهنٌم ها را
در نافله ها
.شهود رؤیاﺌی
حود یافته
است. امام مخصوصا
تذکٌر لزوم انجام
سلوک الهی را میدهد.
که قشری های مذهبی،
چه سنٌی یا
شیعی و یا بهرنام
دیگر بوده باشند،
و بدون وسیله سلوک
با یک ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
باشند ،جز
سرنوشت جهان
حهنٍمی در نسخ
ومسخ حیوانی، وحتی
بدتر در فسخ و گندیدگی
گیاهی، ویا
رسخ و رسوخ چمادی،
ویا حتی در
(وَسخ) چون چرک
خواهند بود.
تا باز از نو
از نردبان
انواع بالا
بروند. که
همگی ما انسانها،
از این نردبان
بالا آمده
ایم. و حتی
پیامبرانی الهی
در ولایتهای پیشین
بوده ایم، که
اکنون این عقل
وکرامات را
داریم که بفکر
آینده های
نیامده هستیم.
والاٌ بدون
این مقدمات
کمالات
موجودیٌتهای قبلی،
نمیتوانستیم در
صورت نوع بشری
کنونی، با این
همه کرامات
بالفعل وبالقوٌه
که داریم متولد
بهتر گردیم.
که طبیعتا در
همان انواع میمونی
و یا انسانهای
بداﺌی متولد
میشدیم . که
بسیاری
انسانهای بی استعداد
تکامل روحی در
حیوانیٌت نوع
بشری خود
هستند .

امام صادق
در حدیث
٢٨٢١میگوید،
کسی که قراءت
سوره ( ألم تر
کیف ) را
بنماید، روز قیامت
که شهود قاﺌم
است، از
(صالحین) و
اصلاح روان
خود خواهد
بود. که
کاملان الهی زنده،و
محمد های زنده،
بازگشته بخلق (صالح
وکامل) الهی
میباشد. زیرا (این
همانی) محمد
وعلیٌ، و حتی قاﺌم
را برای سالکان
خود دارد. و
میفرماید،
آنگاه
هر(گواه) آنان
برای دیگران
پذیرفته
خداوند میباشد.
که سالکان خود
را تأیید وگواه
الهی دارند.
چون مقام
حسینی از پنج
تن، و شهود
اول سالکان
خود را دارند.
و از أهل بیت
یا اولاد الهی
محمد وعلیٌ
وفاطمه، واز
(آل عبا)
اولیای الهی میباشند.
ونه مانند آخوندها
معمم و ملبٌس بلباس
ابلیسی کاذب روحانیت،و
بدور از خدا
هستند. پس از
صدر نشینان جهنٌم
پس از مرگ
بشری، وپایان
مهلت امکان
توبه و سلوک خواهند
بود.

امام صادق
در حدیث ٢٨٢٢ میگوید
قراءت سوره (
لِأیلاف قریش
) بنماﺌید، که روز
قیامت برای شهود
قاﺌم، وارد بهشت
میشوید. و بر
سفره هاﺌی از
نور می نشیند.
چون بازگشت بخلق
و با عرش
رحمان
میباشند. و
الهامات عقلی
و( نور صورت شهودی)
خود را برای چند
سالک خود
دارند. که
خانقاه او نیز
یک بهشت است. و
زندگی بقیٌه
عمر او، بهشت
اول ومعصومیٌت
پیامبرگونه
آنان میباشد .
(ماﺌده) های
بهشتی اولیای
الهی،
الهامات لدنٌی،
وگردشهای شبانه
در رؤیاها را
دارند. که بهشت
دوم آنان
میباشد. و هفت
هزارسال بهشت سوم
انتظار عرش
رحمان را
دارند. و چون در
نوع فوق بشری،
و در ولایت مهدی،
بجهان و با
هزاران برابر
عقل و کرامات
بالفعل وبالقوٌه
تازه ای خواهند
بود. گوﺌی نور
و برسفره های
الهی و حکمتها
والهامات
لدنٌی
میباشند. که
تصوٍر زندگی چهار
بعدی آنان را
نمیتوانیم بنماﺌبیم.

امام صادق
در حدیث ٢٨٢٣
میگوید،
قراءت سوره ( أرأیت
الٌذین یکذٌب
بالدین ؟)
تکذیب دین
ورزی با ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
مینمایند. که
امام تذکٌر
احوال مشرکانه
امروز
آنانمیدهد. و
یا احوال دیگر
حیوانات که
آینده قهقراﺌیان
خواهد بود.
دین ورزی
عاشقانه با
ولیٌ الهی،
تنها عبادت
مقبول الهی
انسان است.
ومعیار داوری
الهی از هم
اکنون، ونیز
برای شهود قاﺌم،
و تولد بهتر
پس ازمرگ، عشق
بأهل بیت یا
اولیای الهی، بویژه
پیر کامل بمعرفی
خداوند برای طالب
لقای الهی میباشد.
که پیامبر
(محبٌت) بولایت
و شیفته و(
واله) ولایت شدن
عاشقانه انسان
سالک میداند .

امام صادق
در حدیث
٢٨٢٤میگوید
هرکس قراءت سوره(
أنٌا أعطیناک
الکوثر) را
بخواند، در حوض
کوثر آبیاری
وسیراب میشود.
که سالک در
بازگشت بخلق،
حکمتهای الهی
و( کثیر زیاد)
را خواهد
داشت. که در
(حوزه) تعلیم پیامبر
و ولایت او،
که معلٌمین الهی
زنده محمدی میباشند.
و برای رسیدن
بنور قاﺌم،
شرط داشتن شهود
پنجم مصطفوی
است . که با عقل
برتر خود،
عاشقانه بمرگ قبل
از مرگ برای نور
قاﺌم میرود.
ولو با عرش
رحمان بخلق باز
نگردد. که حکمتهای
(کوثر وکثیر)
زیاد را در
عقل فوق بشری
عظیم، و با
ولایت مهدوی خواهد
داشت. که بنور
رحمان
وچهارصد هزار
سال بهشت سوٌم
درعرش ربٌ
برتر از رحمان
خواهد برسد.
هریک از
تجلٌیات الهی
سطح عقلهای
الهی خود را
دارند. که
هریک هزاران برابر
عقل نوع قبلی
میباشد. گرچه
بعظمت عقلهای انواع
بالاتر، و
شهودها تجلٌیات
بالاتر را
ندارند. که تا
أبد باید
پاکسازی
عالمانه و
آگاهانه روان
خود نمود. که بفرض
محال بروح
الأرواح ربٌ
الأرباب ونور
الأنوار الله
رسید. و صفات و
امکانات عقلی وکرامات
الله را یافت . گرچه
هنوز بخداوند
( هو) بیرون ازهستی
رسیده نشده
ونمیشوند

امام صادق
در حدیث ٢٨٢٥
میگوید قراءت
سوره ( یا
أیٌها الکافرون)
و سوره ( قل هو
الله أحد) در
نمازها را هر
کس بخواند،
خداوند اورا
(شهید شاهد)
مبعوث میکند .
که سالک چون
کامل با شهود
عرش رحمان
پیامبرگونه بخلق
باز میگردد،
تمام سوره های
قرآن عثمانی ودرک
احادیث
فراوان
پیامبر با برداشت
سلوکی خوانده
و فهمیده است.
و در پیمان
سلوکی بمراتب
تجلٌیات الهی
میرسند، که
اکنون برای نوع
بشری میسٌر است.
آنگاه مشمول
کرامات
اولیای الهی،
در جهان اکنون
و در نوع فوق
بشری آینده خواهد
بود.

امام باقر
در حدیث ٢٨٠٢ میگوید
قراءت سوره (ق)
در فراﺌض،
نمازهای
روزانه غیر
سالکان، و
نمازهای
(نافله شبانه) سالکان
در پیمان با
ولایت، که
بدستور پیر
خاص هر سالک میباشد
،آنگاه خداوند
(کتاب نامه
اعمال)
خواننده آنرا
روز قیامت بدست
راست او
میدهد. که بشهود
قاﺌم در جهان
روح و جبروت
نخستین
دریافت میکند.
که امور الهی وروحی
وشهودی در
رؤیاهای
سالکان دست
راست و جانب
(یَمین) با یمن
و برکت وتکامل
است. ولی دست
چپ، که بقول
پیامبر خداوند
هر دو دست او
راست است.
نامه اعمال
کسی بدست چپ
او دادن، یعنی
در جهان مادی وکارماهای
تکرار نسخ
ومسخ مجدد
بجهان حهنّمی
میباشد . زیرا شهود
تجلٌیات الهی
را ندارد. که
خداوند برای کسب
برای این تجلٌیات،
پس از پاکسازی
روان در تخلیه
و تحلیه در نوع
بشری ودر( فصل نوع)
بشری با
کرامات
بالفعل و
بالقوٌه کافی
آفریده است.

امام صادق
در حدیث ٢٨٠٣میگوید
قراءت سوره (
رحمان) که
انجام آنرا
بنماید ،دل ها
یا روح و
روان، دارای
شهود مقدماتی
ششگانه،
بقرٌه و شهود هفتم
احتمالی عرش رحمان
میرساند. که
دل اورا (قرٌت
العین) میکند.
که بازگشت بخلق،
ووسیله قرٌه
گیری سالکان
خود مینماید. که
نور (قرٌه
وخورٌه) چشمان
سالکان خود میباشد.
(انحام سوره رحمان)
همان شهود عرش
رحجمان با
پیمان سلوکی با
یک ولیٌٍ الهی
بمعرفی خداوند
،که خود نخستین
شهود مقدماتی
(حسینی) برای سالک
میباشد. تمام سوره
های قرآن،
ضمنا معنی
صورت شهودی
پیر الهی، و
مراتب شهود
بعدی ( حسنی)
امام زمان
زنده سالک، و شهود
سوم زنانه (
فاطمی ) مادر
الهی سالک
وولایت
محمدی، که بشهود
(مرتضوی) و
علامت رضایت الهی
است. که بشهود
بصورت (مصطفوی)
و (نور قاﺌم)
میرسد. که اگر مشیٌت
الهی و بدای او،
برای سرنوشت
هفتم (عرش
رحمان)و
معصومیٌت سالک
بود، از خواب مرگ
قبل از مرگ
بیدار، و تولد
دوم الهی
انسان کامل، و
محمد زنده وتازه
نفسی برای چند
سالک خود
خواهد بود. و
هر شهودی یک تجلٌی
الهی و یک معجره
ولایت و (آیت و
آیدی) رسیده از
خداوند است. و
قرآن محمد هر
هفت شهود است.
بخصوص دوقرٌه
آخر نور قاﺌم
و عرش رحمان، که
تنها سالکان
موفق ولایت محمدی
بدان میرسند.
و با ولایتهای
قبل از محمد،
تولدات بهتر
بشری و کرامات
بالفعل و
بالقوٌه بیشتر
خواهند داشت.
که ضمن تجدید
شهودهای قبلی خود،
بیک شهود برتر
تازه میرسد.
که چون بشهود پنجم
صورت مصطفوی و
قرٌه محمد
رسید، بنور
قاﺌم و شهود باردوم
عرش رحمان را
خواهد داشت.
که (این همانی) پیامبر
اولی العزم خود
را خواهد
داشت. آنگاه تنها
شایسته تولٌد در
نوع فوق
بشری،و در
ولایت برتر مهدوی
میشود. که پس
از تجدید شش
شهود نوع بشری
بشهود هفتم
صورت مهدوی، و
نور رحمان، و
در شهود هشتم
عرش رب ٌ برتر
از رحمان میرسد.
که آنان هشت بهشت
دارند، یا
همان بهشت های
شهودی .

امام صادق
در حدیث ٢٨٠٤ میگوید
قراءت سوره (
التغابُن) در
نمازها، شفیع
روز قیامت او خواهد
بود. و گواه
عادلی ودلیل
عدل وکمال
است، وتا وقتی
که وارد بهشت بشود.
که همان بازگشت
بولایت
وخانقاه
پیر،و انسان کامل
محمدی تازه، برای
چند سالک خود
شفیع است.و
همراه او و
درخواست
کننده کمالات الهی
و شهودی از
خداوند برای خواننده
این سوره میباشد
. (تغابن) احساسی
است که پیامبر
و هر ولیٌ
الهی و پس از نحات
دارد. که احساس
میکند، قبلا چقدر
کوتاهی وکم
کاری و ضعف سلوکی
داشته، که میتوانسته
زودتر بازگشت بخلق
داشت
،وحکمتها و
الهامات لدنٌی
بیشترو
بالاتر داشته
باشد . که هرکس این
ندامت و
پشیمانی را خواهد
داشت. زیرا داده
های الهی نا
محدود است. و
بین اولیای الهی
هر ولایت ششگانه
نوع بشری،
تفاوت در کمیٌت
و کیفیٌت این
کرامات و داده
های الهی هست.
که (ذخیره
آخرت) بیشتر داشته
باشد. که در
تولد نوع فوق
بشری، در فصول
بالاتر آن نوع
بوده، که
کرامات و
عقلها بالفعل و
بالقوٌه
بیشتری داشته
باشد. که
زودتر بوظیفه شهود
هفتم نور
رحمان برسد.
وشاید با شهود
هشتم عرش رب ٌ
برتر از
رحمان، که نام
او و صفات و
شرایط لازم
دیدار اورا
نمیدانیم. که
مهدی خواهد
گفت. آنگاه در
مقام مهدوی
زنده ای، برای
سالکان خود
بخلق بازمیگردد.
و بهشت سوٌم
انتظار عرشی آنان،
چهار صد هزار
سال خواهد
بود. که باز در نوع
بالاتری بجهان
متولد شود. چه در
کره زمین یا کرات
دیگر.و با
شرایط حیاتی و
چهار بعدی
مهدوی، و حتی
پنج بعدی نوع
بالاتر از نوع
رحمان. و بدین
ترتیب تقرٌب ونزدیکی
صفاتی وحیاتی
و اخلاق و
احوال الهی بالاتری
خواهد یافت.
که بفرض محال
بشهود نور و
صفات و کمالات
و امکانات
خداوند الله آهرمزدا
میرسد. که
آنگاه همچنان
هنوز بخداوند هو
رسیده نشده، که
بیرون از همه عوالم
هستی وحتی عوالم
فرضی میباشد.
که (الله و آهو)
یعنی این الله
اله است وهنوز
خداوند هو نیست.
که در (لاهوت)
جهان (مادی شبه
عدم) دارد. که
نام (الداخل) هستی
و در تمام
موجودات هست.
که غیر از او
نیز کسی و
چیزی در هستی نیست.
و تمامی
موجودات
تجلٌیات صفاتی
خداوند هستند.
که قدر خود را
نمیدانند. از
أتم تاهر گیاه
و حیوان و نوع
بشری و فوق
بشری . خداوند (
هو) در جهان
(الخارج) در
اسم (الباطن)
است. که (ماهیٌت
عدم ما سواه) میگوﺌیم.
که طالب دیدار
او، برای دخول
در (هاهوت)
جهان خداوند (هو)،
باید مطلقا عدمی
شد. زیرا آنجه که
یک روح کامل و
مطلق الهی شده،و
بفرض محال، بخواهد
وارد هاهوت،
جهان عدم
ماسواه شود.
چیزی جز
تجلٌیات الهی
نمیباشد، که بأصل
خود باز گشته
است. شبنمی که
بدریای الهی
هو میرود، که چیزی
غیر از ذات
خداوند (هو)
ندارد. البته
این تصورات
نویسنده، در
باره (عوالم
وجودی) وطبقان
هستی چنین است.
(ماسوت) سنگین
تر از (ناسوت) کنونی
چهان ما ، و
(ملکوت)و
عوالم ملکوتی
خاص ملاﺌک و
ارواح
سرگردان است.
ونیز بی نهایت
عوالم وجودی (جبروتی)
هریک (مکان لا
مکان) یک ربٌ
النوع میباشد.
تا ب(لاهوت)
یعنی هنوز
خداوند هو
نیست. تا بفرض
محال و (مطلق
علی الأطلاق) شدن،
یک روح موفق،
که در أزل، ذاتا
از اقیانوس بیکران
الله و خداوند
هو بوده، که
جهان (هاهوت) میگوﺌیم.
باین منظورکه خواننده
بتواند در ذهن
خود، تجسٌم
ذهنی و تصوٌر
مشخص ومحدود در
جهان بینی
داشته باشد. و
الاٌ همه
مراتب الهی و
عوالم وجودی (محدودیٌتی)
ندارد، که در
(وحدت وجود) در
(صمدیٌت)و أصل خداوند
الله و خداوند
هو میباشد.

امام باقر
در حدیث ٢٨٠٥
میگوید قراءت
سوره ( واقعه)
قبل از خواب،
لقای الهی را
بدنبال دارد.
که نور صورت (بدر
منیر) ماه شب چهارده،
که تمثیلی
برای شهود نور
قاﺌم روح
القدس بگفته پیامبر
است. و قبل از
خواب که سالکان
همه شب، تمام
اعمال سلوکی خود
را انجام
میدهند.
(واقعه) یا حادثه
مهم و
استثناﺌی هر
سالک، همان
وقوع وحصول
نجات از نوع
بشری با شهود
نور قاﺌم
میباشد. و
رؤیاهای شهودی
سالکان را نیز
واقعه
میگویند، که
همچنان (واقعیٌت)
دارد. که
منکران ولایت
آنرا (وَهم)
میگویند. ولی
باز این
واقعیٌت(
حقیقت) أصلی
خود را ندارد.
که مراتب بالاتر
از تجلٌیات
الهی و تا أبد
هست. که
حقیقتهای بالاتری
دارند. و مقام
الله
آهورمزدا
(حقیقت الحقایق)
است. که (مطلق حقیقت)
میگوﺌیم. و
حقیقت برتر
خداوند الله
را مطلق علی الأطلاق
میگوﺌیم .

امام صادق
در حدیث ٢٨٠٦
میگوید قراءت
سوره ( طلاق) و ( تحریم)
در نماز، در
روز قیامت،
یعنی شهود نور
قاﺌم،و پس از
مرگ قبل از مرگ،
در پناه خداوند
خواهد بود.
یعنی معصوم
است. چه در
بازکشت بخلق پیامبرگونه،
ویا هفت هزار
سال بعد برای تولد
نوع فوق بشری.
و رسیدن بمهدی
موعود ، تا
شهود نور
رحمان، که
مقامی بالاتر
از عرش رحمان
است. امام
میگوید،
آنگاه شخص
ترسی ندارد و
داخل بهشت میشود.
که برای مرگ قبل
از مرگ ترسی ندارند.
و داخل
بهشتهای
چهارگانه
اولیا وچهارگونه
کرامات و
امکانات
حیاتی والهی
میشود،که
دیگران
ندارند. بهشت
اول خانقاه خود،
روزها در
معصومیٌت وپادشاهی
الهی سالکان خود،
که کلام او
کلام خداوند
است. حتی اگر
بقول پیامبر،
اتفاقا خطا بگوید.
که از نظر
الهی درست
بوده، وخود
(قرآن ناطق)
است. ونه قرآن
عثمانی، که
دستکاری وحذف
و اضافات در
کلام
پیامبر،برحسب
عقل ومنطق
حقیر خود کرده
اند. وبقول
مولا علیٌ، در
نهصد جای آن
حذف و اضافه
در مقابل رشوه
وپول صورت داده
اند. منظور حدیث
تذکر غیر
مستقیم لزوم
سلوک الهی، در
کاربرد معانی سلوکی
سوره های کتاب
قرآن عثمانی،
وحتی هر کتاب
دیگر.و حتی از
حرکات حیوانات
برداشت ساوکی
میتوان کرد .
ولی در عمل
شرط سلوک الهی
در خلیه
وتحلیه، و
ازجمله قراءت
ها
وخواندنیهای مختلف،که
انجام عبادات سلوکی
سالکان است.
که (نماز
وناموس)های
الهی پنج تن
آل عبا، نام
مراتب پنج
شهود مقدماتی
ولایت محمدی
است. که اصطلاحا
(نافله) گفته
میشود. یعنی
هرچه که پیر
الهی بمعرفی خداوند
دستور آنرا بسالک
در پیمان با
خود داده است.
نه اینکه هر
آخوند ظاهر
الصلاحی
بگوید. ویا حتی
هرولیٌ الهی
بحقٌ، که
خداوند بسالک معرفی
نکرده باشد.
گوﺌی بیماری
است، که بچند
پزشک مراحعه میکند،
و نسخه های داروﺌی
آنان را بگار
میگیرد. ولی هچنان
فقیر و بیمار میباشد.
(نافله) همان قرٌه
های شهود
هفتگانه
متوالی ولایت
محمدی میباشد.
ولایتهای قبلی
نیز برخی از
این مراتب شهودی
را دارند. که
درتولدات بهتر
بشری باید با
ولایت برتر،و
یا ولایت آخر
محمدی، تجدید
آنها را نماید
که بنورربٌ
قاﺌم شرط نحات
از بشریٌت رسید.

امام صادق
در حدیث ٢٨٠٧
میگوید قراءت
سوره (الملک)
قبل از خواب
در أمان الهی هستند.
که (امٌی و
أمین) و ملک
پادشاه
سالکان، و فرشته
الهی مجسٌم در
تن بشری موقٌت
هستند. تا
دیگران
بتوانند اورا بچشم
تن خود
ببینند.
وتمرکز وتوسٌل
کنند. آنگاه
انسان کامل قبل
ار خواب،
(امانت) خدا را
بوی باگردانیده
. که جان بشری أمانت
خدا را، دو
دستی و
عاشقانه و با
افتخار،
تقدیم پیر
نماینده خداوند
داده، که پایان
سلوک ووظیفه
الهی او خواهد
بود. که( جمعه
وجمع و جم) شده
و جمعه (آدینه و
أذینه) بدون
وظایف دیگر
عبادی
میباشند.

امام باقر
در حدیث
٢٨١٩میگوید،
هرکس سوره ( القارعه)
را بخواند،
روز قیامت که
روز شهود
قاﺌم روح
القدس جبرﺌیل
است، در
(امنیٌت از
جهنٌم) یا
جهان و جهانوم
وگوهانوم و
جحیم، کارماهای
نسخ ومسخ
مجدد، بهمین
جهان در
صورتهای نوعی میباشد.
که رور قیامت
و قیام قاﺌم،
که سالک از پرده
مرگ قبل از
مرگ گذشت،
معصوم الهی است.
وطبعا جهنٌم
های حقارت نوعی
را ندارد. و
سالکان ولایت محمدی
در شهود پنجم
صورت مصطفوی
خود، دستور ترک
جان بشری میدهد،
که بجانان
الهی قاﺌم
ونجات برسد.
که برترین
تجلٌی الهی میسٌر
برای نوع بشری
است. آنگاه این
همانی محمد و
علیٌ وحتی
قاﺌم را،
برای چند سالک
خود دارد.
وهمان کرامات
وداده ها و
(آیات و
آید)های الهامی
وعقلی واحوالی
ورؤیاﺌی محمد
خواهد بود. پس
همه سوره های قرآن
عثمانی، و همه
حدیثهای پیامبر
و امامان و
اولیای الهی
در طول تاریخ
و آینده، همگی
با برداشت سلوکی
وانجام سلوک الهی،
آغاز از معرفت
و شناخت ولیٌ
الهی خاص خود،
مانند سوره قارعه
است .گوﺌی
صدای پتکی
برای سالک
میباشد. که
بقولی صدای قطع
ناف نقره ای
روح سالک
میباشد. در
جداﺌی روحش
از ذهن و تنش،
چه رسد بمنافع
و علاقه های
نوع بشری، چون
مال و منال،
ومقامات
اجتماعی وحتی
اولاد خود. که دربازگشت
بخلق بزرگترین
معلٌم الهی اولاد
خود، بخصوص سالکان
خود میگردد.
که اولاد الهی
او و پیامبر و
خداوند
میتوانند
بشوند. وبقول
ابراهیم که
بدون فرزند
است. ولی شاید اولاد
بشری داشته،
ولی اولاد
الهی نداشته
است.که در
اواخر عمر خود
(مبشٌران) شهودی
بوی خبر
دادند، که دو
فرزند خواهد
داشت . اسحق و
یعقوب. ویا
بقول پیامبر
(اسماعیل)
صاحب اسماء
الهی. که
اینان بازگشتان
بخلق بوسیله ابراهیم،
وهمان ( أب و
پدر هوم کرده
وهوم واوم دهنده)
آنان بود. که
پس از ابراهیم
تا زنده بودند،
پیامبرانی
بوده اند. که
(ولایت یهود) شاخه
ای از ولایت
ابراهیم،که
بقول قرآن فرزند(
آزر یا زردشت)
بودند. که
زردشت پیامبر
اولی العزم
آنان بود. که
خود و ایراهیم،
و هر کامل
الهی، اصطلاحا
(یهودی یا
جویندگان یهوه)
که شهود
نهاﺌی (نور
مرتضوی) مسیح
را داشتند. که
بعدا مسیح (تجسٌم)
انسانی مقام
مرتضوی و
رضایت الهی
شد. که محمد،
علیٌ را، همان
روح مسیح میگوید.
که احادیث
مربوط باین أمر
در تفسیرهای
این نویسنده
در وبسایت
هست.         امام
صادق در حدیث
٢٨٢٠ قراءت
سوره ( العصر )
را در نافله
ها بخوانید.
که روز قیامت
خندان خواهید بود.
چون وارد بهشت
میشوید. که پس
از مرگ وقبل
از مرگ بنور
قاﺌم، ویا پس از
شهود عرش رحمان،
وارد بهشتهای
چهارگانه
گوناگون میشوند.
بهشت ولایت
وخانقاه خود.
جه رسد ببهشت چهارم
تولد توع فوق
بشری، در عصر
و زمانه مهدی
موعود محمد.
که (عصر و جهان
ونوع) فوق
بشری با
هزاران برابر
عقل نوع بشری،
و کرامات
بالفعل وبالقوٌه
خواهند بود.
که بتوانند
بنور رحمان،
وشاید بعرش
ربٌ برتر از رحمان
برسند. که از
چهارصد هزار
سال بهشت سوم
انتظار در عرش
رب ٌ برتر از رحمان
استفاده کنند.                                                امام
صادق در حدیث
٢٨٢١ میگوید
هر گس قراءت
سوره ( ألم تر
کیف ) را بخواند،
روز قیامت از (
صالحین )الهی
است. که
کاملان
بازگشته بخلق
صالح و پیامبر
وپاک روان
شده، در تحلیه
و تجلیه های الهی
میباشد. و هر
(گواه و تأیید ونظر
او) درباره دیگران
یعنی سالکان خود،
مورد تأیید
خداوند است.
چون خود مقام
حسینی واز أهل
و آل عبای
محمد هستند.
روحی الهی
شده، که
موقٌتا در
تولد دوم خود بخلق،
در تن بشری
قبلی خود مدفون
شدهاست. که تن
پیر برای سالکانش،
همان ( قبر
حسین) است، که زیارت
آن بهشتی پاداش
دارد. و واجب
تر از حجٌ
کعبه است. که
پیر (قبله) سالک
و(حُجٌت الهی)
اواست .تا به
(حجٌ أکبر) نور
قاﺌم برسد.
ونه زیارت قبر
امام حسین
تاریخی، که هم
سرش در قاهره
است و کربلا
نیست. وهم
مکان قبرش دو
قرن بعد، امام
صادق از اعراب
قبیله ای ساکن
محل در کنار
آب فرات، این
مکان را علامت
گذاری نمود.
که برای قبر مولا
علیٌ نیز،
دوقرن مخفی بود.
تا وقتی که حکومت
امویان برچیده
شد. نام سوره
(ألم تر) یعنی
(آیا ندیدی) که
خداوند به
(أصحاب فیل) مهاجمین
بکعبه، سنگباران
با (سجٌیل یا
سنگ گل) نمود.
که همان سرنوشت
مخالفین ولایت
محمد و سلوک الهی
خواهد بود. که در
(سجیٌل یا سجن)
وزندان
صورتهای نوعی حقیر
گرفتار شدند.

امام صادق
در حدیث ٢٨٢٢
میگوید قراءت
سوره ( لأیلاف)
را هرکس بخواند،
روز قیامت
سواره و با
تشریفات وارد
بهشت میشود.
که بر سفره
هاﺌی از نور
مینشیند.
کاملان که
(ایلاف و ألفت)
(قریش قرٌه
گیران) داشتند.
در بازگشت
بخلق با
تشریفات وجشن
دیگر سالکان،
وارد بهشت ولایت
وطریقت
خانقاه خود
میشوند. و
رحمتهای الهی والهامات
لدنٌی فراوان دارند.
که ماﺌده های
آسمانی است،
که بأمثال مریم
و فاطمه
میرسیده و هر
سالک الهی
ولایتهای
ششگانه دارد.

امام صادق
در حدیث ٢٨٢٣
میگوید قراءت سوره
( أرأیت
الٌذین یکذٌب
بالدین ) را
بخواند، که
آیا عاقبت کسانی
که تکذیب لزوم
دین ورزی محمد
واولیای محمد
را نمودند، که
مشرک قشری
ودوچار
کارماهای نسخ
ومسخ حیوانی شدند.
گرچه مسلمان
بودند ولی سلوک
الهی را نپذیرفتند.
امام میگوید
آنگاه
نمازهای آنها مقبول
الهی است. که
البته سالکان
با داشتن
وسیله الهی که
شرط قبول
نمازهای سالک
است.

امام صادق
در حدیث ٢٨٢٤
میگوید، هرکس
قراءت سوره (أنٌا
أعطیناک
الکوثر) نماید،
در حوض کوثر
آبیاری میشود.
که در شهود
مصطفوی و
بازگشت بخلق با
عرش رحمان، از
حوزه عقلی و
حکمتهای الهی ولایت
محمدی برخوردار
میشود .

امام صادق
در حدیث ٢٨٠٨
میگوید قراءت
سوره ( المعارج)
خداوند از گناهان
شخص نخواهد پرسید.
که روز قیامت
نیز با محمد خواهد
بود. که بشهود
مصطفوی، و در
بهشت نوع فوق
بشری، مورد پرسش
نیست. زیرا
معصوم است، و
(این همانی) مقام
محمد را دارد و
تا زنده باشد،
قرآن ناطق و
محمد زنده سالکان
خود میباشد. و
حدٌ أکثر مقام
محمد، رسیدن
وی بعرش
رحمان، و
معراج و اسراء
او میباشد. که
بسیار نزدیک
در ادراکات
عقلی نوع فوق
بشری است.که مقام
(دنا فتدلٌی و
قاب قوسین او
أدنی) دارد که
در قرآن آمده.
یعنی آنقدر
نزدیک شد، که
گوﺌی بعرش
آویزان است. و
این در مرحله دوم
شهود عرشی
محمد بود، و
در بازگشتگان
بخلق است. و
چنان نزدیک
شد، که دو سر
کمان
تیرأنداز
بچشم
تیرأنداز
نزدیک میشود.
که بهتر ودقیق
تر ببیند. یا صحنه
های عرش رحمان
را ببیند. نه فقط
کرسی رب ٌ
رحمان و (أرج و
أریکه)
الوهیٌت اورا
در نوع فوق
بشری میرساند.و
ضمنا تمام فرش
عرش که سراسر
آسمان را
گسترده دیدم،
گوﺌی (تمثیل و
تشبیه) از
گلها و
رسوماتی که در
جهان ندیده
بودم و نیست. و سمبول
بی نهایت
أرباب نوع آینده
برتر از رحمان
هستند. که از دوری
نسبت بما،
کوچک تر از
کرسی هستند.
همان گونه که
ما کهکشانهای دور
را کوچکتر از
آنچه هستند
میبینیم .

امام صادق
در حدیث ٢٨٠٩
میگوید قراءت
سوره ( لا
اُقسِم) که سوگند
نمی خورم، و
نیز عمل بدان.
آنگاه خداوند
روح انسان را در
بهترین صورت از
قبر بیرون
میآورد. که از قبر
عزلتگاه دوره سلوک
با شهود نور
قاﺌم نورانی
والهی، و برای
توسٌل چند
سالک خود، که در
رؤیا بآنها
نشان میدهد.
(عمل بدان)
یعنی تمرکز وتوسٌل
عبادی بصورت شهودی
وسیله الهی
حسینی بمعرفی خداوند
است.

امام صادق
در حدیث ٢٨١٠
میگوید قراءت
سوره ( والنازِعات
) هرگز کسی
تشنه نخواهد
مرد. که مراتب شهودی
و تجلٌیات الهی
و عقلها و
الهامات مربوطه
را دارد. که
تشنگی عقلی
ندارد. و چون حیوانات
قهقرا شده در
صحاری، همیشه تشنه
نخواهند بود.
چون سالک الهی
بودند.

امام صادق
در حدیث ٢٨١١
میگوید قراءت
( ویل
للمطفٌفین ) بدا
بحال کم
فروشان، و سبک
گیران وظیفه الهی
خود. که کم
فروشان در آتش
جهنٍم، برای
عبرت گیران از
خواندن این
سوره بهشتی هستند.
که عذاب آتش
ندارند. و
براحتی از پل صراط
میگذرند، که
همان دوره سلوک
و مرگ قبل از
مرگ است. چون
در قیامت
محاسبه ای ندارند.
که جز کاملان
شاهد قاﺌم،
مورد آزمایش
ومحاسبه الهی
از گذشته و
دوره سلوک
ندارند که این
مصونیٌت را
دارند. و این سوره
تذکٌر
بسالکان
میدهد، که در
کوشش وجهد سلوکی
خود کوتاهی نکنند.
ویا مقاصد
دنیوی در پیوستن
بولایت
نداشته باشند
.

امام صادق
در حدیث ٢٨٥٣
میگوید هرکس در
جوانی قرآن بخواند،
بذات و روح آن
(قرآن) متٌصل
میگردد. که انسان
در جوانی قرآن
و سلوک و قرٌه
گیری داشته
باشد، بشهود میسٌر
خود میرسد. و
اتٌصال بروح
قرآن یا قرٌه
های شهود و
تجلیات الهی و
روح القدس
قاﺌم میرسد. واین
همانی مقامات
الهی آنها را
مییابد. در
جوانی قدرت اراده
و صبوری وعشق
ورزی الهی
دارد، و
گرفتار موانع سلوکی
چون ازدواج و
شهوت رانی نمیشود.
امام میگوید،
آنگاه از
(سفیران) نجات یافته
الهی میگردد.
که ارسال بخلق
پیامبرگونه
داشته، و سفیر
و مسافرت کرده
الهی،
ونماینده
ووسیله انتقال
الهامات الهی بسالک
خود میباشد.

رسول خدا
در حدیث ٢٨٥٤ میگوید
روز قیامت، قرآن
بخواننده خود
میگوید،
خدایا این
خواننده من
روز وشب خود
را در من
گذاشت.
وخداوند
دستور پاداش زیادی
را بوی میدهد.
و این قرآن عثمانی
نیست، که در
حیات پیامبر
نبود. بلکه
قرٌه های شهود
بخصوص (قرآن
دوقرٌه) محمد
در نور قاﺌم و
عرش رحمان
است. و این قرٌه
های مورد
توسٌل عبادی سالک
است، که
بخداوند
وساطت و شفاعت
میکند. و
پاداش الهی در
اصلاح روان
سالک است. ویا
در شهود برتری
برای سالک
است. بخصوص شهود
پنحم مصطفوی،که
از ربٌ رحمان
درخواست شهود و
هم اکنون قاﺌم
را برای سالک
که او را کاندیدا
مینماید. و
اگر مشیٌت
الهی بود، با
مرگ قبل از
مرگ بنور
قاﺌم، و نحات هم
اکنونی میرسد.
والاٌ
اصلاحات
بیشتر روان سالک
را مینماید،
که به (حدٌ
کفایت یا شرط
کافی) پس از
(شروط لازم)
بنور قاﺌم
برسد. ویا در
وقت مرگ طبیعی
سالک بقاﺌم
برسد.

امام باقر
در حدیث ٢٨٦٨ میگوید،
قراءت قرآن
روز قیامت بصورت
زیباﺌی خواهد
بود. که همان
نور قاﺌم (بدر
منیر) روح القدس
است. که همان
نیز نور ذات وروح
سالک موفق خواهد
بود. که این
همانی شهود
آخر خود را
دارد. وچون بخلق
بازگشت، نور صورت
حسینی وی برای
سالکان او در
رؤیا درمعرفی خداوند،
و یا در حضور ذهنی
سالک نورانی
دیده میشود.
وزیباﺌی صورت
نوع فوق بشری روح
نجات یافته،
قابل قیاس با زیباﺌی
صورت بشری و
نخواهد بود.
همان گونه که زیباﺌی
صورت بشری، با
زیباﺌی صورت میمون
قابل قیاس نیست
.که هزاران برابر
عقل برتر را دارند.
وتوصیف بیشتری
از پیامبر از
بهشت که در
أصل حدیث هست.و
میتوان با قید
شماره حدیث در
وبسایت این
نویسنده آنرا
یافت.

امام صادق
در حدیث ٣٠٥٨ میگوید،
هر کار انسان
ثواب آن در
قرآن هست. نه
ذکر اعمال
نیکو که برحسب
عقل و سلیقه
انسان، أمری
خوب است که انجام
بدهد. که کتاب
قرآن عثمانی، اگر
برداشت سلوکی
بشود. کلٌیات
سلوک الهی
ووعده های
الهی و یا
تهدیدهای
جهنٌمی در آن
هست. ولی این
کتاب الهی سلوک
ووظیفه مکتوب
ومقرر انسان
است. که ثواب الهی
هر کار سالک
در سلوک، و
بصورت قرٌه
های شهودی است.
که شروط لازم
هر مرحله تکامل
سلوکی در روان
انسان، ثبت
مراتب الهی میباشد.
و هر گاه به
(حدٌ کفایت) هر
مرحله رسید، شهود
برتری بسالک
میرسد. که
سرنوشت سلوکی
تازه و عقل
الهی مربوطه
را بهمراه
دارد. که کار
خلاف سالک
مشکل بلایای سلوکی،
وانتظار شهود
جدید را
طولانی مینماید.
و الاٌ غیر
سالکان خوب و
بد آنها،
أثرات منفی و
جنبه های مسؤلیٌت
ساز دارد .که
جهنٌم کارمای پس
از مرگ آنان
را بیشتر مینماید،
که نسخ ومسخ بدتری
خواهند داشت .

امام سجٌاد
در حدیث ٣٠٧٢ سفارش
قرآن را بکسی
میکند. که
انسان بهشت را
بدست خود از طلا
ونقره ومعطٌر
میسازد که در
آن هست . این
قرآن قرٌه های
شهودی
توسٌلات
عبادی سالکان
میباشد. که
خداوند پس از
نتایچ اعمال
شهودی وسلوکی
سالک است، که
خود در
بهشتهای نوعی
بهتر پس از
مرگ میسازد.
واین کمکهاﺌی
گران بها است،
که خداوند
بسالک میکند. که
او بتواند موفق
گردد. وبنجات
برسد و قهقرا
نرود. ودر فصل نوع
بشری بهتر، با
کرامات
بالفعل و
بالقوٌه بیشتر،
ویا در نوع
فوق بشری
خواهد بود.
بازگشتگان
کامل محمدی بخلق،
چهار بهشت
دارند. رورها
مصونیٌت
وشبها
گردشهای ملکوتی.
وبهشت سوم هفت
هزار سال
انتظار در عرش
رحمان، و بهشت
چهارم تولد فوق
بشری بجهان .
جهنٌمیان غیر سالک
و قشری مذهبی،
هرچقدر عبادت
قشری بدون
وسیله الهی بنماید،
جهنٌمی تر در
مسخ حقیرتر
نوعی میشود.

امام عسکری
در حدیث ٣١٣٤
میگوید، در
قراءت سوره
فاتحه، که باعث
فتح وباز شدن
عوالم الهی و
شهودی میباشد.
که آغاز با
شناخت پیر
الهی، تنها
وسیله الهی میسٌر
برای طالب
لقای الهی
است. که با
معراجهای روحی
بعدی تا عرش
رحمان پیش میرود.
که بعدا
عزیزان خود را
مییابد. چه سالک
کامل در
بازگشت بخلق،
که اولاد
وعزیزان خود
را دارد
ومیبیند. که
قبلا کمتر
بآنها تماس داشت.
ویا در مراتب شهودی
وعده های الهی
را یکایک میبیند.
که دیدار آنها
برایش آرزو و
عزیز و مغتنم
بود. والاٌ
غیر سالکان در
نسخ ومسخ
عزیزان بشری
را نخواهد دید.
وحتی عزیزان حیوانی
هم ندارد. که
پس از جداﺌی
از مادر خود
گاهی آن را
میدرد.

امام صادق
در حدیث ٣١٥٦
میگوید سوره (
زُمٌر) یا زمره
ها وگروه های
حیوانی، در
قهقرا ویا گروه
های سالک هم
ولایت خود، که
چگونه سالک هزاران
برابر پاداش میگیرد.
که در نوع فوق
بشری نیز
هزاران برابر
عقل وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه دارد.
پیامبر چنین
تشبیه میکند،
که ثواب ها را
هزار شتر حمل میکنند.

امام صادق
در حدیث ٣١٥٧ میگوید
قراءت سوره(
حم عسق ) در روز قیامت
انسان را سفید
روی چون برف،
ویا چون خورشید
پر نور
میسازد. که
کاملان الهی در
بازگشت بخلق برای
سالکان خود، این
نور پیر را در
رؤیا از خداوند
می بینند. ویا در
تولد نوع فوق
بشری، که زیباﺌی
آنها نسبت
بزیباﺌی نوع
بشری ناچیز است
.

امام صادق
در حدیث ٣١٥٨ قراءت
سوره ( إنٌا
أرسلنا ) را با
محاسبه و
صبوری
بخواندن بعدا
محاسبه الهی
ندارد. برای بعد
از نجات ویا در
احوال سالک،
که ارسال الهی
پیر کامل خود
را قدر بداند
وتوسٌل کند.
محاسبه الهی خاص
سالکان را ندارد.
ویا برای شهود
قاﺌم ونجات
تأخیری ندارد.
که مرحله آخر
پاکسازی و حدٌ
أکثر روان سالک
میباشد تا
بقاﺌم برسد.
سالک برای همه
کسب تکلیف خود،
تنها برسول
الهی خویش مراجعه
میکند. که هر
نظر پیر همان
نظر الهی
میباشد.

امام باقر
در حدیث ٣١٥٩ میگوید
قراءت سوره(
هل أتی علی
الانسان ) را
پنجشنبه ها
بخواند،
همسران (حور
العین) وچهار
هزار کنیز و
فرشته دارد.
کاملان الهی
پس از بازگشت بخلق
همسران، یا
همان سالکان طالب
لقای الهی، چه
مرد باشند یا
زن، وهزاران
طرفدار و
شنونده مجالس
دارند. که
برای آینده
سلوک احتمالی زمینه
سازی روانی مینمایند.
سالکان در
شهود پنجم
مصطفوی این
سوره را
بخواند، چون
بیاد میآورد
تا کنون چه کشیده،
که بدیدار
مصطفوی رسیده،
پس باید دستور
مرگ قبل از
مرگ مصطفوی را
عاشقانه انجام
بدهد. که بنور
قاﺌم ونجات برسد.
(حور العین)
دخترکان زیبا
در بهشت نیست. که
ارواح در
عوالم الهی، تن
و اخلاق حیوانی
و شهوانی
ندارند. گرچه پیامبر
برای تشویق اعراب
جاهل، این
تمثیلات سلوک
را بالفاظ
بشری تبدیل مینماید.
(حور همان هور
و خورٌه)
شهودی است که چشم
دل ناظر خود
را روشن
مینماید. که
سپس حضور ذهنی
مداوم آنرا
دارد.
(فرشتکان) که با
(فرٌ الهی)
دارند، کاملان
و سالکان موفق
آنان در هر
ولایت سلوکی و
در خانقاه پیر
میباشند.
پیامبر
روزهای هفته
را بین مراتب شهودی
تقسیم کرده.
یکشنبه شهود
حسینی و
دوشنبه شهود
حسنی، و سه شنبه
شهود فاطمی، و
چهار شنبه شهود
چهارم
مرتضوی، که
برای سالکان
صوفی بسیار اهمیٌت
دارد. که تنها
کانال رسیدن بشهود
پنجم مصطفوی، و
روز جمعه آدینه
شهود قاﺌم،
یا پایان
وظیفه سلوک و
عبادت در
بازگشته بخلق است.
روز شنبه خاص سالکان
قبل ار شهود
حسینی میباشد.
که روز شنبه
یا(سَبت و
سُبات) چون
کرچ مرغ که
فعالیتی نمیکند،
ومنتظر معرفی پیر
الهی خود
میباشد. که یهودیان
روز شنبه کار
نمیکنند، یا
آتش روشن نمی
کنند، اگر
واقعا سالک با
ولیٌ الهی
بمعرفی
خداوند
باشند، که
بکار دنیوی ومادی
و بشری نمیپردازد
. و الاٌ باز همان
قشری گری که
هرچه برای خود
از احکام دینی
در پیش میگیرند
باطل است. حتی بذرستی
کار پیامبران
خود را
بنمایند، ولی وسیله
توسٌل عبادی ندارند.

پیامبر در
حدیث ٣١٦٠
میگوید کسانی که
ازدواج
مؤمنان را فراهم
نمایند، خداوند
برای آنها چه پاداشهاﺌی
دارد. که
(مؤمنان اوم کننده)
سالک را کسی
کمک گند، قطعا
خود دانای راه
الهی است. کسی
را بلزوم
یافتن پیر
کامل بمعرفی الهی
کمک نماید. و
ازدواج جنسی
در نظر نیست.
که زوج وجفت و
هم نشین و هم
سفر الهی با
سالک تا نور
قاﺌم باشد. و
کمک بوصلت و
رسیدن سالک
بولی ٌ الهی
او بنماید.
ورفع مشکلات
این ( صلات و
ارتباط )را
بنماید. برای
هدایت کننده ثواب
الهی دارد. که
زودتر بقاﺌم
برسند. و یا ذخیره
آخرت بیشتر برای
نوع فوق بشری خود
کند . اولیای الهی
سعی ندارند
افرادی را در
پیمان خویش
بیاورند، مگر دستور
و الهام الهی برای
پیر، و برای شخص
مستعد شایسته
و طالب نجات
برسد.

امام باقر
در حدیث ٣١٧٨
میگوید (حاملان
قرآن) عرفای
أهل بهشت
هستند. و
مجاهدین در
راه خدا و
سادات بهشت
میباشند. که
قرآن خوانهای
عثمانی
نیستند. بلکه صاحبان
شهود قرٌه های
ولایت محمدی
هفتگانه، که عارفان
و أهل بهشتهای
برتر فوق بشری
آینده، وتنها مجاهدین
و تلاشگران در
راه خدا، و
هدایت دیگران براه
خدا، که بدون
جنگ وخون ریزی
فعٌالیٌت میکنند.
بلکه با نفس
امٌاره
خویشتن وچند
سالک خود،
بمعرفی خداوند
میکوشند. و
آگاه از امور الهی
و بهشتی و
آینده های
بهتر ارواح
موفق، و آگاه از
آینده های سرکشان
از هدف خداوند،
که با پاکی
روان خود ار
عقده ها و
عقیده ها در
خانقاه خود،
پادشاهی الهی
و هدایت دیگران
مینمایند.
سادات اولاد
جسمانی و بیولوجیک
محمد و امامان
نیستند. بلکه اولاد
الهی محمد و
هر محمد زنده،
که امامان
امٌی هر زمان میباشند.
و افراد
شایسته را میشناسند.
ومنحرفین گمراه
کننده دیگران،
در آخوندهای قشری،
در هر مذهب و
هر دینی را
میشناسند. که
همان شناساﺌی
خداوند و
مراتب الهی
میباشد. که
حتی بقول پیامبر،
خطای اتٌفاقی
آنها باز در
داوری الهی درست
است .

امام عسکری
در حدیث ٣٣١٣ میگوید(
کتاب لا ریب
فیه ) یعنی در
سلوک الهی که
حای تردی و شک
در آن نیست. و
نه درکتاب قرآن
عثمانی .آنکاه
در عبور تکاملی
سالکان در
مراحل سلوکی و
شهودی خود
تردیدی ندارند.
که وعده ها
وحتی توعیدها و
تهدیدات
خداوند برای مخالفین
از هدف خداوند
برای سلوک الهی،
جای تردید و
دو دلی در آن
نیست . که غیر
سالکان هرگز بدون
تردید
ونگرانی
نمیباشند.
برداشت سلوکی از
قرآن عثمانی، و
هر کتاب ونوشته
و گفته ای، باز
هدایت کننده میتواند
باشد. پس اول آموختن
طرز تفکٌر
سلوکی لازم
است، آنگاه کاربرد
عملی آن در
قراءت قرآن
عثمانی، واحادیث
بسیار زیاد،
مفید است. که
جاهلان
برداشت سلوکی
را نمیتوانند
بدون تردید از
گفته های پیامبر
وخداوند باشند.

امام صادق
در حدیث ٣٣٦٩ میگوید
بپیامبر
گفتند، قرآن دیگری
بیاور، آنگاه
تورا می پذیریم
. پیامبر کتاب قرآن
عثمانی را اراءه
نکرده بود، که
کتاب دیگری بیاورد.
بلکه این طریقت
جدید ولایت محمدی،
وقرٌه های شهودی
تازه قاﺌم و
عرش رحمان
است. که ادیان
و مذاهب قشری میخواهند
بهمان قرٌه
های شهودی
انبیای اولی
العزم خود، عمل
نماطند که
قشری ها نمی
کنند.و
میخواهند
بهمان ها
اکتفا نمایند.
قریش زردشتی و
یهودیان
فراوان اطراف قریش
نیز زردشتی بودند.
که همگی قشری
و غیر عامل بسلوک
الهی زردشت. و
بعدا پیراوان
قشری مسیح، و
اکنون پیروان اسمی
و قشری محمد،
چه ستٌی باشند
یا شیعه و یا
بهر نام دیگر،عمل
سلوک پیامبر
خود را نمی
کنند.و خداوند
یک دین و یک مذهب
بیشتر ندارد.
و از انسان
سلوک را میپذیرد.
که همان روش
عملی و الهی
با یک ولیٌ الهی
بمعرفی خداوند،
بهر طالب لقای
الهی، و کسب
رضایت و
موافقت الهی
میباشد . قریش
الهی چون محمد
، باید قرٌه
گیری کنند تا
ب(خورٌه
وخورنق) شهودی
برسند، که قریش
میگفتند

امام باقر
در حدیث ٣٣٧٢ در
باره کتاب
(محکم در آیات)
میگوید، که
کتاب قرآن
عثمانی نیست.
بلکه قرٌه های
شهودی و سلوک الهی
ولایت و برتر محمدی
میباشد، که
محکم وبا هدایت
و رهبری
میباشد. و
براهنماﺌی یک
پیر کامل حسینی
بمعرفی
خداوند، بهر طالب
رضای خدا است.
امام در باره کلمه
(محکم) میگوید.
که البته باید
برداشت سلوکی
آنرا فهمید،
که (احکام) و
دستورات خدا و
پیامبر و
اولیای زنده سالکان
میباشد. که
جای تردید
سالک نباید باشد.
و عکس محکم (متشابه)
است . که آخوندهای
قشری مذهبی مشرک،
و دشمن سلوک
الهی و اولیای
الهی، و
قاتلان آنها ،
کلمات خود را شبیه
کلمات و الفاظ
اولیای الهی بکار
میبرند. که جز فریب
پیروان جاهل
خود نظری
ندارند. و
(خرسواری) خود
را ادامه
بدهند و
استثمار و
استحمار آنها نمایند.

امام صادق
در حدیث ٣٣٩٦ میگوید،
نزول قرآن بر
عجم ها، یا
ملل غیر عرب،
اگر چنان میشد
اعراب آنرا نمی
فهمیدند. (عجم)
یعنی جم نا
شدگان (أجم) که قشری
ها و مخالفین سلوک
الهی میباشند.
(عرب) نیر همان (أرب)
و بدون ربٌ
ومربٌی الهی
میباشد. و
پیامبر اعراب صحرا
را که کاملا
دور ار هر
امکان تگامل روحی
میدانست که
(اعراب) خواند.
والاٌ زبان عربی
امروز، همان زبان
قریش است، که فراوان
واژگان فارسی دری
از فرهنگ
زردشتی و اوستا
را دارد. گرچه
تحت تأثیر وخلط
زبانهای بومی
وبداﺌی کودکانه
قرار گرفته
است. هر زبانی
در هر قومی
چنین است . و
خداوند برای هر
ملٌتی بقول پیامبر،
رسولان و
کاملان الهی
از همه
ولایتهای ششگانه
فرستاده
ومیفرستد . که بزبان
آنها صحبت شود.
که بفهمند
شاید هدایت براه
خدا در سلوک بشوند.
پس پیر کامل الهی
بمعرفی
خداوند بزبان
و عقل وتوان چند
سالک خود صحبت
میکند. که با سالک
دیگری با خود،
بگونه دیگری
خواهد گفت.

امام عسکری
در حدیث ٣٤٣٧ میگوید
کلمه ( ألم) در
قرآن خطاب
خداوند بپیامبر
است. که حرف اول
الف، مصطفی یا
مرتضی میباشد.
اسامی الهی پیامبر
و تمام کاملان
الهی محمدی در
طول زمانها.
محمد است. مهم برداشت
سلوکی از تمام
کلمات و مطالب
قرآن عثمانی و
احوادیث پیامبر،
و هر مطلب وگفته
دیگرو از هر
کسی بوده باشد.
آنگاه برداشت
سلوکی کلامی الهی
خواهد بود. و
از دهان هر کس
بیرون آمده باشد.
قرآن یعنی دو قرٌه
شهود تازه محمد.
قاﺌم و عرش رحمان
است. و گفته
های پیامبر
بقول خودش،
اگر تطبیق بر
(سنٌت) یا همان
سلوک الهی نکند
،آنرا باید بدیوار
کوبید. گرچه
بالفعل من
گفته باشم. و
اگر تطبیق بقرآن
سلوکی و سنٌت نمود،
درست است حتی اگر
من شخصا نگفته
باشم که
بایشان نسبت داده
شده .

سلمان فارسی
در حدیث ٣٤٤٤ کشیشی
کاتولیک گفت، پیامبران
باید وصیٌ
وجانشین مورد
توصیه ووصیٌت
داشته باشند.
ولی نه اینکه پیامبران
ولیعهد
وجانشین
سیاسی برای خود،
وصیٌت و سفارش
کنند .که همان
مقام عقلی
والهی پیامبران
خود را نداشته
باشند. سلمان
فارسی بکشیش میگوید،
که وصیٌ محمد
علیٌ بود. اگر
آن کشیش با
ولایت سلوکی مسیح
بوده باشد،
میخواسته بولایت
برتر الهی، بشهود
باز بالاتر از
مسیح برسد.پس باید
بغلیٌ وهر
کامل الهی
محمدی که علیٌ
زنده ای است،
مراجعه کند. و
اگر خداوند در
رؤیا بوی معرفی
کرده باشد. و
نه دنبال
مدٌعیان
آخوند و
فیلسوف باشد.
که (علم الهی)
سلوک الهی است.
ونه علوم مادی
وسیاسی یا
تکنولوجی صنعتی،
که کسی را
بخدا نمیرساند.
که علمای
فیزیکی زندگی
بشری پر رفاه
را میجویند. که
خود نیز
ستمگری تازه
ای بدیگران میباشد.
که از راه خدا
و هدف طبیعت
هستی و
موجوذیٌت
انسان جلوگیری
مینماید.

امام صادق
در حدیث ٣٤٧٨ میگوید
( معروف) در
آسمان و زمین
علیٌ میباشد.
چه در حیاتش
برای عرفان و
شناخت الهی تا
خود نیز عارف
الهی گردد.
وچه پس از
وفات مولی در
شهود چهارم مرتضوی
در سیستم
ولایت سلوکی محمدی،
که باید با
شرایط لازم از
نظر داوری الهی،
بشهود چهارم
مرتضوی رسید.
که بودا بعرش مرتضوی،
و زردشت بنور
مرتضوی در
مسیح رسید،
ومولا تحسٌم
انسانی مقام
مرتضوی شد. که
در کنیه مرتبط
بمولا علیٌ
مرتضی است. و
الاٌ مراتب
شهودی ماهیٌتی
الهی و از
عوالم الهی هستند.
وهرکامل الهی زنده
برای چند سالک
خود، علیٌ
زنده وحتی محمد
و قاﺌم زنده
ای میباشد.
سالکان پس از توفیق
نجات نامی از
خداوند
میگیرند، که
بدان شهرت مییابند.
و مولا نام (حیدره)
داشت. که پیامبر
نام علیٌ را
بر وی گذاشت. زردشتیان
و یهودیان که
در أصل زردشتی
بودند، بندبال
شهود الهی آخر
خود یا ( کیان
خورٌه) ایلی و
ایلیا تلاش
میکرده ومیکنند.
علیٌ یعنی عالی
و برتر
میباشد. و
محمد اعلا و
أحمد است.و خداوند
و مراتب برتر
شهودی و آینده
های منتظر ظهور
در جهان، در
(اعلی
العلٌیٌین)
هستد. شاهدان شهود
چهارم مرتضوی،
مدرک قبول الهی
وتولد فوق
بشری را، در
وقت مرگ طبیعی
دارند. اگر
بقیه عمر
سلوکی خود را
اتلاف نکند.
که شاهدان قاﺌم
معصومیٌت و
معافیٌت عبادی
بیشتر دارند.

امام صادق
در حدیث ٣٤٩١ میگوید
دلیل معجزه
رسالت و پیامبری
محمد، که
میگویند قرآن
است. در واقع
در همان (قرٌه
های) شهودی تازه
محمد است که نور
قاﺌم و عرش
رحمان
میباشند. که
معجزه او تنها
برای شاهدان
صورت مصطفوی
میباشد. که
دیگران عاجز
از رسیدن بدان
هستند. که حتی مسیح
و زردشت، وهمه
انبیای قبلی بدان
نرسیده
ونمیرسند. مگر
در تولد بشری بهتر
و سلوک با
ولایت محمدی
هر کامل محمدی
رنده، که تخلیه
و تحلیه و
تأمین شرایط لازم
تا شرط کافی از
نظر داوری
الهی را
بیابند. بخصوص
قبول عاشقانه
مرگ قبل از
مرگ است.و روح مسیح
همان روح علیٌ
در تولد بعدی بود.
که خود نیز
بنور قاﺌم و
نحات از نوع
بشری رسید.
معجزات
سحرآمیز معروف
انبیا، چون
موسی ومسیح و
محمد، تماما در
رؤیاهای سالکان
آنها دیده شده
است. و جاهلان
همیشه از
اولیای الهی
تازه رسیده
انتظارعملیات
سحرآمیز دارند،
تا اورا باور
کنند. که
بازهم
نخواهند پذیرفت
. ودلیلی علمی و
فریب کاری
برای آن پیش خواهند
کشید.

پیامبر در
حدیث ٣٥٣٨
میگوید من نیز
خواهم مُرد، و
برای شما دو
أمر سنگین و
مهمٌی بجای میگذارم
که بدان پناه
ببرید. یکی
قرآن و دیگری عترت
و أهل بیت من
هستند. قرآن
عثمانی منظور نیست
که در حیات پیامبر
نبود. بلکه ( دو
قرٌه) شهودی
اکتشافی محمد
میباشد.وپس از
محمد همیشه این
قرٌه ها
وخورٌه ها
برای سالکان
از خداوند
میرسد. و
شاهدان آن
(این همانی) مقام
الهی محمد را
خواهند داشت.
که هرکامل
حسینی بمعرفی خداوند
برای هر طالب لقای
الهی نیز،
حامل و صاحب قرآن
و دارنده همین
قرٍه های شهودی
میباشد. ودر
هر زمان های بعدی.
حتی پس بعثت و
ظهور مهدی
موعود محمد، و
مهدی های بیشمار
بالاتر نقش مصطفوی
برای نسلهای
بالا آمده از
مراتب بشری ادامه
دارد ، که
هرشش ولایت
الهی بشری، چون
هر کلاس مدرسه،
همیشه نسلهای جدید
از محصٌلان خود
را دارند. و
همیشه بگفته پیامبر
٣١٣ ولیٌ الهی
زنده در جهان هستند.
که میتواند رقمی
سمبولیک از کثرت
نسبی
آنانباشد که در
همه ملٌتها و
سرزمین ها
میباشند. اینان
(عِترت و آثار)
باقی مانده
ومیراث داران پیامبر
میباشند. ونه آخوندها،
که نام عالم برخود
میگذارند. که
عالم تنها
کامل الهی و
آگاه از
تجلٌیات الهی میباشد.
أهل بیت محمد
اولاد جسمانی
نیستند. چه
رسد بنوکران
در خانه پیامبر
میباشند. که
(بیت محمد)
طریقت سلوکی وخانقاه
وولایت هر
محمدی زنده که
از اولاد الهی
پیامبر وعلیٌ
و فاطمه
مییاشند.
کسانی شهودهای
الهی را
دارند. وحتی
از اولاد وعیال
خداوند میباشند.
و (سیٌد و
سادات) تنها کاملان
الهی زنده
هستند . حتی اگر
از اولاد جسمانی
و بیولوجیک پیامبر
و علیٌ نبوده باشند.
أهل بیت
انسانهای
سالک (أهل و
تربیت) یافتگان
و شایستگان
طریقت محمدی
هستند . اولاد جسمانی
محمد وعلیٌ، و
هر ولیٌ الهی،
که تنها
خواسته
خداوند و پیامبر
و غلیٌ را
انجام ندهند،
جهنٌمی تر
خواهند بود.
ومسؤلیٌت بیشتر
دارند، که خمس
پیامبر وزکات خداوند
و سهم امام را بستم
و زور و ناحقٌ
از مردم
میگیرند،
وشکم بزرگ میکنند،
ولی روح خود
را از نظر
خداوند
حقیرتر
وکوچکتر مینمایند.

امام
عسکری در حدیث
٣٥٤٧ میگوید اینکه
منکران قرآن
از تناقضات آن
میگویند، آیا
نمیدانند که
برداشت باطنی
قرآن را
نداشته
باشند، با تناقضات
روبرو میشوند.
قرآن واقعی
قرآن عثمانی نیست.
حتی اگر
تناقضی هم
نداشته باشد.
بلکه قرٌه های
شهودی ولایت برتر
محمدی در سلوک
الهی است، که
آنگاه مطلقا
تناقضی بین هر
شش ولایت الهی
و شهودهای
آنان نیست. که آنان
تعلیم خدا
شناسی میدهند.
ونه فلسفه و
حکمتهای مادی.
که بین گفته
های انسانها،
و حتی خود
انسان در دو زمان
در گفته هایش
تناقض واختلاف
وتغییر عقیده
وجود دارد .

امام صادق
در حدیث ٣٥٨٢
میگوید تورات
شب ششم ماه رمضان،
و انجیل شب دوازدهم،
و زبور شب هیجدهم،
و قرآن در (شب
قدر) نازل شدند.
ولی همه این
کتابهای
مقدٌس معروف، نوشته
انسانها بنقل
از پیامران خود
بوده است. و
(نزول یک جا )
نداشته اند.
زبور باز همان
(زند اوستای) قریش
زردشتی میباشد.
شب قدر قرآن
نیز مشخٌص
نشده است. مگر در
ثلث سوم ماه رمضانآمده.
و ماه رمضان
.هر ماه دیگر، ماه
یا دوره سلوک و(رَمض
عین) و ورم چشمان
سالکان است.که
نتیجه تمرکز
در سوژه های حضور
ذهنی آنها
مبیباشد. همه
ماههای سال
میتواند سمبول
تمام دوره سلوک
باشد. ادیان قبل
از محمد ببرخی
از شهود
مقدماتی
محمدی
میرسیده و
میرسند. زردشت
بنور چهارم
مرتضوی، و
مسیح بنور
پنجم مصطفوی، ومحمد
بنور ششم
قاﺌم، رسید .
تا ٥٥ قرن
دیگر مهدی موعود
بشهود و تجلٌی
هفتم نور
رحمان برسد.
وتا أبد
بینهایت تجلٌات
شهودی برای
سالکان انواع
فوق بشری در
پیش هست
.تورات (توریه
و رؤیاهای) شهودی
سالکان ولایت
ابراهیم
وأنبیای بنی اسراﺌیل
است . وانجیل
(انجل و فرشته)
شدن سالکان
میباشد. و
قرآن نیز قرٍه
های شهودی دوگانه
محمد هستند.

پیامبر در
حدیث ٣٧٦٠ میگوید
صحبت موسی وابراهیم
و دیگران
الهی، همان حکمتهای
الهی و از
سطوح متفاوت و
مناسب عقل انسانهای
اطراف آنان
بوده است. ولی
بیانات سلوکی
آنان برای سالکان
خود، همیشه ثابت
و یکسان بوده
است. و محمد
مطالب از سطح شهود
عرش رحمان
میگوید. که
بالاتر از سطح
عقلی أنبیای قبل
از محمد، وحتی
هر کامل محمدی
زنده در هر
زمان برای چند
سالک خود
بمعرفی خداوند
از سطح عقلی
بالاترمیباشند
. هر موجودی از
مراتب الهی
مدبٌر خود
الهامات
لدنٌی دارد.
که زنبور عسل بقول
قرآن، وحی الهی
دارد، که
چگونه خانه خود
را بسازد. که
عجیب برای ما
میباشد.

امام
عسکری در حدیث
٣٨١٤ میگوید،
که وعده خداوند
بموسی سی روز بود.
که (میقات ) یا
وقت ومهلتی
بود، که در
سلوک و رسیدن بشهود
برتر، وعده الهی
را داشت. ولی بعدا
خداوند آنرا
چهل روز نمود.
و سالکان دوره
های ( چلٌه
نشینی) خود را
دارند. موسی
که محمد زیاد
مثال از او میآورد،
یعنی (ماشی
ورهرو) سالک
است.گوﺌی در تن
یا در ذهن،
وحتیدر فهم و روان
بسوی خدا راه میرود.
وچون هر موسی
و (ماشی)
تاریخی بمقصد ووعده
الهی خود رسید،که
(ماشیه) شد، که
مسیح کامل
تبدیل شد. که
هر کامل ( مسح و
برکت) بسالگان
خود بمعرفی خداوند
میدهد. اگر سالک
الهی باشند. و
سالکان در
سختی وکم صبری
خود در عرلت
سلوکی، برای خود
چلٌه یا چهل روز
را میشمارند.
که در چندین
چلٌه میتواند
بدرازا بکشد.و
تا وقتی که شرایط
لازم ، تا شرط کافی
از نظر داوری الهی
خاص سالکان تأمین
گردد.و تا
وعده الهی در
شهود برتری،
برای دل و
روان پاکسازی شده
بسالک، و آنهم
در رؤیای سالک
از خداوند برسد
و نازل شود. که
شب قدر
وسرنوشت الهی
تازه سالک
است. و برای مستعدان
سالک وعاشقان
وصبوران
بیشتر که در
تسلیم درست تر
سلوکی هستند، ممکن
است با یک
چلٌه، وشاید
در یک روز
بوعده الهی
برسند. و یا بلایای
سلوکی وامتحانات
پر محنت خدا
که خاص سالکان
را نداشته
باشند. که جوانان
سالک چنین هستند.
و بزرگسالان
توبه نموده سلوکی،
تا تخلیه و
پاکسازی انبار
گناهان و
خطایای پیشین خود
را نکنند،
بوعده خدا و
فرٌ و فروهر
الهی خود
نمیرسند. فهم عمیق
تر و عشق بیشتر
وصبوری
بیشتر، و دیگر
(صفات حیاتی والهی)
دیگر، زمان و
رنج دوره سلوکی
کوتاه تر
دارند.

امام صادق
در حدیث ٣٨٢٧ میگوید
پیامبر گفته
است، که تورات
در شب ششم ماه رمضان
نازل شده است. تورات
کتاب مقدٌس یهود،
در واقع همان
رؤیاهای مقدٌس
شهودی سالکان
ولایت موسی،
شاخه ای از
ولایت زردشت
میباشد. که
ابراهیم پسر
آزر زردشت
بقول قرآن بپدر
انبیا میباشد.
کاملان زردشت
و یهود، در
شهود پنجم عرش
مصطفوی
برؤیای نهاﺌی
خود میرسند.
ولی کاملان
مسیحی در
رؤیای ششم بعرش
جبرﺌیل قاﺌم روح
القدس میرسند.
که محمد و
کاملان محمدی در
هر زمان در شب
هفتم شهودی از
ماه رمضان یا
همان دوره
سلوک است، که بشهود
ششم واجب قاﺌم
و شهود هفتم عرش
رحمان میرسند.
که پیامبر
گونه چون
محمدی زنده، بجهان
مبعوث برسالت و
زنده شدن در
(تولد دوم
الهی) خود را
مییابند. که
(بعثت)و رسالت دوشرط
دارد. زنده شدن
مجدد، و داشتن
مأموریٌت الهی
برای هدایت چند
سالک خود بمعرفی
خداوند.

پیامبر در
حدیث ٣٨٢٨
میگوید علٌت
تسمیه نام قرآن
بکلمه (فرقان)
این است. که
آیات متفرٌق
دارد. زمان پیامبر
کتاب قرآن عثمانی
نبود. ومتفرٌق
بودن در هر
کتابی دیده میشود.
فرقان که نام قرآن
گفتند، یعنی (فرٌگان
و فرٌ وشهود)
وقُرّه ها وکمال
الهی جستن است.
که قریش
زردشتی میگفت.
که پساز سلوک قرٌه
های شهودی کسی
بوی، ( فَرٌ و
بِرٌ و فروهر
و فرهه) الهی میدهد.
که (فرشته با
فرٌ) الهی
میشوند. وحتی نام
قرآن ربطی
بکتاب عثمان ندارد
. ومولا علیٌ و
فاطمه نیز که
برای خود از گفته
های پیامبر
کتاب
مینوشتند.
همیشه امام صادق
نام (کتاب
علیٌ) یا (کتاب فاطمه)
که نام قرآن
نداشتند
میگفت. زیرا
قرآن تنها (دو
قرٌه) برتر
محمد، و پس از پنج
قرٌه شهودی اولی
العزمهاتی پیشین
میباشد. قرٌه همان
(خورٌه و کیان
خورٌه) زردشتی
است. که اعراب (خورنق)
نیز میگفتند.
یا همان (هور و
حور) ور
حوریٌه های الهی
است. وهر پیر
کامل حسینی زنده
بمعرفی خداوند
بهر طالب لقای
الهی، نخستین شهود
و قرٌه الهی
او است. که (قُرّت
العین) ونور
چشمان سالک است.
که در (قرارگاه)
عزلت سلوکی
(قراءت یا
قرٌگیری) مینماید.
تا آرام بگیرد
و خاطر جمع از
زندگی کنونی خود
گردد. که در
خاطر و حضور
ذهنی،سالک با مراتب
الهی خود (جمع و
در (وحدت وجود)
و (صمدیٌت و بی خودی)
برسد.

مولا علیٌ
در حدیث ٣٨٧٤
میگوید در قرآن
هرچه کلمه ( یا
أیٌها الٌذین
آمنوا) آمده،
در تورات یا
(أیٌا الناس)
میباشد. یعنی
خطاب قرآن و
قرٌه های
شهودی محمد،
برای سالکان
مؤمن که ایمان
آورده و اوم کننده
در پیمان سلوکی
میباشد. ولی تورات
و همه رؤیاهای
غیر سالکان،
خطاب ب(ناس یا
مردم و
ناسیان) عهد
الست تولد پیشین
میباشند.و
برای لبٌیک گفتن
بولایت زنده همان
(شهود نوری) قبلی
آنها میباشد.
که حتی کاملان
مسیحی با نور
مصطفوی عهد
الست پذیرش رب
ٌ و ربوبیٌت محمدی
زنده بمعرفی خداوند
دارند. که
اینک (ناسی و
فراموش) کار میباشند.
تمامی الفاط دینی
وعرفان الهی وکتب
مقدٌس، و هر
گفته دیگری، بدون
برداشت سلوکی بدون
فایده میباشد.
وحتی شرک ورزی
وجهنٌم پروری برای
پس ازمرگ بشری
خواهد بود.

پیامبر در
حدیث ٣٩٨٤ میگوید
(زبور) شب
هیجدهم ماه
رمضان نازل گردید.
زبور قریش
همان (زند
اوستای) زردشتی
این قوم بود.
ونه فصلی از تورات،
که دعاهای داود
خوش ألحان
میباشد. که
(ترنٌم) آنها
مینمود. شب
هیجده همان شب
قبل از (شب قدر)
یا (نوزدهم
ماه رمضان)
است. که رمضان
خود تمامی دوره
سلوک سالک با
ولایت الهی،
آغاز از پیمان
و نهایت در
شهود ششم واجب
نور قاﺌم روح
القدس میباشد.
نام هر ماه قمری
سال، باز هریک
تمامی دوره سلوک
است. که چون سالک
بشهود
مرتضوی،
علامت رضایت الهی
از اعمال سالک
میباشد. که بوداﺌیان
(بودا شده) و
بیدار شده
وکامل رسیده بعرش
مرتضوی بوده ومیشوند،
و زردشتیان
کامل بنور
مرتضوی، و مسیحیان
کامل بصورت مرتضوی
مسیح، و
محمدیان کامل
بصورت در حجاب
نور مرتضوی
میرسند.و اگر
که شایسته شهود
برتر صورت مصطفوی
باشند و
برسند. فورا باید
با تعلیمات مقام
مصطفوی از پرده
مرگ قبل ار مرگ
بگذرند، که
بنور قاﺌم روح
القدس حبرﺌیل
برسند. واگر
باز (بدای الهی)
ومشیٌت او بود،
با معراج روح
در شهود عرش رحمان
است،که
پیامبرگونه و
محمدی زنده
تازه نفس برای
چند سالک
احتمالی خود
بمعرفی
خداوند، از
خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار
وتولد دوم
الهی و
معصومانه دارند.
که روحی الهی
و از ماهیٌت
ارواح متولدین
نوع فوق بشری هفت
هزار سال بعد
میباشند،که در
تن بشری قبلی
باز گشته اند.
تا سوژه ای قابل
دیدن و لمس
سالکان خود
باشد. لذا کاملان
محمدی محمدها
و علیٌ های زنده
ای هستند. که
(این همانی)
آنان را برای سالکان
خود دارند.
اعراب متعصٌب
در عربیٌت، و
قریشیانی که محمد
را باور
نکردند، ولی
از موقعیٌت
پیامبر و
حکومت حهانی عمر
استفاده مادی
بردند. که
اسلام ظاهری
را پذیرفتند،
و قشری مذهی
،و اصطلاحا سنٌی
بودند. که
بعدا شیعیان قشری
طرفدار سیاسی
علیٌ ، برای
حکومت سیاسی بآنها
افزوده شدند.
که چون سلوک و
باوری ولایت الهی
علیٌ را
ندارند،
مجازات شدید
تر ار دیگران
بی دین خواهند
داشت. بخصوص آخوندهای
شیعه ولی بدون
شعاع تجلٌیات الهی
ولایت علیٌ
ومحمد. امویان
وعبٌاسیان
بشدٌت در نفی
رابطه تاریخی
قریش با زردشت
کوشیدند. و
انحرافات فرهنگی
وسیعی بوجود
آوردند. ولی فراوان
الفاظ فارسی دری
وفرهنگ
زردشتی، در
زبان عربی و
قرآن و احادیث
پیامبر
وامامان هست.
که این
نویستده در
تفسیرات خود،
ببرخی از آنها
اشاره کرده
است. زبان عربی
امروز، زبان عربی
نیست، که زبان
قرآن و قریش
است. و زبور
قریش همان زند
اوستای زردشت
است، که آن
نیز جمع آوری
و دستکاری شده
اوستا،
بوسیله
زردشتیان نسل بعدی
بود. که ایرانیان
زردشتی
نسلهای تازه
زبان قدیمتر را
نمیدانستند،که
زبان پهلوی را
داشتند. و نه زبان
قدیم تر که
بیشتر بزبان
سانسکریت و
بوداﺌی نزدیک
بود . زبانها
در هر سرزمینی
که رایج میگردند،
رنگ بخصوص
پیدا میکنند. که
فرهک تازه ای میگردد
.

امام عسکری
در حدیث ٣٩٩٢
از زبور یا
زند اوستا نقل
میگند که گفته
است، زمین
میراث (بندگان
صالح) میباشد.
زمین دنیا ویا
شایستگی نوع
بشری
پیشرفته، و یا
در تن نوع فوق
بشری آینده،
هر روح کامل
شده بشری،و در
هفت هزار سال
بعد از شهود قاﺌم،
هر روح الهی
شده زمین خداوند
میشود ووارث
خداوند و
أنبیا هستند. بخصوص
ولایت و طریقت
سلوک الهی، وحقٌ
هر تعلیم امور
دینی و الهی
با اولیای الهی
صالح شده روان
و پیامبر شده میباشد.
ونه آخوندهای مخالف
سلوک الهی، و
مدٌعیان کاذب
چون آخوندهای شیعه
بدون شعاع
انوار شهودی پنچ
تن و نور قاﺌم و
عرش رحمان. زیرا
شاهدان انوار تجلٌیات
الهی (این
همانی) عقلها وصفات
حیاتی برتر را
دارند. که (
قرآن ناطق)
هستند. وهر
گفته آنها
گفته خداوند و
پیامبر میباشد.
که بقول پیامبر
خطای اتٌفاقی
آنان از نظر
خداوند باز
صحیج و درست میباشد.

امام عسکری
در حدیث ٤٠٣٠
میگوید
خداوند سوره (
فاتحه ) قرآن
را خاص محمد
کرده است. ولی نه
کتاب قرآن عثمانی
در دست ما.
بلکه (کتاب
وظیفه مکتوب)
سلوک الهی
ولایت ششم محمد
میسٌر نوع
بشری، که بقرٌه
های دوگانه
نور قاﺌم و
عرش رحمان
برسند. که
محمد و هر
کامل محمدی که
محمدی زنده برای
چند سالک خود
میباشد. و این سوره
فتح وفاتحه، همان
صورت شهودی پیر
کامل حسینی ولیٌ
الهی زنده، که
خداوند یکی از
آنها را بطالب
لقای الهی
ودیدار ربٌ
النوع قاﺌم
میرساند. که
فتخ و( پیروزی
و باز) شدن عوالم
الهی شهودی
میباشد. و
توسٌل عبادی سالکان
با هر کامل حسینی،
در صورت کمال
در تخلیه
وتحلیه و
تجلیه های مقدماتی
پنح تن، با
(بدا و مشیٌت)
الهی، نیز
شایستگی نوع
فوق بشری در
هفت هزار سال بعد
، وولایت برتر
مهدی میرسند،
که بنور رحمان
و عرش رب ٌ
برتر از رحمان
برسند. و ما نامی
هم از ربٌ
برتر از رحمان
نمیدانیم. که
مهدی موعود
محمد
وسوشیانس سوم زردشت
، که (قاﺌم آخر
الزمان) نوع
بشری، و برتری
وشرافت ولایت محمدی
است، خواهد گفت.
که صفت أصلی
ودیگر صفات آن
ربٌ برتر از
رحمان را نیز
میگوید. که اکنون
عقل درک آنرا
نداریم. چه رسد
که تغییرات
تکاملی لازم
آن مرحله برتر
را بدانیم
.ومحمد و علیٌ
نیز نمیدانستند.
باز فتح و
بازشدن عالم الهی
(جبروت نخست)
(مکان لا مکان)
روح القدس،
تنها پس از
شهود پنجم
مصطفوی، برای شاهدان
شهود چهارم مرتضوی
باز شدنی هست.
اگر شرایط لازم
تا شرط کافی
برای بدای
الهی دست بدهد.
تا هم اکنون
بنور قاﺌم
برسند. والاٌ
سالکان ولایت مرتضوی
مولا علیٌ،
تنها در وقت
مرگ طبیعی و
خروج از نوع
بشری برای
آنها باز میگردد.
برای مسیح نور
مصطفوی بود،
که فتح باب
عالم الهی ملکوت
مصطفوی برای او
باز شد. و
پیروز و فرٌ
روز و فرهه
گردید. مطالب
سوره فاتحه که
در نماز ها قراءت
میشود، تنها
درخواست باز
شدن عالم الهی
برای طالب
لقای الهی است.
که پیر حسینی خود
را از خداوند بشناسد.
و تا در نوع فوق
بشری روح چهار
بعدی، انسان
فوق بشری با
ولایت مهدوی،
فتح باب آسمان
هفتم (جبروت
دوم نور رحمان)
برویش باز گردد.
وهنور بی
نهایت
جبروتها و
تجلٌیات الهی
بالاتر از
رحمان، و نا
محدود انواع
فوق بشری وتولدات
یک روح کامل
والهی شده در
جهان در پیش
هست. که بفرض محال
ب(لاهوت)
آخرین جبروت الله
رسید. که
آنگاه همچنان
بخداوند (هو) بیرون
از هستی ها رسیده
نشده است. چه در
کره زمین یا کرات
دیگر کهکشان
وکهکشانهای
دیگر. روح
انسان با هر
شهود و فتح
باب هر عالم الهی
بالاتر ( این
همانی) عقلی و
صفات حیاتی و
اخلاق الهی
برتر را
مییابند.

امام صادق
در حدیث ٤٥٠٦ میگوید،
اکر کسی با
(کتاب خدا) بحث
ومجادله، با
مخالفان
ولایت وسلوک
قشری مذهبی
نماید، پیروز
میگردد. یعنی
با قرٌه های
شهودی وعقل های
الهی بحث
فلسفی کند
پیروز
است.زیرا کسی
گفت کجای قرآن
آمده، که امام
از نوشته های
الواح موسی
میگوید. در
واقع و حقیقت،
این در قرآن
قرٌه های شهودی
اولیای، که
امٌی وامام زنده
محمدی شده
اند، که
میتوان بزبان
عرفانی و برداشت
سلوکی، هم مخالفان
قرآن عثمانی، وهم
مخالفان (قرآن
ناطق) اولیای الهی
بحث و استدلال
نمود. ( اَلواح)
موسای پیامبر
دوقطعه سنک
نیست. که آنرا
خورد نمود.
بلکه فرمان و
الهامات لدنٌی
موسی وهر کامل
الهی ولایتهای
ششگانه نوع
بشری است، که
در رؤیاها (
اِلاحه ) و بچشم
دل دیده
میشود.که یک لحظه
کوتاه از
تحلٌیات الهی
است. که شاهد
آنها این حکمتها
و فرمانها و
الهامات لدنٌی
را مییابد. و
بحثهای فلسفی
و علمی و
مذهبیدر همه ادیان
نمیباشد. گرچه
اولیای الهی بزبان
علمی روز، و
عقل اطرافیان خود
فیلسوفانه استدلال
میکنند. تا بی خبران
از امور الهی وسلوکی
نیز آگاه گردند.

امام رضا
در حدیث ٣٥٤١
میگوید هرکس
وارد بازاری شد،
این تسبیحات
را بگوید.
بازار مجمع
پول پرستان
قشری است. که
بدنیای بشری خود
دلبسته
وسرمست
وسرگرم میباشند.
و سالکان چون
ببازار و
اجتماع غیر
سالکان
میروند، برای
حفظ خود از فریب
کاری، و
بیداری طمع و
حرص دنیا پیدا
نکنند، این
تسبیحات
وهمان دستورات
سالکان از
اولیای الهی خود
میباشد. که
فورا
بعزلتگاه خود
بار میگردد.
مگر وقتی با
عرش رحمان
بخلق بازگشت
که معصوم خواهد
داشت. که خطری از
بازاریان و
قشری ها را
نخواهد داشت.

امام صادق
در حدیث ٤٥٥١ میگوید
مسیح گفته
است، که خواب در
زباله دانی، و
خوردن نان
جوین، خیر
فایده بیشتری برای
سلامتی دین
انسان سالک است
. که دین ورزی
سالکان در
عزلت سلوکی
است. جاﺌی که
معمولا آشفته
و خراب و
خرابه میباشد.
و سالک تا
زنده هست در
راه الهی خود
بکوشد. و
بدوراز لذٌت
ورفاه و
برتریهای بشری
گردد. علمای فیزیک
و فلاسفه و
ثروتمندان و
آخوندهای
مذهبی قشری، درهمه
ادیان غیر
سلوکی، مشغول رفاه
و لذٌت و ثروت
و خود بیبی
های دینی ومذهبی
باطل میباشند.
که گاهی جمع
آوری مال را ثواب
میدانند. بقول
آن کلیمی که
باین نویسنده
گفت، این دستور
موسی است که
ثروت جمع کنم.
ونمیدانست که
ثروت الهی و
احوال و شهود
و الهامات الهی
اولیای الهی، وحتی
در سالکان، قابل
قیاس در ارزش
ثروت های بشری
نیست. و در
رؤیاﺌی دیدم،
که بکسی مشتی
اسکناس میدادم
،وجیبم نیز پر
از پول بود. که
بوی گفتم، آن
ساختمان شست
طبقه را که
میبینی، تمام اطاقهایش
تا سقف بسته
های هزار
دولاری است.
که شاید یک
بسته آن بیش
از تمام ثروتی
که انسان
میتواند در
جهان جمع کند.
رؤیا برای قیاس
دو گونه ثروت
را نشان
میداد.

مولی علیٌ
که میگوید،
علٌت (جزیه
اسلامی) از
زردشتیان که
(غیر صاحب
کتاب) هستند.
یعنی غیر سالک
الهی بروش
ولایت زردشت
واولیای
زردشتی نبوده باشند.
و قشری زردشتی
باشند،
مجازات آنها
(جزیه) های
حکومتهای غیر
الهی میباشد.
که معمولا همه
غیر سالکان در
هر دینی قشری
ومذهبی،
یکدیگر را
غارت بنام خدا
میکنند. که خلفای
اسلامی سنٌی،
و حتی آخوندهای
شیعه جزیه از
زردشتیان
گرفتند. گرچه آنان
نیز (أهل کتاب) هستند.
چون دین زردشت
که قریش برآن
بود، قبول
الهی برای آنها
را قاﺌل نبودند.
ولی خداوند در
کارماها (جزیه
و جزا و جز
کردن)
وسوزاندن غیر
سالکان هر دین
ومذهب قشری را
خواهد نمود.
حتی اگر از
مسلمان سنٌی
یا شیعه سیاسی
علیٌ باشند.
که سوزش روانی
بیشتراز تن خواهند
داشت. شاید
مولا علیٌ در
وقتی که خلیفه
بود چنین گفته
باشد.

امام صادق
در حدیث ٤٦٢٨
میگوید، هر
ملٌت وقومی
(نذیر و پیامبر
انذار) واخطار
کننده دارد.
که (وعید
وتهدید)
خداوند برای
غیر سالکان
ولایتهای
الهی در جهنٌم
کارماﺌی دارد.
و (قوم) که قشری
ولی( امٌ واوم)
نمیکنند،
وحتی هر
(ملٌتی) که
تمایل بسلوک دارد،
ولی آغاز بدان
با یک ولیٌ
الهی نمیکنند،
مشمول انذار
نذیر اخطار کننده
، پیامبران
واولیای الهی
زنده، که در
همه اقوام و
ملٌتهای نوع
بشری، مدام
بازگشت بخلق دارند،
که نصیحت آنان
کنند، یا با
آنان وسیله توسٌل
عبادی آنان کنند.
که بهتر است بدون
وسیله بقول
مولا علیٌ،
حتی نمازی نخواند.
که شرک و
آخوند پرستی و
ابلیس در لباس
روحانیٌت پرستی
خواهد بود.
(خَطب) و خطای
اولیا همان
اخطار و انذار
است، که اخطار
وخطاب مینمایند.
واگر
خودسرانه وجاهلانه
از امور الهی،
تفسیر رؤیاها
و احوال و
افکار خود بکنند.
جتی بگفته پیامبر،
درست اتٌفاقی آنان
نادرست است.
که رؤیاهای
غیر سالکان
نتیجه عقده ها
و عقیده ها و
انحرافات و
گناهان خود را
تفسیر بنیکی
ها مینمایند.
که پیر الهی برای
سالک معایب روان
سالک را میگوید،
و چاره و
جبران آن را
میگوید.

امام صادق
در حدیث ٤٦٢٩
میگوید پیامبر
حاضر نشده
کافران مکٌه
جزیه بدهند، که
در دین خودشان
باقی بمانند.
که زردشتی قشری
بودند. ولی خود
محمد، که امٌی
واوم کننده
قریشی
وزردشتی بود.
و با کمک مسیح بگفته
پیامبر، که شهود
صورت مرتضوی
مسیح بود،
بجای نور
مصطفوی بنور
قاﺌم رسید. که
ولایت برتر خود
را برپا نمود.
وامید داشت أهل
مکٌه، یعنی قشری
های همه ادیان
میباشد، شاید
بسلوک الهی
موفق گردند.
پس جزیه نگرفت.
که قبول دین
ورزی قشری
آنان را نموده
باشد. قشری
های (بد دین) و
جزای بدتر کارماها
را، ار نسخ
ومسخ بجهان در
انواع حیوانی خواهند
داشت. ولی (بی
دینان) جاهل وبی
خبر از امور الهی،
همچنان با کرامات
نوع بشری بهتر
از اکنون خود بجهان
بشری متولد
میشوند. وهرچه
سالکان عمیق
تر پاکسازی روان
حیوانی خود کنند،
بمراتب الهی شایسته
خود از مراتب شهودی
میرسند. که با
یک ولیٌ الهی ولایت
محمدی بمعرفی خداوند،
بنور قاﺌم و
عرش رحمان نیز
میتوانند
برسند. و پس از
(حدٌ کفایت و
شرط کافی) از
نظر الهی در تزکیه
نفس است .
والاٌ سالکان
هر شش ولایت الهی
(به دینانی) هستند،
که بهبودی وتکامل
و اصلاح
وپاکسازی روان
دارند. و هر
شهود تازه
آنها ، بهشت
الهی برتری برای
آنها است. که
تولد نوعی
بهتری بعدا در
جهان دارند.
که کاملان
محمدی هفت
هزار سال بعد،
در نوع فوق
بشری و با
هزاران برابر
عقل وکرامات
بالفعل و
بالقوٌ ه بشری
در ولایت مهدوی
خواهند بود.
تا باز بنور
رحمان وانواع
فوق بشری
بالاتر و بی نهایت،
هرچه بیشتر
تقرٌب و
نزدیکی صفاتی
واخلاقی پیدا کنند.

امام صادق
در حدیث ٤٦٣٠ میگوید
مساجد
زردشتیان و
غیره خاص عبادت
میباشد. که معمولا
قبر یک پیامبر
را بارگاه
ومسجدی
میکنند،
آنگاه قطره ای
از خون آن پیامبران
واولیای کشته
شده بدست آخوندهای
قشری چنان رشدی
میکند. مساجد و
مقابر اولیا
خانقاه آنان،
وحتی تن آنان
برای چند سالک
قبر روح الهی
شده او
میباشد. و خود
وسیله توسٌل
سلوکی و عبادت
مقبول الهی، و(
عبد و آباد)
شدن روان خود
میکنند. که
مسجد جای سجود
وتسلیم بولیٌ الهی
میباشد. والاٌ
مساجد آباد و
دلهای خراب قشری
های مذهبی در
همه ادیان بقل
پیامبر مسجد (
ضِرار ) یا کور
دلان و بدون
نور الهی یک
ولیٌ الهی میباشد.
که پیامبر
بدست خود
مسجدی را که
مدٌعیان قدرت هدایت
الهی دیگران
را داشتند
خراب نمود. و
خانقاه اولیای
پیشین که بدون
ولیٌ الهی زنده
بوده باشد،
نیز محسد
(کوران ضَریر) میباشد.
که حز ضرر
ب(متعبٌدین)
منفور الهی
نمیرساند.

امام باقر
در حدیث ٥٥١١ گفته
خداوند که
گفت، کتاب یا
نوشته و سندی
ار قبل را
اراﺌه بدهید.
مانند تورات و
انجیل. که
باید شهودهای
خود را که با
سلوک الهی آن
ادیان را
داشته باشند
اراءه بدهند.
که با ولایت
محمدی نیر،
باید آنها را که
پنج تن آل عبا
هستند، (ارائه
و رؤیا ﺌی) و
گزارش بپیر
الهی خود بدهند.
تا بشهود برتر
محمدی برسند.
ویا هرکس در
هر دینی سلوکی
که بوده باشد،
باید شهودهای پیامبران
خود را داشته
باشند. و یا بگفته
خداوند که
میگوید، (أثری
از علم )اراﺌه
بدهید. یعنی
شهودی از
آگاهی های الهی
ودر سلوک
ولایت خود را
اراﺌه بدهید.
که معلوم شود
مدٌعیان
ایمان آن
مدارک الهی را
دارند ومؤمن
هستند. که
بپیامبر و هر
ولیٌ الهی
اراﺌه بدهند،
که صداقت لقای
الهی شهود
برتری را طالب
هستند. (عِلم)
آگاهی از علوم
الهی وشهودی
است. ونه علوم فیزیکی
و دانش های مادی.
علم یعنی
آگاهی از امور
روحی والهی
وسلوکی میباشد.

پیامبر در
حدیث ٥٥٢٨ میگوید،
گذشتگان
دارای کتاب و
طریقت قبل از
شما، عذاب و
سختی از
مخالفین راه
الهی را کشیده
اند. که منظور
پیامبر از أهل
بیت یا کاملان
الهی محمدی، اولاد
الهی پیامبر و
در هر زمان تا
زنده بودند.
از مخالفین
قشری خود
کشیده اند. که
مورد آزار
وتعزیر و
فتواهای مرگ
وتکفیر
آخوندها، و
حتی مسلمانان
و شیعیان غیر
الهی کشیده
اند و می کشند.
و بقول پیامبر
أهل بیت او،
(أشرف) از
أنبیای بنی
اسراﺌیل،
یعنی کاملان
(اِسراء طلب)
در ادیان قبل از
ولایت محمد. که
شرافت و برتری
های مقام الهی
و شهود بالاتر
عرش رحمان را
ندارند. گوﺌی
از قلٌه بلند
تر کوهی اطراف
وسیعتری را میبینند.
و یا فهم وعقل
و الهامات بدنٌی
بیشتری دارند.
اشراف تنها کاملان
الهی هستند.
وبا بسیار توصیفات
دیگر، مانند نجیبان
و صالحان و اولیا.

اما باقر
در حدیث ٥٥٤٢ میگوید،
که نزول قرآن
شفا ورحمت در
مؤمنان (اوم کننده)
است. که ستمکاری
بیشتری از
مخالفین آل
محمد زنده هر
زمان را
دارند. نزول قرآن
نزول قرٌه های
شهودی، و دو
قرٌه اکتشافی
محمد در نور
قاﺌم و عرش
رحمان است. که
پیامبر گونه
میباشند. و(نزول)
قرٌه ها در شب
های قدر
سالکان ودر دل
ورؤیاهای
آنها است. که
رحمت خدا
میباشند. آغاز
از شهود قاﺌم .
والاٌ حتی شهود
پنجم مصطفوی سالکان
ولایت محمدی،
بقول خداوند،
محمد نعمتی
برای عالمیان است
.که نعمت
امروز
سالکان، برای رسیدن
برحمت قاﺌم،
ودر بازگشت بخلق،
بعنوان (ذخیره
آخرت )وتولد
بعدی بهتر و
در نوع فوق
بشری ودر
ولایت مهدوی است.
تا شاید بنور
رحمان و عرش
ربٌ برتر از
رحمان نیز برسند.
پیامبر نیز میگوید،
علیٌ در کتاب خدا
اسامی زیادی
دارد. چه در
کتاب قرآن عثمانی،
که هر کامل
مؤمن امٌی،
بخصوص علیٌ و
شاهدان شهود چهارم
مرتضوی، که
ناجیان با
ولایت محمدی
هستند. منظور
اسامی شهود مرتضوی
چهارم، در ادیان
سلوکی مسیح و
زردشت وبودا
است. که هر
ولایتی اسامی محلٌی
خود را دارند.
و تا أبد ،
تمام ارواح
الهی شده
مراتب بشری و
قبل بشری، با
شهود مرتضوی، میتوانند
بنجات از نوع
بشری وتولدات انواع
فوق بشری برسند.
و هربار با
شرایط سلوکی مربوطه،
چون شرایط سلوکی
با ولایت مهدوی
.

امام صادق
در حدیث ٥٦٣٢ میگوید،
نگوﺌید فلان
آیه قرآن چون
یک انسان است.
که یکسان دستور
نیکو بوده
باشند. بلکه
برخی از آنها
حرام است .
یعنی تنها دستور
حلال وحرام بودن،
در کتاب قرآن عثمانی
نیست. بلکه تنها
هر دستور حرام
با ولی ٌ الهی
وبرای میباشد.
ودستورات قرآن
عثمانی، بتفسیرهای
متضاد
آخوندهای مذهبی
جز شرک نیست.
حتی اگر
اتفاقا بقول پیامبر
درست نقل کلام
محمد را کرده باشند.
امام بشدٌت در
تقیٌه از مخالفین
قشری سنٌی یا
شیعی صحبت میکند
. وضمنا
اولیای الهی
خود (آیه و
آیدی) الهی رسیده
از خداوند برای
سالکان
میباشند، و
انسان معمولی ننیستد.
چه رسد که
تجلٌیات شهودی
در عوالم الهی
را چون انسان
بگویند، که
ماهیتی الهی دارند.

مولی علیٌ
در حدیث ٥٦٣٨ میگوید،
قرآن چهار
قسمت است. یکی در
باره ما ولایت،
و دیگری در
باره دشمنان
ما ،و سوم
امثال و
حکمتها، و
چهارم احکام
ودستورات . که
موضوع باز درباره
قرآن عثمانی نیست.
بلکه در سلوک
الهی و دوقرٌه
محمدی میباشد.
که نظریٌات عرفانی
تعلیم سلوک
الهی است.
ودرباره دشمنان
ولایت الهی و
یا حکمتهای
عقلی داده های
لدنٌی، و در
هر سطح شهودی
مربوطه میباشد.
و دستورات
عملی سالکان
در اختیار هر
ولیٌ الهی
میباشد.
امامان آغاز از
مولی غلیٌ
تأیید کار عمر
وعثمان را
نکرده اند. که
مخالف بوده
اند.ولی زمان
امام صادق،
همین قرآن
عثمانی بخاطر
استدلال بطرفداران
آن، اعلام قبولی
نمود. که یک قبولی
تاکتیکی بود.و
بمصلحت تفهیم سلوک
الهی،
باستناد همین قرآن.
که همیشه با
هر گروهی، بحث
فلسفی ومنطقی وعلمی
بشود،وحتی با
ولایتهای سلوکی
بشود، باید از
کتاب مورد قبول
آنها، برای اثبات
هر نظری
استفاده کرد.
این قبول امام،
شامل کتاب قرآن
عثمانی نیز
میشود. و ظاهرا
برای طرفداران
و مؤمنان
خودشان مفید
بوده، که اوم وسلوک
الهی ندارند.

امام کاظم
در حدیث ٥٦٥٤ میگوید
اینکه خداوند
میگوید، جدا
سازی هر أمر
حکیم داده، که
در برخی خیر
وتکامل و
کمالات الهی بیشتر
هست . یعنی
قرآن عثمانی
مورد نظر نیست،
که این جداسازی
انسانها را
میکند. بلکه قرٌه
های شهودی
است، که افراد
را از هم تفکیک
مینماید. گرچه
همه مراتب
شهودی باشند،
باز باهم
تفاوتهاﺌی دارند.
که تفاوت ها
در شانس کسب
شهود برتر
بعدی را
متفاوت مینماید.

امام باقر
در حدیث ٥٦٨١ میگوید(
الف لام میم )
رمز قرآنی،
حروف مقطٌع و
بریده شده از اسم
أعظم میباشد.
(اسم أعظم) شهود
ششم ولایت محمدی
قاﺌم میباشد.
ولی مراتب شهودهای
قبلی پنج تن
آل عبا، شهودهای
مقدماتی
ولازم برای تجدید
آن شهود ها
است، تا بنور
قاﺌم رسید. و
شهود مقدماتی پنج
تن را، هر یک از
پیامبران
اولی العزم
قبل از محمد
کشف و آغاز شهود
نموده بودند.
ودر هر ولایت
الهی مراتب
شهودی اسامی محلٌی
خود را دارند.
تجدید آنها در
ولایت محمدی
برای سالکان
حتمی و ضروری
است. و بترتیب وتوالی
که از نظر
الهی و عقلی و الهامات
لدنی آنها، با
همان شهود در
ولایت های
قبلی تفاوت بسیار
دارند. پنج تن
آل عبا، اسامی
پنج شهود
مقدماتی
مذکور است. که پیامبر
برعلیٌ
وفاطمه و
حسنین،
بعنوان اسامی
الهی تازه
آنها گذاشت.
که خود اسامی قبلی
دیگری داشتند.
حسن وحسین، (شُبٌر
و شُبیر) و
فاطمه (فاخته)
و علیٌ (حیدره) بود.
واولیای الهی
ولایت محمدی
تا زنده
هستند، همگی حسین
های زنده میباشند.
و یکی از آنها
بانتخاب خداوند
امام زمان خود
میباشد. که
مرگ بشری
دارند،و
کاملان تازه
بازگشته بخلق حسین
های جدید الهی
دارند. گرچه هر
ولیٌ الهی
(کُنیه) و لقبی
از خداوند
دارد. که خود
را بدان مشهور
میکنند.

امام رضا در
حدیث ٨١٦٦ میگوید
که عظمت قرآن،
چون بند ارتباط،
و طریقت وراه ایدآل
برای بهشت
است. وبا تولد
بهتر بعدی
بجهان. که
ارواح مرگ
وتوقف در
تکامل یا
قهقرا ندارند.
قرآن عثمانی
چنین نمی کند.
که هرکس
برداشت عقلی
نارسای خود را
دارد. و عملا تکذیب
و لعن یکدیگر مینماید.
که قرآن قرٌه
های شهودی ولایت
محمدی، بخصوص (دوقرٌه)
اکتشافی محمد،
قاﺌم و عرش
رحمان است. و
امامان برای
اینکه تحریک مخالفت
قشری های مذهبی
را نکرده باشد،
تصریح معنی قرآن
سلوکی نمیکند.
و غیر مستقیم
اهداف سلوکی خداوند
و پیامبر را،
برای شنوندگان
سالک خود مینمایند.
که شهود ها
(بند ارتباط )
روح انسان سالک
با خداوند
است.اعاز ار
شناخت صورت
پیر کامل سالک
بمعرفی خداوند.
و پنج شهود
مقدماتی، معروف
بپنج تن آل
عبا، یا أهل
بیت محمد
وعلیٌ، تنها
وساﺌط الهی برای
سالکان هستند.
که در نهایت بنور
قاﺌم و عرش
رحمان برسند.
و در تولد نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد، با
ولایت مهدی موعود
محمد، و
سوشیانس سوم
زردشت،
بشهودهای برتر
نور رحمان و
عرش رب ٌ برتر
از رحمان برسند.و
اگر تمام شش
شهود مقدماتی نوع
بشری خود را تجدید
نمایند. که
دارای صفات
مقامات
الهی،و آثار
عقلی و اخلاقی
والوهیٌت بیشتر
از همان شهودها
در ولایتهای قبلی
است. و بی نهایت
تجلٌیات و
شهود، و مراکر
موقٌت ارتباط
یک روح تا
خداوند الله
أهورمزدا،
وتا أبدیٌت
مطلق، برای همه
ارواح انسانی،
وحتی دیگرموجودات
که بنوع بشری خواهند
رسید. که روح هر
أتم وما دون
أتم نیز خواهند
رسید . شهودها
همان رابطه ها
و وساﺌط الهی
ووساﺌل سلوکی،
برای توسٌلات عبادی
سالکان و تا
أبد میباشد. و
هر یک از
ارواح الهی
ومقدٌس آینده
ها،
فورمولهای تکامل
و دستورات
سلوکی خاص خود
را دارند. که مراتب
پاﺌین تر قدرت
درک و فهم و
انجام آنرا ندارند.
زیرا کرامات بالفعل
نوعی بالاتر
را ندارند.
مگر پس ازمرگ
نوعی،
وشایستگی در
شهود نهاﺌی نوع
خود میباشد.
که در نوع
بشری شهود قاﺌم
حدٌ أکثر
میسٌراست .و
در نوع فوق
بشری( شهود نور)
رحمان است. و
هرکدام پس از تجدید
شهودهای قبلی
ومقدماتی خود،
میباشد. که
تفاوت ریادی در
الوهیٌتهای
خود دارند.
برای مثال، شهود
شیوا در بودا،
و شهود دغدو
در ولایت زردشت،
و شهود مریم در
ولایت مسیح، و
شهود فاطمی در
ولایت محمدی،
و شهود (زینب کبرا)
در ولایت مهدوی،
همگی شهود سوم
زنانه ولایتها
ستند. ولی هر
یک صدها برابر
کرامات و
الوهیٍت بیشتر
از قبلی دارند
. که تفاوت شهود
فاطمی ولایت
محمدی، با
شهود زینب کبرای
مهدی موعود ، هزاران
برابر
میگوﺌیم. که
بقول قرآن، روزهای
الهی، یعنی شهودها
و( یوم و اوم ها)
در ولایتهای قبل
از محمد، هریک
صد سال بشری
است. ولی شهودهای
ولایت محمدی، هر
یک هزار سال
بشری میباشد.
که روزها و
اوم های شهودی
هشتگانه نوع
فوق بشری را، قرآن
پنجاه هزار
سال میگوید.
که شاید در
شهودهای نوع
بالاتر از نوع
فوق بشری، هر
یک از شهودهای
نه گانه آن،
یک ملیون سال باشد.
که این فاصله
ها، بهشت سوم
ارواح شاهد
تجلٌیات،
نیازی بتولد جهان
ندارند. مسیح
ایدآلولایت
پنجم مسیحی،
برای شش شهود خود،
شش قرن بعد در
صورت علیٌ
متولد شد. که مسیحیان
از رقم مهمٌ و
مصیبت بار ٦٦٦
میگویند. و در
واقع باید چون
خود مسیح بولایت
محمدی در
آیند، که هدف خداوند
هیچ گاه توقٌف
درمقام الهی یک
روح، در آخرین
شهود خود نیست.

امام صادق
در حدیث ٨١٦٧ میگوید
قرآن نام کتاب
است. امام نمیگوید
نامی بیشتر
نیست، که برای
قرآن عثمانی
رایج شده است.
امام ادامه
میدهد، که نام
(فُرقان) دارد.
که احکام
(واجب العمل)
در آن هست.
یعنی فرقان یا
همان (فرٌگان) فارسی
دری قوم
زردشتی قریش،
و همان( قرٌه
ها وخورٌه
)های شهودی
است. که شاهدان
خود را
(فُروهر و
فرٌهه)
مینماید. واجب
العمل بودن در
احکام سلوکی ولایت
الهی است. نه اینکه
هر آخوندی
اموری را واجب
دیگران میکند.
چون در قرآن
عثمانی آمده
یا نیامده باشد.

پیامبر
درحدیث ٨١٦٩ بسلمان
فارسی سالک
زردشتی ، وسپس
با سالک
باولایت مسیح
که هدایت شهودی
آنها را داشت،
دستور مقام
مرتضوی داشت
که بمکٌه نزد محمد
برود. پیامبر
میگوید، باید
قرآن بخوانی
که (کفٌاره) گناهان
است. این قرٌه
های شهودی
سالکان ولایت است،
که تمام شدن
وظیفه
سالکان، پس از
پاکسازی روان
از عقده ها و
عقیده ها است.
که کفٌاره
گناهان و لکٌه
های ننگین
گذشته که در
روان هرکس
ریشه گرفته اند.
و میگوید
(قراءت) هر( آیه) ثواب
صد شهید جنگی
را دارد. که هر
شهودی چنین
ثواب
وپاکسازی
روان را مینماید.
و نه آیات و
جملات کتاب قرآن
عثمانی. که
عمر جمع کننده
از بعضی گفته
های مهم
پیامبر،
برحسب نظر و
عقل خود،
بصورت قطعات
جدا از هم، در
کتاب خود و
بنام قرآن
آورد. و (تعداد آیه)خواندن
بیشتر را، در
قطعات وجملات
قرآن ثواب بیشتری
را تصوٌر
میکرد. که
عملا یک خود
فریبی است.
ولی علیٌ
ودیگران،
هریک برای خود
مجموعه ای از گفته
های پیامبر
تهیه کرده بودند.
ولی عمر غیر
از مجموعه خود
ر،ا بزور و تهدید
از دیگران گرفت
وسوزاند. که
کتاب علیٌ بوصیٌت
پیامبر، که از
یاداشتهای
شخصی او نوشت،ولی
عمر نپذیرفت.
و کتاب علیٌ
بکلٌی نا پدید
و فراموش شد.
که احتمالا
امامان بعدی،
که جانشینان سلوکی
محمد
بودند،مطالب
کتاب علیٌ را بصورت
حدیث پیامبر، که
(مُد زمان) شده
بود منتشر
کردند. که اینک
مورد مطالعه
وتفسیر میباشد.
که ده ها هزار
میباشد. و هر
راوی قسمتی و
یا بشکلی مطلب
و گفته پیامبررا
نوشته است.

مولا علیٌ
در حدیث ٨١٧٠ میگوید
که قرآن دستور
دهنده ( زاجز) و
تهدید کننده
است. و گویای
خاموش
میباشد، و
صحبت خداوند
است. که مراتب شهودی
گویای خاموش
الهی برای سالکان
میباشد. و هر
کامل محمدی
چون پیامبر
اولی العزم خود،
قرآن (ناطق
وگویا) بزبان بشری
هر زمانی
میباشند. مولا
ادامه میدهد،
که خداوند
پیمان این قرآن
را گرفته بوده
است. که نور
خداوند در آن
تمام کرده، و
کرامات داده
است . این پیمان
با کتاب قرآن عثمانی
معنی ندارد.
مگر با پیامبر
و اولیای الهی
زنده سالکان،
که قرآن و
قرٌه های ناطق
وگویای
سالکان
میباشند. که برای
دیگران خاموش
هستند. و این پیمان
سوگند سلوکی سالک،
باولیٌ الهی خود
بمعرفی خداوند
میباشد.
وسوگند تعهٌد
را خورده، که
دستورات انجام
اموری، و یا امتناع
از اموری را
بنمایند. و
این پیمان و
دستورات و
اختیارات الهی
پیر الهی،
اتمام وتکمیل نور
عقلی ومقام
الهی سالک را مینماید.
چون بمراتب قرٌه
های شهود
بالاتر تا
قاﺌم روح القدس
ششم برسند.
قرآن همان وساﺌل
الهی سالکان،
برای رسیدن بفضاﺌل
الهی انسان سالک
است. که هر شش
ولایت الهی میسٌر
برای نوع
بشری، قرآن
وپیمان
ووسیله و شرط پذیرش
الهی میباشند.

مولا علیٌ
در حدیث ٨١٧١ میگوید
وخداوند
کتابی را نازل
نمود، که نور میباشد.
نه کتاب قرآن عثمانی
که در حیات پیامبر
وجود نداشت. و
چهل سال بعد
از پیامبر عمر
وعثمان
نوشتند. گرچه با
دستکاری در گفته
های پیامبر، برحسب
ادٌعای
چهارده راوی
وکاتب کلام پیامبر
بود.که هر
کدام قسمتی را
نوشته داشتند.
ولی کتاب خدا
(وظیفه مکتوب)
بمعنی ( مقرر
قرٌه گیری) و
سرنوشتی هر روح
انسانی
میباشد. تا
بقرٌه های
شهودی برسد.
که عملا بصورت
نور و دیدار نورانی،
در رؤیاهای سالکان
رؤیت میشود. و
نزول از آسمان
عوالم الهی بالاتر،
که بذهن انسان
بشری سالک،
دارای شرایط لازم
در پاکساری عقده
ها و عقیده
های شخصی
سالکان میباشد.
که هر موجودی
حتی هر أتم و
گیاه وحیوان و
افراد نوع
بشری، باید در
نوع بشری بنهایت
کمال روان
خود، در شهود
واجب قاﺌم برسد.
مولا میگوید،
نوری است که
هرگز خاموش نمیشود.
چون شهودها در
دل سالک نقش شده
است. و اگر
ادامه توسٌلات
عبادی را
بنماید. و
آنگاه این نور
است که شخص را
از دیگران جدا
میکند. و شفای ذات
انسان میباشد.
که شایسته تولد
نوع فوق بشری بجهان
میگردد. و با
مرگ قبل از مرگ،
بنور قاﺌم (کتاب
و مقرر) الهی
از دیگران جدا
میشود. وچون بخلق
پیامبرگونه
بازگشت شود،
در بین خلق
بوده ولی جدا
از آنها، در
ذات و عقل
واحوال میباشد.
(بین تن ها،
تنها
هستند).گوﺌی انسانی
در بین گلٌه
حیوانی قرار بگیرد.
که شاید آنها
را هدایت
وتعالی بدهد.
والاٌ همه
انسانها پس ازمرگ
تولدات مجدد و
حقیر تر بجهان
دارند.

پیامبر در
حدیث ٨١٧٢ میگوید
تعداد پلٌه
های بهشت،
بتعداد آیات
قرآن میباشند.
ولی در جیات پیامبر
کتاب قرآن
عثمانی نبود.
و آیات محدود
دارد. و پلٌه
های تعالی
بهشتیبمعنی تقرٌب
بخداوند در
شهود تجلٌیات
الهی،و مانند همه
امور الهی (نامحدود)
میباشند. ودر
سلوک الهی ولایت
های ششگانه،
چون ولایت
سلوکی محمدی،
محدود بهفت شهود
میسٌر برای نوع
بشری است. و
نامحدود شهودها
و مراحل تعالی
وتکامل روان
وروح موجودات
فوق بشری، تا
آبد ادامه
خواهد داشت.
واین شهودها
(آیت ها و آید
ها) ورسیده ها
و داده های الهی،
خاص سالکان ولایتهای
الهی میباشد.
وهفت پلٌه
تعالی بهشتی وشهودی
در ولایت محمدی
تکمیل میگردند،
چون بقاﺌم
وعرش رحمان
میرسند. و بهشتهای
تولدات نوعی
آینده یک روح موفق،
در انواع فوق
بشری است. که
٥٥ قرن دیگر نوع
فوق بشری، از نظر
الهی در جهان
با مهدی موعود
آغاز خواهد شد.
که متولٌدین
آن تنها ارواح
بشری شاهد قاﺌم
میباشند.
والاٌ همه ارواح
بدون این
(کتاب مکتبوب
ومقرر) سلوکی،
بنسخ ومسخ مجدد
تولدات حیوانی
بجهان خواهند
داشت. تا
دوباره و حتی
صد باره بنوع
بشری، وهمین
سلوک تا قاﺌم
را با پاکسازی
صفات حیوانی
خود کسب نمایند.
که فرمان کن
فیکون و شدن
وتکامل و الهی
نمودن ذات روحی
هر انسان میباشد.
جهنٌم اینان همین
جهانوم
یونانی
وگوهانوم
تورات و جهان فارسی
و جحیم قریش
میباشد. که
کارماهای
حقیر در آن
صورت خواهد گرفت.
بهشتها نیز
همان بهبودی
ها و (به دینی) و
بهتر شدن و الوهیٌت
هر روح
میباشد. که
ارواح ماهیٌت الهی
در أصل خود را
دارند.

مولا علیٌ
در حدیث ٨١٧٤ سفارش
کتاب خدا را مینماید،
که بند محکم
انسان با
خداوند است.
و(نور مبین)
یعنی قابل (بیناﺌی
بچشم دل و
بینش بچشم عقل
) است . که شفای
نافع میباشد.
واین کتاب قرآن
عثمانی چنین
نیست. که مولا خود
در نهصد جای
قرآن عثمانی
ایراد داشت.
که حذف واضافات
و تغییر و
تبدیل در آن
میگوید. و
فراوان حدیث
از امامان
جانشینان
ولایت سلوکی،
ونه ولایت های
هر فقیه، یا
ولایتهای سیاسی
خلفا آمده، که
تصحیح جزﺌی
از عبارات قرآن
عثمانی مینمایند.
که درتفسیرات
احادیث نوشته این
نویسنده آمذه است.
آیات کتاب خدا
مراتب شهودی،
آغاز از شهود
اول صورت پیر
کامل الهی،
وولیٌ الهی و
ربٌ ومربٌی الهی
سالکان بمعرفی
خداوند هستند
وتا زنده باشند.
که تنها ولیٌ
الهی بمعرفی
خداوند، وسیله
الهی سالکان
در پیمان، و
یگانه وسیله توسٌل
عبادی سالکان
میباشند.
وتقلید آنان در
صفات واخلاق و
عقاید ولی ٌ
الهی میباشد.
که بقول پیامبر
٣١٣ ولیٌ الهی
صاحب مقام حسینی،و
نخستین از پنج
تن آل عبا و
أهل بیت، همیشه
زنده در جهان
هستند. که یکی از
آنها برای رسیدن
ب(آیات
ومعجزات و
شهودهای)
بالاتر تا عرش
رحمان میباشد.
که شایسته تولد
در نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد گردند.
وبقول پیامبر
ستاره های
آسمانی
راهنمای مسافران
شب در جهان
تاتریک نوع
بشری بجهان الهی
و روشن بالاتر
در انواع میباشند.

در حدیث
٨١٧٥ بمولی غلیٌ
گفتند، چون از
محضر شما دور میشویم،
هرچه را که گفتید
فراموش مینماﺌیم.
و مولا فرمود
پیامبر گفته
است، که پس از
من برای شما فتنه
ها و مشکلات
اجتماعی
فراوان پیدا خواهد
شد. پس برای تو
علیٌ و هر
کامل الهی،
تنها کتاب خدا
باقی خواهد
ماند، که رفع مشکلات
مینماید. قرآن
عثمانی در
جیات پیامبر
نوشته نشده
بود. بلکه سلوک
الهی و قرٌه
های شهودی
بخصوص دو قرٌه
محمد ، نور
قاﺌم و عرش رحمان،
در اولیای الهی
بازگشته محمد
گونه بخلق
است. که تنها
هدایت کننده سالکان
برای دوری از فتنه
ها میباشد.
آنگاه عقده ها
ومعایب و صفات
حیوانی سالک
پاک شده، و
حافظه قوی و
درک نیرومند،
و از مراتب الهی
بالاتر، الهامات
لدنٌی از سطوح
بالاتر شهودی
بانسان کامل
وشاهد میرسد.

مولی در
حدیث ٨١٧٦ بمخالفین
خود وولایت سلوکی
خویش، که طالبان
خلافت وحکومت سیاسی
بنام دین وخدا
بودند،میگوید
که ما (ولایت سلوکی)
جز (لا اله
الاٌ الله)
شعاری وهدفی نداریم.
این شعار در
هیچ مذهب قشری
مطرح نیست.
ولی هر شش
ولایت سلوکی
نوع بشری، این
شعار و (ذکر توحیدی)
را دارند.
وقتی که سالک
باخداوند از
طریق واسطه
ووسیله الهی خود
صحبت میکند.
وتکرار (اذکار
توحیدی) دفع شرک
احتمالی را
مینماید. که بوسیله
الهی خود
میگوید، غیر از
خداوند الله
آهورمزدا،
خداﺌی نیست.
گرچه همه وساﺌل
و تجلٌیات شهودی
وارباب نوع (
اله ووسیله تألٌه)
وتوسٌل عبادی میباشند.
وکاملان
محمدی شاهدان
هر هفت شهود
هستند.
ودیگران در
تولدات بشری بهتری
باید ادامه پاکسازی
وکسب تربیت
الهی پیدا کنند،
که بنور قاﺌم واجب
الهی خود برسند.

امام صادق
در حدیث ٨١٧٨ میگوید
خداوند ولایت ما
را (محور و قطب)
قرآن قرار
داده است. که
قرآن عثمانی در
نظر نمیباشد.
بلکه ( دو قرٌه)
نهاﺌی نوع
بشری در ولایت
ششم محمدی است.
ودیگر کاملان ولایتهای
پیشین، باز
تولد بهتر
برای پیوستن بولایت
محمدی را
مینمایند. که
بنور قاﺌم
برسند . وتا
ولایت برتر مهدی
موعود محمد، که
٥٥ قرن دیگر،
بعنوان آخرین کامل
محمدی، واولین
کامل و پیامبر
نوع فوق بشری،
ولایت هفتم و
برتر را تأسیس
مینماید. که
تنها ارواح محمد
و علیٌ وهر
کامل محمدی طول
زمانها ، تنها
متولدین در
نوع فوق بشری
خواهند بود. که
هزاران برابر
عقل نوع بشری را
خواهند داشت. که
آنگاه باید بشهود
هفتم نور
رحمان و عرش ربٌ
برتر ا زحمان،
شهود هشتم
میسٌر خود برسند.
و تا أبد این انواع
فوق بشری
وتجلٌیات
بالاتر الهی، و
عقلهای کوه
پیکر در پیش
هستند. که سراسر
رحمتهای الهی برای
همه موجودات، حتی
ارواح هر أتم
و ما دون أتم
میباشند.

امام عسکری
در حدیث ٨١٧٩ گفته
خداوند را میگوید،
اگر که تردید
بمحمد دارید،
پس شما یک (سوره)
بیاورید. آنچه
محمد آورده، (صورتها)
وقرٌه های شهودی
در سلوک الهی
است. ونه کتاب قرآن.
یعنی مخالفین محمد،
در تردید آنها
برسالت و
الوهیٌت مقام محمد،
بهر شکلی که خود
تصوٌر میکنند،
تا از این قرٌه
های شهود از خداوند
بگیرند. که
ولایت محمد و
هر کامل محمدی
برای چند سالک
خود، تنها
کانال ارتباط خداوند
با سالکان میباشد.
و گذرگاه الهامات
لدنٌی آنها.
واگر خداوند
محمد زنده ای
را در رؤیا بطالب
لقای الهی در
شهود قاﺌم
معرفی کرده
باشد، که پیامبر
او و قرآن
ناطق او و
صاحب اختیار
الهی سالک
خواهد بود.

مولی علیٌ
در حدیث ٨١٨٠ میگوید
نوشته کتاب خود
را بأبوبکر
خلیفه سیاسی
وحاکم مطلق العنان
نشان دادم، که
پیامبر بمن
دستور نوشتن
آنرا داده
بود. تا (اتمام حُجٌت)
کرده باشد. ولی
او نپذیرفت. و
کتاب من (علیٌ)
محموعه ای از گفته
های پیامبر، در
امور سلوک الهی
ولایت محمد بوده
است. عمر و سپس
عثمان برخی گفته
های پیامبر را
کتاب خود کرذند،
که قرآن
نامیدند.
ومولا بقول خودش،
در نهصد جای
قرآن تغییر و
تبدیل و حذف واضافات
نموده اند.
زیرا خلفا بقانونی
منسوب بخداوند
و پیامبر نیاز
داشتند، که
حکومت
استبدادی خود
را در جهان وسیع
اشغال شده عمر
و خلفا، بمورد
اجرا بگذارند.
گوﺌی در جهان
گشاﺌی دستور خدا
و پیامبررا
اجرا میکنند .
عمر ده سال
تمام سرزمینهای
ایران و روم و
مصر و عربستان
را اشغال غارت
گرانه وبنام
خدا نمود. و
حکومت دینی ولی
قشری خود را داشت.
که اصطلاحا مذاهب
سنٌی
آخوندهای خودرا
داشتند.
وبعدها
شیعیان سیاسی
طرفدار علٌی،
برای خلافت و
حکومتهای شیعی،
وتاکنون در
ایران، ایجاد نموده
اند، شیعیان کاسه
داغ تر از آش،
برای قرآن عمر
وعثمان شده
اند. که ولایت فقیه
ایران، نمونه
زنده این طرز فکر
(تشیٌع بدون شعاع)
انوار شهودی
بوده، که امام
رضا نیر تصریح
کرده است. می
بینیم که (شرک
شیعیانه) بدتر
از (کفر
سنٌیانه)
دارند. چون ( بد
دینی) دارند و
دیگران (بی
دینی) بخاطر بی
خبری از راه
خدا را دارند.
و الاٌ اولیای
الهی زنده، و
محمدها و علیٌ
های زنده چند
سالک خود، ( به
دینی) یا
تکامل و شدن و
صیرورت الهی یافتن
را در شهودها دنبال
میکنند. که
بهشت نوع فوق
بشری را
خواهند داشت. و
دیگران کارماهای
قهقراﺌی جهنٌمی
نسخ ومسخ مجدد
در تولدات انواع
حیوانی مجدد
بجهان که بنوع
بشری باز
گردند، که
بشهود قاﺌم باید
برسند که
خواهند رسید.
که همان فرمان
کن فیکون و
شدن وتکامل الهی،
از أزل تا
أبد، و در
انواع فوق
بشری میباشد.
و اینکه قرآن عثمانی
ونیز قرٌه های
شهودی را،
تنها (تطهیر
شدگان) میفهمند،
که برداشت سلوکی
وپاکسازی میکنند.
که تنها در
ولایت سلوکی با
تخلیه
وتحلیه، و کسب
تجلٌیات الهی
موفق شده
باشند، که مدارک
قبولی خداوند
را در دل دارند.
که تنها معیار
داوری های
الهی پس از
مرگ هر کس میباشد.
که بجهنٌم جهان
نمیروند. و
بهشتهای چهارگانه
و چهارگونه ر
دارند.

مولی علی
ٌ در حدیث
٨١٨١ در باره
تناقض در قرآن
عثمانی میگوید،
که همه گفته
های پیامبران
دوچار این
تضادها شده
است. زیرا قشری
های دینی ومذهبی،
برداشتهای با
عقل آلوده روان
خود مینمایند.
ونه در گفتار
(قرآن سلوک) الهی.
که مطلقا تمام
أنبیا و گفته
های آنان،
یکسان و از هر
شش ولایت انبیای
اولی العزم
آدم کیموث، و
میترای نوح، و
بودا و زردشت
و مسیح محمد،
یک هدف الهی برای
سلوک الهی را
داشته اند. و
تمامی مذاهب
بقول پیامبر، هفتاد
و دوگانه، حتی
اگر همه عمر
روزها صاﺌم و
شبها قاﺌم
بعبادت باشند،
باز در قعر جهنٌم
میباشند. و
بقول ملاٌی رومی
بلخی، چون
ندیدند
حقیقت، ره افسانه
زدند. که باطل
وتخیٌلی از
عقده های روانی
ناپاک غیر
سالکان
میباشند. چه
بنام مذاهب
سنٌی یا مذاهب
شیعه و یا بهر
نام دیگر بوده
باشند که
فراوان نیز
هستند .

امام صادق
در حدیث ٨١٨٣ پیامبر
بعلیٌ
میگوید، که از
یاداشتهای
زیر بالشت من،
کتابی بنویس.
که علیٌ انجام
داد، ولی
ابوبکر وعمر نپیذرفتند.
وآنچه عمر نوشت
وعثمانی
تصجیح آن کرد،
بادستکاری
انسانهای ناشایست
الهی میباشد.
و بدستور پیامبر
وتعلیمات او نبوده
است.

امام صادق
در حدیث ٨١٨٤
میگوید قرآن
در هفت حرف نازل
شد. واین قرآن عثمانی
نیست، که حروف
بیشتر دارد.
بلکه کتاب
سلوک الهی، و
راه کسب مراتب
تجلٌیات الهی میباشد.
که هفت شهود
برای الهی
شدگان ولایت محمدی
ونوع بشری را دارد.
که قرٌه ششم
آن نور قاﺌم،
واجب الهی است.
و قرٌه هفتم عرش
رحمان، خاص
برگزیدکان الهی
و اصطفا
یافتگان،
برای بازگشت پیامبر
گونه بخلق است.
که امامان (امٌی
اوم کرده) ومؤمن
کامل الهی شده
هستند. که
کلام آنان
کلام خدا، و(
قرآن ناطق) چند
سالک خود میباشند.
و بقول فردوسی
عارف ، چه فرمان
یزوان چه فرمان
شاه. که
کاملان الهی پادشاهان
الهی چند سالک
خود میباشند و
تا زنده باشند.

امام صادق
در حدیث ٨١٨٥ میگوید
خواننده
قراوان سوره (
أحزاب)،و
بمعنی مذاهب قشری
که چون احزاب،
منافع خود را
میجویند ،
آنگاه در روز قیامت
در جوار محمد،
یا همان شهود مصطفوی
برای دیدار
نور قاﺌم نیستند.
ویا در بهشت عرش
رحمان پس از مرگ.
زیرا سوره احزاب
در برداشت غیر
سلوکی،
(قراءت) آن پس
انحراف مذاهب
مینمایند. و
قراءت قرٌه
گیری سلوکی در
وسلوک الهی میباشد.
امام صادق
میگوید،آنگاه
از مذاهب در
أمان خواهند بود.

امام رضا
در حدیث ٨١٨٦ از
خادم مآمور خدمت
امام رضا ،که در
سفر بایران و
طوس بنزذ
مآمون خلیفه عبٌسی
بود. و خواست، که
اطاقی (مُصحَف
) دارد پیرا
کند. که منظور کتاب
قرآن عثمانی نیست.
و اگر چنان
بود، برای کاربرد
آن، در بحث و
استدلال با
غیر سالکان بوده
است. (مصحف)
یعنی (صفحات
کتاب) دارد. که برای
قرآن عثمانی
بکار میبرند.
ولی امام مصحف
را همان سلوک الهی
با ولایت
میدانست.

مولی در حدیث
٨١٨٧ در تحریف
عمر وعثمان
میگوید، که در
قرآن خود، که
اکنون بما
رسیده، در
نهصد جای آن
دستکاری در
مقابل پول شده
است. حدیث از زبان
مولا علیٌ
صاحب ولایت سلوکی
وجانشینی الهی
محمد است. که
علیٌ صاحب نام
مرتضی در شهود
چهارم مرتضوی با
ولایت محمدی است.
که برای
سالکان نیر،
مهمتر از هر
آرزوﺌی سلوکی
رسیدن بشهود مرتضوی
است. که آغاز
قبول خداوند
از عبادات
سالک میباشد.
و در وقت مرگ طبیعی
بشهود مصطفوی وقاﺌم
میرسند. مگر
برخی
شایستکان در
پاکی روان از نظر
الهی، که هم
اکنون باید
بنور قاﺌم
وبا مرگ قبل
از مرگ برسند.
و اگر که
خداوند نیز
(مشیٌت و بدا)
نماید. که
سرنوشت معصومیٌت
و پیامبری
بسالک شاهد قاﺌم
بدهد. با شهود عرش
رحمان از خواب
مرگ بیدار
میگردد. که تا
زنده هست،
محمدی و علیٌ زنده
ای برای چند
سالک خود
میباشد.

مولا علیٌ
درحدیث ٨١٨٨
میگوید که
خداوند گفته، تفسیر
کلام من برأی
خود، دلیل عدم
شناخت من
میباشد،پس مؤمن
نیست، حتی اگر
عباداتی
داشته باشد.
زیرا قرٌه های
شهودی در
عبادات
ندارند.و
دارای الهامات
لدنٌی وکلامی الهی
نیستند، که
خاص اولیای الهی
با مقام محمد،
پیامبر اولی العزم
خود میباشند.
چون (مؤمن
امٌی) و الهی هستند
و تا زنده باشند.
که مورد خطاب خداوند
وکلام او
میباشند. و
حتی سالکان اوم
کننده در
رؤیاهای خود،
از مراتب شهود
آخر خود، مورد
خطاب الهی
میشوند. که
تفسیر آن
رؤیاهای
شهودی سالکان،
تنها با پیر
الهی سالک بمعرفی
خداوند میباشد.
کلام خداوند
بطور کلٌی است.
و تفسیر پیر
الهی سالک،
آنرا تبدیل بکلامی
بشری، وجزﺌیٌات
قابل فهم سالک
مینماید . و کلام
اولیا کلام خداوند
است، حتی اگر اتٌفاقا
بخطا بگویند،
که از نظر
الهی درست
است. و بقول پیامبر
درست اتٌفاقی
کلام آخوندهای
ابلیسی در
لباس
روحانیٌت
کاذب، باز از
نظر الهی نادرست
است . که پیروان
قشری آنان،
نباید بدان معتقد
و عبادتی داشته
باشند.

مولی علیٌ
در حدیث ٨١٨٩
میگوید،
تفسیر قرآن
نکنید. بلکه فهم
علمای الهی از
آن را بنماﺌید.
یعنی تفسیر
(آگاهان عالم) از
عوالم الهی در
شهودها و قرٌه
های شهودی خود
دنبال نماﺌید.

امام
سجٌاد در حدیث
٨١٩٠ میگوید
پیامبر شش
گروه را لعنت کرده
است. کسی که بر
کتاب خدا
اضافه ای کند،
چه رسد که
حذفی بنماید.
که این کتاب خدا
قرآن عثمانی نیست.
که در حیات پیامبر
نبود. بلکه در
قرٌه های شهودی
شاهدان سالک
ولایت محمد
میباشد. که
اگراضافه بر
شهودهای خود
ویا مدٌعی
شهودی شدند، و
یا سالک در
گزارش
رؤیاهای خود بپیر
الهی اضافه
ومبالغه ای
کند، ومعایب
رؤیای خود را
نیز، بر او مخفی
نماید، آنگاه
مورد لقای مقام
شهودی مصطفوی
وحتی شهود مرتضوی
نخواهد بود. و
لعنت بر کسانی
دارد، که حرام
خدا را حلال نمایند.
(حرام خدا)
تنها تحریمات الهی
پیر کامل بمعرفی
خداوند بسالک میباشد.
که برخلاف دستورات
تحریم ومنع هر
کاری، باز
سالک و متعبٌد
قشری برای خودش
(حلال ومجاز)
خود سرانه
نماید. ومنظور
تحریمات همه
آخوندهای تمامی
مذاهب اسلامی نیست
که میگویند.
حتی اگر
بدرستی نقل تحریمات
پیامبر را
بنمایند. زیرا
پیامبر
وامامان و
اولیای پیشین،
برای چند سالک
خود اموری را
حرام کرده اند.
که ممکن است
برای سالکان دیگر
خود تحریم نکرده
باشند. و
سالکان در
(احرام لباس حجٌ
أکبر) خود در دوره
سلوک میباشند.
یعنی تحریمات پیر
الهی خود را
توجٌه مینمایند.
که باید خویشتن
داری کنند، و
بازیچه نفس امٌاراه
و عقده های شهوت
و لذٌت ناخودآکاه
خود نشوند.
مگر بشهود عرش
رحمان رسیده
باشند. که خود
نیز پیامبر
سالکان خود
هستند. گرچه اولی
العزم نمی
باشند،
تحریمات کتاب قرآن
عثمانی بسیار کلٌی
و أندک
میباشد، که
مناسب همه زمانها
و انسانها و
در طول تاریخ نیست.

امام صادق
در حدیث ٧١٩١ میگوید
هرچه که قرآن
تورا هدایت
کرد انجام بده.
که منظور کتاب
قرآن عثمانی نیست.
که فراوان
تفسیرات
مذهبی دارد.
بلکه قرآن
ناطق پیر
کامل،و مراتب قرٌه
های شهودی است
، که هدایت به
(هُدا و خدا)
مینماید، که
پیر حسینی
بمعرفی
خداوند، خود
قرٌه نخست الهی
سالک است. که
هرچه بگوید درست
است. ولازم سالک
برای قبول و
اطاعت و انجام
آنها. گرچه غیر
از آن و یا
مخالف آن
باشد، که پیامبر
بچند سالک خود
گفته باشد.

امام باقر
در حدیث ٨١٩٢ میگوید
چیزی دورتر از
عقل انسانها
در تفسیر قرآن
نمیباشد. که
هر آیه، آغاز
آن با وسط و
آخر آن، هریک
مراتبی از معنی
دارد. کتاب
قرآن عثمانی در
کلٌ و در
برداشت سلوکی،
که بتأیید پیر
برای سالک باشد،
تفاوت بین
معنی باطنی هر
آیه کتاب، و
هر (آیه و آید) شهودی
هست.که پیر
الهی آنها را
و بوقت خود بسالک
میگوید. زیرا خود
قرآن ناطق
است.وهرچه گفت
خداوند گفته
است. حتی اگر پیامبر
نگفته باشد.
که منقولات راویان
نیر قابل اطمینان
نیست. مگر پیر
تأیید حدیث ومطلبی
از پیامبر نماید.

امام باقر
در حدیث ٨١٩٣
میگوید، قرآن
چهار قسمت
است. یکی در
باره ما ولایت
الهی وکاملان الهی
زنده سالک که
خداوند معرفی کرده
باشد. ودیگر درباره
دشمنان ما، که
همان مدٌعیان
دین شناسی قشری
و آخوندهای همه
مذاهب اسلامی
و بهر نامی که
بوده باشند. و
قسمتی در باره
فریضه ها، که
امور مفروض
وواجب برای سالک
در دوره سلوک
و تا نجات او میباشد.
که تنها پیر
مناسب احوال سالکان
میگوید. و
چهارم حکمت است،
که نصایح
ومعقولات
مختلف میباشد.
که وظیفه
اجراﺌی
ندارد. ولی برای
سالک از امور
حلال ومجاز است
،که پیر
اعمالی را در
اختیار سالک
میگذارد، که اگر
بخواهد انجام بدهد،
که (حَسنات) و
تحسین وثواب
ونیکوﺌی
باشد. و عدم انجام
آنها گناه
سالک نیست. و
یا بخواهد
اموری را که
بهتر است نکند
و(مَکروه) میخواند.
که اگر سالک کرد
گنماه نیست.
ولی با خویشتن
داری، سالک از
آنها ثواب و
پاکسازی عمیق
تر برای روان
او خواهد بود. مهم
اطاعت است ،
ونه موضوعات
مورد دستور برای
اطاعت.

پیامبر در
حدیث ٨١٩٥ میگوید،
مبادا
مسافران قرآن
را بدشمنان
نشان بدهند.
که این قرآن عثمانی
نیست که در
حیات پیامبر
نبود. بلکه سالکان
در سفرالهی(
حج ٌ أکبر)
قاﺌم در دوره سلوک
احوال شهودی خود
را بغیر
سالکان، بخصوص
آخوندهای سوء
استفاده کننده
از امور الهی
نگویند. و
الاٌ برای مستعدان
هدایت و برای کاملان
الهی مجاز
است. که بهرکس بخواهند
با تقیٌه و
حفاظت لازم
بگویند. که
برای خود و سالکانش
مشکلی ایجاد نگردد.

پیامبر در
حدیث ٨١٩٦
میگوید، قرآن
بخوانید ونان
آنرا نخورید.
و عشق بدنیا
را برتر از محبٌت
ما ولایت
ندانید. که
مورد غضب خدا میباشید.
که باید سلوک الهی،
تنها خواسته
خداوند را
بکنند. و
درحیات پیامبر
کتاب قرآنی
نبود، و انگشت
شماری میتوانستند
نوشته ای را
بخوانند. وتا
کنون قریب باتفاق
مسلمانان
عربی نمیدانند.
و حتی اعراب نیز
زبان عربی
چهاده قرن پیش
را نمی فهمند.
ولی کتاب خدا سلوک
الهی، با ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
است. وهر شهود
تجلٌی الهی، آغاز
از پیر کامل،
و (قرٌه)
نخستین ولایت محمدی،
که تنها محمدی
زنده برای سالکان
خود میباشد.
(قراءت و قرٌه
گیری) سلوکی میباشد.
ونان دین
وقرآن خوردن،
چه در سالکان
با مراتب
مقدماتی
شهودی خود،
ویا تنها داشتن
عضویٌت در
ولایت الهی
پیر، نباید
استفاده دنیوی
کنند، و
احترام ونان مفت
را بخورند. بخصوص
منظور پیامبر
آخوندهای
معاصر خود، که
مذهب تراشی
کردند. و بقول پیامبر
اسلام را هفتاد
و دو فرقه
نمودند. که تا
کنون
میلیونها
انسان فریب داده
را دور از راه
خدا نمودند.
وتنها بجای هر
عشقی بدنیا
ونوع بشری خود،
باید عشق بخدا
در عشق ورزی سلوکی
با ولیٌ الهی
بمعرفی
خداوند باشد. آنگاه
مورد لعن
نخواهد بود. که
مورد رحمتهای الهی
و نحات از نوع
بشری را
خواهند داشت. که
بهشتهای تولدات
فوق بشری را وعده
الهی دارند.

پیامبر در
حدیث ٨٦٠٠ میگوید
که سوره ( قل هو
الله أحد)
معادل یک سوٌم
قران میباشد.
که کتاب قرآن عثمانی
نیست. که هر
نماز گزار
روزانه چندین
بار میخواند.
و قرآن خواندن
وظیفه عبادی نمیباشد.
بلکه قرٌه های
شهودی آغاز از
شناخت صورت پیر
الهی بمعرفی خداوند،
باید قراءت و
قرٌه گیری در
توسٌلات عبادی
بشود. که
فریضه و مقرر
الهی است.
وتنها وظیفه سالکان
باولیٌ الهی خود
میباشد. که
مطالب سوره مذکور
سراسر اذکار
توحیدی دفع شرک
از سالک،
هنگام خطاب
بخداوند و
بحضور ذهنی پیر
خود میباشد.
که خطاب بخداوند
است. ولی بدور از
قصد شرک ومشارکت
ولیٌ الهی خود
با خداوند
الله میباشد. دیگر
اذکار فاطمی،که
بهر زبانی
میتواند باشد.
وحتی با فکر
ونیٌت دفع شرک
داشتن سالک
میباشد.و در
هرزمان محبٌت
ولیٌ الهی، عینا
محبٌت سالک
بخداوند ومراتب
دیگر الهی میباشد.
که همراه با
باوری وفداکاری
و اطاعت
پیرباشد، عملا
عشق ورزی بخدا
شده است.

پیامبر در
حدیث ٨٦٠١
میگوید قراءت قرآن
را ماهرانه و
با سفرای پر کرامت
خداوند باید
یاشد. که این
قراءت قرٌه
گیری وتمرکز
سالک و توسٌل عبادی
او میباشد. که
مهارت در آن
بهتر نمودن
وورزیده شدن و
تخیٌل ذهنی سالک
از (تصوٌر صورت
وسیله) الهی میباشد.
و الاٌ بقول مولا
علیٌ اگر نماز
امروز مانند نماز
دیروز باشد،
نماز دیروز
مقبول است،
ولی نماز
امروز مقبول
الهی نمیباشد.
و بقول حافظ شیرازی،
کار من نقٌاشی
صورت پیر الهی
خود در ذهن خویش
میباشد. وحتی
تفکٌر در گفته
های پیر خود عبادتی
است .که بقول پیامبر
ساعتی تفکٌر
بهتر از هفتاد
سال عبادت
مقدٌسین پر عبادت
ولی سنکین
رواناز عقده
ها، ارزش الهی
دارد. که غیر
سالکان بخواهند
یک عمر بشری
عبادات غیر
سلوکی کنند. و
بفرض محال پذیرفته
الهی باشد.
(سُفرای پر
کرامت) الهی تنها
اولیای کامل زنده
، و ارسالیان
بخلق ومعرفی شده
بطالبان لقای الهی
میباشند. و نه
آخوندها، که فاسدترین
انسانها
میباشند.که پیامبر
آنان را ابلیس
میخواند. چون در
لباس ریاکاری وروحانیٌت
و فساد ذات خود
را بر پیروان
جاهل خود مخفی
میکنند. وهمه
باهم بقول پیامبر
بجهنٌم قهقراها
میروند .

فاطمه در
حدیث ٨٦٢٤ میگوید
که پیامبر بمن
کفت، که
جبرﺌیل امسال
دوبار برای مرور
قرآن آمده
است. پس سال
مرک من میاشد.
و نیز بمن گفت
تو فاطمه، سرور
زنان بهشت
هستی. پیامبر و
هر کامل محمدی
دوبار شهود قاﺌم
را دارند.
نخست پس از
مرگ قبل از مرگ
است. و دیگری
در بازگشت
بخلق، که
وظیفه و
مسؤلیٌتهای
اورا بوی میگوید.
و هر لحظه نیز پیامبر
خاطره جبرﺌیل
ربٌ النوع
بشری خود را حاضر
بذهن دارد. و
الهامات او از
طریق جبرﺌیل روح
القدس، از
خداوند نا
دیده رحمان
میرسد.

پیامبر در
حدیث ٨٦٦٣
میگوید که
خداوند
اقوامی را با
این کتاب بالا
یا پاﺌین میبرد.
کتاب قرآن
عثمانی وجود
نداشت. و پالا
و پاﺌین
نمیبرد. مگر در
قراءت و
برداشت سلوکی،
یا برداشت قشری
هلاکت کننده
خواننده قشری
آن . بلکه قراءت
قرٌه های شهودی
سالکان است.
بمراتب الهی بالاتر
و پس از تأمین شرایط
لازم میبرد. و
غیر سالکان بکارماهای
نسخ ومسخ مجدد
بانواع حیوانی
مکرر، تا
دوباره وحتی صد
باره بنوع
بشری، وهمین سلوک
تا قاﺌم را
باید برسند.
که فرمان کن فیکون
أزلی أبدی هر
روح انسانی و
قبل بشری میباشد.
که بازگشت همه
بسوی خداوند
است .

پیامبر در
حدیث ٨٦٦٥
میگوید، هرکس
چیزی از قرآن در
دل نداشته
باشد، چون خانه
خراب میباشد.
که روان انسان
اگر قرٌه
شهودی، ولو تنها
قرٌه صورت پیر
کامل الهی بمعرفی
خداوند در دل نداشته
باشد خانه
خراب، ودوچار
نسخ ومسخ وخرابی
و خنثی شدن
تمام تکاملات
وکرامات الهی تولدات
فراوان پیشین او
خواهد بود. و
حدٌ أکثر قرٌه
های شهودی میسٌر
برای نوع
بشری، نور
قاﺌم ویا عرش
رحمان است. که
قاﺌم (ربٌ
مشهود) و
رحمان (رب ٌ
نادیده) محمد
وهر کامل الهی
میباشد.

پیامبر در
حدیث ٨٦٦٦ میگوید
اکر شبانه بخواهید
قرآن را
بخوانید، ولی
نتوانید درست بخوانید،
شاید بخود
آسیب رسانده باشید.
بهتر است
نخوابید. که
سالکان وظایف
سلوکی خود را بدرستی
در توسٌل
وحضور ذهنی
صورت پیر الهی
خود را داشته
باشند، که دعا
و عبادت او درست
وبخداوند برسد.
که بقول پیامبر،
بدون وسیله
الهی، ویا با
وسیله که بدرستی
در حضور ذهنی
نداشته
باشند، دعایش بخداوند
بنمیرسد. که بصورت
دعا کننده کوبیده
میشود. که گناه
شرک داشته و
صورت نوعی حقیر
حیوانی و بدتر
را بجهان خواهند
داشت. اگر جبران
و اصلاح
توسٌلات خود
ننماید. وهمان
طور که پیر
الهی بمعرفی خداوند
دستور داده
باشد انجام ندهد.
و قراءت نا
درست انسان از
کتاب قرآن عثمانی
نیست، که
أکثرا عربی نمیدانند.
ویا فهم درستی
از معانی باطنی
و سلوکی آن
نداشته
باشد،پس قرآن
عثمانی مطرح نیست.
که در حیات پیامبر
کتاب قرآن عثمانبی
نبود. وخواب
مؤمن بخصوص پس
از ادای وظایف
عبادی خود،
بقول پیامبر
این خواب عبادت
میباشد. (
(اِستعجام ) در
قراءت، گوﺌی
یک عحم غیر
عرب، بخواهد
قرآن بخواند.
که حتی عربها نیز
ادای درستی
ندارند. در
واقع همان کار
غیر سالکان،
یا (عجم ها که
جم )و کامل و سالک
نیستند. و خود عرب
ها یعنی غیر
سالکان (أرب) و
بدون ربٌ ومربٌی
الهی پیر کامل
از خداوند میباشند.
کاملان جم شده
وجمشید گردیده،
که قریش زردشتی
میگفتند،
همان غیر
سالکان قشری
(بد دین) بدتر
از (بی دینان)و
بی خبر از وظیفه
الهی خود
میباشند . که
هنوز در
حیوانیٌت نوع
بشری خود
میباشند.

پیامبر در
حدیث ٨٦٦٧ میگوید
جای حسادت از کسی
باید باشد، که
قرآنی دارد و
آنرا شبها
آنرا قراءت میکند.
یعنی شناخت پیر
الهی قرٌه
نخستین از پنج
تن سالکان، در
هر ولایت ششگانه
نوع بشری. که سالکان
در عبادات
شبانه و خاص
سالکان میباشد،
قرٌه گیری
وتمرکز
وتوسٌل عبادی
آنرا دارند.
قرآن عثمانی
را هر مسلمانی
در خانه دارد،
که نمیخواند،
یا مسلمان غیر
عرب که نمیتواند
بخواند. و
قشری های مذهبی
بدون وسیله
الهی، اگر
شبها قرآن یا
عباداتی داشته
باشد، قشری
گری وشرک و
جهنٌم پروری بیشتر
مینماید.
حساذت کار
زشتی است، ولی
در برابر سالکان
باید حسادت نمود،
وخود نیز بدان
بپردازند،
واگر از خداوند
پیر الهی بخواهند.
و حتی برای
اولیای الهی باید
(غَبطه) داشت.
که شاید خود
نیز بهمٌت
وهوم وسلوک الهی
خویش ادامه
بدهند. وجهد و
کوشش وکشش بیشتر
نشان بدهند.
مگر بعرش
رحمان رسیده
باشند. که آنگاه
تنها وقت سپاس
خداوند نمودن میباشد.
سالکان شب وروز
کرامات الهی بالفعل
خود را، در
تحقٌق کرامات
بالقوٌه خویش
بکار میبرد. و
سالکان نیز مالی
ندارند که
انفاق کنند.
مگر آنچه از
کرامات
بالفعل وامکانات
الهی خود در
تن وذهن وروان
دارند، که خرج
سلوک خود
نمایند.و یا کمک
بدیگران برای
رسیدن احتمالی
آنها تا
بتکامل خود بپردازند.

پیامبر در
حدیث ٨٦٦٩ میگوید
مؤمن خواننده قرآن
(مُعطٌر) است.
که مؤمن اوم
کننده سالک
قرّه گیری با
قرٌه های شهودی
خود، آغاز از
صورت پیر الهی
خود مینماید.
آنگاه معطٌر است،
که خداوند
روان اورا پاکتر
ودورتر از
عفونت گناهان و
معایب وعقده
هایش مینماید.
وکتاب قرآن عثمانی
چنین خاصیٌتی
را ندارد. مگر در
برداشت سلوکی
و یا با داشتن پیر
الهیبرای
برداشت سلوکی.
.    پیامبر
در حدیث ٨٦٧١ میگوید
قراءت هر حرف
قرآن( حَسَنه
و صَوابی و
ثوابی) است. که
کتاب قرآن
عثمانی نیست.
بلکه قرٌه های
شهودی سالک ،
آغاز از شناخت
و حضور ذهنی پیر
کامل الهی میباشد.
که (حرف) هر
نوشته ای، و
(حرف کلامی) یک
واژه فارسی دری
قریش زردشتی
الأصل است. و
سالک با
خداوند در حال
کلام است. و یا
گرچه خطاب
بپیر الهی خود
مینماید.
و(حَسَنه) یا
همان (تحسین)
ونیکو کردن و
بهبودی روان خود
سالک میباشد.
که در دفتر الهی
(روح مُدبٌر)
او در (ژنتیک روحی)
او ثبت
است.پرونده از
أزل تا کنون،
و تا أبد هر روح
میباشد ودر هر
نوعی باشد.

پیامبر در
حدیث ٨٦٧٧ میگوید
آیات سوره های
( فَلَق و
الناس ) در
واقع تمام قرآن
میباشد. ولی نه
قرآن عثمانی،
بلکه قرٌه های
شهودی، که
عملا قرآن خدا
میباشد. که پیر
الهی خود
(قرآن ناطق) سالک
است. و سوره (
افلاک ) یا
عوالم الهی
ومعراجهای سالک،
در رؤیاهای شهودی
خود، بخصوص معراج
عرش رحمان، در
تنها کاملان
محمدی بازگشته،
همیشه در همان
سطح الهی تفکٌر،
وموجودیٌت و
مقام روح الهی
خود را دارند.
و نیز سوره(
الناس) که
(ناسیان)
فراموش کرده (عهد
الست) تولد پیشین
خود میباشند. که
بسلوک و تسلیم
ولی ٌ الهی بمعرفی
خداوند بوده و
( لبٌیک) نمیگویند.یعنی
فرمودی بیا ،
اکنون آمده
ام. همگی این
سوره ها و
عبارات قرآن
عثمانی واحادیث
پیامبر و هر
امام و ولیٌ
الهی،و در هر
ولایت سلوکی ششگانه،
بمعنی انجام سلوک
الهی میباشد.
که برداشت سلوکی
از آنها
میگوﺌیم. و
بقول مولی علیٌ،
چمع کنندکان
قرآن عثمانی،
که از محل
نادانی از
امور الهی
مطالبی را
نشناخته انتخاب
و نوشتند، برخی
گفته ها را
حذف کردند ،که
بمنافع سیاسی وخلافت
آنان تطبیق نمیکرد.
در واقع بضرر خود
و جهنٌم پروری
کرده اند. ولی عمر
کتاب علیٌ را که
قرآن نام نگذارده
بود، باین دلیل،
که تنها مطالب
مربوط
بمنافقین است نپذیرفت.
منافقین
مسلمانانی که
با محمد وخداوند،
خود را مسلمان
خوانده
ومیخوانند،
ولی پیمان سلوکی،
که تنها سوگند
مقبول الهی از
انساناست ندارند.
سوگند تسلیم
برای سلوک الهی،
با یک ولیٌ
الهی میباشد.
که چون اورا
شناخت و یافت
و پیمان وسوگند
سلوک الهی
نمود، اطاعت
از دستورات عملی
وسلوکی او
نکند، آنگاه
منافق است. که چون
پیمان شکنان
سلوکی، ویا
حتی ( مقتصدان )
با مقاصد
دنیوی خود را باولیای
الهی نزدیک
میکنند. که عملا
در ولایت و میان
اولیا
وسالکان رفت
وآمد دارند،
ولی بآنان
معتقد
نیستند، پس بآخوند
خود هر جاسوسی
را نموده، که
منجر بشکنجه و
تکفیر آنان بوسیله
آخوندهای قشری
هر مذهبی اسلامی
میشود. ویا مورد
( آزار و تعزیر)
پیروان مشرک
قرار میگیرند.
که مقتصد بمقاصد
ومنافع خاصی در
ولایت
میمانند ولی
آنرا باور
ندارد. یا آخوندی
که خود را الهی
تر از ولیٌ الهی
میداند. که
آخوند مشهور و
ثروتمند است.
و پیر معمولا فقیر
و یک لا قبا میباشد.

پیامبر در
خدیث ٨٦٧٩
میگوید (سکینه
و آرامش) در
قراءت قرآن در
فلانی دست داده
است. در واقع
قرٍه گیری
قرٌه های شهودی
در شخص سالک،
باعث آرامش او
گردیده
است.گرچه تا
شهود عرش
رحمان
وبازگشت بخلق
آرامش او تمام
نیست.

پیامبر در
حدیث ٨٦٨٢
میگوید هرکس
بر حسب آنچه
میسٌر او است
(عمل) کند.
ومتٌکی بسلوک
الهی خود
باشد. که همه
سالکان ولایت محمدی
بنور قاﺌم میرسند.
که مراتب شهود
مقدماتی را
بطور کامل ندارند،
پس از مرگ تولد
بهتر بشری،
وبا کراماتت
بالفعل
بیشتری، با ولایت
الهی بمعرفی خداوند
بشهود نهاﺌی
میسٌر خود
میرسند.

عثمان از پیامبر
نقل میکند
٨٦٨٩ هرکس تعلیم
قرآن گرفت،پر
خیرترین وبهترین
شما است. که
قرآن عثمانی
نیست، که خود
تصحیح ونظم
نهاﺌی کنونی
را بوجود
آورد. زیرا میلیون
ها مسلمان زبان
عربی را
نمیدانند. و
حتی اعراب و
تاکنون معنی باطنی
و سلوکی قرآن عثمانی
را نمی فهمد.
بلکه این
تعلیم قرآن
(آموزش قرٌه
گیری) با (دوقرٌه)
محمدی قاﺌم و
عرش رحمان
است. که
بهترین در بین
مسلمانان
دیگر است. وعمل
کردن بقرآن،
تنها در قرٌه
گیری سلوکی است.
و (خیر) وتکامل روحی
والهی در ژنتیک
روحی انسان
میباشد. که
بازگشتگان بخلق
نیز با خدمات
الهی خود، ذخیره
آخرت باز بیشتری
برای نوع فوق
بشری خود خواهند
داشت. که شاید بنور
ربٌ رحمان
وعرش ربٌ برتر
از رحمان با
ولایت مهدوی برسند.
و چهارصد هزار
سال انتظار
بهشت سوم عذشی
دارند. که باز
نزدیکتر بخداوند
الله در انواع
برتر خواهد
رفت .

پیامبر در
حدیث ٨٦٩١
میگوید
پیامبران
اجازه قراءت
قرآن با صدای
نیکو را داده
اند. که کتاب قرآن
عثمانی را پیامبران
دیگر نداشتند.
ولی قرٌه های
شهودی ولایت
های خود را
داشته اند. که
هر کلام آنان،
هنگام توسٌل عبادی
با صدای نیکو،
مانند داود
خوش ألحان، و
یا زمزمه های
سالکان قریش
در سایه خنک
چاه زمزم
داشتند. وهمه ادیان
نیر با آهنگ
دعا و عبادت دارند.
ولی مهم داشتن
وسیله توسٌل عبادی
بیک ولیٌ الهی
بمعرفی خداوند
میباشد. و
قرٌه گیری
سالکان ولایت محمدی
بطور مقدماتی،
همان قرٌه های
شهودی پنج
پیامبر اولی
العزم های
پیشین میباشند.
صدای نیکو در
گفتار عبادی
ویا دعای نیکو
میباشد. بخصوص
درحضور ذهنی زیباتر
وکاملتر و
ملتمسانه در
صورت وسیله الهی
لازم است، که با
شهود مصطفوی و
بنور قاﺌم و
احتمالا بعرش
رحمان میرسند

پیامبر در
حدیث ٨٦٩٣ میگوید،
با این قرآن
پیمان داشته
باشید. ولی نه
با کتاب قرآن
عثمانی که پیمانی
ندارد. بلکه با
قرٌه نخستین حسینی،
ولیٌ الهی و
پیر کامل بمعرفی
خداوند است. که
طالبان صادق لقای
الهی، باید
پیمان تسلیم و
اطاعت داشته
باشند، تا
وقتی که با
عرش رحمان بخلق
باز گردند.
پیامبر
میگوید، که (قرآن
فرٌار)
میباشد. ولی
نه کتاب قرآن
عثمانی، یا
مطالب آن که
از حافظه فراموش
شود. که حفظ قرآن
عبادت و دستور
الهی نیست. مگر
حفظ دو قرٌه شهودی
محمدی که برای
سالکان، اگر
توسٌل مداوم نکنند،
خود خواسته
اند که فراموش
نمایند. یعنی نمی
توانند حضور
ذهنی آنرا
تأمین کنند.
تا دعاﺌی بخداوند
برسد. وندانسته
سالک کم کار،
بعبادات قشری
ها گرفتار
میشود. که
جهنٌم پروری است.
ولی پس از کسب شهود
تازه برتر،
(نسخ آیه) و
سمبول الهی
قبلی خواهد
داشت. که بشهود
برتر بعدی
متوسٌل میشود.
و بیشتر ضعف
ایمان سالک بپیر
الهی خود
بمعرفی خداوند
است، که فراموشی
وکمکاری، و
سرد شدن حرارت
عشق ورزی را
خواهد داشت.
که مقتصد کمکار،
و با مقاصد و
مطامع دنیوی
بیشتر، که سه دشمن
خداوند است.

پیامبر در
حدیث ٨٦٩٤ میگوید
خداوند در بهشت
خواهد گفت، قرآن
بخوان واز
پلٌه های آن
بالا برو.
گوﺌی از پلٌه
های مکانی بهشت
باید بالا
رفت. و یا
بطبقات بهشتی بالاتر
رفت. واین
قرآن همان
قرٌٍه های
شهودی ساکان ولایت
های هفتگانه
میباشد. که هر
شهودی بهشتی بالاتر
از مقام روحی
ونوع بشری هم
اکنونی
میباشد.و نیز
در الهامات
لدنٌی واحوال
الهی تازه
میباشد. تا پس ازمرگ
مستقیما بعرش
رحمان، انتظار
بهشت هفت هزار
ساله خود را
دارند.و با
بهشت چهارم تولد
نوع فوق بشری
میرسند.

پیامبر در
حدیث ٨٦٩٦ بکسی
میگوید، قرآن
را برایم بخوان،
که از صدایت
میخواهم بشنوم
. که سالک با
خود در قرٌه
گیری با صورت
مصطفوی
پیامبر و در
حیاتش، و یا
در همه
زمانهای بعدی در
شهود پنحم مصطفوی
سالکان ولایت
محمدی که
میخواهد صدای التماس
در قرٌگیری بیشتر
او بشنود. که
شاید مقام
مصطفوی الهی
اورا بربٌ
رحمان برای
دیدار هم
اکنونی بقاﺌم
برساند. گرچه با
تعلیمات و
دستور مرگ قبل
از مرگ مقام
مصطفوی بود،
که این
نویسنده هفت
بار، و یک بار
نیز دوبار، دستور
مرگ مقام
مصطفوی را، که
احوالی چون برق
گرفتگی داشت
انجام دادم .
آنگاه مراسم
طولانی مرگ
قبل از مرک نهاﺌی
را داشتم، که
بنور قاﺌم رسیدم
. پیر نیز
مانند مقام
مصطفوی، صدای
سالک را در
توسٌلات و
دعاها میشنود.
که در مراتب
الهی آنان
شنیده میشود.
وسالک با تن
پیر توجه
ندارد، که با
نور صورت الهی
معرفی شده خداوند
بوی توجٌه دارد.
سالک معمولا تنها
در گوشه عزلت
نیاز بصدای بلند
ندارد.و گاهی فکر
سالک با صدای
بلند است که
عمیقا التماس
دارد .

پیامبر در
حدیث ٩١٠٠ بکسی
که بهترین آیه
قرآن را (لا
اله الاٌ الله
الحقٌ القدیم
گفت، فرمود
خوشا بسعادت
تو که نجات
داری. هم قرآن
عثمانی در
حیات پیامبر
نبود. و نیز
هرکس این حدیث
را شنیده
باشد، باید خود
را نجات یافته
بداند. که این
ذکر در زبان هر
قشری مخالف ولایت
الهی، صدها
بار تکرار
میگردد.
پیامبر از مهمترین
قسمت عبادات در
قرٍه گیری های
او میپرسد. و
سالک (اهمیٌت
ذکر توحیدی) دفع
شرک احتمالی
توجٌه
ببوسیله الهی میکید.
زیرا تمرکز در
صورتهای شهودی
پیر، وحتی در
دیدار مقام
مصطفوی و
قاﺌم و عرش
رحمان، بدون اذکار
توحیدی نتیجه
ای الهی
ندارد. که
(تعمٌد) در ترک
أذکار توحیدی مداوم
شرک ورزی است
.اذکار توحیدی
مانند (اذکار
فاطمی )
زیادند. و بهر
زبانی میتوان
گفت. پیامبر
از لزوم قرٌه
گیری با
اذکارتوحیدی
را میگوید.

پیامبر در
حدیث ٩١٠١ میگوید
حسادت دو کس
را نکنید.
آنکه قرآن خود
را میخواند،
که همان قرٌٍه
گیری در وسیله
توسٌل الهی خود
را مینماید.
که نباید
حسادت کرد، که
باید (غبطه)
خورد .که باید خود
بیشتر بکوشد
اگر سالک
ولایت الهی
گردد.و یا
توسٌل عبادی
را بمی نماید.
و دیگر کسی که
مال خود را شب وروز
می بخشد. که سالک
مالی ندارد،
که ب(خود فقری)
رسیده، وقبلا
از دست داده
است. بلکه کرامات
بالفعل نوع
بشری او است ،
که بجای خرج
آن در لذٌتهای
حیوانی و بشری
ونفسانی و
عقده های خود،
صرف تحقٌق و
بالفعل نمودن کرامات
بالقوٌه خویش
نماید. که
برای تولد بهتر
بعدی کرامات
بالفعل ذخیره
آخرت آینده خواهد
بود. والاٌ با
اتلاف واسراف کرامات
بالفعل،آنگاه
کرامات بالقوه
او در نطفه
مرده خواهد
بود. لذا پس از
مرگ با بقیه کرامات
بالفعل خود،
تولد حیوانی و
قهقراﺌی خود
را خواهد
داشت. که گناه
کار تر
بمسخهای حیوانی
حقیر تر
میرود. و بقول پیامبر،
مسخ میمون
وخوک بهترین شانس
آنان خواهد بود.
والاٌ مار
ومور، وحتی بفسخ
و گندیدگی گیاهی،
و برسخ و رسوخ
جمادی و وسخ چون
چرک تحت جمادی
خواهند رفت .
تا چقدر کمٌی وکیفی
یک انسان غیر
الهی در روان
خود گناه و
احراف از
اهداف الهی داشته
باشد، که پاکسازی
سلوکی نشده
اند.

پیامبر در
حدیث ٩١٠٢
مبگوید
خداوند با
(این کتاب) امٌت
ها را بالا و
پاﺌین میبرد.
که سالکان با
قرٌه گیری
بالاتر در
شهود الهی
برتر، و در
انواع فوق
بشری میرود. و
مخالفین سلوک الهی،
بخصوص قشری
های مذهبی ،
وآخوندهای آنان،
بقهقراهای نسخ
ومسخ و فسخ و
رسخ و وسخ نیز
سقوط مقام روحی
دارند. تا
چقدر در کمیٌت
و کیفیٌت،
گناهکاری و
ستم ورزی بخود
و دیگران کرده
باشند.

پیامبر در
حدیث ٩١٠٤ میگوید
با این کتاب
خدا ملٌتها
بالا و پاﺌین میروند.
سالکان یا
مخالفین سلوک الهی.
ولی کتاب قرآن
عثمان در زمان
پیامبر نبود.
چرا آخوندهای قشری،
هر آیه ای که پیامبر
وحی دریافت
لدنٌی میکرد،
تنها همان را قرآن
میگویند. چون معنی
قرآن و قرٌه
های شهودی را
نمیدانند.
وچون بآنها گفته
شود، که قرٌه
ای شهودی هستند،
تکفیر وانکار
وکشتار اولیا مینمایند.
که بقول پیامبر
آخوندهای ابلیس
همیشه قاتلان أنبیا
میباشند.

پیامبر در
حدیث ٩١١٤ میگوید
ما از
(مُتأخٌرین)
هستیم. ولی
باز سبقت
گرفته تر
میباشیم. کاملان
محمدی در
ولایت آخر
محمدی عمل
کردند، که بالاتر
در مقام الهی شهود
قاﺌم رسیده
اند.
(متقدٌمین) پیامبران
اولی العزم پنجگانه
ولایتهای الهی
بودند که نمیتوانستند
بالاتر از شهود
نهاﺌی خود معراج
و شهود بروند.
که زردشت از
عرش مصطفوی، و
مسیح بعرش
جبرﺌیل رسید. ضمنا
روح محمد وهر
کامل محمدی، در
ولایتهای قبلی
و در تولدات بشری
پیشین خود،
وبا سلوک الهی
خویش، هر بار
پیامبری در
ولایت خود
رسیده بودند، که
اینک با
کرامات کافی میتوانند،
با ولایت محمد
بنور قاﺌم برسند.
ولی باز روح
محمد وهر کامل
محمدی هر
زمان، نمیتوانند
بالای عرش
رحمان بروند.
که کرامات
بالفعل لازم
را ندارند. که
در تولد فوق
بشری و با
ولایت برتر
مهدی، و تجدید
شهودهای ششگانه
نوع بشری قبلی
خود، خواهند
توانست بنور
رحمان وتا عرش
ربٌ برتر ار
رحمان برسند،
که نام اورا
نمیدانیم. که
روح مهدی موعود
و هر کامل مهدوی
نوع فوق بشری
نیز
نمیتوانند
بالاتر ازعرش
رب ٌبرتر از
رحمان برسند .
پس برای تولد بشری
کنونی محمد
است، که
متأخٌر در
زمان هستند،
ولی سبقت گرفته
در شهود
بالاتر
میباشند. که دیگر
ارواح، و حتی روح
هر أتم و گیاه
وحیوان و
بشری، زمانی بعرش
رحمان خواهند
رسید.

خواننده گرامی
صدها حدیث
دیگر هست ،که همه
آنها از قرآن
نام میبرند،
که بمعنی قرٌه
های دوگانه محمد
میباشد. ونه کتاب
قرآن عثمانی. که
مسلمانان قشری
سنٌی و شیعی، عمر
و فرصت تکامل روحی
خود را تلف میکنند.
و سرگرم قرآن عثمانی
هستند . که
تنها با
برداشت سلوکی،
وسپس لزوم
انجام اعمال سلوکی،
برای هر مدٌعی
مسلمانی و بهر
مذهبی که باشد
لازم میگردد.
ولی افسوس که
بقول
مؤرٌخین، میلیونها
مسلمان قشری و
غیر سالک،
بخاطر انکار و
یا هر انتقاد
بقرآن عثملنی کشته
شدند. و بقول پیامبر
قاتل ومقتول جهنٌمی
هستند. وما
نیز بهمین مقدار
حدیث، و همین اختصار
شدید در باره قرآن
که قرٌه های شهودی
اکتفا مینماﺌیم.
ولی بهتر است متن
کامل ومفصٌل هر
حدیث را برحسب
شماره هر حدیث
از (وبسایت)
این نویسنده
دریافت شود و
چاپ کردد. ویا دیسک
کامپیوتری
را، که برایگان
بطالب آن
میدهیم، تا
نیازی هم به
(اینترنت)
نبوده باشد.
وافراد زیادی میتوانند،
کاپی آنرا در
کامپیوتر خود
نگاهدارند، و
دیسک را
بدیگران بدهند.
که تمام نوشته
این نویسنده در
آن هست. و
بامٌید کمک خداوند،
بتوان نقل
اینترنیتی
آنرا با حروف بهتر
(ویندوز)
مانند حروف همین
مقاله تکمیل نماﺌیم.
در نوشته های این
نویسنده،و در
برداشت سلوکی وعرفان
عملی، در حدود
نه هزار حدیث
در أصل عربی
وترجمه و
تفسیر سلوکی
آن آمده است. که
بقول پیامبر، فهم
سلوکی چهل حدیث
برای بهشتی شدن
خواننده کافی است.
و اگر در عمل بسلوک
الهی، با یک
ولیٌ الهی
بپردازند،خود
شخصا بحقایق
الهی مطالب
پیامبر
میرسند. و نیز
(دوبار) آیات قرآن
عثماتی را ترجمه
وتفسیر سلوکی نموده
ام .ویا یکایک
آیات قرآن عثمانی
را جداگانه
تفکیک نموده
ام. ویا تمام غزلهای
حافظ شیرازی را
برای عاشقان
وباورمندان
او تفسیر
سلوکی نموده
ام. که وی برحسب
احوال زمان
خود، باز
سمبولیک
وهمین کلام سلوکی
را میگوید> که
نمونه اشعار
عرفای تصوٌف ایرانی
میباشد.
شاهنامه
فردوسی نیز
برحسب احوال زمان
خود، در پوشش
سمبولیک
تاریخ افسانه
ای و غیر
واقعی ایران
زمین، همین گفتار
این نویسنده
را میگوید. که
برای عاشقان
برتری های
(ملٌی گراﺌی)
تفسیر سلوکی
کرده، که در
وبسایت هست. و
در حدود دویست
مقاله بزبان
علمی یا فلسفی
نگاتشته ام،
که در وبسایت
هست. و
امیوارم لغت
نامه ای از
اصطلاحات دینی
وعرفانی و در
برداشت سلوکی تهیه
کنم، که زمان
درازی لازم
دارد. گرچه این
نویسنده چند
روز دیگر قدم بسن
ٌ هشتاد سالگی
خواهم گذارد . حرف
آخر من، تأکید
لزوم سلوک الهی،
و در هر ولایت
الهی ششگانه،
که خداوند مناسب
شخص بداند
باید بوده باشد
. که پیر الهی
معرفی شده
خداوند در هر دینی
و مذهبی باشد،
در حقیقت ارتباطی
بآنها ندارد.
ویا در هر
قومی و زبانی
که ولیٌ الهی
در آن زندگی کند،
نباید دلیل
باور نکردن او
باشد. چون
زبان مردم خود
را میداند،
ومیخواهد در
جوار آنها مانده
باشد.وتا وقت مرگ
بخدمات الهی
خود بپردازد.
و خواننده گرامی
باید و فقط از
خداوند بخواهد،
که پیر کامل مناسب
احوال و
مشکلات ناخود
آگاه اورا در
رؤیا بوی معرفی
نماید. آنگاه
تنها همان پیر
کامل، همه
نیاز راه خدا
میداند. که
سالک صادق وعاشق
و مؤمن، حتی تنها
با همان شهود نخستین
پیر الهی خود،
که در هر
چامعه ای
باشد، مصون از
قهقراهای کارماﺌی
نسخ مسخ میشود.
وبا آخرین شهود
الهی خود، بهشت
الهی مربوطه را
دارد، که تولد
بهتر وفوری بجهان
بیابد. ولی سالکان
با شهود نور
قاﺌم و هفت
هزار سال بهشت
سوم انتظار عرش
رحمان و بهشت
چهارم تولد در
نوع فوق بشری بجهان،
وبا هزاران
برابر عقل،
(رجعت ومعاد)
وتولد خواهد
داشت. وتا
خداوند الله بی
نهایت
تجلٌیات و
شهودها
وتولدات بهتر
و بهتر در جهان
خواهد بود . و
اینک روح أتم
ها و روح هر
گیاه وجیوانی،
چه رسد بروح هر
انسان بشری،
که هر یک در
هزاران فصل نوع
بشری متفاوت هستند،
عاقبت بنور
قاﺌم میرسند.
ولو بقیمت تکرار
کارماهای پر عذاب
زندگی های حیوانی
در جهان که بچشم
میبینیم . پس بامٌید
توفیق خواننده
گرامی. که
خدمت دیگری
اکنون از این
نویسنده ممکن
نیست. و بسته بهمٌت
خواننده و
کمکهای خداوند
،اگر کسی طالب
آن باشد .

2009-08-03

M189

أهل
بیت و سادات
چه کسانی
هستند؟

پیامبر
اسلام وقتی با
هیأتی از
کشیشان مسیحی در
باره اصالت
پیامبری خود
ببحث نشست، از
أصل (
مُباهِله)
استفاده نمود.
چون مسیحیان
نیز معتقد
بخداوند و
مسیح و وظیفه
الهی عبادت
وبشرط قبول
خداوند بودند.
ولی
نمیتوانستند
بپذیرند که بجای
ولایت الهی
مسیح، بولایت
جدید محمد
رضایت بدهند
وبا او وسیله
عبادی نمایند.
زیرا وسیله
الهی شرط
نخستین قبول
خداوند از اعمال
عبادی انسان
میباشد. چون
هر تعصٌب
مذهبی ودینی
از نوع تعصٌبات
کور وکم عقلی
و جهالت
میباشد. که
منطق وعقل
ومعقولات
نیرومندتر،
نمی تواند
صاحبان تعصٌب
کور مذهبی و
عقیدتی را
قانع کند.
درحالیکه انتخاب
درست انسان
بهر شکلی و
راهی، باز
نسبتا نادرست
ودور از حقیقت
الهی میباشد.
و انتخاب نظر
برتران عقلی،
چه رسد پیوستن
بسطوح عقل
الهی ومراتب
حقیقی تر الهی،
همیشه باید
درست ترین
باشد. تا
انسان سالم بدان
سطوح دل
بسپارد. وهمین
علٌت شرط قبول
خداوند
میباشد. محمد
هرچه خواست
وتوانست
استدلال خود
را نمود. وحتی
از عقاید مسیح
ومتفکٌرین مسیحی،
أعمٌ از الهی
وغیر الهی
استفاده کرد،
ولی نتیجه ای نگرفت.
زیرا (پاپ)
پادشاه جهان
مسیحیٌت، که
عملا پادشاهی سیاسی
واجتماعی جهان
روز را داشت،
این گروه ورزیدگان
متفکٌر خود را
بنزد محمد به
(مدینه) فرستاد.
تا شناساﺌی
بیشتر کنند
ونقاط ضعف در
محمد را پیدا نمایند،
تا راهی برای مبارزه
با دین جدید محمد
دنبال کنند.
پس این کشیشان
مانند همه
ادیان و مذاهب
قشری از خدا
صحبت کرده، ولی
عملا از عقده
های روان و
مطامع دنیوی
وجاه طلبی های
ریاست خود را
پیروی
مینمایند. پس
بهمین دلیل
دشمنان خدا
محسوب ومشرک
شریک
ولایتهای الهی
محسوب میگردند.
که ما آنها را
(بددینان)
میگوﺌیم . والاٌ
مردم عوام ساده
لوح ( بی دینان) هستند.
که حتی مجازات
الهی پس از
مرگ را در
کارمای مجدد
بجهان را
ندارند. مگر
با عقل
وکرامات
بیشتری، ودر فصل
نوع بشری
بالاتری
بجهان متولد
شوند. آنگاه
با داشتن عقل
ودرک کافی و
اتمام حجٌت و
تفهیم کافی است،
که
مسؤلیٌتهای
الهی را
خواهند داشت.
ومباحثی چون بهشت
وجهنٌم
وکارماهای
مجدد بجهان تا
حصول مراتب شهود
تجلٌیات
الهی، که دیپلم
ومدرک الهی
برای اعمال
عبادی انسان،
وتأمین هدف خداوند
خواهد بود. که ستون
أصلی سلوک
الهی، و تنها وظیفه
الهی نوع
بشری، و شاید
تنها علٌت
آفرینش انسان
وهمه موجودات
وحتی آفرینش
طبیعت وهستی
میباشد.

چون
محمد نتوانست کشیشان
را قانع
نماید، و یا
اگر برخی قانع
شدند در دل خود
نگاه داشتند،
تا راه الهی محمد
را دنبال
کنند. پس هیأت
کشیشان مدام
مخالفت مینمودند.
ومحمد ناچار
شد از أصل
مباهله
وسوگند خدا
دادن استفاده نماید.
و بگفته محمد در
قرآن ، وی
پیشنهاد نمود
تا دوطرف
درجلسه ای
دیگر،
جانعزیزان
خود را در میان
بگذارند.
ومحمد خود أهل
بیت وعزیزان
خود را همراه
آورد . وگفت مادام
که ما دو طرف
از وجود خدا
واداره و اراده
او را
باورداریم،
پس سوگند
میخوریم و می
پذیریم، که هر
یک از ما بحقٌ
بود، یا بیشتر
بحقٌ و مورد تأیید
خداوند باشد،
پس جانعزیزان
طرف مقابل ومخالف
را هم اکنون بگیرد
. اینجا بود که
مسیحیان
عزیزانی را
پیشنهاد
نکردند، تا سنگ
محک حقیقت
باشد. ولی محمد
چهار عضو
خانواده شخصی خودرا
که عزیزانش
بودند، در
مجلس مباهله
حاضر کرد.
علیّ و فاطمه
و دو نواده
خود حسن
وحسین. و محمد
همراه احوالی
عاطفی و دعاﺌی
گفت، خدایا
اگر من ناحقٌ
هستم
ومأموریٌت ورسالت
تورا ندارم،
پس جان من
وعزیزانم را هم
اکنون بگیر تا
مردم فریب مرا
نخورند. آنگاه
کشیشان مشورت
کردند
وگفتند،
سوگند أنبیا مورد
توجٌه خداوند
است. و نباید
این چنین با
جان خودمان
بازی کنیم پس معذرت
خواستند و به
(رم )بازگشتند.

اینجا
است که اهمیٌت
مفهوم أهل بیت
محمد، و هر
پیامبر و
انسانی، باید قابل
توجٌه ما قرار
گیرد .تا معنی درست
و الهی وسلوکی
آنرا بفهمیم .
والاٌ مانند همان
کشیشان قشری و
کم عقل، مغضوب
خداوند
خواهیم بود.
اسامی این پنج
تن آل عبا
عزیزان
پیامبر، حسین
وحسن و فاطمه
و علیٌ با خود محمد
هستند. که اسامی
أصلی آنها
نبوده است. و
خداوند همیشه
بتمام کسانی
که مقام الهی نبوٌت
و رسالت و
امامت و کمال الهی
میدهد، یک نام
مقدٌس نیز
بآنها میدهد. که
متناسب سطح
مقام الهی
وصفات برتر یک
ولیٌ الهی
میباشد. پس
(شُبٌر و
شُبیر) نام
قبلی حسن
وحسین بوسیله محمد
عوض شد.
واولیای الهی
بنام مقدٌس خود
بیشتر
علاقمند هستند،
تا نامی که
مادرشان پس از
تولد بر آنها
گذارده است.
نام های شبٌر
وشبیر در بین
یهودیان
واعراب نیز
بکار برده
میشد، که
بمعنی شجاع
وشیر دل، و
(شباب) جوان
درحال (شبٌ) و
رشد است. و نام
حسن یعنی
تحسین و
بهبودی یافته
در احوال
سلوکی است، که
( حُسنی) ونیکو
در حدٌ رضایت
خداوند دارد.
و حسین یعنی
(حَسَنک)
وحَسنی کوچکتر
است. که مقام و
سطح الوهیٌت کمتر
دارد. و
اولیای الهی
نسبت بمعلٌمین
الهی خود، چون
هر پیامبر
اولی العزم
ششگانه نوع بشری
پاﺌین تر در
مقام میباشد.
که هر
پیامبراولی
العزمی بشهود
تجلٌیات الهی
جدیدی
درعوالم(
اِسراء
ومعراج) الهی
خود برای نوع
بشر بأرمغان
آورده اند.
اما فاطمه نام
قبلی او
(فاخته) بود. و
قریش زردشتی
الأصل، مهاجر
ایرانی بیمن و
مکٌه، مانند
بسیاری نقاط دیگر
در جهان،
فراوان
واژگان و
اسامی و فرهگ
دَری ایرانی
زردشتی
داشتند. و زند
اوستای قریش(
زبور ومزامیر)
گفته میشد که
بزبان پهلوی
قدیم بود. و
سالکان
زردشتی قریش،
آنرا زیر کعبه
کنار( چاه آب
زمزم) و یا
داخل کعبه (زمزمه)
میکردند، و
دیگران معنی
وقراءت آنرا نمیدانستند.
فاخته که شاید
نام پرنده
زیبا و دست
آموز باشد،
تبدیل بنام فاطمه
شد که ( فَطم )و
پایان سلوک
داشت. وپیامبر
برای هر أمری
واژه و لغتی
میساخت، که برداشت
سلوکی آن ساده
وآسان باشد. و
سالکان که
پایان دوره عزلت
سلوکی با سه شهود
مقدماتی خود
داشته باشند،
( فَطم) سلوک و (فِطر
واِفطار) وترک
روزه گیری های
سلوکی و ترک
عزلتگاه میکنند.
تا بشهود
احتمالی برتر
مرتضوی برسند.
پس محمد نام دخترش
را فاطمه گذارد،
که از کودکی بپدرش
باور داشت.
وتوسٌل عبادی
برحسب تعلیمات
پدر، که پیرالهی
او بود که در
اختیار علیٌ
کامل الهی
قرار گرفت.
اما علیٌ نام
قبلی او (حیدَره)
بود پیامبر
نام علیٌ گذارد.یاهمان
نام قدیم
(ایلی و ایلیا)
نزد زردشتیان
یهودی بود. که
آنان برای لقای
الهی (نور
مرتضوی ) جهد
وکوشش سلوکی داشتند
. حتی مسیح نام
قبلی او عیسی
بود. و چون
روحی الهی شده
بود، شش قرن بعد،
در صورت مولا
علیٌ در خانه
و دامان ولایت
محمد، که تجسٌم
انسانی نور
مصطفوی مسیح بود،
متولد و بنور
قاﺌم رسید و
ایلی زردشتی و
علیٌ محمدی شد.
که مقامی مهم
الهی و منتظر انتظار
شهود همه سالکان
نوع بشری است. که
مقام مرتضوی و
سالک مورد
رضایت خداوند میگردد.
وبا این شهود
مرتضوی است و
در مرگ طبیعی
بدیدار قائم میروند.
(محمد) نیز نام
الهی او محمد
بود. زیرا (وسیله
حمد وپرستش) وتوسٌل
سالکان با خود
شد ،که هر
کامل محمدی
نیز چنین محمد
زنده ای
میباشد. اسامی
قبلی امامان
آشکار زمان
های بعدی نیز سراسر
همگی معنی
سلوکی و درجه
و مراتبی از
پیشرفت
سالکان محمدی
را نشان
میدهند. ونیز پیامبران
قبلی که موسی (
رعمسیس) چون دیگر
فرعونهای مصر
بود، و(موسیس)
خوانده میشد.
ولی محمد موسی
گفت. که بمعنی
(ماشی) و رهرو سالک
با (مَشی) الهی
است. که چون
بکمال الهی برسد،
(ماشیه یا
مسیح) میشد،
که مسیحیان
میگویند. و
همچنان یهودیان
منتظر (ماشیه خود)
میباشند که
مسیح بود که سپس
در تولد بهتر
علیٌ گردید.

(حَسَنین)
دو کودک بودند
ودر حکم کاملان
الهی شدند. که طبق
عقیده محمد پندار
و رفتار و
گفتار و کردار
الهامی از روح
الهی مدبٌر
خود روح القدس
یافتند، و چون
بلقای روح القدس
رسیدند کامل
شدند، گرچه بالای
عرش رحمان
نرفتند. که
روان هر سالک وکامل
محمدی برای بازگشت
پیامبرگونه بخلق،
دیدار عرش
رحمان را
مینمایند. تا
شاید در تولد
فوق بشری هفت هزار
سال بعد،
بولایت مهدی
موعود محمد و
سوشیانس سوٌم
زردشت ، که ٥٥
قرن دیگر بعنوان
بعنوان آخرین
کامل ولایت محمدی،
بجای رسیدن بنور
قاﺌم، بنور
ربٌ رحمان میرسد.
وخود تجسٌم انسانی
وزنده مقام روح
القدس میشود. که
(قاﺌم آخر
الزمان) نوع
بشری وولایت محمدی
میگردد.
سالکان معمولا
خداوند را
سوگند
بعزیزانش میدهند.
که آنان را
عفو وغفران از
گذشته های حیوانی
و بشری نماید. واگر
این وسیله دعا
و سوگند مورد قبول
خداوند باشد،
آنگاه سالک
غفران و سرپوش
معایب روان
عقده دار سالک
،در ژنتیک روحی
خود را
مییابد، که بنجات
با نور قاﺌم و
در مرگ قبل از
مرگ میرساند.
آنگاه در
بازگشت بخلق
با عقل واحوال
الهی و صفات
وگفتار
نیکوتر را پیدا
مینماید.

پیامبر
همیشه أهل بیت
خود را سفارش میکرد.
که الگوی کمال
وعبادت برای مسلمانان
سالک ومؤمن
اوم بوده
باشند. وچون بعدا
هر پنح عضو أهل
بیت محمد وفات
نمودند، مردم دنبال
وسیله توسٌل
زنده مقبول الهی
بوده وهستند.
پس خداوند یک کامل
زنده ٣١٣ گانه
را بطالب لقای
الهی روح القدس
معرفی رؤیاﺌی
مینماید. و
تنها برخی از
شاهدان نور
قاﺌم، به
(اصطفا و
گزینش)
خداوند، با
شهود هفتم عرش
رحمان پیامبرگونه،
صاحب (این
همانی) پیامبر
اولی العزم خود
بخلق باز
میگردند. وتولد
دوم و الهی خود
را ، در همان
تن بشری قبلی می
یابند. که از
خواب مرگ بیدار
میگردند. که
معصوم وتنها برای
چند سالک خود
پیامبری و
پادشاهی الهی دارد
. آنگاه نیز از
اولاد الهی پیامیر
و فاطمه
وعلیٌ، وحتی
عیال خداوند
میباشند و از
أهل بیت محمد
میشوند. که
(رَجُل) مَرد
و(راجِل) رهرو
قبلی،
پادشاهی الهی
بر سالکان خود
در خانقاه
خویش دارد. که
بر دل وفکر
وروان چند سالک
خود پادشاهی
الهی
مینمایند. که
از سادات واشراف
میباشند. که
فرمان یزدان
چون فرمان شاه
را دارند.
ودارای قدرت
معجزه آسای (نبوٌت
وتنبٌؤ و نبأ)
وخبر والهام
گیری از مراتب
بالاتر شهودی خود
میباشند. و
چون وفات
کنند، دیگر قابل
تقلید وتوسٌل عبادی
نیستند. چون
سالک همیشه
وسیله الهی زنده
لازم دارند.
یا پیر متوفٌی
یکی از کاملان
ولایت الهی خود
را بجانشینی
خویش تعیین
مینماید.مانند
کاری که محمد
در (غدیر خم)
کرد. پس
پیامبر وعلیٌ
وهر امامی، پس
از وفات قابل توسٌل
عبادی نمیباشند.
وتقلید از
میٌت حرام است
که شرک وقشریگری
میباشد، و با
نداشتن وسیله
الهی پس عبادت
و هردعاﺌی بقول
پیامبر،
بآسمان وخداوند
نمیرسد. حتی اگر
بقول پیامبر،
تمام عمر روزها
صاﺌم و شبها قاﺌم
باشند که بقعر
جهنٌم میروند.
پیر کامل زنده
بمعرفی خداوند،
خود مقام شهود
اوٌل سالک،
ومقام حسینی پنج
تن آل عبا میباشد.
وتنها همین
شهود برای
سالک ضامن
نداشتن قهقرای
پس از مرگ
میباشد. تا در
تولد بهتر بشری،
دنباله کسب شهودهای
ولایتها تا
قاﺌم را
بگیرد.

معمولا
در عصر هر
پادشاه
وشخصیٌت
محترم
ومقدٌس،
اولاد جسمانی
(آقازادگانی)
دارند که مورد
احترام خاص
مردم میباشند.
درحالیکه تنها
سالک بکمال رسیده،
عنوان (اولاد
الهی) یک
پیامبر وامام
وکاملی الهی
را دارند. واولاد
جسمانی که بسلوک
وکمال نرسیده
باشند،
اعتباری الهی ندارند.
که سخت تر
مورد غضب خداوند
میباشند.
مانند پسر نوح
که چون با
بدان بنشست
خاندان نبوٌت خود
را بگفته
خداوند از دست
داد. که از أهل
و خاندان و از
شایستگان الهی
نیست. هر
انسانی (ژنتیک
روحی) وپرونده
از أزل تا
کنون خود را،
در ناخود آگاه
و روحش دارد. و
والدین
واحدی، اولاد
متفاوت در
ماهیٌت روحی
وفصول نوع
بشری دارند .
پیامبر سه
دختر داشت .که
از والدین مقدٌس
و الهی محمد
وخدیجه
بودند.ولی دو
دختر بزرگتر
عاقبت بپدر
خود ایمان
نیاوردند و
سلوک نکردند.
درحالیکه انسانهای
زیادی را
اطراف پدر خود
میدیدند. ولی فاطمه
شش ساله که
بعدا بکمال
الهی خود رسید
و نامش شهود سوٌم
فاطمی ولایت
محمدی گذارده
شد. خدیجه با
ولایت محمد
بشهود قاﺌم،و
با مرگ قبل
ازمرگ رسید.
ولی تولد دوم
وبازگشت بخلق
چون علیٌ
نداشت. هر
انسانی در ذات
خود و از
تولدات بشری
پیشین وولایتهای
قبلی الهی،
پیشرفتهای
دارد. در تن و
ذهن و روان سه بُعدی،
تا با ولایت
پنجم محمد و
شهود نور
قاﺌم و عرش رحمان،
بروح الهی و
بُعد چهارم
خود برسد. که روح
مسیح و زردشت،
تولد بهتر
درعصر ولایت محمدی
یافتند و
بقاﺌم
رسیدند. روح
مسیح در صورت
بشری مولا
علیٌ، و زردشت
یک بار در عصر
مسیح، وسپس در
صورت بشری
امام سجٌاد
بنور قائم
رسید.

پس
از وفات
پیامبر و
امامان، اولاد
جسمانی آنها
دل از
موقعیتهٌای اجتماعی
خود بر نمی
داشتند. و
خُمس وزکات
پیامبر را از
مردم و با
تهدید
میگرفتند. که (خُمس
پیامبر) همان(
پنج شهود
مقدماتی)
ولایت محمد،
برای رسیدن بصورت
مصطفوی پنجم
محمد و در
رؤیا میباشد
تا برای رفتن
بشهود ششم نور
قاﺌم آماده گردند.
و(زَکات) نیز
(تَزکیه نفس) سلوکی
است. ونه پرداخت
مالی بخدا، و
آنهم که
متعلٌق بخدا
است . لذا (
مَحلّه سادات)
در شهر مدینه که
تا کنون برقرار
است، و مملو
از بزرگ وکوچک
هستند، که
مدٌعی اولاد
محمد و فاطمه و
سادات الهی
هستند. که حجٌاج
ایرانی کعبه،
پرداخت
وهدایای
زیادی بآنان
میدهند. و
فراوانی
سادات و یا
مدّعی سیّد بودن،
بمرور برای خلفای
اموی وعبٌاسی
باعث درد سر
وشورش بودند.
و خلفا ناچار
برای برخی از
آنها مقام رسمی
و حقّ دریافت
سالیانه
بوجود آوردند
که (صدر
الأاشراف) گفته
میشد. ولی
وظیفه او
کنترل دیگر سادات
بود. و حقوق ماهیانه
ساداتی را که
در خدمت خلیفه
بودند تقسیم میکرد.
پس از پیامبر
یازده امام
زمان آشکار با
مقام حَسنی برگزیده
خداوند
میشدند. که
شهرت باولاد
امام قبلی
بودند ، ولی از
اولاد الهی
امام قبلی بوده
اند. مانند
برادران امام
رضا که میراث
او و امام کاظم
را
میخواستند، که
میگفتند ما برادری
بنام امام رضا
نمیشناسیم .
زیرا امام رضا
فرزند جسمانی
امام کاظم
نبود، ولی از
اولاد الهی او
شد. که هر (امام امٌی)
و الهی شده چند
سالک خود
میباشند. وپس از
امام عسکری
هر( پیر کامل
الهی امام زمان)
سالکان خود
میباشد. و
هرکس چنین امامی
را نداشت زیرا
هنوز در سلوک
خود بخلق بازنگشته،
اصطلاحا در
چاه و
درعزلتگاه سلوکی
میباشد. که چون
بشهود عرش
رحمان برسد،
ظاهر چند سالک
خود میشود. و
چون در
شورشهای
شیعیان و
بیشتر هر
مخالف حکومت
خلفا، بتحریک
سادات، پس
مورد کُشتار
خلفا میشدند،
و باطراف پراکنده
شدند. و بیشتر
در ایران با
استقبال مردم
روبرو میشدند
که بیشتر مخالف
خلفا بودند. و
شاید مدعیان کاذبی
هم ادٌعای فرزندی
امامان
داشتند و شجره
نامه هاﺌی
نیز میساختند.
که خود را
بنسل امامی برسانند.
واینک پنج
میلیون سیٌد در
ایران، خود را
نسل (جدا
بافته ای) پیامبر
میدانند. که
باید سروری مردم
را نمایند. و
زن ومال و
موقعیٌتهای
اجتماعی ویژه
ای را بخود
اختصاص میدهند.
وخود را از
أهل بیت محمد
وامامان میگویند.
که القاب
فامیلی مصطفوی
وعلوی و کاظمی
و غیره فراوان
وجود دارد.

در
سرزمین فلسطین
چندین شهر
بنام پیامبران
بنی اسراﺌیلی
هست، که نام (
بیت) دارند.
مانند بیت
حانون و بیت
المقدٌس. و در
امریکا نیز
بسیاری شهرها
نام (سِن یا
سِنت) دارند.
مانند (سِن
خوزه و سِن
فرانسیسکو) که
کشیشی بوده و
رهبری شهری را
داشته است.وعملا
(بیت) خانقاه هر
کامل الهی
وتازنده باشد.
وخانقاه بدون کاملی
الهی زنده، مانند
هر مذهب قشری
خواهد بود که شرک
میکنند. لذا
برای انسان کامل
در لقای الهی،
فرزند روحانی پیامبر
خود میشود. هر
کسی باید از
خداوند
درخواست شناساﺌی
ولیٌ الهی زنده
و مناسب خود
را بشناسد. تا
با وی پیمان و
تسلیم و توسٌل
عبادی بنماید.

خواننده
گرامی اینک در
این مقاله
بمنظور هدایت
وراهنماﺌی
خواننده بسوی سلوک
الهی وشناخت ولیٌ
الهی خود است
که بحقٌ و
الهی باشد، تا
مبادا بعنوان
مشرک بگفته پیامبر،
بمیرد که امام
زمان وپیر
الهی خود را نشناسد
که قطعا
بجهنٌم
کارماهای نسخ
ومسخ میرود . و
نباید بهر
آخوندی در هر
مذهبی قشری دل
سپرد، وسرنوشت
خود را جهنٌمی
نمود. زیرا
ممکن است ظاهر
الصلاح و خطیب
و کتاب نویس و
صاحب رساله باشد.
که هر آخوندی خود
مؤسس یک مذهب
قشری ومشرک جدیدی
میباشد. پس
این نویسنده
مجموعه ای
بسیار أندک،
از هزاران حدیث
وگفتارهای
پیامبر
وامامان مورد
اعتقاد
خواننده مسلمان
را نقل میکنم.
که از أصل نُه
هزار حدیث که
ترجمه وتفسیر
آنها را در
(وبسایت) دارم،
تا با قید شماره
هر حدیث گفته
شده در این
مقاله، بأصل آن
مراجعه شود.
تا مفهوم حقیقی
(سادات وأهل بیت)
و دیگر واژه
های دینی و
عرفانی را بشناسد.

امام
صادق در
حدیثی( )
میگوید ، پیامبر
أصحاب خود را که
کاملان الهی زنده
هر زمان
میباشند، چون
ستارگان
نورانی در
آسمان میگوید.
و هر کس که
بنور هر کدام
آنها (اِهتِدا)
و راه جوﺌی
شود، بهدایت
و(هُدا و خُدا)
میرسد. و اگر
توسٌل عبادی وسلوکی
بولیٌ الهی
بمعرفی خداوند
کرده باشد. و
خداوند نیز
پیر کامل حسینی
برای هر طالب لقای
الهی را، بوی در
رؤیا معرفی میکند.
برای سالک این
هُدا گوﺌی
ستاره قطب شمال
است، که در
دریاها و
صحاری، بدون
هر وسیله هدایت
راه شناسی بحار
بحرانی و
احوال و افکار
سالک پریشان
را مینماید تا
بساحل نجات برسد.

امام صادق
در حدیث ٠٦٩١ میگوید
حدیث و هر
کلام ما أهل
بیت، چون انطباق
با قرآن در
برداشت سلوکی
نداشت ، ولی
با (قرآن دو
قرٌه) محمدی
عِترت و قرٌه
های مقدماتی پنج
تن ولایتهای قبل
از محمد
انطباق داشت،
و یا به (سُنٌت)
پیامبر یا
سلوک الهی ولی
نه بعادات پیامبر
وحتی حدیثهای
پیامبر، اگر با
آن اِنطباق داشت،
آنگاه آنرا باور
کنید. که قرآن
عثمانی هرگز
کسی را بقرٌه
های شهودی نمیرساند.
که در حیات
پیامبر کتاب
قرآنی نبود . و
جامعان کتاب
این قرآن عمر
وعثمان بودند
که صلاحیٌت الهی
و اجازه پیامبر
را نداشتند . و
(عِترت)
پیامبر
معلٌمان سُنٌت
و سلوک الهی،
خاص چند سالک آنان
میباشد. وامام
لفظ عترت را
بخانواده پیامبر
معنی میدهد. که
همان أهل بیت
محمد درهر
زمان در
کاملان الهی میباشد
و تا زنده
باشند..یعنی عملا
سالکان هر
زمان، تنها با
پیر الهی بمعرفی
خداوند
میباشد، که
(قرآن ناطق)
سالک است. که باید
هر کلام
وحدیثی قابل
تصدیق ومورد
تأیید او باشد.
که سُنٌت پیامبر
نیر همین است.
والاٌ سادات، بفرض
و احتمال، اگر
از اولاد جسمانی
پیامبر
باشند، ولی خواسته
و هدف جدٌ خود
را در سلوک تا
شهود قاﺌم را
نداشته
باشند، مشرک
تر از آخوندهای
مخالف ولایت
الهی و سلوک میاشند.
چه رسد
بآخوندهای
غیر سیٌد و
شیخ غیر الهی،
وغیر شاهد تجلٌیات
الهی و شعاع انوار
شهودی باشد،
که خود را (آیت
الله) وعلامتی
خداﺌی و
معجزه الهی و
آیدی از
خداوند
میخواند، وخود
را وارث
پیامبر
وامامان میداند.
که در واقع (آفت
الله) برای
انحراف پیروان
قشری خود
میباشند.
وأهریمن و
بقول پیامبر
ابلیس زنده
فریب کار
میلیونها
انسان در طول تاریخ
میباشد. که پیامبر
گفت و در حیات خودش
گفت ،که هفتاد
دو فرقه و جدا
شده و تفرقه
أنداز مستعدان
و مسلمانان را
از راه خدا مینمایند.

امام باقر
در حدیث ٠٦٩٥ میگوید
ورود ببهشت
وولایت از
درهای( أهل
بیت و بیوت
الهی) است، که
همان خانقاه اولیای
الهی باید
باشد. و باید
با ( وَجه
دُرست) و شکل
صحیح، یعنی توجٌه
به (وَجه
وصورت وسیله) الهی
بمعرفی خداوند
را، دقیقا انجام
بدهند. و
هربار باید
بهتر باشد.
ولایت محمد
آغاز از پیر
کامل حسینی. وپنج
تن آل عبا،
نام مراتب
شهود مقدماتی
ولایت محمد
میباشند.
(نبوٌت)
هرکامل الهی
پس از شهود
پنجم مصطفوی ،
وپس از رضایت
الهی در شهود
چهارم مرتضوی،
و با مرک
طبیعی و یا با
مرگ قبل از
مرگ میباشد .
تمام امور حتی
زندگی عادی سالکان
بهدایت پیر
باید باشد. که در
مسیر راه الهی
و سلوک بوده
باشند. و حتی
تفکٌر خارح از
(وجه و توجیه)
پیر نکنند. چه
رسد که
بخواهند
کارهای مخالف
دستور پیر کرده
باشند.

پیامبر در
حدیث ٠٥٩٦ میگوید
(امور مشکوک )
خود را رها کنید.
و باموری
بپردازید که
تردیدی در آن
ندارید. یعنی
وقتی که قبلا پیر
گفته یا بعدا
تأیید نموده
باشد. روان انسان
بهرچیزی
مشکوک
میتواند باشد،
مگر آنچه پیر
الهی دستور
داده، که
تأییدی الهی برای
سالک میباشد
پس سالک
تردیدی هم
ندارد. و سالک
از احوال دل ورؤیاهای
خود، خواهد دانست
که امور سلوکی
او، خود جای تردید
نیست .

پیامبر در
حدیث ٠٦٩٩ میگوید
پس از من
(بِدعَت) ها
خواهد بود. یا
همان مذاهب
قشری غیر
سلوکی، با
مدٌعیان دین
شناسی، ولی
خدا ناشناس از
تجلٌیا ت الهی
هستند. اولیای
الهی أهل بیت،
همیشه در جهان
زنده هستند.
که سمبولیک
صحبت میکنند،
و بحق میگویند.
که آنان بنور
خدا و شهود
عرش رحمان
رسیده اند.
پیامبر
میگوید پس توکٌل
بخدا کنید،
اگر پیمان
سلوکی با ولیٌ
الهی نمودند.
که هر ولی ٌ
الهی حسینی، و
حتی علیٌ ومحمد
وقاﺌم زنده
ای برای سالک میباشد.
که میتوانند
سالکان خود را
بنور قاﺌم
وظیفه الهی خویش
برسانند. وپیامبر
میگوید که پیر
کامل رسول خدا
برای سالک ،
دقیقا احوال سالک
را میشناسد.

امام باقر
در حدیث ٠٨٢٣ میگوید
ما أهل بیت از (
عِلٌیین)
هستیم. و
پیامبر گفته که
دشمنان ما (
(أهل سِجٌین)
جهنٌم هستند.
(سجٌین سجن) و
زندان دنیا در
طلسم های
صورتهای نوعی
حیوانی نوع
بشری، که هیچ
کدام از
انسانها
نمیتوانند
خود را در
گروه دیگری جا
بزنند.

امام صادق
در حدیث ١٠١٩ میگوید
آنجاﺌی که
باید بطور
(آمنین) شبانه
راه پیماﺌی نمود،
تا بقاﺌم ما أهل
بیت رسید.
یعنی آنگاه که
سالکان شبانه
ره روی الهی،
و بصورت (اوم و
ایمان) عملی
میکنند. پس از
شهود نور
قاﺌم شهود
ششم ولایت محمدی،
سالک قبلی پیر
کاملی حسینی
بازگشته بخلق میشود.
که از أهل بیت
محمد و (قاﺌم
زمان سالک) است.
قاﺌم چندین
مفهوم یافته
است. شهود ششم
قاﺌم، و نیز پیر
کامل حسینی که
قاﺌم الهی
بامور سالکان خود
بوده، و قاﺌم
امام زمان
زنده کنونی
خاص سالک
میباشد.و
بالأخره روح
القدس (قاﺌم
به امور) الهی
تمام کاملان
حسینی ٣١٣ گانه
زنده میباشد.
اما (قاﺌم
امام زمان) شیعیان،
که متولد در
تن نشده،و
غایب شده است.
و دوازده قرن
در چاهی زنده منتظر
ظهور خود
میباشد. که اخیرا
با بمباران
چاه سامرٌه در
کنار قبر امام
عسکری،
بوسیله
سنٌیان، رژیم اسلامی
ایران بدون
اعلام هر
توضیحی، این امام
زمان را منتقل
بچاهی در
(جَمکَران)
قُم نمود. در
حالیکه
جمکران یکی از
معابد تاریخی
زردشتی است.
که سالکان
زمانهای پیش،
در چاه و
سرداب آن، یا
هرگوشه خلوت
وخنک وتاریک، معبد
و پرستشگاه و
عزلتگاه خود
اقامت
میکردند.
مانند هر دیر
و معبد ادیان سلوکی
دیگر که در
جهان فراوان
میباشند . و
چون سالکی بنهایت
شهود عرشی خود
میرسید. از
(عزلتگاه و
زاویه) محل
انزوای خود،
در تولد الهی
ودوٌم ،
پیامبری در
ولایت اولی
العزم خویش
برای چند سالک
احتمالی خود، خانقاهی
ترتیب میدهد،
و پادشاهی الهی
سالکان خود میگردد.
و جمکران جای
(جم شدگان)
کامل یا طالبان
لقای الهی، و
جم گردیدن
بوده، که در
نقاط دیگر ایران
فراوان چنین
اماکن مقدٌس
وجود داشته اند.و
جماران
شمیران در
کوهستان
البرز، یکی دیگر
از این اماکن
میباشد، و
آخوندهای
کاذب در
روحانیت، ودر
داشتن تجلٌیات
و شعاعهای الهی،
که خود را آیت
الله و حجٌت الأسلام
و دیگر عناوین
الهی
میخوانند، که
هنوز بوﺌی از
امور الهی و
دین سلوکی نبرده
اند،بلکه مذهب
تراشی تازه ای
میکنند . ما
باید تفکیک مفاهیم
قاﺌم را
بنماﺌیم. که درست
آن شهود ششم قاﺌم
سالکان در ولایت
محمدی است. که
قیامت سالک با
مرک قبل از
مرک دست
میدهد. سپس سالک
از معبد سلوکی
خود قیام و
بپا میشود. و
محمدی زنده
برای سالکان
خود میگردد.
که وسیله توسٌل
عبادی آنان
میشود.

امام
سجٌاد در حدیث
١٠٢٥ میگوید،
هرکس قیاس بعقل
خود بکند،
بخصوص در امور
الهی، آنگاه دین
ورزی ندارد که
پذیرفته خداوند
باشد. مگر آنکه
کسی به(ما
ولایت و أهل
بیت) زنده
بمعرفی خداوند
باشد، که (اهتدا
وراه نماﺌی)
راه خدا شود. و
به(هُدا و خدا) در
دیدار تجلٌی آخر
میسٌر برای نوع
بشری در نور قاﺌم
بشود. که (بَدر
مُنیر) شب چهارده
روح القدس در
ولایت محمدی
است. وتنها
مدرک نجات روح
انسان از نوع
بشری، و ویزای
ورود بجهان
آینده نوع فوق
بشری، و هفت
هزار سال بعد
پس از مرگ. و با
هزاران برابر عقل
وکرامات حیاتی
و صفات الهی دیگرخواهد
بود. تا درولایت
مهدوی آینده بتواند
بنور ربٌ
رحمان، ربٌ
نادیده محمد
ونوع بشری برسد.
وتا عرش ربٌ
یرتر از رحمان
نیز پیش برود،
که بانواع باز
بالاتر و
نزدیکتر
بخداوند الله برسد.
داستان تقلید از
آخوندها، که
خود را جای اولیای
الهی قرار میدهند،
عملا چون همان
تقلید نمودن
از میمونها
میباشد که
انسانهای جاهل
میکنند. گوئی بَند
و افسار بر
گردن پیروان جاهل
و فریب خورده خود
میگذارند.
تقلید اولیای الهی،
یعنی انجام اعمال
بروش نیکوی آنها،
نیز و
گفتارهای نیکو
و الهی اولیا
میباشد. که چند
سالک بمعرفی خداوند
آنان را دنبال
و تقلید میکنند.
تا با توسٌل عبادی
(نور صورت الهی)
پیر الهی، سالک
از پنج شهود
مقدماتی ولایت
محمدی، و با
مرگ قبل از
مرگ بدستور مقام
الهی مصطفوی
خود در رؤیا،
بنور قاﺌم
ربٌ النوع
بشری، و ایدآل
کمال میسٌر برای
نوع بشری برسند.
واگر (مشیٌت الهی
و بِدای) او
بود.و با با
شهود هفتم عرش
رحمان از خواب
مرگ بیدار،
وتولد دوم الهی
وبعثت ورسالت خود
را خواهند
داشت. و
پیامبرگونه
برای چند سالک
خود (ربوبیٌت
و خداﺌی)
میکند. و
همیشه همراه
با (اذکار
توحیدی) مانند
لا اله الاٌ
الله ، دفع شرک
احتمالی
میکنند.

امام صادق
در حدیث ١٠٧٧
میگوید (شرط نجات)
ذکر لا اله
الاٌ الله گفتن
است. و نیز
(محبٌت أهل
بیت محمد) یا
همان کاملان
زنده حسینی
بمعرفی خداوند
است. که شرط محبٌت
و عشق ورزی
باولیای الهی،
باز شرط مهمتر
ار هر شرط دیگر
است. که پیامبر
میگوید،
مهمتر از
محبٌت أهل
بیت، نفرت
داشتن از
دشمنان أهل
بیت است. یعنی از
آخوندهای مذهبی
تمامی ادیان
ومذاهب غیر
سلوکی آنها که
مخالف سلوک و
تجلٌیات
اولیای الهی بوده
وهستند. و پیامبر
آخوند ابلیس
در لباس کاذب
روحانیٌت را،
قاتلان أنبیا
،یا همان
اولیای الهی
زنده هر زمان میباشند.
که ابلیسان
ضحٌاک ، مدام در
صدد شکار اولیای
الهی و سالکان
آنها میباشند.
که ترک تقلید
آنها نکنند
وباولیای الهی
تقلید
نمایند.و
همچنان دنبال
آخوندها باشند
که خرسواری
آنان، و زن و
پول و احترام
وقدرت سیاسی
خود را حفظ
نمایند .

امام رضا
در حدیث 1086
میگوید عبادت
خدا، در اطاعت
رسول خدا
فرستاده او
وولایت أهل
بیت است.
اطاعت خدا
همان اطاعت ولایت
خداوند است.
که با ولایت
الهی زنده هر
زمان، و هریک از
٣١٣ ولیٌ الهی
زنده، که کاملان
حسینی و شهود
اول سالکان
بمعرفی خداوند
میباشند. که محمدی
و علیٌ زنده
ای برای سالکان
خود میباشند.
که مقام حسینی
پنج تن آل عبا
را دارند .که
پس از شهود قاﺌم
و قیامت ومرگ قبل
از مرگ آنان،
پیامبرگونه
بخلق باز
میگردند.
ومعصوم و معاف
از هر وظیفه
الهی هستند. که
وسیله توسٌل
سالکان خود
بمعرفی خداوند
میباشند. أهل
بیت محمد چند
نفر خویشان تاریخی
پیامبر
نیستند. که وفات
نموده و امکان
توسٌل صورت
آنها در حضور
ذهنی سالکان
نمیباشند. حتی
اولاد جسمانی پیامبر
وعلیٌ وفاطمه
وامامان نیر
أهل بیت نیستند.
که سادات
امروز مدٌعی
آن میباشند.
که خواسته جدٌ
خود را انجام
نمیدهند واگر
واقعا از
اولاد پیامبر
باشند ،وتا
خود را در
سلوک با یک ولیٌ
الهی زنده و
تولد دوّم
الهی ننمایند
از أهل بیت
نیستند. که
حتی اگر
اولیای الهی
زنده دیگری، که
معرفی خداوند
بسالک نشده
باشند، مفید
توسٌل عبادی و
در تقلید اعمال
وافکار آنان
نیست. که ولیٌ
الهی مناسب را
خداوند در
رؤیا معرفی کرده
باشد. واولیای
الهی بسالکان
اولیای دیگر،
پیمان سلوکی و
تعلیمی
نمیدهند. گرچه
نصایح کلٌی
سلوکی بنمایند.
مگر خداوند
بآنها در
احوال و
الهامات لدنٌی
اولیا، دستور
تعلیم بطالب
لقای الهی بدهد.

امام صادق
در حدیث ١٠٩٥
به (حسن بصری)
عارف معروف
تعلیم میدهد.
که (مجلس در
امانات) را
فراموش نکند.
یعنی برای اوم
و سلوک الهی،
و با أمین
بودن در کلام
سلوکی که خاصٌ
کاملان الهی
امٌی میباشد
رعایت شود. که
أهل بیت محمد
و طریقت ولایت
او خوانده
میشوند. سالک با
یک ولیٌ الهی کار
توسٌل دارد.
که خداوند بوی
معرفی رؤیاﺌی
کرده باشد.

امام صادق
در حدیث ١٠٩٦ میگوید،
خداوند محمد
را با آیات
شهودی و
دلاﺌل محکم و
نصرت و تأیید
او فرستاد، و
با او تکلٌم کرده
است. که هر
کامل الهی أهل
بیت محمد وتا
زنده هست،
تمام این
دلاﺌل شهودی
و الهامات
لدنٌی و تأیید
خداوند را
دارد. که (تبلیغ
و ابلاغ) هدف
خداوند برای سلوک
الهی بدیگران
شایسته بنماید.

امام صادق
در حدیث ١١٠١ که
فیلسوفی بوی
میگوید، خداوند
تو و أهل بیت
را، از منبع
نوری (باهر)
چون ستارگان
آفرید، که همه
در برابر شما
خَم میگردند.
وی دلاﺌل
پیدایش جهان
را از امام پرسید.
که امام میگفت،
بتعداد
موجودات
هستی، دلیل و
علٌت برای
آفرینشهای
الهی وجود دارد.
زیرا تکامل روح
هر موجود، چه
أتم باشد یا گیاه
وحیوان، چون بنوع
بشری و ببی
نهایت انواع فوق
بشری برسند. و
نزدیک تر
بخداوند،
وکسب (این
همانی) صفات
ومقام الهی وعقلی،
و صفات حیاتی
خداوند را پیدا
کنند. همین
آفریده های
موجودات، خود
همان آفرینش هستی
هستند. بدون
موجودات نیز
هستی وجود ندارد.
و بدون هستی موجوداتی
معنی ندارند.و
در حقیقت جز
خداوند در
هستی کسی وجود
ندارد.
وموجودات
تجلٌیات صفات الهی
هستند که قدر خود
را نمیدانند.

امام
صادق در حدیث
١١٣٨ میگوید،
بیشترین (نیاز
شما بما) ولایت
میباشد. که (امنیٌت)
شما با ما
میباشد،
امنیٌت همان
اوم و سلوک الهی
و پیشرفت
مقامات الهی ارواح
برای انواع
فوق بشری است. والاٌ
بدون سلوک
الهی، با
هرگونه
عبادات قشری و
عقلی دوچار
کارماهای
حیوانی پس از
مرگ میشوند.

امام
علیٌ نقیٌ در حدیث
١١٨٤ بکسی میگوید،
واقعا تو
(ولیٌ ما) میباشی،
ولی قاﺌم را
نمیتوان
ببینی . مگر
وقتی که (خروج )
کنی. که نور
قاﺌم ایدآل
کمال میسٌر برای
نوع بشری روح القدس،
که در دل سالک کامل
شده ظاهر میگردد.
مگر در ظهور
او، یعنی قاﺌم
باین معنی
است. که سالکی
در نهایت کمال
شهود مقدماتی نوع
بشری بنور
قاﺌم میرسد. وخود
نیز آنکاه
قاﺌم زمان
چند سالک خود
میگردد. گرچه
امام زمان
حَسنی، برتر
از دیگر ٣١٣ ولیٌ
الهی زنده
میباشد. که
آنگاه قاﺌم زمان
همه سالکان
وکاملان میباشد.
ظهور و خروح قاﺌم
برای سالک کامل
و از عزلتگاه
خود، پس از
تولد دوم الهی
خویش است و
برای پر کردن
جهان از قسط و
عدل است. که
قبلا جهان
شخصی انسان پر
از ظلم و جهل
بود.که پیر
کامل حسینی
بمعرفی خداوند
برای طالب
لقای الهی،
قاﺌم وامام زمان
حسینی او
میباشد، تا
بقاﺌم روح القدس
برسد وخود نیز
روح القدس
گردد. که روان
آلوده جهنٌمی
و أهریمنی و
حیوانی سالک را،
تبدیل بجهانی
الهی وپر از
عدل ودرستی
روان، و
شایسته دیدار
تجلٌیات الهی
وتولدات انواع
فوق بشری
مینماید.

امام رضا
در حدیث ١٢١٩ از
فلسفه عقلی و
عرفانی ولایت
سلوکی پیامبر
را میگوید. که
پس از وفات
پیامبر و
امامان زمان آشکار،
همیشه ٣١٣
کامل الهی
زنده، تنها
أهل بیت محمد
و ازاولاد الهی
او و علی ،ٌ و
حتی اولاد
الهی خداوند هستند.
و همچنان مقام
وهدف محمد را دارند.
زیرا امام رضا
و هر کامل
الهی تا زنده
ست، این همانی
مقامات و عقل
و الهامات
شهودی و الهی خود
را دارد. و
محمدی زنده و
(قرآن ناطق و
گویا) برای
سالکان خود
میباشد.

امام سجٌاد
در حدیث ١٢٥٣ میگوید
پیامبر در
معراج وکمال
الهی و بعثت و
رسالت بخلق
خود، تخفیف
نمازها را
برای امٌت اوم
کننده خود از
خداوند
خواست، که
همان نمازهای
(نافله) خاص سالکان
میباشد. که پیر
کامل تنها بسالک
خود، دستور هر
مقدار
وکیفیٌت نماز
اورا میگوید.
و هر کاملی
الهی اختیار و
تفویض الهی پیامبرگونه
را، برای چند سالکان
خود دارد.
داستان تخفیف
نمازها را، بموسای
پیامبر وابراهیم
نسبت میدهند.
که با خداوند چانه
زدند، که برای
پیروان خود
درخواست
کردند.ولی
سالکان نیز با
پیر خود درباره
هر دستور عبادی
ونماز چانه نمیزنند.
نماز فارسی،
همان ناموس یونانی،
و همان (صلات)
عربی یعنی (صله
وارتباط)
وتوسٌل عبادی سالک
میباشد. که
باید در حضور
ذهنی نور صورت
پیر الهی
بمعرفی خداوند
باشد. که یکی
از ناموس های
الهی و از
اسرار الهی و
اسماء الله
میباشد .که از
مراتب شهودی (اسماء
الله و یوم
الله) نام ها و
روزها واوم
های الهی
سالکان میباشد.

امام سجٌاد
در حدیث ١٢٧٩
میگوید ، ما
ولایت وأهل بیت
زنده پیامبر،
همین (وَجه) و صورت
خداوند
میباشیم. که سالکان
در پیمان
سلوکی، هنگام عبادت
و حضور ذهنی
صورت پیر کامل
حسینی خود را،
که خداوند بوی
در رؤیا
معرٌفی او
کرده و همیشه
حاضر دارد. که
(وضوی) عبادت
سالکان، همان
(وی سوی و سمت
ونور) الهی
پیر میباشد.
که شرط مهمی برای
درستی است که
نام وضوی نماز
گفته شده است.

امام
صادق در حدیث
١٢٨٢ میگوید
که خدا را با (وَجه
و صورت
وتوجٌه) و
تمرکز در
وسیله الهی پیامبر
و امامان
وکاملان الهی
اوم کرده امٌی
باید بوده
باشد وتازنده باشند.
که خداوند
ولیٌ الهی مناسب
سالک طالب لقای
الهی را، بوی
در رؤیا معرفی
کرده باشد.
(صلوات خداوند
بر محمد وآل
او) که اولیای
الهی و أهل
بیت زنده،
نماز و دعا کردن
خداوند برای محمد
وآل او نیست.
بلکه برای اینکه
خداوند ارتباط
سالک برای شناخت
پیر حسینی ویا
ارتباط با
مراتب شهود
بالاتر پنج تن
را بدهد تا بصورت
مصطفوی محمد
رسید. برای
دیدار نور
قاﺌم با مرگ قبل
از مرگ آنگاه
شایسته
میگردد. که
حدٌ أقل
خداوند ارتباط
وشناخت در پیر
کامل مناسب
سالک بوی معرفی
نماید، که خود
محمدی وعلیٌ
زنده و (این
همانی) مقام الهی
قاﺌم روح القدس
را دارد. گرچه هنوز
موفق بدیدار و
این همانی نور
رحمان نشده. که
با ولایت برتر
مهدی موعود، در
تولد فوق بشری
آینده، وتأمین
شروط لازم تا
شرط کافی بدان
خواهد رسید.
تا همچنان
بتجلٌیات
الهی بالاتر
در آینده ها
پیش میرود.

امام صادق
در حدیث ١٣٠٢
میگوید ولایت محمد،
همان (شجره
مبارکه) است،
که نه شرقی
ونه غربی
میباشد. ونوری
است که هرگز
خاموش شدنی
نمیباشد. که شهود
صورت پیر کامل
حسینی در حضور
ذهنی سالک،
میتواند
بدیگر انوار
تجلٌیات الهی تا
عرش رحمان پیش
برود و اتٌصال
روح سالک را
در آینده های
بهتر حفظ نماید.

امام باقر
در حدیث ١٣٠٥
میگوید نور
آسمان وزمین
را، همان نور
هدایت ولایت
الهی میگوید
که تا زنده باشند.
ووسیله توسٌل
سالک در عبادت
است. و لذا پیر حسینی
زنده بمعرفی خداوند،
تنها وسیله
عبادت سالک
میباشد. که عبادت
بدون وسیله
الهی، دعاﺌی
و عبادتی
بآسمان نمی
رسد. وبقول
پیامبر دعا بصورت
دعا کننده کوبیده
میشود. که شرک
کرده و صورت نوعی
حیوانی پس از
مرگ در جهان پیدا
میکند . أهل بیت
پیامبر (این
همانی) مقام
الهی محمد را
در دل سالک
ونزد خداوند دارند.
وسادات بدون شهود
عرش رحمان أهل
بیتی محمد را
ندارند.

مولا علیٌ
در حدیث ١٣٠٦ میگوید،
روز قیامت یا
شهود نور قاﺌم
در سلوک، پیامبر
دامان خدا را
گرفته، و ما
امامان دامان پیامبر
را گرفته ایم.
و شیعیان ما
نیز دامان ما
را گرفته اند.
پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند
أهل بیت زنده محمد،
وتنها مناسب سالک
بمعرفی خداوند
برای ساوک و
أخذ ارتباط ووسیله
توسٌل سالک میباشد.
و سالک دارای شعاعهای
انوار
تجلٌیات الهی مورد
ارتباط
پیامبر
وامامان در
حیاتشان، و
اینک در سمبولهای
شهودی پنج تن
هستند. که ارتباط
با خداوند در
مقام قاﺌم
است. که نور قاﺌم
خود جبرﺌیل
ووسیله ارتباط
سالک با ربٌ
رحمان نادیده میباشد.
و همچنان بی
نهایت أرباب نوع
بعدی، هریک در
ارتباط با خداوند
ربٌ الأرباب
الله آهورمزدا
میباشد. وعملا
کسی در هستی نیست
که اراده ای داشته
باشد جز
خداوند الله. که
(الله و آهو)
یعنی این اله
رسیده شده
سالک، هنوز خداوند
( هو) نمیباشد.
الله عربی شده
أهو در قوم
قریش زردشتی
الأصل میباشد.

امام رضا
در حدیث ١٣٠٧
میگوید شیعیان
ما دست بدامان
ما هستند. و
این دامان
ولایت
وخداوند، همان
نور الهی پیر
کامل است، که
سالک همیشه در
حضور ذهنی خود
دارد. که
آغازی برای
دیگر انوار
تجلٌیات الهی
بالاتر
است..پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند
برای هرطالب
لقای الهی،
همان أهل بیت
زنده محمد
است، ووسیله توسٌل
سالک برای رسیدن
بتجلٌیات
بالاتر تا نور
قاﺌم و عرش
رحمان میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٣٠٨ میگوید،
شیعیان ما
صاحبان شعاع
نور ولایت آغاز
از پیر حسینی
تا قاﺌم،
همان (حزب
الله) میباشند
که (غالب و
پیروز) خواهند
بود. غالب در
توفیق رسیدن بتعالی
الهی. ولی نه
بر دیگران که غلبه
مادی وبشری
وسیاسی واجتماعی
داشته باشند.
وکاملان تا
زنده هستند
وسیله الهی برای
سالکان خود میباشند.
ونه پس از وفات
آنها. که باید وسیله
زنده دیگری از
خداوند یافت.
شاهدان
تجلٌیات الهی داشتن
یک سالک، پس از
وفات پیر او،
همچنان براه الهی
خود ادامه
میدهد، وخداوند
در الهامات لدنٌی
هر دستور تازه
ای را بوی میدهد.
اهمیٌت داشتن
امام یا پیر
حسینی امٌی
همین است. که
سالک را بخدا
در تجلٌی قاﺌم
میرساند .
واگر از نوع
بشری مرده
باشند، در روح
همچنان زنده و
ضمن مراتب الهی
هستند. گوﺌی
قطره ای در
دریا میباشند
. قطره نیستند
ولی ذاتا
هستند. که در
دریای مشترک
(وحدت وجود) میباشند.

امام رضا
در حدیث ١٣١٩
میگوید که
محمد و أهل بیت
او تا زنده
هستند،( نور
مجسٌم)

خداوند،
برای دیدن
محسوس وملموس
سالکان خود
میباشند. که
وسیله توسٌل والگوی
کمال و
راهنمای الهی آنان
میباشند تا
خود نیز بنور
قاﺌم برسند. و
در بازگشت بخلق
محمدی زنده
برای سالکان احتمالی
خود باشند. و پیامبر
گفته بود، همه
شما محمد
شوید. ولی نه
تنها در نام
محمد داشتن.
که زنان نام
محمد
نمیگیرند.
وهمه مردم مصر
اکنون نام
محمد فرزند محمد
ونواده محمد
میباشند .
بلکه صفات
ومقام الهی محمد
را یافتن، در رسیدن
بعرش رحمان
میباشد و تا
زنده باشند. و سالکان
ولایت مسیح وزردشت
،باید خود را
به (این همانی) مقام
مسیح وزردشت برسند.
وقتی که بنور
مصطفوی در
میسیحیان
ونور مرتضوی چهارم
(ایلی و ایلیا)
در سالکان زردشتی
برسند.

پیامبر در
حدیث ١٣٢٠ میگوید
جبرﺌیل روح القدس
در معراج رفتن
پیامبر بعرش
رحمان همراه
او نبود. که
میکاﺌیل را
وسیله عروج
محمد میگویند.
آنگاه محمد گفت
خداوند، در
دیدار عرشی بار
دوم در مرحله (دنا
فتدلاٌ) مرا هرچه
خواست آموخت.
آنگاه محمد و
هرکامل شاهد عرش
رحمان، قدرت تفکٌر
محمد را دارند
که این همانی اورا
دارند. و تنها
این کاملان الهی
بازگشته بخلق و
تا زنده باشند،
أهل بیت محمد
و خداوند، و
صاحب طریقت
برای سالکان خود
دارند. که (قرآن
ناطق) سالکان خود
میباشند. که
چه فرمان یزدان
چه فرمان شاه کامل
الهی، که
پادشاهی الهی
سالک را دارد.
گرچه سالکان
قبل ار شهود
عرش رحمان در
شهود پنجم مصطفوی
بروح الهی محمد
رسیده اند.
وهمچنان تا
أبد نسلهای
بشری بالاآمده
خواهند رسید،
تا همگی بنوع
فوق بشری و
نور ربٌ رحمان
و بی نهایت أرباب
نوع بالاتر از
رحمان و در
انواع باز بالاتر
فوق بشری بروند.
که تقرٌب ونزد
خداوند الله بازگشت
کرده باشند.
که فرمان (کن
فیکون) أزلی
أبدی الهی
برای همه ارواح
موجودات، حتی ارواح
انواع أتمی وتحت
أتمی بیشمار و
پاﺌین تر، چه
رسد بارواح گیاهی
و حیوانی وبشری
میباشد.

امام رضا
در حدیث ١٣٢٢
میگوید توصیف مردم
غیر الهی وغیر
شاهد تجلٌیات الهی
که از خداوند
مینمایند، خود
دلیل عدم شناخت
آنها از
خداوند و
تجلٌیات الهی میباشد.
امام ادامه
میدهد پیامبر
و (ما اهل بیت) شاهدان
عرش رحمان،
آنچه که خداوند
خواست بما
نشان داد. که
در شهود عرشی
و در الهامات لدنٌی
دارند. و
اولیای الهی
أهل بیت تا
زنده هستند
دارند.

امام صادق
در حدیث ١٣٢٤ در
باره (آیات
کبرا و بزرگ)
خدا میگوید،
جبرﺌیل با
قطره آبی بر پیامبر
داد، ششصد بال
داشت. شهود تجلٌیات
الهی آیات
بزرگ هستند.
ونه ( پنج تن آل عبا)
شهود مقدماتی سالک
محمدی. که
آیات الهی
تجلٌیات شهودی
هستند. وبرای بشر
وولایت محمد
بزرگترین
تجلٌی الهی میسٌر،
جبرﺌیل روح
القدس است که
محمد قاﺌم میگوید.
چون قیامت
ومرگ قبل ار
مرگ سالک، شرط
لازم برای دیدار
قاﺌم پس از شهود
مصطفوی است. و
قطره آب عقلی
الهی سالک
است.که قربانی
جان بشری،
برای رسیدن بجانان
الهی قاﺌم میکند.
تا هفت هزار
سال بعد، روح محمد
وهر کامل محمدی
در نوع فوق
بشری و با
هزاران برابر
عقل وقطره های
آب الهی، بنور
ربٌ رحمان
وعرش ربٌ برتر
از رحمان برسند.
که با چهارصد هزار
سال بعد بنوعی
باز بالاتر از
فوق بشری بروند.

امام رضا
در حدیث ١٣٢٥
میگوید که
(دیدار
خداوند) بصورت
نور در دل
میباشد . که
مقام الهی روح
القدس قاﺌم
ربٌ النوع
بشری،
بالاترین نور
تجلٌی الله برای
نوع بشر، و با
ولایت محمدی میسٌر
میباشد. عرش
رحمان سراسر
آسمان را
نورانی برای شاهد
عرش رحمان
است.که سمبول
قابل فهم
ودیدن عقل نوع
بشری، از بی
نهایت انواع فوق
بشری تا خداوند
الله
آهورمزدا میباشد.
یعنی (الله و
أهو) و یا نور
الأنوار ربٌ
الأرباب، هنوز
خداوند (هو) و
او بیرون از
هستی ها
نمیباشد. پس شاهدان
هر تجلٌی الهی،
همچنان اذکار
توحیدی را دارند.
که در( لا اله
الأ الله) با
(اله) روبرو هستند
، و با خداوند هو
روبرو نمیباشند.

امام صادق
در حدیث ١٣٢٧
میگوید خداوند
در عالم روح
پرسیده، که
آیا من ربٌ
شما نیستم؟ که
محمد گفت آری. همان
آیه ( الست بربٌکم)
است. که هر
روحی در تولد بشری
قبلی خود که سالک
ولایتهای قبلی
بود، بخصوص
ولایت مسیح،
سالکان شاهد
نور مصطفوی،
ربٌ مشهود
خود، این پرسش
الهی را آری گفت،
یعنی هر شاهد نور
تجلٌی الهی متعهٌد
است، که در
تولد بهتر بشری
بعدی، با(
تجسٌم انسانی)
( نور تجلٌی) خود،
لبٌیک و آری بگوید.
و تسلیم سلوکی
او گردد، تا
بنور تجلٌی بالاتر
درنور قاﺌم
برسد. که همه
ارواح گفته
اند که اکنون
متولد نوع
بشری خود
هستند. ولی
اکثرا در تولد
بهتر بشری وکنونی
خود، فراموشی عهد
الست خود نموده
اند. و محمد
اولین سالکی
بود، که آری
گفته بود و
بعهد خود وفا
کرد. و روح محمد
وعلیٌ وهر
کامل الهی محمد
شده نیز، اکنون
بار دیگر بنور
قاﺌم روح القدس
پاسخ آری
دادند. که بخلق
نیز پیامبرگونه
بازگشتند.
ودیگران با
مرگ قبل از مرگ
برای دیدار قاﺌم
(تولد دوم الهی)
خود را
نیافتند، که شاید
با شایستگی کمتری
در نوع فوق
بشری، فراموش
عهد الست خود
کنند. که با مهدی
وولایت هفتم او
بنور رحمان برسند.و
باز عهد الست دیگری
برای تولد نوع
بالاتر از فوق
بشری داشته و
بقول خود وفا
کنند. وهر روحی
که در هر نوع و
تجلٌی که هست،
عهد الست خود
را انجام ندهد
پس سقوط از
مقام الهی خود
را خواهد یافت،
که نسخ ومسخ میشود.
تا دوباره وحتی
صد باره، خودرا
بهمان تجلٌیات
برساند. که همیشه
آری و عهد
الستی با شهود
نور الهی خود
بگوید.
شهودهای مقدمانی
ولایتهای الهی
نیز انواری الهی
هستند. ولی هر
شهود بالاتر نورانیٌت
بیشتر دارد.
که فعلا در
قاﺌم برای نوع
بشری هست.

امام صادق
در حدیث ١٣٣٨ میگوید
خداوند گفته
است، هرکس که
اهانت و کوچکی
ولیٌ الهی مرا
بنماید با من
جنگیده است.
زیرا بیعت
کنندکان با
محمد و أهل
بیت کاملان
الهی زنده،
(بیعت ) و جان و
آزادی خویش را
در پیمان با
من خداوند
فروخته اند.

امام صادق
در حدیث ١٣٧١
میگوید آنچه
ملاﺌک و
پیامبران از خداوند
داشته اند، ما
ولایت زنده نیز
داریم. زیرا کاملان
الهی زنده سالکان
این همانی
کمالات و
آگاهی های
شهودی پیامبران
اولی العزم پیشین
خود را دارند.

امام رضا
در حدیث ١٣٨٠ میگوید
خداوند دو
گونه علم
وآگاهی دارد.
یکی ( علم
مخزون و
مکنون) که نزد
خودش میباشد و
بکسی نمیدهد.
مگر باولیای الهی
زنده. و دیگر
علومی که همه
میدانند. اما
(علم سلوک) الهی
مورد نظر است.
که اولیای الهی
زنده حسینی
سالکان
میدانند و در
دل دارند. که یسالکان
خود نیز تعلیم
وهدایت کسب
آنها مینمایند.
علوم مادی و
تکنیکی مور
نظر أنبیا
واولیا
نمیباشد. و
تجربه کنندگان
علوم فیزیکی نیز
همچنان از مراتب
الهی مدبٌر
خود و پیشرفت جامعه
دریافت الهامی
دارند. گرچه تصور
میکنند
خودشان منبع آن
دانستنی ها
میباشند.

امام باقر
در حدیث ١٣٨٤
میگوید (آل
جعفر و آل
عبٌاس) خاندانهای
معروف تاریخ
سیاسی اسلام،
چیزی از امتیازات
شهودی و الهی را
ندارند. گرچه
امام جعفر صادق
و هر (جعفر
الهی جم شده،
وفرٌ الهی یافته)
و فروهر گشته
دارند. ونه پیروان
حزبی شیعه
علیٌ و هر کس
با نام امامی،
که خود سلوک الهی
ندارند. وحتی اولاد
جسمانی امامان
واولیای الهی
ندارند. مگر
اولاد الهی آنان.
که چون بشهود نور
قاﺌم و عرش
رحمان و
بازگشت بخلق یافته
باشند. بقول
قرآن پسر نوح
با بدان و غیر
الهی مشرک قشری
و فاسد بنشست
وخاندان
نبوّت خود را
از دست داده
است. واگر بدرستی
کسی از اولاد
جسمانی
پیامبران و
امامان امٌی و
اولیای الهی هر
زمان باشند
باز باید سلوک
الهی کنند و
فرزند الهی پدر
جسمانی خود
شوند.

امام صادق
در حدیث ١٣٨٦
پیش گوﺌی
قرآن را، که رومیان
بر ایرانیان
غلبه خواهند کرد،
نیاز بتأویل و
تعبیر وتفسیر
دارد. که
رومیان ماده
گرا بر
فارسیان پارسا
منش غلبه موقف
دارند، چون در
اکثریٌت
میباشند. و
مزاحم و قاتل اولیای
الهی. گرچه
عرفا رومیان
را اولیای الهی
میگویند. زیرا
همه راه ها به
(رُم) ختم
میشده است. یا همان
(اوم) و سلوک الهی
است. که همه موجودات
و بهر روش تربیت
وتکامل
روانی،
تربیتش باید
بسلوک الهی ختم
شود. و امٌی و
الهی گردند.
گرچه رودخانه
خشک (خُم) را پیامبر
برای مکان اعلام
ولایت علیٌ
تعیین کرد. که
همان سلوک
الهی که جریان
آب حیات
والهامات
الهی دارد. و
امام صادق از
کلمه ( قُم)
استفاده کرد.
که زمانی
(جَمکران) جایگاه
سالکان
زردشتی و برای
ولایت محمدی
درآمده بود. و
قم قبربستان
جمکران بود
،که اینک
جمکران
قبرستان قم
شده است. و
آرزوی دفن
مردگان در
جمکران شده
است . که باید
عزلتگاه سلوکی
آنان شود. ولو در
آن مرگ قبل از
مرگ خود را
داشته باشند.
واگر موفق
بشهود نور
قاﺌم نشدند،
بهتر است
بمیرند. تا در تولد
بشری بهتر بعدی،
شاید بتوانند
با ولایت محمد
بنور قاﺌم برسند.
درجهان مادی
همیشه غیر
سالکان غالب
هستند. ولی در
آینده واز نظر
الهی وتکامل
روح، سالکان
ولایت غالب بر
نفس خود و
أهریمن ابلیس
آخوند، وحتی
بر نوع بشری خود
خواهند شد.

امام باقر
در حدیث ١٣٩٠
میگوید
خداوند بأنبیا
تعلیم اسامی
خود را داده
ومیدهد. که همان
تجلٌیات شهودی
(اسماء الله)
هستند که پنج
تن آل عبا میباشند.
امام میگوید
وما نیز آن
اسماء الهی را
داریم
ومیدانیم. که
هر کامل محمدی
دارد. تا نوبت
مهدی موعود ٥٥
قرن دیگر برسد،
که با کشف قرٌه
شهودی هفتم
نور رحمان، و
هشتم عرش ربٌ
برتر از رحمان
نامهای تازه
ای برای کاملان
نوع فوق بشری ودر
ولایت مهدوی
بیابند.
تامانند مهدی
تعلیم دیگران
بدهند. همه
پیامبران
اولی العزم
واولاد الهی
وکاملان
آنها، برخی از
اسامی پنج تن
را میدانند.
که در ولایت محمدی
همه هفت نام
میسٌر شهودی در
نوع بشری را
ممکن میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ١٥١٥
میگوید آنطور که
خداوند خود را
بتو توصیف کرده
ونشان داده،
که توصیف کن.
آنگاه باید
خدا را آنچنان
توصیف نمود.
وهر سالکی که
بهر شهود الهی
خود رسیده، توصیف
رؤیای دیدنی خود
را بپیر خود
میکند. که ضمنا
مقام الهی سالک
را میرساند. و
تنها درولایت محمدی
است، که سالکی
بتمام
شهودهای نوع
بشری تا عرش
رحمان میرسند.

امام باقر
در حدیث ١٧٤٠
میگوید (
مُنقلب )کردن دل
ها وچشمها
بوسیله خداوند
است.در غیر
سالکان که در
جهنٌم تولد مسخ
آمیز پس از
مرگ بشری آنان
میباشد. و
هربار داشتن مرگ
است. ولی درسالکان
الهی در
تجلٌیات شهودی
خود، انقلاب
دل وچشم
وماهیٌت
روانی دارند.
که بوسیله
مراتب الهی در
آنها دست
میدهد. در
معقولات
وکمالات و
اخلاق و آینده
های بهتر که
مییابند .
بخصوص آینده
های بهتر فوق
بشری بجهان وهفت
هزار سال بعد
در شاهدان
قاﺌم و عرش رحمان
در ولایت محمدی
.

امام صادق
در حدیث ١٨٠١
میگوید (طینت)
و گِل وجود
مؤمن ملکوتی
است. و چنان
است که این
طینت وگل
وجودی، یا ذات
روحی الهی
مؤمن، هرگز
(نجس) و آلوده و
گناه کار
نمیشود. که پیر
حسینی زنده
سالک بمعرفی خداوند،
ذاتی الهی دارد
ومعصوم میباشد.
حتی اگر
گناهان دوره سلوک
خود را
بنمایند. و
همان أهل بیت محمٌد،
و ابراهیم
برهمن زمان، و
محمدی زنده و
وسیله حمد و
پرستش سالکان خود
میباشند.

پیامبر در
حدیث ٢٠٣١
میگوید
خداوند گفته
هرکس با ولیٌ
الهی من مبارزه
کند، با من پیامبر
وحتی خداوند
جنگیده است.
که پیر حسینی
زنده بمعرفی خداوند،
از اولاد الهی
واولیای الهی
و أهل بیت
محمد میباشند.
و حتی نه
اولیای درگذشته،
که امکان
توسٌل عبادی
با آنان نمیباشد.
مگر همان پنح
تن آل عبا در
شهود ها که
نامهای الهی
را دارند،
وخود مراتبی ملکوتی
و الهی میباشند.
که در شهود و
رؤیا ها
شناخته سالک
میگردند. که
مورد توسٌل
سالکان برای تعالی
بیشتر تا نور
قاﺌم را
مییابند. پیر
کامل زنده بمعرفی
خداوند، و با
نام حسینی،
نخستین اسامی
الهی ونام
وناموسها و
اسرار الهی میباشد
. شهودهای بعدی
را سالکان در
رؤیاهای شهودی
بتأیید پیر
حسینی می
شناسند.

پیامبر در
حدیث ٢٠١٥
میگوید
پرکرامت ترین
شخص از نظر خداوند،
صاحب
بالاترین
شهود تجلٌی
الهی میباشد.
که محمد و
کاملان محمدی بازگشته
بخلق وأهل بیت
او، نسبت بأنبیای
قبل از محمد،
برترین مقام الهی
را دارند. که زردشت
ومسیح نور
قاﺌم را نداشتند.
وکاملان
محمدی هریک محمدی
زنده برای سالکان
خود میباشند.
بقول پیامبر
مؤمن امٌی شده
ولایت محمدی أشرف
و برتر در
کرامت شهودی
وعقلی ومقام
الهی نسبت بأنبیای
بنی اسراﺌیل
میباشند. چه یهودیان
ومسیحیان
ودیگر
ولایتهای الهی،
که هدف وسعی
کاملان موفق
آنان (اسراء و معراج)
بمراتب الهی بالاتر
میباشد. زردشت
به (نور
مرتضوی) محمد
و مسیح به (نور
مصطفوی) محمد
رسیدند.
وکاملان سالک
آنان اکنون
نیز میرسند.
تا نوبت مهدی موعود
محمد در ٥٥
قرن دیگر
برسد. که شرافت
و برتری
وکرامات
بیشتر از محمد
ومحمدیان کامل
خواهند داشت. که
به (نور رحمان)
وعرش ربٌ برتر
از رحمان خواهد
رسید. و روح محمد
و علیٌ، وهر
کامل الهی محمدی
در طول زمانهای
بعدی، تنها متولدین
نوع فوق بشری با
هزاران برابر
عقل نوع بشری خواهند
بود. که توان درک
و انجام وظایف
سلوکی ولایت مهدوی
را خواهند
داشت. ودیگران
همچنان درگیر کارماها،
وتکرار گذشته
ها در آینده
های نسخ ومسخ
در صورتهای نوعی
همین جهان
میباشند. تا
دوباره وحتی صد
باره، بنوع
بشری وهمین سلوک
ولایتهای ششگانه
محمدی را موفق
گردند. که
بنوع فوق بشری
نیز بروند.
وتا أبد این انواع
فوق بشری وتجلٌیات
الهی و عقلهای
الهی تر، برای
همه ارواح وحتی
روح هر أتم
وما دون أتم
در پیش هست.

پیامبر در
حدیث ٢٠١٧
میگوید دز (دیدن
حقٌ برتر) هر
سوگند قبلی
بسوگند برتری باید
تبدیل گردد.
که در ولایت
بالاتر، سالک ترک
توسٌل و تعهٌد
با شهود قبلی
را رها میکند.
که بشهود تازه
برتر برسد
ومتعهٌد گردد.
و همین معنی ناسخ
ومنسوخ در
قرآن، یعنی قرٌه
های شهودی
میباشد. ونه در
کتاب قرآن عثمانی
. پس باید
ادامه (تقوا و
سلوک) الهی با
وسیله الهی
بالاتر داشت.
وترک توسٌل با
شهود تازه
برتر،بمعنی ترک
(صلات و ارتباط
) با خداوند خواهد
بود .

پیامبر در
حدیث ٢٠٨٤
میگوید کسی که
کوچکتر را
ترحٌم نکند، و
بزرگتر را
شرافت ندهد،
از ما ولایت و سلوک
الهی نیست. که
سالکان و حتی کاملان
الهی این ترحٌم
را دارند، تا
خداوند (أرحم الراحمین)
پاداش بدهد .
آخوندهای قشری
همه مذاهب غیر
سلوکی و پیروان
آنها هستند،
که خود را بزرگتر
و عالم تر و
الهی تر از
کاملان و حتی
سالکان الهی میدانند.
که فتوای
تکفیر ومرگ
میدهند. وبقول
پیامبر
قاتلان أنبیا میباشند.

پیامبر در
حدیث ٢٠٨٨
میگوید (رَحِم)
من محمد،
متٌصل بعرش
رحمان است. که
محمد وهر کامل
محمدی زنده در
هر زمان،
متٍصل بعرش
رحمان میباشند.
که همان أهل
بیت محمد
ووسیله حمد وپرستش
سالکان خود
هستند. ونه
سادات غیر
سالک و غیر شاهد
عرش رحمان. چه
رسد
بآخوندهای همه
مذاهب قشری ومشرک
اسلامی، چه
سنٌی باشند یا
شیعی، ویا بهر
نام دیگر .

پیامبر در
حدیث ٢٠٩٤
میگوید قریبا وفات
خواهم نمود، و
بجای خود برای
شما دو وزنه
سنکین و مهم
را باقی میگذارم.
(کتاب خدا) که
در آن نور و هدا
هست. و دیگری
(عترت و یا
سنٌت) من است.
کتاب قرآن عثمانی
مطرح نیست، که
در حیات پیامبر
کتاب قرآنی
نبود. بلکه
این کتاب مکتوب
ومقرر الهی برای
سلوک الهی
میباشد، که دارنده
نور، و هدایت کننده
است. که نزد
عِترت و
وارثان نبوٌت او
میباشد.زیرا عقل
الهی وهدایت و
ارتباط با
خداوند برای سالکان
خود با خداوند
را دارند.
ونور قاﺌم و
الهی واجب برای
هر انسان،
شهود ششم نور قاﺌم
روح القدس
میباشند. که
کاملان حسینی زنده
بمعرفی خداوند،
برای هر سالک
و طالب لقای الهی
میباشند. که (قرآن
ناطق) سالکان خود
هستند. و
محمدهای زنده
ووسیله حمد و
پرستش سالکان میباشند
. تا دعاهایشان
بخداوند
برسد، و بصورت
آنها کوبیده
نشود. که قشری
ها دعا و
عبادات بدون وسیله
الهی دارند.
که جهنٍم
پروری بیشتر
را مینمایند.
پس دوچار نسخ مکرر
در صورتهای حیوانی
بجهنٌم جهان
خواهند شد. سنٌت
پیامبر همان(
سِنت شدن و
بدون تشدید
نون ) که مقدٌس
شدن و پاک روان
گردیدن در
تزکیه نفس و
تخلیه وتحلیه
میباشند. که
بتجلیه های هفتگانه
الهی خود
برسند. ودر هر
شش ولایتهای الهی
نوع بشری
کاملان حسینی بمعرفی
خداوند، آغاز راه
پیشرفت سالکان
بسوی خداوند میباشند.
این تقدٌس تنها
در ولایت الهی
ودر بیت
المقدٌس
وخانقاه پیر
حسینی میسٌر
میباشد. و
عترت محمد
سادات، حتی اگر
از اولاد حسمانی
محمد وعلیٌ واولیای
بعدی باشند
نمیباشند. که
تنها سالکان
موفق و شاهدان
عرش رحمان وتا
زنه باشند
عترت هستند. که
وارث علم محمد
وشهودها و الهامات
لدنٌی الهی
عرش رحمان
میباشند. (هدا
و خدا) همان هدایت
وراهنماﺌی
راه الهی برای
سالکان میباشد.
که با (حضور
ذهنی) نور
صورت پیر
حسینی سالکان دعاهایشان
بخدا میرسد.
که منحر بشهود
تجلٌیات الهی میگردد.و
چون محمد های زنده
ای برای سالکان
خود میباشند.
که فرمان آنان
همان فرمان خداوند
برای سالکان
است. (مهم) یعنی
اهمیٌت از نظر
الهی که همان (هوم
و اوم و سلوک )
الهی با وسیله
الهی میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢٠٩٦ میگوید
فلان قبیله
وحتی قریش،
اولیای بحقٌ
نیستند. مگر
کسانی که (صالح)
و اصلاح روان خود
در سلوک وکامل
الهی کرده باشند.
که شاهدان عرش
رحمان
میباشند. که امیٌ
ومحمدی زنده
برای سالکان خود
میباشند. که اینان
وارثان علم و
طریقت وولایت محمد
هستند.
(عاشقان خدا) تنها
عاشقان بولیٌ
الهی ومراتب شهودی
بعدی هستند.و
همان عشق بخدا
است. که
خداوند نیز
آنان را دوست دارد.
که ماهیٌتی الهی
دارند. و صاحب
روح القدس
میباشند.
(رَحِم محمد)
همان ولایت
اولیای الهی
زنده سالکان
میباشد. که سالکان
با شهود پنجم مصطفوی،
ارتباط و شهود
با قاﺌم و
احتمالا بعرش رحمان
پیدا میکنند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٣١
میگوید (أعراف)
مذکور قرآن،
ما ولایت الهی
وکاملان زنده هر
زمان هستیم.
وهرکس ما را
انکار نماید،
پس از مرگ
دوچار آتش
جهنٌم جهان در
نسخ ومسخ
حیوانی چون
میمون و خوک
میگردد. تا دوباره
وحتی صد باره که
بنوع بشری
مجدد رسیده
وهمین سلوک الهی
تا نور قاﺌم
را باید
بنمایند. که
فرمان کن
فیکون الهی برای
شدن وتکامل روحی
را انجام داده
باشند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٤ میگوید
همه شما
سالکان در
بهشت خواهید بود.
که شفاعت محمد
را دارید. ویا
در شهود پنجم
صورت مصطفوی،
برای سالکان
ولایت محمدی
داشته باشند.
که شفاعت
وکاندیداتوری
و (تذکیه) از یک
روح شایسته را
بعرش رحمان
کند. که هم
اکنون بنور
قاﺌم برسد.
امام میگوید ولی
من برای شما از
(دوره برزخ) میترسم.
که در قبر میباشد.
وتا روز قیامت
در قبر تن و در
گودال چون قبر
در عزلتکاه سلوکی،سالک
نتواند این دوره
را بسلامتی بگذراند.
که (تَرک صلات)
و ارتباط
سلوک،و یا هر سرکشی
پیر الهی خود بنماید.
آنگاه چون
بشهود پنجم مصطفوی
رسیدند،
شفاعت محمد
هست. ونه برای
مسلمانان غیر
سالک، و یا
شیعه علیٌ که
شعاع تجلٌیات
الهی پیر کامل
را ندارند. و
ندانسته با عبادات
بدون وسیله
الهی خود، شرک
وآخوند و
ابلیس پرستی میکنند.
که نفاق با
خدا و پیامبر
دارند. (برزخ)
عربی شده قریش
زردشتی است،
که فارسی آن
(دوزخ) میباشد.
جهنٌم یا جهانوم
یونانی در
کارماها، ویا برای
سالکان که نجات
با بلایای
سلوکی دارند.
که اگر صبوری کنند
پاکسازی روان،
بوسیله مراتب الهی
خواهند داشت.
سالکان کم
کار، یا مقتصد
با مقاصد
دنیوی در پیوستن
بولایت، برای رفاه
و دوری از
سختی دوره سلوک
وبلایای سلوکی،
که امتحانات
پر محنت الهی میباشد.
و نیز مرگ قبل
از مرگ آخرین آزمایش
الهی میباشد.
که سالک جان
بشری را میدهد
تا بجانان الهی
برسد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٦
میگوید مؤمن
هر کجای دنیا بمیرد،
روحش بنزد
خداوند محشور میگردد.
که مؤمن سالک
مطیع، که در
خلال دوره سلوک
بمیرد. و یا
کامل امٌی در مرگ
بشری وطبیعی خود
بمیرد، روحش
بعوالم الهی
میرود. که (مکان
لا مکان) میباشد
و عوالم الهی
برخلاف عالم مادی
دنیا، در حالت
(صمدیٌت و
وحدت وجود) میباشد.
که زمان
ومکان، وتمام شرایط
وجود مادی را
ندارد. و شاهد
عرش رحمان هفت
هزار سال بهشت
سوٌم انتظار
عرشی خود رت
دارد. تا
ببهشت چهارم تولد
نوع فوق بشری،
در جهان در
ولایت مهدی
متولد شود. که عهد
الست کنونی
خود را با (نور
قاﺌم) را با
(تجسٌم مهدی
قاﺌم آخر
الزمان) شرافت
نوع بشری، و
با هر مهدوی
زنده، بتواند بنور
رحمان و شاید عرش
ربٌ برتر از رحمان
نیز برسد.
آنکاه هر وفات
یافته که کامل
مهدوی گردد،
بقول قرآن هر
روز ربٌ رحمان
پنجاه هزار
سال میباشد.
که با هشت شهود
خود، چهار صد
هزار سال بشری
بهشت انتظار
عرش ربٌ برتر
از رحمان را دارند.
که نیاز بتولدات
جهنٌمی جهان
ندارند. ولی
کاملان محمدی هفت
هزار سال، که
برای هر شهودی
هزار سال
بشریبهشت سوم
انتظار دارند.
و انبیای قبل
از محمد برای
هر شهودی صد
سال بهشت سوم
انتظار دارند.
گرچه برای عوالم
الهی و بدون
زمان، برای روح
( منتظر مربٌی) الهی
فوق بشری خود،
گوﺌی آنرا در
لحظه ای
میگذرد. مانند
خواب انسان که
زمان کوتاه و
لحظه ای،
داستانهای رؤیاﺌی
طولانی دارد.

امام کاظم
در حدیث ٢٤٦٧ میگوید
ستارکان
امنیٌت أهل
آسمان هستند.
که کاملان الهی
زنده برای سالکان
خود تا زنده هستند،
(وسیله امنیٌت)
از خطر
مجازاتهای الهی
و کارماها و
مجرم شدن
میباشند. ونیز
وسیله (اوم و
سلوک) و
عبادات سالکان
هستند. که
کامل و (أمین)
الهی شوند.
روح انسان
آسمان انسان
است. و تن او و
ذهنش زمین او میباشد.
ویا نوع بشری در
حکم زمین و
سنگ ماده است،
که کوهها را
امام برای
امنیت وآرام
گرفتن زمین میگوید.

پیامبر در
حدیث ٢٦٥٣
میگوید یا علیٌ،
هرکس تورا
دوست بدارد و
محبٌت تورا (
نَحلِه) و
مذهب وطریقت
خود بداند،
روز قیامت با
ما خواهد بود.
روز شهود
نورقاﺌم ومرگ
قبل از مرگ سالک،
بدستور مقام
صورت مصطفوی،
آنگاه از اولیای
الهی در کنار محمد
است. چه حتی که
بخلق باز
نگردد. ویا پس
از مرگ طبیعی
بمیرد. و پس از
داشتن شهودهای
مرتضوی رضایت الهی
و شهود
مصطفوی، مورد
اصطفا
وانتخاب و
تصفیه بیشتر
کافی در روان
دارد. و در
تزکیه نفس
میتوان بنور
قاﺌم رسید.
وعشق سالک بکامل
الهی پیر وولیٌ
معرفی شده خداوند
بوی، تنها راه
رسیدن بشهودهای
هفتگانه الهی است.
وپیر الهی خود
شهود الهی
اوٌل سالک میباشد
. و با محمد و
محمدیان کامل دیگر،
که ارواح آنان،
تنها
متولٌدین نوع
فوق بشری در عصر
ولایت مهدوی
خواهند بود،
وکنار محمد
درولایت و تسلیم
بمهدی موعود
میباشند. و
بالعکس هر که
با آل علیّ
درافتاد ور
افتاد .از نوع
بشری و مخالفت
ودشمنی با اولیای
الهی.

پیامبر در
حدیث ٢٦٥٤
میگوید هر کس ما
أهل بیت محمد
را (مبغوض و
متنفٌر) بوده
باشد، روز قیامت
در مرگ طبیعی
وی، وقیام و
برپا شدن
وتولد در مسخ حیوانی
بجهنٌم جهان،
چون خوک و
میمون متولد میگردد.
تا گذشته های حقیر
پر عذاب حیوانی
را ، در آینده
ها تکرار
نماید. که
بنوع بشری مجدد
برسد. مگر اکنون
( توبه سلوکی) نموده،
بشهود مراتب
الهی، حدٌ آقل
بنور وشناخت
حسینی پیر
کامل بمعرفی خداوند
برسد.
ولایتهای قبل
از محمد نیز
أهل وکاملان
خودرا دارند.
و بمعرفی خداوند
باید بآنها
عشق بورزند.
وهرکس در هر
ولایت الهی با
شهود آخر نوری
خود عهد الستی
دارد. تا در
تولد بهتر
بعدی، به
(تجسٌم
انسانی) وصاحب
همان نور
شهودی شاهد آن
در تولد قبلی
تسلیم گردد. و
لبٌیک بگوید
که باز بنور
شهودی بالاتر
برسد . والاٌ
کارماها تکرار
آن، کرامات تولدات
پیشین خود را
از دست میدهد.
که کرامات
بالقوٌه خود را
تحقٌق نداده، که
برای تولد
بهتر بعدی کرامات
بالفعل آن
زمان لازم
خواهد بود.
أهل بیت محمد
وپیر کامل الهی،
تنها وسیله
توسٌل عبادی
وتوفیق رهروی بسوی
مراتب الهی بالاتر
میباشد.

امام عسکری
در حدیث ٢٦٥٨ میگوید
مجازات خداوند
برای کسانی
است که کتمان
کنندگان،
آنچه خداوند
نازل کرده، که
قرٌه های
شهودی و الهامات
لدنٌی سالکان
و بازگشتگان بخلق
میباشند، زیرا
رحمتهای الهی اولیای
الهی میباشند،
که بمستعدان
درک وفهم و
عمل سلوکی آنها
باید گفت تا
هدایت گردند.
چه عرفان نظری
ویا عرفان عملی
وحکمتهای سلوکی،
خاص سالکان در
پیمان با ولیٌ
الهی هستند.
امام میگوید
این مخفی کنندگان
فضل و فضایل
ما أهل بیت بدیکران
است. که
بدیگران نا
شایست نباید گفت.
که منظور (
تقیٌه و
احتیاط و
حفاظت) سالکان
در دوره سلوک آنان
میباشد.
واولیای الهی اختیار
الهی دارند،
هرچه بخواهند
وبهرکس صلاح بدانند
بگویند. پیامبر
که سلمان فارسی
را (منٌا أهل
البیت) میگوید
که تسلیم سلوکی
داشت. و فارسی پارسا
و درویش بود.و
هرگز رابطه
زنتیک جسمانی
و اجداد
جسمانی با
محمد نداشت.
ولی چون بشهود
عرش رحمان
رسید، این
همانی محمد
وأهل بیت او
گردید وتا
زنده بود. و در
بهشت سوٌم انتظار
عرشی، و در
تولد فوق بشری
با روح محمد،
خواهد بود.که
تنها کاملان
محمدی متولدین
نوع فوق بشری
در ولایت مهدوی
خواهند بود. که
هزاران برابر
نوع بشری عقل وکرامات
الهی بالفعل و
بالقوٌه خواهند
داشت. که
بتوانند بنور
رحمان نیز چون
مهدی برسند.
مهدی آخرین کامل
ولایت محمدی،
و کاشف نور
رحمان، و آغاز
گر نوع فوق
بشری از نظر الهی
خواهد بود.

امام باقر
در حدیث ٢٦٦٧
میگوید قتل نفس
مجازات بالمثل
الهی دارد. و
قتل وکشتن
اولیا، و حتی (بی
اعتناﺌی)
بآنها، و یا
مزاحمتهای
بآنها و سالکانشان
بقول پیامبر،
گناه قتل أنبیای
الهی را دارد .
که پیامبر
آخوندها را
قاتل أنبیا میگوید.
و اگر مسلمان
و بهر مذهب
اسلامی باشند که
سلوک الهی نمی
کنند، که لباس
کاذب روحانیٌت
و کلام اولیا
را میگویند،
ولی فساد
وگناهان بسیار
در ذات خود اندوخته
کرده و تزکیه روان
سلوکی نکرده
اند.

امام عسکری
در حدیث ٢٦٨٥
میگوید
(شیعیان عالم)
و آگاه شهودی
ولایت ما، که
نجات سالکان دیگر
را میدهند، در
رور قیامت چه در
شهود قاﺌم،
ویا در تولد
نوع فوق بشری،
و یا در
بازگشت پیامبرگونه
بخلق در
خانقاه خود،
برای چند سالک
خویش دارای
تاجی از نور میباشند.
که معمولا
اطراف سر
تصویر أنبیا
نقٌاشی
میکنند. که سالکان
در حضور أولیا
و در حضور
ذهنی، وحتی در
رؤیای آنها، و
هنگام معرفی الهی
بسالک، این تاج
ونور الهی اولیا
را می بینند.
ودر نوع فوق
بشری با
هزاران برابر
عقل نوع بشری،
این نور عقلی آنان
آشکار تر
میباشد. و
الاٌ غیر
سالکان مخالف سلوک
الهی، در نسخ
ومسخ حیوانی
خود، این نور
وتاج انسانهای
دیگر را می
بینند و حسرت
ها دارند.

فاطمه در
حدیث ٢٦٨٦
میگوید روز قیامت
به (عابد بنده
موبد) وسالک
در شهود نور قاﺌم
با مرگ قبل از
مرگ میگویند،
نجات خود را
یافتی و ببهشت
برو. که
اولیای الهی
بازگشته
بخلق،
متکفٌلان
یتیمان أهل بیت
میباشند. که
سالکان مستعد
بی پیر،
یتیمان بدون
اوم وسلوک
هستند. که چون
اینان با سلوک
الهی
بشهودهای مرتضوی
ومصطفوی رسیدند،
یتیم نخواهند
بود. که
ازفرزندان
الهی محمد و
علیٌ وفاطمه
واولیای الهی خود،
وحتی از اولاد
الهی خداوند
خواهند بود.
هر شهود بهشتی
عظیم تر است،
که شاهد باید
ببهشت شهود
بالاتر برود. که
کاملان محمدی ببهشت
سوم انتظار
عرش رحمان ، و
بهشت چهارم نوع
فوق بشری بجهان،
و ببهشت ولایت
مهدوی میتوانند
بروند و باید
بروند. پس
کاملان الهی معصوم
تا زنده
هستند، ذخیره
آخرت بیشتر
برای خود فراهم
میکنند. که در
نوع فوق بشری
باز کرامات
بیشتر بالفعل
و بالقوٌه داشته
باشند. که
زودتر
وفهمیده تر بنور
رحمان برسند.
بقول پیامبر
بهشتهای الهی نامحدود
بوده، وهریک
از دیگری پانصد
سال راه فاصله
دارد. که
تفاوت کرامات
و عقل الهی
شهود بالاتر
را میرساند .

پیامبربعلیٌ
ٌ در حدیث
٢٦٩٥ میگوید یا
علیٌ، روز قیامت،
شهود قاﺌم،
تو با تاجی از نور
خواهی بود.
درشهود چهارم مرتضوی
برای همه
شاهدان او،
شاهد این نور
را خواهند بود.
وهر کامل الهی
شاهد قاﺌم،
چون مقام
علیّ، سالک
این نور را خواهد
داشت. ویا در
تولد نوع فوق
بشری علیٌ وهر
کامل محمدی،
نور عقلی و
الهی را خواهند
داشت. که از هزاران
برابر عقل میگوﺌیم.
وسالکان در
شناخت پیر
الهی خود در
رؤیا ومعرفی خداوند،
این نور ولیٌ
الهی خود را
خواهد دید. که
اولیای علیٌ
همگی محمد و
علیٌ های زنده
چند سالک خود
هستند. و
متولدین فوق
بشری (چهار
بُعدی) موجودیٌت
خواهند داشت،
که امکان
تصوٌر آنرا
نداریم. انسان
(سه بُعدی) تن
وذهن وروان
خودآگاه
دارد.ودر نوع
فوق بشری چهاربعدی
تن و ذهن و
روان و نور
الهی اضافه شده
خود را دارند.

پیامبر در
حدیث ٢٧٠٨ بعلیٌ
میگوید، ما پنج
تن از یک طینت
و ذات هستیم. یعنی
شهود عرش
رحمان را
داریم. که
طینت وذات الهی
تر را دارند.
که هر کامل محمدی
نیز این طینت
را دارد. و
همگی مقام حسینی
پنج تن را
بعنوان مراتب شهود
اوٌل نوع بشری
را دارند. أهل
بیت طریقت و
ولایت محمد و
اولاد الهی محمد
و علیٌ هستند.

امام باقر
در حدیث ٢٧١٤ میگوید
محبٌت وعشق
بأهل بیت من، در
هفت جا بنفع
عاشق ما خواهد
بود. روز وفات
یافتن، که یا
در روز مرگ قبل
از مرگ سالک
است ،که بنور
قاﺌم میرسد. و
نیز در قبر،
که همان
عزلتگاه دوره بازگشت
بخلق و( قبر
حسینی تن)
است.که روح
الهی شده اولیا
دوباره
وموقٌتا، در تن
بشری قبلی خود
، چون قبری مدفون
میشود. تا
سالکان بتوانند
کامل الهی خود
را ببینند،
وملموس ومحسوس
آنان باشد. و
نیر در وقت
(نشور در محشر).
که سالکان
محشور مراتب
الهی میشوند.
ویا در بازگشت
بخلق ضمن اولیای
الهی در
خانقاه خود
میباشند. ویا
در تولد نوع
فوق بشری در
ولایت مهدوی
که باهم بوده
باشند. و نیز در
(کتاب سلوک) الهی
که سالکان أمر
الهی مکتوب ومقرر
و پیمان سلوکی
خود را در
دوره سلوک
خواهند داشت.
و همان مراتب شهود
مقدماتی یافتن
را دارند.
ونیز در (حساب وداوری)
الهی که
سالکان مدام در
داوری الهی در
اعمال خود هستند.
وبرای شهود
قاﺌم ونجات،
که آخرین حساب
رسی الهی است. که
بدای خود را
صادر نماید.
وسرنوشت معصومیٌت
بیابد. و نیز در(
صراط) که همان سراسر
دوره سلوک
سالکان ولایت
است. که سختی کمتر
در بلایای
سلوکی دارند
.زیرا گاهی سالک
عاشق تمام عیار،
بقول پیامبر حتی
پایش بکف صراط
نمیخورد .
گوﺌی پرواز کنان
بنجات بنور
قاﺌم میرسد.
سالکان عاشق احساس
سختی دوره سلوک
را ندارند. و
دلیل صداقت و
ایمان سالک میباشد.

امام عسکری
در حدیث ٢٧١٦
میگوید،
ترازوی سنجش
عادلانه خداوند
در روز قیامت
همان محبّت
ولیّ الهی
است. یعنی در
دوره سلوک با
بلایای
سلوکی،
متناسب کمیٌت
وکیفیٌت
گناهان قبلی،
ومفاسد روان
سالک، عملا
مجازات الهی است.
ویا در شهود
قاﺌم با مرگ قبل
ازمرگ سختی
عبور از آن
مجازات الهی
دارد. که برای
پاکسازی تا
حدٌ کفایت از
نظر الهی،
منجر بشهود
قاﺌم میشود.
بازگشتکان
بخلق وتولد
دوم اولیا ،
بخاطر
پاکسازی و تا
حدٌ کفایت،
سختی عبور ار
پرده مرک قبل
از مرگ را
ندارند. واین
سنجش الهی
منجر بقیامت
سالک در شهود
قاﺌم میگردد. والاٌ
مخالفین
ولایت،
کارماهای مسخ
ونسخ حیوانی
را بعنوان مجازات
الهی آنها
است. وداوری
الهی یعنی
تعیین نوع مسخ
یک روح
میباشد. ویا در
نسخ بدتر یا
بهتر نوع بشری
مجدد.

پیامبر در
حدیث ٢٧٢٢
میگوید پای کسی
روز قیامت (لغزش
پا) بر پل صراط
و سقوط بجهنٌم
زیر پا، برای دارنده
عشق ولایت و
أهل بیت پیر
کامل وجود
ندارد. أهل
بیت محمد تنها
کاملان زنده
هستند. ونه
سادات
وخویشان
قریشی پیامبر.
اولاد اولیای
الهی که خود
سلوک الهی نکرده
اند، وچون پسر
نوح با بدان بنشسته،
خاندان نبوٌت
خود را از دست
داده اند.که
خداوند بنوح
گفت، که پسرش
از أهل تو
نیست. ولی او
میگفت وی پسر
من است. روز
قیامت سالک
شاهد قاﺌم، و
غیرسالکان تولد
مسخ آمیز
بدنیا است.
والاٌ (صحرای
محشر) همان صحرای
های داغ جهان
است که روحی قهقراﺌی
چون حیوانات
سرگردان صحرا
در آن متولد
میشود.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٧٢٦ میگوید
اولین پرسش
خداوند در روز
قیامت،
درباره محبٌت
ما أهل بیت
است. وتنها
پرسش خداوند
در دوره سلوک،
و برای تربیت
روحی سالک، که
چقدر عشق بولیٌ
الهی پیر کامل
خود بمعرفی
خداوند دارد. زیرا
وی تنها
(کانال تعالی)و
مقام الهی روحی
سالک است. و
تنها سوژه
(معیار داوری)
وارزیابی الهی،
از ماهیٌت
ومقام روحی
انسان سالک،
عشق ورابطه عاطفی
سالک با این
تنها وسیله
الهی، در مجموعه
أهل بیت زنده الهی
میباشد. که بقول
پیامبر ٣١٣
ولیّ الهی زنده
در هر زمان در
جهان میباشند.
زیرا جریان رابطه
های انسان با
آینده ها، در
نتیجه تکامل یا
قهقرای روحی
میباشد. و
رابطه های
دیگر انسان با
امور دیگری، مانند
جامعه و سیاست
و علم و هنر و
غیره، اموری
تابع رابطه انسان
با خداوند
هستند. ولی در
درجه های بعدی
وجزﺌی وکمتر
در اهمیٌت
میباشند. و
همگی این
رابطه ها در
کلٌ، تأثیر
مثبت تکاملی و
یا تأثیر منفی
قهقراﺌی، در
رابطه اصلی
ومهمترین
انسان با
خداوند دارد.
که جمعا ودر
طول زمان از
کانال رابطه سالک
باولیٌ الهی میباشد.
اگر خداوند
معرفی کرده
باشد. و اگر کسی
چنان شایستکی برای
( اخذ ارتباط
)با عوالم
الهی وروحی و
آینده های نیامده
خودش را داشته
باشد. والاٌ
چون کودگ و
دیوانه، ویا
بدون داشتن شرایط
لازم،
نمیتواند با
خداوند
وتکامل خود ارتباط
مفید بنماید.
چون رابطه های
حیوانی خواهد بود.
و یا اگر قشری مذهب
باشند، جمعا
ودر طول زنگی
شرایط منفی بر
او غالب میباشد.
که قهقرای نسخ
ومسخ پد تر
میشود. و عشق
ولیٌ الهی
بمعرفی خداوند،
وکوشش و صفات حیاتی
دیگر، شرایط
لازم برای پیوستگی
انسان با
عوالم الهی تا
شرایط کافی خواهد
بود.

پیامبر در
حدیث ٢٧٣٢
میگوید روز قیامت
خداوند برخی
را ببهشت
خودشان، که
میتوان چهنٌم
خوانده شود میفرستد.
زیرا معایب وکمبودها
در شرایط لازم
دارند. وبجای تکامل
اتلاف کرامات
تولدات پیشین کرده
اند. که
قشریٌون
مذهبی دارند.
ولی خداوند
برخی را که
سالکان ولایت هستند،
و توسٌلات سلوکی
بیشتر
وعاشقانه تر و
دعا وعبادات
باوسیله الهی خود
کرده اند،
ببهشت ونجات میروند.
شاهدان قاﺌم
پس از مرگ قبل
از مرگ است،
که برخی مستقیما
بعرش الهی خود
میروند تا
تولد بهتر
بعتدی را
بنمایند. ودر
نوع فوق بشری
هفت هزار سال
بعد. و برخی که
استعداد
بیشتر و
تلاشهای بیشتر
داشته اند، با
شهود هفتم عرش
رحمان در ولایت
محمدی،
پیامبرگونه
با (این همانی) اولی
العزم خود، برای
هدایت دیگران
مستعد و باعقل
کافی وطالب لقای
الهی بالاتر
میفرستد. پس
تولد دوم الهی
ومقدٌس برای سالکان
احتمالی دارند.
و خانقاه اولیای
الهی تا زنده
هستند بهشت
است . بهشت اول
اولیا از چهار
بهشت .که بهشت
دوم شبها در
رؤیاها وبهشت
سوم هفت هزار
سال انتظار
عرشی، وبهشت چهارم
تولد بهتر فوق
بشری با
هزاران برابر
عقل است. که در
مورد کاملان ولایت
محمدی میگوﺌیم.
والاٌ کاملان
ولایتهای قبلی،
همان بهشتها
مقامی
پیامبران
اولی العزم
خویش را دارند.که
در سطح کمتر الهی
وشهودی وعقلی
واحوالی
ولایت محمد
هستند. و جز
خداوند
ومراتب الهی متوالی
او، کسی مطلقا
پاک روان
نیست. پس تولداتی
بجهان ندارد. بقیه
ارواح
انسانها،
گوﺌی خود نیز
ازنظر مراتب الهی
پاﺌین تر
هستند. و
تولدات نوعی
بهتر یا بدتر
بجهان دارند.
تا پاکسانی
روان طبیعی از
صفات نوعی
کرده شایسته تولد
درصفات الهی بهتر
گردند. و هستی واقعی
انسان همان
(ژنتیک روحی )
او است. که هر
روحی أصل
وماهیٌت الهی دارد.
که باید
تغییرات در
پاکی و طرد
صفات حقیر
پیدا کنتد. که
پاکی بیشتر
روان، یعنی عقل
و تمامی عملبیات
عقلی دیگر نیز
بیشتر وبیشتر میگردد.
که شایسته تولد
نوع بالاتر
فوق بشری میشوند.
ورابطه انسان سالک
باولیٌ الهی
خود بمعرفی خداوند،
برای خداوند معیار
داوری و ارزش
یابی روح
انسان سالک
است. که چقدر عشق
وباوری وتسلیم
بولیٌ خود
دارد. وچقدر
بخوبی وظایف خود
را انجام داده
باشد . وپیر
تنها (دانای زبان)
خداوند وگفته
های او برای
سالک میباشد.
که داستان
صحنه های رؤیاﺌی
خوابهای شهودی
سالک و
شهودهای
تجلٌیات الهی او
میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢٧٣٧
میگوید، من
اولین کسی
هستم که بنزد خداوند
میروم .ولی علیٌ
جلوتر از من و
أهل بیت من
جلوتر از دیگران
برای ورود
بنزد خداوند
هستند. محمد
قبلا اولین کسی
بود، که بر
نور قاﺌم
وارد شد.
وآنرا کشف وشهود
نمود. ولی
علیٌ منطور
روح مسیح است،
که وسیله
مرتضوی و
پیشرفت محمد
شده بود. که
محمد بنور مصطفوی
رسید. و
بالاتر از
الوهیٌت مقام قاﺌم
روح القدس
برای نوع بشری
مقامی الهی
نیست. و أهل
بیت محمد
کاملان محمدی همه
زمانها
هستند، که در
زمان، بعد از
پیامبر وعلیٌ
هستند .و
سالکان اولیا نیز
بدنبال
اولیای خود
بقاﺌم خواهند
رسید، که همه
ارواح باید برسند.
درحالیکه ٥٥ قرن
دیگر از امروز
مهدی موعود،
آخرین کامل محمدی
بجای نور
قاﺌم بنور
رحمان میرسد.
وآنرا کشف وشهود
میکند. که ربٌ
رحمان مقامی الهی
بالاتر از ربٌ
روح القدس قاﺌم
میباشد. گرجه
همگی شاهدان روح
القدس در جهان
الهی خود
یکسان هستند.
ولی
تفاوتهاﺌی در
جزﺌیٌات
کرامات روحی و
بقایای کمبودهای
روانی متفاوت دارند.
گوﺌی تمام این
ارواح در یک صف
پشت گردن
هستند. که
محمدیان
بمهدی های موعود
منتهی میشوند.
پس روح محمد
همچنان امتیاز
تاریخی واولویٌت
رسیدن بنور
قاﺌم را دارد.
و در هستی همه
موجودات پشت گردن
هستتند. که بفرض
محال، آخر این
ستون از مراتب
مخلوقات خدا ،
بخداوند الله
أهورمزدا
باشد. وخداوند
هرگز در هیچ
موردی ، دو
موجود را و
مطلقا مانند
هم نیافریده،
که جزﺌیٌات و
تفاوتها
دارند.زیرا سابقه
تولدات تحت
أتمی و أتمی و
گیاهی
وحیوانی
وبشری متفاوت داشته
اند. که
اصطلاحا دو صورت
مطلقا شبیه
بهم وجود ندارد.
وانسان احساس
تفاوتها را
کمتر میکند.

پیامبر در
حدیث ٢٧٤٥
میگوید با عشق
بمن و أهل بیت
من، کسی در
روز قیامت
پایش نمی لغزد
که بجهنٌم برود.
روز قیامت روزشهود
قاﺌم روح القدس،
در سالکان موفق
بدیدار قاﺌم،
آنگاه امکان و
شرایط لغزش را
ندارند، که
معصوم ونجات یافته
میباشند. ولی سالکان
ولایت محمدی در
هر زمان، با
أهل بیت اولیای
زنده بمعرفی
خداوند و در دوره
سلوک، امکان
این لغزش را دارند.
که ممکن است
ترک صلات وارتباط
با ولیٌ الهی خود
نمایند. که
قهقراهای
شدید نسخ ومسخ
و بدتر از
تولد انواع خوک
ومیمون را دارد.
وعشق سالک معیار
الهی رابطه سالک
با ولیٌ الهی او
بمعرفی خداوند
مییاشد. پس
پاکسازی بیشتر
ورفع نواقص
وکمبودهای
بیشتر، و
تخلیه وتزکیه
نفس هرچه بیشتر
باشد، با
تحلیه بصفات
الهی پیر، وتآثیرات
الهی در روان سالک،
موفق بتجلیه
های هفتگانه خود
میشود . غیر
سالکان وقشری
ها روز قیامت
آنها، روز
تولد و قیام
وسرپا شدن در
جهان، پس از
تولد از رحم
یک مادر حیوانی
میباشد. تا از
نو کرامات
بهتر در
تولدات زیاد در
نربدبان انواع،
باردیگر بنوع
بشری وهمین سلوک
تا نور قاﺌم
را باید برسد.
که ببی نهایت انواع
فوق بشری،
وهربار با
هزاران هزار
برابر عقل بشری،
بنزد خداوند
الله بروند.
که بازگشت همه
وحتی روح هر
أتمی سرنوشت
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٧٥٢
میگوید روز قیامت
این پرسش را
یک روح فردی میکند،
که من بچه گناهی
کشته شده ام؟
ویا پرسش از
مظلومیٌت خود.
ولی ارواح سالک
برای تقرٌب بشهود
مقام الهی بخداوند
ربٌ النوع
بشری، در روز
قیامت که روز شهود
قاﺌم است،
برای ورود
بمرحله مرگ
قبل ار مرگ، و
رسیدن بنور قاﺌم،
پرسش خداوند
ارطرف مراتب الهی
و سالک بخاطر
اولیای الهی کشته
شده یا ستم دیده
باشد. تا درجه محبٌت
سالک باولیٌ
الهی چگونه بوده
است. و ترک یا
تضعیف محبٌت
بپیر الهی
سالک بقول پیامبر،
گناه قتل
أنبیا را
دارد. پس پرسش
خداوند از عشق
بولایت سالک،
تنها معیار
داوری و
ارزشیابی الهی
برای توفیق
سالک و برای شهود
روح القدس است.
چه رسد که قشری
های مذهبی
آخوندهای تمامی
مذاهب غیر
سلوکی وپیروان
جاهل آنها ،
که آزار دهنده
اولیای الهی هستند.
نه فقط محبٌتی
مورد پرسش خداوند
ندارند، که از
علٌت دشمنی وستمگری
آنان میپرسند.
که بزبان حال
و قهقراهای پس
از مرگ آنان
خواهد بود. حتی
اگر بقول پیامبر،
تمام عمر
روزها صاﺌم و
شبها قام
باشند، در قعر
جهنٌم و در نسخ
ومسخهای بدتر
خواهند بود. پس
عشق بولایت
الهی حتی برای
سالک پر کناه
در روان، و یا
کمکار، باز عامل
بخشودگی خداوند،
ونجات سالک از
نوع بشری و یا
از فصل نوع
بشری کنونی
آنان میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٧٥٣
میگوید پرسش
خداوند ار روز
قیامت، یا
همان موقع
دیدار سالک
ولایت محمدی
که از نور
قاﺌم میباشد.
ونه پس از مرگ.
که خداوند
میپرسد با
(نعمت) های من
چه کردی؟ که نعمت
بزرگ
داشتن،همان
داشتن ولیٌ
الهی برای
امٌت اوم کننده
و سالک است. که
حتی شهودهای
مقدماتی تا
صورت مصطفوی پنجم
، بقول خداوند
محمد نیز
(نعمت) میباشد.
ولی دیدار
قاﺌم (رحمت)
الهی است.
وهرآنچه بعدا خداوند
ببازگشتکان بخلق
بدهد نیز رحمت
میباشد. پرسش خداوند
از رفتار روح سالک
با نعمت الهی
خود و مراتب شهودی
او، بخصوص پیر
کامل، درباره درجه
عشق ورزی
سلوکی میباشد.
که هرچه عاشق هم
بوده باشند،
باز کم عشق
ورزی کرده
اند. پس پاداشهای
الهی بعدی، متناسب
شدٌت درجه عشق
سالک بستگی دارد.
اما داستان دشمنان
ولایت، آخوندهای
قشری همگی مذاهب
اسلامی سنٌ یا
شیعی و یا بهر
نام دیگر، جای
خود دارد. که
مورد غضب خداوند
و متناسب درجه
نفرت و دشمنی مخالفین
ولایت و
سالکان با
کامل الهی را
دارند.

امام صادق
در حدیث ٢٧٥٤
میگوید پرسش
خداوند در
باره (نعمات) الهی
که با آن چه کرده
ان، تا داوری
الهی دست
بدهد، وروح
سالکی را
بقاﺌم وقیامت
او ببرد. و
جهنٌمهای نسخ
ومسخ و تجدید گذشته
ها در آینده
ها را نداشته
باشد.. امام میگوید
خداوند بخشنده
تر از این
است، که
درباره نعمات
مادی داده بانسان
بپرسد. بلکه تنها
درباره عشق
ورزی سالک بولایت
وولیٌ الهی او
میپرسد.
مسلمانان
سنٌی عشق
بمحمد، و
شیعیان عشق
بولایت علیٌ
را، که مدٌعی امامت
علیٌ هستند،
ولی عشق ورزی سلوکی
خواسته مراتب
الهی را
ندارند. و
تصوٌر نکنند
که بگویند، ما
نیز درجه ای
عشق بولایت
محمد وأهل بیت
تاریخی او داریم.
ولی أهل بیت زنده
اولیای الهی
را، بی اعتنا
بوده، و حتی
تحقیر و آزار
و دشمنی هم
میکنند. که
بقول پیامبر آخوندهای
قشری ابلیسان در
لباس کاذب
روحانیٌت،
همان قاتلان
أنبیا میباشند.
که بدترین
مچازاتهای الهی
را دارند.

امام رضا
در حدیث ٢٧٥٥ میگوید
نعمت حقیقی در
جهان، جز نعمت
ولایت بخصوص برای
سالکان نیست. والاٌ
همه مواد
ضروری زنده
بودن درجهان،
برای همه
موجودات و
دشمنان خدا
فراوان هستند
ونعمت
میباشند. ولی نعمت
حقیقی، که
باید بآنها
رسید
نمیباشند. و برای
خداوند غیر از
تکامل روح فردی،
وواسطه این
تکامل در
ولایت ، بخصوص
ولیٌ الهی سالک
بمعرفی خداوند،
هدفی مهمتر نیست
.مگر در
تولدات فوق
بشری،
وهدفهای
بالاتر الهی
که در پیش
خواهد بود.
وبرای تکامل
باز بیشتر
ارواح فردی، وکسب
صفات و اخلاق و
عقلهای الهی
تر میباشد. و
تنها پرسش
خداوند از
سالک مورد نظر
است .که در دوره
سلوک خود با
وسیله الهی، وپیر
کامل وولیٌ
الهی خود چه کرده
است، وچه اطاعت
و کسب تعلیمات
و اخلاق آنان نموده
است. و
آخوندهای قشری
همه مذاهب ودر
همه ادیان غیر
سلوکی، جز ترک
ولایت وتحقیر
وحتی دشمنی وکشتار
آنان کاری نکرده
اند . که جهنمی است.تا
چقدر مورد غضب
الهی بوده
باشند. که
بنسخ ومسخهای حقیرتر،
و تکرار گذشته
ها در آینده
های جهنٌمی جهان
خواهند داست .

مولا علیٌ
در حدیث ٢٧٥٦ میگوید
نعمت خداوند، همین
خرمای تر وخشک
است. که مولا
نفی آن میکند. وبعنوان
مسخره منکران
نعمات برتر
الهی، چه رسد
بنعمت ولایت
بوده باشد.
باز خرمای شیرین
و غذای مهم اعراب
صحرا، سمبول دیگر
نعمات وحتی ولایتهای
الهی میباشد.
که شیرین و
زنده،
نگهدارنده
حیات انسان
بعنوان غذا میباشد.
که ولایتهای قبلی
را مولا خرمای
خشک و ولایت برتر
محمدی وهر
کامل الهی زنده
را برای
سالکان آنها
را خرما تر
وتازه و قابل خوردن
راحت تر برای فهمیدن
میباشد. که کاملان
الهی محمد های
تر وتازه تر
برای نعمت الهی
دانستن انسان
عاقل میباشد.
که سرنوشت حیاتی
نجات، یا بالعکس
قهقرای
کارمای را
بدنبال دارد
.شاید خرما را
بعنوان کارما
بتوان دانست .

امام صادق
در حدیث ٢٧٥٧
میگوید (صله رحم)
همان مورد
ارتباط وسوژه
محاسبه و پرسش
خداوند، در روز
قیامت برای کسب
نور قاﺌم، با
مرگ قبل از
مرگ است .که
شرط نجات روح انسان
از نوع بشری، و
کارماهای بدتر
میباشد. (صله و
اتصال) وارتباط
سالک با رحم
ولایت خود
میباشد، که
برای خداوند
یگانه پرسش از
ارواح است. که
وظیفه سالکان
توسٌل هرچه
بیشتر با
وسیله الهی، و
اطاعت بیشتر
از دستورات و
تعلیمات و
اخلاقی است .
تا سالک بنور
قاﺌم برسد.
آنگاه تا تولد
نوع فوق بشری هفت
هزار سال بعد،
خداوند هیچ
گونه امتحانات
پر محنت وبلا
وسختی معمول
سالکان را
ندارد که
معصوم
میباشند. که
حتی گناه آنان
بقول پیامبر
ثواب معصومین
است. و خطای اتفاقی
آنان، که
بسالکان
ودیگران
دستوری بدهند،
از نظر الهی
باز درست است
.که اطاعت أصل مهم
سلوک میباشد.
ونه موضوع
دستور برای اطاعت
.

امام صادق
در حدیث٢٧٥٩ میگوید
که شتر
پیامبر، سه یا
هفت بار حج
کردن، از نعمات
بهشتی میباشد .
شتر پیامبر
همان تن
پیامبر حامل روح
او بوده است.
که هر سالک
اگر سه بار یا
هفت بار حج نمود،
باز این شتر از
نعمات الهی است.
و حجٌ کعبه مورد
نظر نیست.
زیرا نمایش مادی
حجٌ أکبر سلوک
الهی است . که
پیامبر پس از حجٌ
کعبه
وتعلیمات او
بعوام گفت،
اینک که حجٌ خود
را انجام دادید،
و هدای خود را ادا
نمودید، که قربانی
گوسفند باشد،
یا همان هدا
وشهودهای الهی
را یافته است.
که سالک با سه شهود
حسینی وحسنی و
فاطمی که شهودهای
مقدماتی ولایت
محمد، که سالک
از عزلتگاه خود
میتواند بیرون
بیاید. تا
بشهود چهارم
مرتضوی و
رضایت الهی
خود برسد، که بهشت
برتری است. چه
رسد که
بشهودهای بعدی
مصطفوی وقاﺌم
و عرش رحمان
برسد . که هفت
حجٌ تا حجٌ
أکبر قاﺌم
خود را نموده
است. تن سالک
چون الاغ وشتر
حامل مسافر
الهی است . و تن
انسان کامل در
بارگشت بخلق شتر
محترم تر از
الاغ است، که
قبر روح ولیٌ
الهی میباشد.
و زیارت قیر
حسین، که بقول
امام صادق
بهشتی پاداش
دارد، همان دیدار
سالک از ولی ٌ
الهی خود تا
زنده و در تنش
میباشد. وپیر
کامل حسینی است،
که زیارت قبر
او در تنش، در
خانقاه ویا در
رؤیای شهودی،
در حکم زیارت
و دیدار
وملاقات با
روح الهی پیر
میباشد. که
سالک هفت بار
رؤیاهای
شهودی و
رؤیاهای مقدماتی
(صالحه ) خود را
بپیر گزارش میدهد.
نعمات خد اوند
همه داده های
الهی، نهایت در
شهود مصطفوی
است. و شهود
نور قاﺌم نخستین
رحمت الهی انسان
کامل میباشد.
و در بازگشت بخلق
رحمتهای شهودی
واحوالی والهامات
لدنٌٍی
فراوان دارد
.که ( ذخیره آخرت)
روح انسان
الهی ، برای تولد
فوق بشری هفت
هزار سال بعد
است. که در
(ژنتیک روحی)
الهی شده خود ذخیره
میگردد. که بعدا
با کرامات باز
بیشتری در نوع
فوق بشری فرشته
گونه باشد. که زودتر
وراحت تر
ومطمأن تر، با
ولایت مهدی بنور
ربٌ رحمان و
عرش ربٌ برتر
از رحمان برسد
. که از چهارصد
هزار سال
انتظار بهشت سوم
انتظار عرشی
خود استفاده
کند ، که نیاز بتولدات
نوعی در جهان
نداشته باشد.

امام صادق
در حدیث ٢٧٦١
میگوید پرسش
خداوند در روز
قیامت که روز
شهود قاﺌم سالک
ولایت محمدی
است، این است
که شما چه
پاسخی بولایت
الهی خود داده
اید؟ که همان اطاعت
سالک از پیر
وجواب عهد
الست او میباشد
. و بدون کم
وزیاد،
رؤیاهای شهودی
خود را
میگوید. این
پرسش در قرآن
است. ولی نه
کتاب قرآن
عثمانی. بلکه
بقرٌه شهودی
حسینی خود
ولیٌ الهی
ومراتب شهودی
بعدی است. که
این قرٌه ها علامت
رضایت مرحله
ای خد اوند از
سالک در (کتاب
خدا) یعنی
سلوک الهی
است. قرآن عثمانی
نیز معانی
باطنی دارد،
که برداشت سلوکی
وشهودی لازم دارد.
که تنها پیر
کامل بسالک
میگوید. که
خود (قرآن
ناطق) سالک میباشد.
حتی احادیث پیامبر
نیز معانی
باطنی دارند.
که پیر معنی سلوکی
آنرا میگوید.
در هر حال این
قرآن واحادیث هدف
خداوند نیست ،
اگر برداشت سلوکی
نشوند.

امام باقر
در حدیث ٢٧٦٢
میگوید پاسخ پیامبران
بخداوند درقیامت،
که همان
سالکان
هستند، که
برای شهود
قاﺌم آخرین
داوری ها و
پرسشهای الهی
را مینماید.
که پاسخ سالک
اطاعت از دستورات
و عشق ورزی
وتوسٌل عبادی او
پیر حسینی
میباشد. امام میگوید
پیامبران
میگویند
خدایا تو بهتر
میدانی. که
همیشه سالکان
تسلیم ارزیابی
های خداوند و
پیر الهی خود
میباشند.

امام جواد
در حدیث ٢٧٨١
میگوید هرکس در
طوس قبر پدرم
را زیارت کند،
روز قیامت از
وی حساب پس نمیگیرند.
سالک است که صورت
امام رضا،
امام زمان
حسنی سالک در
شهود دوم است.
و صورت امام جواد
زنده برای
سالک مقام حسینی
را دارد. وقبر امام
رضا نیز تن او در
حیاتش، که قبر
روح الهی شده او
میباشد. حدیث
میگوید
سالکان در هر زمان
در صورت درست
بودن اعمال
سلوکی آنان بشهود
حسنی خود
میرسند. در هر
زمان أرشد کاملان
الهی بانتخاب خداوند،
از بین کاملان
زنده، امام
زمانی را
برمیگریند.
وتا زنده باشد.
که سالکان پس از
شهود حسینی در
رؤیا امام زمان
خود را می
بیند. که
انسانی زنده ولی
نا معلوم برای
دیگران است.
وهر کامل الهی
نیر امام زمان
شخص سالک است.
ولی مقام حسنی
برای تمام سالکان
هم عصر آن
امام میباشد.
امام زمان
حسنی زنده ، و
نه قاﺌم و
امام زمانی که
شیعیان میگویند
در چاه سامره
یا جمکران باشد.
که زن وبچه دارد.
و دوازده قرن عمر
دارد.و تا
قیام و ظهور
کند. که
سالکان با
شهود قاﺌم ،
خود امام امٌی
چند سالک احتمالی
خویش میشود.
وقاﺌم بامور
سلوکی همان سالکان
میباشد. که
امام عسکری نمابش
سمبولیک قیام هر
سالک کامل شده
را انجام داد. والاٌ
امام دوازدهم
شیعیان متولد جسمانی
نشده، که غیبت
کند. وشش ساله
داخل چاه شده
باشد. گرچه
اطفال
مستعدٌی
مانند مولا
علیٌ در شش
سالگی محمد را
قبول
بپیامبری کرد
وبا او پیمان
سلوکی بست. و
هرکس زودتر در
جوانی سلوک الهی
نماید،
گناهانی کمتر
و پاکسازی
روان کمتر با
بلایا کمتر
است.و توفیقات
شهودی بالاتر
دارد .

مولا علیٌ
در حدیث ٢٨٥٢ میگوید
برترین (
حَسنه و ثواب)
ونیکوﺌی نجات
دهنده انسان
سالک از عذاب
جهنٌم
کارماها،
شناخت ولایت
من( یا مولا
علیٌ) صاحب ولایت
سلوکی محمد
میباشد. که شناخت
ولایت علیٌ در
هر زمان، همان
شناخت پیر
کامل حسینی
بمعرفی خداوند
در رؤیا میباشد.
که طالبان لقای
الهی ونجات از
نوع بشری، و
از هر
قهقراﺌی
شناخت ومعرفت
پیر از خداوند
،و کسب
شهودهای بعدی
میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢٨٨١
میگوید یا
علیٌ، تو و
فرزندانت،
امامان زمان
وهر کامل الهی
امٌی شده که
فررندان الهی مولا
هستند. در رور قیامت
بر اسبهای أبلق
سوارید که
ببهشت میروید.
و دیگران ناظر
شما هستند.
اسب أبلق
سمبول تشریفات
واحترامات
کامل الهی در
بازگشت بخلق
است. که
بخانقاه و
أریکه پادشاهی
الهی خود
میرود. و
دیگران سالک و
طالب نجات
ناظر ودر حضور
ذهنی عبادی اولیای
الهی بمعرفی خداوند
هستند. که خود
نیز بنجات برسند.
در بهشت پس از
مرگ، همان تولد
در نوع فوق
بشری با
هزاران برابر
عقل وکرامات نوعی
هستند. که نوع
بشری مانند نوع
میمون برای نوع
بشر خواهد
بود. در گذشته سرداران
بر اسب ودیگران
پیاده راه
میرفتند.
محبٌت وعشق
ورزی سالک بولیٌ
الهی خود، شرط
قبول عبادات
خداوند از سالکان
میباشد. حتی تنها
نگاه بصورت
شخص پیر ویا در
حضور ذهتی، و
بدون هر گفته
ای عبادت است.
وتنها اذکار
توحیدی را
تکرار میکنند.
که دفع شرک احتمالی
نمازگذار در
وسیله الهی خود
میباشد. معیار
تکامل روح انسان
برای خداوند، تنها
عشق و ایمان
وباوری واحترام
و اطاعت از
ولیٌ الهی سالک
میباشد.
وعبادت دیگری
نیست .که
نمازها نیز
باز سراسر همان
اذکار توحیدی میباشند.

پیامبر در
حدیث ٢٩٤٧
میگوید در بهشت
نهری هست، که
هرکس از آن
مُشتی بنوشد
هرگز تشنه نخواهد
شد. که حوض کوثر
ولایت محمدی،
آب عقلی و
الهامات لدنٌی
از سطح آخرین تجلٌی
الهی خود
دارد. پیامبر
نیز میگوید،
هر مخالف
دستور من و
أهل بیت من
کاملان زنده سالکان
از حوض کوثر من
مینوشند. چون بشهود
پنجم مصطفوی میرسند
تا شاید بقاﺌم
برسند . أهل
بیت کامل الهی
حسینی زنده سالک
بمعرفی خداوند
میباشد. وبی اعنناﺌی
بپیر و
دستورات او،
گناه قتل أنبیا
را دارد.
وبقول پیامبر حتی
اگر سراسر عمر
خود روزها
صاﺌم و شبها قاﺌم
باشد.

ابن عبٌاس
از پیامبر در حدیث
٢٩٥٠ نقل میکند،
که گفت در
بهشت رودخانه
ای بعرض هفتاد
هزار فرسنگ میباشد.
که برای أهل بیت
من است که أنبیا
نیز نداشته
اند. کاملان محمدی
چه حوض کوثر
ویا رودخانه
های چهارگانه
آب و شیر وعسل
وشراب الهی دارند.
که در بازگشت بخلق
الهامات وحکمتهای
الهی را
دارند. چه رسد برای
تولد نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد، که
هزاران برابر
عقل نوع بشری
را دارند.
انبیای قبلی زردشت
ومسیح، برترین
ها بوده، هنوز
شهود قاﺌم و
الهامات لدنٌی
و احوال شاهدان
قاﺌم را
ندارند. مگر در
تولد بهتر بعدی
و با ولایت محمدی
که بنور قاﺌم
میرسند. روح مسیح
در تجسٌم انسانی
مولا علیٌ
بنور قاﺌم رسید،
که پیامبر
تکرار کرده
است. روح زردشت
نیز پس از توفیق
در ولایت مسیح،
وسپس در ولایت
محمد ، در
تجسٌم انسانی
امام سجٌاد
بنور قاﺌم
رسید. که انبیای
هر زمان وهر
ولایت، همان متولدین
انسانی در
ولایت برتر بعدی
میگردند. وکسی
بدون سابقه تکاملات
روحی ونوعی، حتی
در نوع بشری که
همه دارند،
تولد بهتر
نمیگردند. پس این
انسانها همگی
فرشتگان تولد پیشین
خود هستند. که
امروز (عهد
الست) با نور
شهود آخر خود در
تولد پیشن را
فراموش کرده
اند، ولی قدر
مقام الهی روح
خود را
نمیدانند. عرض
نهر بهشتی
زیاد ، برای تمام
موجودات
هستی، امکان
نجات با ولایت
محمدی را
میرساند.

پیامبر در
حدیث ٢٩٥١
میگوید در
معراج و عروج
بعرش رحمان من،
جبرﺌیل
مقامات أهل بیت
مرا بمن نشان داد.
کاملان محمدی
هر زمان بعداز
محمد، که همگی
بشهود قاﺌم و
عرش رحمان رسیده
اند .که بقول پیامبر
هرزمان ٣١٣
ولیٌ الهی زنده
وجو دارند.
ویکی از آنها
را خداوند
بطالب لقای الهی
معرٌفی مینماید.
مقام اولیای
الهی تخت وتاج
شاهی و فروهر الهی
که کاملان
محمدی در
خانقاه آنان
میباشند.
وسالکان در
احوال رؤیاﺌی
خود نیز مقام
و(مکانت) الهی
پیر خود را از نظر
الهی می بینند
تا اورا باور
کنند و
بشناسند.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٩٥٣ میگوید
پیامبر بمن گفت،
نوری را که در صورت
تو میبینم، که
پس از غسل جنابت
بود ه از
چیست؟ که مولا
در پیمان سلوک
خود وبازگشت بخلق،
نور الهی قاﺌم
را داشت. که معمولا
سالکان غسل
طهارت و
آلودگی های دوره
سلوک را از تن خود
پاک میکنند. و
با لباس پادشاهی
وتاج و فروهر الهی،
در بارگاه الهی
خود برای سالکان
تکیه بر أریکه
خود د دارند. و
پیامبر
میخواهد علیٌ
برای دیگران هر
پاسخی را
بدهد. وسالکان
مولا و هر
کامل الهی، این
نور وتاج شاهی
ولایت الهی خود
را در رؤیا از خداوند
دیده است.
امام صادق نیز
میگوید، این
نور خاص أهل
بیت محمد است
.یا همان
کاملان الهی طول
زمانها . که پس
از دوره سلوک،
عملا تخلیه
وتحلیه
میکنند، که
بتجلیه های هفتگانه
قاﺌم وعرش
رحمان میرسند.
که محمدی تازه
نفس و پیامبری
امٌی اوم کرده
ومؤمن واقعی
میگردند. و
شستشو و غسل جنابت
را سالکان دارند.
که بی اختیار در
رؤیا اصطلاحا شیطانی
میشوند. گوﺌی
غسل توبه مجدد
میکنند. ویا
همان غسل میٌت
است،که سالکان
در عزلتکاه برای
دیگران چون
مرده هستند.
ویا در مرگ قبل
ار مرگ،
وبیدار شدن غسل
میٌت دارند
.گفتار و
افکار و اعمال
اولیای الهی، برای
عاقلان باور کننده
آنها، چون
نوری عقلی می
دانند. که
الهامات لدنٌی
از محل وسطح شهود
بالاتر عرش
رحمان دارند. که
کاملان
ولایتهای قبلی
و
پیامبرانشان نداشته
و ندارند. مگر پس
از تولد در
نوع بشری بهتر،
که در ولایت محمدی
بنور قاﺌم و
عرش رحمان
برسند.

پیامبر در
حدیث ٢٩٥٤
میگوید محبٌت
وعشق بأهل بیت،
شما را بحوض
کوثر من
میرساند. پس صبور
باشید و هرچه از
قوم قریش دیدید.
مخالفان سلوک
الهی خویشان
قبیله ای و قشری
مسلمان در هر
زمان هستند.
(قوم)
مسلمانان میباشند
که اوم و سلوک
نمیکنند. و
(اُمٌت) مسلمانان
اوم کننده
سلوکی
میباشند. و
(مِلٌت) دارندگان
استعداد سلوک
الهی که هنوز
پیمان سلوکی ندارند.
تنها شاهدان
عرش رحمان أهل
بیت پیامبر و
در هر زمان
بعدی میباشند
وتا زنده
باشند. و
سالکان چه مرد
یا زن درحکم
زن در اطاعت
وگوشه گیری
میباشند. وچون
بعرش رحمان
رسیدند،
فرزند الهی
اولیای الهی
خود میشوند. و(
أخ و برادر) او میگردند.
و برای هر
طالب لقای الهی
در شهود قاﺌم،
خداوند پیر کامل
مربٌی الهی
اورا در رؤیا بوی
معرفی مینماید.
وهمیشه ٣١٣ ولیٌ
الهی زنده در
جهان هستند،
که هر یک
کرامات عمومی وکرامات
اختصاصی خود
را دارند . حوض
کوٍثر و نهر سلسبیل،
جریانات عقلی و
الهامات الهی برای
اولیای الهی میباشد.
چون بخلق پیامبرگونه
باز میگردند. جریان
آب، حکمتهای
الهی در سطح فهم
عمومی و عقل
نوع بشری
میباشد. و
رودخانه شیر
معقولات و
تعلیمات اولیای
الهی برای چند
سالک خود
میباشد. زیرا سالکان
در حکم طفل
شیر خوار
میباشند. ولی نهرعسل
حکمتهای غلیظ
و شیرین است،
که خداوند
باولیای خود
میدهد. و تنها
اولیای الهی دیگر
درک آنها
مینمایند. و
بالآخره نهر شراب
در بهشت طریقت
و عوالم الهی میباشد.
که تنها بنوشنده
شراب لذٌت ومستی
حکیمانه
میدهد، که
قابل انتقال بدیگری
نیست.

پیامبر در
حدیث ٢٩٥٧
میکوید
خداوند پنج امتیاز
بمن داده است.
حکمتهای أنبیا
و نیز علیٌ را
وصی من نمود. همچنین
حوض کوثر و
نهر سلسبیل،
ووحی الهامات
لدنٌی و درهای
معراجها
عوالم الهی را
برایم گشود.
که خداوند مرا
دید ومن اورا دیدم.
که همان ربٌ
مشهود قاﺌم
روح القدس،
شهود ششم
کاملان محمدی در
هر زمان
میباشد. که
رحمان ربٌ
نادیده محمد و
هر کامل نوع بشری
است. و مهدی موعود
کشف وشهود
آنرا خواهد
نمود، ولی محمد
وهر کامل محمدی
تا بزیر عرش
رحمان معراج و
عروج و تعالی
را دارد. که
همان مقام (
دنا فتدلٌا و
قاب قوسین او
أندنی)
میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢٩٥٩
توصیف
شایستگان اهل بهشت
حوض کوثر
میکند، که خاص
أهل بیت
پیامبر یا اولیای
بازگشته بخلق میباشد
و تازنده باشند.
که همگی مقام
و (این همانی) الهی
اورا دارند. در
معقولات و
احوال و
شهودها و
ارتباط با عرش
رحمان در
الهامات لدنٌی.
و خداوند برای
سالک طالب لقای
الهی روح القدس،
پیر کامل و
مربٌی الهی اورا
بوی معرٌفی در
رؤیا مینماید.
که وسیله توسٌل
عبادی او شود. که
وی ره رفته ،
ودانای امور راه
الهی در سلوک الهی
میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٩٦٢
میگوید کسی جز
أهل بیت حقٌ
شفاعت در رور
قیامت را ندارند.
أهل بیت کاملان
الهی زنده ولایت
محمد، هم
نشینی وشفع
وهم سفری سالکان
خود ، برای سفر
حجٌ أکبر نور
قاﺌم را،
اجازه و حقٌی الهی
دارند. وروز قیامت
برای شهود قاﺌم
روح القدس
است. که در
تولد نوع فوق
بشری آینده خود،
نیازمند
شفاعت
مهدویان الهی
میباشند. که روح
محمد وعلیٌ نیز
بدان نیاز
دارند. (حقٌ
شفاعت) تعلیم راه
الهی و شهودی،
خاص کسانی
است، که خداوند
معرفی کرده باشد.
بکسانی که
مستعد و عاقل وصبور
و صادق و عامل
میباشند.
اولیای اولی
العزمهای پیش
از محمد، نیز
و تا کنون سالکان
خود را تا
شهود نور
شهودی آخر
آنان همراهی دارند،
ولی بروح القدس
نمیرسند.مگر
تر تولد بهتر
با ولایت
محمدی .

پیامبر در
حدیث ٢٩٦٤ بفاطمه
میگوید، من و
علیٌ در کنار بهشت
ایستاده
هدایت بهشتیان
میکنیم، و
دیگران بجهنٌم
میروند. که شهود
مرتضوی چهارم
و شهود مصطفوی
پنحم ولایت مصطفوی،
در بهشت طریقت
وخانقاه خود،
در وقت حیاتشان،
و نیز در
شهودها پس از وفاتشات،
هدایت وتعلیم
رسیده از روح القدس
را بطا لبان
لقای الهی مینمایند.
و دیگران
خودشان با پای
خود بجهنٌم کارماها
و قهقراها نسخ
ومسخ میروند.
بهشت طریقت
وولایت و
شهودها و
آینده های بهتر
فوق بشری،
مراتبی از
تعبیرات مختلفی،
برای بهشت و
بهبودی و به
دینی میباشد.
و جهنٌم همان جهانوم
یونانی وجهان
فارسی قریش زردشتی
و جهنٌم عربی است.
شهود نور
قاﺌم آخرین (واجب
ووظیفه) الهی هر
انسان نوع
بشری میباشد.
تا در( بعثت ) و
ظهور مهدی موعود
در ٥٥ قرن
دیگر، به
(وجوب) دیدار نور
رحمان نیز برسند.
که تا أبد این انوار
ارباب نوع و
تجلٌیات الهی ادامه
دارد. هر کامل حسینی
پیر الهی،
صاحب تجلٌیات
هفتگانه الهی
در قوس صعود،
و هفت تجلٌی قوس
نزول را دارند.
و این همانی یکدیگر
را داشته، و
أخ و برادر
الهی همدیگر
هستند.

امام صادق
در حدیث ٢٩٦٨
میگوید روز قیامت
و شهود ششم نور
قاﺌم ولایت محمدی
است، که
خداوند تمام أنبیای
خود را جمع میکند
و مقام محمد و
علیٌ را بآنها
نشان میدهد.
که برخی خود را
(عَلویٌون) میگویند.
شاهدان شهود مرتضوی،
که تنها در وقت
مرگ طبیعی
بشهود نور
قاﺌم میرسند.
والاٌ مصطفویان
شاهدان هم
اکنونی شهود پنجم
صورت الهی مصطفوی،
برای استقبال هم
اکنونی مرک قبل
از مرگ، بدیدار
نور قاﺌم میروند.
که برخی را خداوند
برمیگزیند،
که ازخواب مرگ
بیدار، وتولد دوم
الهی خود را
مییابند. که پیامبر
گونه و این
همانی اولی العزم
خود را برای چند
سالک خویش پادشاهی
الهی مینمایند.
جمع شدن أنبیای
قبل از محمد ،
که تولد بشری بهتر
برای تسلیم بولایت
محمدی
مییابند،
وتسلیم سلوکی و
با مراتب شهودی
خود تا نور
قاﺌم باید (
جمع و جم)
گردند. أنبیا
باید مراتب
ولایتهای برتر
از خود را، در
تولد بهتر بشری
عبور تکاملی نمایند.
که زردشت در
ولایت مسیح، و
مسیح خود در
ولایت محمدی،
و حتی محمد و
علیٌ وهر کامل
محمدی در طول زمانها
، در ولایت برتر
مهدوی، باز (جمع
در صورت جسم )
در رحم مادر میشوند.
وبا مراتب
الهی جمع و جم
و جمشید نجات
یافته میگردند.
اینکه خداوند
محمد و علیٌ
را بأنبیا
وپیروان آنها
نشان خواهد
داد، در همان
مراتب شهود
مرتضوی و
مصطفوی
میباشد. که
تنها سالکان ولایت
محمدی دارند.

امام صادق
در حدیث ٢٩٨٤
میگوید حقٌ و
اجازه تکلٌم
در روز قیامت،
تنها برای پیامبر
وشیعیان أهل
بیت ما
میباشد. که شهود
عرش رحمان را
دارند.
وبازگشت بخلق
آنان روز قیام
بولایت و
الوهیٌت خود میباشد.
که حقٌ تکلٌم در
امور الهی
ودینی وسلوکی
را دارند. که
آخوندهای
قشری روضه
خوان ندارند.
چون کلام آنان
کلام الهی
میباشد. حتی اگر
بقول پیامبر
اتفاقا بخطا گفته
باشند. که بسالکان
خود دستورات
سلوکی میدهند.
أهل بیت تنها کاملان
محمدی زنده
دهستند که أهل
شده وتربیت
الهی یافته
اند. و (بیت خانه)
خانقاه خود را
دارند.

امام صادق
در حدیث ٢٩٩٧
میگوید روز قیامت
که روز شهود
قاﺌم وبازگشت
ییامبر گونه بخلق
است، تنها
پیامبر وعلیٌ
و أهل بیت، که کاملان
واولیای الهی زنده
ولایت محمدی در
هر زمان هستند
حقٌ تگلٌم دارند.
که بیشترین مقام
الهی را
دارند. وخود
از مراتب الهی
حسینی برای چند
سالک خویش
میشوند. که
هریک محمدی زنده
برای (حمد)
پریتش وتوسٌل
عبادی چند
سالک خود
هستند. و گرچه
محمد تاریخی
کاشف نور قاﺌم،
خود (احمد) وبا درچه
محمدی بالاتر میباشد.
و مقام محمدی
در شهود پنچم سالکان،
برای کاندیداتوری
روح سالک بمقام
ربٌ رحمان، برای
شهود هم
اکنونی رب ٌ
قاﺌم نماید. مقام
باز بالاتر محمود
است، که دیگر
پیامبران
اولی العزم الهی
محمود و مقام شهود
مصطفوی را
ندارند. حقٌ تکلٌم
و تعلیم دادن،
و بنام خدا صحبت
کردن، که (قرآن
ناطق) سالکان
خود میاشند.
این حقٌ الهی را
دارند. هرچه صلاح
بدانند
میگویند. حتی اگر
بقول پیامبر،
اتفاقا بخطا گفته
باشند، باز از
نظر الهی درست
است. که برای
سالک مهم اطاعت
است، ونه دستور
مورد اطاعت که
چه باشد.

امام
صادق در حدیث
٣٠١١ میگوید،
هر عضو أهل بیت
پیامبر وارد بهشت
میگردد. و
همراه تمام
أهل بیت او.
یعنی کاملان الهی
دارای (بیت و
خانقاه) الهی وتعلیم
چند سالک خود،
نه فقط
بهشتهای چهارگانه
و چهارگونه را
داردند، که أهل
بیت هریک ،
یعنی سالکان
آنها که بکمال
میرسند، و نه
زنان ونوکران
ومحبوبان فامیلی
آنان، که سلوک
الهی نکرده باشند.
که اگر راه الهی
را فهمیده باشند،پس
مجازات کارماهای
قهقرای شدید
تر دارند.
خادمان بهشتی
کامل الهی در
خانقاه او، و
در اطاعت از
دستورات سلوکی
او، همگی بهشت
خانقاه و
بهشتهای مراتب
شهودی، و بهشتهای
چهارگانه پیش ار
مرگ را دارند.
چه در انتظار
عرش رحمان،
ویا در تولد فوق
بشری، باهم در
ولایت مهدوی
بوده باشند.
خادمان
وسالکان در
خدمت پیر
الهی، مادام
که اطاعت
سلوکی وتوسٌلات
عبادی را دارند
،امید بهشتهای
نهاﺌی شهودی
و تولد نوع فوق
بشری را دارند.

امام باقر
در حدیث ٣٠١٦ میگوید،
تنها ما أهل بیت
هستیم، که اتلاف
واسراف نمی
کنیم . که
کرامات
بالفعل و
بالقوٌه خود
را، تنها در
پرستش خداوند
و پاکسازی روان
بشری خود میپردازند.
تا بنور قاﺌم وظیفه
الهی برسند. و
یا اضافه برآن
بمشیٌت واراده
الهی بعرش رحمان
و بازگشت پیامبرگونه،
و محمدی زنده برای
چند سالک خود
میباشتد.
سالکان که کرامات
بالفعل خود را
برای تحقٌق
کرامات بالقوٌه
خویش بکار
میبرند. وحتی پس
از بازگشت پیامبرگونه
بخلق برای چند
سالک خود، باز
(ذخیره آخرت)
بیشتر در
ژنتیک روحی خود
ذخیره مینمایند.
تا در تولد
نوع فوق بشری،
أندوخته
پیشرفت بیشتری
داشته باشند.
و باکرامات
بالفعل نوع
فوق بشری بیشتر
باشند. پس سالکان
تا بنجات نرسیده
اند، کرامات بالفعل
نوع بشری خود
را، که از
تولدات بشری پیشین،
و با سختی های جهانی
فراهم کرده
بودند، صرف
هوسهای روان
آلوده خود
نمیکنند. چه
رسد که صرف
هوسها و
دستورات
آخوندهای قشری
همه مذاهب
بنمایند. که
مخالف سلوک الهی
و هدف خداوند
و پیامبر
میباشد.

امام رضا
در حدیث ٣٠٢٢
میگوید
شیعیان ما ،
یعنی کاملان وسالکان
دارای شعاع انوار
تجلٌیات الهی هفتگانه،
عملا (صلات) نماز
و یا ارتباط با
خداوند، و
زکات یا تزکیه
نفس خود را
دارند. که
میتوانند
باندازه
افراد دو قبیله
بزرگ (ربیعه و
مضر) شفاعت و
نجات سلوکی
بسالکان خود
بدهند. ونه
بخویشان و
آشنایان وحتی والدین
جسمانی خود،
که سلوک الهی نکرده
اند. و سالکان عملا
فرزندان الهی
پیر کامل خود بمعرفی
خداوند هستند.

پیامبر در
حدیث ٣٠٤٠
میگوید تنها
کسانی از پل صراط
عبور دارند،
که بیشتر عشق بأهل
بیت مرا دارند.
(صراط )پل بین جهان
بشری با جهان فوق
بشری آینده بجهان
میباشد. که
همان لفظ
یونانی (استریت
و استرایت) و
صراط مستقیم،
وراه (رایت )
وسمت راست و
درست میباشد.
که سالک ولایت
محمدی با هفت
شهود میسٌر نوع
بشری، صراط
دوره سلوک را
عبور تکاملی وشهودی
می نماید. و
هریک مدرک
قبول الهی ورضایت
الهی از سالک
و برای هر
مرحله میباشد.
تا بنور قاﺌم
و نجات از نوع
بشری برسد. و
أهل بیت محمد،
تنها کاملان الهی
پیامبر گونه،
ومحمدی زنده
برای چند سالک
خود میباشند،
که خداوند معرفی
سالک در رؤیا کرده
باشد.و اگر که
خود طالب لقای
الهی روح القدس
باشد. و شرایط
متعدد قبول الهی
در سلوک،
واینکه
دستورات پیر
الهی را هرچه باشد،
عاشقانه عمل کند،
و توسٌل عبادی
عشق آمیز داشته
باشد. شفاعت اولیای
الهی، یعنی هم
سفری سلوکی و
(جفت و شفع) او بودن
میباشد. که علامت
عشق سالک نیز
هست. اطاعت وعشق
در اجرای دستورپیر
مهم است، ونه
موضوع مورد
دستور برای اطاعت.
که دستور نادرست
اتٌفاقی اولیا
بقول پیامبر
درست هستند.
که گناهان دروره
سلوک آنها نیز
ثواب است. و
بقول پیامبر
بأبوذر، حتی اگر
زنا ودزدی نماید.
که نزد اعراب وسالکان
هر زمان گناه
مهم میباشد.

پیامبر در
حدیث ٣٠٨٢ میگوید
بهشت بر
پیامبران نیز حرام
است. مگر من
اول وارد بهشت
شوم. که محمد نخستین
وارد بهشت شهود
قاﺌم و خانقاه
ولایت برتر
خود بوده، ولی
انبیای پیشین،
هنوز ببهشت طریقت
محمدی ، و
خانقاه یک
ولیٌ الهی
نرفته اند. که چون
بنور قاﺌم برسند،
در بهشت عرش
رحمان خواهند
بود. و
بهشتهای
بالاتر الهی همچنان
با مهدی های
موعود فراوان در
پیش هستند.
روح مسیح شش
قرن پس از
بعثت مسیحاﺌی
خود بود، که در
تجسٌم انسانی علیٌ،
در دامان پدر
الهی خود نور
مصطفوی،
متولد شد.
آنگاه ببهشت طریقت
محمد
وشهودهای
قاﺌم و عرش رحمان
وارد شد. و روح زردشت
ابتدا در
ولایت مسیح
ودر تولد دیگری
در ولایت محمد،
در تجسٌم انسانی
امام سجٌاد بنور
قاﺌم و عرش رحمان
و بهشتهای چهارگانه
کاملان محمدی
ئارد گردید .
هر کامل محمدی
کنونی، در
تولدات قبلی
پنج بار پیامبر
بوده است. با
آدم و میترا
وبودا و زردشت
ومسیح، که
اینک در ولایت
محمدی با
تجدید آن
شهودها ، بنور
قاﺌم و عرش
رحمان میرسند.
پس (أشرف) و
برتر الهی از مقامات
انبیای پیشین،
و بنی
اسراﺌیل
سالکان آنها
میباشند، که پیامبر
تأکید آنرا میکرد.
(اِسراء
ومِعراج) تعالی
شهودی سالک است.
و سالکان همه
ولایتها،
جوانان و
سالکان طالب اسراء
ومعراج الهی
در شهودهای نهاﺌی
وعرشی خود
هستند. و بنی
اسراﺌیل خاص قوم
یهود نیست. که
تنها سالکان صادق
یهودی، با یک ولیٌ
الهی صاحب شهود
عرش مصطفوی،و در
ولایت زردشت اولی
العرم خود
میباشند. و
غیر سالکان یهودی
و تمام ادیان دیگر،
منافقان با پیامران
خود هستند.
اگر سلوک الهی
وعهد الست خود
را انجام
نمیدهند.

پیامبر در
حدیث ٣١١٩ میگوید،
أوٌلین چیز و
غذاﺌی که أهل
بیت محمد در
بهشت خواهند خورد
جگر ماهی است.
کاملان محمدی
بازگشته بخلق تا
زنده هستند،
بهترین غذاها
را میتوانند بخورند.
که معصوم از
هر وظیفه عبادی
و سلوکی بیشتر
میباشند. جگر ماهی
تا کنون بعنوان
روغن ماهی
مورد اعتقاد پزشکان،
برای تقویت تن
بیماران میباشد.
که سالکان خسته
از دوره سلوک
در بازکشت بخلق
تقویت تن خود
میکنند . ماهی
سمبول حیات و
جگر مغز وعصاره
حیات میباشد.

امام رضا
در حدیث ٣١٢٨ میگوید
وسط بهشت از
آن من و أهل بیت
من است. وسط
بهشت شهود عرش
رحمان برای
نوع بشری که
بین انواع
قبلی تا نوع
فوق بشری، که هفت
هزار سال پس
از بعثت محمد
در جهان پیدا میشوند.
که با ولایت مهدی
موعود محمد و
سوشیانس
زردشت، با کشف
نور رحمان
وعرش ربٌ برتر
از رحمان بخلق
باز خواهد
گشت. آخرین کامل
محمدی و
نخستین کامل
وپیامبر نوع
فوق بشری، با
هزاران برابر
عقل نوع بشری خواهد
بود. که
سالکانش
بتوانند بنور
رحمان وعرش رب
ٌ بالاتر از
رحمان نیز
برسند. و بجای هفت
هزار سال بهشت
سوم ولایت
محمدی، چهارصد
هزار سال بهشت
سوم انتظار
عرش ربٌ برتر
ار رحمان را
خواهند داشتد.
که نیازی بتولدات
در جهان
جهنٌمی
ندارند.
پیامبر امٌت و
اوم کنندگان و
طریقت سلوکی خود
را، در (وسط و
میانه) سلسله انواع
و أنبیا و
شهودها
تجلٌیات الهی میگفت.
پنج پیامبر
اولی العزم
قبل از محمد،
که هریک کاشف نخستین
یک تجلٌی الهی
بالاتر بودند.
و صدها برابر
عقل وکرامات و
الهامات لدنٌی
خود را داشته
ودارند.

مولا علیٌ
در حدیث ٣١٤٤
میگوید هرکس
(وصل آل محمد) نشوند،
بوی بهشت را
هرگز نخواهد
یافت. چنان
بوﺌی که از
پانصد سال راه
دور تر
استشمام
میشود. که
هزاران سال باید
در کارماها
عذاب زندگی را
داشت. تا در
نوع بشری مجدد،
با ولایت محمد
بنور قاﺌم برسد.
که بوی خانقاه
پیر] همیشه پر
از بخور و عطر است.
و بهشتهای شهودی
وعقلی، چه رسد
بشهود چهارم تولد
نوع فوق بشری بجهان،
و با هزاران برابر
عقل نوع بشری خواهد
بود .

امام باقر
در حدیث٣١٤٧
میگوید در بهشت
سه کوه از سنگهای
قیمتی هست، که
برای محمد، و
دیگری برای
علیٌ و فاطمه،
و کوه سوٌم
عقیق سفید با
چشمه های آب شیرین،
تراوش این کوه،
که برای آل محمد
و أهل بیت او
میباشند و
تازنده باشند
ودر هر زمان
بعدی. که
جریان آب از
کوه سفید روان
پاک شده آنان،
و الهامات
ومعقولات لدنٌی،
داده های مداوم
الهی برای
آنها است. تا بخواسته
ها و کوششهای تربیتی
سالکان خود بپردازند.
مقامات الهی محمد
وعلیٌ وفاطمه،
همان شهودهای برتر
از شهودهای حسینی
پیر کامل و
شهود دوم حسنی
امام زمان
سالک أرشد
اولیای الهی هر
زمان میباشد.
که مرگ و
جانشین نیز
دارند. و قرنها
در چاه سامره و
جمکران
نمیباشد. که
ساکانشان در
چاه عزلتگاه
منتظر نجات
خود هستند.

رسول خدا
در حدیث ٣١٨٢
میگوید، حدیث
وکلام و گفته
های آل محمد،
عظیم و سخت برای
دیگران است.
که تنها فرشتگان
و پیامبران
قادر بدرک
کلام آنان میباشند.اولیای
الهی شاهدان عرش
رحمان و تا
زنده باشند،
الهامات لدنٌی
از مراتب الهی
بالاتر ازعرش
رحمان را دارند.
که انبیای قبلی
ندارند. ولی
انبیای بعدی همان
کاملان ولایت محمد
هستند، که آنها
را میفهمند، که
خود نیز از خداوند
دارند. سالکان
مستعد عاقل و
سالم و صادق ولایت
محمدی در هر
زمان، با اطاعت
و صبوری بتدریج،
مانند اولیای الهی
خود خواهند
فهمید. و در
بازکشت بخلق خود
نیز، مناسب زمان
و عقل مردم و
اطرافیان خویش،
داده های تازه
تر از خداوند دارند
. منکران
ولایت محمد،
بخصوص کاملان ولایتهای
قبلی، که اینک
بجهان تولد یافته
اند، که بنور قاﺌم
نیز برسند.
چون منکر
ولایت محمد
وهر کامل زنده
بمعرفی خداوند
باشند، پس از مرگ
واز هم اکنون،
تمام کرامات
تولدات پیشین خود
را از دست
میدهند، که بمسخ
حسوانی وتکرار
گذشته ها در
آینده ها، و
صدها هزار وحتی
میلیونها
سال، عذاب زندگی
های انواع
حیوانی را، که
ما بچشم می
بینیم خواهند
داشت. تا همین سلوک
الهی تا نور
قاﺌم را موفق گردند
که موفق خواهد
شد. که حتی روح هر
أتم و انواع ما
دون أتم، و انواع
گیاهی وحیوانی،
و فراوان فصول
نوع بشری، بهمین
شهود قاﺌم خواهند
رسید . که
فرمان کن
فیکون و شدن
وتکامل، از
أزل تا أبد میباشد.
زیرا بازگشت
همه مخلوقات بسوی
خدا، و در
أبدیٌت مطلق میباشد.
و انسانهای
مستعد وحتی سالک
وکامل در
گذشته های دور،
تمام انواع جمادی
وگیاهی وحیوانی
و بشری را،
عبور تکاملی و
عذاب زندکی
های مربوطه را
داشته اند. که
اکنون در
کرامات نیکوی نوع
بشری، و باعقل
واستعداد
متولد شده
اند. که خود را بعرش
رحمان برسانند.
و الاٌ بدون
پنج بار
پیامبر شدن با
پنج ولایتهای قبلی،
بأمروز و
پیامبری
ولایت محمدی نمیرسیدند.
ولی قشری ها ی
مذهبی، همان
کرامات تولدات
پیشین را صرف لذٌتهای
نفس حیوانی وهوسباز
خود میکنند. و
سالکان صرف پاکسازی
صفات حیوانی نوع
بشری خویش را
می نمایند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٢٨
میگوید،
خداوند روح محمد
و پنج تن را، دو
هزار سال قبل
از آفرینش
جهان آفریده بود.
که در تولدات
پیامبران
اولی العزم
پیشین بکمالات
الهی رسیدند،
که امروز
توانسته اند،
با کرامات
بالفعل بیشتر که
عقل کافی
داشته باشتد،
تا بعرش رحمان
با ولایت محمدی
برسند. که أهل
بیت محمد و
(این همانی)
محمد شوند.
(دوهزار) رقم بزرگ
سمبولیک است. که
مسیح ششصد سال
بعد از عروج
او در صورت
انسانی علیٌ متولد
شد. و یا روح زردشت
پس از چهار هزار
سال، در
ولایتهای
مسیح نیز بکمال
وپیامیری رسید.
که ولایت محمد
را یافت. و هفت هزار
سال بعد محمد
وکاملان محمدی،
در ولایت
مهدوی متولد
نوع فوق بشری
میشوند، که بشهود
نور ربٌ رحمان
نیر برسند. و
خود مهدی
موعود محمد،
وسوشیانس زردشت،
چهار صد هزار
سال بعد، تولد
در نوع بالاتر
را مییابد. تا
باز بنور ربٌ
بالاتر از
رحمان برسد.
که نامی هم از
آن ربٌ برتر
از رحمان نمیدانیم،
یا صفتی
بالاتر از عشق
را نمیتوانیم
تصوٌر کنیم.
که مهدی خواهد
گفت و صفات
اورا آموزش
سالکان خود
میدهد.

پیامبر در
حدیث ٣٢٤٥
میگوید آتش در
جهنٌم یک صاحب
عبا را دیدم
.که غلوٌ و
مبالغه میکرد.
آخوند قشری
غیر سالک، و
حتی سالکان که
در حقٌ ولایت
علیٌ مبالغه
کنند، که او
را خدا میدانند،
ولی ( ذکر
توحیدی) دفع شرک
ندارند ویا
بیش از آنچه
رؤیت شهود
داشته بگوید.

امام باقر
در حدیث ٣٢٥٠
میگوید(
أعراف) همان معرفت
یافتگان از
مراتب تجلٌیات
الهی در آل
محمد هستند.
یا کاملان
الهی زنده هر
زمان در ولایت
محمد، و
شاهدان عرش رحمان
در بازگشت بخلق،
و یا با نور
قاﺌم بدون
بازگشت بخلق،
و دیگران بشرط
شناخت آنان
وارد بهشت میشوند.
بهشت خداوند
در سلوک و پس
از شناخت
رؤیاﺌی پیر
حسینی خود از
خداوند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٥٥
میگوید
(أعراف) کسانی هستند
که خدا را
شناختند،
ومراتب تجلٌیات
الهی را
یافتند. که سیمای
یکدیگر را نیز
می شناسند. که
همان آل محمد
و( أهل بیت) کاملان
الهی زنده هر
زمان
میباشند.و
حسین های ٣١٣
گانه هر زمان .

امام باقر
در حدیث ٣٢٥٦
میگوید(أعراف)
أهل بیت الهی هستند.
که از باب
(یاقوت سرخ)
وارد بهشت
میشوند. که در
مرگ قبل از مرگ
برای شهود نور
قاﺌم، خونین
و سرخ توصیف
شده است. که
جان داده اند
که بجانان الهی
رسیده اند.
رنگ همه چیز
وسقف عزلتگاه وکوه
شاهد نور قائم
که سراسر
یاقوت سرخ چون
رنگ خون شهادت
و شهود نور
قائم در تجربه
این نویسنده .

امام باقر
در حدیث ٣٢٥٧
در باره أعراف
مذکور در قرآن
میگوید، کسانی
هستند که
دیگران را اگر
بشناسند وارد
بهشت میکنند
.حسین های
زنده کامل
الهی برای
سالکان الهی،
که راه و رورد بولایت
و عوالم الهی
و تجلٌیات
الهی میدانند
و هدایت سالکان
میکنند.

سلمان فارسی
در حدیث ٣٢٦٠ میگوید
پیامبر بارها
بعلیٌ میگفت، تو
و جانشینان تو
و أهل بیت تو
کسانی هستند،
که همان أعراف
میباشند، و
وارد بهشت میگردند.
و جهنٌم جهان
را ندارند. که
شاهدان نور
مرتضوی چهارم
نیز جهنٌم
بشری را
ندارند. ولی
شاهدان مقام
شهودی حسین
وحسن و فاطمه،
اگر بشهود
چهارم مرتضوی
نرسند و در
سلوک بمیرند،
تولد بهتر
بشری دارند،
که عقل و
کرامات بیشتر
دارند، که
بنور قاﺌم باید
برسند. و اگر بخواهند
برسند، همه
کرامات گذشته خود
را، در قمار
لذٌت جوﺌی جهان
باخته اند. که
مسخ حیوانی و
تکرار گذشته
ها در آینده
ها را دارند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٦١
میگوید،
مردان أعراف
که خود شناخته
ومعرفت
تجلّیات الهی
را یافته اند،
و دیگران نیز باید
آنان را
بشناسند. از بهترین
صورتها را
دارند. و در
رؤیا از
خداوند این
صورت را
دارند. که این
همانی
صورتهای شهودی
خود را
مییابند. ولی منکران
آنها جهنٌم
کارما ها را دارند.
أهل بیت برای سالکان
آنها، هزاران
برابر زیبا تر
از نوع بشری
را دارند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٦٤
میگوید أهل
بیت و شیعیان
ما در أعراف،
منطقه ای بین
بهشت وجهنٌم
هستند. که سالکان
در دوره سلوک
در برزخ
عزلتگاه خود
میباشند.و
موفق بشهود
نور قاﺌم
میشوند. و با
مرگ قبل از
مرگ. که همان
پنج تن آل
عبای الهی
هستند. و شیعیان
آنها صاحبان
شعاع أنوار
شهودی پنج تن
در سالکان میباشند.
و پذیراﺌی
های الهی و
نامحدود از
الهامات
لدنٌی دارند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٦٦
میگوید ( رجال
أعراف) ما هستیم.
امامان زنده.
که هر کامل
الهی حسینی
امامی زنده
برای چند سالک
خود هست. که چون
امٌی ومحمدی
زنده میباشد.
واز مراتب
شهودی آگاه، و
سالکان شناخت
آنان را دارند.
بخصوص در
تمرکزات
عبادی آنها.

پیامبر در
حدیث ٣٢٩٠ میگوید
در معراج و
اسراء بمن گفتند،
که بدون توسٌل
محمد و علیٌ و
پنج تن شهود مقدماتی
برای ولایت
محمد، کسی
ببهشت نمیرود.
حتی اگر
نفسشان از دعا
قطع شود. ویا
چون پوسیده تن
گردد. مگر با
ولایت اینان.
که پیر حسینی
را خداوند در
رؤیا بطالب
لقای الهی
معرفی میکند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٩٩
میگوید گفته خداوند،
که دو بهشت،
قبل از دو بهشت
اصلی دارند. و
میگوید که
آنها خاص أهل
بیت میباشد.
که قبل از مرگ
طبیعی نوع
بشری، در بهشت
نخست روزها و
معقولات
لدنٌی که
احوال الهی
دارند. و شبها دربهشت
دوم در
رؤیاهای شهودی
میباشند. و پس
از مرگ آرامی،
دو بهشت اصلی
را دارند. هفت هزار
سال بهشت سوم انتظار
در عرش رحمان،
و بهشت چهارم
تولد نوع فوق
بشری فرشته
گونه بجهان.
در کره زمین یا
کرات دیگر. که هزاران
برابر عقل نوع
بشری و کرامات
و امکانات و
احوال الهی
عظیم تر از
نوع بشری را
خواهند داشت.
که سراسر
کهکشان را جولان
خواهند داد.

امام عسکری
در حدیث ٣٣٢٩
میگوید گفته
قرآن، چنان نیست
که چگونه
توجٌه
بصورتهاﺌی
دارید. که باید
بصورت برتر
بمعرفی خداوند
در پیر کامل حسینی،
توجٌه بوجه
وصورت او داشت.
که خود نیز (این
همانی)
صورتهای الهی را
در شهودها
مییابیم.

امام صادق
در حدیث ٣٣٣٧
میگوید (أهل
کتاب) که پیروان
دیگر ادیان نیستند.
بلکه سالکان
ادیان سلوکی
پیش از محمد
بوده وهستند.
که بولایت
الهی خود میرسند
والهی میشوند.
ولی هنوز
ولایت سلوکی
محمدی را
ندارند. که فهم
و باوری آنرا
ندارند. و
اینان تنها(
ما) هستیم که
نجات داریم.
زیرا چون یوسف
پیامبر، مورد اصطفای
خداوند قرار
گرفتیم. که بشهود
مصطفوی
رسیدیم. و أهل بیت
محمد هستیم.
که سالکان را
تنها وسیله
توسٌل عبادی
آنان میباشند.

امام باقر
در حدیث ٣٣٨٥
در باره
محرومیٌت از کرامات
و شهود تولدات
پیشین و توفیقات
با أنبیای
اولی العزم
قبلی ، که در تولد
کنونی ولایت محمد
و أهل بیت محمد
را منکر شدند،
آن همه کرامات
قبلی را از دست
میدهند. که
بمسخ حیوانی و
تکرار گذشته
ها میروند. و
خداوند مثال
آنها را
میآورد.که
مانند آن پیر
زنی هستند، که
رشته های خود
را پنبه
میکند. و چون سالکان
محمدی رشته
های محکم تر
برای تولد نوع
فوق بشری در ژنتیک
روحی خود کسب
مینمایند.

امام حسن
در حدیث ٣٤٦٠
به حسن بصری
عارف در بصره،
که بامام نوشت
شما أهل بیت،
معدن حکمت یا
احکام دینی و سلوکی
هستید. که
دلیل معرفت الهی
این عارف، در پیوستن
بولایت محمد،
و عقیده مند شدن
بأهل بیت محمد
بوده، که بعرفان
الهی وشناخت
تجلٌیات الهی
رسیده است.

امام
سجٌاد در حدیث
٣٤٦٤ میگوید
که من خلاصه میکنم،
انسانها سه طبقه
هستند. آنانکه
در گذشته بمحمد
تسلیم شدند و
نجات یافتند.
و یا آنانکه
اکنون ار
سادات اولاد
الهی محمد و
أهل بیت اورا تسلیم
سلوکی میشوند
و تا زنده
هستند. که هر
پیر کامل حسینی،
خود محمدی زنده
و از أهل بیت
محمد است. و
طبقه سوم
منکران ولایت،
که تکرار گذشته
ها را در
آینده ها و در
نسخ ومسخ
حیوانی و بدتر
میروند. که
تکرار زندگی گذشته
های پر عذاب خود
را میکنند.
وچون دوباره وحتی
صد باره بنوع
بشری، با نردبان
انواع بالا آمدند،
بهمین سلوک و
شهود نور قاﺌم
میرسند. که
بتوانند بعدا بنوع
فوق بشری هفت هزار
سال بعد نیز بالا
بروند و بنور رحمان
و عرش ربٌ
برتر از رحمان
برسند.

امام باقر
در حدیث ٣٤٦٨
میگوید خداوند
که در جهان،
آدم را خلیفه
خود را قرار داد.
پیامبران و
اولیای الهی
زنده
پیامبران
برتراز آدم
تاریخی واولی
العزم
میباشند. که
کلام خدا وداده
های اورا دارند
که درحقٌ
سالکان خو
میگویند.

امام صادق
در حدیث ٣٤٧٦
میگوید در
نماز وحضور
ذهنی خداوند نزدیکتر
برگ گردن من
میباشد. زیرا
حضور ذهنی پیر
حسینی مدام
وسیله توسٌل
خود را حاضر دارد.

امام صادق
در حدیث ٣٤٧٨
میگوید (معروف
) مذکور در
قرآن، همان صاحب
معرفت الهی وشهودی
ومعروف روی
زمین، نزد خداوند
در آسمان نیز
معروف است.
سالکان در حال
اسراء و معراج
عبادی میباشند.
شهود مرتضوی
برای أهل
آسمان و سلوک
و تا رنده
بوده، و برای أهل
زمین. و پس از او
اولیای الهی زنده
بمعرفی خداوند
،علیٌ ومحمدی
زنده برایر
سالکان با خود
هستند.

امام صادق
در حدیث ٣٤٨٠ که
(دیصانی)
فیلسوف،
بامام میگوید،
شما یکی از عالمان
وستارگان
آسمان هستید،
و علٌت آفرینش
میباشید. که
هر کامل حسینی
زنده برای چند
سالک خود،
چنین عالم
الهی و أهل
بیت میباشد.
که برتر از تمام
پیامبران بنی اسراﺌیل
گذشته
میباشند که
اسراء و معراج
شهودهای
ولایت محمدی
را نداشته
اند.

امام صادق
در حدیث ٣٤٨٤ میگوید
پیامبر بعلیٌ
گفت، اگر نگران
این نبودم، که
تورا خدا بخوانند،
توصیف بیشتر
تورا مینمودم.
که هر کامل
الهی علٌی
زنده ای برای
سالک است. وآن
چنان صفات الهی
علیٌ را دارد.
زیرا شهود و
(این همانی)
عرش رحمان را دارد.
لذا برای سالک
وسیله الهی در
توسٌل عبادی،
و ربٌ مربٌی
سالک شده است.
تا در تولدات
انواع فوق
بشری نیز، از مراتب
الهی بالاتر
(نور رحمان) و
عرش ربٌ برتر از
رحمان را بیابد.
که تا أبد بی
نهایت
تجلٌیات
الهی، و انواع
فوق بشری در پیش،
برای یک روح
انسانی هست. و
حتی أرواح أتم
ها و گیاهان و
حیوانات نیز
بدان باید
برسند و
میرسند.

امام کاظم
در حدیث ٣٤٩٠ بخلیفه
عبٌاسی میگوید،
این (امنیٌت الهی)
برای أهل بیت
است، که
بدیگران
بگوﺌیم . غیر
سالکان
بخواست خداوند
مخالف و امنیٌت
پس از مرگ
ندارند، ولی
خداوند
بسالکان
بخشودگی
مینمایند. که سالکان
در تسلیم پیر
حسینی بمعرفی خداوند،
هر گلی بزنند بروی
خود زده أند .

پیامبر در
حدیث ٣٥٣٧ میگوید
روز قیامت، من
بدامان خدا و
تو بدامان من،
و دیگران
بدامان تو
هستند. دیگران
سالکان
وشیعیان
دارای شعاع انوار
تجلٌیات
شهودی تا شهود
چهارم مرتضوی
هستند.که علیٌ
خود نیز با
شهود پنجم
مصطفوی نجات یافت.

پیامبر در
حدیث ٣٥٣٨
میگوید پس از من
(کتاب خدا) که همان
سلوک الهی است،
و نیر عترت
من، که أهل بیت
زنده پیامبر
هستند، میراث
من برای شما
می رسد. که
توسٌل سالکان بخود
محمد در حیاتش
بعنوان پیر
الهی آنان، و
در زمانهای بعدی
وتا أبد مقام
مصطفوی میراث
الهی دهنده سالکان
شاهد شهود
پنجم مصطفوی
میباشد. که
همچنان و تا أبد
ارواح أتم ها
و گیاهان و
حیوانات و
افراد نوع
بشری، باید
بصورت مرتضوی
و مصطفوی برسند،
که بنور قام و بی
نهایت انواع فوق
بشری نیز
برسند که
خواهند رسید.

امام
عسکری در حدیث
٣٦٢٤ میگوید،
تعلیم اسامی
الهی بآدم، و
با هر انسان کامل
الهی آدم شده،
همان اسامی پنح
تن محمد
هستند.
شهودهای
مقدماتی اولی العزمهای
قبل از محمد،
ونیز شهود
قاﺌم و عرش
رحمان آنگاه
شایسته تولد و
ولایت مهدی موعود
محمد وزردشت
میرسند. که
بشهود نور
رحمان و عرش
ربٌ برتر از رحمان
نیز خواهد
رسید. و تا أبد
این تجلٌیات
الهی برتر در
انواع فوق
بشری بی نهایت
در پیش هستند.
که بفرض محال
بنور الأنوار
ربٌ الأرباب
الله
أهورمزدا میرسند.
گرچه هنور
بخداوند هو
بیرون از هستی
ها نرسیده
اند.

پیامبر در
حدیث ٣٦٧٠
میگوید
تکبٌری که
ابلیس در عدم سجده
بآدم نمود. که
همان ابلیس
آخوند متکبٌر
خود بزرگ پندار
که تسلیم
کاملان الهی
زنده نمیشود.
فرمود که حقٌ پنج
تن بزرگی الهی
میباشد. زیرا
شهود برتر از
پیامبران
دیگر را
دارند. پس
مسیح بزرگترین
پیامبر و
برترین شهود
الهی و حقٌ و حقیقت
میسٌر خود ببزرگی
رسیده و پندار
نادرست بزرگی و
تکبٌری ندارند.

امام صادق
در حدیث ٣٦٧٤ میگوید
ابلیس شیطان، چهار
ناله و صدا از
خود درآورده
است. وقتی که کتاب
خدا، یعنی
وظیفه سلوک
الهی نازل شد.
ووقتی که محمد
مبعوث گردید.
و یا آدم از درخت
بهشتی خورد، و
یا وقتی که از بهشت
طرد گردید. این
ابلیس آخوند
در لباس کاذب
روحانیٌت
است، که تسلیم
اولیای الهی زنده
نمیشود. پس
ضحٌاک
وأهریمن زنده
در جهان برای فریب
خوردکان خود میباشد.

امام باقر
در حدیث ٣٧٠٩ میگوید
کلماتی که آدم
خطاکار بزبان آورد،
آنگاه بخشوده
خداوند شد، أذکاری
میباشند. اذکار
توحیدی دفع
شرک چون لا
اله الاٌ
الله، که سالکان
مدام با مراتب
خداوند دارند.
و طلب عفو
میکنند. و با
اسامی الهی
ومراتب شهودی
خود سرسپردگی
و سوگند دادن خداوند
میدهند. که سالک
مدام سوگند
خدا باسامی الهی
پنج تن را
میدهد. ولی
غیر سالکان
قشری هر دعای
آنها، که
وسیله توسٌل الهی
را ندارند،
بصورتشان کوبیده
میشود. که پیامبر
میگوید،
اینان شرک
کرده قهقرای
نسخ ومسخ پس
از مرگ بجهان
دارند.حتی اگر
تمام عمر روزها
صاﺌم و شبها
قاﺌم باشند
در قعر جهنٌم
خواهند بود .

امام رضا
در حدیث ٤٤٧٢ بمنکر
فرزندی امام رضا
میگوید، که
تولد مریم، یا
مسیح برای
رؤیای
پیامبر، بیک
معنی است. که اولیای
الهی بعدی
(این همانی)
اولیای الهی
قبلی آنان را
دارند. که همه محمد
و علیٌ زنده و
حتی همه پیامبران
زنده گذشته ها
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٤٥٢٨
میگوید ما أهل
بیت محمد، مانند
أهل بیت
أنبیای بنی اسراﺌیل
هستیم . جه (بنی
اسراﺌیل)
پیامبران یهود،
و یا همه پیامبران
ولایتهای شش
گانه نوع
بشری، که
اسراء ومعراج
کننده بعرش
الهی اولی
العزم مربوطه میباشند.
وسالکان آنها
که جوانان و
(بنی یا
فرزندان) و
(ابناء الهی)
اولیای الهی خود
هستند، که
طالب اسراء
بمراتب الهی وعوالم
بالاتر
هستند، که
باید پروازکنان
عروح و معراج
داشته باشند.
و سالکان تمام
أنبیا أهل بیت
پیامبران اولی
العزم خود
هستند، که شش
اولی العزم در
نوع بشری بوده
اند. تا ٥٥ قرن دیگر،
اولی العزم
بالاتر وتازه
تر، وبا اسراء
بسطح الهی
بالاتر برود.
که مهدی موعود
زردشت ومحمد
خواهد بود.
أهل بیت
کاملان الهی
بازگشته بخلق میباشند،
که این همانی مقام
الهی وشهودی اولی
العزم خود را
دارند .

امام باقر
در حدیث ٤٥٩٠
که قاﺌم در
أهل بیت،
مانند عیسی
مسیح است.که مورد
بحث و اختلاف
میباشند. یعنی
قاﺌم هر سالک
پیر کامل
الهی، با مقام
حسینی پنج تن
ولایت محمدی است.
ولی قاﺌم
مورد تصوٌر
مردم که زنده
باشد، ولی در
چاه سامره، یا
اخیرا جمکران
غایب باشد
نیست. که جز
بازی آخوندهای
شیعه مشرک و
خرافاتی فریب کار
مردم نیست.

امام رضا
در حدیث ٤٥٩١
میگوید مسیح
که در (شُرُف)
مرگ شد، بحقٌ
ما ولایت
محمد، خدا را سوگند
داد. که
خداوند نیز
اورا بنزد خود
بالا برد. که
برخی میگویند مسیح
اعدام نشد. و
با جسدش نزد خداوند
رفت. ولی مسیح
در شهود آخر
خود نور مرتضوی
ایلی بود، و
با مرگ قبل از
مرگ او بود،
که بنور مصطفوی
و برای نخستین
بار رسید . که زردشت
نرسیده بود. و
معراج روح
مسیح ، برای
شهود نور
مصطفوی پدر
آسمانی او و
عرش گبریال
جبرﺌیل بود،
که معراج عرشی
خود نمود. و شش
قرن بعد، در
صورت تازه مولا
علیٌ در جهان
متولد، ودر
خانه و طریقت
و دامان الهی محمد
تجیسٌم
انسانی مقام الهی
نور مصطفوی
مسیح پرورش
یافت. که روح مسیح
یا علیٌ،
توانست بنور
قاﺌم برسد. و
تا هفت هزار
سال بعد روح محمد
و علیٌ و همان
روح مسیح، در
ولایت مهدی موعود
محمد، آخرین
کامل ولایت محمدی،
و نخستین کاشف
نور ربٌ رحمان
در( نوع فوق
بشری)، و
ولایت برتر
مهدوی، با هشت
شهود تجلٌی
الهی را خواهند
بود. که روح محمد
وعلیٌ نیز
خواهند رسید. اگر
که سلوک الهی با
مهدی را
نکنند، تمام کرامات
کسب شده خود
را از دست میدهند.
مانند هر انسان
بشری امروز، که
کرامات تولدات
بشری قبلی و
الهی خود را،
با نداشتن سلوک
الهی با ولایت
برتری قبلی،
خود همه را
ازدست خواهند
داد .

امام باقر
در حدیث ٤٦٠٠
میگوید،
دانیال
پیامبر که
رؤیاهای او معروف
در ولایت
زردشت و موسی
است، و قبرش
در ایران است.
با محبٌت (ما
ولایت) محمد بود،
که تعبیر
وتفسیر
احادیث و
رؤیاهای سالکان
خود را میکرد.
و تمام انبیای
بنی اسراﺌیل یهود،
شاخه های مصری
و ابرانی آن،
از دیانت سلوکی
ولایت چهارم
زردشت بوده وهستند.
که چون سلوک الهی
با ولیٌ الهی
آن ولایتها،
که زنده
باشند. و
خداوند بطالبان
لقای الهی معرفی
کرده باشد.
خواهند توانست
بشهود چهارم
نور مرتضوی
(ایلی یا
ایلیا)
میرسند. که همان
(ایلی و علیٌ)
مرتضوی
میباشد. که
مولا تجسٌم انسانی
نور مرتضوی زردشت
بود. آنگاه این
شاهدان نور
مرتضوی، در
تولد بهتر
بشری خود، مانند
خود زردشت، در
ولایت برتر
وتازه تر مسیح
سر سپردگی الهی
دارند. که خود
نیز بنور
مصطفوی برتر
برسند. که
مسیح نور
مصطفوی را نخستین
بار کشف نمود.
ومسیح تجسٌم انسانی
نور مرتضوی
شد. که بعدا در ولایت
محمد باز روح مسیح،
وهمان صورت
تازه علیٌ،
توانست بنور
قاﺌم ششم با
محمد برسد و
با عرش رحمان هفتم
پیامبر گونه
بخلق بازگشت.و
همان تولد
دیگر مسیح بود
که برای خود
گفته بود. و
اینک مسیحیان اختلاف
درباره این
بازگشت مسیح دارند،
که برخی همچنان
منتظر میباشند.
تا در نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد، روح محمد
و مسیح علیٌ
شده ،خود نیز
بنور ربٌ رحمان
برسند. و
هربار تولد
روحی الهی شده
بجهان، صورت نوعی
و اسم و صفات ،
وکرامات
وامکانات
عقلی و ارادی بیشتری
دارند. که از هزاران
برابر
میگوﺌیم . أهل بیت
همه انبیای اولی
العزم، تنها
کاملان همان
ولایتها، و با
درجه پیامبری همان
ولایتها میباشند.
تا با مهدی
بمقام برتر
برسند. و اگر سلوک
الهی کنند.
والاٌ مانند
انسانهای
بشری فراموش کرده
عهد الست خود،
امتیازات
وکاملات
وکمالات و
شهودهای تولدات
پیشین بشری خود،
که با
ولایتهای
الهی قبلی آدم
ببعد داشتند، آنها
را از دست
میدهند. که بنسخ
ومسخ مجدد
انواع حیوانی میروند.وچون
أهریمن ابلیس
سقوط بجهنٌم
دارند. تا بار
دیگر از
نردبان انواع بنوع
بشری مجدد،
دوباره و حتی
صد باره که
رسیدند، همین سلوک
الهی تا نور قاﺌم
را خواهند کرد،
که باید
برسند. که
فرمان (کن فیکون)
الهی برای (شدن
و تکامل) نوعی بالاتر
میباشد. تا همگی
وحتی ارواح انواع
أتمی ومادون
أتمی، پس از
عبور تکاملی از
انواع گیاهی و
حیوانی وبشری وفوق
بشری، باید بخداوند
الله (أهو)
بازگردند. که بفرض
محال در
أبدیٌت بی پایان
رسیدند، هنوز بخداوند
(هو) بیرون از هستی
ها نرسیده
اند.

امام سجٌاد
در حدیث ٤٦٠٩
میگوید که بخاطر
محمد بود، که
آدم آفریده الهی
شد. که هر کامل الهی
محمدی خود نیز
آدمی،و با مقام
آدمیٌت برتر
از آدم
باستانی و نخستین
اولی العزم
الهی میباشد.
زیرا بخاطر
شهود پنجم
محمدی، زمانی روح
آدم باید بنور
قاﺌم برسد.
ولی روح محمد
در تولد نوع
فوق بشری هفت
هزار سال بعد
از بعثت او،
باز در جهان و
در عصر ولایت مهدوی
متولد میگردد.
که آنگاه سرسپرده
آخرین نواده الهی
خود مهدی، و
نخستین اولی
العزم نوع فوق
بشری، بتواند بنور
رحمان، و شاید
بعرش ربٌ برتر
از رحمان برسد.
که باید رسید.
وتا بی نهایت ارباب
نوع بالاتر در
پیش هستند. آنگاه
کاملی الهی مهدوی،
در آینده خواهد
گفت، که بخاطر
مهدی بود، که خداوند
آدم و هستی را
آفرید. آفرینش
در یک تولد، و
نیز (آفرینش)
با کسب ( فرٌ و
شهود) تجلٌی الهی
بالاتر است .

امام باقر
در حدیث ٥٥٠٨
میگوید علیٌ گفته
است، ملاﺌک
سال ها استغفار
خداوند کزدند،
که وسیله ای
الهی نداشتند.
که همه أهریمنان
ابلیس سقوط مقام
روحی در نسخ
ومسخ مجدد
بجهان نمودند.
که امروز
قشریهای همه ادیان
ومذاهب غیر
سلوکی و غیر
الهی مشرک خداوند
وولایت الهی هستند.
که (ولایت های
فقیه) فاسد را
برپا مینمایند.
این ملاﺌک در
تولدات قبلی،
فرشته گونه
وسالکان موفق
با اولی العزمهای
پیشبین را
داشته اند.
ولی اینک که
ولایت برتر محمدی
را دارند،
برای سلوک تا شهود
قاﺌم اقدام نمیکنند.پس
دوچار
قهقراهای نسخ
ومسخ مجدد
میشوند. زیرا
تنها هدف خداوند
وخواسته اورا انجام
نمیدهند. که
منکر علٌت
آفرینش هستی،
و قاتل و آزار دهنده
اولیای الهی برتر
محمدی
میباشند. که پیامبر
آنان را
قاتلان أنبیا میگوید.
أهل بیت محمد
کاملان الهی محمدی
میباشند،که پنج
بار در تولدات
پیشین خود، هربار
یامبری و در
یک ولایت الهی
شده بودند، که
اینک در ولایت
ششم محمد
بقاﺌم و
پیامبری
برتری رسیدند.
تا نوبت تولد فوق
بشری آنان برسد.
که اگر تسلیم ولایت
باز برتر مهدی
نشوند، تمام کرامات
خود را از دست خواهند
داد. و سقوط بمراتب
حیوانی مجدد
خواهند نمود.

امام صادق
در حدیث ٥٥٠٩
میگوید که
تمام ملاﺌک،
یعنی سالکان،
در زمین و
آسمان دارای ارواح
مدبٌر الهی خود
هستند، که
تکامل مینمودند.
که بولایت و
أهل بیت محمد رسیدند.
والاٌ عدم تسلیم
بولایت برتر محمد،
تمام امتیازات
الهی و
تجلٌیات الهی تولدات
پیشین خود را
از دست میدهند
و بقهقرا
میروند. که
شامل (أهل
کتاب) سالک
ولایتهای قبل
محمد
نمیباشد.که
آخوندهای فاسد
اینگونه افرادی
هستند، که تکاملات
تولدات پبیشین
خود را ازدست خواهند
داد. بقول پیامبر
مسخ مجدد
میمون و خوک
بجهنٌم جهان، بهترین
بخت آنان خواهد
بود. که ممکن
است مار ومور،
و حتی در فسخ وگندیدگی
گیاهی، و رسخ
و رسوخ جمادی،
وحتی وسخ و
چون چرک در
انواع تحت جمادی
سقوط مقام الهی
روح خود را
بنمایند. تا چقدر
اکنون دشمنی خدا
وولایت خداوند
بنمایند. که آخوندهای
شیعه علیٌ دوچار
این بد بختی ها
خواهند شد.
زیرا خود را(
آیت الله و
حجٌت الأسلام)
میخوانند. و با
انبوه مفاسد و
عقده های روانی
باز لباس روحانیٌت
برتن میکنند.
که خداوند
بباطن آنان
قضاوت دارد
ونه بظاهر
آنان. که فریبنده
عوام کور دل میباشد
ومیلیونها
انسان را از
فرصت تکامل روح
آنان محروم
میکنند.

امام باقر
در حدیث ٥٥٧٣ میگوید
که ( رجال
أعراف) یا کاملان
الهی شناخته مراتب
تجلٌیات الهی
تا عرش رحمان،
برترین
صاحبان
کرامات، و
بهترین (خلق و
آفریده) های خداوند
هستند. که
کمالات و
الهامات و عقل
الهی، و
معرفتهای شهود
تجلٌیات الهی
را دارند. و
احوال و
رؤیاهای
ملکوتی و شهودی،
برتر از
کاملان مسیح
را دارند. که
حتی عیسی مسیح
خبری هم از
مقام تجلٌی برتر
ربٌ رحمان را
نداشت. که
محمد تنها بعرش
رحمان رسیده
بود. و هر کامل محمدی
میرسد. تا
نوبت مهدی
موعود برسد ،که
نوع فوق بشری و
ولایت هفتم و
برتر مهدوی آغاز
میکند. که سالکان
نوع فوق بشری وولایت
او را، چون روح
محمد وعلیٌ وهر
کامل محمدی طول
زمانهای
آینده بدان خواهند
رسید.

امام صادق
در حدیث ٥٦٤٤ میگوید
که سوره (
همٌزه و لمزٌه
) در قرآن، دریاره
محمد است. که
دارای حقٌ بیشتر
از دیگران شد.
دیگر أنبیا
شهودهای مقدماتی
محمد را
داشتند. و کاملان
زردشتی ومسیحی
و بوداﺌی نیز
دارند. ولی شهود
نور قاﺌم را
ندارند. ومحمد
و علیٌ نیز
شهود برتر از
نور قاﺌم را
ندارند، که با
ولایت مهدی
موعود،
درتولد نوع
فوق بشری، بنور
تجلٌی الهی
بالاتر، رحمان
وحتی عرش ربٌ
برتر از رحمان
میرسند. که باید
برسند. که روح هر
موجودی در
هستی بفرمان
کن فیکون أزلی
أبدی الهی باید
برسد.

امام باقر
در حذیث ٥٦٤٥ میگوید
گفته خداوند، که
خویشتن را
نکشید، که
بیهود گفته باشد
. میفرماید
یعنی أهل بیت محمد
را نکشند. و
حتی بی اعتناﺌی
و ناباوری
بمحمدهای زنده،
اولیای الهی محمدی،
بقول پیامبر در
حکم قتل أنبیا
از نطر خداوند
گناه میباشد.
(یهود یهوه) طلب،
سالکان ولایت زردشت
وابراهیم وموسی
هستند. که اگر قشری
و بدون وسیله
الهی در
علبادات باشند،
شرک وجهنٌم پروری
کرده اند.

امام صادق
در حدیث ٥٦٥٢
میگوید، اینکه
دو انسان در
قلب با هم
نیستند. یعنی در
عشق باهم
نمیباشند.
میفرماید
درباره عشق بعلیٌ
زنده، و
هرکامل الهی
علیٌ زنده سالکان
خود میباشد. و
اگر خداوند معرفی
کرده باشد. که
عشق دیگران
بخاطرخدا،
بخصوص بآخوندهای
قشری شیعه یا
سنٌی، أثر عشق
عبادی علیٌ را
در سلوک و
شهود چهارم مرتضوی
ندارند.
پیامبر که عشق
بولایت الهی
را، شرط برتر
الهی برای
سالکان
میگفت، افرود که
شرط مهمتر از
عشق بولیٌ
الهی میخواهم بگویم.
و آن شرط نفرت داشتن
از دشمنان
ولایت است.
یعنی دوری مؤکٌد
سالکان در
پیمان با
ولایت محمدی،
که از
آخوندهای مدٌعی
خدا شناسی ودین
شناسی
بنمایند. که با
عشق وباوری
بولایت های
فقیه سفیه
باشد. که هر
آخوندی مذهبی
تآسیس کرده، که
رساله ای چاپ
میکند. که
اینان دشمنان
خدا و اولیای الهی،
وقاتلان أنبیا
میباشند، که پیامبر
گفته است.

امام صادق
در حدیث ٥٦٨٧
میگوید که گفته
خداوند،( عمل صالح
و صعود کلام)
بنزد خداوند
در دعاها و
عبادات، تنها بشرط
بودن (ما
ولایت) الهی
زنده است. که ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
وسیله توسٌل
عبادی میباشد.
که هر پیر
کامل حسینی هر
سالک و در ولایتهای
ششگانه بشری،
بدون وسیله
الهی عبادت نمودن،
شرک ورزی میباشد.
پیر کامل را
خداوند بطالب
لقای الهی در
رؤیا بوی معرفی
مینماید. تا
مبادا دعاﺌی بدعا
کننده باز
نگردد. و
بصورت او کوبیده
نشود. که صورت نوعی
نسخ ومسخ را
خواهد داشت. و
در کارما ها
دارد .

ابن عبٌاس
در حدیث ٨١٦٣
نقل کلام پیامبر
را مینماید،
که سه چیز احترام
خدا را دارد،
که نظیری هم
ندارند. یکی (
نور کتاب خدا). ولی
نه کتاب قرآن
عثمانی، بلکه
(نور صورت پیر)
الهی بمعرفی خداوند،
کامل حسینی که
خود (قرآن ناطق)
سالکان خویش، و
حتی محمد و
علیٌ زنده ای برای
سالکان خود
میباشد. و
دیگر
(حکمتهای) الهی
از( عِترت
محمد). که پیر
حسینی تنها
میراث دار پیامبر،
و وارث مقام الهی
او در هر زمان
میباشد. که بقول
پیامبر ٣١٣
نفر همیشه زنده
در جهان وجود دارند
.

امام صادق
در حدیث ٨١٧٨
میگوید ولایت ما
أهل بیت (قُطب
قرآن) میباشد.
ولی نه قرآن
عثمانی، بلکه
(ولایت و قرٌه)
های شهود
اولیای الهی
است . که نور
قاﺌم و عرش رحمان
برترین
میباشد. تا
عصر ولایت مهدوی
در ٥٥ قرن دیگر
برسد. که
اولیای مهدوی (قطب
قرآن و قرٌه)
های شهودی تجلٌٌیات
الهی برتر خواهد
بود. و تمام کتابهای
مقدٌس ادیان غیر
سلوکی ششگانه
را افرادی غیر
الهی نوشته
اند. ونه خود پیامبران
اولی العزم،
ومنسوب کتابها
بآنها .گرچ از
برخی کلام پیامبران
خود جمع آوری
کرده باشند.

امام حسن
مجتبی در حدیث
٨١٨٢ میگوید
که أهل بیت و
امامان از ما هستند،
که ( حقٌ خلافت)
محمد را دارند.
ولی نه خلافت
و حکومت سیاسی
اسلام بنام محمد.
که برای حکومت
مبعوث نشده بوده
اند. بلکه برای
(خلافت سلوکی).
که امامان
امٌی شده،
(خَلَف) یکدیگر،
در هر کامل
الهی زنده،
صاحب مقام جسینی
از پنح تن آل عبا
را برای سالکان
خود دارند.
(خلیفه) خلف
بعدی وبرای (سَلَف
قبلی) در
اولیای وفات یافته
است.که نیاز
بولیٌ زنده
برای توسٌل
حضور ذهنی
سالک میباشد.
که بجای دیدن خداوند
نامرﺌی، صورت
یک تجلٌی الهی
را تمرکز
وخطاب عبادی مینماید.
وهمیشه با
أذکار توحید دفع
شرک احتمالی،
که آفریده
خداوند را
بجای خداوند
وسیله خطاب عبادی
نموده است. که
حتی شاهدان قاﺌم
و نور رحمان،
و حتی شاهدان بفرض
محال، خداوند
( الله أهو)
همچنان وسیله الهی
را دارند ونه
خداوند (هو) . واذکار
توحیدی خود را
دارند، که
خداوند هو
بیرون از هستی
ها میباشد.
الله عربی شده
أهو است. یعنی این
( اله و مقام
تجلٌی) الهی وسیله
تألٌه من سالک
هست، ولی هنوز
خداوند هو نمیباشد.

پیامبر در
حدیث ٨١٩٥ میگوید
در اسفار خود،
مبادا قرآن را
بسرزمینهای
دشمن ببرید. که
قرآن عثمانی
در حیات پیامبر
نبود. بلکه
(قرٌه های) شهودی
خود را بدیگران
مخالف سلوک الهی
نگوﺌید. که باور
کنندگان، نیز خود
باید در سلوک الهی،
بقرٌه های هفتگانه
محمد برسند.
که (قرآن) یعنی (دوقرّه)
قاﺌم و عرش رحمان
است. و هر کامل محمدی
زنده سالک، (
قرآن ناطق) او میباشد.
اینک کتاب قرآن
عثمانی،
برخلاف دستور پیامبر،
بیشترین کتاب اسلامی
است. گرچه خود
قرآن و قرٌه
های محمدی نیستند
باز نیاز
بتفسیر باطنی
از أهل علم
الهی دارند.

پیامبر در
حدیث ٩١٥٣
میگوید شما را
سفارش أهل بیت
خود میکنم .
ونه تنها امامان
آشکار گذشته،
بلکه کاملان
الهی زنده حسینی
هر زمان. که
امامان امیٌ
سالکان خود
میباشند. و
پیامبر از ٣١٣
کامل الهی زنده
در جهان
میگوید . که
یکی از آنها
برای توسٌل عبادی
سالک کافی میباشد.
اگر خداوند معرفی
رؤیاﺌی بسالک
طالب لقای الهی
کرده باشد.
وتوصیه پیامبربرای
احترام بسادات
و آخوندها،
وحتی بامامان
حقیقی
درگذشته نیست.
بلکه پیوستن بولایت
کاملان برای کسب
تربیتهای الهی
و شهودی از
آنان میباشد.

خواننده گرامی
بخاطر صبری که
در قراءت این
مقاله ها
مینماﺌید،
شما را دوست دارم.
وپاداش شما را
خداوند در
ژنتیک روحی خواننده
صبور وباور
کرده لزوم
سلوک الهی ثبت
مینماید. پس
باید از
خداوند پیر
حسینی مناسب
احوال خود را
خواسته باشید.
که دررؤیا خواهید
شناخت . بشرط استعداد
و صداقت و
قدرت عشق ورزی
و آینده نگری الهی
داشتن . آنگاه از
همان لحظه
نخست چنان احوال
زیباﺌی پیدا خواهید
نمود، که بمیل
خود و عاشقانه
و جدٌی دنباله
اعتقائات الهی
تازه خود را
خواهید گرفت.
ولی ما دراین مقاله
خلاصه بیسار فشرده
هر حدیث مربوط
بأهل بیت را
آورده ایم.
ولی سفارش
مؤکٌد دارم،
که بأصل هر حدیث
و شماره آن در
وبسایت این
نویسنده مراجعه
فرماﺌید . و چندین
هزار حدیث
نبوی بیشتری
نیز هست. که ما
در حدود ٩
هزار حدیث را
با أصل عربی و
ترجمه دقیق
آنها، و تفسیر
سلوکی وشهودی آنها
را بتفصیل
گفته ایم.
گرچه درهر
زمان بررسی
این گفتارها ،
انسان الهامات
لدنٌی و الهی
بیشتری خواهد یافت.
که مکمٌل هم،
ولی ناقض یکدیکر
نمیباشند.
وهمین مقدار حدیت
برای خواننده عاقل
ومستعد
ادراکات عرفانی
والهی کافیز میباشد
. که بأهمیٌت
أهل بیت و پیر
کامل برسد. تا
با حدٌ آقل
کلمات پیر بکلٌ
حقیقت برسد. و
تنها با پیر
الهی ولایت محمدی،
میتوان تا عرش
رحمان بالا
رفت. ومعراج
والوهیٌت
واحوال و
افکار الهی یافت.
والاٌ دیگران غیر
سالک و درک نکرده
اهمیٌت سلوک الهی،
عملا در
حیوانیٌت نوع
بشری هستند.
که باید
تولدات با
فصول نوع بشری
بالاتری را بیابند.
که عقل وکرامات
لازم کسب
کنند، که از حیوانیٌت
نوع بشری بالوهیٌت
الهی برسند. و
(این همانی) مقامات
الهی و
تجلٌیات الهی خود
را بیابند. و
برگزیده خداوند
و محبوب او گردند.
و مبادا دوچار
تکرار گذشته
های نسخ ومیسخ
حیوانی گردند.
که صدها هزار
وحتی میلیونها
سال بعد، با
عذاب زندکی
های نوعی در
چهنٌم جهان پر
از عذاب ،
بهمین نوع
بشری کنونی
برسند. وکاری
را که اکنون
میتوانند بکنند،
بعدها پس از عذابهای
( جاوید مانندی)
انجام خواهند داد
. وراهی که
باید رفت، فرمان
کن فیکون و
شدن و تکامل میباشد.
که همه
موچودات، حتی روح
هر أتم ومادون
أتم، چه رسد
بانواع گیاهی وحیوانی
و بشری، و بی
نهایت انواع فوق
بشری، باید
بخداوند الله أهورمزدا
برسند. که
خواهند رسید.
و (این همانی) صفات
و کرامات و
امکانات و
قدرتهای الله
را خواهند رسید.
که همچنان باز
بخداوند ( هو
)بیرون از
هستی ها رسیده
نشده است.

2009-07- 30

M190

بهشت
وجهنٌم کجا
هستند؟

بهشت و
جهنّم بیشترین
نامی که در
همه زمانها
ومکانها
تکرار آن
میکنند،
ومعنی آنرا
ممکن است
ندانند. پس تصوٌرات
نا درست برحسب
آلودگی های
روانی خود خواهند
داشت. که
دونفر نیز مانند
هم تصوٌری ندارند.
همه پیامبران
نیز مدام تکرار
بهشت وجهنٌم مینمایند.
که تنها در سلوک
الهی منجر
بفهم درست
آنها،و برای تکامل
نوعی روان
بشری میباشد.
زیرا
انسانهای غیر
قادر درک امور
مهمتری، مانند
کودکان توان
تصوٌر و تصدیق
کافی را
ندارند. که
اگر والدین یا
معلمین بخواهند
تعلیم بدهند،
توان دریافت
مفهوم معلٌم
را ندارند. که پیامبران
الهی زنده
معلٌمین امور
الهی وسلوکی هستند.
تنها
بمستعدٌین
تکامل روان،
بمعرٌفی خداوند
میتوانند
برخی را هدایت
کنند. دو عامل مهمٌی
که برای جلب توجٌه
محصٌلین وجود دارد
،همان تشویق
بپاداش و یا
تهدید بعذاب مجازات
است. ودر
آموزش طبیعی حیوانات
این دو اصل
نیزهست. تشویق
یا پاداش، که گاهی
بیش ار حقٌ
شایسته آن
بوده باشد،
سریعا بمحبٌت
معلم خود
میرساند. و
تنها با عشق
ومحبٌت وکشش معلم
است، که فهم کلام
اورا در محصٌل
کودک، یا سالک
در اختیار اولیای
الهی میسٌر
مینماید. بقول
آن مثال چینی،
که دوستم بدار
تا مرا بفهمی .
والاٌ
انسانهاﺌی که
نطفه و آمادگی
محبٌت، و
شایستگی عشق ورزی
را نداشته
باشند، بخت
تکامل بیشتر
از نوع بشری
کنونی خود، در
ذات و ژنتیک روحی
خویش ندارند.
آنگاه پاداش
استاد نیز
أثری نخواهد
داشت. که حتی
پاداش دهنده
را احمق میداند.
پس در مقابل
این وضع،
(تهدید) کار
ساز خواهد بود.
تا نظر کودک و
محصٌل، و حتی
انسان بالغ و
سالک ضعیف را
جلب نمود. و
گفت اگر چنین
وچنان را
نکردی، دوچار مجازات
میشوی. حتی مجاراتی
فوری وهم
اکنونی، که
مقدمه ای لازم
برای آماده
نمودن کودک و
هر انسانی،
برای احتمال
فهم و ایجاد
انگیزه عشق ورزی
است. و در سالک
خطر مجازات
الهی در چهنٌم
و آتش و
کارماهای نوعی
سختری ذات و
روان انسان کم
عقل و خود سر
را، متوجٌه
معلٌم و
هرعاقل تر مینماید.

عملا هر
استادی
درمییابد که
اگر در أمر
(وعده پاداش)
هرچه بیشتر
مبالغه کند، و
یا برای
ترساندن طفل
کم عقل وخود
سر و هوسباز،
هرچه بیشتر در
اوصاف جهنٌم و
مجازات، مبالغه
و زیاده
بگوید، تأثیر
بیشتری در
محصٌل می
بیند. و اگر
ملاحظه شد،ٍ که
( تهدیدات و
وعید) با هر
مبالغه ای،
تأثیری در طفل
ندارد، پس
منطقی است
بگوﺌیم، اساس
بشری کنونی
شخص نادرست
بوده
است.گوﺌی خداوند
و طبیعت خطا کرده،
که روح شایسته
برای نوع حقیری
چون میمون، در
نطفه انسانی
آفریده ونگاه داشته
است. پس با مرگ زود
رس چنین انسان
بی استعدادی
باید در( اساس
آفرینش)بار
یگر بنسخ ومسخ
حیوانی شایسته
قرارگاه روحش
در نطفه مادری
حیوانی ببرد،
که بجهنٌم جهان
میگوﺌیم . یا
همان جهان
فارسی و
جهانوم
یونانی، که در
ترجمه تورات جدید
بابل، که(
بایبل) خوانده
میشود، که بمرور
زمان در صحرای
عربستان (قریش
زردشتی)
مکٌه،و
یهودیان در
شهر (یثرب )که
بعدا (مدینه
الرسول)
خوانده شد.که تنها
مدینه( شهر و
جایگاه دین
ورزی) روش محمدی
شد. چهنٌم
وجحیم ثابت
ماند. که پیامبر
بیشتر از نار یا
آتش میگفت. پس
جهنٌم تأثیر
تهدیدی بیشتر
دارد. یا همان تکرار
تولدات نوعی مجدد
حقیرتر، برای
چنان ذهن های
کودنی، که
شایسته زندگی نوع
بشری خوبی را
نمیباشند. که
اگر همین زندگی
بشری برای
مستعدٌین درک
بیشتر مناسب
بوده باشد، پس
آنان عملا در
(بهشت و بهتر
شده) هستند.
وهمان هدف خداوند
از آفرینش،
بخصوص از انسانها
است. پس بهشت بهتر
شدن ذهن
وروان، و
جهنٌم
فرستادن روح
کودنی بنوع حیوانی
مناسب او است.
تا باز بجهان
تکرار گذشته
ها کند. در هر
حال زندگی جهانی
جز عذاب نیست . رنج
حفظ حیات نوعی
کنونی، و سپس هرچه
که توانسته
شود، بهتری
نوعی وصفات
وکرامات بالفعل
نوع بشری کنونی
خود را افزایش
بدهند، که هدف
خداوند در أمر
سلوک الهی میباشد.
ما در این مقاله
میخواهیم
مشکل بهشت و
جهنٌم، که فکر
خواننده باور
کننده آن، و
حتی مشغول کننده
فکر منکران
آنها میباشد،
روشن کنیم. که حاصل
تجربه زندگی و
مراحل سلوکی نویسنده
میباشد. شاید که
مفید خواننده گرامی
باشد. خلاصه اینکه
دنیا هم بهشت
است و هم
جهنٌم. که ارواح
و ذات أصلی هر
موجود تعالی یافته،
از نوع حقیر
تر قبلی، در
نوع بهتری بار
دیگر بجهان
رسیده است.و
کرامات و
امتیازات حیاتی
بالفعل
موجود، و
کرامات بالقوٌه
قابل تحقٌق و
بالفعل شدن،
برای امکان تولد
در نوع بهتر
بعدی، باز در جهان
میباشد. پس احساس
لذٌت و راحتی ورضایت
مییابد. که
باز بتعالی بیشتری
برای فهم
اعماق بیشتری
از هدفهای
الهی برای خود
و برای هستی
را تصوٌر کند.
وتثبیت آن در
ذات ژنتیک روحی
خود نماید، و
(ملکه و
سایبرنیتیک)
کند. که حتی
پیری و مرگ، نتواند
صفات تازه را
از ذات روحی
او بگیرد. که
با آن صفات
تازه، باید نوع
بهتر وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه بیشتری
بیابد. که لذٌت
بیشتر زندگی،
و عذاب کمتر
نارساﺌی نوعی
را داشته
باشد. که (
کرامات بالفعل
وبالقوٌه)
ماهیٌت روحی والهی
وملکوتی و غیر
مادی دارند. و
تنها سلوک الهی
بفورمولهای مقرر
عوالم الهی،
میتوان بآنها
رسید . که سلوک الهی
ومعلٌم الهی بمعرفی
خداوند،
یگانه راه
رسیدن ببهشت،
و بهتری نوعی
و دفع خطر
داﺌم جهنٌم
کارماها،
وتکرار گذشته
ها در آینده
ها میباشد. که
همان (نظام سلوک
الهی) است که
تبلیغ آن
میکنیم. و
أنگیزه نوشتن این
مقاله، و
خواندن خواننده
گرامی میباشد.
انسانهاﺌی که
اکنون درک
بیشتر از
اهمیٌت سلوک
الهی را داشته
باشند، شانس
توفیق در این سیستم
تکامل روح و
نوع بشری ، که
خداوند آغاز
گرپیدایش اولیه
ما و مدام وساﺌل
تعالی سلوکی
ما را فراهم کردهاست.
وخود نیز در
باطن ذات روانی،
ما دستکاری اصلاحی
و در تخلیه
وتحلیه مینمایند.
وخداوند خود نیز
تجلیه های هفتگانه
نوع بشری را بما،
در دل وروان
ما (اراﺌه رؤیاﺌی)
میدهد .این احساس
اهمیٌت سلوک الهی،
و دیدن هم
اکنونی
واحوالی آثار
مثبت آن در دل انسان،
او را تشویق بپاداش
هم اکنونی، و
پاداشهای عظیم
تر بعدی
میرساند. و فرار
از خطر جهنٌم
های تکرار گذشته
های حیوانی در
نسخ ومسخ و
حتی فسخ ورسخ
ووسخ، برای
ارواح
ناشایست
زندگی نوعی بهتر
در پیش دارند،
که مجازات الهی
است. که مچازات
یا چوب خدا
صدا ندارد و
اگر کسی این چوب
و عقاب را
شایسته گردد،
دواﺌی ندارد.
مگر دوای تلخ
آن، صبوری و
بناچاری. و
الاٌ در صدها
هزار وحتی میلیونها
سال، در زندگی
های انواع حقیر
نسخ ومسخ میباشد.
که در جهنٍم جهان
یا( کارما و
گارمه وجرم )
است. وچاره
أندیشی تنها
در فهم فلسفه
سلوک الهی، و
شناخت خداوند
در تجلٌیات
شهودی او و
ازجمله درک
معنی سلوکی و
شهودی بهشت و
جهنٌم میباشد.

این بهشت بهتر
ونیکو تر شدن،
که زندگی نوعی
بهتر در چهان است،
بی نهایت سطوح
ومراتب ودرجات
دارد. که دو
بهشت مانتد
هم، در دوکس نیست.
که ما اصطلاحا
از
موچودیٌتهای(
نوعی و فصول نوعی)
میگوﺌیم. که
بتوان تصوٌر
بهتری داشته
باشیم. که شاید
زودتر بدرک
وفهم موضوع و
اهمیٌت آن برسیم.
که موجب رضایت
خداوند، و کمک
او بما ،
بتحقٌق
هدفهای الهی در
خودمان و در دیگران،
و حتی در طبیعت
هستی ودنیا خواهد
بود. و بقول پیامبر
بهشتهای خداوند
شمارش ندارند.
و فاصله هر یک
از دیگری، در
مکان و در مقام
و الوهیٌت پانصد
سال میباشد.
گوﺌیی زمان لازم
برای رسیدن
ببهشت بالاتر
است. پس تولدات
نوعی در جهان
را لازم دارد،
تا انسان
کرامات و شروط
لازم را بدست
آورد که ببهشت
بالاتر برسد.
و از نوع حیوانی
بشری بنوع فوق
بشری فرشته گونه
متولٌد گردد. که
از ٥٥ قرن دیگر
دز جهان، در
تن و ظهور
قدرتهای عقلی
و اخلاقی
وتمدٌنی آنها خواهد
بود. واکنون
ما در سلوک الهی
خواست خداوند
وکمک او، هرچه
زودتر و جدٌی تر،
بهشت کنونی خود
را ببهشتی بالاتر
ببریم. و الاٌ
اندانسته وجاهلانه
و حتی احمقانه
بعبث و باطل کرامات
کنونی ونیکوی خود
را، تبدیل بگونه
جهنٌمی میکنیم.
که مجازات
جهنٌم بدتری در
نسخ ومسخ صدها
هزار سال دیگر
بدنبال دارد.
تا فرمان (کن
فیکون) الهی
را لاجرم و
بدون جرم و
فساد روان
انجام بدهیم. که
عاقبت هر روحی
انجام خواهد
داد. چه سعادتی
که اکنون
کرامات حیاتی
و عقلی واحوال
خود را بشتر و
دامنه وسیعتری
بدهیم. که
جنٌت و(جنان)
بهشتی، یا
همان (گنان)
عقل الهی و
عرفانی که اولیای
پیشین
میگفتند کسب نماﺌیم.
و با زمان
مسابقه بگذاریم.
و بجای زمانهای
دراز
قهقراها، حتی زمانهای
دراز پیشرفت
وتکامل را
زودتر کسب کنیم.
و شاهدان عرش رحمان،
در سیستم ششم
ولایت مصطفوی محمدی،
تا هفت هرار
سال نیانده را
هم اکنون طی میکنیم،
ونیازی بتولدات
بشری نداشته
باشیم. مگر در
عصر ولایت
هفتم مهدوی که
ار ٥٥ قرن دیگر
آغاز میگردد.
تا برای سبقت گرفتن
بیشتر با
زمان، با کسب
شهود عرش ربٌ
برتر از نور
رحمان، چهار
صد هزار سال
بی نیازی بتولدات
جهانی خواهیم داشت.
که باز در
انواع بالاتر
زمانهای میلیونی
بهشتهای سوم
انتظار عرشی،
بنفع روح
وژنتیک روحی ما
خواهد بود .
باهفت سال
سلوک الهی، از
هفتاد سال
زندگی بشری،
برای هفت هزار
سالهای،
موجودیٌت الهی
روح در عوالم الهی
داریم که
انتظار عرشی
میگویم .

بهشت بهتر
شدن نوعی، در
جسم و تن و ذهن
وعقل و در روان
ناخودآگاه، و
رسیدن بروح
الهی در
شاهدان نور
قاﺌم شایستگی(
چهار بعدی) شدن
میباشد. و
انسان بشری (
سه بعدی) وحیوانات
(دوبعدی) هستند.
وجودی چهار
بعدی، در تن و
ذهن و روان و
روح الهی
است.که ابعاد
بیشتر در
آینده های
بالاتر همچنان
منتظر
شایستگان
امروز ما، وپس
از سلوک و
شهود نور
قاﺌم میباشد.
(جنٌت وجنان) عربی
همان ( گنان) هندی
و عقلهای عرفانی
اولیا است. و
فردوس و فروهر
و فرهه زرشتی
میباشد. که ما
از تصوٌف ایرانی
(آریاشدکان)
در روح الهی شده
میگویم. که
همان راه
ومقصد پیامبر
بوده، که ستایش
فراوان کرده
است. فردوسی
که فرکاملان
بافت، و عارف ایرانی
شاعر شاهنامه
را صاحب نام
مقدٌس فردوسی گردید.
که ( فردیس) و
تجسٌمی الهی
در تن بشری و
عقلی و روانی الهی
داشت. و هر
سالک شاهد
مقام ششم نور
قاﺌم، از هم
اکنون (فرشته
با فرٌ) الهی
میباشد. که زمانی
نیز پیامبرگونه،
در بین چند
سالک خود بمعرفی
خداوند،
زندگی کرد، که
بهشت اول او
بوده است.
گرچه کمی گرم است.
ولی قهقراﺌیان
اکنون در بهشت
چهارم موعود
آنان، از تولد
پیشین،
وتکاملاتی که درسلوک
الهی کرده بود
میباشند. که بهشتی
گرم است. ودر واقع
برای تولد
آینده آنان، جهنم
اول آنان است،
که کمی خنک وقابل
تحمٌل میباشد.
تا در جهنٌم چهارم
خود در جهان،
در عذاب کدام نوع
حیوانی نسخ
ومسخ شوند.
محمد و (قریش)
مانند همه پیامبران
واولیای الهی
وسالکان آنها،
کارشان (قرٌه
گیری) وتمرکز
عبادی در
وسیله الهی
بوده است. ودر
(عبادت و آباد کردن)
ذات خود برای تخلیه
وتحلیه سلوکی بوده
است. که عملا
انسان نیز
آرام میگیرد.
وتنها کاری که
سالک میکند، اینکه
کاری نکرده باشد.
تا مراتب الهی
کار خود را
بکنند. تا
تجلیه های هفتگانه
الهی بروش
مصطفوی محمد، در
دل سالک و در رؤیا
دست بدهد. قشری
های مذهبی در
همه ادیان، چون
زردشتی و
مسیحی و
مسلمان، أعم
از سنٌی یا
شیعی و یا بهر
نام دیگر،
بدترین کارماها
وعقب روی های مقام
روحی را
دارند. که
قشری و مشرک و
آخوند پرست میباشند.
والاٌ سالکان الهی
هر شش ولایت الهی،
از آدم کیومرث
تا محمد، بهر
دینی رسمی و
اسمی که در
جهان میبینیم
وابستگی
تدارند. گرچه بین
آنها زندگی تا
وقت مرگ میکنند.
چون زبان و
اخلاق وعادات
و عقاید آنان
را میشناسند.
گرچه غیر
سالکان خود را
بخطا مؤمن میدانند.
که قرآن بآنها
میگوید،
نگوﺌید مؤمن
هستیم، بلکه بگوﺌید
(مسلم) میباشیم.
که مسلمان
قشری، در
تسلیم بولایت و
دین خود
نمیباشند .

اینک و
امروز
مسلمانان
بخصوص خوانندگان
گرامی، در فهم
حقایق عرفانی
ولایت محمدی،
و حتی فهم
حقایق ولایتهای
الهی مسیح وزردشت،
اگر جهنٌم را جهان
بدانند،
نردیک تر بحقیقت
شده اند. که جهنٌم
آینده
حیوانیٌت بدتر
از امروز
خواهد بود.
والاٌ هم اکنون
غیر شاهد
قاﺌم هنوز در
حیوانیٌت نوع
بشری میباشند.
ولی در پلٌٍه
ها وفصول نوع بشری
آخر. ما باید بپلٌه
های بالاتر
انواع فوق
بشری تعالی
بیشتری برسیم.
که بهشتهای بهتر
از بهشت امروز
ما است. که
موعود
تکاملات شهودی
تولدات گذشته
ما میباشد. که
کمی گرم است. و
بهشت خنک تر
ومطلوب تر را
در نو.ع فوق
بشری در پیش داریم.
زندکی نوعی در
چهان، در هر
حال ومقامی
بهتر یا بدتر
باشد، در واقع
زندگی پر از
رنج و عذاب و
محرومیٌت و
سختی و خطر و
کشتار و
مزاحمتهای
طبیعت و
انسانهای
جاهل، وحتی جهل
ما که بخودمان،
عذاب را
میأفزاﺌیم.
ناچار با این
رنحها، که
برای سالکان نیز
بلایای سلوکی
و داوطلبانه
آنها، که خداوند
هر بیشتر
بدهد، که سپاس
بیشتر دارند.
زیرا (بلا و
عذاب وفتنه ها
و امتحانات) پر
محنت الهی،
انسان را
ناچار میکند.
بعمق و فهم
خود و دیگران متوسٌل
شود، وچاره
جوﺌی نماید.
که عقل بهتر رنجهای
جهانی را کمتر
میکند. و (بد
عقلی) ها
وخودسری ها، و
عاشق بعقل حقیر
خود بودن، هر
لحظه رنجهای شدید
تر و تازه تر بانسان
میدهد. که اگر سعادتی
بود، بتوان در
بلایای
سلوکی، راه درست
زندگی و کسب
عقل وروان و
حتی مقام الهی
بهتری بیابیم.
که خداوند
قبلا راه سلوک
را پیشنهاد کرده
است.اگر کسی
که مایل باشد
راه الهی را برود،
و تکامل ومدرک
الهی درستی تکامل
خود را ، در
شهودهای
رؤیاﺌی بیابد.
که گاهی
سالکان جدٌی وعاشق
و صبور، با اطاعت
از دستورات سلوکی
پیر خود، چنان
جدٌی وعاشقانه
پیش میروند، که
گوﺌی یک شبه ره
صد ساله میروند.
که یک (شب
عبادی) و
سلوکی سالکان،
بیشتر ار
عبادات صد
ساله دیگران است.
که از قشری عملا
عبادتی هم ندارند.
که چهنٌم پروری
مینمایند. و
این عشق و وفا
داری دلیل شایسنگی
سالک است. که چنان
جدٌی میباشد.
وسالک صادق در
تسلیم و پیروی
پیر، بایدآل کمال
میسٌر نوع بشری
در شهود نور قاﺌم
روح القدس جبرﺌیل
میرسد. که اگر
شایسته پیامبری
از نظر الهی بود،
بشهود هفتم عرش
رحمان
وبازگشت پیامبرگونه
بخلق میرسد.
تا نوبت مهدی موعود
برسد. که ٥٥
قرن دیگر، با
کشف نور تجلٌی
الهی بالاتر
از روح القدس،
بنور رحمان
وحتی عرش ربٌ
برتر از رحمان
میرسند. که
باولایت وروشهای
الهی تر او،
که هزاران برابر
عقل نوع بشری
را ، لازم
برای درک عرفان
و حقایق الهی
بالاتر را
دارند. آنگاه
مقام روحی برتر
و عرفان
والاتر از ولایتهای
بشری خواهند بود.
گرچه همه ولایتهای
قبلی، چون کلاسهای
یک مدرسه است.
وبا قبولی هر
نسلی از
محصٌلین، همچنان
نسلهای تازه
تر وارد،
کلاسهای
اولیه میشوند.
که ارواح تمام
انسانها، در
فراوان فصول نوع
بشری، و حتی
از انواع حیوانات
و گیاهان، و
در تمام فصول آنها،
زمانی بنوع
بشری وفصول فراوان
آن میرسند. تا
بانواع بی
نهایت برتر
انواع فوق
بشری، تا خداوند
الله
أهورمردا
باید پیش رفت. که
روح هر أتم و
فراوان انواع دون
أتمی نیز بدان
میرسند. و همه از
نردبان انواع
بالا آمده،و
بشر وفوق بشر
میشوند. که
بازگشت همه بسوی
خداوند گفته شده
است.

خلاصه اینکه
بهشنت و جهنٌم
هم اکنون در
برابر ما هست،
که در آن
زندگی میکنیم
. برای کاملان الهی
بهشت نخستین رورانه
آنها است.
گرچه کمی کرم
است وگاهی سرد.
وبرای سالکان ولایتهای
ششگانه که
محیط بهشت ولایت
را دارند. که
کمی گرم وسرد
عزلتگاه سلوکی
خود را دارند.
ولی موقٌت هفت
ساله وشاید
کمتر. اگر
جدٌی در تأمین
شرایط لازم را
فراهم نماید.
و غیرسالکان
در بهشت موعود
الهی آنها ،
از تولد پیشین
بشری خود، چون
مراتبی پیشرفتهای
سلوکی و شهودی
را داشته اند.
و یا قشری های مذهبی
که بهشت خیالی
خود، که جهنٌم
پزوری سخت
آینده آنها است
. شایستگان سلوک
الهی همیشه در
تذکٌر مراتب الهی
هستند. که دل
آرام ندارند،
و نمیدانند چه
باید بکنند.
گوﺌی آینده بهتر،
آنان را بسوی خود
دعوت میکند.
که میتوانند
بخداوند مراجعه
کنند. ودر
افکار
وتنهاﺌی های خود،
بخصوص خلوت شبانه،
که بهر شکلی
که محیط بآنها
آموخته عبادت
دارند. ضمنا
از خداوند بخواهند
پیر الهی آنان
در رؤیا بآنها
معرفی نماید.
که اگر پیر
کامل معرفی
شده، در هر دین
ومذهبی بوده
باشد،
ارتباطی دینی با
آنها ندارد.
چون زبان
وافکار
واحوال مردم قوم
خود را
میشناسد، امیدوار
بهدایت آنان
میباشد. و پیر
کامل هر
ولایتی الهی، سالکان
خود را بشهود نهاﺌی
اولی العزم خود
میرسانند. پس
خداوند تا حدٌ
میسٌر در
سرنوشت
وکرامات
بالفعل او و
بالقوٌه طالب
لقای الهی است.
پیر مناسب او
را بوی معرفی مینماید.
واگر سالک
استعداد شهود
برتری داشته
باشد، در آغاز
خداوند پیر با
ولایت برتری
را بوی معرفی میکند.
در ولایت محمدی
پیر امل، خود واصل
بشهود هفتم عرش
رحمان است .پس سالکان
خود را اگر
جدٌی باشند،
ودر تولدات قبلی
وبالأخره،
ولایت مسیح را
بکمال رسیده،
وحتی بپیامبری
آن رسانده
باشد، اکنون
با ولایت محمدی
بنور قاﺌم روح
القدس، وبرای نخستین
بار میرسد. و
این همانی مراتب
الهی واولیای الهی
خود را پیدا میکد.
که از أهل بیت پیر
و پیامبر خود
میشوند. که از
اولاد الهی
محمد، وحتی از
عیال خداوند
میشوند. که
مسیح خداوند
را پدر خود
میگفت. که
همان مقام
الهی نور
مصطفوی او
بود. و شش قرن بعد
روح مسیح در و
ولایت محمد،
وبا تجسٌم انسانی
مقام مصطفوی
محمد، که روح
مسیح در صورت
و تن علیٌ بود،
بنور قاﺌم
ونجات از نوع
بشری رسید. که
پس ار هفت
هزار سال بهشت
سوٌم انتظار عرش
رحمان در ولایت
مهدی، هفت
هزار سال بعد،
با هزاران
برابر عقل متولد
میشود. تا پاکسازی
عمیق تری در
ژنتیک روحی خود
بنماید. که
اینک
نمیتواند عیب بودن
بسیاری از صفات
خود را بفهمد.
که آنگاه از
آنها متنفٌر،
و قابل ترک از
عادت و
سایبرنیتیک
روان شود. وپس
از چهار صد
هزار سال بهشت
سوم انتظار
عرش ربٌ برتر
از رحمان، خود
باحوال غیر
قابل تصور ما
میرسد. که حیوان
دوبعدی و بشر
سه بعدی،و در
نوع فوق بشری چهار
بعدی خواهند
بود. که تصوٌر چگونگی
موجودیٌت
آنها را
نداریم. و در
انواع باز
بالاتر تا
خداوند،
موجودیٌٍتهای
پنج و بیست و
صد بعدی و
بیشتر در پیش
هستند.
متوالیا شبیه
تر بصفات و
اخلاق و عقل و
قدرتهای الهی
میتوان رسید.

مشکل
امروز روان و
ناخودآگاه ما،
که أصل وجود
ما میباشد،
أسیر داشتن
عادات و اخلاق
وآثار توحٌش
حیوانی از
تولدات پیشین
حیوانی، وحتی نوع
بشری میباشد،
که مانع از
رسیدن روح ما بنوع
فوق بشری و
بودن همین معایب
روانی است .
عقده های
عقیده شده انسان،
و عادات ملکه گردیده
جاهلانه و
قهقراٍی انسان
هستند. چه رسد که
کمبودها و
لوازم تازه ای
را باید فراهم
کرد. که تنها در
سلوک الهی بمعرفی
ولیٌ الهی و پیشنهاد
خداوند است، میتوان
تخلیه وتزکیه
نفس وروان، و
پاکسازی معایب
خود را نمود.
تا بتوان بتحلیه
و زیبا سازی، و
حلاوت احوال الهی
بتقلید از پیر
کامل الهی رسید.
که پس از
تأمین شرایط لازم
تا شرط کافی
بداوری الهی،
بتجلیه های هفتگانه
ولایت محمدی
میتوان رسید.
که شهود ششم قاﺌم
شرط الهی برای
نجات از نوع
بشری روح ما
میباشد. تا در
نوع فوق بشری هفت
هزار سال بعد،
چه شرایطی
خواهد بود. که
باولایت مهدوی
بنور رحمان و
حتی عرش رب ٌ
برتر از رحمان
رسید. و این أنگیزه
ما در این مقاله
أهل بیت ولایتهای
الهی میباشد.
و من عقاید و
از محل
تجربیٌات خود
را بیان
داشتم. ولی
چون خواننده
فارسی زبان من
أکثرا مسلمان
است. و سنٌیان
بمحمد و
شیعبیان بمحمد
و علیٌ ایمان
ثابت دارند،
پس من نیز
برخی از کلام پیامبر
وامامان را، که
نه هزار حدیث
آنان را ترجمه
وتفسیر سلوکی نموده
ام که در
وبسایت هست.
مقدار کمی از
أحادیت نبوی
پیامبر یا
گفته های ولوی
بعنوان أهل
بیت، و از
کاملان الهی
که تنها
وساﺌل الهی برای
ارتباط ما با
خداوند و
آینده های نیامده
هستند ذیلا نقل
میکنم. و
ملاحظه تأیید
پیامبر
وامامان، و
تمام اولیا و صوفیان
الهی، که خود
را نیز در تصوٌف
ایرانی میدانم.
که صوفیه نیز
(آریا شدگان
جمشیدی) چون محمد
و امامان میباشند.
بامید جلب تمایل
و باوری خواننده
گرامی میباشم.
که بأصل سلوک الهی
و تجلٌیات الهی
برسد. همان
گونه که ملاٌی
رومی، رهبر
مذهبی سنٌی حنفی
بشعاع الهی
رسید. و تا
کنون برای بسیار
ار متفکٌرین
جهان ارزشمند
است. و یا
هزاران عارف
دیگر، که همین
راه الهی را
رفته اند. که
این نویسنده با
آزادی بیانی که
در آمریکا دارم،
و دور از
آخودنها
دشمنان خداوند
هستم. چه سنٌی
آنها یا شیعه،
که باید قدر
این عصر آزادی
نسبی فکر را بدانم.
واز وساﺌل
معحزه آسای کامپیوتر،و
در لحظه ای در هر
کچای کره زمین
میتوان باهم
ارتباط داشت، که
خداوند همه
پیشرفتهای علمی
و تکنولوجی را
برای ما فراهم
که ما راه خدا را
بهتر
بپیماﺌیم.

پیشنهاد
این نویسنده که
با هر حدیثی
که میخواند و
بسیار مختصر
مییاشد، این
است که بأصل حدیث
برحسب شماره
آن ب(وبسایت) این
نویسنده مراجعه
نماید. که
بهنر وبیشتر
بمنظور پیامبر
و اولیای الهی
برسد. که مفاهیم
دینی وازجمله مفهوم
بهشت و جهنٌم
را بداند. و
فریب نظریٌات
قشری نخوریم. که
باعث اتلاف عمر
کوتاه، و عمر
باقی مانده نوع
بشری ما نشود.
و دوچار کارماهای
نسخ ومسخ نگردیم.
و قبلا از
خواننده و
خداوند پوزش میخواهم،
که نتوانسته
باشم حقٌ مطلب
را بیان کنم.
وحتی آنچه بدل
از خداوند
دارم میگویم،
و یا عیب نوشتن
وتألیف. که هنر
نوشتن و
ادبیٌات
نوشتن را رعایت
نکرده باشم.
که خواننده گرامی
خود اصلاح میکند.
ولی در هر حال (
حدیث عشق) الهی
است. که هرچه
تکرار شود باز
تازگی خود را
دارد. وعشق همان
سلوک الهی
عاشقانه و
داوطلبانه
انسان عاقل و
شایسته کمکهای
هر لحظه ای خداوند
میباشد. حدیث عشق
و دل را،(
شنونده عاشق)
میفهمد. حتی اگر
(عاشق گوینده)
نتواند آنطور که
باید و شاید،
اراءه بدهد.
آنگاه خواننده
گرامی با کمک
خداوند و پیر
الهی بمعرفی
خداوند، و
افکار عرفانی ولایت
محمدی، سالک
از هم اکنون احساس
احوال ویژه الهی
در دل خود مینمای.د
و هربار احوال
نیرومند تر
وتشویقی الهی،
وبهشت احوالی
وروانی بی
سابقه در انسان
سالک مییابد،
که بهشت خود
را عظیم تر
ونزدیک تر
بخداوند، و
ازجهنٌم سوزان
الهی در
أماتن، و دور
تر از أهریمن
آخوند قشری و
ابلیس فریب
کار میشود.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٠٥٨
در باره
آفرینش خود وهستی
میفرماید، که
خداوند آب را
غالب بر آتش
نمود. که این
آب مولا، آب عقل
انسان است که
آتش هوس
وحیوانیٌت
انسان را
خاموش و خنثی
مینماید. و
برطبیعت وحشی حیوانی
غالب میگردد.
که بطبیعت الهی
و بهشتی در
عقل فوق بشری میبرد.
که از هزاران برابر
عقل نوع بشری میگوﺌیم.
و عملا سالکان
هستند که با هدایت
وکمک ولیٌ الهی
حسینی بمغرفی خداوند،
برای شناخت تنها
وسیله ارتباط میسٌر
روان انسان سالک
با خداوند
میباشد. که
پیر و سالک
متعهٌد آن
میشوند. زمان
کوتاه هفت
ساله وکمتر، سلوک
را بطور جدٌی
وکوشا باشند. که
خویشتن داری از
دستورات و
تحریمات پیر
الهی خود
بنماید. ونه
تحریمات
آخوندهای قشری،
حتی از آنچه که
پیامبر بچند
پیرو خود گفته
باشد. زیرا
اولیای الهی تفویض
واختیار الهی
چند سالک خود
را دارند. و سالک
است که آفرینش
بهتر دارد. و
فرٌ و تعالی و
فروهر و
دیگرپاداشهای
الهی در روان
و عقل را دارد
.که تسریع در
پرورش خود میکند.
و با تسلیم خود
کمک بکار
مراتب الهی کرده،
که پاکسازی روان
اورا بنمایند.
که خانقاه پیر
الهی برای سالک
بهشت الهی است.
واحوالی که مییابد
بهشتی است.
ولو از مراتب پاﺌین
بهشت، وبا هر
شهودی که سالک
بهشتی برتر
مییابد. ودر شهود
عرش رحمان بهشتهای
چهارگانه و
چهارگونه خود
را دارد.
مراجعه بأصل حدیث
را توصیه میکنم
.

امام صادق
که معمولا نقل
کلام پیامبر
میکند، در
حدیث ٠١٢٤
میگوید أی کسی
که طالب علم
هستی، یعنی آگاهی
شهودی از عوالم
الهی و شهود
تجلٌیات الهی میباشی،
و از آینده
های خوب وبد
نامعلوم خود
نگران، و
فراری از گرفتاری
جهنٌم
کارماها میباشی،
مبادا دنیا
تورا غافل کند
که لذٌتهای
موقٌت دارد.
زیرا عقل
انسان حقیر تر
میگردد، که
خود احساس این
ضعف تدریجی را
نمیکند.
وبالعکس شهوتهای
مادی در انسان
قوی تر
میگردد، که
اشباع شدنی نیستند.
و هرگونه عادات
زشت و صفات نوع
حیوانی بشری
محکم تر خود
نماﺌی میکنند.
که گذر عمر را
سریع مییابد.
و دنیا جز یک مرحله
برای رسیدن
بتولد بعدی
نیست. تولد
بهتر بهشتی
ویا تولد
حقیرتر
کارماﺌی بحهنٌم
جهان. و در
همین جهان پر از
رنج و بلا.
امام تنها
شناخت پیر
کامل، که خانه
اش خانقاهی بهشتی
برای سالک او
میباشد. و
تنها حکمت
الهی و عرفانی
را تعلیم
میدهد. نه
کسانی که حکمت
عملی و سلوکی
را نداشته، از
حکمتها نظری
الهی میدهند.

امام صادق
در حدیث ٠٣٣٣
میگوید،
علمای مخفی
کننده، علم الهی
خود را
بدیگران
نمیرسانند. پس
در پلٌٍه های
اول جهنٌم
هستند. علمای
آخوند قشری که
آگاهی نظری هم
داشته باشند.
ولی آکاهی
عملی و شهودی ندارند.
که در قعر جهنٌم
میباشند. که
بجای هدایت
برای خود
یافتن، بفریب
کاری دیگران
ادامه میدهند.
که بدترین پلٌه
های جهنٌم را
دارند. پلٌه
های سرازیری
ونه پلٌه های
سربالاﺌی بهشتی،که
گوﺌی بآسمان
بالا میروند.
و غیر سالکان بعمق
ماده و جهالت
و تاریکی وسرمای
بی عقلی، ودر
آلودگی و زشتی
در (قبر تن) صورت
نوعی خود فرو
میروند.
انسانهای کامل
الهی عالمان مخفی
کننده نیستند.
ولی آخوندهای جاهل
با علم نظری و
غیر حقیقی از
امور الهی، و
یا عرفان دانشگاهی
که دکترا
دارند، جاهل از
امور علم عملی
الهی میباشند.
ولی خود را
نیز (آیت الله)
میخوانند.
گوﺌی (آیدی
ارسالی) از
خداوند هستند.
که بازگشتکان بخلق
دارند . و یا
خود را علامتی
الهی ومعحزه
ای الهی، و
قبله ولایت
الهی میپندارند.
که ولایتهای هر
(فقیه سفیه و
وقیح) دشمنان
خدا و انبیا میباشند.
و سرنوشت مردم
را بنام خدا
در دست میگیرند.
که فتوای مرگ
دیگران، وحتی اولیای
الهی را
میدهند. چه آخوندهای
شیعه مدٌعی کاذب
ولایت علیٌ،
منکر سلوک الهی
و خود را
وسیله الهی دانستن.
و یا آخوند سنٌی
که سنٌت خدا
وپیامبر برای سلوک
الهی را ندارند.
ویا بهرنامی دیگر
که مذهب سازی میکنند.
و برسر و کلٌه
هم میزنند، که
ریاست و خمس وغارت
مال مردم را
بیشتر کنند.
والقاب بزرگ برای
خود دست و پا نمایند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٣٧
میگوید دو گونه
عالم هستند.
یکی که با خبر
از علم است، که
بدان نیز عمل
مینماید. یا همان
سالکان میباشند.
و یکی که عالم
است و بدان
علم نمی
پردازد. یا
همان دکترای عرفان،
ویا مجتهدان
آخوند، که اجتهاد
و جهد سلوک
عملی را ندارند.
پس جهل کنونی وجهنٌمی
داغ تر و
تاریکتر عقلی
در مسخهای حیوانی
دارند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٣٤١
میگوید در
جهنٌٍم
آسیابی هست،
که کلٌه علمای
فاجر را آرد
میکند. که
مدٌعی علم دین
هستند ولی علم
سلوک الهی را
ندارند. که منکر
آن نیز میباشند.
وخود را (آیت خدا)
میپندارند.
ونیر در این
آسیاب،
قاریانی که در
مقابل پول
قرآن
میخوانند، و
نان قرآن
عثمانی را میخورند.
وبرسر قبرها
می نشینند.
ولی این (قرآن
قرٌه های)
سلوکی الهی،
یا (دوقرٌه) و
خورٌه قاﺌم
وعرش رحمان
است، که باید قراءت
و قرٌه گیری
شود. وتلاوت(
تلو الأخری)
از آیات و
شهود تجلٌیات الهی
را بنمایند. و
الاٌ آخوند
کسی است که
(أخوند) یعنی ناخوانده
و بیسواد از امور
الهی وشهودی میباشد.
واز حقایق
الهی خبر
ندارند. لذا پس
از مرگ دوچار
قهقراهای کارماﺌی،
در صورتهای نوعی
حقیر بجهنٌم جهان
را دارند.
ونیز این
آسیاب کلٌه
عارفان کاذب
را خورد میکند،
که مدٌعی
مراتب شهودی
تجلٌیات الهی میشوند.
و پیر الهی و
مربٌی الهی بمعرفی
خداوند را
ندارند. که
تقلید راه الهی
ولی پیروی
رهروی آنان
نمیکنند. که گناه
ستمگران را تجویز،
و اعمال حکٌام
و وزیران و
کارگذاران دولتهای
ستمگر را
بمردم تأیید
مینمایند. که
اینان باز سخت
تر جهنٌم دارند.
که ژنتیک روحی
و روان ناخودآگاه
کنونی خودرا
سیاه تر و
آلوده تر
مینمایند. ولی
سالکان روان
خود را مدام پاکسازی
با خویشتن
داری مینمایند.
کمپلکس ها و
عقده های خود
را که بشکل عقیده
ظاهر میگردند
پاکسازی وتطهیر
مینمایند.

پیامبر در
حدیث ٠٣٥٢
میگوید زمانی
خواهد رسید،
که از قرآن
چیزی
نمیدانند.
وبرخی خود را
فقیه تر و
عالمتر از دیگران
میدانند. در
حیات پیامبر
قرآنی نبود.
که کتاب قرآن عثمانی،
با ناشایستگی
و دستکاری، و
بقول مولا
علیٌ، در نهصد
جای آن حذف واضافات
و تغییر
وتبدیل، در
مقابل رشوه و
پول دادند.
بلکه این قرآن
قرٌه های شهودی
ولایت سلوکی محمد
و علیٌ میباشد.
و یا سالکان
(مقتصد) با
مقاصد دنیوی وبا
أندکی اطلاعات
سلوکی و کسب شهود
مقدماتی، خود
را کامل الهی میدانند.
و صلات و
ارتباط خود را
با پیر الهی خود
قطع مینمایند
. و یا خود را
باندازه کافی
عالم دانسته،
واز دیگر
اولیای الهی
آگاهی ومعقولات
نمی خواهند.
پس روان آلوده
بعقده های خود
را هرچه
ببیشتر،و
عقاید بیشتر
مادی وقشری و
فلسفی
مینمایند. که
دورتر از راه
خدا و تقرٌبات
الهی میباشند.
پس دیگران
وخویشتن را
بیشتر فریب
میدهند.

مولی علیٌ
در حدیت ٠٣٤٢ میگوید
خداوند چند گروه
را بسه علٌت
عذاب جهنٌمی میدهد.
اعراب برای تعصٌب
آنها . که باز عرب
همان (أرب) و
بدون ربٌ
ومربٌی الهی،
که غیر سالکان
و قشری ها در
همه ملت ها میباشند.
وتعصٌب و لج
بازی عقیدتی
دارند. که حرف حقٌ
را نمیتوانند بفهمند.
که شاید تغییر
نظر در عقاید خود
بدهند. و نیز
دهقانان
فﺌودال وزمینداران
و مالکین، که
بخاطر
تکبٌرشان و ستمگری
برعایای خود
جهنٌمی میشوند.
و سوم امیران
و فرماندهان
در ستمکاری، و
فقیهان در حسادتهای
بین خود. چه آخوند
سفیه باشد،
ویا سالکی که
برخی ار مراتب
مقدماتی
شهودی را
یافته، وخود
را فقیه و
(پگیه) بیدار
شده در یک (
پگاهی)
صبحگاهی. میدانند
پس خود را چون انبیا
واولیای الهی،
دانای همه
امور الهی ودینی
وروحی میدانند.
که اولیای الهی
برای چند سالک
خود اظهار علم
میکنند و
پادشاهی الهی دارند.
که سالکان خود
نیز راغب بدین
پیوستگی بکاملان
الهی میباشند.
که مقام اورا در
رؤیای خود از
خداوند دیده
است. که تنها
شاهدان نور
قاﺌم و عرش رحمان،
از خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار
گشته ، و
یپگیه و فقیه الهی
میگردند. و قیامت
ومرگ بشری خود
را داوطلبانه تجربه
کرده اند .
ونیز بازرگانان
با خیانت، که کم
فروشی و بد
فروشی وتقلٌب
مینمایند.

امام صادق
در حدیث ٠٤٣٢ میگوید
کسی با ذرٌه
ای تکبٌر،
هرگز وارد بهشت
نمیشود. ولیهر
گس با ذرٌه ای ایمان
باشد، یا
آندکی اوم و
سلوک و وسیله الهی
پیر کامل باز
جهنٌمی نمیشود.
زیرا تولد بشری
بهتر از
امروز، در کرامات
و عقل
وامکانات ، در
تن و ذهن و
روان خواهد بود،
که میتواند بهشتی
در میان جهنم خود
بسازد. که
سالکان در
عزلتگاه خود
چنان میکنند.

پیامبر در
حدیث ٠٥٢٦
میگوید چیزی مانند
دستورات سلوکی
من، شما را
ببهشت نزدیک
تر واز جهنٌم
دورتر نمی کند.
که شرط پیوستن
سالک بولایت
پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند
میباشد. که
محمدی زنده و
قرآن ناطق سالک
است. وکاری
بدیگران
ندارد.

امام صادق
در حدیث ٠٥٨٣ میگوید(
أمر) ما ، یا
سلوک الهی و
دستورات عبادی
پیر کامل حسینی
بمعرفی خداوند،
هر کسی را
ببهشت مبیبرد.
و نفرت و بغض
بما ولایت، و
سرکشی از دستورات
در سالکان،
آنان را
جهنٌمی
مینماید.

امام باقر
در حدیث ٠٦٣٢
میگوید اگر
صدای احوال
شهودی ما را
می شنیدید،
شما را وادار
بتسلیم میکند.
و نه صدای
مرده. گوﺌی
صدای مراتب
شهودی چون رعد
و برق با مرک
میباشد.

امام باقر
در حدیث ٠٦٧٣
میگوید
دشمنان ولایت سلوکی
، بجای دو جوان
و( سرور أهل بهشت)
حسنین، و یا
کاملان الهی و
سالکان آنها. و
از دو سالمند
میگوید که أبو
بکر وعثمان
باشند. که
آزار پیروان
ولایت میدهند.
ونه شیعیان
قشری، بلکه
صاحبان شعاع
انوار شهودی
در کاملان
الهی.

امام صادق
در حدیث ٠٨٢٤
(ذات) اولیای
الهی را در
(علیٌین)
بالاتر های
الهی و
معراجهای
شهودی میگوید.
و منکران
اولیای الهی
را در ( سجٌین)
جهنٌم عمیق
سوزان، چون
سجن و زندان و
طلسم صورتهای
نوعی مسخهای حیوانی
مجدد در جهان
میگوید.که
قشری های آخوند
سنٌی یا شیعی
منکران ولایت هستند.

امام صادق
در حدیث ٠٨٢١
میگوید، سنگ سیاه
کعبه، در روز
قیامت خواهد گفت،
همه چه صادق
در ایمان
هستند ویا
کاذب، جهنٌمی
میشوند. هر
چیزی در طبیعت
گناه مخالف کاملان
و منکران
اولیا باشد.

امام رضا
در حدیث ٠٨٥٥
میگوید اولاد
غرق شده در
طوفان نوح،
ذات و سرنوشت
خود را داشته
اند. که هرکس
سرنوشت نتیجه
تکاملات
تولدات قبلی
خود را دارد.
که اطفال غرق شده
ومرده،
سرنوشت کنونی
آنها همین بوده
است تا تولد
بهتر بعدی را
بیابند.

امام صادق
ور حدیث ٠٥٥٨
میگوید (أمر) و
مموضوع سلوک الهی
سخت است .که جز فرشتگان
و أنبیا قادر
بدرک آن نیستند.
ولی فرشتگان شیعه
مستعد سلوک، و
أنبیا کاملان
پایان داده
دوره سلوک، تنها
کسانی هستند
که قلب ( مجتمع)
دارند، و
تحمٌل آن میکنند.
که فکر و دل
متمرکز و (جمع
و جم) گردیده در
سوژه الهی خود،
صورت پیر
کامل، نتیجه
شهودی و
علامات درستی
راه را در
مییابند.

پیامبر در
جدیث ٠٨٦٢
میگوید مرگ اطفال
در حوادث
طبیعی، بخاطر سرنوشت
آنها است. و
بخاطر پدران
آنها، و گناهانشان
است.که تزکیه
نفس سلوکی
نکردند.چه
اطفال در تولد
قبلی یا پدران
در تولد
کنونی.

امام سجٌاد
در حدیث ٠٨٦٣
میگوید کسی وارد
بهشت نمیشود،
مگر خالص و
آدم شود. که سالکان
در بهشت طریقت،
و بهشتهای
بعدی کاملان، تنها
پس از خالص نمودن
خود از معایب
ومفاسد و صفات
حیوانی است.
که از آدم پیر
کامل الهی خود
و مانند او
خالص میشوند.
که خلاصی از جهان
بشری و جهنٌم دارند.
که برتر در
تولد نوع فوق
بشری با
هزاران برابر
عقل نوع بشری
وکرامات
بالفعل
میباشند.

امام باقر
در حدیث ٠٨٦٤
میگوید کسی وارد
بهشت میشود،
که ولادت طاهر
دارد. که ذات و
استعداد در
این تولد،
نتیجه تکاملات
در تولدات پیشین
داشته است. که
عقل و امکانات
بالفعل سلوکی
با ولایت را دارد.
و یا سالکان
پس از مرگ قبل از
مرگ تولد دوم
الهی خود را
دارند، که از خواب
مرگ بیدار
میگردند. که
بهشتهای چهارگانه
و چهارگونه
اولیای الهی
را دارند. سالک
در تولد دوم
الهی در
بازگشت بخلق
تولدی طاهر
دارد.

امام صادق
در حدیث ٠٨٦٥
میگوید
خداوند بهشت را
طاهر آفریده
است.که همان خانقاه
پیر کامل
حسینی بهشت
سالک است.
وکسی وارد بهشت
میشود که
ولادت طاهر دارد.
که ذات او دارای
استعداد
سلوکی از قبل،
نتیجه کرامات بیشتر
از تولد پیشین
میباشد. و
دراین تولد
نیز گناهو
فسادی نکرده
است.که در
جوانی سلوک
نموده پس
سریعتر در
روان پاکسازی میشود.
و پس از
بیداری از خواب
مرگ قبل از
مرگ، ذات الهی
یافته است. که
بهشتهای چهارگانه،
نخست بهشت
روزها، و بهشت
دوم شبها، و
سوم بهشت
انتظار عرشی، و
چهارم تولٌد
نوع فوق بشری
آینده را
دارند. و
چهارگونه که
در تن و ذهن و
روان و روح الهی،
(چهار بعدی) را
دارند. که انسان
بشری سه بعدی،
وحیوان دو
بعدی، و
گیاهان یک بعدی
هستند. در
انسان حیات و حرکت
و عقل سه بعدی
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٠٨٦٧
میگوید حتی (
اولاد زنا)
نیز با عمل
(خیر) یا همان سلوک
الهی،
میتوانند بنجات
از نوع بشری برسند.
و یا با عمل شرارت
و گناه چهنٌمی
شوند. ماهیٌت اولاد
زنا مطرح نیست،
که هر روح
پرونده
تولدات پیشین
خود را دارد.
که سرنوشت کنونی
اورا تشکیل میدهد
که بدان متولد
میگردد. از
نظر پیامبر
وعرفا، ولد
الزنا یا زنا
زاده تنها
کسانی هستند،
که دشمنی با
ولایت الهی
میکنند. حتی اگر
(آخوند زنا
زاده) مادر
اورا عقده
شرعی کرده، که
شرع ابلیس
دارد. ولی شرع خداوند
ومحمد نیست.
که تنها
سالکان چه مرد
یا زن، ازدواج
وجفت وهم
نشینی وهم
سفری الهی با پیر
الهی دارند.
که پیر چه مرد
باشد یا زن. و
عقد آخوند
باطل وربطی
بامور الهی و
سلوک و حقیقت
های زندگی انسانها
ندارد. و تنها
ازدواجها ی
جنسی، یک عادت
اجتماعی وچشم
هم چشمی است. و
آخوند نیز
کاری برای عقد
کردن ندارد،
که بگوید یا
بکند، تا کسی
را حلال زاده یا
حرام زاده
نماید.

امام صادق
در حدیث ٠٨٦٨
میگوید اولاد مؤمنان
(عامل بایمان) ببهشت
میروند. اگر سالک
عامل سلوکی و
رسیده بمراتب
شهودی بوده
باشد. ویا بیک
ولیٌ الهی
پیوسته باشند.
که اولاد
مؤمنان مخالف سلوک
الهی، چون پسر
نوح است که با
بدان بنشست، و
خاندان نبوٌت خود
را ازدست داده
است. بقول خداوند
بنوح که از(
أهل تو)
نمیباشد. ولی اولاد
پدر جسمانی مؤمنان
واولیا،
اولاد الهی اولیای
خود نستند .که
سادات الهی گردند.
وسادات
جسمانی،
خاندان نبوٌت
أجداد الهی خود
را ازدست دادهاند.
که اینک تنها خمس
وزکات مردم را
میخورند. پس
جهنٌمی تر
میشوند.

امام صادق
در حدیث ٠٨٧١
میگوید، فریب
کاران جهنٌمی
دیگران، اگر توبه
سلوکی کنند
وارد بهشت میشوند
.گرچه بلایای
سلوکی و
امتحانات پر محنث
خداوند برای
آنها سخت است.
که پاکسازی بیشتر
روان لازم دارند.
و بقول امام صادق
قاتل علیٌ و
قاتل حسین، اگر
توبه سلوکی کنند،
باز بخشوده خداوند
شده، و دربهشت
کنار روح علیٌ
و حسین خواهند
بود. (مظلومین)
ستم دیده، همان
لحظه ستم دیدن،
ثواب الهی خود
را دارند. ولی ستمکاران
تا وقت مرک
مجازاتی ندارد،
که شاید توبه سلوکی
و جبران کند.

مولا علیٌ
در حدیث ٠٨٧٢
میگوید
مؤمنان الهی
در بهشت، مورد
طواف جوانان هستند.
که در بهشت
طریقت و
خانقاه اولیا،
سالکان جوان
طالب لقای الهی
طواف پیر
خواهند داشت.
که ثواب طرفین
خواهد بود.

پیامبر در
حدیث ٠٨٧٣
میگوید
خادمان بهشت،
بصورت
جوانانی هستند،
که برای خدمت شما
آفریده شده
اند. که در
بهشت طریقت و
خانقاه پیر،
جوانان (اسراء
طلب) یا همان
بنی
اسراﺌیل،و
سالک، تولد
کنونی آنها
برای خدمت بولیٌ
الهی است. ودر
واقع برای خودشان
میباشد که
خدمت پیر الهی
میگنند.و
انجام سلوک الهی
است.

پیامبر در
حدیث ٠٨٧٤
میگوید در مرگ
قبل ار مرگ
سالکان برای
شهود نور قاﺌم
روح القدس است،
اگر امتناع
کنند، جهنٌمی
داغ تر میگردند.
که از احوال
سخت سالکان
سخت تر است. و این
مرگ ارادی
آخرین امتحان
پر محنت الهی
برای سالک بخصوص
میباشد. که
ممکن است از
عبور پرده مرگ
نیز منصرف گردد.
که خود گناه عظیم
سالک میباشد. که
فرمان مرگ
رسیده از شهود
پنجم مصطفوی خود
را انجام نمیدهد.
و این چهنم
(فلق) است که
برای ابراهیم،
برهمن کامل الهی،
آتش آن سرد و
گلستان میگردد.
که عشق سالک
براه الهی خود
مانع ار ترس و
فرار از عبور
از مرگ قبل از
مرگ او میشود.
نمرود پادشاه (
آمرد و نامرد
و متمرٌد) و زن
صفت، ابراهیم تاریخی
را بآتش کشید.
ولی خداوند
کمک کرده ونجات
داد. و این
نمرود همان آخوند
قشری متمرٌد أمر
خدا، بهر دین
ومذهبی میباشد
که سلوک الهی نمیکند.

پیامبر در
حدیث ٠٨٧٥
میگوید جهنٌمیان
در قیامت، وقت
تولد مسخ آمیز
آنان بحهان،
بخداوند بزبان
حال میگویند.
که چرا ما را
سرنوشت جهنٌم
دادی؟ و
خداوند پاسخ میدهد،
شما را بزبان
نیز گفتم، که
مرا اطاعت
کنید ولی نکردید.
اگر رسول الهی
شما را معرفی میکردم
که باز اطاعت
نمیکردید.
سالکان صادق وحتی
قبل از شناخت پیر
حسینی،
خویشتن داری و
ترس از خدا را
داشتند. خداوند
نیز صداقت
آنان را دیده که
پیر اورا بوی معرفی
مینماید. و
دیدار پیر در
تن و در حضور
دهنی، همان زیارت
قبر امام حسین
است. که بقول امام
صادق ثواب حجٌ
و شایسته بهشتی
میباشد. زیرا دیار
سالک از پیر
در تن او، که
قبر روحش میباشد،
تا گزارش یک شهود
تازه خود را
بدهد، یک بهشت
بالاتر از خدا
دارد. که شهود
بالانر وعقل
بالاتر و
ایمان عمیق تر
مییابد. تا
بشهود نور قاﺌم
ایدآل کمال
الهی میسٌر
نوع بشری برسد.

پیامبر در
حدیث ١٠٥٢ با
سوگند میگوید
که ( موحٌد)
عذاب جهنٌم ندارد.
که سالک در توحید
و تمرکز در
وسیله الهی و
حضور ذهنی خود،و
در تمام دوره سلوک
آرامش دارد.
وچون مطیع
بود، بشهود نهاﺌی
و بهشتهای
کاملان الهی
میرسد. که
نولد نوع فوق
بشری بهشت چهارم
او است. وبا هزاران
برابر عقل وکرامات
نوع بشری که
شاید بنور
رحمان با مهدی
نیز برسد.

پیامبر در
حدیث ٠٨٧٦
میگوید اطفال
مشرکان
ومؤمنان
بپدران خود
میرسند. اگر اطفال
چون پدران
سلوک الهی
نکنند، ویا
اطفال مؤمنان
چون پدران خود
سلوک الهی کنند،
بمراتب الهی
میسٌر خود میرسند.
منظور پدران الهی
است. و الاٌ
پدران جسمانی
در سرنوشت
اطفال نقشی ندارند.
ومادران
جسمانی نقش
بیشتر از
پپدران دارند..پیرکامل
(حسینی) مرد،
چون مادر الهی
سالک است .که امام
زمان (حسنی) او،
چون پدر الهی
تمام سالکان
عصر خود هست.

پیامبر در
حدیث ٠٨٧٧ از وی
میپرسند
اطفال چه کرده
اند که بجنهٌم
یا ببهشت بروند؟
پیامبر
میگویند
خداوند بهتر میداند،
که آنان چه کرده
اند. که در تولدات
قبلی چه
پیشرفت تکاملی،و
یا اکنون چه
مشکلات تکاملی
در ژنتیک روحی
خود دارند.
ویا چه کمبودهاﺌی
داشتند. که در
عمر کوتاه
بطور طبیعی
تأمین گردد.
که بهشتی در
صورت نوعی وتولد
بهتر بحهان
بازگردند. ویا
در سرنوشتی سخت
در جهان
جهنٌمی باز
گردند. که
انسان چون هر موجودی
تکامل طبیعی
خود را در تن،
وآثارش در ذهن
خود آگاه ودر
روان
ناخودآگاه
پیدا میشود.
ولی انسان سالک
میتواند ،با
اراده و عشق وصبوری
وادراک عقلی بهتر
که حتی یک شبه
ره صد ساله را
برود. که
ولایتهای ششگانه
وسیله این سرعت
هستند. و
پیوستگی های مذهبی
قشری و آخوندهای
ابلیسی، زمینه
قهقرای سریع
را در نوع
تولد بعدی یک روح
را باعث میگردد.
سالک با عزلت سلوکی
تنها کاری که
میکند، اینکه کاری
خودسرانه نکند
مگر پیر گفته
باشد. والاٌ
خویشتن داری
سالک وکنترل
هوسهای حیوانی
روان او،
تکامل طبیعی
را چون گیاه و
حیوان دارد. که
(بی دینی) است.
ولی آخوندهای
قشری پیروان خود
را ب(بد دینی) وادار
میکنند. که
همان شرک
وولایت فقیه
پرستی است. که پیامبر
آنرا شیطان پرستی
میگوید .
والاٌ سالکان
ولایتها (به دینی)
را دارند. که رهروی
بسوی خدا را
سریعا میکنند.
که از هر شبی
رهروی صد ساله
و حتی ببیشتر میتوان
گفت.

امام صادق
در حدیث ٠٨٧٨
میگوید
پیوستن بپدران
الهی، نتیجه تقرٌب
آنها بخداوند
است. که چقدر
پیشرفت تکامل سلوکی
و روحی کرده
باشند. که پدران
الهی کامل،
نیز مراتب الهی
دارند. و
سالکان آنها اگر
که پیشرفتی در
تکامل روحی خود
بنمایند،
باید بمراتب الهی
پدران الهی
خود برسند، و
اکنون که زنده
هستند بشهود نهاﺌی
مربٌی الهی خود
برسند. ونه پس از
مرگ که هیچ دو
موجودی از نظر
شرایط ذاتی
وتکاملی
یکسان نیستند.
که در تولد
مجدد بعدی بجهان،
شباهت و یا در
کنار پدر تولد
قبلی باشند.
اکنون که زنده
هستند،
میتوانند در
کناریگدیگر،و
هم شهود الهی
باشند. گرچه هر
یک کمالات
عقلی و احوالی
ورؤیاﺌی
خودرا داشته
باشند. اینکه
مکانیزم مرگ
اطفال و شرایط
مرگ آنان
چگونه است،
مانند دیگر امور
روحی والهی،
امکان درک آن را
جز خداوند
نمیداند. و
تفسیرات ما در
حدود تکامل روحی
خویش،
میتواند برای خودمان
مفید باشد. نه
اینکه حقیقت و
علٌت مرگ زود
رس اطفال، یا
دیرکرد مرگ
سالمندان را
دانسته باشیم
. اما اولاد
غیر الهی
کاملان الهی،
هریک راه أزلی
أبدی بهتنر یا
بدتر خود را
میروند. دو
دختر نخستین پیامبر
و از مادر خدیجه،
که هر دو کمال روحی
داشتند،باز
این دو دختر،
عاقبت درک مقام
پدر خودرا
نکردند. ولی دختر
کوچکتر فاطمه،
در کودکی
استعداد
زیادی نشان
میداد. که
سمبول زنده و
مجسٌم (شهود
سوم فاطمی
)همه زمانها
گردید. مقامی الهی،
که بودا ( شیوا)
گفت وکشف نور
او نمود. و
زردشت (دغدو) و
مسیح (مریم)
گفت . و مهدی موعود
شاید (زینب کبری)
بخواند. که پیامبر
دختر فاطمه را
زینب بزرگ میخواند.
که این
نویسنده در
رؤیاﺌی، او
را در طبقه
بالاتر از محل
توقف مادرش
فاطمه دیدم.
که من چون
درخواست تکرار
کاری را که
شبیه احوال
مرگ و برق
گرفتگی داشت نمودم
.که مادر
فاطمی من گفت،
خسته ای
استراحت کن.
که چون بتولد
بعدی برسم،
مادر الهی زینب،
در طبقه بالاتر
چون نگبانان
مشعل بدست، در
دیانت و عرفان
میتراﺌی،
تکیه بر دیوار
با لبخند و
اشاره چشم و
أبرو، وعده تکرار
آن دستور چون
مرگ ارادی را
بمن نشان داد،
که نقش شهود سوم
نوع فوق بشری
خواهد داشت.
تا باز برای مراتب
شهودی بالاتر
خواهد فرستاد.
میترا دومین اولی
العزم، دو
فرشته محافظ
مشعلدار را
برای آیندگان
وعده داده بود.
که یکی همان (
شیوا یا فاطمی)
تحقق یافت. و
زینب در نوع
فوق بشری
خواهد بود.
وزردشت از سه
(سوشیانس)
وعده داد. که
مسیح ومحمد آن
تحقٌق یافت. و
سومین آن مهدی
موعود محمد خواهد
بود. که اینان کاشفان
قرٌه های شهودی
برتر میباشند.

پیامبر در
حدیث ٠٨٨١ میگوید
اگر که
بأندازه قلٌه
های کوهها
گناه داشته باشید،
در سلوک الهی
بخشوده
خداوند
میشوید. ولی
چون کسی گفت که
با زن مرده ای
در قبرش زنا
کرد، آنگاه
پیامبر برای تعلیم
دیگران گفت که
باید در نقطه
سختی بزنجیر
بسته شود. تا
خداوند ببخشد.
یعنی عملا اورا
در عزلت سلوکی
تا وقت نجات شهودی
محبوس کرد. که
بلایای سلوکی
را طی کند. که
هر سالکی
بلایای سلوکی را
دارد. تا چقدر
در کمیٌت وکیقیٌت
گناه داشته
باشند. بقول امام
صادق حتی قاتل
مولا علیٌ و
قاتل امام حسین
نیز، اگر توبه
کنند بخشوده چنان
گناه عظیمی میگردند.
امام حسین تاریخی
سرنوشت خودارا
گذراند. ولی قاتل
او بخود ستم
کرد. مگر با
سلوک و بلایای
سلوکی بیشتر،
گناهان خود را
پاک نماید. که
چه آثاری در ژنتیک
روحی میگذارد.

پیامبر در
حدیث ٠٨٨٢ بر قبر
یک یهودی که
چون با پیامبر
پیمان بست جان
داد. پیامبر گفت
خوشحالم که
کسی را از آتش
نحات دادم. که
روح سالک بهشت
بعدی را دارد.
که نخستین وسیله
الهی پیر
حسینی خود را
در محمد داشت.
(یهودی یهوه طلب)
وآرزوی لقای
الهی بالاتر
را دارد. که
قبلا مؤمن
بولایت ابراهیم
و زردشت بود،
که بولایت محمد
پیوست، که با
مرگ قبل از مرگ
سلوکی بنور
قاﺌم ونجات رسید.

امام صادق
در حدیث ٠٨٨٩
میگوید کفته قرآن،
کسانی که در
دوره (فترت) ونبودن
محمد مردند،
میگوید همان سالکان
امثال شما
هستند. که اگر
سرکش پیر خود کنند،
که همیشه در
جهان خواهند بود.
و هر شش ولایت الهی
نوع بشری باز (دوره
فترت) است. که در
واقع سالکان قبل
از پیمان در
فترت و اتلاف عمر
وکرامات
بالفعل خود میباشند.
ودر سلوک الهی
باردیگر کرامات
بالقوٌه خود
را بالفعل میکنند.و
با بلایای سلوکی
بیشتری جبران
میکنند. که
جوانان سالک
چنین اندوخته گناه
وانحراف در
ژنتیک روحی خود
نخواهند داشت.
پس زودتر و
راحت تر بنجات
و شهود نهاﺌی خود
میرسند.

مولی علیٌ
در حدیث ٠٨٩٥ میگوید
اولاد مؤمنان
با پدران در
بهشت، و اولاد
کافران با
پدران خویش در
جهنٌم هستند.
منطور اولاد
الهی کاملان الهی
اکنون در
خانقاه پدر
الهی، و در
آینده در
تولدات بهتر،
اما اولاد
جسمانی غیر
سالک با پدران
جسمانی خود در
جهنٌم جهان،
هریک سرنوشت
حیوانی خود را
دارند. که در
یک گلٌه حیوانی
میباشند ولی
باز رابطه ای
معنوی باهم
ندارند.

پیامبر در
حدیث ٠٨٩٧
میگوید در
معراج خود ابراهیم
را دیدم، که اطفال
مؤمنان را شیر
میداد وتربیت مینمود.
منظور کاملان الهی
زنده
ابراهیمیان
(برهمن و ره
رفته) الهی
هستند، که در
خانقاه خود، جوانان
طالب لقای الهی
را شیر و علم سلوک
الهی میدهند.
گوﺌی کودکان شیر
خوار هستند.
که احتمالا مؤمن
کامل الهی گردند.
و پیامبر در
معراج خود، در
عوالم عقلی وتفکٌرات
خویش چنین دریافته
وگفته است. و
تمامی اعمال سلوک
الهی را پیامبر
در تشبیهات و
تمثیلاتی بیان
داشته، که
عوام ساده دل نیر
توان تصوٌر
آنرا داشته
باشند. آب بقول
پیامبر،
معقولات
وحکمتهای ساده
الهی است که
برای عوام غیر
سالک مفید
ومفهوم میباشد.
تا آنان را زنده
نگاهدارد .
شاید که بعقل درک
اهمیٌت سلوک الهی
برسند. اما
عسل حکمتهای
الهی اولیای الهی
است که بین
خود میتوانند رد
و بدل کنند . اما
نهر شراب الهی
در بهشت و
سلوک حکمتها و
احوالی هستند،
که اولیای الهی
تنها برای خود
نگاه میدارند
.و این چهار
چشمه یا
رودخانه بهشتی
در همه
ولایتهای الهی
همیشه جاری هست
و با تفاوت
حقیقتهای
الهی آنها .

مولی علیٌ
در حدیث ٠٩١٣
میگوید برای هلاکت
یافتگان
جهنٌمی جای
عذری نیست.
زیرا عمدا
گمراهی را خواسته
بودند. که سلوک
الهی نکنند و
زندگی حیوانی
و شهوت بار را دنبال
نمایند. ویا بدتر
که فریب آخوند
قشری فریبکاری
را خورده ، که دین
ورزی مشرکانه
نمودند. و بقول
پیامبر حتی اگر
تمام عمر
رورها صاﺌم و
شبها قاﺌم
باشند باز در
قعر جهنٌم
میباشند. که
وسیله ارتباط
با خداوند و
بانتخاب
خداوند در
توسٌل عبادی نداشتند.
که دعایشان بخداوند
برسد. بلکه بصورتشان
کوبیده میشود.
که صورتهای در
نسخ ومسخ خواهند
یافت. (هلاکت) حلق
آویز شدن
هنگام ذبح
آنان در دوره مسخ
حیوانی
میباشد. ولی عکس
(ضلالت )
وجاماندگی و
گمراهی،
داشتن پیروی برای
خود سازی
درروان، که سالکان
پیرو اولیای الهی
دارند.

امام صادق
در حدیث ٠٩٢٢
میگوید که نگوﺌید
ما برای بقا
وجاودانگی
آفریده شده ایم.
زیرا بهشت های
الهی پایان
ناپذیر است. و
آتش چهنٌم نیز
خاموش شدنی
است. زیرا ما
از خانه ای
بخانه دیگر
منتقل میشویم.
که تولدات در
انواع روح فردی
را، از أزل تا
کنون ار مراتب
بسیار زیاد
انواع تحت جمادی(
دون أتمی) بانواع
مولکولی و
گیاهی
وحیوانی، و
فراوان فصول
نوع بشری
بامروز رسیده
ایم. که ما
انسانها هریک
بتنهاﺌی برای
خود نوعی
منحصر بخود
میباشد. که دوٌمی
ندارد. وهنوز
بینهایت
انواع فوق
بشری، و تا
أبد بی انتها
را در پیش
داریم . وتنها سلوک
الهی وسیله تعالی
و رفتن بنوع فوق
بشری است. ولی
غیرسالکان در
نسخهای بدتر
بشری، ویا
مسخهای حیوانی،
و فسخها
وگندیدگی های گیاهی
خواهند بود.و چمادات
را در رسخ و
رسوخ مادی میگوﺌیم.
ویا حتی بدتر
را در وسخ و
چون چرک بودن
میگوﺌیم . تا
دوباره وحتی صد
باره ، از دردبان
انواع بنوع بشری
برسند، که همین
سلوک تا نور
قاﺌم و علامت شایستگی
تولد فوق بشری
را بنمایند.

امام صادق
در حدیث ٠٩٢٦ میگوید،
از منٌت
خداوند برما است،
که وظایف
عبادی وسلوکی
برای شما مقرر
نموده ایم. تا
شما را خداوند
آزمایش کند. و
سالکان
ناخودآگاه
خود را پاکسازی
مینمایند. که
از صفات حیوانی،
وحتی صفات نوع
بشری فارغ گردند،
وشایسته صفات
واخلاق و
احوال و افکار
نوع فوق بشری آینده
بجهان گردیم.
که با تخلیه
سالک، و تحلیه
پیر الهی، بتجلیه
ها و داده های
الهی میتوان
بکمال رسید.
هفت شهود
میسٌر برای نوع
بشری، که شش
شهود آن واجب
الهی است. و
شهود هفتم عرش
رحمان، خاص
بازگشتگان بخلق
پیامبرگونه و با
ماهیٌتی الهی
میباشد.

امام باقر
در حدیث ٠٩٦٩ میگوید
شما سالکان
أهل بیت و
(عتقا )یا
آزادشدگان از بردگی،
و بخشودگان
شدگان از آتش
جهنٌم هستید.
چون با سلوک الهی
درجاتی از
پاکسازی
ناخود آگاه خویش
نمیکنند. که قهقرای
کارمای پس از
مرگ بجهان، در
صورتهای نوعی
حقیرتر دارند.
ولی شاهدان شهود
ششم قاﺌم در
نوع فوق بشری هفت
هزار سال بعد
بجهان،و با
هزاران برابر
عقل وکرامات و
امکانات حیاتی
و الهی ( معاد و
رجعت) بجهان دارند.

امام صادق
در حدیث ٠٩٧٩
میگوید چگونه میتوان
پذیرفت که أهل
دو دنیا ،یعنی
جهنٌمیان و
بهشتیان را در
یک خانه قرار
داد؟ که هرکس
در صورت نوعی
بهتر یا بدتر،
باز بجان برمیگردند.
که روح أصل
وجود انسان،
هرگر مرگ ندارد.
و از أرل تا
کنون و تا
أبد، مدام
صورتهای نوعی
نتیجه تغییرات
مثبت ویا منفی
ژنتیک روحی
خود را پیدا
میکنند. ودر
روح شخصی است. که
روح ذرٌات
أتمی را طبق طرح
سرنوشتی والهی
خود، در رحم یهم
ارتباط پیدا مینماید.
که روح فردی
بتواند درعمل
وشخصا تکامل ودرک
بیشتر پیدا
کند. ویا
بالعکس در
انحراف بگمراهی
و حقارتهای
نوعی
وکارماﺌی دوچار
گردد .

پیامبر در
حدیث ١٠٥٣ میگوید
گفته خداوند،
که پاداش نیکوﺌی
جز نیکوﺌی نیست.
زیرا بهشت
پاداش (توحید
سلوکی) است. که سالک
یگانگی
و(توحید
وواحد) شدن با وسیله
الهی بمعرفی خداوند،
میتواند پس از
تخلیه وتحلیه بتجلیه
های الهی
برسد. وبا مرگ قبل
از مرگ بحالت (
بی خودی) و
(صمدیٌت) برای دیدار
نور قاﺌم روح القدس
برسد. که شهود
هفت گانه، هریک
بهشتی برتر
وبا عقل
واحوالی نیکوتر
است. تا در
انواع فوق
بشری بتجلیه
ها و عقلها و
احوال الهی تر
نیز رسید . وکاملان
شاهد عرش
رحمان دربازگشت
پیامبر گونه
بخلق، برای چند
سالک احتمالی خود.
خداوند چهار بهشت
وعده میدهد.
که آخوندهای قشری
فاسد نیز، چهار
جهنٌم داغ تر
از یکدیگر
وعده دارد.
بهشت روزها با
احوال الهی
ومعصومیٌت، و
شبها در
رؤیاهای
شهودی و با
مرگ شیرین و
آرامی، ببهشت سوم
انتظار هفت
هزار ساله در
کنار عرش رحمان
خواهند بود. و در
بهشت چهارم تولد
نوع فوق بشری
را با هزاران برابر
عقل نوع بشری خواهند
بود. ولی
جهنٌمیان
روزها در
نابسامانی عقلی،
و شبها در
کابوسهای خوفناک،
که نمونه
هاﺌی از آینده
آنان است.و پس از
مرگ دردناک
وطولانی، در
(ملکوت همین جهان)
روحی عریان که
از تاریکی و
سرما یشبانه، یا
آتش نور خورشید
روزانه میسوزند.
تا جهنٌم چهارم
و تولد مسخ
آمیز را داشته
باشند. که سوزش
از امواج (رادیو
أکتیو) خورسید،
وحتی هر نار
ونوری میسوزند.
تا دوباره وپس
از صدها هزار
سال تعالی از
نردبان انواع
، بهمین نوع
بشری و شهود قاﺌم
باید برسند که
خواهند رسید .
تا بانواع فوق
بشری وتا أبد،
بنور الأنوار
الله أهورمزدا
رسد.

پیامبر در
حدیث ١٠٥٤
میگوید، بهشت
در (عمل) با
داشتن (توحید
سلوکی) میباشد.
که سالکان خود
را با نور صورت
پیر کامل،
ولیٌ الهی خود
بمعرفی خداوند،
یگانگی و این
همانییافتن ،
چون قطره ای
در دریا
میشوند. که
همان حال صمدیٌت
الهی در وحدت
وجود میباشد.
وقتی ماهیٌت ژنتیک
روحی شخص بشهود
برتر و مقام
ماهیٌتی بالاتر
میرسد که برای
نوع بشری، حدٌ
أکثر شهود نور
قاﺌم و عرش
رحمان میباشد.
وهمان حالت وحدت
وجود که (جزﺌی
در کلٌ) خود
ملحق میگردد.
گرچه آن کلٌ،
خود جزﺌی در
کلٌ بزرکتر میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٠٥٩ اطمینان
میدهد، که
خداوند (أهل
توحید) یا
سالکان در
سلوک الهی و
با کرامات
وشهود شگانه
نوع بشری، دوچار
آتش جهنٌم، و در
تولدات مسخ
آمیز بجهان
نمی شوند. که
غیر سالکان
قشری مذهبی،
بقول پیامبر بهترین
بخت و شانس آنان
مسخ میمون
وخوک خواهد بود.
و الاٌ مار
ومور وحتی گیاه
و ماده جمادی
نیر در انتظار
خود دارند .تا
فساد وگناه در
تولد کنونی
چقدرکمٌی وکیفی
داشته باشند.

پیامبر در
حدیث ١٠٦٠
میگوید دو
(أمر) موجب وواجب،
یکی مردن کسی پس
از (لا اله
الاٌ الله)
گفتن است . که
همان (أذکار
توحیدی) دفع شرک
سالکان هنگام توسٌل،
وتوجٌه بوجه وصورت
وسیله الهی
خود میباشد.
که دعای سالک بخداوند
میرسد و بشهود
بالاتری برود.
که پس از پیمان
سلوکی باید با
مرگ قبل از
مرگ، بیگانگی
و یکی شدن عشق
آمیز، با أصل
خود نور قاﺌم رسید.
و دیگری اینکه
ذکر (لا شریک
له) گفته
باشند. که
آخوندها شریک خدا
وولایت سلوکی خداوند
هستند، که
(ولایت فقیه) میسازند.
که (لا شریک)
اثبات نفی
سالک، در علاقه
داشتن با
مشرکان قشری
است. و با ولیٌ
الهی باید عاشقانه
توسٌل داشت، و
متنفرانه از دشمنان
ولایت الهی
قشری ها باید بود.
که بقول پیامبر
نفرت از دشمنان
ولایت، مهمتر
از عشق ومحبٌت
بولایت میباشد.
که با هر دو
باهم نمیتوان
زندگی نمود.
هم خدا وهم
خرما .

امام صادق
در حدیث ١٠٧٤
ذکر (لا اله
الاٌ الله) را واچب
برای بهشت رفتن
انسان میگوید.
که خود نمونه
ای از ( أذکار
توحیدی و
اذکار فاطمی) دفع
شرک احتمالی
بخاطر توجٌه ساله
بوسیله الهی خود
میباشد. که
دعایش بخداوند
برسد و بصورتش
کوبیده تحقیر
کننده نوعی نشود.
سالک بوسیله
الهی خود، حتی
اگر عرش رحمان
باشد، میگوید
( الهی هستی ولی
هنور الله نمیباشی
). که بفرض محال در
أبدیٌت مطلق بنور
الأنوار الله ربٌ
الأرباب
برسند، باز
این ذکر را
دارند. که
معنی الله، یعنی
خدا هستی ولی خداوند
(هو) بیرون از
هستی ها
نمیباشی . این
(أمر یا سلوک) الهی،
تنها دستور
الهی ودین ورزی
سلوکی با وساﺌل
الهی میباشد.

امام باقر
در حدیث ١٠٧٦
میگوید گفتن
(لا اله لاٌ
الله) یعنی سلوک
الهی شرایطی دارد.
که من ( امام
باقر وهر پیر
کامل الهی
وامام
سالک)یکی از
آن شروط هستم.
یعنی ذکر
توحیدی بخاطر
توجٌه بوسیله الهی
بجای خداوند
است. گرچه خداوند
خود وسیله وولیٌ
الهی مناسب
سالک را بوی در
رؤیا معرفی
نموده است. پس بدون
تمرکز وتوجٌه
بیک وسیله
الهی و در
پیمان سلوک
بودن، تکرار
این ذکر معنی نخواهد
داشت. که سالک بوسیله
الهی خود
میگوید، که
الهی هستی ولی
الله نمیباشی.

مولا علیٌ
در حدیث ١٢٤١ میگوید
آیا منکران محمد
و سلوک الهی
ولایت محمد رنده
،آیا منتظرند
که خداوند
مجسٌم در
برابر آنان
ظاهر گردد؟ تا
بگوید که بمحمد
باور نماﺌید .
و باید با وسیله
الهی و در
سلوک الهی، بشهود
و دیدار
خداوند در
تجلٌیاتش، که علامت
تأیید خداوند از
درستی راه (
دین ورزی)
سالک میباشد.
وباید بدیدار روح
القدس قاﺌم رسید.
که تنها ویزای
ورود بعوالم الهی،
ونوع فوق بشری
بالاتر میباشد.
تا بفرض محال در
أبدیٌت از بی نهایت
انواع فوق
بشری، ب(نور
الآنوار و روح
الأرواح و ربٌ
الأرباب) الله
رسید. که هنوز
نیز بخداوند (هو)
بیرون از هستبی
ها رسیده نشده
است.

امام باقر
در حدیث ١٣٣٧ میگوید
(حلول غضب) خدا
در قرآن، یعنی
دوچار (عقاب و
عقب روی) بجهنٌم
مسخ حیوانی
میشوند. حلول نور
قاﺌم کسب این همانی
انسان از مقام
الهی روح القدس
میباشد. حلول در(
(حال و در خلال)
ذات ژنتیگ روحی
است. و (قرآن عثمانی)
در نظر نیست. بلکه
(دو قرٌه شهودی
محمدی) سالکان
همان حلول
الهی میباشد.
ویا در ذات
روحی قهقراﺌی
غیر سالکان قشری
است، که حال
واحوال
حیوانی ورنج و
جنون و
پریشانی دارند.
جهنٌم جهان،
همان جهانوم
یونانی و
گوهانوم عبری
وتورات، و چهان
فارسی و جهنٌم
قریش زردشتی،
که با فرهگ أصلی
زردشتی بودند.

امام صادق
در حدیث ١٤٥٩ میگوید
کسانی که
نمیخواهند
تحوٌل حال
بیابند که سلوک
الهی نمیکنند
جهنٌمی هستند.
که روان حیوانی
خودرا روحی الهی
بنمایند،که مورد
نیاز تولٌد یک
روح فردی در
نوع فوق بشری میباشد.

امام باقر
در حدیث ١٥٣٨
میگوید گفته قرآن،
همان طور که
آغاز گردیدید،
باز عودت
مینماﺌید. که
همان تولدات
مکرر بجهان خواهد
بود.که بدتر در
مسخ حیوانی و
یا بهتر در
نوع فوق بشری،
وباعقل وکرامات
و صفات الهی
تر. (اعاده و
معاد و عودت و
رجعت )بجهان
بازگشت در
تولد مجدد
است. که سالکان
با مرگ قبل از مرگ
که بنور قاﺌم
میرسند، واگر
خداوند (مشیٌت
و بدای) سرنوشتی
سالک را
بنماید. که از خواب
مرگ قبل از
مرگ ارادی
بیدار وتولد دوم
الهی خواهد
داشت .

امام رضا
در حدیث ١٥٤١ میگوید
گناه کار وارد
بهشت نمیشود.
بهشت طریقت
ولایت
وخانقاه پیر
الهی بمعرفی خداوند.
و بهشتها
عزلتگاه سلوکی
و هریک ار
بهشتهای مراتب
شهود تجلٌیات هفتگانه،
ویا بهشتهای چهارگانه
وچهارگونه، و
(چهار بعدی) در
نوع فوق بشری،
که بهشت چهارن
کاملان ولایت محمدی
هفت هزار سال بعد
بجهان است.

امام صادق
در حدیث ١٥٤٧
میگوید (أهل
قدر) که خود را قادر
بهر کاری
میدانند، که
از خداوند
نیست. و یا گناهان
خود را که مینمایند،
خواسته
خداوند
میگویند. پس
(مجرم کارماﺌی
وگارمه) قدیم
هستند. که در
جهنٌم سینه
خیز کشیده میشوند.
که در مسخ حیوانی
کشته و شکار میگردند
.

امام رضا
در حدیث ١٦١٦
میگوید پنج گروه
هستند، که
هیچگاه آتش
جهنٌم آنان خاموش
نمیشود، و بدن
وتن آنان نمی
میرد. که مدام
تولد حیوانی
ونوعی دارند.
تا باز بنوع
بشری وسلوک الهی
برسند. یکی آنکه
شرک کند. یعنی
(دین ورزی)
قشری و (تعبٌد)
بدستور غیر اولیای
بحقٌ الهی عبادت
نماید. که
آخوندها
میگویند. و پیامبر
آخوند پرستی
را، ابلیس و
شیطان پرستی میگوید،
که (بد دینی) میگوﺌیم.
ابلیسان در
لباس کاذب روحانیٌت،
و أهریمنان
زنده در جهان .
و نیز کسی که
(عاق والدین)
شود. بعنی دو
والد الهی پیر
کامل و امام زمان
خود سالک. ونه والدین
جسمانی که ممکن
است، که مخالف
سلوک الهی فرزند
خود باشد.
والاٌ قشری ها
که (عاق و طرد) فرزند
کنند، باز بفرزندی
الهی اولیای الهی،
بحقایق الهی و
شهودی میرسند.
و والدین او
دوچار (محاق)
قهقراها میگردند.
و سوم کسی که
خبرچینی
بسلطان و حاکم
بنماید. یعنی اخبار
ولایت وسالکان
را بآخوندهای قشری
برساند. که
مدام در صدد
شکار اولیا و
سالکان هستند.
که مردم را از
آخوندها جدا
نکنند. و آنان
ب(خرسواری) از مردم
جاهل ادامه
بدهند. ونیز کسی
که گناه خود
را بعهده
مسؤلیٌت خداوند
و سرنوشت خود
بداند، که هر
گناه باید انجام
میگرفت . این
تصوٌرات تنها در
سالک مطرح است.
که عملا سالکان
صالح نخواهند بود.
پس بجای تکامل
شهودی، نسخ
ومسخهای حیوانی
بجهان را خواهند
داشت.

مولا علیٌ
در حدیث ١٦٥٥
میگوید، که قدری
ها ارواجشان
تا قیامت، شب وروز
در جهنٌم
کنونی خود
هستند. تا
بعدا بچهنٌم
آتش بروند.
جهنٌم نخست آنان
روزها در
بدبیاری ها و
آزارهای بیکدیگر،
و شبها در چهنٌم
دوم کابوسها.
و پس از مرگ
دردناکی در
جهنٌم روح عریان
از تن در(
ملکوت) اطراف همین
زمین، که از نور
خورشید میسورند.
و در شبهای تاریک
میترسند. و در
جهنٌم چهارم در
جهان، که تولد
مسخ حیوانی دارند.
و در صحراها
زیر آفتاب
خواهند بود.
تا دوباره و
حتی صد باره، بهمین
نوع بشری
است.تا از
نردبان انواع
بالا بیایند، که
سلوک الهی تا
شهود قاﺌم را
بنمایند که
خواهند کرد.
که فرمان ( کن فیکون
أزلی أبدی )
میباشد. قدری
ها خود را قادر
و قدرتمند میدانند،
که کمکی از خدا
و اولیا
نمیخواهند. یا
خدا را
نمیشناسند
ومنکر هستند.
و یا (قدری) کسی است
ک گناهان خود
را، سرنوشت خویش
واز خداوند
میدانند، که
باید انجام بگیرد.
ومسؤلیٌت آن
نیز با خدا و
هستی است، ونه
از شخص که
مجازات بعدی شود.
وخداوند نیز میگوید
که هر چیزی را
ب(قدر
وأندازه) آفریده
است. که چون قطره
کم، که انسان آنرا
وسعت بدهد. و
سرنوشت نوعی انسان
از خداوند
است. که باید بین
(تکامل یا
فساد) برای
روان خود
استفاده کند.
ولی سالکان با
هر شهودی، یک سرنوشت
تازه ای دارند،
که دیگران
ندارند. بخصوض
سرنوشت آخر
وهفتم
(معصومیٌت) و
بی گناهی داﺌم،
که کاملان
بازگشته بخلق
امام پیامبری چند
سالک خود را
دارند.
(آفرینش بقدر)
یا کم و بحدٌ
احتیاح زندگی نوعی
است. سالکان
با پاکسازی روان
خود، در تخلیه
وتحلیه تا
تجلیه های هفتگانه،
مدام کرامات بالفعل
سرنوشتی خود
را، صرف تحقٌق
کرامات بالقوٌه
مورد نیاز تولد
بهتر بعدی مینمایند.
که هم خود
سازنده سرنوشت
بعدی خویش
میباشند، وهم خداوند
دهنده امکان انجام
هر کاری در انسان
میباشد. که غیر
سالکان از کیسه
دیگری خرج میکنند.
و سالکان کیسه
الهی خود را
پربار تر
مینمایند.

امام باقر
در حدیث ١٦٥٨
میگوید منکران
قدرت خداوند
در قبور خود ،
محشور میمون و
خوک میشوند.
در قبر خاکی
میمون شدن
معنی ندارد.
که در قبر،هیچ
روحی وجود ندارد
که تن بخواهد.
بلکه در
تولٌدات مسخ آمیز
مجدد بجهان است.
که صورتها
میمون پیدا
میکنند. وخوک
و میمون بقول پیامبر،
بهترین بخت
آنان خواهد بود.
تا دوباره بنوع
بشری و همین سلوک
الهی تا نور
قاﺌم را برسند،
تا بانواع فوق
بشری نیز بروند
که خواهند
رفت. و وروح هر
أتمی نیز خواهد
رفت . اولیای الهی
در بازگشت بخلق
در تولد دوم خود،
پیامبر گونه
برای چند سالک
خویش، عملا
روحی الهی
شده، در( قبر
تن بشری) قبلی خود
مدفون میگردد
. گوﺌی قبر او
است.و همان (
قبر حسین) که زیارتش
بهشت الهی پاداش
دارد. که
دیدار پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند
در تنشقر روح
او، وحتی در(
تخیٌل حضور ذهنی)
او،و در هر
عبادتی یک
بهشت الهی میباشد.
و سازنده بهشتهای
برتر بعدی
است. چون تخلیه
وتحلیه روان سالک
پیشرفت کند،
تا در حدٌ
کفایت از نظر
داوری الهی
خاص سالکان
ولایتهای الهی
بشهود نهاﺌی خود
برسد.

این نویسنده
در حدیث ومطلب
١٧٠٥ گفته ام،
که (سعادت) کسب
شهود تجلٌیات الهی
و الگوهای
آینده های برتر
نوع فوق بشری فرشته
گونه خاص سالکان
ولایتها میباشد.
که چون بنور قاﺌم
رسیدند، در بازگشت
پیامبرگونه بخلق،
جشن (عید سعید)
وسعادتمندانه
خود را دارند.
که نجات از
بشریٌت یافته
اند. چه رسد که از
قهقراهای نسخ
ومسخ کارماﺌی
نیز نجات
دارند. و دیگران
را نیز
میتواند هدایت
کنند ونجات بدهند
.

امام باقر
در حدیث ١٧٠٧ میگوید
افراد بهشت وجهنٌم
مشخٌص هستند،
و کم و زیاد نیز
نمیشوند. افراد
بهشتی در بهشت
ولایت و در
شهود مراتب تجلٌیات
وبرای انواع فوق
بشری هستند
.ولی غیر
سالکان قشری مذهبی،
منکران وظیفه الهی
سلوک الهی میباشند.
که بد دینان قشری،
حتی مدٌعیان سنٌت
پیامبر، یا تشیٌع
ولایت سیاسی علیٌ،
همگی در جهنٌم
نسخ ومسخ
حیوانی بجهان خواهند
بود. تمام ارواح
أتمی وقبل أتمی،
و تمام ارواح
گیاهی و
حیوانی، و
فراوان فصول مختلف
نوع بشری،
هریک بهشت
مقام روحی خود
را دارند. و
تنها روان نوع
بشری عاقل
است،که اتمام
حجٌت یافته، و
نیز فهمیده از
اهمیٌت سلوک الهی
است. که منکر سلوک
الهی میباشند.
که دوچار بد
دینی و
قهراهای نسخ
ومسخ گردیده
اند. که بد
دینان،
نفهمیده از هدف
خداوند برای
سلوک،تا با عقل
وکرامات باز
بهتری بجهان
متولد بشری میشوند.
آنگاه با عقل و
فهم اگر سلوک الهی
را نکردند، چه
رسد که قشری
گری مذهبی را
بنمایند،
دوچار کارماهای
نسخ ومیسخ میشوند.
که عاقبت بعدها
در نوع بشری،
همین وظیفه سلوک
تا نور
قاﺌمرا
خواهند کرد. که
بانواع فوق
بشری بیشمار
بعدی نیز بجهان
متولد گردند.

امام صادق
در حدیث ١٧١٨
میگوید پیامبر
روزی مشتان
دست راست وچپ
خود را بمردم نشان
داد وگفت،
اسامی
بهشتیان در
دست راست من
هستند. و
اسامی جهنمیان
در دست چپ من
میباشند. محمد
بعنوان سمبول ولایت
ششم الهی نوع
بشری ، که
تمام انسانها
و موفقان ولایتهای
پنجگانه
قبلی، سراسر باید
بولایت محمد وارد
گردند. و در
شهود پنجم صورت
مصطفوی محمدی
زنده در هر رمان
بعدی، باید
عبور تکاملی واطاعت
برای عبور ار
پرده مرگ قبل
از مرگ بنمایند.
که بنور قاﺌم ونجات
ار نوع بشری، و
خطر حقارتهای نوعی
دیگر برسند.
وهفت هزارسال
بعد، تولدات انوع
فوق بشری را
بنمایند. (دست
راست) سمبول
عوالم روحی والهی
است. و(سمت چپ
)سمبول جهان
مادی، و
منکران جنبه
های روحی
والهی میباشد.
تمامی ارواح فردی
أتمی وگیاهی حیوانی
وبشری، عاقبت
پس از کارماها
وعبور
تکاملی، از
دستان محمد
وولایت او،و در
رؤیا خواهند گذشت.
وزمانی
میرسد، که
بفرض محال کسی
در جهنٌم جهان
نخواهد بود. و
بقول پیامبر جهان
و فرشتگان نیز
خواهند مرد،
چون همه بکمالات
بالاتر رفته
اند. سالکان
وکاملان هستند،
که با زمان مسابقه
میگذارند. که
بدون عذاب
جهانی، در
بهشتهای انتظار
عرشی خود
خواهند ماند،
تا با صورت بسیار
زیباتر و عقل
بسیار
نیرومندتر، و
احوالی که درک
آن را نداریم خواهند
بود. که کرامات
بالفعل را، باز
باید صرف تحقٌق
کرامات بالقوٌه
خود کنند، که باز
بنوع بالاتر و
الهی تر و
نزدیگتر بصفات
خداوند الله برسند.
که بازگشت همه
بسوی خداوند گفته
اند. تا روز قیامت
یعنی تا روز شهود
قاﺌم روح القدس
میباشد.

امام صادق
در حدیث ١٧٢٠
میگوید، پیامبر
دست چپ و راست خودا
بمردم نشان داد،
که نام تمام بهشتیان
وجهنٌٍمیان در
آنها ثبت است.
دست راست جنبه
روحی والهی وحقیقی،
ودارای اعتبار
الهی میباشد. که
ولایت سلوکی محمد
وهر کامل
محمدی زنده در
هر زمان است، که
محمدهای زنده
چند سالک خود
میباشند. ماده
گرایان چپ
روهای جهان،
فاصله گرفته
از حقیقت های
الهی هستند،
که دوچار نسخ
ومسخهای
حیوانی میشوند.
که آخرین
مرحله موقٌت
برای تعالی ارواح
و رسیدن بنور
قاﺌم و نوع
فوق بشری ،
همین شهود
مصطفوی محمد،
ودر چنبه روحی
و رؤیاﺌی او
است. که در هر
زمان سالکان در
شهود پنجم بدان
میرسند. آنگاه
شایسته شهود
ششم قاﺌم و نجات
از نوع بشری میشوند.

امام صادق
در حدیث ١٧٢٢
میگوید کفته
خداوند، که من
مخلوقات را
آفریدم، و خیر
وتکامل را نیز
آفریده ام. و بدست
خود بهرکس که اورا
دوست دارم،
(خیر یا تکامل
روحی) را
میدهم. پس (طوبا)
و خوشا بسعادت،
و (یوتیبای)
عقلی وحکمتهای
الهی، برای کسانی
است که خیر را باو
میدهم. و نیز شرٌ
یا همان قهقرا
وکارماهای جهنٌم
جهان، که آنرا
نیز آفریده
ام. که (بدا
بحال) کسی که دوچار
آن گردد. که همان
تکرار گذشته
ها در آینده
ها میباشد. تا
عاقبت فرمان الهی
کن فیکون الهی
را انجام بدهد.
که مدام از نوعی
بنوع بالاتر
باید بروند. و
بعقل واخلاق وصفات
الهی تر
برسند. ونور
قاﺌم با ولایت
محمدی، ونه با
دین اسلام قشری
سنٌی یا شیعی و
یا بهر اسم دیگری،
که دین ورزی
قشری مذهبی شرک
آمیز نمایند.

گفته این
نویسنده در
حدیث ١٧٢٨ که رسیدن
ب(هدا) یعنی بهدایت،
همان رسیدن ب(خدا)
در هریک از
تجلٌیات آن
میباشد. که برای
نوع بشری
رسیدن بنور
قاﺌم روح القدس،
وظیفه نهاﺌی
وواجب میباشد.
که عاقبت پس از
کارماهای نسخ
ومسخ، باید انجام
بگیرد، که
بنوع فوق بشری
رسید. وتنها
باولیٌ الهی
و(حسینی زنده
پیر) بمعرفی خداوند،
و انجام دستورات
سلوکی او
میباشد. که در
هر ولایت
ششگانه بوده باشد.که
باید پاکسازی روان
در ( تخلیه وتجرید
نفس) و
پاکساری آن
نمود. تا ب(هدا
وخدا) و الگوی کمال
الهی میسٌر برای
نوع بشری، در
روح القدس قاﺌم
جبرﺌیل رسید.
وهنوز بی نهایت
تجلٌیات الهی
برتر، در نور
رحمان و
بالاتر از ربٌ
رحمان، در پیش
برای همه
ارواح پاک
روان شده هست.

امام صادق
در حدیث ١٧٤٧ میگوید
هدایت یافتن از
خداوند است. و
هدایت و رسیدن
ب(خداوند
مطلق) قابل فهم
و تصوٌر انسان
نیست. که
بوسیله هداها
و شهودها، و
کاملان الهی دارای
(این همانی) مقام
الهی ( هدا ها و
تجلٌیات) الهی
میباشد. خداوند
میگوید
هرکاری را که بخواهم
بکنم، بوساﺌل
آن انجام
میدهم. که تکاملات
ارواح بشری، با
کاملان الهی هر
شش ولایت الهی
میباشد. گرچه هر
مقام الهی نیز
ربٌ ومربٌی
وهدایت کننده،
و خدا و ربٌ
والهی میباشد
. و همچنان در
کنترل مراتب
الهی بالاتر میباشد.
که هدف و مقصد
أصلی سالکان،
بازگشت بسوی خداوند
(الله آهو)
میباشد. که
هنوز بخداوند(
هو) بیرون از هستی
ها رسیده نشده
است.

امام صادق
در حدیث ١٨٠٣
میگوید دربهشت
چشمه آب
شیرینی چون عسل
هست، که مخصوص
شیعیان ما
ولایت محمد میباشد.
شیعیان دارای شعاع
انوار شهودی تجلٌیات
الهی هفتگانه ولایت
محمدی میباشد.
و ولایتهای اولی
العزمهای پیش از
محمد، مراتبب از
این شعاعها را
دارند. تا در
تولد بهتر
بشری بجهان،
باولایت محمد بنور
قاﺌم روح
القدس برسند.
که ارواح همه
کاملان محمدی،
تنها
متولٌدین در
نوع فوق بشری
با ولایت
مهدوی آینده، ب(نور
ربٌ رحمان
وعرش ربٌ برتر
از رحمان) خواهند
رسید. که نامی از
او نمیدانیم.
بازگشتگان پیامبرگونه
بخلق، در
طریقت
وخانقاه خود،
همین حریانات
آب شیرین و
عسل و شیر و
شراب الهی را
دارند. ولی
غیر سالکان پس
از مرگ طبیعی،
در جنگل ها و
صحراها، آب
داغ متعفٌن
وگندیده مردابها
را میخورند
،که همان جا
نیز قتلگاه آنان
میباشد. که
شکارچیان
ودرندگان منتظر
آنان هستند. و
هر بار یکی از
آنها طعمه درنگان
خواهد بود.

امام باقر
در حدیث ١٨٠٤
میگوید
خداوند از تمام
ارواح آدمی
تعهٌد
ب(ربوبیٌت)
خود و( نبوٌت)
را گرفته است. که
محمد زودتر از
همه این پیمان
را بست. که اولاد
(آدم کیومرث)
نخستین اولی
العزم و مؤسس
نخستین ولایت سلوکی
بود. که خود
نیز (تجسٌم انسانی
حسینی) پنج تن ولایتهای
بعدی بود. وهر
کامل الهی ولایتهای
بعدی، مقام
(آدمیٌت بالاتری)
را دارند. و
این پیمان عهد
الست، در
توٌلد پیشین هر
روح بشری بوده
است. که چون بنور
شهودی آخر نور
مصطفوی با
ولایت مسیح میرسیدند،
عهد الستی دارند.
که بخداوند در
مقام تجلٌی
مصطفوی خود
قول میدهند.
در تولد بهتر بشری
بعدی، با
تجسٌم انسانی کاشف
نور مصطفوی (لبٌیک
) بگوید
وتسلیم گردد.
تا چون شاهدان
کامل ولایت برتر،
بنور الهی نور
قاﺌم نیر برسد.
و باز بانور
قاﺌم، تعهٌد بدهد
که در تولد بهتر
فوق بشری بعدی،
با تجسٌم
انسانی ( قاﺌم
آخر الزمان
نوع بشری )
مهدی موعود و
سوشیانس سوم زردشت
نیز تسلیم گردد.
و روح محمد
وبسباری دیگر از
کاملان مسیحی
این سوگند را
داشته و
خواهند داشت.
ولی محمد
تاریخی
نخستین کسی بود،
که بخاطر شایستگی
بیشتر او از
نظر داوری الهی،
خود بجای نور
مصطفوی، بنور قاﺌم
روح القدس رسید
. و خود (تجسٌم انسانی)
مقام الهی نور
مصطفوی گردید
. زیرا مورد (اصطفا
و برگزیدگی ) الهی
و( تصفیه) وپاکسازی
عمیق تر روان گردید.
که هر کامل محمدی
نیز چنان خواهد
بود. و این
همانی مصطفوی
را دارند. تا نوبت
مهدی موعود در
٥٥ قرن دیگر
از امروز
برسد. که وی با
شایستگی بیشتر،
بجای نور
قاﺌم، بنور
ربٌٌ رحمان خواهد
رسید. که نوع
فوق بشری و ولایت
هفتم الهی را
تأسیس خواهد
نمود. و مهدی
میتواند
نخستین کسی
باشد، که اجرا
کننده (عهد
الست) وپیمان
و سوگند خود،
با نور شهودی
آخر خویش
باشد. وهر پیر
کامل حسینی ولایت
محمدی، که خداوند
یکی از ٣١٣
گانه آنان را،
بطالب لقای الهی
وسلوک و انجام
عهد الست خود
معرفی مینماید.
که اینان محمدهای
زنده، وسبقت گرفته
از دیگرانی، که
اکنون در حال سلوک
الهی هستند، ویا
بعدها بسلوک
الهی بپردازند.

امام سجٌاد
در حدیث ١٨٢٠
میگوید (سجٌیل
یا سجٌین)
همان ( سجن وزندان)
نوعی روح انسان
است. که باید برای
خلاصی خود از
این ( طلسم
آبدی) بشهود
نور قاﺌم با
ولایت محمدی برسد.
که بطلسم های بالاترنوعی،
و زندانهای
نیکوتر و
انواع فوق
بشری،و با
هزاران برابر
عقل برسد.
سجٌیل نیز لفظ
فارسی سنگ گل
میباشد. که (
أبابیل )پرنده
مهاجم بکعبه، برحسب
افسانه های
قبل از محمد
بوده است. که
این پرنده ها گوﺌی
موشک باشند،
که بال
ندارند. که
(أبا) لفظی فارسی
لمعنی بدون
بال است. که
گوﺌی گلوله
های گلین
رادیو أکتیو باشد،
که مهاجمین حبشی
را از بین برده
است. و فیل و
قدرتهای
بیشتر داشتند.و
سجٌیل باز
بمعنی ثبت نام
چهنٌمیان، در
سجل و دفتر
الهی از قبل
در علم الهی
بوده باشد.

از پیامبر
در حدیث ١٨٢٩ است
که میگوید در
بهشت چشمه آب
شیرینی هست،
که خاص
(وارثان
ولایت) علیٌ
میباشد. کسانی
که بشهود قاﺌم
وشایستگی نوع
فوق بشری میرسند.
و الاٌ پیزوان
موفق ولایت
الهی مسیح و
قبل از مسیح،
بمراتب شهودی
مرتضوی و
مصطفوی وقاﺌم
و عرش رحمان
نمیرسند. مگر
درتولد بشری بهتر
در ولایت محمدی.
ونه در دین
رسمی واسمی و
قشری اسلام ،
که ربطی بمحمد
و خداوند ندارد.
ویا در مذهب شیعه
و تشیٌع، ولی
بدون شعاع انوار
تجلٌیات
ولایت علیٌ ،
که ربطی بمولا
علیٌ ندارند. کاملان
محمدی در
بازگشت بخلق
وتا زنده باشند،
برای چند سالک
خود، الهامات لدنٌی
از سطح عرش
رحمان دارند.
که دیگران
کامل
ولایتهای قبلی
ندارند. ولی ولایت
مهدی در
آینده، با
شهود نور رحمان
وعرش ربٌ برتر
ار رحمان،
الهامات عقلی ولدنٌی
بالاتر دارند.
که محمد و
محمدیان
نداشته و
ندارند.مگر پس
از تولد بهتر در
عصر ولایت مهدی
موعود، که بنور
رحمان و عرش
بالاتر از
رحمان برسند.
که نوعی با
هزاران برابر
عقل وکرامات
وکمالات وصفات
الهی تر، نسبت
بنوع قبلی
بشری دارند.
گرچه خود نسبت
بنوع بالاتر
(نیامده
بوجود) که بعدها
موجود خواهند
شد، عقل آنها ناچیز
خواهد بود. چون
عقل میمون، که
برابر عقل نوع
بشری ناچیز،
وحتی مسخره انسانها
میباشد. و
انسانها دربرابر
نوع فوق بشری چنین
مسخره، و باعث
خنده افراد نوع
فوق بشری خواهند
بود.که شاید
انسان نوع
بشری را در
باغ وحش
گذارنده شوند.

پیامبر در
حدیث ١٨٣٢
میگوید گناه
کاری با
خنده،نشانه دخول
گریان بجهنٌم
خواهد بود. که
در تولدات نسخ
ومسخ حیوانی
رنج زندگی را
دارند. که ما
نیز داریم و
میبینیم .

امام کاظم
در حدیث ١٨٥٤
میگوید روز ( غدیر
خم) و اعلام
علنی جانشینی
ولایت سلوکی
مولا ،٩ نفر
از سران مهاجر
وأنصار بیعت
کردند، ولی
باز توطﺌه نمودند.
که این( أمر
الهی) یعنی
سلوک با ولایت
سلوکی محمد
وعلیٌ، تنها
هدف خداوند و پیامبر
را نادیده
میگیرند. که
مسلمان قشری
در اسم و
ادٌعای دروغ
میباشند. انتخاب
بهشت تولد نوع
بهتر، و یا
جهنٌم قهقرای
نوعی
وکارماﺌی
(جهانوم جهان)
در مسخ انواع حیوانی،
در اختیار
نمودن و
انتخاب خود انسان
است.که بجای خیر
شرٌ را
برگزیدند. اگر
عقل وکرامات بالفعل
را برای خیر
وتکامل
(انتخاب یعنی
خوبی) بکار
میبردند، ولی
سرگرم لذٌت
بهشت چهارم موعود
الهی برای
تولد پیشین
خود شدند، که
تکامل روحی
یافته بودند.
واینک در این بهشت
چهارم موعود
خود میباشند.
که لذٌت جسمی وجنسی
و اشباع ناشدنی
شکم و اطراف شکم
را بجای سلوک
الهی بقشری
گری و لذٌت
جوﺌی حیوانی
توع بشری پرداختند.

پیامبر در
حدیث ١٩١٢ میگوید
من تصوٌر
میکنم، هرکس
ترک (مراء و
ریاکاری
وتظاهر) در هر
کاری بنماید.
گوشه ای در بهشت
دارد. سالک ریاکار
بنجات نمیرسد.
پس در بهترین شرایط
در نسخ مجدد
بشری بجهان باز
میگردد. والاٌ
در مسخ حیوانی،
بخصوص قشری
های ریاکار
بتقدٌس، مسخ
میمون وخوک بهترین
بخت آنان خواهد
بود. که همیشه (عبا
و قبا وعمٌامه
و تسبیح
وسجٌاده) بدست
هستند. و مدام جانماز
خود را تطهیر
میکنند و آب میکشند.
ترک دروغ و
حسن اخلاق نیز
در حدٌ کفایت
از نظر داوری
خداوند، صاحب
پیشرفت تکامل روان
برای تولد بهتر
بعدی میباشد.

پیامبر در
حدیث ١٩١٤
میگوید دو کس
چون کشته شود،
باعث خورسندی
خداوند است .
آنکه در راه خدا
کشته شود.
بخصوص در مرگ قبل
از مرگ
سالکان، برای
رسیدن بشهود
ششم نور قاﺌم
روح القدس. و
یا کسی که
مسلمان شود و
سپس (شهید) گردد.
چه در جنگ
دفاعی با پیامبر
در حیاتش، ویا
در صورت
مصطفوی شهود پنجم
سالک، و در هر زمان
بعدی، که مرگ قبل
از مرگ را
داوطلب میشود.
تا بنور قاﺌم
و هم اکنون برسد.
ولو پیامبرگونه
بخلق باز
نگردد.

پیامبر در
حدیث ١٩٢٨ میگوید
من روزی هفتاد
بار استغفار
خدا میکنم. طلب
عفو الهی
پیامبر وهر
کامل الهی . با
اینکه پیامبر
معصوم از هر
گناه وخطا میباشد.
که برای سالکان
با خود، نیر درخواست
عفو الهی را
دارد. که هر
کامل محمدی برای
سالکان خود دارد.
هفتاد نیز رقم
سمبولیک کثرت
و تعداد بسیار
زیاد میباشد.

پیامبر در
حدیث ١٩٤٦
میگوید، اگر (بنده
موبد) و سالک
را از محبوبش(
پیر حسینی)
بمعرفی خداوند،
دوچار
بلایاﺌی
بشود، که دستور
سخت سلوکی
بسالک بدهد.
آنگاه پیامبر
میگوید، من در
عوض بهشت مراتب
شهودی و احوالی
و رویاﺌی، و بهشتهای
چهارگانه و
چهارگونه، پس
از مرگ قبل از مرگ
را دارد. که دستور
سخت پیر را
تأیید، و مقام
شهود مصطفوی
او، برای مرگ قبل
ازمرگ سالک
موفٌق بنجات
با نور قاﺌم میشود،
که خود بهشت
الهی است.

پیامبر در
حدیث ١٩٧٦
میگوید راستی بنحات
منجر میشود،
که (برٌ وفرٌ
شهودی) قاﺌم است،
که بهشت نوع
فوق بشری را
دارد. راستی
کلام درسالک و
ربطی بدرستی
های فرضی غیر
سالکان ندارد.
که درست اتٌفاقی
مشرکان قشری
آخوند بهر
مذهبی غیر سلوکی،
بقول پیامبر
باز نا درست است.
و برٌ وفرٌ
شهودی نور قاﺌم،
همان فروهر
سلوکی ولایت
محمدی است.
گرچه زردشت فروهر
او، شهود نور
مرتضوی (ایلی
و ایلیا) بود. و فروهر
مسیح شهود نور
مصطفوی، پدر
آسمانی مسیح
بود. که مسیح وهرکامل
مسیحی، شهود
پنجم نور مصطفوی
دارد که سالک محمدی
صورت مصطفوی
دارد. که سپس
بنور قاﺌم
میرسد. تا نوبت
فروهر ولایت مهدی
موعود محمد و
سوشیانس سوم زردشت،
در ٥٥ قرن دیگر
از امروز
برسد، که فروهر
و فرٌهه او، نور
ربٌ رحمان
مییاشد، که
محمد نیز
نداشت. و هنوز بی
نهایت
فروهرها و
مهدی های
موعود،
وولایتهای
سلوکی الهی
بالاتر، و
أرباب انواع فوق
بشری، و
تجلٌیات الهی
عظیم تر در پیش
هست. که هر یک
هزاران بار
بزرگتر از فروهر
قبلی در ولایت
پیشین شاهدان
هستند. مانند فرق
عظیم عقل
وکرامات ربٌ
النوع بشری با
عقل و کرامات
ربٌ النوع میمونی،
که برای بیان تفاوت
از هزاران میگوﺌیم.

پیامبر در
حدیث ١٩٨٠
میگوید هرکس
بر من (محمد
وهرکامل محمدی)صلوات
کرده باشد،
داخل بهشت
میشود. (صلات)
نماز، در واقع
(صله و ارتباط)
شهودی و توسٌل
عبادی سالک،
با صورت
پیامبر
درحیاتش
بعنوان پیر
چند سالک خود،
وبعدها در
شهود پنجم
مصطفوی او، که
صله وارتباط
خود را با سالک
برقرار نمود.
که دستور مرگ قبل
از مرگ
مصطفوی، منجر بشهود
نور قاﺌم ونجات
از نوع بشری میگردد.
و (نماز) فارسی
باز همان (ناموس
یونانی)
است.که نامهای
الهی و (اسرار
مگوی) شهودی
سالکان میباشد.
که عبادات خود
را همراه توسٌل
با صورت مصطفوی
مینمایند. ولی
مردم عامی غیر
سالک که پیامبربنام
میسلمانی
تنها ، و هر
مذهبی داشته باشند،
چون بدون
وسیله الهی
میباشد،
دعایشان بخداوند
نمیرسد. که بصورتشان
کوبیده میشود.
یعنی مسخ نوع
حیوانی پس از
مرگ دارند. ووسیله
نماز وهر
عبادت سالک
را، خداوند در
رؤیا بوی معرفی
مینماید. که
او (قرآن ناطق) سالک
و پیامبر و
ارسالی الهی
ورسولخدا برای
سالک میباشد.
که هر دستور
عبادی را که بدهد
مقبول خداوند
است. نه آنکه پیامبر
برای چند سالک
خود گفته باشد.
که برای همه زمانها
و انسانهای متفاوت
در عقل، و
درمشکلات
روانی، قابل اجرا
برای کسب نجات
نوعی نمیباشد.
(صلات بر محمد
و آل محمد)
مراتب شهود
مقدماتی، در وقت
(سحور یا سحرها)
است.که سالکان
سحرخیزی
سلوکی دارند.
که احتمالا
ب(شب قدر) خود
دیدار قاﺌم
میرسند. وچون از
خواب مرگ قبل
از مرگ نیز بدار
گردند، آنگاه پگیه
پگاهی و فقیه
، در فهم
وادراک
الهامات لدنٌی
با مراتب الهی
بالاتر عرش رحمان
میگردند. که برای
چند سالک خود
نبوٌت ورسالت
و الهامات لدنٌی
دارد .

پیامبر در
حدیث ١٩٩٤
میگوید همه افراد
امٌت من وارد
بهشت میشوند.
که (امٌت) اوم
کنندگان سالک
با ولایت سلوکی
محمد است. ونه
وابسنگی های
اسمی بدیانت
غیرسلوکی اسلام،
و همه مذاهب
آن بدون (سنٌت
سلوک) و یا
(تشیٌع بدون شعاع)
انوار
تجلٌیات الهی.
که تنها
کاملان محمدی امام
و پیامبر چند سالک
خود میگردند.
که هفت هزار
سال بعد تولد
در نوع فوق
بشری با ولایت
مهدی موعود را
خواهند داشت، که
بنور رحمان
نیز برسند.
پیامبر
میگوید مگر کسانی،
که وارد بهشت
طریقت وشهود
نمیشوند ،که
امتناع و انکار
ولایت سلوکی
اورا بنمایند.
و یا سالکی که
اطاعت پیر
الهی بمعرفی خداوند
را نکرده باشد.
که ترک صلات
وارتباط
خواهد داشت. و
نیز خود آغاز
(نفاق) و آخوند
ابلیس پرستی
است. پیامبر
میگوید هرکس
مرا سرکشی کند،
معصیت یا
عصیان و سرکشی
از دستور خدا
وپیامبر وپیر
کرده. که
دستور وأمر الهی
خاص سالکان میباشد.
که دستورات سلوکی
دارند. و غیر
سالکان در هر
حال سرکش خداوند
هستند. که
سلوک الهی نمی
کنند. وتمام مذاهب
قشری اسلام و
همه ادیان دیگر
نیز همین گون سرکشان
خدا و پیامبر
واولیای زنده
زمان خود
هستند.

پیامبر در
حدیث ٢٠١٩
میگوید (تقوای
خدا) کنید و
پنج وعده نماز
را بنماﺌید. و
ماه خود را
روزه، یا (صوم
و اوم)
بنماﺌید، و
زکات بدهید، و
امرای خود را
اطاعت کنید.
که این دستور
جامع پیامبر
خاص سالکان در
پیمان با
ولایت حسینی بمعرفی
خداوند است.
(تقوا) همان سلوک
الهی و هر
تقیٌه واجتناب
از گناه، و
تقویت روح
است. و پنج
وعده نماز
عبادات
وتوسٌلات
عبادی سالکان
و بدستور پیر
الهی خود، که از
پنج شهود مقدماتی
ولایت محمدی است
.که آنگاه بشهود
مصطفوی،
واحتمالا
بشهود نورقاﺌم
میتوان رسید.
که پیمان
سلوکی وظیفه الهی
نوع بشری میباشد.
(ماه شما) یا
ماه رمضان،
همان دوره سلوک
ولایت است.
وماه رمضان و
(رمض چشم وورم)
آن، نتیجه تمرکز
سالکان در
سوژه های الهی
آنها است. و
صوم همان اوم
و سلوک الهی میباشد.
وتمام اصطلاحات
دینی، تماما بمعنی
سلوک الهی
میباشند. چون حجٌ
که دیدار هر
شهود است، و
شهود قاﺌم
حجٌ آکبر
میباشد. و
(زکات) تزکیه
نفس است.
وتنها وظایف سلوکی
را پیر حسینی بمعرفی
خداوند باید
بگوید. نه
آنچه پیامبر
وامامان بسالکان
خود که مناسب آنها
دیده بودند
ومیکفتند. چون
هر انسان روان
آلوده خود را
دارد. نسخه علاجی
خاص خود را
میخواهد. و (امرا)
أمیران واجب
الاطاعه، اولیای
کامل حسینی
سالکان خود
هستند. نه
هرکس کودتای نظامی
وانقلاب اجتماعی
بنماید، أمیر
المؤمنین مسلمانان
است. که اینان
قشری وآخوند
همدیگر را نیز
تکفیر
مینمایند. که
آمیر
المؤمنین
سالکان اولیای
الهی آنها
هستند. و
آخوندها قاتل روح
پیروان خود
بوده، و بقول
پیامبر
قاتلان أنبیا یا
کاملان الهی
هر زمان
میباشند.

پیامبر در
حدیث ٢٠٢١
میگوید کسانی داخل
بهشت میشوند،
که قلبی مانند
قلب پرندگان
دارند. که سالکان
طالب معراج
مراتب شهودی،
که مدام چشم بآسمان
ومراتب تجلٌیات
الهی تا نور
قاﺌم را
دارند. که
وعده بهشتهای
میسٌر نوع بشری
را دارند. و
بتولد نوع فوق
بشری هفت سال
بعد، بهشت چهارم
را در ولایت
مهدی و هر
ولیٌ الهی مهدوی،
و هدف دیدار
نور رحمان را
داشته باشند .

پیامبر در
حدیث ٢٠٣٧ بشخصی
میگوید، چون
کشته شوی
ببهشت میروی.
که آن مرد
خرمای دردست
خود را أنداخت،
و بجبهه رفت
وکشته شد. که
هر سالک در شهود
پنجم مصطفوی خود،
اجرای دستور
مرگ قبل از
مرگ مقام
مصطفوی را مینماید.
وکشته میشود
که بنور قاﺌم برسد.
گرچه پیامبر در
حیاتش بهرکس
سالک و دستور
شرکت در جنگ
دفاعی میداد،
با بعدها مقام
شهودی پنجم مصطفوی
کشته میشد، که
بهشت نجات با
نور قاﺌم را خواهد
داشت. وپیامیر
شرکت کنندگان در
جنگ با پیامبر
را، برای انتقام
و غارت دشمن
وبهر دلیل دیگری
که غیر از دستور
سلوک الهی در
شهود مصطفوی
بود، شایسته بهشت
نمیدانست. واز
صدها سرباز
لشکر پیامبر
انگشت شماری
سالک شایسته مرگ
و شهید شاهد
شدن نور قاﺌم
را داشتند.

پیامبر در
حدیث ٢٠٤٥
میگوید جهنٌم
نتیجه شهوت است.
شهوت جنسی یا جسمی
یا اجتماعی و
بزرگ نماﺌی،
که درهرحال
ستمکاری میباشد.
و دوری از
تزکیه نفس
وروان،
وپاکساری گناهان
و عقده ها، که
روان را جهنٌمی
باقی میگذارد.
و با پاکسازی
روان میتوان ببهشت
شهودی و الهی رسید.
و بهشت سرا
پرده آن صبوری
در مکاره و
بلایا و سختی
های مکروه انسان
است. که خداوند
مخصوص سالک
برای او فراهم
میکند. وهرچه
بلایای سلوکی
بیشتر باشد
صبوری بیشتر
میخواهد. که
منجر
بپاکسازی
عمیق تر از (عقده
ها و عقیده ها) میشود.
و تسریع در تخلیه
وتحلیه برای رسیدن
بتجلیه های هرچه
بالاتر تا نور
قاﺌم میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢٠٤٨ میگوید
بهشت و جهنٌم
بشما نزدیکتر
ار بند کفش
شما است . که
کوچکترین غفلت
عقلی، سالک را
بسقوط در
رهروی الهی او
مینماید. که تن
سالک چون کفش
وبند کفش،
وحتی چون شتر
و الاغ حامل روان
انسان در سفر
الهی وسلوکی او
میباشد. که در
نیمه راه، سقوط
بدرٌه جهنٌم
کارماهی
بجهان میشود.
ودر صبوری و
درستی سلوکی،
ببهشت وساحل نجات
و نوع فوق
بشری بهشتی میرسد.
والاٌ در مسخ حیوانی
مجدد علف چرانی
خواهد نمود.
که پروار و
دریده و
قصٌاب، یا
دریده وحشی تر
از خود میشود.
گوﺌی سالک در
دوره سلوک و
صراط راه الهی،
روی بند
باریکی راه
میرود ،که
بسیار سریع
میتواند پایش
بلغزد و
بقهقراهای کارماﺌی
برود. و محکم
داشتن بند کفش
مانع ار لغزش
بندباز
میباشد، که ببهشت
خواهد رسید .

پیامبر در
حدیث ٢٠٥٥
میگوید من همیشه
از خداوند پوزش
و عفو
میخواهم. برای
دیگران که سالک
نیستند، ویا
سالکانی که
ناخواسته خطا میکنند
. انسانها خود
باید پاکسازی روان
خود کند. که دعای
پیامبر دلیل و
سودی برای
آنها ندارد.
که برای خود پیامبر
و نیزهر کامل الهی
پیامبر سالک
است. بدون
پاکسازی روان
ورود
ببهشتهای الهی
کار عادلانه الهی
نخواهد بود.

پیامبر در
حدیث ٢٠٦٤
میگوید،
جهنٌم معترض بود
که جبٌران ستمگران
در آن هستند. و بهشت
نیر شکایت کرد
که فقرا
ومساکین در آن
هستند. یعنی سالکان
با (خود فقری)
دوره سلوک
خویش، که ساکن
ومسکین در
(استضعاف) ارادی
در عزلتگاه خود،
وترک هر قدرت مادی
ودنیوی مینماید.
و خداوند پاسخ
داد، که این رحمت
من بسالکان
میباشد. و
بجهنٌم گفت که
این عذاب
کسانی است، که
نخواهند بنجات
با نور قاﺌم
روح القدس، و
تقرٌب بیشتر بخداوند
بنمایند.

پیامبر در
حدیث ٢٠٦٧
میگوید کنار
بهشت ایستاده بودم،
که دیدم واردین
بآن مسکینان
ومستمندان
محبوس بودند
،که قادر بسلوک
الهی نیستند.
یا چون بردگان
امکان سلوک را
ندارند. و
کنار جهنٌم
بودم، که
واردین آن
بیشتر زنان
(شهوت پرست)
بودند. سالکان
مرد نیز در
حکم زن مطیع
پیر الهی بمعرفی
خداوند هستند.
حتی اگز پیر
الهی سالک زن باشد.
چون فاطمه که سالکی
مرد پیرو
داشت. ولی سالک
که اطاعت پیر
الهی بمعرفی خداوند
نکتد، جهنٌم
بد تر از بد
دینان قشری
خواهند داشت.

پیامبر در
حدیث ٢٠٧٢ میگوید
من روز قیامت
با کسی که یتیمی
را متکفٌل
شود، مانند
این دوانگشت
کنار هم من،
با هم هستیم.
ولی شرط سلوک الهی
همیشه هست. که (یتیم)
بی پیر الهی
است. که
نمیتواند اوم
و سلوک کند.
وهر پیر کامل حسینی
چنین یتیمی را
بدرجه الهی پیامبر
میرساند. که اولیای
الهیی این
همانی مقام پیامبر
را برای چند
سالک خود
دارند و تا
زنده باشند.
چون مراتب شهود
هفتگانه محمد
را دارند.

امام صادق
در حدیث ٢١٠٢
میگوید عذاب
قومی رحمت
خداوند است. این
(قوم ) که اوم
کننده نیستند.
که (امٌت)
خوانده شوند
و(امٌی) کامل
شوند. که بلایای
سلوکی سالکان
عذاب لازم
الهی برای پاکسازی
روان آنان در
عزلت سلوکی
بوده و عملا
رحمت است. غیر
سالکان در کارماها
عذاب جهنٌمی دارند.
که باز (نعمت) الهی
است. که (رحمت) خاص
سالکان
وکاملان الهی میباشد.
سالکان عاقل وصادق،
عذاب بیشتر دوره
سلوک خود را،
بیشتر سپاسگذار
خداوند
میباشند. که درک
رحمت و نعمت الهی
را برای خود
میکنند، و نه (غضب)
خداوند. و
رحمت برای نگهبانان
جهنٌم است، که
خود نیز در
آتش هستند.
زیرا اولیای الهی
نجات یافته،
باردیر بجهنم
تن بشری خود
بازگشته، که محسوس
چند سالک احتمالی
خود گردند. یا
بهشت اول اولیای
الهی که کمی گرم
است. پس اولیای
الهی پاداش
الهی اصافی
بخاطرهدایت دیگران،
و تحمٌل جهنٌم
جهان را برای (ذخیره
آخرت ) هرچه بیشتر
خود میخواهند
. که در نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد، با کرامات
بیشتر وعقل
نیرومند تر
داشته باشند.
که بدرک
اهمیٌت سلوک باولایت
مهدی و بنور
رحمان نیر برسند.
که چهار صد
هزار سال بهشت
سوٌم انتظار
عرش ربٌ بالاتر
از رحمان را
بیابند. چون بنور
رحمان مانند
مهدی موفق گردند.
برخی شاهدان نور
قاﺌم با مرگ قبل
از مرگ مشیٌت
الهی برای تولد
دوم والهی
تدارند، که رسول
ارسالی الهی برای
چند سالک خود گردند.
پس ذخیره آخرت
اضافی را
نخواهند داشت.
و با حدٌ أقل
کرامات نوع
فوق بشری خواهند
بود. که شاید نتوانند
بنور رحمان برسند.
که اکنون نیز
بسیاری
انسانها، که ذخیره
کافی از
تولدات پیشین
ندارند.

امام سجٌاد
در حدیث ٢١٠٩ میگوید
از عاصیان أمر
خدا در سلوک الهی،
بیشتر از
بیماران
طاعون دوری نماﺌید.
که سالکان از مسلمانان
قشری سنٌی یا
شیعه، ومخالف
سلوک الهی
باید دوری کرد.
وحتی متنفٌر بود،
که شرطی مهمتر
از عشق بولیٌ الهی
میباشد. که پیامبرسفارش
کرد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٠٣ میگوید
أرواح مؤمنان اوم
کرده و امٌی،
در حجره های
بهشتی خود
قرار دارند.
که میخورند و
مینوشند.
بخصوص کاملان
شاهدان نور
قاﺌم و عرش
رحمان،
ییامبران
زنده زمان، که
در خانقاه و
طریقت خود، شاهانه
میخورند، و
الهامات لندٌی
الهی دارند.
آب و شیر و عسل
وشراب ناب الهی
دارند. وپس از هفت
هزار سال بهشت
انتظار عرشی خود،
در عوالم
ومقامات الهی خویش
بوده، تا تولد
نوع فوق بشری خود
را با هراران
برابر عقل نوع
بشری بجهان باز
گردند. که شاید
بنور رحمان
نیز برسند.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٣١٧ علٌت
خوابیدن روی خاک،
خود و ارواح
مؤمنان
درگذشته را میگوید.
که تن آنها
خاک شده وحتی تن
آیندکان را
همین خاک و
أتم ها
میسازند. زیرا
ارواح مؤمنان
همیشه در حال
دید وبازدید
از یکدیگر هستند.
که بیشتر
سالکان
وکاملان چنین
مراحعه بهم دارند.
وکاملان الهی
تولد الهی ودوم
خود را بخلق دارند،
که روحی الهی در
تنی خاکی
میباشند.

امام صادق
در حدیث ٢٣١٨ میگوید
ارواح مؤمنان آل
محمد را در
کوه های رضوان
بهشت ملاحظه
میکنم .
سالکان
کاملان الهی
خود را در اوج
مقام الهی
خویش، که در
خانقاه خویش
در حال پادشاه
الهی میبینند.
أهل بیت محمد
و(آل محمد) تنها
کاملان الهی حسینی
زنده در هر
زمان میباشند.
که بقول پیامبر
مدام ٣١٣ ولیٌ
الهی زنده همیشه
در جهان هستند.
که یکی از
آنها را خداوند
بطالب لقای الهی
در سلوک معرفی
مینماید.

امام رضا
در حدیث ٢٣٢٠
میگوید قبلا
خواب و رؤیا
نبود. که پس از
برقراری سلوک الهی
با (آدم
نخستین اولی
العزم)
رؤیاهای
شهودی خاص سالکان
آغاز شد.
سالکان قبل از
توبه سلوکی خود
رؤیاهای
شهودی نداشتند،
که خوابهای شهوانی
ونفسانی داشته
اند. سالکان
در رؤیاهای
شهودی خود
احوال و
الهامات
وتعلیمات
الهی دارند. امام
میگوید چون محمد
مبعوث شد،
قریشیان
کفتند ما
بیشتر از تو
ثروت داریم.
چرا اطاعت تو
کنیم؟ آنگاه
پیامبر وصف
بهشت وجهنٍم
کرد وگفت،
ارواح غیر
سالکان در عذاب
هستند، تا
وقتی که مبعوث
گردند. سالکان
با مرگ قبل از مرگ
از خواب مرگ
بیدار
میگردند .که
بعثت روح را در
همان تن بشری
را دارند .
یعنی (زنده شدن
و با
مأموریٌت)
الهی بودن است.
اما دیگران پس
ار مرگ طبیعی وبشری،
تولد مجدد در
جهان از رحم مادری
پیدا میکنند.
چه در نوع بهتر
فوق بشری، و
با در نوع بدتر
مسخ ونسخ حیوانی،
از رحم مادری حیوانی
تولد یافته،
تا تکرار
گذشته ها را
در آینده ها
بنمایند.

مولی علیٌ
در حدیث ٢٣٢٨
میگوید (ولیٌ
ما) پس از مرگ
نزد (رفیق
أعلا) است. که سیٌأت
و گناهان
آنها، تبدیل
بحسنات و ثواب
میشود. که تحلیه
و تخلیه
میکنند، که
بتجلیه های
هفتگانه نوع
بشری خود میرسند.
(ولیٌ ولایت) محمدی
سالکان رسیده
بشهود قاﺌم،
وبا مرگ قبل
از مرگ هستند.
که با شهود هفتم
عرش رحمان بخلق
باز میگردند.
قاﺌم (ربٌ
عظیم و اسم
أعظم) که عرش او(عالی)
است. وعرش رحمان
(ربٌ أعلا) در (عرش
أعلا) میباشد.
شاهدان عرش رحمان
بازگشته بخلق
پیامبرگونه،
همچنان در فکر
وتوحید و
توجٌه خویش دل
بسوی عرش رحمان
دارند. و
سالکان متمرکز
در صورت پیر،و
در (حضور ذهنی) خویش،
درهمان عرش
رحمان همیشه
هستند. و اگر سالکان
(همٌت و هوم واوم
) وپیر هدایت
کند،و مشیٌت
وبدای الهی داشته
باشند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٣٣ رؤیای
خود را بپدرش
میگوید، که چگونه
کسی زنجیر بگردن
و تشنه بود که
آب میخواست.
من خواستم بوی
آب بدهم، که
پدرم گفت مبادا
بکسی که خدایش
اورا آب نداده
آب بدهی. پس کسی
آمد و اورا
ب(أسفل
السافلین)
أنداخت. آب عقل
و تعلیمات
سلوکی است. که
برخی تکاملات سلوکی
در تولدات بشری
پیشین نداشته
اند. و اینک اولیای
الهی حکمتهای الهی
را بآنها
نمیدهند. که
اگر بدهند چون
آخوندهای قشری
سوء استفاده میکنند.
زیرا کلام
اولیا را برای
پیروان فریب
خورده خود تکرار
مینمایند. که گوﺌی
خود از خداوند
یافته اند.
ولی هرکس وقتی
که قدرت درک مراتب
مقدماتی را
داشت، میتوان تعلیم
داد. وبا
اولین انکارو
مخالفتی رها خواهد
شد. که شرط اطاعت
از مراتب الهی
وپیر کامل بمعرفی
خداوند، أصل و
شرطی اساسی
میباشد.

امام صادق
از رؤیای خود
میگوید، که
تشنه ای آب میخواست.
و پدرش گفت
مبادا بکسی که
خداوند آبش نداده
آب بدهی. امام باقر
ببپرو الهی خود
امام صادق میگوید.
که این روح
معاویه بوده ،
که دشمن علیٌ
وقاتل او بود.
و سرکرده قریشیان
مخالف سلوک الهی
با محمد وعلیٌ
بود. باز معاویه
که (عوعو)
میکند. و
آخوند جنجالی
در امور الهی بر
منبر مینماید.
که مشرک و
فریب کار مردم
میباشد. و این آخوندها
نباید از حقایق
الهی یاد بگیرند.
که سوء
استفاده
میکنند وخود
را الهی نشان
میدهند.

امام
سجٌٌاد در حدیث
٢٣٣٦ همین داستان
امام صادق را
در خودش بیان مینماید.
و در واقع هر
امام وکاملی الهی،
( امٌی اوم
کرده )برای
سالکان خود
تعلیم میدهد.
که دوری از قشری
های مذهبی نمایند.
و متظاهر
بروحانیٌت فریبکارانه
نخورند. که عامل
قتل خودشان خواهند
بود. و سالک تنها
بکلام و
دستورات پیر
الهی بمعرفی خداوند
گوش میدهد. و
ارزشیابی
معانی رؤیاهای
خود را از پیر
میفهمد. که
رؤیا زبان
خداوند برای سالک
است. و تنها
پیر مترجم زبان
الهی میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٥٣
میگوید در قبر
ار شخص پرسش مسشود.
که اگر ثابت
کرد، آنگاه
قبرش وسیع
میگردد. که
هفت ذرع وسعت
دارد. و درب بهشت
برایش باز میشود.
که بوی کفته
میشود، چون عروسان
بخواب و (قرٌت
العین) باش. که سالکان
در عزلت سلوکی
ودوره سلوک ،
روحش در قبر
تنش باید پاسخ
هر پرسش خدا و
پیر مربٌی الهی
خود را بدرستی
بدهد. و با
رؤیاهای خود ثابت
نماید، که بمراتب
شهودی هفتگانه
نوع بشری در
ولایت محمدی رسیده
است. آنگاه بلایای
سلوکی و عزلت
نشینی و
دستورات (
تحریم و
احرام) سالک خاتمه
مییابد. که
چون بخلق بازگشت
پیامبر گونه ،
محمدی زنده
برای چند سالک
خود قرٌت
العین و(
قرٌٍه شهودی)
ووسیله توسٌل عبادی
چند سالک خود بمعرفی
خداوند قرار
میگیرد. وچون عروسان
با ناز ورفاه که
مرگ طبیعی و
بسیار آرام
،هفت هزار سال
خواب، چون ساعتی
خواب معمولی، تولد
نوع فوق بشری را
خواهد داشت.
که هزاران
برابر عقل وکرامات
و صفات الهی
را خواهد
داشت. تا با مهدی
موعود شاید بنور
رحمان و عرش
ربٌ برتر از رحمان
برسد. و از چهار
صد هزار سال
بهشت سوٌم
انتظار عرشی نیازی
بتولدات نوعی در
جهان ندارد.
وهر نوعی نسبت
بتولد نوع قبلی،
هزاران برابر
عقل وکرامات الهی
دارد. که نوع
بشری نیز
هزاران برابر
عقل نوع میمون
ملاحظه داریم
. صورت ییر
کامل نخستین (
قرٌه و خورٌه
و نور و سمت و
قبلهو وضوی ) سالکان
خود در حضور ذهنی
آنان میباشد.
تن انسان قیر روحش
هست. وهمان (قبر
حسین) است که زیارت
آن بهشتی پاداش
الهی دارد. که پیر
کامل حسینی، دیدارش
بتن بوسیله سالک،
و یا دیدارش
بنور صورت
الهی او درهر
حضور ذهنی، سالک
پاداش الهی و
بهشتی دارد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٥٥
میگوید روح مؤمن
امٌی اوم کرده
و کامل الهی گردیده،
چون وارد قبرش
میشود،
فرشتکان بر وی
جمع میگردند.
روح سالک پس
از مرگ قبل از
مرگ و شهود
نور قاﺌم، و
برای بازگشت پیامبرگونه
بخلق بمشیٌت ویژه
الهی، تو.لد
دوم و الهی خود
را مییابد.
واز خواب مرگ بیدار
میگردد. که در
خانقاه و
طریقت خود
برای سالکان احتمالی
او بمعرفی خداوند
دور او برای
تبریک و برکت
گرفتن جمع
میگردند. و در
تخیٌل وحضور ذهنی
خویشٍ، با
وسیله الهی
نور صورت پیر
جمع میگردند و
(جم و آریا وکامل)
الهی میگردند.
چون آنان را
نیز بنور
قاﺌم و عرش رحمان
میرساند. و
جشتن تولد
وبازگشت
اولیای الهی، بوسیله
منتظران
شناخت پیر
الهی خود
بمعرفی خداوند
هستند. و تن کامل
الهی قبر روح الهی
شده او دیدار
میکنند. که پیر
حسینی قبلا با
مرگ قبل از مرگ
این تن را رها کرده
بود. و بمشیٌت
الهی بار دیگر
مدفون آن تن
شد. تا بهدایت دیگران
و ذخیره آخرت تولد
بعدی خود
بپردازد. پاسخهای
در قبر در
دوره سلوک،
وعزلتگاه چون قبر،
سالک باید
بخداوند در
احوال
وافکارخویش پاسخ
پیر کامل بدهد
. وچون سالک
ب(شهودی نوری)
الهی خود
رسید. که محمد بنورقاﺌم
ومسیح بنور
مصطفوی وزردشت
بنور مرتضوی
ایلی و ایلیا رسید
و عهد الستی خواهد
داشت. و همراه
اذکار توحید
چون لا اله الاٌ
الله. که این
اذکار را بعرش
رحمان نیر
میگوید. که ب(اله
وربٌ )برتری رسیدهف
ولی هنوز بخداوند
الله (أهو یا خداوند
هو) بیرون از هستی
ها که خود
خالق الله است
نرسیده .
آنگاه در تولد
بهتر نوع
بعدی، بتجسٌم انسانی
نور شهودی خود،
(لبٌیک )
میگوید. وچون قشری
های مذهبی بد
دینان و یا بی دینان
بی اعتنا بامور
الهی،
فراموشی عهد
الست خود را
کرده اند. پس از
لذٌتهای بهشت چهارم
کنونی خود را،
با عقل
وکرامات بیشتر
از قبل، اگر بخواهد
با عقل بیشتر گناه
و لذٌت ببرد
آزاد است. ولی
کرامات
بالفعل خود را
تلف نموده، وکرامات
بالقوٌه خود
را تحقٌق نداده
است. که مورد نیاز
تولد نوعی باز
بهتر بعدی میباشد.
پس دوچار
کارما و تکرار
گذشته ها در
آینده ها و
هزاران ساله میگردد.
تا از نردبان انواع
خود را باز بنوع
بشری وهمین سلوک
الهی تا نور
قاﺌم را باید
برساند. که
شایسته تولد نوع
فوق بشری گردد.
و تا أبد بی پایان
این تولدات نوعی
فوق بشری ادامه
خواهد داشت.
که بفرض محال ب(نور
الأنوار)
الله، (ربٌ
الأرباب) برسد.
که روحی الهی شده
ب(روح الأرواح)
أصل خود چون قطره
ای در دریا بازگشت
کرده بااشد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٢
میگوید هر روز
سه بار گور
انسان میگود
،که من خاکی هستم
و پوسیده میشوم
و کرم میگیرم . این
تن انسان سالک
است که ببان حال
بروحش میگوید.
که عاقبت او
خاک است. که
باید بفکر
عاقبت روح الهی
خود باشد. که
بنزد خداوند و
آینده های بهشتی
وفوق بشری خواهد
رفت. سالکان
مدام این بیان
بزبان حال خود
را مییابد. و
زندگی نیز پر
از یادآوری این
حکمت برای سالک
میباشد. پس سالکان
در عزلتگاه خاکی
وتنگ چون قبر
زندگی میکنند.
تا مرگ خود
فراموش نکنند.
مگر خود داوطلبانه
مرگ قبل از مرگ
را با پس از
شهود و
أمرمقام
مصطفوی، رؤیت
رؤیاﺌی کرده باشد.
آنگاه بوی
گفته میشود.
که برخیز و
(قرٌت العین و
خورٌه و قرٌه
و سمت وسوی ونور
و قبله) سالکان
خود شده ای. و
اطفال محمد را
در بهشت طریقت
پرورش بده . که
سالکان او
هستند.
و(مبعوث با
بعثت ورسالت
ومآموریٌت )
الهی را با زنده
شدن مجدد پس از
مرگ ارادی یافته
است.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٤
میگوید شما
شیعیان ما،که
با شعاع انوار
شهودی
تجلٌیات الهی
در ولایت محمدی
باشند،که
همگی در بهشت
هیستند. و
بقیٌه گناهان
شما در شفاعت
پیامبر ووصیٌ
او، ودر شهودهای
مرتضوی و
مصطفوی
بخشوده الهی میگردد.
امام میگوید
ولی برای شما از
(برزخ ) میترسم.
که میگوید در قبر
است. مگر بروز
قیامت برسید.
که (برزخ همان دوزخ)
فارسی دری قوم
زردشتی الأصل
قریش است. که
سالکان در
دوره سلوک
امکان ترک سلوک
و سرکشی
احتمالی را
دارند. که مورد
نگرانی امام میباشد.
وچون سالک
بنور قاﺌم
رسید ، نجات وکاملی
الهی ومعصوم
میگردد. گرچه بقول
پیامبر با
کمتر از ده در
صد پاکساری روان
بشری، بنجات
برای تولد فوق
بشری شایسته میگردد.
و شهودهای مرتضوی
در تجربه این
نویسنده، بشکل
( جرٌاحی مغز) بود.
تا پاکسازی
عمیق تر در
روان بشود. که
معمولا مقاومت
آن سخت است. و
شهود مصطفوی
با امتحان پر
محنت الهی برای
مرگ قبل از
مزگ و بدستور
مقام مصطفوی،
باز تزکیه نفس
و آزمایش صبوری
واطاعت سالک
پاک میگردد.
تا بقیه صفات نوع
بشری
وحیوانی، در
تولد نوع فوق
بشری و با
هزاران برابر
عقل بطریقت
مهدی موعود،
پاکسازی عمیق
تر صورت گیرد.
که باز در (حدٌ
کفایت و شرط کافی)
از نظر داوری الهی
خاص سالکان،
بنور رحمان برسد.
پاکسازی های
عمیق تر تا
أبد و در
انواع فوق بشری
ادامه خواهد
داشت. تا بفرض محال،
بپاکی (روح
الأرواح الله
آهورمزدا)
برسند.

مولی علیٌ
در حدیث ٢٣٦٥ که
با مردگان در
قبرستان صحبت میکند.
و باطرافیان افزود،
که ارواح
مردگان الهی
شده، بصورت
حلقه هاﺌی
دور هم هستند.
و همگی این
ارواح پس از
مرگ به (وادی
السلام) منتقل
میگردند. که
(بقعه ای از بهشت
عدن) میباشد.
ودر طریقت
ولایت در
بازگشت بخلق،
حلقه های درس
و بحث با
سالکان
رادارند. بهشت
عدن در سطح
عرش رحمان و
با فاصله تا
خداوند الله
است. و پیامبر
(جدٌ) دور خود
را (عدنان) یا
بهشتیان
میگوید. که
همان انبیای اولی
العزم پیشین
هستند. که شهودهای
مقدماتیرا
برای سالکان بعدی
کشف و شهود نمودند.
و ظاهرا قریش
اولیای الهی خود
را از ( جدٌ
عنان)
میگفتند. و
غیر سالکانرا (بنی
امیٍه) و قشری
خود را از (جدٌ
قحطان) میگفتند.
و یا پیامبر
گفته باشد. که در
(قحطی) ار
تجلٌیات الهی
میباشند. که
پس از مرگ
بکارماهای مسخ
حیوانی میروند.
که قشری های
سنٌی وشیعی
وبهر نام دیگری
بوده باشند .

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٦
میگوید انسان
هر کجا بمیرد،
روح مؤمن ب(وادی
السلام) یا سرزمین
صلح وآرامش
بهشتی طریقت
خود، و در
عوالم الهی وتولد
نوع فوق بشری
منتقل میگردد.
که باز بجهان
با کرامات
الهی تر نوع
فوق بشری متولد
گردد. چون از طلسم
نوع بشری نجات
یافته است. که
قهقراﺌیان
بطلسمهای
حقیرتر انواع
حیوانی مسخ شده
خود میروند.
قبرستان نجف
که وادی
السلام
خوانده میشود
، یعنی عملا در
ولایت مولا در
سلوک باید مرد.
ومرگ قبل از
مزگ داشت. که
بشهود مرتضوی و
مصطفوی رسیده باشد.
و بقول مولا
(روح غیر مؤمن)
مدفون در وادی
السلام نجف مانندی،
باز
بقبرستانهای دور
دست منتقل میشود.
که حیوانات در
آن میمیرند.
وبقول مولا،
پیش منی در
یمنی، ویا در
یمنی باز پیش منی.
که سالکان در
حضور ذهنی مولا
وهرکامل الهی بمعرفی
خداوند، که
محمد و علیٌ
زنده سالک است
و حاضر در دل خود
دارند وتوسٌل عبادی
دارد در کنار
مولا وپیر
وپیامبر
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٣
میگوید ارواح مؤمنان
در بهشت از
(درخت طوبا) طعام
وشراب دارند.
که دعای(
ساعت)قیامت خود
را مینمایند.
که وعده الهی است.
کاملان الهی
پس از مرگ قبل
از مرگ، در
بازگشت بخلق
پیامبرگونه،
سالکان خودرا
از(درخت طوبا)
یا همان (یوتیبای
حکمت) الهی
بگفته یونانیان،
غذا وشراب
الهامات لدنٌی
دارند.
وخواهان مرگ طبیعی
ووعده های الهی
خود که در
بهشت سوم عرشی
هستند، منتظر
بهشت چهارم تولد
نوع فوق بشری با
هزاران برابر
عقل بجهان
میباشند . تا
با ولایت برتر
مهدی، که ٥٥
قرن دیگر در
جهان ( مبعوث
)با کشف نور
رحمان وعرش
ربٌ برتر از رحمان
میگرددف
بتواند خود
نیز بنور
رحمان و
عظمتهای الهی بالاتر
برسد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٦٩
میگوید ارواح جسد
مانندی را
دارند. و از درخت
بهشتی طوبا
میخورند. که در
ولایت و طریقت
اولیای الهیو تا
زنده هستند،
از مراتب عرشی
خود الهامات لدنٌی
دارند.و تنی
چون تن بشری
دارند. که
همان تن بشری قبلی
است ،که با
روحی الهی
میباشند. و
درباره دیگران
اگر اظهار نظر
میکنند، تنها
در باره سالکان
خود، و
رؤیاهای آنان
گفتنی دارند.
که ترجمه کلام
الهی را بزبان
سالکان خود مینمایند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٧١
میگوید مؤمن اوم
کننده وامٌی،
برای خداوند
بالاترین
مقام است .که
در سنگدان
پرنده ای
میباشند. ولی
روح مؤمن سالک
نزد پنج تن آل
عبا، مراتب شهود
مقدماتی محمدی
میباشند، تا
بخلق با نور
قاﺌم وعرش
رحمان
بازگردند. ویا
پس از مرگ طبیعی
بمدٌت هفت هزار
سال در بهشت سوم
انتظار عرشی
خود، و در سایه
عرش رحمان با
ارواح کاملان
محمدی دیگر
خواهند بود.
تا ببهشت چهارم
تولد نوع فوق بشری
خود برسند.
وبا هزاران
برابر عقل
بشری،تا با
ولایت هفتم مهدوی،
شاید بتوانند بنور
رحمان
وچهارصد هزاز
سال انتظار
عرشی بالاتر
را داشته
باشند. که
نیازی بتولدات
نوعی در جهان
ندارند.
وکمالات
طبیعی این زمانها
را، با اراده
های سلوکی، هر
شبی را
اصطلاحا ره صد
ساله رهروی میکنند.
و با زمان مسابقه
میگذارند.
بجای سنگدان
پرنده، نظریه خرافاتی،
پروازهای معراجی
بمراتب الهی خود
دارند وتا
زنده باشند. مگر
سنگدان را گنجینه
ای الهی ، ویا
تن مادی در
نوع فوق بشری بدانیم.
که از همین
ماده أتمی خواهد
بود که اکنون
ما در تن أتمی
خود هستیم.

امام صادق
در حدیث ٢٣٧٢ میگوید
أرواح مؤمنان
پس از مرگ در
سنگدان پرنده
ای نیستند.
بلکه در شبیه
تن در بهشت
میباشند. و در
بهشت طریقت
وخانقاه الهی
خود. که باز صورت
بشری در تن، و
هر موجودی
دارد که (صورت نوعی)
میگوﺌیم. که ارواح
در عوالم الهی
مانند
رؤیاهای شهودی
ملاحظه میشود.
گوﺌی تن
دارند، تا شناخته
دیگران گردند.
که ما از بدن و
از ماده أتمی
وحتی (قبل
أتمی أثیری
ملکوتی)
میگوﺌیم.وحتی
بینهایت مراتب
انواع
وموجودیٌتهای
تحت أثیری
هستند. که
ماده (عوالم جبروتی
الهی)
میتوانند آن
گونه باشد. و
در (لاهوت) بعد
از بی نهایت
جبروتها،
خداوند الله
ماهیٌت مادی ویزه
خودرا دارد،
که (شبه عدم) میگوﺌیم.
و خداوند (هو)
بیرون از هستی
ها در (هاهوت) و
جهان (عدم ما
سواه) میباشد. که
هرچه در ذات دارد،
برای چشم مخلوقات
خداوند درحکم عدمی
و نا دیدنی میباشد.
وباید خود
بعدم بروند،
تا ماهیٌت
فرضی (خداوند هو)
را بیابند. که
معدوم نیز
دیدن ندارد. که
در عدم نیز موجودیٌتی
است.

امام صادق
در حدیث ٢٣٧٣ میگوید،
ولی جهنٌمیان در
آتش و بر خلاف مؤمنان
میباشند.
(ساعت) را برای ما
پیش نمی
آورند. که ساعت
قیامت است و
خداوند وعده
های خود را
بما بتآخیر
میأندازد. وما
را مانند گذشته
های ما، که در
جهان بشری
هستند،
تهدیدات
جهنٌمی را
میبینند. ومانند
أجداد خود نسخ
ومسخ میشوند.
تعبیراتی
بجای
تکرارهای کارماﺌی
غیر سالکان.
که برای همیشه
از أجداد وحتی
اولاد خود که
الهی شده
باشند جدا
میگردند.
اینان در
انواع فوق
بشری، و و
آنان در انواع
نسخ ومسخ مجدد
بجهان. و طیٌ زمانهای
جاودان
مانندی چند صد
هزار وحتی میلیونها
سال میباشد.

امام باقر
در حدیث ٢٣٧٥
میگوید طرفداران
معاویه از
چشمه مشرکان
میخورند. که گندآب
های در مردابهای
جهان است. که حیوانات
وحشی بناچار
بدان جا پناه
میبرند. که
قتلگاه آنان
نیز هست. اما مؤمنان
از چشمه (سلمی)
مینوشند. که
چشمه (مسلمانی
در تسلیم و در
سلام) وآرامش
سلوکی ولایت
را دارند.
ومشرکان قشری همه
مذاهب راهی
ببهشت وچشمه
های آن ندارند.
که اولیا حکمتها
و الهامات لدنٌی
وعقلهای الهی
را دارند
ومیفهمند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٧٦ میگوید
بهشت آدم که
در آن بود،
گوشه ای از
گلستانهای دنیا
است، که ماه
وخورشید دارد.
واگر از بهشت (
خلد )جاودانگی
بود، خروج از
آن هرگزنخواهد
بود . آدم
افسانه ای
تورات ومردم
بابل، که پدر
جسمانی
انسانها باشد،
که واقعیٌت
تدارد. و
پیدایش
انسانها دنباله
تکاملات
طبیعی انواع حیوانی،
و حتی از میمون
نما ها میباشد
.که ظرف ٣٠٠
هزار سال بانسان
بشری امروز
رسیده است
.ویا (آدم
نخستین پیامبر)
اولی العزم که
شهود نخستین
حسینی و عرش
حسنی از تجلٌیات
الهی را کشف
نمود. کسی بود
که خود پدر
ومادر الهی،
یعنی پیر
حسینی وامام
زمان الهی عصر
خود را نداشت. وبا
تکامل تحت
تدبیر مراتب الهی،
در یک مرحله
بسیار مهم،
همراه معجزات
و الوهیٌٍتهای
الهی، ولی
ظاهرا بطور
طبیعی که با
ریاضتها و
صبوری های
سلوکی، شخص
آدم ولایتهای
الهی را آغاز نمود.
که تدبیر
مراتب الهی
روان
انسانهای
پیرو آدم را
نیز، بکمالات
روانی وتزکیه
نفس و تحلیه بصفات
نیکوی الهی
رساند. وبهمان
تجلیه های حسینی
وحسنی در
تسمیه ولایت
محمدی رساند.
که جمعا شش
ولایت متوالی
نوع بشری، آدم
کیومرث
ومیترا یا نوح،
و بودا و
زردشت ومسیح بمحمد
و امرور ما
رسید. تا نوبت مهدی
موعود محمد
وسوشیانس سوم
زردشت در ٥٥
قرن دیگر برسد،
که با کشف
شهود هفتم نور
رحمان و شهود
هشتم عرش ربٌ
برتر ار رحمان،
انسانهاﺌی با
کمالات و صفات
الهی و اخلاق
خداﺌی، و
هزاران برابر
عقل و دانش نوع
بشری، در جهان
کره زمین پیدا
خواهند شد. که
صحرای مرده را
گلستان ورنده
و بهشت مینماید.
و هنوز خداوند
الله
أهورمزدا،
طرحهای آبادانی
و کشف واختراع
و نوآوریهای
غیر قابل تصوٌر
ما در پیش
دارد. که ما از
بی نهایت
انواع فوق
بشری
میگوﺌیم. که تفاوت
هر نوع تازه بالاتر،
نسبت بنوع
قبلی، خود معجزه
غیر قابل فهم
است.و از
هراران برابر
عقل وکرامات و
امکانات و
صفات و اخلاق الهی
میگوﺌیم. و
بقول محمد
بهشتهای الهی
بی نهایت
هستند،که بروی
هم قرار
دارند. و
فاصله هریک از
دیگری پانصد
سال راه است
.که تک تازی
سوار کاری که لحظه
ای توقف وکندی
ندارد،
میتواند بنوع
بعدی بالاتر برسد.
مانند همان
سیصد هزار سال
تکامل طبیعی
کاملترین فرد نوع
میمونی (انسان
نما) که
توانست
بامروز ما برسد.
که گذشته های
حقیر خود را
فراموش کرده،
و آینده های
الهی و غیر
قابل تصوٌر در
پیش روی خود
را نمیدانیم.
گوﺌی انسان
بشری بآخر خط وکمال
رسیده است.
درحالیکه تمام
گذشته های
أزلی تا کنون
نسبت
بامروز،و تا
أبد بی انتها،
چون ذرٌه ای
أتمی در مقابل
کره خورشید
میباشد . و
بدین توصیف
کمالات الهی نوع
بشری، در
نامهای
تاریخی ولایتهای
میترا وبودا و
زردشت ومسیح
ومحمد منتظر
عصر ولایت
مهدوی میباشد.
که تمام کهکشان
راه شیری را جولان
خواهند داد .
آدم کیومرث
(قرٌه یا
خورٌه) شهودی وتجلٌی
الهی حسینی در
تسمیه محمدی،
و عرش حسنی را
کشف نمود. که
بودا قرٌه سوم
(نور شیوا) یا
همان (قرٌه
فاطمی ومریم و
دغدوی) زردشت
را نخستین بار
کشف نمود. و صد
برابر عقل
عظیم تر از
میتراﺌیان
یافت. و زردشت
کشف مهمتر
وعظیم تر نور
مرتضوی (ایلی
یا ایلیا) را نمود،
که خود جهانی عظیم
تر در عقل
وفهم و اخلاق والوهیٌت
بدست آورد. که نوبت
بمسیح و شهود
عظیم تر نور
مصطفوی در
تسمیه محمدی
را کشف کرد،
وبا عرش عظیم
(قاﺌم جبرﺌیل)
روح القدس،
مسیح پیامبری
که دارای عظمت
اولی العظم ها
و اولی العزم
و اراده ها بود.
که مسیح را
فرزند الهی
خداوند دانستند.که
شایسته الهی
شدن بود. تا نوبت
ب(محمد امٌی) اوم
کننده سلوکی،
در معبد
زردشتی کعبه
در مکٌه، که
(بکٌه و
خانقاه بغ
کامل ) در
تسمیه زردشتی بود.
که کشف جهان
بی مثال شهود
ششم نور قاﺌم
و شهود هفتم
عرش رحمان را نمود.
که اینک برای ما
انسانهای
شایسته، این کلاس
الهی و بسیار
بالای تعلیم
روحی و شهودی،
و آینده ساز نوع
فوق بشری شد.
که مهدی در٥٥
قرن دیگر در
جهان مبعوث
میگردد. و
مورد بحث ما
در این مجموعه
نوشته ها و
مقالات و
تفسیرات سلوکی
میباشد. که
هرکس طالب لقای
الهی و آینده عظیم
خودش باشد،
میتواند با
تجربه این
نویسنده و
هزاران هزار
اولیای عظیم
الهی گذشته،
میتواند بآینده
باور نکردنی
نوع فوق بشری،
و بهشتهای
حقیقی تر از بهشتهای
واقعی، و
گلستانی
ونوعی، ودارای
تمدٌن و
(مدنیٌت در
دین ورزی)
سلوکی رسید .
که برای همه مخلوقات
آماده میباشد.
که روح هر أتم
نیز بدان
مراتب فوق
بشری خواهد
رسید. که
فرمان (کن
فیکون) خداوند،
مؤسس و مدبٌر
وپایان دهنده
بی پایان هستی
ها، برای (شدن
و صیرورت و
تکامل و به
دینی) میباشد.
تا نوبت مهدی موعود
محمد برسد، که
کشف نور هفتم رحمان
و کشف شهود هشتم
عرش رب ٌ برتر
از رحمان
برسد. که نامی هم
از او
نمیدانیم که
مهدی خواهد
گفت . همان گونه
که محمد
نخستین بار
نام ربٌ رحمان
را خبر داد. وتنها
راه ورود
بآینده های الهی
منتظر ما، شناخت
(صورت وسیرت
)پیر الهی کامل
حسینی ولایت محمدی
ار خداوند در
رؤیا میباشد.
که سنگ اول
بنای آینده
الهی برای
خواننده گرامی
میباشد. که توان
عقلی واراده
تکامل خود را
نشان داد، که باین
درجات از
آینده نگری
های این مقاله
نموده است.
آنگاه با این پیر
الهی فرزند
الهی خداوند،
و (قرآن ناطق) وگویای
سالک، وتنها
نماینده خداوند،
و آینده های أبدی
برای سالک میباشد.
که ولیٌ الهی
(امامی امٌی و
برهمن و
ابراهیم)
زمان، وتنها کانال
ارتباطی ووسیله
توسٌل عبادی
سالک بمراتب آینده
میباشد. آنگاه
با تخلیه
وتحلیه و
رسیدن بتجلیه
های انوار
الهی هفتگانه،
تمام صفات حیوانی
و جهنٌمی
انسان بشری، بصفاتی
بهشتی و الهی بهبود
یافته و نجات
یافته از نوع
بشری میرسد.
تا تولد نوع
فوق بشری هفت
هزار سال بعد خود
را درجهان بنماید.
که باولایت مهدوی
شاید بتواند
با زمینه سازی
تکامل روحی، خود
را نیز بنور
رحمان و عرش
ربٌ برتر از رحمان
برساند. که
آنگاه چهار صد
هزار سال بعدی،
نیازی بتولد نوعی
در جهان
نداشته باشد.
که باز در
نوعی بالاتر و
الهی تر بجهان
باز گردد. که شاید
عقل و علم و
توان الهی
افراد آن نوع
بالاتر، پا را
از کهکشان راه
شیری نیز بیرون
بگذارد. و فراموش
نکند چه ذرٌه
ناچیزی بوده،
که چنان کوه
پیکری شده
است. که اینک
تازه اول شب
است. و تا سحر
وکمال مرحله
ای بالاتر راه
درازی در پیش
میباشد. مگر
بشب قدر وشهود
قاﺌم رسید.

امام عسکری
در حدیث ٢٣٧٧ میگوید
همچنان بهشت
أرواح الهی شده،
در همین جهان
و کره زمین
دنیا میباشد. که
کاملان الهی
ولایتها
بخصوص ولایت
ششم مصطفوی
محمدی،
بهشتهای
چهارگانه و
چهار گونه را
دارند. در
حالیکه
مخالفان سلوک الهی
پس از مرگ، و
حتی از هم
اکنون جهنٌم
های چهارگانه
وچهار گونه را
در پیش دارند.
امام میگوید،
چون خداوند از
(رزق معلوم)
این بهشت میگوید،
که ماه وخورشید
در آن میباشد.
که تولدات
نوعی بهشتهای
موعود هر شاهد
نور تجلٌی
الهی پس از
مرگ، از (نوع
یا فصل نوع)
قبلی خود در
کارماهای جهنٌم
که گارمه و
مجرم میباشد،
در طلسمهای
انواع حقیر برای
صدها هزار
وحتی میلیونها
سال، در محبس
نسخ ومسخ، و
شاید هم فسخ
ورسخ ووسخ أسیر
تکرار گذشته
ها در آینده
ها خواهد بود.
تا چقدر روح انسان
امروز در نوع بشری
خود، در
(کمیٌت و
کیفیٌت) خطا
وگناه و
انحراف و
کمبود شرایط لازم
تا شرط کافی
را داشته باشد.
که نتیجه تفاوت
پاکسازی های
امروز سالکان
و بالعکس در روان
خود مینمایند.
و بقول امام
صادق ( ابن
ملحم) قاتل مولی
علیٌ،ِ ویا
(شمر ویزید)
قاتلان امام
حسین، اگر توبه
سلوکی کنند و
شرایط لازم را
در خود ایجاد نمایند،
در مرز (شرط کافی)
از نظر داوری الهی،
در (حدٌ کفایت)
از پاکسازی، بهشت
مرحله ای بعدی
را خواهد
داشت. (بهشت)
بهتر شدن با
(به دینی) است. و
(جهنٌم)
جهانوم یونانی
و جهان فارسی
و جهنٌم و
جحیم عربی
است. و بهشت
(جنٌت وجنان) همان
(گنان هندی) و
عقلهای الهی وعرفانی
اولیای الهی
رسیده بمراتب تجلٌیات
الهی میباشد.

امام
عسکری در حدیث
٢٣٧٨ میگوید
اینکه خداوند
میگوید بخاطر
(أهل حقٌ) زندگی
معلوم
سرنوشتی مجازات
الهی خود را بعقب
میأندازد. تا
شاید توبه سلوکی
وجبران
اصلاحی روان
را بنماید.
آنگاه هرکس(
وتنها کاملان
حسینی) بأذن خداوند
تعلیم گرفت و
بکمال الهی
رسید .(قرآن
ناطق) وگویای
سالکان خود
خواهد بوده، و
مورد قبول و
تأیید پیر
کامل الهی خود
خواهد بود.
گرچه برخی
(سعید) خوشبخت
و برخی (شقیٌ)
سرکش هستند، و
در آتش چهنٌم
تنفٌس (دم و
باز دم) دارند.
چون جهنٌم
آنها همین
جهانوم جهان
در تولدی
حقیرتر نوعی
پر عذاب میباشد.

امام
غسگری در حدیث
٢٣٧٩ میگوید
جهنٌم
کارماﺌیان در
همین دنیا است
و قبل از قیامت
میباشد. که
غیر سالکان
قیامت مرگ قهقراﺌی
خود را دارند. و
سالکان ولایتهای
الهی در
عزلتگاه
سلوکی خود
صبوری در
بلایای سلوکی را
دارند. تا
بشهود ششم
واجب الهی نور
قاﺌم برسند.
که نجات از نوع
بشری را
خواهند داشت.
و هفت هزار
سال بعد تولدی
در نوع فوق
بشری فرشته
گونه خواهند
داشت. که
هزاران برابر
عقل وکرامات نوع
بشری را خواهند
داشت. شقیٌ
سرکش
غیرسالکان و
قشری های مذهبی،
و بخصوص سالکانی
که دستورات
پیر الهی خود
را سرکشی میکنند.
و بد دینان قشری
که مست کرامات
نوع بشری خود
میباشند، همچنان
باید در
علفزار جهان،
بچرای حیوانی خود
بپردازند. و
طعمه شکارچیان
و درندگان باشند.
تا عاقبت بنوع
بشری مجدد و
شهود نور
قاﺌم برسند،
که بنوع فوق
بشری نیز نمتولد
شوند. که بی
نهایت انواع
فوق بشری در
پیش هست. (ساعت)
آنها همان زمان
تولد حیوانی
آنها بجهان است.
وبرای سالکان ساعت
آنها ، وقت مرگ
قبل از مرگ برای
شهود نور
قاﺌم میباشد.
حتی اگر بازگشت
پیامبرگونه بخلق
نداشته باشند.

امام باقر
در حدیث ٢٣٨٠ میگوید
تفاوت حال
سالک در
(توحید و سلوک)
با مسلمانان
غیر سالک قشری
مذهبی این است،
که هرکس در
حفره قبر خود
تن نوع بشری
خویش هستند.
تا اینکه
ب(عمل صالح) و
اصلاح روان
خود تخلیه و تحلیه
و تجلیه های الهی
را بنمایتد،
وبهشت نوع فوق
بشری را
خواهند داشت.
و غیر صالحان
روان خود را
برای کارماهای
خود قبر وعزلتگاه
سلوکی دارند
.که در صورت
اصلاح روان تا
حدٌ کفایت از نظر
الهی، آنگاه راهی
ببهشت در حفره
قبر آنها پیدا
شود. که از عزلتگاه
خود بیرون
آمده وارد بهشتهای
چهارگانه
وچهارگونه
خود میگردند.
و (موقوفون) متوقٌف
در داوری الهی
در باره مستضعفان
و ناتوانان و
کم عقلان
میباشد. که تولد
مجدد بشری بجهان
پیدا میکنند.
و عقل وکمال
بیشتر
ومسؤلیٌت
الهی را آنگاه
پیدا میکنند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٨١ میگوید
پادشاهی
رومی، که کشیش
کاثولیک
بوده، از امام
حسن میپرسد،
أرواح
انسانها پس از
مرگ کجا
میروند؟ امام
میگوید در
(صخره) بیت
المقدٌس
مبروند و هر
شب جمعه در
گنبد سنگی بیت
المقدس، که
پاﺌین ترین
عرش خدا است و
گسترش
مییابند. مسیحیان
برای بیت
المقدٌس
اورشلیم،
مانند اعراب
در باره کعبه
و زردشتیان در
کعبه زردشت
نقش رستم
استخر، از
گنبد سنکی
(قبٌت الصخره)
میگویند. که
بعدها طلاﺌی
شده است. و روز
(جمعه روز جم
شدن) سالک با نور
قاﺌم در
ولایت محمدی،
و یا نور
مصطفوی در
ولایت مسیح،
وقتی که جم و
کامل شدند،
جمعه استراحت
آنان همان(آدینه
یا (أدینه)
آنان میباشد.
که بهشت طریقت
و خانقاه خود
را دارد. که
برای سالکان
پاﺌین ترین
عرش خدا وروی زمین
است. وجایگاه
پیر الهی آنها.
هر کامل الهی
ولایتهای
ششگانه نوع
بشری، شهود
آخر عرشی و
پایان
مأموریٌت
الهی و شهودی خود
را دارند. عرش مرتضوی
برای بودا
وکاملان بوداﺌی
و تاکنون وبرای
همیشه چایگاه
پیرآنان است.
و عرش مصطفوی
زردشت، و عرش
(جبرﺌیل
گبریال قاﺌم)
برای مسیح
وکاملان مسیحی
وتاکنون عرش
آنها است. و
نیز عرش رحمان
برای محمدیان کامل
امامان زمان
سالکان خود، و
نیز عرش ربٌ
برتر از ربٌٌ
رحمان میباشد.
که ٥٥ قرن دیکر
از امروز مهدی
موعود محمد و
سوشیانس سوم موعود
زردشت کاشف آن
خواهد بود. و
کاملان شایسته
نوع فوق بشری
بعرش رحمان میرسند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٨٢ میگوید
(حوض کوثر)
شهود پنجم مصطفوی
کاملان ولایت محمدی
است. که عقل و
حکمتها و
الهامات لدنٌی
الهی بیش از
أنبیا و
اولیای ولایتهای
قبل از محمد را
دارند. که
کاملان مسیحی
پیش از محمد ،
برترین سطح حکمتهای
عرفانی و
شهودی وعقلی و
احوالی و
رؤیاﺌی را
داشته و
دارند. که
شرافت نوع
بشری گذشته را
داشتند. تا
نوبت مهدی موعود
در ٥٥ قرن دیگر
برسد ،که شرافت
بالاتر از
شرافت و برتری
مقام الهی محمدیان
را داشته. و از
سطح عرش ربٌ
برتر از
رحمان، که باز
هزاران برابر عظیم
تر در عقل
وحکمت و احوال
رؤیاﺌی و
فکری واخلاقی
الهی و( تمدٌن
و دین
ورزی)دارند.
حوض (کوثر وکثیر)
زیاد است.
وحوض عقلی یا
(حوزه تعلیمی)
وسیعتر و الهی
تر دارند. ونه حوزه
های درسی آخوندهای
تمامی مذاهب قشری
اسلامی. که
الهامات
طبیعی آنها،
از سطح و درچه فساد
عقده ها و
عقیده های
آنان میباشد.
که أهریمنان و
ابلیسان انسانی،
ملبٌس بلباس روحانیٌت
کاذب میباشند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٨٣
میگوید این کوه
های سیاه
اطراف مکٌه،
جهنٌمی هستند.
در سفر الهی سالکان
در حجٌ آکبر
شهود قاﺌم،
کوه های جهان
سازنده و مانع
بزرگ بشکل عقده
ها و عقیده
های انسان، و
لکٌه های سیاه
صفات رشت روان
سالکان
میباشند. و
امام نیز
اسامی اماکن
راه مکٌه را در
برداشت سلوکی مینماید،
که با احوال سالکان
و غیر سالکان تطبیق
مینماید.
جهنٌم جهان
این کوه های
سوخته را
دارد.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٣٨٤ میگوید
که بد ترین
جای جهنٌم
صحرای (برهوت)
است. که داغ
ترین صحرای
جنوب عربستان میباشد.
مولا میگوید
راه کافران
نیز ار آن
میگذرد. که آب ندارد
ولی مار و
سوسمار تشنه
زیاد دارد. که سخت
ترین جای جهنٍم
این جهان
میباشد. که همه
جای جهان، جای
تولد نوعی است.و
حتی برای انسانهای
فرشته گونه فوق
بشری آینده،
در کره زمین
ویا در کرات دیگر،
که تولدات نوعی
و(حیوانی خود
یعنی حیاتی)
را دارند.
ومسافران فضا
در آینده های دور
بکرات دیگر
خواهند رفت.
که امکان و
نیاز بشرایط حیاتی
دیگری لازم داشته
باشند. بطوری
که کره زمین
برای آنها
مسموم کننده
باشد. و این
راز تحقیقات
فضاﺌی ناسا،
زیر نظر
خداوند مدبٌر
طبیعت، و حیات
موجودات هستی
و آینده های درپیش
آن میباشد. که
از هم اکنون
جای بهتر ومناسب
انواع فوق
بشری آینده را
پیدا کنند. که گویا
در یکی از
ماههای سیٌاره
های خورشید
یافته اند. و
یا همچنان
انسانهای فوق
بشری در کره زمین
زیاد میشوند.
و احتمالا شرایط
اتمسفر زمین و
هوای ناسالم
یا غیر کافی
امروز، برای ساختمان
تن افراد نوع
فوق بشری
فرشته گونه را
لازم داشته
باشند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٨٥
میگوید بدترین
آب در صحرای
برهوت جنوب
عربیستان است.
که اینک نام (حضرموت)
دارد. یا حضور
داﺌم (موت)
ومرگ را
میرساند. که
آنرا جای تولد
آینده غیر
سالکان کافر و
مشرک قشری
میگوید.
(برهوت) همان(
برٌ و صحرای) خالی،
عکس ( فرٌ الهی)
شاهدان تجلٌیات
الهی میباشد.
و در نقاط دیگر
جهان نیز صحراهای
مرگبار هست
چون صحرای
نیوادا وجنوب کالیفورنیا
که درٌه مرگ
نامیده میشود.

پیامبر در
حدیث ٢٣٨٦ میگوید
پر شرارت ترین
یهودیان،
(یهودیان بیسان)
هستند. که
گناهان بیشتر
میکنند. که قشری
وهای ولایت زردشت
وابراهیم وموسی
را دارند. و
الاٌ سالکان
صادق یهودی
ولایت زردشت و
ابراهیم وموسی،
همان ( یهوه
جویان و هدا
جویان) و
هدایت خواهان الهی
در ( هداها و
تجلٌیات) الهی
میباشند. که
اگر آنان را
(بنی اسراﺌیل) گفتند،
مانند همه سالکان
ولایتهای ششگانه
نوع بشری (
طالبان اسراء و
معراج) روح خود
در تجلٌیات الهی
میباشند. که
(بنی )یا فرزندان
الهی اولیای الهی
میباشند که امٌی
میشوند. والاٌ
غیر سالکان
(بنی امیٌه)
هستند. که
قشری مذهبی
بوده ،که
تظاهر بدین
داری میکنند.
که در واقع جهنٌم
پروری برای پس
از مرک خود در
نسخ ومسخ نوعی
حقیر تر مینمایند.
شاید در
گذشته،
یهودیان قبیله
یا نقطه ای، آزار
بیشتر
ومخالفت سخت
تری با پیامبر
داشته اند. که نام
(بیسان) داشته
اند. وهمیشه قشری
های ادیان
وولایتهای پیشین،
دشمنان و
قاتلان
انبیای با
شهود برتر
ولایتهای الهی
بالاتر بوده و
میباشند. که
امثال مسیح را
بصلیب کشیدند،
و زردشت را
نیز کشتند. و
هزاران قتل وشکنجه
اولیای الهی
را در تاریخ
دینی ایرانیان
وملل دیگر سراغ
داریم. والاٌ
عاقلان
ولایتهای دینی،
توجیهات
رؤیاﺌی خود
را از مراتب الهی
خویش اطاعت
میکنند. مانند
سلمان فارسی
فیروز
زردشتی، که کاملی
مسیحی بهدایت شهود
نور مرتضوی خود
شد. که باز با ظهور
و بعثت محمد،
دستور مجدد
برای سفر بمکٌه
یافت، ومحمد
را یافت، که
هنوز ولایت
خود را آشکار
نکرده بود .

امام باقر
در حدیث ٢٣٨٧ میگوید
رودخانه فرات
از بهشت
سرچشمه
میگیرد. نهر
فرات در
برداشت سلوکی،
آب و عقل الهی
است . که
رساننده
سالکان الهی
ب(فرٌ و برٌ
وکمال) شهود
نهاﺌی نور
قاﺌم، که
فروهر کاملان
ولایت محمدی
است. و پیامبر
از هر نامی
رایج زمان
خود،برای
تطبیق با سلوک
ولایت خود استفاده
میکرد. وحتی
اسامی اماکن و
أموری را (عمدا)
عوض میکرد
ونام جدید
میداد. که بوسیله
مؤمنانش
بامروز رسیده
است. مانند اسامی
ماه های قمری
و ایام هفته.
وهریک از ولایتهای
سلوکی قدیم
تر، و حتی
(قباﺌل) که عملا
(قبله گیری)
گروهی خود را
داشتند، باز
خواسته
وناخواسته در
راه الهی،
اسامی سلوکی
در نظر داشتند.

امام صادق
در حدیث ٢٣٨٨
میگوید (درٌه
و وادی) برهوت در
ماورای ( یمن
)است ، که
مارهای سیاه
دارد. و چاهی درآن
هست که نام
برهوت دارد. و
سرچشمه آب
ارواح کافران
است. و مقصود
دادن تصوٌر هر
سختی برای چهنٌم
جهان، در نسخ
ومسخ حیوانی آینده
غیر سالکان و
قشری های مذهبی
است. که جز آب
مردابهای متعفٌن
وداغ و تلخ
برای نوشیدن
پیدا نمیکنند.
و همان جا نیز
شکارگاه آنان
و قتلگاهشان
میباشد. و
برای( تخویف و
تهدید و
توعید) غیر
سالکان گفته
میشود. که
معنی بازگشت
قهقراﺌی
بجهان برای ارواح
کارماﺌیان
میباشد.

امام باقر
در حدیث ٢٣٨٩ میگوید
(قابیل) پسر
آدم افسانه ای
که برادرش را
میکشد، و
خداوند اورا چون
کف دست ، آب در
خود نگاه
نمیدارد. و
همیشه تشنه میباشد.
آخوندهای
مذهبی قشری
همه ادیان،
بقول پیامبر
قاتلان أنبیا
و برادران
الهی شده خود
هستند. که
اولیای الهی زنده
بازگشته بخلق
را باور ندارند.
و آنان امثال
حسین حلٌاج،
عملا حلٌاجی و
قصٌابی
میکنند. و در
تن آنان کاه پر
کرده، برسر دروازه
ها آویزان
نموده وهمچنان
میکنند. تا
مردم جاهل ویا
عاقل از ترس بسوی
اولیای الهی
نروند. و
دنبال
آخوندهای کور
دل باشند. که
چون ( خر دحٌال
أهریمن) و
ضحٌاک های
زمان، بقول پیامبر
(امام دجال)
خود بمانند، و
(خرسواری)
آخوندها را
بنمایند. و
قرآن آنان را
(امامان جهنٌم
) میخواند و
ابلیسان در
لباس کاذب روحانیٍت
کاذب.

امام باقر
در حدیث ٢٣٩٠ میگوید(
أحقاف عاد ) در
قرآن را همان صحرای
برهوت
میخواند. و
(عاد) قومی
افسانه ای بوده،
که زیر ماسه
های صحرا
مدفون شدند.
در واقع تمام
کارماﺌیان
غیر سالک عاد
هستند، که(
معاد و
بازگشت) حقیر
بجهان دارند.
و عودت در تولد
حیوانی نسخ
ومسخ دارند.
که تکرار گذشته
ها را در
آینده ها بنمایند.
ولی سالکان پس
از مرگ قبل از مرگ
برای شهود قاﺌم،
و نیز پس از
مرگ طبیعی،
برای تولد بهتر
در جهان عود و
معاد پیامبر
گونه در
بازگشت بخلق
دارند. که کاملان
محمدی
الهامات عقلی
واحوالی ورؤیاﺌی
و شهودی خود
را از سطح عرش رحمان
دارند. وبرتر از
سطح الهامات
ووحی لدنٌی (درون
دل)، که زردشت
ومسیح وکاملان
آنها نداشته و
همچنان
کاملان ولایت
های آنها ندارند.مگر
در تولد بعدی
با ولایت محمد.

امام صادق
در حدیث ٢٣٩١
میگوید روز جمعه،
کاملان الهی بازگشته
بخلق، پس از
(جمع شدن) سلوکی
با شهود نور
قاﺌم و (جم جمشیدی
شدن) خود بخلق
و بمستعدان سلوک
باز میگردند.
که پادشاهی
الهی بر چند سالک
خود کنند. که
امام میگوید
چمعه روز عیدی
است، که رضوان
متصدٌی بهشت
اجازه دیدار و
زیارت أرواح مؤمنان
رجعت کرده را
میدهد. شاهدان
مرتضوی مورد
رضایت الهی ،
که خود مقام شهودی
برای
شایستگان
شهود بعدی
مصطفوی، و برای
دیدار
احتمالی نور
قاﺌم روح القدس
میباشد .
دیدار أرواح
مؤمنان
سالکان، اجازه
دیدار اولیای الهی
را دارند. که
در تن سابق
بشری پیر الهی
خود مدفن روحی
شده، تا
بتوسٌل عبادی خود
با آنان بپردازند.
رضوان پیر
کامل متصدٌی
بهشت ولایت
سالک میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢٣٩٦ میگوید
تا قیام ساعت
١٠ (آیت و
علامتی) هست.
آنگاه که
دجٌال و دود،
و نیز طلوع
خورشید از
غرب، و یا کرم زمین،
و یآجوح
ومأجوج، و سه
بار خسوف ماه
در مشرق ومغرب
و در عربستان
دست میدهد. و
نیز آتش از
قعر عدن، همان
برهوت، بیرون
میآید، و مردم
را بمحشر
میبرند. ساعت
مرگ انسان، و
ساعت قیام
سالکان در مرگ
قبل از مرگ
است. وغیر
سالکان که
وسیله الهی ندارند
، باز سمبولهای
(شهودی منفی)
دارند. که
علاﺌم بدی از
سرای دنیا
میباشد. ولی سالکان
بعلاﺌم
(شهودی مثبت)
ونورانی هفت شهود
تجلٌیات الهی
ولایت سلوکی خود
میرسند. و هر
شهودی نیز بهشتی
و عقل واحوال
الهی برتر خود
را دارد. و
خانقاه پیر و
عزلتگاه
سالک، باز بهشت
کمی گکرم او میباشد.
انسان در مردن
نیز که دوچار
دوران و
سرگیجه میشود.
که هر چیزی را معکوس
و واژگون
میبیند. که
شاید حیوانات
در تولد
حیوانی خود
نیز چنین
میبینند.

امام صادق
در حدیث ٢٤٣٦
میگوید، که
جهنٌمیان هر
بار پوست تن
آنها میسوزد، باز
پوست نو پیدا
میکنند. یا در
تولدات مکرر
نوعی در
مسخهای
حیوانی و
نردبان انواع،
این پوست
وگوشت تن آنها
از نو بوجود میآیند.
تا عاقبت و پس
از صدها
وهزارها وحتی میلیونها
سال، باز بنوع
بشری کنونی برسند
وهمان سلوک تا
نور قاﺌم را
باید انجام بدهند.

سلمان فارسی
در حدیث ٢٤٦٤ از
قول پیامبر میگوید
کسی داخل بهشت
نمیشود، مگر
در همسایگی
(بسم الله
الرحمن الرحیم
و هذا الکتاب)
باشد. سوره ای در
قرآن. یعنی بدون
سلوک الهی
ونام خدا در کتاب
خدا یا (سلوک
مکتوب) و
مقررالهی
برای همه انسانها
است. تا بنور قاﺌم
و قیامت خود برسند.
ولی نه (کتاب قرآن
عثمانی) آنگاه
که وارد بهشت طریقت
ولایت، وخانقاه
پیر کامل بمعرفی
خداوند برای طالبان
لقای الهی روح
القدس میشوند.
و یا با ورود
سالک بعزلتگاه
خود، ویا بهر
یک از مراتب شهود
متوالی
تجلٌیات، که سالکان
ولایت محمدی پس
از شهود چهار
بهشت و شهود
مقدماتی
حسینی وحسنی و
فاطمی
ومرتضوی است،
که میتوانند
با شهود
مصطفوی بشهود
نهاﺌی نور
قاﺌم برسند .

امام صادق
در حدیث ٢٤٦٥
میگوید آتش (قعرعدن)
چون بیرون
میآید، زبانه
آن در شام
دیده میشود.
گرچه بهشت عدن
را مسیحیان
گفته اند. و عدن
و یمن، خنک
ترین قسمت شبه
جزیره
عربستان است.
ولی مجاور
صحرای داغ
برهوت و
حضرموت، که
اکنون (ربع
الخالی) گفته
میشود. و بقول امریکاﺌیان
در (صحرای مرک)
جنوب کالیفورنیا،
که نمیتوان
زنده از آن بیرون
آمد. که اکنون
اسفالت شده
است. و قبلا
کسانی که نمایش
شجاعت
میدادند،
میبایست از
این صحرا
بگذرند. ( محشر)
مردم تولد مجدد
حیوانی آنان
در گلٌه های
حیوانی و
محشور شدن با
آنها میباشد.
که شاید روح انسان
متولد کارماﺌی،
دیگر انسانها
را ببیند
وبیاد گذشته
های از دست داده
خود بیفتد،
وحسرت ودرد و
پشیمانی دارد
.که چرا سلوک الهی
نکرده که نجات
از نسخ ومسخ
وتولد بهشتی در
نوع فوق بشری،
ویا دست کم در
فصل نوع بشری بهتری
و با کرامات و
عقل بیشماری بجهان
باز گردد.

امام
عسکری در حدیث
٢٤٧٠ میگوید، روزی
که آتش بین
مؤمنان و
کافران جداﺌی
می أندازد. یا همان
گرمای
عزلتگاه
سالکانٍ و آتش
تولدات مسخ
آمیز غیر
سالکان در
جهنٌم چهان
است. جهنم لفظی
یونانی و
گوهانوم در
تورات ترجمه
عبری شد. .
اعراب جهنٌم یا
جحیم گفتند. و
محمد همیشه از
( نار) آتش عکس (
نور) و شهود شعاع
تجلٌیات الهی
میگفت .

امام باقر
در حدیث ٢٤٦١ میگوید
(أیٌام الله)
روزهای
خداوند سه روز
هستند. روز
قیامت قیام قاﺌم،
که شهود ششم روح
القدس در
ولایت محمدی سالکان
آن میباشد. و
نیز روز ( کرٌه)
و تکرار و تولد
دوم و الهی
شاهدان عرش
رحمان، که
بخلق پیامبر
گونه باز
میگردند. و
نیز روز قیامت
مرگ طبیعی
انسان، و یا
روز مرگ قبل
از مرگ
سالکان، بدستور
شهود مصطفوی
خویش برای دیدار
نور قاﺌم. گرچه
بخلق هم
بازنگردد که
تولد دوم الهی
او باشد.

امام باقر
در حدیث ٢٤٧٨ میگوید
مؤمنان چون
قرص نان سفید
محشور میشوند.
و آب پاک و غذا دارند.
تا دیگران از محاسبه
الهی فارغ گردند.
که سالکان در عزلتگاه
خود، حدٌ أقلٌ
غذا را دارند.
که قرص نان
سفید در مثال
آمده است . و در تخلیه
وتحلیه
بتجلیه های
هفتگانه و
نجات با نور
قاﺌم برسند،
ونجات از
سوکند الهی خود
مییابد، تا
بنوع فوق بشری
بروند.
وکاملان الهی
امٌی شده در خانقاه
خود پاک در
روان و درفکر،
و غذای خوب مورد
اشتهای خود را
دارند.
ودیگران سالک
همچنان مشغول
روزه های
سلوکی و کم
خوری، و یا
غیر سالکان در
قهقراهای نسخ
ومسخ هستند. و
عاقبت زمانی همه
ارواح حتی روح
هر أتم و ما
دون أتم نیز
دیدار
تجلٌیات الهی و
شهود قاﺌم را
خواهند داشت.

امام عسکری
در حدیث ٢٤٨٠ میگوید
عجله برای
رسیدن بتهدیدات
خداوند و یا
مرگ خود را نکنید.
که ناگاه خواهد
رسید. آنگاه
گوﺌی یک روز در
دنیا بوده
اند. و بآنها
(ابلاغ) باید کرد.
که باید بقوم فاسق
ابلاغ نمود.
که بجای پاک
کردن روان خود
از حیوانیٌت،
مزید و بیشتر
همان زشتی
صورتهای حیوانی
پیدا میکنند.
یعنی مسخ مجدد
حیوانی میشوند.
و از هم أکنون
نیز که انسان
بشری هستند،
عاشق حیوانات
بخصوصی میشوند.
که کشش و عشق
آنها راهنمای آینده
تولد حیوانی
آنان بجهان خواهد
بود. و
انسانهای بداﺌی
حیوانات
درنده خود را
همان روح پدران
خود میدانند.و
اگر خطا
وگناهی قبیله
ای کنند.

امام
عسکری در حدیث
٢٤٨١ میگوید
روزی که آسمان
چون (مهل) است.
یعنی چون دیگ جوشان،
که گوﺌی سرب داغ
از آسمان
میبارد.و
پیایان مهلت
زندگی چون مرگ
طبیعی فرا
میرسد و
احوالی در میٌت
دیده میشود.

امام باقر
در حدیث ٢٤٩٢ میگوید
روز تبدیل
زمین برمینی دیگر،
یعنی نان مردم
چون نان سفید
میشود. که
نجات یافتگان از
آن میخورند،
تا دیگران تا
فارغ از حساب
شوند. کاملان بازگشته
بخلق
پیامبرگونه،
با روی سفید
نورانی دارند
. و نان سالکان
تا نجات شهودی
در عزلتکاه
نان جوین سیاه
خواهند داشت، تا
بنجات با نور
قاﺌم برسند.
سالک در مرگ قبل
از مرگ جان حیوانی
وبشری خودرا
میدهد، که
جانان الهی را
بیابد. و
تبدیل ماهیٌت ذاتی
مییابد.
وانسان حیوانی
نیز فرشته ای الهی
میشود. و هفت هزار
سال بعد، با
هزاران برابر
عقل وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه بیشت،ر
فرشته گونه
بجهان متولد فوق
بشری میگردند.

امام صادق
در حدیث ٢٦٠٤ میگوید
که رور قیامت
آنان یا غیر
سالکان وقشری
ها، بحلقه
هاﺌی بسته میشوند.
که افسار حیوانات
را می بینیم.
امام توضیح میدهد،
آنان که زکات ندادند.
یعنی تزکیه
نفس سلوکی
نکردند. و نه پرداخت
أندکی از مال خدا،
آنهم که
بآخوندهای فاسد
بدهند. ولی سالکان
مالی ندارند
که زکات آن
بدهند. ولی کرامات
بالفعل نوع
بشری، و جان
را که برای
زنده ماندن دارند،
داوطلبانه و
عاشقانه میدهند
تا بجانان الهی
نور ثاﺌم برسند.
ولو بخلق هم
باز نگردند.
وخمس خدا
وپیامبرهمان پنج
شهود مقدماتی
ولایت محمدی
بنام پنج تن
است. ونه
مبلغی پول
بعنوان
مالیٌات بنفع سادات
مفت خور و غیر
الهی ویا
آخوندهای فاسد
جاه طلب، که
بشهوتهای شکم
و اطراف شکم
میزنند.

امام صادق
در حدیث ٢٦٠٥ میگوید
ثروتمندی که
زکات مال
نمیدهد، روز قیامت
دوچار فقر
است. انسان
دارای عقل و
امکانات
انجام سلوک الهی
است که بسلوک نمیپردازد،
وتزکیه روان
خود از معایب نمیکند.
و الاٌ
ثروتمند
ناخواسته در
هر حال بستمکاری
جامعه میکدد.
و پرداخت
أندکی پول
زکات کارساز
نجات روح بشری
انسان برای پس
از مرگ نمیباشد.
که مسخ حیوانی
جهنمی را دارد.
حتی بقول
پیامبر اگر
همه مال سرقت
شده را در راه
خدا بدهند،
هنوز بدهکار
خداوند میباشند.
زیرا بشکلی
بستمکاری
جامعه شده
است. روز قیامت
آنان در تولد مسخ
آمیز بجهان
است. که عقل
وکرامات نوع
بشری کنونی را
نخواهند داشت.

مولا
علیٌ در حدیث
٢٦١٣ میگوید،
من و شیعیان من،
یا صاحبان شعاع
نور مرتضوی
شهود چهارم
ولایت محمدی و
در هر زمانی،
و یا سالکان
با مولی در حیاتش
که زنده بود.
که بر منبرهای
از نور هستیم.
تریبون ومنبر بیانات
حکیمانه
کاملان الهی
در هر زمان،
که از محل
الهامات
مراتب شهودی خود
دریافت کرده
اند. که بسالکان
خود میگویند.
و یا دستورات عملی
پاکسازی روان
میدهند.

امام صادق
در حدیث ٢٦٢١
میگوید هرکس
نیاز مؤمنی را
مرتفع نکند که
بدان قادر
باشد، روز قیامت
صورتی سیاه دارد.
حتی اگر سالک باشد
که قهقرای مسخ
حیوانی، و
صورت سیاه در
نسخ عقب مانده
بشری دارد. که
دستان بسته خواهد
داشت. زیرا
خیانت بخدا
کرده است. که
اینان حیواناتی
میگردند، که
گاری های نوع
بشری امروز خود
راباید
بکشندند. و
جهنم داغ جهان
مسخ حیوانی
آنان را تشکیل
میدهند. و یا
سالکان سرکش وبدون
عشق وخدمت
بپیر که عملا
خیانت بسوگند
سلوکی خود
نموده است.

امام صادق
در حدیث ٢٦٢٤
میگوید بهشت
مورد وعده
مؤمنان متٌقی
اوم کرده، و شیعیان
علیٌ دارای شعاع
انوار شهودی
مولا علیٌ، که
اینان (أهل
مغفرت) و
بخشودگی
خداوند بوده ،
و شایستگان
ترییت مراتب
شهودی هستند.
که متولدین در
نوع بهتر فوق
بشری میباشند.

امام صادق
در حدیث ٢٦٢٨ از
پیامبر نقل میکند
که گفت، بخدا
گه من بوی شما
را دوست دارم.
که سالکان با
پیامبر بر
(صفه) مسجد او،
بوی تن
داشتند. که غیر
سالکان بر پیامبر
ایراد میگرفتند.
ویا گاهی پیامبر
بخاطر تبلیغ
دیگران کمتر
بآنها نشست و
برخواست میکرد.
(ریح) یا بو،
باز همان (روح
و روان) الهی سالکان
میباشد. و
همان طرز فکر
و دیگر
احساسات
ودریافتهای تازه
سالکان
وکاملان. که شما
شیعه علی و آل
محمد هستید.
که شعاع شهود مرتضوی
و تجلٌیات
پنجگانه
مقدماتی را دارند.
و از کاملان الهی
رنده میباشند.
که اینان سبقت
گرفته تر
هستند. سالکان
عاشق و صادق وصبور،
یک شبه ره صد
ساله رهروی دیگران
را میروند.

امام صادق
در حدیث ٢٦٣٠
میگوید اینکه
اعمال پیشین آنها
خنثی میگردد،
سفیدی ظاهر
اعمال است. و
چون حرامی پیش
بیاید بدنبال
آن هستند. که
باطن اعمال و
روان خود را
دارند خنثی
میکنند. که سالکان
در تخلیه و
تحلیه وادامه نیکو
کاریها، حفظ
کرامات پیشین
خود مینمایند.
وبا حرامکاری
کرامات تولد
پیشین و خدمات
الهی قبلی خود
را خنثی میکنند.

امام باقر
در حدیث ٢٦٤٠
میگوید خلاصه اینکه،
کسی را بهشت
میرود، که
انکار طریقت و
سلوک و شهود
مقدماتی را
ندارد. که واز
عوالم الهی ونوع
فوق بشری بهشتهای
نوعی برتر
میرسند.

امام عسکری
در حدیث ٢٦٤٦ میگوید
روز قیامت که
انسانها که ب(صورت
روح) هستند،
در سه گروه
میباشند.(أصحاب
میمنه) و(
أصحاب مشءمه) و
(أصحاب تبعات)
هستند، که بار
سنگین گناه
ومعایب را با خود
دارند. اما
(السابقون
السابقون)
کسانی دیگر هستند،
که در مسابقه
وظایف سلوک
الهی،بین دیگر
مسابقه
دهندگان،
سبقت میجویند.
زیرا عشق وصبر
و فهم و ایمان
و تسلیم سلوکی
بیشتر دارند.

مولی علیٌ
در حدیث ٢٦٧٥ میگوید
کسانی که
عبادت کردند،
نتیجه کار خود
را برای دنیا میخواهند.
روز قیامت
أثری نمی
یابند. که فرصت
دیگری برای جبران
ندارند. ولی سالک
هم اکنون
مراتب شهودی و
پذیرش های الهی
را می بیند. و
با اطمینان و
رضایت در بقیه
عمر، در
استقبال مرگ
هرگاه بیایند
میباشن.

امام صادق
در حدیث ٢٦٧٩ میگوید
کسی که (سوره
قرآن) را فراموش
کند ، رور قیامت
آن سوره اورا ملامت
ونکوهش میکند.
این سوره،
کتاب قرآن
عثمانی نیست،
و یا سوره ای
بنام قرآن، بلکه
این (صورت) شهودی
پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند
است. که قرآن
ناطق سالک است.
ویا بقیٌه تجلٌیات
شهودی بعدی.
که اگر سالک
بدانها ادامه
توسٌل ندهد،
فراموش او
خواهد شد. پس شهود
برتر را
ندارد. وبا
مرگ طبیعی نیز
برای همیشه فراموش
خواهد شد. مگر سالکی
که بنور قاﺌم و
عرش رحمان رسیده
باشد، که مصون
از فراموشی است.
چون خداوند مدام
تذکٌر
ویادآوری احوال
الهی اورا بوی
مینماید.

امام صادق
در حدیث ٢٦٨٤ روز
قیامت و شهود قاﺌم
دز سالکان
ولایت محمدی،
که چون یک پرده
از پرده های بهشت
کنار برود،
آنگاه شاهد
بهشت میشود،و
بأندازه پانصد
سال راه جلو افتاده
است. که پیامبر
فاصله بهشتهای
فراوان الهی
را، هریک از دیگری
پانصد سال
میگفت. که در
قهقراﺌیان
صدها هزار سال
خواهد بود. که
فاصله بهترین فصل
نوع میمون از
نوع بشری کنونی،
سیصد هزار سال
تولدات بشری
میباشد. ولی
شاهدان قاﺌم
هفت هزار سال
و در فصول
اولیه نوع فوق
بشری بجهان
متولد میشوند.
که ار هزاران
برابر عقل نوع
بشری، واحوال
دیگر و (صفات حیاتی)
والهی
برخوردار
خواهند بود.
وآینده چهار
بعدی آنان را
اکنون
نمیتوانیم تصوٌر
کنیم. روح فردی
هریک از ما، ناگهانی
در نوع بشری و
این امکانات حیاتی
پیدا نشده
است. که هر روح
فردی انسان
وحیوان وگیاه
و آتم ومادون
أتم، از أزل تا
أبد، مدام در
حال تبدیل
بدنهای نوعی،
و کسب کرامات
و صفات حیاتی بیشتر
میباشد. که
اکنون امکان
تولد بشری را
یافته اند.
ولی قهقراﺌیان
این کرامات
بشری گران بها
را، هزینه
لذٌت هوسهای خود
میکنند. پس باید
بمسخهای حیوانی
بروند. و
کاملان آینده
های أبدی، وانواع
فوق بشری
نامحدودی در
پیش دارند. و
هر نوع بعدی،
هزاران برابر کرامات
نوعی و صفات حیاتی
و داده های الهی،
چون عقل و
احوال الهی
دیگر را دارند.

امام سجٌاد
در حدیث ٢٧٢٠ میگوید
گناهکاران،
غیر سالکان
قشری ویا
سالکان سرکش
بدستورات پیر
الهی خود،
وقتی که عذاب
کارماهای
بجهنٌم جهان
را دیدند،
خواهند گفت که
خود ستم بخویشتن
کرده ایم.
سالک اکنون
میفهمد. و غیر
سالکان در
زندگی مسخ
آمیز جهان
خواهند فهمند.
که قبول قرآن
مسخ میمون
وخوک بهرین
شانس آینده آنان
است. و الاٌ
مار ومور
وبدتر نیز
ممکن است بشوند.
تا چقدر سرکشی
خداوند داشته
باشند.

امام باقر
در حدیث ٢٧٢٤ میگوید
کسانی که
(حسنی) کردند،
یعنی تحسین و
بهبودی
وتکامل روح
خود در سلوک الهی
را نمودند،
بهشت را
دارند. و دنیا
را نیز اضافه
دارند. که کاملان
الهی بقیٌه
عمر بشری خود
را با
معصومیٌت و
عقلهای الهی و
الهامی و دز
آرامش کامل دارند.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٧٢٧
میگوید هرکس
عملی را برای
خداوند میکند،
و در سلوک الهی
باید باشد، که
پاداش دنیا و
آخرت را دارد.
بهشتهای
دوگانه و
دوبهشت قبل از
آنها. که در
دنیا واکنون، رورها
با معصومیٌت و
الهامات
لدنٌی و
آرامشهای
روانی، و شبها
در بهشت دوم
گردشهای ملکوتی
ورؤیاﺌی، پر از
حکمتهای تازه الهی.
و پس از مرگ طبیعی
بسیار آرام،
بهشت سوٌم هفت
هزار سال انتظار
در عرش رحمان
را دارند. که
در بهشت چهارم
تولد نوع فوق
بشری بجهان را
خواهند داشت.
و با هزاران برابر
عقل و(کرامات
و امکانات حیاتی)
الهی دیگر. و
موجودیٌت چهار
بعدی که امکان
تصوٌر آنان را
نداریم.

پیامبر در
حدیث ٢٧٣٤
میگوید در
قیامت که بهشتیان
و جهنٌمیان بسرنوشتهای
تازه خود
میرسند،
خداوند (ندا) میدهد،
که بین خود
تان (رفع مظالم)
کنید. آنگاه پاداش
رفع مظالم با
من است، که در
بازگشت بخلق.
و سالکان
جبران هر
ستمگری را میکنند.
که خود
ستمکران را می
بخشند. و ستم
دیدگان را بهر
نحوی طلب عفو
مینمایند. و
جهنمیان
کارمای در
مسخهای حیوانی،
با رنجهای خودشان
جبران ستمکاری
قبلی آنان
میشود. گرچه
سالکان در
عزلتگاه گرم خویش
و کاملان الهی
در بهشت نسبتا
گرم خود،
همچنان جبران مظالم
میکنند. تا
أندوخته ذخیره
آخرت بیشتر برای
نوع فوق بشری بهتری
داشته باشند.
رفع مظالم بین
خود همان سلوک
الهی بین سالک
و پیر الهی او
بمعرفی خداوند
میباشد.

امام
سجٌاد در حدیث
٢٧٤٩ میگوید
روز قیامت،
برای شهود نور
قاﺌم در
سالکان محمدی،
مردم از قبور خود
(مبعوث و زنده)
میگردند . این سالکان
هستند که با
مرگ قبل از
مرگ، جان بشری
را از تن خود
بیرون
میکنند، که
بجانان الهی قاﺌم
برسند. که (تن
قبر) روان است.
وتن پیر الهی
نیز ( قبر روح) الهی
شده او
میباشد. و
تولٌدات بهنر نوعی،
و یا تولدات بدتر
قهقراﺌی وکارماﺌی،
گوﺌی از شکم مادر
خود بیرون
میآیند. آنگاه
کافران
خواهند گفت،
که روز (عسیر) و
سختی است.
برای سالکان
عسیر سخت،
بخاطر تأمین شرایط
لازم، که سختی
مرگ قبل از
مرگ دارند.
بقول پیامبر برای
جبران
کمبودهای شرایط
لازم تا شرط کافی
آنها میباشد.
ودر تولد مسخ
آمیز
قهقراﺌیان
نیر، دوره زندگی
سخت خواهد بود.
که اینک در
حیوانات بچشم
می بینیم .

پیامبر در
حدیث ٢٨٢٩ میگوید
خداوند بشما
کرامات و
انواری داده،
که نیاز دنیای
بشری شما را
برطرف میکند.
که وظیفه الهی
تکامل نیز نیاز
نوع بشری است.
وبا سلوک الهی
کرامات(
بالقوٌه
متحقٌق)
وتبدیل شده بکرامات
بالفعل برای تولد
بهتر آینده میشود.
و الاٌ با عدم سلوک
وتکامل، پس
کرامات
بالفعل صرف لذٌتهای
شکم و اطراف شکم
میشود. که شایستکی
نوع حقیر قهقراﺌی
آینده بجهان
را مشخٌص
میکند.

پیامبر در
حدیث ٢٨٣٨ میگوید
کسی که شهوت
عرضه شده ای
از فاحشه ای
را رد کند،
آتش جهنٌم بر
او حرام میگردد.
و این سالک است
که این امتیاز
را دارد. که
نجات از جهنم
کارماﺌی را
دارد. غیر
سالکان ممکن
است کمتر گناه
ذخیره کرده باشند،
ولی عدم سلوک،
یعنی مدام و
تمام عمر در
حال سرکشی بخدا
و گناهکاری روانی
میباشد.
وخدمات
احتمالی آنها وحتی
خیرات
ومبرٌات و
عبادات همه
عمر آنها جبران
گناهان نمی کند.

امام
سجٌاد در حدیث
٢٨٣٩ میگوید هرکس
برادر مؤمن
خود را بروی (
رحل و شتر) خود حمل
کند، رور قیامت
روی شتر سرخ
ببهشت میرود،
وسپاس خدا را
دارد. که کاملان
الهی ویا
سالکان مانند خودرا
که مؤمن اوم
کننده هستند،
مساعدت نماید.
که درسفر الهی
و شهود بعدی
سواره وراحت
است. وشتر
انسان سالک تن
بشری او در
بارگشت
پیامبر گونه بخلق
میباشد.
معمولا برشتر
بحجٌ کعبه
میرفتند که در
سفر حجٌ أکبر
سلوکی سفر
الهی دارند.

پیامبر در
حدیث ٢٨٥٤ میگوید
روز قیامت
(قرآن) انسان
خسته ورنگ
پریده را
وساطت میکند.
که شخص همیشه تشنه
(مرا قراءت)
میکرد. سالک
است که در
عزلتگاه دوره سلوک
خسته و تشنه
چون (قراءت یا
قرٌه گیری)
سمبولهای
شهودی را
میکند. ونه
کتاب (قرآن
عثمانی). وروز قیامت
روز شهود ششم قاﺌم
روح القدس
میباشد. و در
همه مراحل سلوکی،
آخرین (قرٌه
وخورٌه و
غرٌه) شهودی
سالک، نزد مراتب
بالاتر الهی
وساطت و شفاعت
و کاندیداتوری
برای شفاعت
دارد. که سالک را
بشهود بعدی
بالاتر برساند.
مانند شفاعت
شهوذ مصطفوی
پنجم در هر
زمان ، که
(تذکیه) یا کانداتوری
روح سالک را
بمقان ربٌ
رحمان
مینماید. تا
هم اکنون روح
سالک بدیدار
شهود بالاتر
قاﺌم برسد.
والاٌ شاهدان
مرتضوی وبدون
شهود مصطفوی،
در مرگ طبیعی
بنور قاﺌم
میرسند. و
فرصت بازگشت بخلق
ندارند. که ذخیره
آخرت فوق بشری
بیشتری
بیابند. تا در
تولد نوع فوق
بشری، با
کرامات و عقل و
قدرتهای حیاتی
و الهی بیشتری
باشند، که
شاید بنور رحمان
نیز برسند.
وتکرار
تولدات نوع
فوق بشری بهتر
از یکدیگر را
نیز نداشته
باشد.

مولا
علیٌ در حدیث
٢٨٦١ میگوید
روزی که فرشته
روح القدس و
ملاﺌک بصف
هستند، تنها
دارنده اجازه
از رحمان
میباشند. که
میتواند صحبت کند.
درشهود ششم قاﺌم
ولایت محمدی،
که (بدر منیر
قاﺌم) روح
القدس را
میبینند، ستارگان
منظم را در
ورای نور قاﺌم
بصف و خموش
ولی روشن هستند.
آنگاه سالک پایان
مرگ قبل از
مرگ خود را
انچام داده
است. وسالک
بمرحله نخست شهود
هفتم عرش
رحمان از روی زمین
نظر آسمان
دارد. که چون
(فرش عرش) تمامی
آسمان را
گستردهمی
بیند. وسالک
قسمت چپ و
نزدیک بخودش
را واضح تر می
بیند. و پس از
(اورنگ وسط )فرش
عرش، که (کرسی)
ربٌ رحمان ربٌ
فوق بشری است.
بقیه نقش فرش
عرش در قسمت راست
آسمان، تا افق
نامعلوم و
نامحدود را
ملاحظه سمبولهای
ریز ودرشت دارد.
که سمبول
أرباب نوع بالاتر
از رحمان، و
تجلٌیات
بالاتر از نور
قاﺌم است. و
سراسر این فرش
مملو از نقوش
بی نظیر در
جهان مادی ما
میباشد. گوﺌی
(بوته های گل)
عجیب و
برگهاﺌی که
در جهان مادی
نمی بینیم.
سپس روح سالک در
مرحله دوم
شهود عرشی
ب(معراج
واسراء) بعرش را
ناگهانی مینماید.
که اصطلاحا
(میکاﺌیل) حامل
روح شاهد
بکنار عرش
است. تا بسیار نزدیک،
و بقول قرآن(
دنا فتدلٌی،
قاب قوسین او
أدنی) یعنی
چنان نزدیک
میشود، که گوﺌی
بعرش آویزان
است. ویا
مانند دوسر کمان
تیر أنداز،
وقتی بهم نزدیک
میشوند که تیری
پرتاب شود، که
بچشم تیر
أنداز نزدیک میگردد.
که نشانه روی دقیق
کند. آنگاه
چنان نزدیک بفرش
عرش رحمان
میشود، که باز
بالای فرش عرش
نمیرود. که
محمد نیز
نرفت. ولی
مهدی موعود ٥٥
قرن دیگر از
امروز بدان
موفق میشود.
که بنور رحمان
میرسد. که نور
رحمان چون
خورشیدی خواهدبود،
میتواند
ظاتره کند، که
چشم بشر
نمیتواند. و
در تجربه این
نویسنده، که
در اطاق پر
دود وگرد وخاک
بودم. و از
رورنه ای در
سقف، ستون نور
خورشید وارد اطاق
میشد، که
بسیار نور
شدیدی داشت. و
ملاحظه
میکردم،
خورشید بحرکت خود
ادامه میدهد،
ولی ستون نور
همچنان
برقرار است.
ولی من نه آغاز
قرص خورشید را
دیدم، و نه لبه
مقابل قرص
خورشید را
دیدم. گوﺌی
قرص خورشید تمام
آسمان را
اشغال کرده بود.و
این مراتب شهودی
( تمثیلی الهی) برای
انسان بشری
است. که
بتواند تصوٌر
امور آینده فوق
بشری خود را
بنماید. ولی
بعقل وزبان
بشری ترجمه رؤیاﺌی
شده است. واین
شهود عرش
رحمان در مرحله
دوم، خود آغاز
هفت شهود (قوس
نزول) است. که بعکس
(قوس صعود) در
ترتیب،و برای بار
دوم مراتب شهود
دوم نور نزدیک
تر قاﺌم ، و
صورت مصطفوی و
مرتضوی و
فاطمی و حسنی
را خواهد دید.
وخود مقام حسینی
چند سالک
احتمالی خود
را دارد. ضمنا
جزﺌیٌات سمبولهای
شهودی عرشی ولایت
ها، باهم
تفاوتها در
نقوش دارند.
که (شهود عرشی
بودا) را یک
شکل مربٌع هندسی
با نقوشی
دارند. که
برای شاهد
ولایت محمدی
مورد برداشت
نهاﺌی نیست.
ولی برای
شاهدان بوداﺌی
پر از نقش واضح،
از معانی
سلوکی و الهی آنان
میباشد. که در عظمت
قابل قیاس با
شهودهای بزرکتر
(عرش مصطفوی)
که شهود عرش
قاﺌم جبرﺌیل برای
مسیح،و یا عرش
رحمان برای
شاهد ولایت محمدی
نیست. تا نقش وطرحهای
عرش ربٌ برتر
از رحمان، برای
مهدی موعود و
مهدویان کامل
چگونه بوده باشد.
که لبریز از
معانی
وحکمتها و
برداشتهای معنوی
ومینوی، برای مهدی
در بر داشته
باشد. و این عرشهای
عظیم تر از
یکدیگر، تا
عرش ربٌ
الاٌرباب (
الله أهورمزدا)
در مطلق
أبدیٌت، و
بفرض محال،
روح کامل شده از
تمام مراتب
نردبان انواع
بدان موفق گردد.
آنگاه عرش الله
و حتی نور
الأنوار او،
هنوز دیدار
عرش و یا نور (خداوند
هو) بیرون از
هستی ها نیست.
و( أهو) و ترجمه
عربی قریش
زردشتی است که
به (الله در جهان
لاهوت) الله،
و جهان نادینی
(هاهوت) خداوند
هو، یعنی این(
اله هنوز و یا
او) نمیباشد.و ارباب
نوع قبلی
همگی، و هریک در
جهان های
(جبروت) خود
میباشند که
نهایت ندارند.
ولی مراتب
(تجلٌیات پنچ
تن آل عبا) برای
نوع بشری، در
(ملکوت) پاﺌین
تر از (جبروت نخست)
که (مکان لا
مکان) قاﺌم
روح القدس
است.ولی ملکوت
بالاتر از
(ناسوت) جهان
مادی ما، که
(ناس و ناسیان
عهد الست)
انسانها در آن
قرار دارند.
که ماده أتمی
ناسوت، تن موچودات
را تشکیل موقٌت
میدهد. که محسوس
سالکان باشد.
و الاٌ خداوند
عوالم دیگری
پاﺌین تر از
ناسوت أتمی ما
دارد، که ما
از (ماسوت)
میگوﺌیم. که
(ماس) یونانی یا
تراکم شدید
ترکیبات
داخلی آتم را
میسازد. و یا
همان جهان
(یونیزه مذاب)
قبل از اتم
شدن در سیٌاله
قبل از أتم
شدن میباشد .
در گزارشات
دیگری (نظریٌه
مراتب عوالم
الهی) در
بیانی مادی
شده، از عوالم
الهی گفته ام.
که هرکس که بخواهد
ب(کلٌ هستی) و
نهایتهای هستی
برسد، در صورت
یاری وکمک
خداوند، در
الهامات لدنٌی
سالک، تمثیل
شده بصورت نظریٌات
مادی، بذهن
وتصوٌر انسان میرسد.
که این
تصوٌرات و
بقول پیامیر
(ذاتیٌات)
نیازی بدانستن
آنها نیست.
ولی بیان
کننده بی
نهایتی عوالم
ومراتب هستی و
الهی میباشد .
مانند (نظریه
تجلٌیات) شهودی
و عقلهای الهی
تر. که حتی درست
احتمالی آن، هنور
حقیقت امور
الهی را نشان
نمیدهد. ولی
روح وفکر متفکٌر
در امور الهی
را، در مرز و
نظریٌه ای،
راضی و آرام میکند.
وبا پوزش از خداوند
و خواننده گرامی،
ومولی علیٌ
منبع نظریٌه
عوالم الهی این
نویسنده شده، که
فرصت و فهم
این مطالب را،
در این حدیث
شریف پیدا نمودم
.

مولی علیٌ
در حدیث ٢٨٦٢
میگوید قهقراﺌیان
در قیامت مسخ حیوانی
خود، میگویند
أی کاش دوباره
زنده میشدم،
که وظیفه الهی
سلوک را انجام
بدهم. که
خداوند میگوید،
اینان دروغ میگویند.
که اگر باز
بشری زنده
شوند، همین
کار را دنبال
خواهند کرد،
که اینک کردند.
ولی پس از
فراوان تولدات
مسخ آمیز در
نردبان انواع،
و صدها هزار
وحتی میلیونها
سال، باز بنوع
بشری کنونی خود
میرسند. آنگاه
با امکانات
وکرامات و
عقلهای
دیگری، درک اهمیٌت
سلوک الهی را
احتمالا بنمایند.
وبا ماهیٌت دیگری
در ذات و
ژنتیک روحی خود،
کاری را که اکنون
میتوانند و
نمی کنند، در
آینده خواهند
نمود.

امام صادق
در حدیث ٢٨٦٣ میگوید
روز قیامت، که
روز شهود قاﺌم
است. نامه اعمال
هرکس را بوی نشان
میدهند که
میخواند. که (
قراءت و قرٌه
گیری) مینماید.
که همان آخرین
تجلٌی شهودی
او میباشد. که
ژنتیک روحی،
پرونده أزلی
أبدی هر روح فردی
میباشد. که
هیچگاه مرگ
وفراموشی ندارد.
که در کاملان ولایت
محمدی،
امکانات
ادراکی این
ژنتیک روحی،
افقهای آینده عرش
رحمان، برای
شاهد عرش
رحمان برای
آینده کامل
محمدی اکنون تشکیل
میدهد. تا در
آینده ها ،هر
روحی چگونه
نظام تکاملی و
موجودیٌت در
هستی های الهی
پیدا نماید.
امام میگوید
انسان دقیقا اعمال
خود را در
ساعت مرگ قبل ازمرگ
میبیند. غیر
سالکان در کارماها
و در صورت نوعی
نتیجه اعمال
خود را می
بینند، که عاقبت
تلف کاری
کرامات نوع
بشری آنها میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٨٧٠
میگوید روز قیامت
و شهود قاﺌم است،
که نامه طولانی
خوانده
میشود، که نوشته
فلان را وارد
بهشت کنید. که شهود
قاﺌم را دارد.
وقتی قیامت
ومرگ قبل از
مرک را
مینماید. ویا روح
شاهد قاﺌم را
بعرش رحمان
قبل از بازگشت
پیامبرگونه
بخلق
میفرستند. که در
ولایت
وخانقاه خود
روزها و بهشت
نخست او، در
احوال معصومیٌت
و احوال و
افکار الهی
دارد. و شبها در
بهشت دوم رؤیاها
و گردشهای ملکوتی
پر حکمت میباشد.
که نیاز
روزمرٌه انسان
کامل میباشد.و
یا برای تربیت
الهی سالکان
خود نیاز دارد.

امام صادق
در حدیث ٢٨٧٦
میگوید اگر چیزی
از خداوند خواستید،
پس بهترین را
بخواهید. که
همان وسیله الهی
برای توسٌل عبادی
سالک طالب لقای
الهی روح القدس
میباشد. که هر
عبادات و
دعاهاﺌی
بخداوند
نمیرسد، اگر وسیله
الهی با
خداوند و
آینده های نادیده
خود نداشته
باشیم. و پیر
کامل حسینی
محمدی و علیٌ زنده
سالک، و فرآن
ناطق او
است.هرچه بفرماید
خداوند گفته
است. و بقول فردوسی،
(چه فرمان
یزدان چه فرمان
شاه ) الهی سالک
که گفته خداوند
خواهد بود.
والاٌ بقول پیامبر،
هر دعا و
عبادتی، بدون وسیله
الهی بصورت دعا
کننده کوبیده میشود.
که باعث شرک و
آخوند و ابلیس
پرستی او بوده
، که بصورتهای
نوعی مسخ حیوانی
میرود. که گذشته
ها را در
آینده های
طولانی در
زمان تکرار
خواهد نمود.

امام صادق
در حدیث ٢٨٧٧
میگوید روز قیامت،
که روز شهود قاﺌم
روح القدس،
شهود واجب
ونهاﺌی سالک
ولایت محمدی است
،آنگاه محمد
در پوششی (گلی
رنگ) در کنار
عرش ایستاده
است. یا شهود مصطفوی
پنجم سالک،که شفاعت
و
کاندیداتوری
روح سالک را
بعرش رحمان میکند،
که هم اکنون این
روح شایسته، بنور
قاﺌم روح القدس
برسد. باین
امید مقام
مصطفوی، که خداوند
مشیٌت کند.و
مرک قبل ازمرگ
سالک را
بپذیرد. که شاید
(بدای الهی) ومشیٌت
دیگر الهی داشته
باشد، که پیامبرگونه
و محمدی زنده و
تازه نفس بخلق
بازگردد. وراه
محمد در هدایت
دیگران را دنبال
نماید. وخود
نیز محمد
ووسیله ( حمد و
پرستش) سالکان
خود شود. پوشش
گلی رنگ و
معنی خون و
مرگ برای سالک
است. که در
بازگشت احتمالی
سالک بخلق، در
(شهود سوم
صورت مصطفوی) در
قوس نزول،
لباس (سبز و
حیات) و زندگی بر
مقام شهودی
مصطفوی و
سپاسگذار خود
می بیند. که رنگ
لباس خود کامل
میباشد. بمحمد
با قاﺌم و عرش
رحمان رسیدن،
بگفته خودش،
دیگر (نبیٌ) و
پیامبری نیست.
یعنی واسطه دیگری
پس از شهود
مصطفوی برای سالک
نیست. که
بنجات و شهود قاﺌم،
و شاید یا شانس
شهود عرش
رحمان ببازگشت
پیامبرگونه میرسد.
و شاید یک صدم
شاهدان قاﺌم،
بخلق باز نگردند.
ومستقیما با
قاﺌم بقیامت خود
در تولد نوع
فوق بشری در
جهان میرسد.

یک کامل الهی
ولایت محممدی
در حدیث ٢٨٨٢
میگوید، علیٌ
باب و درب
هدایت است .
مولا در حیاتش
تنها وسیله توسٌل
سالکان خود
بود. و تنها کانال
عبور شهودی
صورت حسینی تا
شهود چهارم مرتضوی
مولا، برای زماتهای
بعدی است.
وتنها (معیار)
داوری و پذیرش
الهی از یک روح،
برای رسیدن احتمالی
بصورت مصطفوی وعرش
رحمان میباشد.
والاٌ در وقت
مرگ طبیغی
بمقام مصطفوی وقاﺌم
میرسند، که
بازگشت بخلق ندارند.
هر (امام امٌی) الهی
وهر (کامل
امٌی) شده ولایت
محمدی و در هر
زمان، که بقول
پیامبر ٣١٣
نفر هستند.
هریک علیٌ
ومحمدی زنده،
و هدا ومقام
خداﺌی و ربٌ
مربٌی الهی
چند سالک خود
میباشند. پس
وسیله هدایت
مستعدان صادق
و عاشق سالک
ولایت محمدی است.
ودر کمال ولایت
بودا ب(عرش
مرتضوی)، ودر
ولایت زردشت
ب(نور
مرتضوی)، و در
ولایت مسیح ب(صورت
انسانی ومجسٌم
مرتضوی) که
مسیح بود
میرسند. ولی
در ولایت
مصطفوی محمد
مولا در شهود چهارم
او، چون توده
ای از نور ویا
در حجاب بور
میرسند. که
اگر شهود مصطفوی
بعدی سرنوشت داشته
باشد. والاٌ
با( صورت مجسٌم
انسانی
مرتضوی علیٌ)
دیده میشود.
تا در مرگ طبیعی
بشهود مصطفوی
و نور قاﺌم برسند.
که بازگشت
بخلق پیامبرگونه
ندارند. واز
(ذخیره آخرت) در
خدمات الهی و
تربیت دیگران
محروم
میمانند. که
در تولد نوع
فوق بشری، از
کرامات
بالفعل و
بالقوٌه
بیشتری
برخوردار
خواهند بود.
که بازگشتگان محمدی
بخلق، و اکنون
با خدمات الهی
خود، ذخیره
آخرت هرچه بیشتر
برای خود فراهم
میکنند. که در
نوع فوق بشری
با عقل
وکرامات بالفعل
و بالقوٌه بیشتری،
شاید بتوانند
زودتر وراحت
تر بنور رحمان
با ولایت مهدوی
نیر برسند. و
از چهارصد
هزار سال بهشت
سوٌم عرش ربٌ
برتر از رحمان
استفاده
نمایند.

پیامبر در
حدیث ٢٨٨٤
میگوید روز قیامت،
که روز شهود قاﺌم
ومرگ قبل از مرگ
سالک است، خداوند
آتش جهنٌم را
دستور شعله
ورتر میدهد. که
لحظات سخت
احوال مرگ
ارادی سالک
است. تا
پاکسازی بقیه مشکلات
روان سالک، تا
(حدٌ کفایت در
شرط کافی) از
نظر داوری الهی
خاص سالکان بشود.
و پس از شهود
روح القدس وبازگشت
بخلق سالک،
مانند ابراهیم
وهر برهمنی
کامل محمدی،
آتش دوره سلوک
برایش گلستان میگردد.
که چون پادشاهی
الهی در
خانقاه خود،
برای چند سالک
خویش خداﺌی میکند.
و شهود نخستین
و حسینی سالکان
خود میگردد.
امام ادامه
میدهد، آنگاه
ترازوی سنجش اعمال
سالک برقرار
میشود. که اگر
سالک بحدٌ
کفایت
پاکسازی وتزکیه
روان آلوده بشری
خود نرسیده باشد،
ار مرحله مرگ
قبل از مرگ ارادی
نمیتواند عبور
کند. و تا آخر عمر
در سلوک است. و
نتوانستن
عبور ار مرک
قبل از مرگ ،
سرکشی دستور
مقام مصطفوی
خود کرده است. که
این دستور مرگ
آخرین امتحان پر
محنت الهی میبیاشد.
وشکست در آن شکست
خورده در
پیمان وسوگند
الهی خود بوده
و سرنوشت بدتر
از بی دینان و
بددینان قشری در
کارماها دارد.

پیامبر در
حدیث ٢٨٨٥ میگوید
روز قیامت، که
روز شهود
قاﺌم است
فتمام فرشتگان
خدا بصف
هستند. که
همان ارواح
شاهدان قاﺌم
در گذشته ها
میباشند، که استقبال
ار شاهد تاره قاﺌم،
در( قرص بدر
منیر)
مینمایند. اما
دیگران غیر
سالک همچنان در
جهنٌم جهان
هستند. چه در
نسخهای بهتر بشری
و یا بدتر
بشری، وحتی مسخهای
حیوانی، که تکرار
گذشته های
حیوانی خود را
مینمایند. تا
زمانی که بنور
قاﺌم برسند. که
بانواع فوق
بشری بروند.
امام میگوید
زیرا دیگران
(نامه نجات) از
علیٌ را
ندارند. که
همان شهود مرتضوی
است. ولو در
مرگ طبیعی
داشته باشند.
ویا اکنون که بشهود
پنجم مصطفوی
میرسند. تا
اکنون بنور
قاﺌم برسند.
اگر که دستور
مرگ قبل از مرگ
را انجام داده
باشند. والاٌ
بهتر است
بسلوک تا آخر عمر
بشری ادامه
بدهند. ودر مرگ
طیعی بنور قاﺌم
ونجات برسند.
اگر که بشهود
مرتضوی داشته
باشند، (نامه مولی)
همان شهود
چهارم سالک ولایت
محمدیو رضایت
الهی است.
نداشتن هم
اکنون
شهودهای مصطفوی
وقاﺌم و عرش رحمان
و بازگشت بخلق،
محرومیٌت از
بسیار خدمات الهی
وکسب ذخیره آخرت
برای نوع فوق
بشری میباشد .

پیامبر در
حدیث ٢٨٨٦
میگوید روز قیامت
روز شهود قاﺌم
با مرگ قبل از مرگ
، که (من و علیٌ)
کنار پل صراط
ایستاده ایم.
هرکس ولایت علیٌ
را داشت عبور
صراط میکند.
که همان شهود چهارم
مرتضوی و
مصطفوی است. و الاٌ
بدرٌه جهنٌم
میفرستیم.
ولایت علیٌ در
سلوک آغاز از پیر
کامل حسینی
زنده بنمعرفی خداوند
است. که پس از
شهود دوم حسنی
امام زمان
سالکٍ، و شهود
سوم فاطمی مادر
الهی نوع بشری
وولایت
محمدی، آنگاه
بشهود مرتضوی
میرسند. که در
تجربه این
نویسنده،
دوطرف مقام
مرتضوی، مقامات
شهودی حسینی و
حسنی و فاطمی،
بصورت توده
های کوچکتر از
نور بزرگ مولا
بودند. ومقام
مرتضوی با دست
راست بسیار بزرگ
و قطور او، که
مچ دست را
باندازه طول
یک خط کش
میدیدم. که در
مغز سر من
خطوط زیگ زاگ،
بسیار دردناک میکشید.
که خوشبختانه
از خواب و
رؤیا بیدار نشدم.
که خود امتحانی
الهی بوده است.
وصورت مولا در
(حجاب نور) بود،
که سرنوشت بعدی
شهود مصطفوی
را داشته
باشم. وهمین دلیل
امکان عبور
روح من از
بقیه راه الهی
تا عرش رحمان بود.
و قطعا در
سلوک مهدوی نوع
فوق بشری ،
همچنان شهود چهارم
مرتضوی و پنجم
مصطفوی و شهود
ششم قاﺌم
درصورت و
تجسٌم انسانی
مهدی موعود
ادامه خواهند
داشت. که بنور
رحمان و شاید
عرش ربٌ برتر
از رحمان نیز برسند.
که باز بانواع
فوق بشری و
الهی تر و
بالاتر و تا
أبد ادامه خواهد
داشت .

پیامبر در
حدیث ٢٨٨٨
میگوید یا
علیٌ، خداوند تورا
مخضوص (علم
آگاهی) شهودی
در شهود چهارم
مرتضوی کرده
.و نیز در (حلم
یاصبر) که حلم
سالکان صبور،
دراحلام
ورؤیاهای شهودی
میباشد. که در
غرفه ها و
حجره های
بهشتی داری. مولا
در حیاتش در
خانقاه خود
برای سالکان
خویش، و پس از
وفاتش در شهود
مرتضوی، مقامی
الهی (واجب العبور)
سالکان هر
زمان قرار دارد.
که بدون عبور شهودی
وتکاملی ار شهود
مرتضوی، امکان
رسیدن بمقام
مصطفوی وقاﺌم
نیست.

امام
عسکری در حدیث
٢٨٩٠ میگوید
(کفٌار عنید)
کافر لج باز را
بآتش می
اندازند. یا
همان آخوندهای
قشری و دشمنان
اولیای الهی،
که بدترین جهنٌمهای
کارماﺌی
انواع حقیر را
دارند. که بقول
پیامبر، مسخ میمون
و خوک بهترین بخت
آنان میباشد.
که مقام مولا
بدون ولایت
دیگران، ویا
شاهدان مقام
مصطفوی بدون شهود
مرتضوی، که
مقاماتی الهی
بوده باشند، بجهنٌم
مبفرستند،
چون نجات
سلوکی ندارند.
گرچه عبادت ها
کرده باشند. و
اینان با شهود
(مرتضوی دجٌال)
وکاذب بمقام
مصطفوی و از دیوار
پشتی، برخانه
و ولایت محمد،
بی أدبانه چون
دزدان وارد گردیده
اند.که درهرحال
شهود قاﺌم
ونحات از نوع
بشری واز
کارماها را
ندارند. شهود
مرتضوی بدون
شهود قبلی حسنین
و فاطمی بازی
نفس سالک بی
ایمان بعلیٌ میباشد.
که پیامبر از مسیح
دجٌال میگفت.
زیرا روح مسیج
همان روح تولد
بهترشده مولا
بجهان است. و
دجٌٍال کار دغل
کاری افراد
غیر صادق میباشد.
ومسیح نیز خود
گفته بود، من
مسیح آرزوی
شما هستم که
نمی پذیرید. پس
هرکس بعد از
من گفت که
مسیح، یا (
ماشیه) سالک و
الهی شده پس
مسیح دجٌال است
.

پیامبر در
حدیث ٢٨٩٢
میگوید رحمت خداوند
بمن، که روز قیامت
مقام محمود بمن
میدهد، و
بالاترین
منبر وتریبون
را دارم. و
(پرچم حمد) را بدست
گرفته ام. و
(رضوان) قاﺌم و
رحمان،
کلیدهای بهشت
را بمن میدهد.
این جریان در
مقام مصطفوی
شهود پنجم
سالک ولایت محمدی
است. که
بالاترین مقام
شهودی برای انسان
بشری میباشد.
که دستور مرگ قبل
از مرگ را
بسالک میدهد، که
بنور قاﺌم و
هم اکنون
برسد. و (پرجم حمد)
همان وسیله الهی
شدن برای (حمد
و پرستش) سالکان
با پیامبرو
هرکامل محمدی
که محمدی زنده
سالک است.و در شهود
مصطفوی است که
کلیدهای بهشت
یا (شروط لازم) برای
نجات سالکان در
سلوک
وشایستگی نوع
فوق بشری بهشت
چهارم میباشد.
و رضوان متصدٌی
بهشت ، همان مقام
مرتضوی مولا پس
از رضایت الهی
از سالک است.
که بدون آن
کسی بشهود مصطفوی
نمیرسد. وپیر
کامل حسینی سالکان
بمعرفی خداوند،
خود محمد و
علیٌ زنده ای
برای چند سالک
خود است ، تا
بشهود رؤیاﺌی
آنان نیز
رسید.

پیامبر درحدیث
٢٨٩٦ میگوید
روز قیامت روز
شهود قاﺌم
برای سالکان در
ولایت غلیٌ و
شاهدان شهود مرتضوی
است ،که کلیدهای
بهشت
چهارگانه و
چهارگونه را
پیامبر دارد.
و أهل بیت محمد،
تنها کاملان الهی
زنده و سالکان
دارای همان کلیدها
و شهودها را
دارند. که این
همانی محمد و
علیٌ را برای سالکان
خود دارند.

پیامبر در
حدیث ٢٨٩٧ میگوید
جهنٌم (کفاٌر
عنید) همان دشمنان
ولایت علیٌ
میباشند. وهر
کامل الهی
علیٌ زنده سالک
است. آنگاه شفاعت
(علیٌ ومن) را
دارند. که شهود
مرتضوی ومصطفوی،
شفیعان با
وساطت بنزد خداوند
هستند. و( شفع
وجفت) همسفری الهی
سالک هستند که
بنور قاﺌم میرسانند.
والاٌ عبادات
بدون وسیله
وولایت علیٌ
شرک و جهنٌمهای
مسخ حیوانی شدید
دارند. که صدها
هزار وحتی میلیونها
سال طول میکشد.
که با تکرار
تولدات حیوانی
باز بنوع
بشری، وهمین سلوک
با ولایت علیٌ
ومحمد و پیر
کامل حسینی زنده
بمعرفی خداوند
برسند. که
باید برسند
وخواهند رسید
.که فرمان کن
فیکون الهی برای
نوع بشری یک روح
میباشد. که
بانواع فوق
بشری بروند،
که روح هر أتم
نیز خواهد
رسید.

پیامبر در
حدیث ٢٩٠٦ میگوید
یا علیٌ، تو
برادرم هستی.
در مقام شهودی
و روحی، چون
هارون برای
موسی، که صاحب
ولایت موسی
بود. ولی بااین
تفاوت که پس
از محمد پیامبری
نیست .که پس از
علیٌ سالکان
در شهود
مرتضوی، مقام برتر
شهود مصطفوی
را دارند. ولی
پس از شهود
صورت مصطفوی
سالک مستقیما
با مرگ قبل از
مرگ بنور قام
روح القدس میرسد.
که وسیله و
واسطه دیگری
بین محمد و
قاﺌم نیست. پس از
وفات علیٌ
امامان زمان
امٌی، وهر یک از
کاملان الهی
برای سالکان
خود، محمد و
علیٌ زنده ای
میباشند .
پیامبر خود را
در روز قیامت
در سمت چپ عرش
میگوید. (حساب
رسی) پیامبر و
مولا در روز
قیامت، همان
رسیدگی باحوال
شهودی سالک،
در شهودهای مرتضوی
ومصطفوی است.
که چون شرایط لازم
تا شرط کافی از
نظر الهی تأمین
گردید سالک
بنور قاﺌم و
عرش رحمان
وبازگشت بخلق میرسد.

پیامبر در
حدیث 2907 میگوید
جبرﺌیل مژده الهی
را بمن داد،
که علیٌ را
صاحب داﺌم
ولایت محمد
برگزیده شد.
هنگامی که علیٌ
بشهود عرش
رحمان خود
رسید. ونخستین
سالک وباور
کننده محمد بود.
پس صاحب ولایت
محمد شد، بخصوص
در مقام شهود
مرتضوی، قبل
ار شهود
مصطفوی. پس سرکش
علیٌ سرکشی با
من کرده. که
سرکشی مقام
حسینی سالک پیر
کامل بمعرفی خداوند
نیزف سرکشی علیٌ
ومحمد و
خداوند شده
است. و سرکشان
(ترحٌمی) ندارند.
که مجازات
الهی کارماﺌی
را دارند. و
(رحمت) های
الهی، آغار از
شهود قاﺌم ببعد
را ندارند. که
حجٌ أکبر همان
شهود قاﺌم است.
وقبل از آن،
حتی شهود
مصطفوی محمد
(نعمت) خدا
هستند.

پیامبر در
حدیث ٢٩٠٨ میگوید
علیٌ نخستین نوشنده
(سلسبیل و
زنجبیل) است.
که سمبول عقل
واحوال الهی کاملان
واصل بحوض
کوثر وعرش
رحمان میباشد.
که کاملان
حسینی اولیای
بعد از علیٌ و
در طول تاریخ
وساﺌل نجات
تنها باولایت محمدی
است. که بعرش
رحمان رسیده
اند. ولی مسیح
برترین پیامبر
پیشین، خبری
از عرش و نام
رحمان نداشت. که
بعرش جبرﺌیل
گبریال خود
رسید، و بخلق
بازگشت.
وولایت پنجم
نوع بشری را
تأسیس نمود.
که کاملان
ولایت مسیح در
هر زمان نیز بدان
میرسند. همه باید
ار شهود چهارم
مرتضوی عبور شهودی
وتکامل روانی کنند.
و شیعیان علیٌ
صاحبان شعاع انوار
شهودی حسینی
وحسنی وفاطمی ومرتضوی
هستند. که تنها
میتوانند
وسیله واصلان
بشهود پنجم
مصطفوی ونور
قاﺌم باشند.
وهمیشه این مقام
(علیٌ تاریخی) مورد
غبطه و حسادت
گذشتگان بود
است. و هر کامل محمدی
نیز علیٌ زنده
چند سالک خود
میباشد.

پیامبر در
حدیث ٢٩١١ میگوید
اولین داخل
شونده بهشت
علیٌ میباشد.
که وی اولین
کامل الهی بطریقت
جدید محمد بود.
که ببهشت
طریقت محمد و
شهود صورت مصطفوی
ونور قاﺌم و
عرش رحمان
رسید و بخلق
بازگشت. که
انبیای قبلی این
مقام را
نداشتند. که
هر کامل محمدی
چون محمد و
علیٌ زنده برای
چند سالک خود
میباشد.
وانبیای قبلی
مانند مسیح،
که در صورت
علیٌ تولد
تازه یافت .و
زردشت در صورت
امام سجٌاد
تولد بهتر نوع
بشریداشت. در
ولایت محمدی
نجات داشتند.
که خود نیز
بکمال مقام
محمد رسیدند.
وهر کامل
محمدی، پنج
بار در پنج تولد
بشری قبلی خود،
بمقام پیامبری
و شهود عرشی خود
رسیده بودند.
که کرامات
بالفعل و
بالقوٌه
بیشتری، در
این تولد آخر خود
یافتند، و
توانستند فهم و
عشق و صبوری،
و دیگر شرایط
لازم سلوک الهی
را داشته
باشند. که با
مقام این
همانی محمد و
علیٌ، برای چند
سالک خود
پیامبر و
محمدی تازه
نفس بخلق و
آفرینش الهی
سالکان
بازگشتند.
گرچه علیٌ و
هر کامل محمدی
پس از محمد
پیامبری اولی
العزم و کاشف قرٌٍه
شهودی نیستند.
تا نوبت مهدی موعود
محمد در ٥٥
قرن دیگر از امروز
برسد، که
آخرین کامل محمدی
بجای شهود نور
قاﺌم بنور
رحمان،
وبالای عرش
رحمان میرسد.
و با شهود
هشتم عرش ربٌ
برتر از رحمان
بخلق باز میگردد.
که ولایت مهدوی
و نوع فوق
بشری را از
نظر طبقه بندی
خداوند آغاز مینماید.
و الاٌ تکامل
طبیعی نوع
بشری تدریجی،
وهمچنان از هم
اکنون نیز
تکامل طبیعی
تن بشری بگفته
داروین در حال
پیشرفت و بنوع
فوق بشری میرسد
.که حدٌ فاصل دو
نوع ، همان شهود
برتر نور
قاﺌم و نور
رحمان داشتن است.

پیامبر در
حدیث ٢٩١٤ میگوید
خداوند علیٌ
را بمن تکیه
گاه داد. که
تصدیق محمد
کرد و صاحب
ولایت محمد و
صاحب تجسٌم
مقام الهی
شهود مرتضوی
شد. و برای شفاعت
سالکان ولایت محمد
در طول زمانها
، همان داشتن
شهود مرتضوی
است. و علیٌ
برای (آخرت من)
صاحب کلیدهای بهشت
نمود. که همان
شهود مرتضوی در
همه زمانها
میباشد. که
علیٌ ( مرتضی)
نام مقدٌس خود
را گرفت. وحتی پیامبر
میگوید، که من
با کمک مسیح بود
که موفق شدم. زیرا
شهود مرتضوی محمد
در تجسٌم مسیح
بود. و بعدها پیامبر
(این همانی) روح
مسیح وعلیٌ را
تکرار میکرده
است . و علیٌ
روز قیامت
برای شهود
چهارم امٌت و
اوم کنندگان ولایت
محمد، علیٌ
پرچم دار
ولایت است. که
برای سالکان نجات
بعدا بپرچم
محمد میرسند.
و معمولا پرچم
داران جلو تر
از رهبر راه
میرود. که
وارد بهشت نوع
فوق بشری گردند.
که علیٌ جلوتر
از محمد ،تولد
فوق بشری را
دارد. که دیگر
کاملان محمدی
نیز بعدا وارد
شده و میشوند.
پیامبر نیز از
(پرچمهای
تسبیح وتهلیل)
یا اذکار
توحیدی (لا
اله الاٌ
الله) و (پرچم
تکبیر) میگوید.
که همه (اذکار توحیدی)
دفع شرک احتمالی
سالکان در
دوره سلوک هستند.
که با شهود
مرتضوی نیر
این أذکار
گفته میشود، که
سالک بشهود
مصطفوی میرسد.

امام سجٌاد
در حدیث ٢٩١٥ میگوید
روز قیامت روز
شهود قاﺌم
روح القدس،
ونجات سالکان محمدی،
و با مرگ قبل
از مرگ،
نگهبان جهنٌم
کلیدهای جهنٌم
را بعلیٌ
میدهد. که
هرکس را خواست
بکارمای
جهنٌم
بفرستد، با
کلید بهشتی در
دست محمد، هرکس
را خواست
ببهشت برساند.
ویا با کلید
جهنٍم بجهان کارما
کسانی که شهود
مسیج کذٌاب دارند،
و یا مخالف ولایت
سلوکی علیٌ بوده
اند. اصطلاحا
سنٌیان ولایت
آبوبکر را دنبال
میکنند .و
پیامبر ولایت
سیاسی در خلفا
را نداشت ودر
نظر نداشت .
حتی اگر از
مذاهب متعدد
شیعیان که
مدٌعی (ولایت سیاسی)
علیٌ برای خلافت
وحکومت اسلامی
بوده و هستند،
آنها را نیز
بجهان و جهنٍم
در صورتهای نسخ
ومسخ باز میگرداند.
که گوﺌی مقام
الهی مرتضوی و
علیٌ مسؤلیٌت
الهی دارد. و
تنها افراد (پرچم
حمد و محمد) که اجازه
دارندگان با علیٌ،
و نیز کاملان ولایت
محمدی هر زمان
بعدی،
ببهشتهای موعود
الهی میروند و
میفرستند.یعنی
ببهشت چهارم
تولد نوع فوق
بشری بجهان با
هزاران برابر
عقل نوع بشری.
تا با ولایت
مهدی، روح محمد
وعلیٌ و
متولدین نوع
فوق بشری،
همگی سالکان در
تسلیم مهدی
ومهدویان نوع
فوق بشری خواهند
بود، که بنور
رحمان و عرش
ربٌ برتر از رحمان
برسند. که
بجای هفت هزار
سال، چهارصد
هزار سال بهشت
سوٌم انتظار عرش
خواهند داشت. که
نیاز بتولد
برای تکامل طبیعی
نداشته باشند.
که منبع حکمتها
و الهامات لندنیٍ(
حوض
أکثرمهدوی)
هزاران برابر حکمتهای
عقلی حوض کوثر
محمدی خواهند
بود. که تنها نصیب
کاملان نوع
فوق بشری،
شاهدان نور
رحمان و عرش ربٌ
برتر از رحمان
خواهد بود.

پیامبر در
حدیث 2936 میگوید
من سیراب کننده
شما در حوض کوثر
هستیم. که عرض آن
فاصله دوشهر
(بصری و صنعا
)میباشد. و
بتعداد ستارگان
جام برای نوشیدن
همه باهم
دارد. که
سیراب از عقل
الهی محمدی از
سرچشمه عرش
رحمان خواهند بود.
و تمام انسانها
حتی تمامی حیوانات
و گیاهان و
حتی أتمی ها
وما دون أتم
ها، که ار
نردبان انواع بنوع
بشری رسیدند،
باید عبور تکاملی
وکسب عقل و
(گنان و جنان)
حوض کوثر
برسند، که بنوع
فوق بشری و
سرچشمه های عقلی
الهی بالاتر
برسند. که
باید برسند
وخواهند رسید.
ولو بقیمت تکرار
مکرر
کارماهای نسخ
ومسخ .

مولا علیٌ
در حدیث ٢٩٣٧ پیامبر
میگوید، من رسول
خدا و عترت من
با من در حوض
کوثر هستند.
پس هرکس خواست
بعلم و طریقت
ولایت ما عمل
عبادی کند، و
از نجیبان و
أهل بیت من
خواهد شد. و
شفاعتت
عاشقان خودرا
مینماﺌیم. پس در
مسابقه رسیدن بحوض
کوثر رقابت
نماﺌید، که بشهود
مرتضوی ومصطفوی
و عقلهای الهی
شاهدان قاﺌم
و عرش رحمان برسند.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٩٣٨ میگوید
پیامبر بمن گفت،
شیعیان تو
سیراب در روز قیامت
هستند. که از
حوض کوثر وعقل
الهی اولیای الهی
محمدی
برخوردار
میباشند. و
دشمنان تو یا
علیٌ تشنگانی هستند،
که طلب آب
برای رفع تشنگی
میکنند ولی
موفق نمیشوند.
مگر پس ار
کارماهای مکرر
تولدات
حیوانی در
صحراها، تا
بنوع بشری مجدد
و نور قاﺌم
برسند. که عقل
وحکمت و عرفان
محمدی حوض
کوثر، رساننده
یک روح بنوع
فوق بشری میباشد.
شیعیان علی
صاحبان شعاع شهود
چهارم مرتضوی میباشند.
گرچه در این
تولد تا زنده باشند،و
بشهود مصطفوی نرسند،
که در مرگ طبیعی
خواهند رسید.
ولی محروم از
خدمات الهی بیشتر
بازگشتنان پیامبر
گونه که ذخیره
آخرت مینمایند.

امام صادق
در حدیث ٢٩٤٣ بکسی
میگوید مگر تو
عرب نیستی؟ که
اعراب فضل علیٌ
را ندارند، و
یا منکر حوض
کوثر میباشند.
بخدا سوگند که
با بغض علیٌ
بحوض کوثر هم برسی
باز از تشنگی میمیری.
(عرب یا أرب) و
بدون ربٌ
ومربٌی الهی،
غیر سالکان بوده،
که مخالف خدا
و محمد وعلیٌ
هستند .که اصطلاحا
سنٌیان چنین
هستند. که (ولایت
سیاسی) أبو
بکر را بحای
(ولایت سیاسی)
و حکمت اداری علیٌ
دنبال نمودند.
وحتی شیعیان ومذاهب
متعدد تشیٌع
امروز، با طرفداری
از (حقٌ علیٌ برای
ولایت سیاسی) وحکومت
اسلامی
میگویند. باز
از منکران (ولایت
سلوکی) علیٌ
میباشند. که آخوتد
پرستی و(ولایت
هر فقیه سفیه) مشرک
وفاسد را
دنبال
مینمایند. و
بقول پیامبر
ابلیس در لباس
روحانیٌت کاذب،
آخوندهای همه
ادیان ومذاهب غیر
سلوکی را
پرستش مینمایند.
پس حتی اگر
همه عمر روزها
صاﺌم و شبها قاﺌم
باشند. هرگز
بشهود مرتضوی
شهودی ورضایت الهی
و شهود
مصطفوی، شرط
برگزیدن خداوند
از آنها برای نجات
با نور قام نمیشوند.
وبرخی که از
غیر ولایت سلوکی،
ویک حسین زنده
پیر کامل بمعرفی
خداوند،
بدیدار پیامبر
برسد. که
مراتب شهود
مقدماتی حسینی
وحسنی وفاطمی ومرتضوی
را ندارد. پس
روح پیامبر
همان رفتار با
(ابن عربی) را مینماید،
که اورا مآمور
نوشتن (کتاب فصوص
الحکم) مینماید،
ولی اورا (
تذکیه
وکاندیدای) برحمان
برای دیدار هم
اکنونی نور
قاﺌم نمیکند.
تا خداوند چه
داوری برای
اورا نماید. و
یا برخی از
شیعیان که از
غیر پیر الهی حسینی،
و امام زمان
حسنی، ودیدار
رضایت بخش
فاطمی، بودن
دیدار مولا علی
میرسند،
پیامبر آنان
را شاهد( مسیح کذٌاب)
یا شهود
مرتضوی کاذبی میگوید
که دیدار
مصطفوی بعدی
را ندارند. که
بجهنٌم جهان و
کارماها
میروند.

امام صادق
در حدیث ٢٩٤٤ میگوید
کسانی که برای
ما( دل دردمند)
دارند، روز مرگ
خود خورسند
بمحبٌت ما
خواهند بود.
که تنها عشق
ولایت
رساننده سالکان
بمراتب شهودی و
رضایتهای الهی
میباشد. که
عملا (یک شبه
ره صد ساله رفتن)
است. آنان
بآبیاری ها و
تغذیه های الهی
سرشاری میرسند.
که الهامات عقلی
واحوال رؤیاﺌی
و شهودی و
بنوع فوق بشری
بجهان خواهند
رسید.

پیامبر در
حدیث ٢٩٤٧
میگوید
رودخانه کوثر
در بهشت، بقول
پیامبر از شرق
وغرب دنیا
نوشنده آن
هستند. که
هرگز تشنه نخواهند
شد. و انسان
منکر ولایت من
قاتل أهل بیت
من میباشد. که بی
اعتناﺌی وانکار
وتحقیر و آزار
اولیای الهی زنده
مینمایند که
بقول پیامبر گناه
قتل أنبیا را
دارند. چه رسد
که آخوندها همیشه
فتوای مرگ
و(آزار)،
وبقول خودشان (تعزیر)
اولیای الهی وسالکان
آنان را کرده وهمچنان
میکنند. و
دادگاههای روحانیٌت
برای مخالفان ولایت
علیٌ خامنه
ای، وحتی مخالف
ولایت فقیه
سفیه برپا نموده
و اعدام نموده
اند.

پیامبر ور
حدیث ٢٩٥٠ میگوید
(نهر کوثر) در عمق
زمین هفتاد
هزار فرسنگ است.
که خاص پیامبر
و أهل بیت من، کاملان
الهی شاهدان قاﺌم
در هر زمان هستند.
ونه اینکه زنان
ونوکران محمد،
و یا سادات
اولاد جسمانی
نا درست پیامبر
و فاطمه بودن،
نقشی برای آنها
از نظر خداوند
داشته باشد.
که گناهکار تر
هستند. عمق
حوض کوثر،
سمبول خالی نشدن
حوض کوثر است.و
یا امکان
رسیدن باعماق
آن باشد. که
حکمتهای الهی
کاملان محمدی
در هر زمان
تازه بتازه و
نو بنو
میباشد، و
مناسب عقل انسانهای
زمان خود
بوده، که حتی پیامبر
واولیای قبلی بآنها
توجٌه نکرده بودند.

امام صادق
در حدیث ٢٩٥٣ میگوید
که پیامبر از علیٌ
میپرسد، این
نوری که در تو
میبینم، که
تورا پوشانده
است از چیست؟
و علیٌ میگوید
شستشوی غسل
چنابت کردم. و
معجزه آسا در
بیابان بی آب،
کسی آب بدستم داد
که غسل نمودم.
و پیامبر گفت،
این آب کوثر بود.
که هر پنج تن
آل عبا دارند.
سمبول کاملان الهی
تمام زمانها
در ولایت سلوکی
محمدی. وغسل (جنابت)
همان غسل پایان
سلوک سالک شاهد
نور قاﺌم است .وهمان
(غسل میٌت)
سالک که از
پرده مرگ قبل
از مرگ گذشته
است. و برای
دیدار پیر
خود، و پادشاهی
الهی خویش،
شستشوی گرد
وخاک دوره عزلت
سلوکی را میکند.
که سالکان
علیٌ وهر کامل
محمدی، در
رؤیای خود از
خداوند این
نور الهی کامل
الهی را خواهند
دید، تا بوی ایمان
آورد. و سالک
با این نور
صورت پیر همیشه
حضور ذهنی در
عبادت خود دارد.

پیامبر در
حدیث ٢٩٥٦
میگوید پس از
من از قوم من و
برخی مصاحبان
من از کنار حوض
من دفع
میگردند. که علیٌ
دفع آنها
میکند. زیرا ولایت
سلوکی علیٌ را
ندارند.
پیامبر بعلیٌ
نیز گفت، که
خداوند بمن گفت،
تو نمیدانی که
پس از تو قومت چه
میکنند. متٌفقیان
(ولایت سلوکی
علیٌ) ولایت سیاسی
اورا
نمیخواهند. و
سنٌنیان برای أبو
بکر (ولایت سیاسی)
ساختند. وحتی
برخی نیز
ولایت سلوکی برای
أبوبکر قاﺌل
شدند.وحتی هر
فقیه و آخوندی
ولایت فقیه
میسازد. واگر
عمری بدان
عبادت و دین
ورزی نمایند،
بدیدار شهود
مقدمانی ومرتضوی
و حوض کوثر
ونجات از نوع
بشری نمیرسند.
که دچار
کارماهای
شدید و صدها
هزار سال و
بیشتر
میگردند. تا
دوباره وحتی صد
باره، چون بنوع
بشری رسیدند
همین سلوک با
ولایت الهی زنده
زمان خود،
حسینهای کامل الهی
وتا زنده باشند
را، بوی توسٌل
عبادی نمایند،
که بنور قاﺌم
و نجات از نوع
بشری برسند.
که ببی نهایت انواع
فوق بشری بالاتر
بروند. و
بمراتب الهی
وشهودی وولایتهای
برتر برسند.
که باید برسند
و میرسند .
دیدار مسیح دجٌال
مولا،در
شیعیان غیر
سالک، ودیدار
پیامبر در
سنٌیان، دور
از ولایت
سلوکی علیٌ،
جهنٌم بدتری دارند.
(أصحاب
پیامبر) تنها
کاملان محمدی
شاهد عرش رحمان
هستند.
ومصاحبان
محمد در شهود
مصطفوی، هرکسی
میتواند و در
هر زمانی
باشد، بدان
مصاحبت روح پیامبر
میرسند. چه مسلمان
قشری و مذهبی
شیعی باشد،
ویا حتی از
پیروان ادیان دیگر،
که سلوک الهی
را انتخاب کرده
باشند. و پیر کامل
خود را از
خداوند
بیابند. گرچه
این پیر الهی در
محیط غیر
مسلمانی
باشد، باز بحوض
کوثر میرسند.
که (جبران
خلیل جبران)
مسیحی لبنانی أهل
نیویورک
رسید.ودر
اشعارش بخوبی
آشکار است . وبقول
امام صادق
بسالک هندوی خود
که بکمال
رسید، وخواست اعلام
اسلام خود در
مسجد مدینه
بنماید، که
بوی گفت مسلمان
زیاد داریم.
بسرزمین خود
برو، هرطور صلاح
دانستی هدایت
مردم کن، که
باور کنندگان
خودرا بشهودهای
مرتضوی ومصطفوی
میرساند. گرچه
نامهای دیگری برای
مراتب شهودی خود
بگوید.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٩٦٤
میگوید فاطمه بپدرش
گفت، روز
قیامت تورا
کجا می بینم؟
پیامبر گفت من
درب بهشت ایستاده
ام. در شهود
پنجم صورت مصطفوی
سالک ولایت محمدی
است . که سالک
برای رفتن
بمرگ قبل از
مرگ، و قیام
قیامت گونه قاﺌم
روح القدس،
شهوذ آخر سالک
است که تعلیم
جنان مرگی را
میدهد. که این
نوسنده هفت بار
دستور مرگ را
که مقام
مصطفوی میداد
احرا میکردم،
ویک بار در
رؤیاﺌی، دو
بار مرگ را
اجرا نمودم. که
احوالی چون برق
گرفتگی بخاطر
دارم. که معمولا
انسان از چنان
خوابی بیدار
میگردد. شهود
مصطفوی ودر هر
زمانهای بعدی
، کانال
ارتباط و
انتقال الهامات
لدنٌی الهی
انسان کامل
میباشد. که از
ربٌ رحمان
بربٌ قاﺌم
وسپس بمقامات
الهی پنج تن
آل عبا بسالک
میرسد. روح انسانها
فراوان
مشخٌصات الهی
در أصل خود را
دارد. که هر
روحی در تکامل
نوعی، ودر
انسان سالک
تغییراتی مییابد،و
پس از مرگ
وسیله شناخت
صورت نیستند.
که تفاوت
ارواح در
مسابقه تکامل
دارند. چه رسد
که یکی (تغییر
منفی)
قهقراﺌی بیابد،
ویا دیگری (تغییر
مثبت) و تکامل نوعی
مییابد.آنگاه
شناخت پس از
مرگ بصورت
یکدیگر معنی ندارد.
مگر شناخت و
احساس روحی که
قابل توصیف
نمیتواند
باشد. انسانها
حتی (پدر
فرزندی) گوﺌی
برای چند سالی
در هتلی دو اطاق
کنارهم زندگی میکنند.
و بعدا هرکس
راه خود را
میگیرد و
میرود.
وتغییرات مثبت
تکاملی، و یا
برخی تغییرات
انحرافی منفی
و قهقراﺌی مییابند.
(برداشت های
سلوکی) مانند
(برداشت مادی) برای
شناخت ومعرفت
نمیباشد. أمری
و احوالی و الهی،
و از گونه ملکوتی
می باشد. شبیه شناخت
عاشقانه، ویا
بالعکس شناخت همراه
با نفرت .

امام صادق
در حدیث ٢٩٦٨
میگوید روز قیامت
تاریکی مرگ
همه را فرا میگیرد.
که نور اولیای
الهی من، راه پیروان
را روشن میکند.
که برهروی ادامه
بدهند. یا نور
توسٌل عبادی اولیا
برای سالکان
آنها میباشد .
واین نور
شفاعت کتتده
شیعیان است،
که شعاع نور
الهی پیر کامل
حسینی ومراتب شهود
بعدی است، که
راه آینده های
نیامده را
برای سالک
بدون تجربه قبلی
را، بمقصد الهی
نور قاﺌم
میرساند.
بخصوص تاریکی
های احوال هولناک
مرگ ارادی
سالک ،برای
رسیدن بنور
قاﺌم میباشد
.گوﺌی نور شمعی
بدست سالک
است. تا خود را بنور
بیشتر ماه
وخورشید برساند.

امام صادق
در حدیث ٢٩٦٩
میگوید
شیعیان من نور
ما را دارند.
یا همان
شهودهای تجلٌیات
هفتگانه نوع
بشری تا عرش
رحمان، که
شفاعت پیروان
سالک را میدهند.
که دوستان را
ببهشت نوع فوق
بشری، و
دشمنان را
بآتش
کارماهای نسخ
ومسخ، وتکرار
گذشته های نوعی
بر نردبان
انواع، تا دوباره
وحتی صدباره
بهمین نوع
بشری وفصول
نوع بشری فراوان
آن رسید، و با
یک ولیٌ الهی بنور
قاﺌم ونجات
از نوع بشری رسید.

پیامبر در
حدیث ١٩٧١
میگوید
خداوند هر
خواسته مرا
قبول کرد، مگز
خواست ( شفاعت
من) که موکول
برسیدن روز قیامت
نمود. با روز شهود
قاﺌم برای سالکان
ولایت محمدی،
رسیدن قبلی بشهود
مصطفوی لازم است.
وپس از مرگ ارادی
پیامبرگونه
بخلق باز میگردد.
که شفیع سالکان
خود باشد.
رسیدن بشهود
مصطفوی نیز
منوط بداشتن شهوهای
قبلی حسینی
پیر وحسنی
امام زمان
سالک و شهود فاطمی
مادر الهی ولایت
محمدی ونوع
بشری است تا
بشهود مرتضوی
پدر الهی
شاهدان الهی
است. که امکان رسیدن
بشرط لازم شهود
مصطفوی، برای امکان
مرگ قبل از
مرگ و دیدار
نور قاﺌم
میباشد.

مولی علیٌ
در حدیث ٢٩٧٦ میگوید
بهشت هشت در
دارد. یکی برای
پیامبران،
ویکی برای
شهیدان و صالحان،
و پنج در دیگر
برای شیعیان
دارای شعاع انوار
شهود مقدماتی
پنج تن تا بصورت
مصطفوی برسند.
یکی برای شاهدان
مصطفوی و
قاﺌم بازگشته
بخلق ، و یکی برای
غیر بازگشته بخلق
.

امام عسکری
در حدیث ٢٩٧٧ میگوید
روز قیامت
شهود قاﺌم
(ندا) میرسد،
دوستانت و أهل
بیت خودرا
عبور ببهشت بده.
اگر که بنور قاﺌم
رسیده اند و
با عرش رحمان بخلق
بازگشتند. که
پادشاهی الهی چند
سالک خودرا در
خانقاه خویش
خواهد داشت.
که بهشت اول روزهای
کامل الهی میباشد.
و این مقام
محمود تو
میباشد. که
محمد تاریخی
نقش پیامبری
ومصطفوی در
همه زمانها،
برای پایان دادن
مراحل تکامل سلوکی
و رسیدن
کاملان الهی شده
است. و از أهل
بیت گردیده،
وپادشاهی الهی
برای هدایت سالکان
خود میبابد.

امام صادق
در حدیث ٢٩٨٢ میگوید
روز قیامت
مؤمن شفاعت و
عفو دیگران را
میکند. که
سالکان پس از
شهود نور
قاﺌم وبازگشت
بخلق (مؤمن
امٌی) شده شفاعت
وطلب عفو الهی
را برای سالکان
خود از مراتب الهی
درخواست میکند.
که چون وی
گناه سالک را
بخشید، عفو الهی
سالک نیز هست .
که فرمان او
چون فرمان
یزدان میباشد.
وهریک از
مراتب حسینی
این پادشاهی الهی
را دارد.

امام باقر
در حدیث ٣٠٠٦ میگوید
روز قیامت در
بازگشت بخلق
اولیای الهی،
منبر وتریبون
من بلندتر از دیگر
منبرها
میباشد. که
حکمتهای الهی
اولیای الهی محمدی
مقام الهی
بالاتر در سطح
عقل و الوهیٌت
دارند. از لحاظ
زمان تفاوتهای
حکمتهای روز
آنان، تا
مناسب زمان
ومکان ومردم
عصر خود باشد.
که اولیا در
کنترل وتدبیر
و الهام سطح
مراتب شهودی
خود میباشند.
ولی حکمت
بمنظور (علم سلوک)
الهی بوده که در
همه أنبیا
تقریبا یکسان
است. ولی بر
حسب زمانها تفاوت
در (کمیٌت
وکیفیٌت) ونوع
أدبیٌات بیان
حکمتها دارند.

پیامبر در
حدیث ٣٠٤١ بعلیٌ
میگوید عشق تو
در دل هرکس که
ریشه گرفت،
پایش روی صراط
نخواهد لغزید،
که سقوط بجهنٌم
نکند نا ببهشت
برسد. که دوره سلوک
(صراط و راه مستقیم)
بخدا است. و
همان حجٌ أکبر
الهی. و ترک سلوک
وکم ایمانی،
وکمبود عشق
وصبر وهوش سالک
فریب خورده آخوندهای
قشری، لغزش
روز افزون در
سرعت سراشیبی
کارماﺌی وی میباشد.
وعلٌت آن نیر
آلودگی روان
انسان است. که پاکسازی
نکرده طمع
توفیقات الهی
را دارد ولی کامل
الهی رسیده
بمراتب نجات، همچنان
خود را نا
شایست مراتب الهی
کسب شده خود میداند.

امام
عسکری در حدیث
٣٠٤٢ میگوید
دو صراط مستقیم
هست . یکی در
دنیا، که همان
دوره سلوک
سالک ولایت میباشد.
و دیگری در
آخرت که شهود
قاﺌم و نجات از
نوع بشری
دارد. والاٌ
با اطاعت أمر
مصطفوی برای
مرگ قبل ار
مرگ، قهقرای
نسخ ومسخ حیوانی
مجدد و در
صورتهای نوعی
بجهان جهنٌمی دارد.

مولی علیٌ
در حدیث ٣٠٤٤ میگوید،
در بهشت حجره
هاﺌی هست ،که
باطن و ظاهرش
پیدا است.
گوﺌی از دیوارهای
شیشه ای باشد.
که امٌت محمد اوم
کنندگان
ولایت محمدی در
هر زمان، در
این حجره ها
زندگی میکنند.
وقتی در
عزلتگاه و
معبد خود ،که
شبها بسلوک
میپردازند که
دیگران خوابیده
اند. عزلتگاه
سلوکی سالکان
و سجده گاه
آنان، و یا
خانقاه پیر و
طریقت ولایت
ولیٌ الهی که حجره
هاﺌی برای
سالکان خود
دارد. که ظاهر
و باطن آنها
تفاوتی ندارند.
خواب مردم
شباته، و غفلت
و دوری آنها
از سلوک الهی میباشد.
که سرمست لذٌت
و خود فریبی و
پیروی از عقده
های
ناخودآگاه خود
هستند.

امام رضا
در حدیث ٣٠٤٥ میگوید
که بهشت و
جهنٌم مخلوق هستند
.که برای شخص
سالک تازه بتازه
بوچود میآید.
اگر تزکیه نفس
وپاکسازی روان
بکنند. و یا بالعکس
لذٌت پرستی و
قهقراﺌی
شوند. که بهشت مقام
نوع حیاتی بهتر،
و یا چهنم
وتکرار
تولدات نسخ
ومسخ جقیر تر،
بجهان چهنٌمی و
صحراهای داغ میباشد.
که پر از مار و
درنده و آب
گندیده میباشد
.

امام رضا در
حدیث ٣٠٤٦ میگوید
که پیامبر در
معراج های خود
بهشت وجهنٌم
را دیده است. در
دوره سلوک که پیامبر
نیز سالک بود.
که (محمد أمین) اوم
کننده خوانده
میشد. تا امٌی وکامل
شد. و جهنٌم همین
جهان است، و
مراتب شهودی
سالکان و
احوال رؤیاﺌی
آنان، دیدار بهشتهای
در حال آفرینش
تازه بتازه
برای شهود
سالک در
هرمرحله پیشرفت
او میباشد.
آنچه مخلوق است،
که تغییر
مداوم و در
سلوک دارد.
وآنچه قدیم باشد،
یعنی از قبلا
تعیین شده
الهی وتغییری نخواهد
داشت. و آنچه خداوند
از قدیم مقرر
و بدون تغییر
کرده (رحمت
وتوفیق) نهاﺌی
همه ارواح، حتی
روح هر موجود أتمی
ومادون أتمی
است. که باید
بفرمان (کن
فیکون) از
نردبان انواع و
صفات الهی
وکسب تجلٌیات
و این همانی مقامات
الهی، بخداوند
مطلق ( الله
أهورمزدا )
بازگردند که
خواهند گشت.
ولو برای نوع
بشری که خطر کارما
ها و قهقراهای
نسخ ومسخ نوعی
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٠٤٨ میگوید
طوبا درختی در
بهشت است ، که
درخانه أمیرالمؤمنین
علیٌ میباشد.
یا همان ولایت
مولا و شهود مرتضوی
و رضایت الهی از
سالک. و پس از
بازگشت پیامبرگونه
بخلق بهشتهای چهارگانه
وچهارگونه را خواهند
داشت .که بهشت چهارم
هفت هزارسال
بعد در نوع
فوق بشری وولایت
مهدوی است.
وطوبا درخت معرفت
وعقلی
حکمتهای الهی،
و( گنان و جنان
یوتیبای) عقلی
والهام های
الهی میباشد. که
هر شهودی سطح عقلی
این طوبا میباشد
. که باز بمعنی (سعادت)
داشتن ان پیشرفتهای
الهی سالکان است.
که (علٌت
آفرینش) تمام
هیستی وموجودات
هستی، تنها رسیدن
ارواح وذات آن
بحقیقت و لقای
شهودی الهی
است. هدف
خداوند برای
همگان، رسیدن بمقامات
الهی وروحی بالاتر،
در مراتب
تجلٌیات الهی
وبازگشت أبدی
بخداوند الله
میباشد. که هر
روحی شبنمی قطره
شده، بدریای
أصل خود (روح
الأرواح )
برسد. که هم
هست وهم قطره
ای نمیباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٠٥٠ میگوید
بهشت عطری دارد
که از هزار
سال جلوتر
استشمام میشود.
عطر عقل و
حکمتهای
شهودی هر مقام
الهی که بهشتی
رسیده شده
است. وتقرٌب الهی
یافتن یک روح میباشد.
بخصوص برای نوع
بشری، بهشت
تجلٌیات الهی
نور قاﺌم و
عرش رخمان در بهشت
ولایت و بهشت عزلتگاه
سالک، تا نوبت
بهشت برتر
مهدی موعود
محمد و
سوشیانس سوم زردشت
برسد.که نور
وعطر وعقلی
بالاتر خواهد
داشت.

پیامبر در
حدیث ٣٠٥٢
میگوید درب
بهشت حلقه ای
دارد، که صدای
آن (یا علیٌ)
میباشد . بهشت
باب ولایت
محمد در سلوک
محمدی، که
برای طالبان
ورود بطریقت
محمد و بدیدار
صورت مصطفوی محمد،
یا علیٌِ گفتن
سالک، که
بشهود چهارم مرتضوی
برسد. و هر
کامل الهی بمعرفی
خداوند برای
طالب لقای الهی
است. که سالک
باید مدام یا
علیٌ بگویدف
که بدیدار
مرتضوی برسد
.که شرط قبلی نجات
با شهود
مصطفوی وقاﺌم
و عرش رحمان میباشد.
وکوبیدن این در
و حلقه آن،
کسب اجازه ورود
بپیمان سلوکی
و تسلیم و
اطاعت و
سرسپردگی بدستورات
عبادی وتوسٍل
عبادی سالک
باتولیٌ الهی
او که علیٌ
زنده بمعرفی
خداوند میباشد.
و خانه محمد وعلیٌ،
همان خانقاه پیر
حسینی است. که
باید اجازه ورود
گرفت. که پیر
معلٌٍم اخلاق الهی
سالک و مؤدٌ ب
أدب الهی او میباشد.
(یاعلیٌ)
سمبول کلامی
در خطاب ودرخواست
دخول بمراتب الهی
بالاتر میباشد
. که پیر کامل بمعرفی
خداوند علیٌ
زنده او میباشد.
که پیر کامل این
همانی مراتب الهی
تمام مراتب الهی
تا عرش رحمان
را برای سالکان
خود دادرد.

امام رضا
در حدیث ٣٠٥٣ میگوید(حور
العین)
آفریدهاﺌی از
طینت مصطفوی
در بهشت هستند.
یا همان ولایت
واولیای الهی
کامل بمعرفی خداوند.
و بهشت خانقاه
او، که داخل
آن (حوریٌه)
های بهشتی، یا
همان (هور و
حور وخورٌه و
قرٌه) های شهودی
و قرٌٍه های توسٌل
عبادی سالکان،
آغاز از نور صورت
پیر حسینی، که
خداوند در
رؤیا بسالک قبلا
نشان داده
است. تا ایمان
وباوری بپیر
را پیدا کند. و
همان (قرٌت العین)
وچشم روشنی و(نور
و سوی و قبله) توجٌه
سالک، بوجه
الهی در
اختیار خود میباشد.
که همیشه حضور
ذهنی و دل وفکر
و تخیٌل وتصوٌر
سالک میباشد
.ویا همان (
وضوی) قبل از نماز
که (وی سو وسمت
و قبله) سالک
است. که هرچه این
(وضو اسباغ و
اسباق قبلی
ووضوح) و کمال
در دل سالک داشت،
(نماز وناموس) الهی
او میباشد.
والاٌ هر
دعاﺌی بدون وسیله
الهی بقول
پیامبر بصورت دعا
کننده کوبیده میشود.

امام باقر
در حدیث ٣٠٥٤ مثال
غذای خوردنی بدون
مدفوع را در
جنین شکم مادر
میگوید. که غذای
هضم شده و
بدون مدفوع از
مادر میگیرد.
ودر واقع همان
تولد نوع بهتر
بهشتی در
جهان، ویا قهقرای
نسخ ومسخ در
جهنٌم جهان
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٠٥٥ میگوید
از پیامبر نقل
میکند، که چون
از ( بیت معمور)
خانه آباد
طریقت و
عزلتگاه سالک
خارچ شدم، که دو
رودخانه دارد.
نهر کوثر و
رودخانه رحمت.
( کوثر کثیر)
زیاد از الهامات
لدنٌی وحکمتهای
الهی شاهدان
صورت مصطفوی
ونور قاﺌم و
عرش رحمان، که
بسیار عظیم تر
از الهامات
أنبیا واولیای
پیش از محمد
وولایتهای قبلی
محمد است. (نهر
رحمت) داده ها
و رسیده های لدنٌی
و عقلی واحوالی
ورؤیاﺌی آغاز
از شهود نور
قاﺌم ببعد میباشد.
و پیش از آن
نهایت در صورت
مصطفوی که (نعمت
عالمیان) است.
چون نیاز امروز
انسان در جهان
است. و
رحمتهای الهی نیازهای
تولد آینده
نوع فوق بشری میباشد
. أهل بیت
محمد، کاملان الهی
هر زمان تا
زنده هستند.
که در دو طرف
این نهرها
خانه دارند.
که عزلتکاه و
خانقاه و
مقامات الهی
آنان، وبرای تولد
انواع فوق
بشری میباشد.
و (درخت طوبا)
در آن هست. که
(یوتیبای)
یونانی و(
گنان) هندی و(جنان
قریش) که
حکمتهای الهی
و عقلی وکمالات
الهی برتر
میباشند، که
نامفهوم
ناشایستگان
است.

امام باقر
در حدیث ٣٠٥٦ میگوید(
أصحاب الجنٌه)
شایستگان و
دارندگان بهشت،
در آن رور قیامت
و شهود ششم قاﺌم،
که با مرگ قبل
از مرگ بدستور
مقام شهودی
مصطفوی،
بهترین قرارگاه
وجای قٌره
گیری، و
بهترین آینده
ها میباشد. که
در نوع فوق
بشری بجهان است
ودر خانقاه
خود پادشاهی الهی
چند سالک خویش
را دارد. و انتظار
انواع فوق
بشری، که از هزاران
برابر عقل نوع
بشری برای آنان
میگوﺌیم.

امام صادق
در حدیث ٣٠٥٧ میگوید
هرکس در بهشت
ونیز در جهنٌم
خانه ای آماده
دارد. شاهدان
الهی در خانه
بهشتی هستند. که
( اشراف) وچشم
أنداز بر خانه
های جهنٌمیان دارند.
عزلتگاه سالک
و خانقاه پیر،
و نیز هر یک از
شهود تحلٌیات الهی،
بهشتهای مکانی
و مقامی الهی برای
سالکان اولیا میباشد.
و اشراف برتری
عقلی داشتن، واز
مکان عالی و
کلٌی تر دیدن،
و داشتن (شرافت)
و احترام الهی
بالاتر داشتن
میباشد .که
اشراف الهی کاملان
الهی هستند، و
تا زنده باشند.
ولی تنها برای
چند سالک خود
این توصیفات الهی
را دارند ونه
برای ریاست
وتحکٌم بر
دیگران غیر سالک.

امام صادق
در حدیث ٣٠٥٨ میگوید
هر نیکوﺌی در قرآن
ثوابی دارد.
که در کتاب قرآن
عثمانی چنین
نیست. بلکه در
(کتاب سلوک) الهی
و در ژنتیک
روحی و قرٌه شهود
الهی کنونی
انسان سالک و
کامل است. که ثواب
اعمال شبانه
آنقدر زیاد است
که گفته شدنی نیست.
و کتاب قرآن
از ولایت
حکمتهای نظری
و عقلی مذاهب
قشری غیر
سلوکی، یادی از
ثواب اعمال شبانه
سالکان ولایت ندارد.
تا شاید
بمراتب شهودی الهی
بالاتر برسند.
واین یادآوری وتذکٌر
وحضور ذهنی داﺌم
سالک است، که عبادت
مقبول الهی او
میباشد.

عمو زاده پیامبر
در حدیث ٣٠٦١ نقل
میکند، که بپرسش
گر یهودی، یا همان
(طالب یهوه و
لقای) الهی با
ولایت برتر محمد
،که قبلا در
ولایت موسی،
وهمان ولایت ابراهیم
وزردشت برهمن
بوده، که وی
از هشت بهشت و
هفت آسمان جهنٌم
میگوید. که
همان ولایت
های هفت شهود،
و بهشت هشتم
تولد فوق بشری
هفت هزار سال بعد
است. و (آسمان
جهنٌم) همان تولدات
نسخ ومسخ حیوانی
مکرر در جهان
میباشد. که از
هزاران سال
کارماها
وجاودانگی
حهنٌمی باید گفت.

امام عسکری
در حدیث ٣٠٦٢ میگوید
شیعیان در
بهشت حجره
هاﺌی دارند.
که کاملان الهی
تا زنده هستند،
خانقاه و
کلاسهای درس وتعلیم
سالکان خود را
دارند. که
اولیای الهی شهود
زنده حسینی سالکان
هستند. ودر
رؤیاها دیدارهای
شهودی از تجلٌیات
الهی بعدی را
دارند. و هر
شهودی سطح عقل
الهی بالاتر خود
را دارد. که
برتر از سطوح
قبلی، و ناچیز
تر از سطوح الهی
بالاتر میباشد.
سطوحی عقلی که
منتظر کاملان
در تولدات فوق
بشری میباشند.

مولی علیٌ
در حدیث ٣٠٦٣
از نهرهای بهشت
تشبیه بنهر
فرات و نیل و
سیحون و جیحون
میکند. که
اعراب بآنها
آشنا بوده
اند. یعنی
زندگی مجرٌد بهتر
در جهان، با محیط
بوستانی پر
آب، و یا همان عقل
وآثار عقلی
وزندگی های
الهی کاملان
الهی چه رسد
بنوع فوق بشری
.

امام صادق
در حدیث ٣٠٦٤ میگوید
پنج میوه بهشتی
هستند. أنار و
سیب و به و
أنگور و خرمای
رطب، که اعراب
همه آنها را
نداشتند. مگر خرمای
خشک. این میوه
ها در
سرزمینهای
خوش آب وهوا میتوان
یافت. میوجات جهان
نیز بهشتی و
فواﺌد خود را دارند.زیرا
حیات بخش
هستند. ولی
کاملان الهی در
تولدات برتر
انواع فوق
بشری، میوه
های بیشتری در
جهان دارند.
میوه وهر چیزی
در هستی، عبرت
عقلی بانسان
محقٌق ناظر میدهد.
که چه ترکیب عجیب
و فواﺌد حیاتی
بانسان میدهد.
که خبر از همه مکانیزمهای
تن خود و نقش
مواد غذاﺌی
در تن را نداریم.

امام باقر
در حدیث ٣٠٦٥ بسالکان
خود میگوید
بخداوند امیدوار
باشید. که بهشت
هشت در دارد،
و عرض هر در
آن، مسیر چهل سال
راه است. یا
همان (عمر مفید)
انسان در جهان،
و در سلوک و
تکامل و تربیت
روحی .

مولی علیٌ
در حدیث ٣٠٦٦ میگوید
درخت (طوبا و
یوتیبای) عقلی
و(گنان عرفان)
الهی همان
درخت محمد
وولایت او
میباشد. که
شاخه های آن
در خانه هر
مؤمن، اوم کننده
وکامل سلوکی
وخانقاه او میباشد.
که سایه این درخت
صد سال ره روی
است. که عمر
کامل انسان
صرف رهروی آن
شده. که کلاغ
نیز نمیتواند
ببالای درخت
برسد. که
سیمرغ رسیده و
کاملان محمدی
تا عرش رحمان
بالا رفته
اند.و در
انواع فوق
بشری هنوز مراتب
بالاتر وجود دارد.
که عقلهای الهی
اولیای الهی
نیز متناسب شهود
تجلٌیات الهی
بالاتر در پیش
میباشد. که هر
سطحی وجودی
وموجودیٌت نوعی
عقل خود را
دارد.

پیامبر در
حدیث ٣٠٦٧ میگوید
بر سر در بهشت
نوشته شده ( لا
اله الاٌ الله
و محمد رسول
الله و علیٌ برادررسول
خدا) که قبل ار
آفرینش جهان
بدو هزار سال
آماده شده بود.در
ولایت سلوکی و
شعار أصلی
اذکار توحیدی،
وولایت محمد و
طریقت ولایت علیٌ.
که هر کامل
الهی محمد
وعلیٌ زنده در
هر زمان
هستند. دو
هزار سال قبل
انسانها در
ولایت مسیح وزردشت
مشغول تأمین
مقدمات لازم برای
امروز بوده
اند. که آدم
هشت هزار سال پیش
سلوک الهی را
آغاز نمود.
وکاشف نور
حسینی وعرش
حسنی بود. و
الاٌ از أزل،
برنامه های
تکاملات الهی آماده
و درحال تحقٌق
بودند. که
بکجا و در أبد باید
بکجا برسند.
حیوانات و
گیاهان تکامل طبیعی
خود را دارند.
ولی در انسان
بشری تکامل سلوکی
و ارادی، در
عمل با ولایتهای
الهی وجود
دارند. که جمعا
تا کنون شش
ولایت الهی
آدم تا محمد
بوده، که با
سلوک الهی
اصطلاحا، هر
شبی را
میتوانند ره صد
ساله رهروی
طبیعی بنمایند.
که هرشبی
باندازه صد
سال تکامل طبیعی
حیوانات
پیشرفت و
تسریع داشته
باشند. که با
تخلیه وتحلیه
و تجلیه های هفتگانه
در ولایتهای الهی،
بخصوص در
ولایت محمدی میتوان
بنجات از نوع بشری
رسید. تا نوبت مهدی
موعود و ولایت
هفتم و شهود
هشتم نور
رحمان وعرش
ربٌ برتر از رحمان
نیز برسد. که
آنگاه چهارصذهزار
سال یک روح موفق
نیاز بتولدات در
جهان را
ندارد. که تا
أبد بی پایان،
این تولدات انواع
فوق بشری و
تجلیات الهی بالاتر
ار قاﺌم و رحمان،
درپیش هست. تا بنور
الآنوار الله رسید.
که آنگاه هنوز
بخداوند (هو) بیرون
از هستی ها رسیده
نشده است.

پیامبر در
حدیث ٣٠٦٨ میگوید
در بهشت ستونی
ار عقیق هست،
که هفتاد کاخ
روی آن بنا شده.
که هر یک
هفتاد هزار
اطاق برای کسانی
دارد، که
بخاطر خدا
دیدار از هم
میکنند. که سالکان
از کاملان الهی
دیدار میکنند.
برای تفسیر احوال
وافکار و
رؤیاهای
شهودی خود، و
کسب تعلیمات جدید.
و ثواب در
اعمال را
دارند. که
عفلهای الهی
را مییابند.
که هزاران
برابر عقلهای
حیوانی نوع
بشری است.
بخصوص در تولد
نوع فوق بشری.
درخت (طوبای
عقل) ولایت و
کاخها و
تنوٌعات علمی
و مطالب الهی
از سطوح مختلف
است. که
دوستداران
لقای الهی این
دیدارها و کسب
حقایق را مینمایند.

پیامبر درحدیث
٣٠٦٩ میگوید
بهشتی از خشت
و خاک، و
ریگهای از طلا
و نقره وجواهر
هست. که ارزش
تمثیلی از
خانقاه پیر و
عزلتگاه
سلوکی و
مقامات شهودی
و عقلهای مربوطه
هستند. بخصوص
در تولد نوع
فوق بشری، که
خانه های
گوهرین
خواهند داشت. که
اکنون نیز
خانه های نوع بشری
برای میمون
خانه ای گوهرین
میباشد.
ومیتوانیم تفاوتهای
آنها را
ببینیم . در
حالیکه از
خانه های عقلی
وحکمتهای
مخنلف هنری
وتکنیگی باید گفت
.

امام باقر
در حدیث ٣٠٧٠ میگوید
هیچ زمانی بهشت
از أرواح
مؤمنان خالی نبوده
است. که
ولایتهای الهی
از آدم اولی
العزم اوٌل که
هشت هزار سال پیش
ببعد، همیشه
ولایتهای الهی
ومراتب شهودی مربوطه
برقرار میباشد.
و حیوانات و
گیاهان تکامل طبیعی
و آرام و بدون
عقب روی را دارند.
که هر نوع
بعدی وشهود
بالاتر و
ولایت
بالاتر،
بهشتی الهی بالاتر
میباشد که
نردبان تعالی نوعی،
برای رسیدن
ارواح فردی بمراتب
الهی بالاتر میباشد.
وتنها نوع
بشری و عقل
سرکش انسان
غیر سالک ویا
قشری منحرف
است، که دوچار
کارماها و
تکرار گذشته
های نسخ ومسخ چند
صد هزار ساله وبیشتر
میشوند. که
باز بنوع بشری
وهمین سلوک الهی
تا نور قاﺌم
باید برسند.

امام
عسکری در حدیث
٣٠٧١ میگوید
که جهنٌم همیشه
میکوید، که
همچنان بیشتر
میخواهم. که جهان،
جهنٌم ارواح
برای عذاب
تولدات
قهقراﺌی غیر سالکان،
و عذاب سلوکی سالکان
ولایتهای
کنونی است. و
باز جهان بهشت
کاملان الهی تازه
بازگشته بخلق
است. ویا در
نوع فوق بشری
تولدات الهی
تر در صفات
حیاتی وکرامات
الهی دارند.
چه در کره
زمین یا کرات دیگر.
که برای ارواح
جابجا شدنها
بصورت مکانی
نیستند.

امام سجٌاد
در حدیث ٣٠٧٢ میگوید
سفارش قرآن را
بتو میکنم. که
از خشتهای طلا
ونقره بنا شده
است. منظور (کتاب
قرآن عثمانی)
نیست. بلکه قرٌه
ها یا (دو قرٌه)
برتر محمدی
است. تا نوبت قرٌٍه
ها ولایت برتر
مهدوی ونوع
فوق بشری برسند.
که عقلها وحکمتهای
الهی عظیم تر
دارند. همان گونه
که خانه های انسان
بشری برای میمونها
در جنگل، خانه
های گوهرین و
بهشتی میباشد.
(قراءت قرآن)
مورد سفارش، قرٌٍه
گیری مراتب شهودی
وتوسٌلات عبادی
میباشد. و بقول
پیامبر با قراءت
هر (آیه) ای بیک
پٌلٍه بهشتی بالا
میروند. که
همان هفت پلٌه
شهودی میسٌر برای
نوع بشری میباشد.

پیامبر در
حدیث ٣٠٧٤ میگوید
در بهشت درخت طوبا
را دیدم، که
ریشه و أصل آن در
خانه علیٌ
است. و در
ولایت علیٌ
برای سالکانش،
و رسیدن
بمراتب شهودی
و عقلها وحکمتها
وگنان الهی
است. و طوبا همان
یوتیبای
افسانه ای یونانی
از سطوح نامفهوم
انسان از
حکمتهای الهی اولیای
الهی میباشد.

پیامبر
بعلیٌ در حدیث
٣٠٧٥ میگوید
در بهشت نهری
هست، که آب آن
را شیرین و
سفید دیدم. که
همان احوال شاهد
شهود قاﺌم و
عرش رحمان، و
الهامات لدنٌی
که از سطوح
شهودی بالاتر
برای کاملان
محمدی میباشد.
که میوه این درخت،
و صدای برگهای
درخت، باز همان
ولایت الهی و
سالکان آنها در
أذکار توحیدی آنان
میباشد.

پیامبر در
حدیث ٣٠٧٦ میگوید
در بهشت درخت
پر از گوهر
دیدم، که پاﺌین
درخت زیباﺌی
ها، و وسط آن (حور
العین) یا
همان حور وهور
وخورٌه ها و
قرٌه های
شهودی روشن کننده
چشم شاهد خود
میباشد. و
بالای درخت
(رضوان) بهشت
هست. و رضوان و
رضایت الهی
وصاحبان
ولایت و شهود
مرتضوی. هر
کامل الهی بمعرفی
خداوند
بسالک، که
تعلیم دهنده
سالک برای مراتب
الهی بالاتر،
از درخت طوبا
و در آینده
های دور میباشد.
که آثار
گوهرین حکمتهای
عقلی وشهودی واحوالی
الهی را دارد.

امام صادق
در حدیث ٣٠٧٧ میگوید،
جهٌمیان در
بهره گیری
بهشتی، لذٌت بیشتر
از لذٌت( سکس) و
شهوت میبرند.
و نه از خوراک وشراب
.که سالکان در
دوره سلوک، و
کاملان الهی در
خانقاه خود، و
در عوالم الهی
خویش، که هیچ مفهوم
مادی در آن
نیست. و نیز در
تولد نوع فوق
بشری که ٥٥
قرن دیگر از
امروز آغاز میگردد،
علم و
تکنولوجی و
تمدٌنی دارند
و لذٌتها
میرند. مانند تفاوت لذٌت
زندگی بشری با
زندگی میمون
در جنگل، و با هزاران
برابر تفاوت .

امام صادق
در حدیث ٣٠٧٨ میگوید
برخی اعمال
انسان و
سالکان
اقدامات شیطانی
هستند. ولی
بخشش خداوند
را دارند. که خداوند
برای تکاملات
نوعی برخی
شهوت ها گذارده،
که مورد پرستش
ملاﺌک شده،
که آنها را
شهوتهای حلال
باید گفت.
اصولا اولیای
الهی در
بازگشت بخلق،
بتذبیر الهی
گناهانی میکنند،
که در دوره
چدید خود گناه
نیستند. ولی خود
کاملان از
غرور تقدٌس
خویش پاﺌین
میآیند. که تا
آخر عمر از این
گناهان، نیز
کسب ثواب میکنند.
که خود را نیز (ملامت)
مینمایند. و
بقول پیامبر
خوشا بگناهی
که ثواب ساز
باشد. غیر
سالکان هستند که
همیشه و در
هرحال (گناه
عذم سلوک)
الهی
مینمایند.
بخصوص قشری
های مذهبی که
شرک بخدا
میکنند و
عبادات ابلیس وآخوند
پرستی دارند.

امام باقر
در حدیث ٣٠٨١ میگوید
درخت طوبا در
(بهشت عدن)
بدست خداوند
کاشته شده
است.گرچه
سرزمین (یمن و
عدن) برای اعراب
صحرا بهشتی
بسیار زیبا
است. و درخت
طوبای ولایت و
عقلهای
عرفانی(
یوتیبا و گنان
و جنان) از سطح
عرش رحمان،و
خاص شاهدان
آنها برای تولد
آنان در نوع
فوق بشری است.

پیامبر
در حدیث ٣٠٨٠ میگوید
هزاران ملاﺌک،
هدایای فاطمه
را برای ورود
بخانه علیٌ
داشته اند. سالکان
چون زن، در
ورود بخانه پیر
الهی چون مرد،
که فرشتگان حمل
هدایای تازه
عروس را
میبرند. و نیز
شاهدان شهود سوٌم
فاطمی، برای ورود
سالک بشهود چهارم
مرتضوی، این
کرامات الهی
را بسالک
میرسانند.
فاطمه قبلا (فاخته)
نام داشت. و
پیامبر اسامی
مراتب شهودی
خود را، بر پنج
تن آل عبا خاندان
خود گذارد.
حسین وحسن که
قبلا (شبیر و شبٌر)
بودند. و علیٌ
نیز که نام (حیدره)
داشت. که نام
مقدٌس و جدید
علیٌ، همان
(ایلی و ألی و
ایلیای) زردشت
و یهود است. که روح
مسیح بدان رسید.
که خود علیٌ و
ایلی زنده ای
شد. که چون
بنور مصطفوی
مسیج نام گرفت
قبلا عیسی
بود.ولی روح مسیح
درتولد بهتر
بشری،و در
صورت جدید
مولی علیٌ، در
جهان متولد
ودر دامان پدر
آسمانی خود

محمد که صاحب
نور مصطفوی
شد، توانست بشهود
بالاتر قاﺌم
و عرش رحمان برسد.

پیامبر در
حدیث ٣٠٨٢ میگوید
بهشت بر پیامبران
حرام است، مگر
نخست من و
شیعیان أهل بیت
من، وارد بهشت
گردیم. که
أنبیای قبلی
چون زردشت ومسیح
وکاملان الهی آنان،
وحتی تا کنون در
ولایتهای
سلوکی آن پیامبران
اولی العزم،
باید تولد
بهتر بشری در
جهان نوع بشری
بنمایند، تا
با کرامات
بالفعل و
بالقوٍه
بیشتر،
بتوانند با
ولایت محمدی
وشهود قاﺌم، نجات
از نوع بشری
را بیابند. و
این بهشت مورد
نظر، شهود قاﺌم
است. و شیعیان دارای
شعاع وانوار تجلٌیات
مراتی شهودی
ولایت محمد
وعلیٌ وهر
کامل محمدی زنده
در هر زمان
میباشند. که
بشهود مرتضوی ومصطفوی،
و (رضایت و
اصطفا) و پاکی کافی
رسیده اند،
وحسین زنده
زمان برای چند
سالک خود
میباشند.

پیامبر در
حدیث ٣٠٨٣ میگوید
در معراج واسراء
خود، بهشت
وچهنٌم را
دیدار کردم
.که بهشت هشت در
دارد. بر هر
دری (شعاری) هست.
و در چهار کلمه.
و ضمنا جهنٍم
هفت در دارد.
کلمات درهای بهشت،
ذکر توحیدی لا
اله الاٌ
الله، و شهوذ نور
قاﺌم، و محمد
رسول الله است
. که همان شهود مصطفوی
است. وعلیٌ ولی
خدا در شهود
مرتضوی است .
اگر که سالکان
بسلوک بپردازند،
تا پس از کمال
(گویا وقرآن ناطق)
سالکان خود
گردند.

پیامبر
در حدیث ٣٠٨٤ میگوید،
(حیله) یا روش
زندگی انسان در
سلوک و مجالست
با اولیای
الهی میباشد.
گوﺌی انسان سالک
با سرنوشت طبیعی
بشری خود
نیرنگ و زیرکی
دارد، که
میتواند یک شبه
ره صد ساله در
تکامل روح خود
برود.

امام صادق
در حدیث ٣٠٨٥ میگوید
کافری که میگوید،
بهشت اکنون
آفریده شده،
نادرست میگوید.
پس آدم کجا
بوده است؟ در واقع
هزاران هزار
سطح مراتب بهشتی،
و در انواع تولدات
وجود دارند.
در گیاهان وحیوانات
و انسانها و
آیندگان فوق
بشری، در زندگی
کنونی جهنٌم
در جهان بودن
است. و نوع بهتر
بعدی بهشت
مورد انتظار
هر نوع میباشد.
آفریده شدن یا
آفریده بودن
قبلی، بسته
بکار اصلاح روان
سالکان در
ولایتهای الهی
است. قبلا دیگران
هم داشته اند.
و آیندگان نیز
در تکامل روح
کسب میکنند. و
الاٌ جهنٌم
بدتری را برای
خود
میآفرینند که
جهنٌم پروری
میگوﺌیم .

امام صادق
در حدیث ٣٠٨٦ میگوید
متصدی بهشت گروهی
را می بیند،
که بدون اطلاع
او وارد بهشت
شده اند.که در
پاسخ وی میگویند،
خداوند ما را محرمانه
وارد بهشت کرد.
که سالکان
باید باطلاع
کاملان ولایتهای
خود، بهدایت
الهی در
ولایتهای شوند.
وبدون اطلاع
اولیای ولایت
برتر محمدی
دستورات
الهامی وشهودی
خود را دنبال میکنند
.

پیامبر در
حدیث ٣٠٨٧ میگوید،
پهنای أنهار
بهشت پانصد
سال راه
میباشد. و
سالکان اطراف
این رودخانه
ها، مشغول
لذٌت تسبیحات خود
هستند. فاصله
هر شهود تجلٌی
الهی با شهود
برتر بعدی، پانصد
سال بگفته پیامبر
میباشد. که پنج
بار تولد و
عمر بشری لازم
دارد. که هر
بار با یک
ولایت تازه ،
بمقام پبیامبری
خود میرسند.
تا ببهشت نوع
فوق بشری بعدی
هفت هزار سال
فاصله هست. که
مهدی موعود
تجلٌی برتر تازه
نور رحمان را
کشف وشهود مینماید.
رودخانه های
بهشتی
چهارگانه، آب
یا معقولات قابل
استفاده عوام،
که اولیای الهی
بهنوان نصیحت بدیگران
نمیگویند. و
نهر شیر، که غذای
سالکان چون اطفال
در دامان اولیای
خود در حال پرورش
میباشند . و
نهر عسل حکمتهای
بسیار شیرین و
(صعب الهضم) و
فهم میباشد،
که اولیای الهی
بین خود
مبادله مینمایند.
و نهر شراب
زنجبیل الهی،
خاص اولیای الهی
میباشد و قابل
انتقال بدیگران
نمیباشد .

پیامبر در
حدیث ٣٠٨٨ میگوید
در بهشت بازاری
هست، پر از
(صورت) یا
الگوهای نوعی
میباشد. هرکس
هر صورت را،
داشت همان را
بر خود
میگذارد. زیرا
در صورت نوعی
فوق بشری، و
یا فصل نوع
بشری بهتر را،
در تولد از
رحم مادر می
یابند. زیرا برحسب
تفاوت
تکاملات روحی
تولد قبلی
است، که در
تولد بعدی(
تجسٌم ) و تن آنرا
پیدا میکند.
پس طوبا وخوشا
بسعادت، و یا
صاحب عقل الهی
( ما و ازواج ما) میباشد.
نه زنان بلکه
سالکان زوج
وجفت وشفع
وهمنشین
وهمسفر راه الهی
در سلوک الهی.

مولی علیٌ
در حدیث ٣٠٩٠ میگوید،
أهل بهشت نیز،
خانه شیعیان
ما را چنان
بالا می بینند،
که امروز
انسان ستاره
ها را در
آسمان بالا می
بیند. که
تفاوت های
عقلی و مقامات
الهی آنها را
این چنین تفاوت
دارند. زیرا مراتب
شهود مقدماتی
را دارند. و
الاٌ غیر
سالکان بدون
مراتب شهودی،
همان احوال
حیوانی و عقل مادی
نوع بشری را
دارند. که با
آن در علفزار
زندگی
میچرند، و
بلذٌت شکم و
اطراف شکم
میپردازند.

پیامبر در
حدیث ٣٠٨٩
میگوید یک وجب
خاک بهشت
بتمام دنیا
میأرزد. خاک بهشت
نوع فوق بشری
برای آنها ،
که هزاران
برابر عقل و
کرامات نوع
بشری را
خواهند داشت.
و نیز خاک
ولایت و خانقاه
و عزلتگاه
سلوکی سالک
است ،که از
نظر الهی،
ارزش بیشتر از
دنیا و
مکانهای غیر
سالکان دارند.
که سراسر درد
سر برای آنها
است و مصادره شدن
.

پیامبر
در حدیث ٣٠٩١
میگوید درخت طوبای
بهشت، شاخه ای
در خانه
شیعیان علیٌ دارد.
و أصل وتنه آن
در خانه من
است. در شهود
مصطفوی و
شاهدان
مرتضوی، و
دیگر پنج تن
آل عبا و هر
کامل الهی شیعه
واقعی .و همان درخت
یوتیبای عقلی وحکمت
و الهامات لدنٌی
کاملان الهی .

پیامبر در
حدیث ٣٠٩٣ میگوید
که بهشتیان
خوردن
ونوشیدن دارند.
و بأندازه صد انسان.
که کاملان بر
خلاف دوره سلوک
،آزادی خوردن دارند.
ولی منظور
حکمتهای عقلی الهی
و الهامات
است، که بیش
از صد انسان
با عقل مادی
گفتنی دارد. که
حتی صدها برابر
آنها. و عقل نوع
فوق بشری
هزاران برابر
عقل انسان
بشری خواهد
بود .

پیامبر در
حدیث ٣٠٩٤
میگوید روح
القدس در
معراج بمن گفت،
به (امٌت) اوم
کننده خود
بگو، درخت
بیشتر بکارند.
که همان درخت
(لا حول ولا
قوٌه الاٌ
بالله) است.
أذکار توحیدی هرچه
بیشتر سالکان
اوم کننده
ولایت محمد. و
ابراهیم جدٌ
پیامبران بنی اسراﺌیل،
همان ( برهمن)
ولایت سلوکی زردشت
است. که کاشتن درخت
را تعلیم
میداد. که
آبادانی
دنیا، ودرخت ولایت
که روح و روان
انسان را نیز
شهود میدهد. اطفال
که کشت بذری
میکنند، و
گیاه آنرا می
بینند جهانی
آرامش و عقل و
تمدٌن پیدا
میکنند. گوﺌی
رشد گیاه نمایش
سریع تربیت
طبیعی اطفال و
انسانها است.

أبو هریره
در حدیث ٣٠٩٥ میگوید
(مساکن طیٌبه)
در قرآن، همان
خانه های کاملان
در بهشت، با
هفتاد کاخ
درهم از
جواهر، و هفتاد
خانه واطاق
وتخت خواب
است. که
خداوند
بمؤمنان
میدهد. أبو
هریره جاعل معروف
حدیث، که غیر
الهی ومخالف ولایت
علیٌ بود،
تکرار کلام پیامبر
میکرد، که
درست نفهمیده
بود. چون در
ولایت الهی
است که سالکان
بکاخهای عقلی
و الهامات لدنٌی
میرسند. که بهشت
أول آنان در
جهان وهم اکنونی
آنها است. أبوهریره گوﺌی(
هرهری) عقیده
و ایمان باشد،
که از جنبه
شهوت و سکس
بتخت خوابها و
حوریه ها، زن
فرشته و عریان
و زیبا فکر
میکند. که
همیشه و هم
اکنون
آخوندهای
قشری همه
مذاهب غیر
سلوکی در
تمامی ادیان غیر
الهی فکر مینمایند.
چون از شهوت
پرستی امروز خود
نیز سیرابی ندارند.

پیامبر در
حدیث ٣٠٩٦ میگوید
(مزاج ومزٌه
تسنیم) شراب بهشتی،
همان مشروب
محمد و آل
محمد است. یا
همان الهامات
لدنٌی در
بازگشت بخلق
در کاملان
الهی وتا زنده
هستند. که حتی شراب
الکلی نیز،
برای آنها حلال
است،چون معصوم
میباشند. و
این شراب از
بالای کاخهای
الهی آنها
میرسد. که
الهامات لدنٌی
از خداوند
بآنها، دردل ومغز
آنان میرسد. و
هریک از سطح مقام
الهی شهود
تجلٌی شهودی خود.

پیامبر
در حدیث ٣٠٩٧ میگوید
در معراج خود،
چون بآسمان
هفتم رسیدم.
درختی دیدم
،که قبلا
ندیده بودم.
درخت (شجره ولایت)
های الهی هر
پنج تن اولی
العزمهای قبلی
را دیده بود.
که پیامبر وهر
کامل محمدی هر
زمان، بشهود تجلٌیات
مقدماتی خود
بآنها رسید. و
نام تازه ( پنج
تن آل عبا
)یافتند. و
محمد شهود ششم
نور قاﺌم و
شهود هفتم عرش
رحمان، وولایت
برتر الهی خود
را کشف نمود.
که کاملان ولایت
محمدی نیز
بدان سطح میرسند.
ولی کاملان ولایتهای
قبلی، هریک در
تولد بهتر
بشری، پس از
ولایتهای
مقدماتی،
بولایت برتر
علیٌ ومحمد، و
در شهود
مرتضوی ومصطفوی
بنور قاﺌم
میرسند. حتی روح
هر أتم و گیاه وحیوان
و افراد بشری
بدان خواهند
رسید. تا باز
همگی بانواع
فوق بشری، و
تجلٌیات الهی
بالاتر، و
عقلهای الهی عظیم
تر میرسند. که در
مطلق آبدیٌت
بفرض محال،
باین همانی
نورالأنوار(
الله) ، ربٌ
الأرباب (أهو)
میرسند. که همان
تکامل ارواح
بفرمان (کن
فیکون) أزلی
أبدی میباشد.
(صدای شجره
طوبا) را که
پیامبر
شنیده، که
میگفت (یا
علیٌ) که شوق دیدار
تو دارم. که شوق
ووظیفه هر
انسان از نظر خداوند،
برای دیدار
ولایت محمد
ومولا، ودر
شهود مرتضوی و
احتمالا
مصطفوی
میباشد. و
صوفیان سالک
ایرانی، دست
آنان بدان
ستاره دور دست
میرسد. که
پیامبر
میگفت.و
شاگردان عامل
و حقیقی ولایت
محمد وعلیٌ
چنین میباشند.
که ما آن را
(تصوٌف
ایرانی) میگوﺌیم.
که( آریا
شدگان) باستان
ایرانی بودند.

گرچه از
نژاد یا در
قوم ایرانی نبوده
باشند

پیامبر در
حدیث ٣٠٩٨ میگوید
درخت طوبا هر
شاخه آن نرم
چون کره
میباشد. که در
خانه علیٌ
قرار دارد. و
هر کامل الهی
شاخه ای از آن
دارند. و بهره سلوکی
آنرا میبرند.
که برداشتهای شهودی
سلوکی از همه امور
کنونی وآینده
فوق بشری
دارند. در
ولایت زردشت
گیاه (برسم) و
در ولایت مسیح
برگ زیتون
سمبول درخت
طوبای آن
ولایتها است .
وعلیٌ همیشه سمبل
ولایت محمدی
است ،و فرزند
(أبو طالب]. یعنی
پدر هر طالب
لقای الهی میباشد.
و الاٌ (عبد
المطٌلب) پدر
سالکان مورد طلب
مراتب الهی میباشند.
که ذات مستعد
چنان ضرورت را
برای سلوک میدهد.

پیامبر در
حدیث ٣٠٩٩ میگوید
شجره طوبا در بهشت
طریقت سلوکی محمدی،
سایه آن را یک سوارکار
با اسب تازی،
صد سال
میتازد. تا از
سایه آن بیرون
برود. که یک عمر
انسان فعٌال و
تمام وقت، این
چنان میتواند
از آن بهره
گیری نماید.
که سالکان جدٌی،
همه آن پیروری
ها را میتواند،
چند ساله باعشق
وصبر وصداقت
بدست آورد.
توصیف بیشتر
درخت طوبا و
حکمتهای الهی
را کاملان الهی
دارند. و (نقش فرش
عرش) رحمان در
تجربه این
نویسنده، با
چنان درختی
بود ،که سراسر
آسمان تا افق
سمت راست
پوشانده بود
وبنقطه ای در
سمت راست
میرسید. و
همان درخت
ولایت محمدی است.
تا درخت طوبای
نوع فوق بشری مهدی
موعود، و شهود
نور رحمان و
عرش ربٌ برتر
از رحمان، چه
عظمتهای (کمٌی
وکیفی و عمقی
و آبدی)
میتواند داشته
باشد.و کلید
فردای آن
آینده های الهی
امروز در شهود
نور قاﺌم با
ولایت محمدی
است.

امام باقر
در حدیث ٣١٠٠ میگوید
طوبا، پاداش
اصلاح کنندگان
و نیکوی آینده
میباشد. درختی
است که در
خانه علیٌ یا ولایت
علیٌ وهرکامل محمدی
زنده برای چند
سالک خود نیز میباشد.
و (عمل صالح) تزکیه
نفس در تخلیه
و تحلیه تا
تجلیه های هفتگانه
اولیای محمدی
میباشد. تا در
نوع فوق بشری عمل
صالح وتکامل
در ولایت مهدوی
چگونه باشد.
که آنان چهار
بعدی موجودیٌت
در جهان دارند.
که عقل نوع
بشری قدرت تصوٌر
( موجودیٌت
چهار بعدی) را
ندارد. که
انسان بشری سه
بعدی، وحیوانات
دو بعدی، و
گیاهان یک بعدی
هستند. تن و
ذهن خودآگاه و
روان
ناخودآگاه. که
در فوق بشری بعد
چهام روح القدس
الهی را
دارند. و در
انواع باز
بالاتر از فوق
بشری ، خداوند
موجودات الهی
شده با ابعاد
بیشتر
وبیشتر، چون
مراتب الهی را
خواهند داشت.
که کلید آن
آینده ها
امروز شهود
نور قاﺌم با ولایت
محمدی، وولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
بطالب لقای الهی
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣١٠٥ میگوید
( تحفه )الهی مؤمنان
شاهد عرش در
بهشت، که حتی بر
پیامبران
خوردن آن حرام
است .مگر بعد
از محمد و
علیٌ، و بعد ار
شهودهای
مرتضوی
ومصطفوی،
بنور قاﺌم و
عرش رحمان
برسند. که نقش فرش
عرش رحمان،
چون درختی
است،که نمایش
سمبولیک و تا
أبد از
تکاملات بیشتر
رسیده خداوند،
برای همه ارواح
را نشان
میدهد. که شرط دیدار
این عرش رحمانی
عبور از شهود قاﺌم
است. که آغار
از پیر حسینی بمعرفی
خداوند میتوان
بقاﺌم و عرش رحمان
رسید.

امام باقر
در حدیث ٣١٠٦ میگوید
محشور شدن متنٌقیان
با احترام که
نزد رحمان
میروند.
وسواره
میروند. احترامات
معروف بزرگان
سواره
،ودیگران
پیاده بدنبال
آنها میدوند.
کاملان همه
ادیان سلوکی
پس از نولد
نوع بشری در
ولایت محمدی
است، که بنور
قاﺌم خواهند
رسید. تا شاید
بعرش رحمان و
بطور( معراج
روح ) گوﺌی سواره
میروند.
(متٌقیان)
تقوا کرده و
در (تقیٌه) از ( دورخ
) سلوک، با خویشتن
داری از صفات حیوانی
نوع بشری هستند.
که سلوک الهی
را رها نکرده
و سرکشی پیر
کامل مربٌی الهی
خود ننموده
اند. که وی چون
پیامبر رسول ارسالی
خداوند برای هدایت
مردم بسوی
عوالم الهی
مینمایند. اگر
بشهود نوری
وحتی عرشی آخر
خود برسند.ودر
ولایت محمدی میسٌر
است . تا نوبت
عصر مهدوی هفت
هزار سال بعد،
هر کاملی ولایت
مهدوی ب(نور
رحمان وعرش
ربٌ بالاتر از
رحمان) برسند.
که از چهارصد
هزار سال
انتظار بهشت سوم
عرشی خود استفاده
کنند. که تولدی
بجهان نیاز
ندارند. که
کاشفان تجلٌیات
بالاتر، هنوز
در جهان مبعوث
نشده که
دیگران را
بخدا وبالاتر
برسانند.

مولی غلیٌ
در حدیث ٣١٠٧ میگوید
اگر بچشم دل
نگاه کنی
بدایعی
میبینی. که
دیدار (چشم دل
سالکان) در
رؤیاهای شهودی
است. که
رودخانه ها و
سیٌاله های
سیل آسای
الهامات
لدنٌی وعقلی و
بهره های جالب
بی سابقه
انسان، از
آینده های نیامده
دیده میشود.
که واصلان عرش
رحمان تا هفت هزار
سال نیامده
آینده برتر
والهی خود را
می بینند. تا
در نوع فوق
بشری و نهایت سلوک
الهی مهدوی،
تا
چهارصدهزار
سال را جلوتر
پیش بینی و
آینده نگری و
نظریٌات عقلی
و ذهنی اراﺌه میدهند.

امام عسکری
در حدیث ٣١١٠ میگوید
دلیل بودن
بهشت در آسمان
این است، که
خداوند
میگوید درهای
آسمان باز
میشود. یعنی
ارواح که
آسمان انسان سالک
میباشند. از
درهای ولایت
وارد عوالم الهی
و رؤیاﺌی
شهودی میشوند.
که (فتح و
فتوحات و فوز
وفیروزی و فر
روزی) بازگشتان
الهی بخلق میباشد.
که هر مرحله
آنها بهشتی است.
آغاز از
عزلتگاه سالک
و خانقاه پیر،
وهریک از
مراتب شهودی،
و بخضوص بهشتهای
چهارگانه و
چهارگونه. که در
بهشت چهارم تولد
در نوع فوق
بشری بجهان
دارند. که هفت
هزار سال بعد
صورت میگیرد.
و با هزاران
برابر عقل نوع
بشری، وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه الهی
. در حالیکه
غیر سالکان در
نسخهای بشری مجدد.
و قشری های مذهبی
در مسخهای
حیوانی
بجهان، مدام در
تولد ومرگ هستند.
که نوع میمون
وخوک بهترین بخت
آنان است . که
صدها هزار ومیلیونها
سال صعود از
نردبان
انواع، و کسب
کمالات نوعی بدرازا
میکشد، که
بهمین نوع
بشری کنونی خود
برسند. وهمین سلوک
الهی تا نور
قاﺌم را، و با
هر شش ولایت الهی
انجام بدهند. که
ببی نهایت انواع
فرشته گونه فوق
بشری برسند.
که (فرمان کن
فیکون) الهی برای
(شدن وصیرورت
و تکامل) روح
الهی خود
میباشد. ولو بقیمت
تکرار مکرر
کارماهای نوعی،
وبا کسب ماهیٌت
وذات شایسته
تازه ،
وموجودیٌتهای
الهی مناسب دیدارهای
تجلٌٍیات
الهی بالاتر،
و داشتن عقل و
صفات و اخلاق
وماهیٌتهای
الهی دیگر را
بیابند.

پیامبر در
حدیث ٣١١٤ میگوید
بضعیفان در تن،
روز قیامت کمک
الهی دارند.
حتی اگر
انسانهای
سالک هم
نباشند. ولی همچنان
تن و ذهن و فکر
آنان باید سالم
باشد، که درک اهمیٌت
سلوک الهی وتکامل
روح را بفهمند
. و نیز
توضیحات
دیگری از پیامبر
در حدیث .

پیامبر در
حدیث ٣١١٦ میگوید
ما (رهبانیٌت)
نداریم. بلکه
(جهاد) در راه خدا
را داریم. تمام
ادیان سلوکی
عزلت سلوکی و
ریاضتهای
بدنی دارند.
که پیامبر
واولیای محمدی
نیز داشته و
دارند. که
(رهبانان) مسیحی
در نقاط دوردست
مردم،
رهبانیٌت و
ریاضت و صبوری
نشان میدهند.
ولی سالکان
ولایت محمدی، بقول
امام صادق
جنبه عقلانی
وسیعتری داریم.
که نیاز
بریاضتهای بدنی
زیاد نمیباشد.
که با جهد
وکوشش در
توسٌلات
عبادی، و عشق
ورزی و صبوری،
با فهم علٌت
لزوم صبوری،
بمراتب
تجلٌیات
رؤیاﺌی میرسند
ومصون بقیه عمر
از رهبانیت. و
حتی معاف از
عبادات دوره
سلوک میباشند.
که کاملان و
پیامبران
ولایتهای قبل
از محمد،
نداشته و
ندارند که
معصومیٌت ندارند.
سپس پیامبر از
سلوک الهی
میگوید.

پیامبر در
حدیث ٣١١٧ میگوید
در ماه (رجب) سه
روز هست . که
روزه داران آن
نجات از جهنٌم
دارند. که سالکان
در سه دوره سلوکی،
و کسب سه شهود
مقدماتی حسینی
پیر الهی، و
حسنی امام
زمان زنده سالک،
و شهود سوم فاطمی
است، که از
عزلتگاه خود
بیرون میآیند.
ونجات از قهقراهای
نوعی دارند
مگر بشهود چهارم
مرتضوی، و
علامت رضایت الهی
برسند. که در مرگ
طبیعی بصورت مصطفوی
ونور قاﺌم و
عرش رحمان
خواهند رسید. والاٌ
شایستگان از
نظر مقام الهی
مرتضوی در
(حجاب نور)،
روح سالک بصورت
مقام مصطفوی میرسد.
که پس از
تعلیم مرگ قبل
از مرگ،
بدیدار نور
قاﺌم ربٌ
النوع بشری
روح القدس
جبرﺌیل میرسند.
و اگر باز
خداوند
شایسته بداند
و انتخاب او
کند، از بین شاهدان
نور قاﺌم، کمی
تولد دوم الهی
مییابند. که پیامبر
گونه بخلق باز
میگردند. که
از خواب مرگ
خود بیدار
میشوند وتا
زنده باشند. برای
چند سالک احتمالی
خود، پیامبری
و امامت
میکنند. که
اوم میدهد و سالکان
خود را بهمان
مراتب شهود
نهاﺌی شایسته
خود میرسانند.
که پس ار هفت هزار
سال بعد از مرگ
قطعی نوع
بشری، در عصر ولایت
مهدوی ونوع
فوق بشری بجهان
با هزاران
برابر عقل وکرامات
و صفات حیاتی والهی
متولد میگردند.
که شاید با
ولایت مهدی بنور
رحمان، وشاید بعرش
ربٌ برتر از
رحمان برسند.
که آنگاه از چهارصد
هزارسال بهشت سوم
انتظار
استفاده
میکنند. تا
باز در نوع
بالاتر و
تجلٌی بالاتر و
مقام الهی و
فرشته گونه
بالاتر برسند
.

پیامبر در
حدیث ٣١٢٠ میگوید
طوبا شجره بهشتی
کاشته شده خداوند
بدست خود، و
نیز دمیدن روح
در آن است. که
باز همان
دمیدن روح القدس
قاﺌم در دل و
ژنتیک روحی انسان
کامل شده است.
که درخت
حکمتهای الهی
(یوتیبای
عرفانی وگنان
وجنان) الهی،
بصورت الهامات
ووحی لدنٌی بانسان
کامل از مراتب
شهود عرشی بوی
میرسد. این درخت
پرورش بدست
مراتب الهی دارد.
تا انسان سالک
خود ، درخت با
حکمت شود. که
در نوع بشری وولایت
محمدی بنور
قام برسد. و
پیامبر بخلق باز
گردد. و محمدی
تازه نفس برای
چند سالک احتمالی
خود بمعرفی خداوند،
ربوبیٌت و
خداﺌی کند. که (قرآنی
ناطق) وقرٌه
تجلٌی نخست
الهی سالکان خود
گردد. وبقول پیامبر
همیشه ٣١٣ کامل
الهی حسینی در
جهان زنده هستند.
که یکی از
آنها برای توسٌل
سالکان کافی است.
که در همه
ولایتهای الهی
پنچگانه قبل
از محمد نیز
هستند. که سالکان
خود را بهمان سطح
شهود عرشی یا
نوری خویش
میرسانند.

پیامبر در
حدیث ٣١٢٢
میگوید
فرشتگان در معراج
بمن سلام
میکردند. و من
میپرسیدم،
مگر مرا
میشناسید؟ که میگفتند
در آفرینش
بهشت، بر سر
در آن نام محمد
وعلیٌ، وبا
نور نوشته شده
است. که بهشت ولایت
برتر مصطفوی
ومرتضوی، از
قبل برای کاملان
وانبیای اولی
العزم قبلی
دیده میشد. و
اینک آن ارواح
در آسمان
الهی، تجسٌم
انسانی روح محمد
را میشناسند.
که چون تولد
بهتر بحهان
مییابند، او
را (لبٌیک)
میگویند. و
سلام وتسلیم و
اطاعت الهی مینمایند.
که روح مسیح در
تجسٌم علیٌ،
کودک شش ساله
در خدمت پدر
آسمانی خود نور
مصطفوی بود.
که اینک تجسٌم
انسانی محمد
را پیدا کرده. که
هنوز هم تولد دوم
الهی خود را
نیافته است.
ومنطقا
خداوند در أزل
که نظام تکامل
ارواح در ولایتهای
بی نهایت را مقرر
نمود] است. همه مراتب
الهی مراتب بالاتر
خود را
میشناسند. ویا
با شهود
تجلٌیات باید بشناسند،
که بقهقرای بعدی
و تکرار گذشته
ها نروند.

پیامبر در
حدیث ٣١٢٤ میگوید
خروج از خانه
برای جهاد
جنگی وسلوکی،
(فتح باب) بهشت برای
آنان میباشد.
که (جهاد جنگی)
همراه پیامبر
در حیاتش، و
بعدها جهاد با
پیامبر در شهود
پنجم مصطفوی او
در سالک، و
تمرینات
ودستورات مرگ قبل
از مرگ را
بسالک میدهد.
در (رؤیا که
جهان روح) است
، نیاز بجهد و
فداکاری وطلب شهادت
وجان بازی
بشری دادن
است، تا
بجانان الهی نور
قاﺌم و نحات
از نوع بشری وزندگی
در جهان
جهنٌمی
بیابند. واگر
(بدای الهی) داشتند،
با شهود عرش
رحمان
پیامبرگونه، و
با (این همانی) اولی
العزم خود،
برای چتد سالک
خویش،( قرآن ناطق)
و پیامبر و رسول
ارسالی خداوند
برای او میباشد
وتا زنده باشد.
و نیز توضیحات
بیشتر پیامبر در
این حدیث .

امام رضا
در حدیث ٣١٢٥ میگوید
هرکس که یک
روز ماه (رجب)
را داشته
باشد، از نهر
بهشتی مینوشد.
ماه رجب و هر
ماه قمری
دیگر، همگی
بتنهاﺌی
سمبول دوره
سلوک الهی در
ادیان سلوکی قدیم
بوده است. رجب
یا همان ( رجیو)
هندوان، که پیامبر
سالکان آنان
را در یمن
دیده بود، که
ولایت بودا را
داشتند. که
رجب دوره سلوک
آنان بوده است.
و یکروز این
ماه رجب،یعنی
یک روز و(یوم و
اوم و شهود) تجلٌی
الهی دوره سلوک
است.که شهود حسینی
پیر کامل یک
روز و اوم
وشهود سالک
است. وهمین
شهود نخست نیز
سالک را پس از
مرگ طبیعی از
قهقرای نوعی
در (أمان) با
اوم میگذارد.
وحتی یک هزار
سال بعد، آن
روح در نسخ بهتر
بشری، زیباتر
و عاقلتر
متولد میشود.
و با تجدید
شهود های قبلی
بکسب یک شهود
تازه می رسد.
نجات از نوع
بشری تنها وقتی
است که بنور
قاﺌم برسد. که تولد
بشری نخواهد
داشت . و هفت
هزار سال بعد در
نوع فوق
بشری،باز زیباتر
و با هزاران
برابر عقل
خواهد بود. که با
کرامات بالفعل
و بالقوٌه تازه
الهی خود، در
ولایت مهدوی نیز
بنور رحمان
برسد. و تا أبد
تجلٌیات الهی
بالاتر وجود دارند.
آب نهرهای بهشتی
و آب و شیر و
عسل و شراب،
عملا برای اولیای
الهی تا زنده هستند،
اکنون در
احوال الهی
خود دارند. که
قسمتی از آنرا
بسالکان و
مردم میتوانند
منتقل نمایند
.

مولد علیٌ
در حدیث ٣١٢٧ میگوید
خداوند (سدرت
المنتها) را در
(جنٌت المأوا)
گفته است.
یعنی شجره طوبای
ولایت و بهره
های بهشتی آن،
در (بهشت مأوا)
یا جای ( ایوا و
پناه و اقامت)
بهشتی اولیا
است. در طریقت
و خانقاه پیر،
وحتی عزلتگاه مخروبه
سالک است، که
در آن (ایواء و
پناه و قرٌه گیری)
و قرارگاه، تا
سالک فرمان
ومقرر الهی خود
را با قرٌه نهاﺌی
خود ادامه میدهند.
و نیز مولی توصیف
بیشتر مینماید.

پیامبر در
حدیث ٣١٢٨ میگوید
وسط بهشت خاص من
و آهل بیت من است.
یعنی بهترین
(مکان لا مکان) بهشت
برای کاملان
شاهد عرش رحمان
است. که در
شهود عرشی، نخست
وسط فرش عرش
رحمان (اورنگ)
الهی و کرسی
مقام ربٌ رحمان،
برای شاهد عرش
رحمان میباشد.
أهل بیت محمد
کاملان شاهد عرش
رحمان و
بازگشته بخلق
در هر زمان هستند،
که از اولاد
الهی محمد و
فاطمه و علیٌ،
وحتی اولاد
الهی خداوند میباشند.
یا بقول پیامبر
(عیال وخانواده
خداوند). وسط بهشت
زیرا ولایتهای
عظیم تر مهدی ومهدی
های بالاتر،
سطوح بهشتی
عقلی والهی
بالاتر را
میباشد. که در
نوع بشری هفت پلٌٍه
بهشتی و شهودی
هست. و پلٌه
های بالاتر
رونده، تا أبد
در انواع فوق
بشری در پیش هست.
وهر پلٌه ای
هزاران برابر عقل
وکرامات
وصفات الهی وحیاتی
وروحی، عظیم
تر از پلٌه قبلی
دارند. و
فاصله وتفاوت
نسبت بعظمتهای
پلٌه قبلی، مانند
فاصله عقل نوع
میمون درچنگل و
عقل نوع بشری
مسافر کره ماه
ومریخ است.
وبقول پیامبر
پانصد سال راه
است. که پنج
بار پیامبر
شدن در نوع
بشری، میتوان
ببهشت قاﺌم رسید
. تا بهشت
بالاتر با
ولایت مهدوی هفت
هزار سال بعد
تحقٌق یابد.

امام عسکری
در حدیث ٣١٣١ میگوید
آدم باین درخت
نباید نزدیک میشد.
که همان درخت ولایت
است .که غیر
سالمکان و
قشریها و
ناشایستگان
در عقل کافی،
نمیتوانند درک
اهمیٌت ولایت
محمدی و سلوک الهی
و شجره طوبا و
حکمتهای الهامی
اولیای الهی
محمدی را
بنمایند. که
اگر بفهمند و
ترک در عمل نمایند،
بدترین
مجازات
کارماﺌی الهی
را دارند. اما (شجره
ملعونه) و
خبیث، همان ولایتهای
غیرسلوکی وقشری،
آخوندهای
سنٌی وبدون
سنٌت سلوکی پیامبر.
و آخوندهای شیعه
فاسد، که بدون
انوار و شعاع تجلٌلیات
الهی ووساﺌل توسٌل
الهی در
عبادات خود
میباشند. که معمولا
در (شجره بنی
امیه) که امٌی
واوم کننده نیستند
گفته میشود.
آدم افسانه
نیر که نزدیک
درخت ممنوعه شد،
که خلاف کرد،
با اولین خلاف
بجهنم جهان کارما
شد. که شیطان
ابلیس ( نفس امٌاره)
وهوسران
انسان گمراه کننده
و وادار کننده،
بسرکشی سالک
مقتصد ومنافق
ویا غیر سالک میشود.
که بقول
پیامبر، این شیطان
ابلیس در لباس
روحانیٍت کاذب
میباشد. که
آخوند و کشیش و
ملاٌی همه مذاهب
قشری و در
تمام ادیان غیر
سلوکی چنین
ابلیسانی
میباشد .
والاٌ خداوند فقط
یک دین دارد.
در چندین
کلاس. وراه خدا
یکی است،
مستقیم و
قاﺌم رسان
وقیامت ساز،
ونجات از نوع
بشری حیوانی میباشد.
آخوند (أهریمن
مجسٌم) و
ضحٌاک رنده
است. وکاملان الهی
مراتب الهی
مجسٌم برای توسٌل
عبادی شایستگان
میباشند.
وبشرط بمعرفی خداوند
بطالب لقای الهی
.

امام
عسکری در حدیث
٣١٣٥ میگوید
(دار السلام) همان
بهشت است. که
باشندگان آن سلامت
از أندوه
دارند. أندوه خطر
قهقراهای نسخ مسخ
غیر سالکان
وقشری میباشد.
و کسب شهود،
سلامتی و صلح تسلیم
خداوند بودن
است. قبرستان
دار السلام نجف،
عملا سمبول
ولایت الهی
علیٌ بنام دار
السلام است. و
تن انسان
قرستان روح انسان
است.و تا چون
زنده هستند. و
روح الهی شده وکمال،
در بازگشت بخلق،
مجددا مدفون
تن شده و قبر
روح الهی
میشود. بار
دیگر درهمان تن
بشری قبلی میباشد،
تا ملموس و
قابل دیدن و
(مبین) پیدا و قابل
بینش چشم وعقل
برای سالکان خود
و آشنایان
قبلی او باشد .

امام
عسکری در حدیث
٣١٣٧ میگوید گفته
خداوند که در
بهشت مؤمنان
با ازواج مقدٌس
خود لذٌت میبرند.
کاملام الهی
پس از بازگشت بخلق
وبهشت خانقاه
وولایت خود،
با (ازواج) و
همسفران سالک الهی
خود، که (زوج
وحفت و شفع)
آنان در سفر
الهیاست. گوﺌی
دو طرف شتر
سوار هستند.
لذٌتهای معنوی
ومینوی و
عرفانی دارند
و بقول پیامبر
( یحبرون) با
کرامات الهی
هستند ومقدٌس
میباشند.

امام عسکری
در حدیث ٣١٣٨ میگوید
در بهشت هر
کار گناه وشهوت
وجود ندارد.
که در ولایت
اولیای الهی تا
زنده هستند،
بهشت اوٌل
آنان و با
معصومیٌت هستند
، که گناهی
ندارند. حتی بقول
پیامبر، ب(أبو
ذر) که ( رغم أنف) أبوذر،
گرچه زنا کند
و دزدی نماید.
أبوذر همیشه مطیع،
طاقت این
معصومیٌٍت در
پیامبر وهر
کامل محمدی،
که پیامبر
ومحمدی زنده برای
سالکان خود میباشد.
گناه شایسته
مجازات الهی،
تنها در
سالکان مورد دارد.
که مخالف
دستور پیر و
مخالف أمر خدا
برای تخلیه و تحلیه
روان بوده
باشد. والاٌ
غیر سالکان در
همه ثوابهای
بنظر خود، جز گناه
نکرده اند.
زیرا تنها خواسته
خداوند را برای
سلوک با یک
ولیٌ الهی انجام
نمیدهند.حتی
اگر تمام عمر
روزها صاﺌم و
شبها قاﺌم
بعبادات
باشند که (تعبٌد)
و جهنٌم پروری
کرده اند وبد
دینی دارند.

امام صادق
در حدیث ٣١٤٦ میگوید
من بشما تضمین
بهشت را بشما میدهم،
که خداوند
تضمین عدم کارمای
جهنٌمی شما را
میدهد. که کاملان
حسینی برای چند
سالک خود،
وعده بهشتهای
شهودی را میدهد.
ولی آخوند
أهریمن
دانسته
وندانسته، وعده
جهنٌمهای نسخ
ومسخ را
میدهد. (زنان
آنان) اولیا یعنی
سالکان با
اولیای الهیهستند.
حتی اگر مرد باشند،
در اطاعت در
حکم زن
میباشند. و نه
برداشت جنسی آخوندها
از مفهوم زن
وتحقیر آنها .

پیامبر در
حدیث ٣١٤٩ میگوید
خداوند بهشت را
از نور عرش
خود آفریده است.
که بعلیٌ وأهل
بیت نیز رسیده
است . که عرش رحمان
اداره کننده
تمام مراتب
ارواح سالکان
ومراتب بشری پاﺌین
تر میباشد. و
خداوند الله اداره
کننده تمام مراتب
أرباب نوع
است. و عرش و
مقام ربٌ رحمان،
برای نوع بشر
امکان دیدارش
در سلوک محمدی
هست.وکسب الهامات
او در اولیای محمدی
میباشد. نور صورت
پیر کامل
حسینی،
نخستین نور
الهی رسیده از
خداوند بطالب لقای
الهی در شهود میباشد.
و پیر وولیٌ
الهی سالک خود
معصومیٌت از
هر قهقراهای
نسخ ومسخ
دارد.

مولا علیٌ
در حدیث ٣١٥٢ برای
محقٌق یهودی،
مقام بهشتی
محمد را،
بالاتر از
مقام بهشتی موسی
و دیگر أنبیا میگوید.
زیرا شهود محمد
در عرش رحمان نزدکتر
بخداوند شده
است. پس بهشت عقلی
ومقامی و
شهودی و الهی بالاتر
را دارد. و
شهود مصطفوی مسیح
نیز مقامی
بالاتر از شهود
مرتضوی ایلی و
ایلیای
اولیای زردشت
و یهود میباشد.
وکاملان
مسیحی با نور مصطفوی
، نیز چون سالکان
ولایت سلوکی
محمدی باید از
هفت پلٌه های بهشتی
با هفت شهود
محمدی بالا بروند
تا وارد بهشت برتر
عرش رحمان محمد
گردند. که
مهدی موعود
باز بهشتی بالاتر
از محمد خواهد
داشت چون بعرش
ربٌ برتر از
رحمان خواهد رسد.
و سالکان فوق
بشری خود را
نیز بنور
رحمان حتی عرش
ربٌ برتر از
رحمان میرساند.

پیامبر در
حدیث ٣١٥٥
میگوید پیراهن
أهل بهشت چنان
نوری دارد، که
أهل دنیا،
توان دیدن آن
نور را
ندارند. (ثوب و
ثواب) پیراهن
روحی انسان سالک
وکامل محمدیاست
. که با شهود
تجلٌی الهی نور
قاﺌم و عرش
رحمان (این
همانی) آن نور
را دارند. که سطح
روحی والهی وعقلی
بالاتر دارند.
و در شهود نور
صورت کامل
الهی در رؤیای
سالک وبمعٌرفی
خداوند، این
نور را سالک
می بیند. و
همان اساس و
ذات . أصل روح انسان
کامل برای تولد
نوع فوق بشری هفت
هزار سال
آینده او میباشد.
و چنان عقل و
اخلاق و گفتار
و صفات رفتاری
و کرداری و
تمدٌن الهی را
دارند، که نوع
بشری قادر
بدرک آن نیست.
تا خود در
سلوک
بیاموزند. مانند
امروز که عوام
و قشری های
مذهبی، کلام و
سیاست زندگی
اولیای الهی
را می بینند
باز نمی
فهمند. و منکر
میگردند. گرچه
برای مردم
بدروغ ستایش
اولیای در
گذشته میکنند.
ولی چون بخلوت
میروند، آن
کار دیگر و گناه
را میکنند. و
همان صفات حیوانی
و أهریمنی آخوندهای
قشری فاسد خود
را میکنند،
وخود فریب
مینمایند،
وتصوٌر خدا
فریبی را می
کنند.

مولی علیٌ
در حدیث ٣١٦٢ میگوید
پیامبر در
بالاترین بهشتهای
الهی میباشد.
و شنونده یهودی
تصدیق نمود.
زیرا هارون نیز
در باره موسی
چنین گفت.
زیرا هر
پیامبر اولی
العزم، سطح
بالاتر شهودی
از گذشتگان اولی
العزم، در بهشتهای
تجلٌیات الهی
خود را دارند. ونیز
در بازگشت بخلق
بهشت خانقاه
وولایت او
مقامی الهی و
برتر است وتازنده
باشد. که علیٌ
وهر کامل
حسینی محمد و
علیٌ زنده
سالکان خود، در
هر زمان تنها
برای سالکان خود
بمعرٌفی خداوند
دارد. بهشتهای
چهارگانه
وچهارگونه،
که روزها و
شبها در رؤیاها،
بهشتهای اول
ودوم خود را
دارند. و با
مرگ شیرین
ببهشت سوٌم
هفت هزار سال
انتظار عرش
رحمان میروند.
که مسیح بهشت انتظار
او بقول محمد
،شش صد سال بعد
بود، که بصورت
علیٌ بخلق بازگشت.
وبالأخره بهشت
چهارم تولد فوق
بشری بجهان، در
ولایت مهدی با
هزاران برابر
عقل نوع بشری،
وکرامات
بالفعل وبالقوٌه
نوعی، تا بنور
رحمان نیز برسند.
که مسیح تولد دوم
او در صورت وتجسٌم
مولی علیٌ، و
در فصل نوع
بشری بهتری بود
. ونه در نوع
فوق بشری. که
روح محمد
وعلیٌ، مسیح سابق،
با هزاران برابر
عقل متولد خواهند
شد. که با
ولایت مهدی
تنها شاهدان نور
قاﺌم امروز،
متولد نوع فوق
بشری و بهشت برتر
خواهند شد.
زیرا دارندگان
(ذخیره آخرت) بیشتر
در ولایت الهی
بشری ومحمدی خود،
در تولد فوق
بشریو در فصول
بالاتر نوع
فوق بشری خواهند
بود. که خدمات الهی
در بقیه عمر
بشری خود با
سالکان و
دیگران کرده
اند. ثوابهای
بیشتر در
(کمیٌت
وکیفیٌت) که بصورت
ثوب و پیراهنی
الهی بر تن روح
الهی خود، در
ژنتیک روحی
خویش دارند
.که هیچگاه ژنتیگ
روحی یا همان
أصل الهی یک
روح مرگ ندارد
. و همیشه زنده
که درک زمان ندارد.

امام صادق
در حدیث ٣١٦٤ میگوید
در بهشت
حیوانی نیست،
مگر (الاغ بلعم)
پیامبر، و
(شتر صالح) و
(گرگ یوسف) و (سگ
أهل کهف).
حیواناتی که
در قرآن نام برده
شده. وگرگ یوسف،واقعیٌت
نداشت که
خدمتی بیوسف پیامبر
نماید. و دیگر
حیوانات
مذکور خدمت
نموده اند. در
بهشت نوع فوق
بشری وحتی در
نوع بشری،
حضور حیوانات بشری
امکان تولدی
سلوکی ندارند.
که بر حسب کرامات
نوعی خود،
بلایای زندگی نوعی
خود را دارند. که
تکامل طبیعی و
نوعی مییابند،
تا بنوع بشری
نزدیکتر شوند.
و زمان امام و
در خانقاه و
محیط پیامبر
وامامان، حیواناتی
خدمت میکردند.
باز انسانهای غیر
سالک و قشری
حیواناتی هستند
، که اگر بسلوک
الهی پرداختند
بین فرشتگان خدا
سر در میآورند
.

پیامبر در
حدیث ٣١٦٥ میگوید
بهشت صد درجه
یا پلٍه دارد.
و فاصله هر یک از
دیگری، فاصله آسمان
تا زمین است. فاصله
انواع تا نوع بشری
میلیونها سال میباشد.
که میمون
کاملیدر نوع
میمونی، پس از
سیصد هزار سال
تولدات
مقدماتی فصول
اولیه نوع
بشری،
توانسته است بعقل
وکمالات بشری امروز
رسیده باشد. و
اگر این انسان
بشری بسلوک الهی
تنها خواسته
خداوند نپردازد،
دوچار
کارماها و
تکرار گذشته
ها و میلیونها
سال تولدات حیوانی
در آینده ها خواهد
شد. که همین
سلوک تا نور
قاﺌم برای
لقای الهی را
بنماید. که
ببی نهایت انواع
فوق بشری نیز پیش
بروند. وهر
بار هزاران برابر
عقل وکرامات بالفعل
وبالقوٍه نوع قبلی
خود را پیدا
میمایند. که الهی
تر و خداﺌی تر
میگردند.
پیامبر هر
شهود نوع بشری
را ، که (أیٌام
الله) روزهای خدا
میگفت یا همان
هفت شهود و
اسامی الهی
آنها ، برای
هر شهود یک هزار
سال بهشت سوم انتظار
در عرش
میگوید، که با
زمان سبقت
حسته است.

امام صادق
در حدیث ٣١٦٨ میگوید
نعمات و
پادشاهی
بزرگی که خواهند
داشت . که هر
کامل الهی رسیده
بنور قاﺌم دارد.
و همان
الهامات عقلی لدنٌی
و باهمان سالکان
پیرو خود بمعرٌفی
خداوند
هستند، که بر
آنها (مالکیٌت
وملوکیٌت) و
پادشاهی مینماید
. پیر نیر
اختیار جان
سالک رسیده
بشهود مصطفوی
را دارد.

امام باقر
در حدیث ٣١٧٠ میگوید
(أهل معروف)
نخستین کسانی هستند
که وارد بهشت
میشوند.
دارندگان
معرفتهای
شهودی، یا
عرفان نظری و
عملی سالکان با
ولایتهای
الهی است، که
بشهودهای بهشتی
برتر ورد
میشوند.

امام
عسکری در حدیث
٣١٣٣ میگوید
هرکس رعایت
والدین خود کند،
در بهشت هزار
درجه دارد. که
هر درجه و
پلٍه، صد سال
تک تازی سوار
کار میباشد. این
خویشان الهی
ووالدین الهی
سالک، پیر
کامل حسینی و
امام زمان
حسنی سالک هستند.
و نه والدین
جسمانی، که با
سلوک الهی فرزند
خود مخالف می
باشند. وآنان
را (عاق و طرد) مینمایند.
چون مذهب والدین
را رها کرده
است. و دیگر
اعمال افعال و
امتیازات
الهی اولیا را
رعایت کند.
مانند نوازش
یتیم یا مستعدان
بدون پیر
الهی. که خداوند
پیر آنان را بطالبان
لقای الهی شهود
قاﺌم معرفی کرده
است .

امام صادق
در حدیث ٣١٧٤ میگوید
نگوﺌید
خداوند یک بهشت
دارد، بلکه فراوان
بهشت دارد. هر
تولدی برتر
نوعی بهشتی
برتر است. و هر شهود
سالک بهشتی
باز برتر
میباشد. که
احوال و
معقولات
وسرنوشتهای سلوکی
بهتر خود را
دارد. وپس از
شهود عرش رحمان
وبازگشت بخلق،
بهشتهای چهارگانه
و چهارگونه را
دارد. ودر
انواع فوق
بشری وولایتهای
الهی مهدوی
های فراوان
آینده، و
تجلٌیات الهی واحوال
عقلی و اخلاق
و تمدنٌی، بی پایان
بهشتهای الهی
عظیم تر دیگر میباشد.
و بقول پیامبر
فاصله هر بهشت
خداوند از دیگری،
پانصد سال مییاشد.
که برای رسیدن
روح میمون
کامل نوع خود،
که در نوع
بشری وعقلهای
صدهای تولدات
نوع بشری،و
پنج بار
متوالی پیامبر
در پنج ولایت الهی
نوع بشری بوده
باشد، آنگاه میتواند
با عقل وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه برتر
خود ، در ولایت
محمدی متولد،
و تجدید شهودهای
قبلی را
نموده، که بشهود
و بهشت برتر قاﺌم
و عرش رحمان و
انواع فوق
بشری بعدی
برسد. هر یک از
احوال تازه
سالکان بهشت خاص
خود را دارند.
و هر قدرت فکری
و عقلی که
انسان داشته
باشد، ویا هر
(شدٌت جنونی)
در عشق ومحبٌت
که در سلوک
بیابد، هریک بهشتی
الهی وهم
اکنونی، برای مسافران
راه خدا است .
چون بهشت و
(جنٌت و جنان
همان گنان)
هندوان، عقل الهی
وعرفانی
کاملان در
ولایتهای پیشین
و آینده بوده
و میباشد.

امام باقر
در حدیث ٣١٧٦ میگوید
مسافران وأهل
بیت کاملان
الهی تازنده هستند،
هرآنچه دلشان بخواهد
آن را دارند. و
اگر نبود غیر
از آن برایشان
حاضر میشود.
أهل بیت در
خانقاه خود،
هرچه را هوس کنند،
خداوند
برایشان فراهم
میکند. واگر
نکرد بهتر از
آن را میدهد.
که راضی باشند.
گرچه
معصومیٌت نیز دارند.
و سالکان در احوال
شهودی، و نجات
یافتگان در
انواع فوق
بشری دارند،
غذای تن در دنیا
که هستند، و
غذای معنوی در
(برزخ ) دنیا و
آخرت را در
ذهن، برزخ و
مرز مشترک روان
وتن دارند. و
نیز ( غذای
مینوی ) در
رؤیاهای شهودی
ونوع فوق بشری
دارند
وخواهند داشت.

امام صادق
در حدیث ٣١٧٧ میگوید،
یک (حوریٌه) بهشتی،
اگر یک تار
موی گیسوان خود
را، بر أهل
دنیا وزمین بیندازد،
أهل زمین را می
کشد. نماز گذاران
قشری همه
ادیان،و بدون شهود
و وسیله توسٌل
الهی، در
تاریکی (نور
دل) وکور دلی میباشند.
هر (حوریٌه)
فرشته ، یا هر
(حور و هور و
خور و قرٌه)
شهودی است. که
نور آنها دل
سالکان خود را
روشن میکند و
قرٌت العین
شاهدان
میباشند. و
دیگران در
تاریکی
(کورمالی) در
جهان دارند.
وبخیال خود
دین ورزی مینمایند.
که شرک ورزی وجهنٌم
پروری میکنند.
که نور صورت پیر
کامل حسینی و
در حضور ذهنی
و تخیٌل سالکان،
راه الهی آینده
آنها را تا
عرش رحمان
روشن میکند.و
دوچار مشکلات تاریکی
ونا همواری جهان
نمیشوند.
حوریه زن نیست،
که آخوندهای
شهوت پرست
تصوٌر
فرشتگان بیشمار
عریان، منتطر
وصلت سکسی آنان
را دارند.
بلکه حوریه
های تازه الهامی
واحوالی و شهودی
سالکان
ولایتها میباشند.
که برای طالب لقای
الهی میباشند.
که شهوت وکشش
و(عشق مینوی)
است. بالاتر
از (کشش معنوی). چه
رسد ب(کشش
جنسی) و بجنس
مخالف که
آخوندها از
جنس موافق نیر
دل نمیکنند.

پیامبر درحدیث
٣١٨٥ میگوید
چهار بهشت هست.
که قرآن نیز میگوید،
هرکس که از خدایش
تقوا کرد دارای
دو بهشت
ملکوتی، و قبل
از آن دو بهشت
دنیوی دارند.
روزها در
معصومیٌت و
الهامات لدنٌی،
و شبها در
بهشت دوم رؤیاها
وگردشهای
ملکوتی، وپس از
مرگ شیرینی، بعنوان
آخرین گردش شیرین
رؤیاﺌی هر شب خود،
هفت هزار سال بهشت
سوم انتظار
عرش رحمان را
دارد. تا در بهشت
چهارم تولد نوع
فوق بشری بجهان
برسد. که از هزاران
برابر عقل وکرامات
و احوال الهی
آنان نسبت بنو.ع
بشری میگوﺌیم.
و بقول پیامبر
در قرآن، روزها
و( یوم ها
وهمان اوم) ها
و شهودهای مقدماتی
(ربٌ شما ) یعنی
شهود قبل از
قاﺌم روح القدس
صد سال شما
است. و روزهای
ربٌ قام هزار
سال شما است. و
این کلام خداوند
بالاتر از
رحمان است. که هر
روز شهود
تجلٌیات الهی نوع
بالاتر نوع
فوق بشری
پنجاه هزار
سال میباشد.
ودر نوع باز بالاتر
هر روز
تجلٌیات آن
شاید یک میلیون
سال نوع بشری باشد.
هرچه مقام نوعی
یک روح، و درک احوال
او پاﺌین تر
باشد، زمانها کوتاه
تر احساس میشود
و با دردمندی بیشتر.
عقل و احوال نوع
میمون، نسبت بنوع
بشری، بجای
هزارها
میتوان
میلیونها برابر
گفت. که
میتوانیم
تفاوت
ادراکات علمی و
تکنیکی و
احوال روانی
میمون ها را
با نوع بشری کامل
شده، ولو
شهودهای الهی
رسیده را، آن
چنان با فاصله
بدانیم، که میلیونها
برابر گفتن
شایسته
میباشد.
انسان( سه
بعدی) ونوع
فوق بشری (چهار
بعدی) و انواع بالاتر
(پنج و ده و صد
وهزار بعدی) گوﺌی
آن مخلوقات فرشته
گونه الهی
وآینده های برتر
انسان کامل، نقش
خداﺌی پیدا میکنند.
که تشبٌه بیشتر
لتقرٌب صفاتی
و نزدیگتر بخداوند
میگردند. کلید
چنان آینده
هاﺌی امروز توفیق
در شهود نور
قاﺌم، با یک ولی
الهی بمعرٌفی خداوند
است. و مهم
نیست این ولیٌ
الهی در کدام جامعه
ونزاد، ویا در
کدام دین
ومذهبی قشری میباشد.
که دین خدا
یکی است.
ومدرسه ای که
اکنون با شش
کلاس میباشد.
تا کلاسهای
بالاتر مهدوی
های دیگر وانواع
فوق بشری برای
روح شاهد
قاﺌم امروز فراهم
نمایند.

پیامبر در
حدیث ٣١٨٦ میگوید
رودخانه های
بهشتی بدون
شکافی روی زمین
جریان دارند.
که هرگز آب آن کم
نمیشود. که
شیرین و خنک و
معطٌر است.
روخانه آب
معقولات
عرفانی برای همگان
وعوام، بشکل نصایح
و امثال وحکمتهای
معقول، و
رودخانه شیر
جریانی غذای خاص
سالکان، که تعلیمات
آنان میباشد.
و رودخانه عسل
بسیار شیرین و
غلیظ از حکمتهای
الهی، خاص
مبادله بین کاملان
الهی است. که
گوﺌی بیگدیگر
همچنان تعلیم
علوم الهی بالاتر
را میدهند. و
بالأخره رودخانه
شراب الهی، که
احوالی خاص خود
کامل الهی است.
که بدیگری نمیتوان
منتقل نمود.
وهمه أنبیا وکاملان
و امامان
امیٌٌ (اوم
وهوم) کرده،
که این الهامات
عقلی را
دارند.
وهرکاملی
وهرکس بشنود،
از کلاس خود برداشت
و لذٌت معنوی ومینوی
آنرا مینماید.

پیامبر
درحدیث ٣١٨٧ میگوید
(طوبا و خوشا بحال)
مؤمنان که در
بهشت طریقت و
آینده های
برتر، از درخت
طوبا
و(یوتیبای )
حکمت یونانی
و(گنان هندی
و(جنانو جنٌت )
عربی، که
نتیچه بهبودی
و بهتر شدن
روان انسان سالک
وکامل است. در
آغاز شفا در
تخلیه مییابد،
وسپس تغذیه
وتعلیم در تحلیه
از پیر الهی میگیرد،
آنگاه در (حدٌ
کفایت وشرط کافی)
از نظر داوری الهی،
بتجلیه های هفتانه
الهی میسٌر نوع
بشری میرسد.
که هر عقل الهی
برتر خود را
دارد. و
شاهدان آنها احوال
الهی و اخلاق
و احساس سعادتهای
بهشتی خود را
دارند. پس طوبا
وخوشا بسعادت
سالک رسیده ب(عید
سعید) بازگشت بخلق
خود، که
پیروان سالک احتمالی
باید جشن بگیرند.

مولا علیٌ
در حدیث ٣١٩١ میگوید
چهار کس را جهنٌٌمیان
عذاب بیشتر
دارند. کسانی
که مال مردم
را میخورند،
وحقوق آنها را
پایمال میکنند.
و کسی که
بدنبال کلام ورفتارهای
زشت میباشد.
که این از
علاﺌم
انسانهای
غیرسالک است.
که از هم اکنون
درحال قهقرای مقام
روانی ونوعی خود
هستند .

امام باقر
در حدیث ٣١٩٢
میگوید أهل جهنٌم
چون سگ وگرگ،
عوعو وناله
میکنند. و عذابهاﺌی
دارند که جهنٌمیان
مجرم وکارما شده
نوعی بجهان
ودر مسخ های حیوانی
دارند. که افسار
بگردن و داغ
شدن برای
علامت گذاری
صاحب خود دارند.
و این حیوانات
پر رنج، همان
انسانهای تولد
پیشین هستند که
غیر سالک
وگناه پیشه و
قشری و آزار
دهندگان مسافران
راه الهی بوده
و هستند.

امام باقر
در حدیث ٣١٩٣ میگوید
کسی که باید
هفتاد پاﺌیز
وسال در آتش
باشد. وسالک اگر
در رنج بلایای
سلوکی بوده باشد،
ظرف چند سال
آن دوره را جبران
میکند. اگر که
خدا را بحقٌ
محمد وعلیٌ و أهل
بیت او سوگند
داد، نجات
مییابد. یک عمر
بشری در سالک جدٌی
و عاشق بولایت
الهی خود،
وتوسٌلات
عبادی با
آنها، که با
خداوند صحبت دارد،
منجر بنجات چند
ساله خود شده،که
بتجلٌیات نهاﺌی
خود رسید. و
بعد از تجدید تجلٌیات
پنج تن أل
عباٍ،که
آنگاه بنور
قاﺌم ونجات
میزسد. که شایسته
تولد نوع فوق
بشری در عصر
مهدوی که ٥٥
قرن دیگر در
جهان مبعوث میگردد،
ونوع فوق بشری
وولایت هفتم
مهدوی را برای
سالکان نوع
فوق بشری بارمغان
خواهد آورد.
که عقل واحوال
و کرامات آنها
را هزاران
برابر عقل واحوال
نوع بشری میگوﺌیم.
وتو حدیث مفصٌل
بخوان از این مجمل.
وهزاران برابر
عقل واحوال
الهی. سالکان
کم کار یا کم
صبر وعجول، برای
تمام شدن وظایف
سلوکی خود، و
یا کم عشق بولیٌ
الهی خود، که
نتیجه تکبٌر
او میباشد.
ویا دیگر
شرایط لازم حیاتی
سالکان صادق و
عاشق وعاقل و
الهی تر را
ندارند. پس دوره
سلوک آنان
بسیار پر
بلاتر و
طولانی تر، و
شاید بنهایت شهود
میسٌر خود نیز
نرسند. که در
تولد بهتر
بعدی بشری، شاید
آنگاه باز قشری
گری و انحراف
ازتمام کرامات
وامتیازات
تولدات پیشین
خودرا از دست
بدهند.
سرنوشتی که
همه آخوندها دارند.
و تکاملات
تولدات پیشین خودرا
در راه جاه
طلبی و پیروی از
هوسهای خود ،
از دست
میدهند. که
دوباره بنسخ
ومسخ حیوانی
صدها هزار سال
پیش خود باز
میگردند. تا
دوباره وحتی صد
باره، باید که
از نردبان
انواع بنوع
بشری کنونی و
عقل واحوال خدا
جوﺌی برسند،
که بنور قاﺌم برسند.
که تمام خواسته
الهی از نوع
بشری ما
میباشد .

امام رضا در
حدیث ٣١٩٧ میگوید
چون پیامبر
وارد بهشت و
جهنٌم شد و
دیدار آن
نمود. جهنٌم
جهان قبل از
سلوک پیامبر،
وبهشت طریقت و
مراتب شهود پس
از بازگشت بخلق
پیامبر بهشت
او بود. امام میگوید
آفرینش بهشت
وجهنٌم از أزل
بوده، ولی برای
هرکس بهشت
وجهنٌم او
برحسب همٌت سلوکی
او آفریده شدن
میشود. وبا
سرکشی سلوکی جهنٌم
پروری مینماید.
و شاهدان علاﺌم
رضایت الهی، بخصوص
نور قاﺌم، با
مرگ قبل از مرگ
زود رس، از هم
اکنون بنوع فوق
بشری شایسته
میگردد. ویا
در خلاف کاری سالک
وقشری های مذهبی،
که جهنٌم خود
را وسیعتر میکنند.
که گور خود را تنگ
تر در تن نوعی حقیر
تر و تاریکتر عقلی
و عذابهای
زندگی مینمایند.
که ما در همه
حیوانات می
بینیم. برخی حیوانات
از انواع
پاﺌین تر
بالا آمده، پس
احساس بهشتی میکنند.
و برخی از نوع
بشری سقوط قهقراﺌی
وکارماﺌی
کرده، که عذاب
حیوانیٌت
دارند. ونیز عذاب
بارکشی و
رنجهای اضاقی،
که در اسب
والاغ و غیره
را می بینیم. و
یا برای سر
بریده شدن
ودریده گردیدن
باین انواع
سقوط روحی
کرده اند. که
اگر عذاب بیشتر
داشته باشند،
سرعت تعالی از
تردبان انواع
آنها بیشتر میشود.
که اینک در جهنٌم
چهارم خود
میباشند.

امام باقر
در حدیث ٣١٩٨ میگوید
رسول خدا در
معراجها
واسراء های خود،
برخی را خندان
و برخی با چهر]
غضب دید .که جبرﺌیل
شهود قاﺌم
پیامبر در
توضیح
دیندیها عرشی،
گفت متصدٌی جهنٌم
عبوس است. و
جون محمد شعله
آتش جهنٌم را دید
،از آن پس پیامبر
هیچگاه خنده نداشت.
که هر سالک
ادراک و احوال
و افکاری از خداوند
دارد. که یاد
آور جنهٌم زندگی
بشری، چه رسد بمسخ
حیوانی انسانها
پس از مرگ باشد.
که سالک خنده
سبک سری را ندارد.
و کوشش وهمٌت بانجام
وظایف الهی دارد.
که کمک بنجات
او و یایان غم
و غصٌه های
کارماهای خود
احتمالی را
خواهد داشت. و رضایت
بوعده های بهشتی
الهی پس از رسیدن
بشهود نهاﺌی خود.

امام باقر
در حدیث ٣١٩٩ میگوید
هیچ کاه بهشت
وجهنٌم، از واردین
خود خالی نبوده
است. بهشت
تکاملات نوعی
همه موجودات،
که حتی روح هر
أتم و گیاهان
و حیوانات و
فراوان فصول نوع
بشری، مدام بتکامل
روحی وصفات
واخلاق
وکرامات نوعی خود،
بخداوند
نزدیکتر میگردند.
و جهنٌم جهان
نیز برای قهقراﺌیان،
حقارت نوعی
وعذاب بیشتر،
نتیجه کرامات
کمتر نوعی است.
ولی باز همین
جهان برای موجودی
که در نوع بهتر
متولد شده،
همان بهشت موعود
الهی تولد پیشین
او بوده است.
ولی تنها برای
انسان عاقل و
(اتمام حجٌت و
تفهیم) شده است.
که اگر نخواهد
تکامل روحی برای
نوعی باز بالاتر
بیابد، که راه
الهی آن تنها
ولایت و ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
است. آنگاه
دوچار کارما و
گارمه وگرم
وجرم ومجرم میشود.
که سقوط
فراوان انواع
حیوانی در مسخ
های هرچه
بیشتر متناسب گناهان
بیشتر خود میشوند.
که اگر بفسخ وگندیدگی
گیاهی، ورسخ
ورسوخ چمادی،
وحتی بوسخ و
چون چرک گردند.
که بحای صدها
هزار،
میلیونها
وحتی بیلیونها
سال، دوباره باید
ار نردبان انواع
بنوع بشری کنونی
برسند. که با نور
قاﺌم،
بفراوان
انواع فوق
بشری تا
خداوند پیش
بروند. که بازگشت
همه بخداوند گفته
اند. بخصوص
قشریهای مذهبی،
که اتمام حجٌت
آنها شده است.
میدانند که
خداﺌی هست و
هدفی دارد. و پیامبران
گفتنی ها
دارند. ولی آنان
گوش بفرمان
هوسهای نفس
امٌاره وروان عقده
ای وجاه طلب و
شهوت ران و
کثرت طلب خود
می نمایند. پس
بنام خدا و
لباس کاذب
روحانیٌت مردم
بی نوا را فریب
میدهند. ومانع
از درک اهمیٌت
سلوک الهی آنان
میشوند. پس
سقوط نسخ ومسخ
شدید تر
دارند. که
بقول پیامبر مسخ
میمون وخوک
بهترین شانس آنان
خواهد بود، که
مار ومور وسوسک
هم شدنی هستند.

امام
سحٌاد در حدیث
٣٢٠٠ میگوید جهنٍم
هفت در دارد،
که دشمنان و
مشرکان از یک
در خاص خود
وارد میشوند.
که (باب لظٌی)
داغ کننده
دارند.و (باب
سقر و هاویه )
که سنگی هفتاد
سال سقوط در
آن پرتگاه طول
میکشد، تا
بقعر آن برسد.
که هفتاد سمبول
عمر زندگی یک
عمر انسانی
ویا زندکی های
حقیر متوالی کارما
ها میباشد.
وهمه انسانها جهنٌمی
در جهان
هستند. وتنها سالکان
موفٌق بمراتب
شهودی، وحتی
تنها دارنده
شهود اول حسینی
پیر کامل
استثنا هستند.
که جهٌنٍم دوره
سلوک و زندگی
پیامبرگونه
کاملان پس از
شهود عرش
رحمان، موقٌتا
در جهنٌم خنک
جهان هستند.
قشریهای
مذهبی ومنکران
سلوک الهی
جهنٌم های نسخ
ومسخ بدتری
دارند، که
تکرار گذشته
ها در آینده
ها را
مینمایند.

پیامبر در
حدیث ٣٢٠١ میگوید
روز قیامت
جهنٌم با سه گروه
صحبت د ارد.
أمیر حاکم، و
قاری قرآن(
عثمانی) ونه
قاری سالک، که
قرٌه گیری با قرٌه
های شهودی در
سلوک نمیکنند.
و نیز صاحب
مال که اینان
ستمگران
دیگران
میباشند. و حقیر
ترین نسخ ومسخ
خداوند را پس از
مرگ دارند.
روزقیامت
برای سالکان،
روز شهود
قاﺌم است.
وبرای دیگران
پس از مرگ
تولد مجدد .که کارماﺌیان
در نسخ ومسخ
حقیرتر، ودر
صدها هزار
سال. و غیر
سالکان که عقل
وامکان درک اهمیٌت
سلوک الهبی را
نداشتند. و
شاهدان شهود
مقدماتی در ولایتهای
سلوکی که بقاﺌم
نرسیده
اند،پس در فصل
نوع بشری بهتری
بجهان
بازمیگردند. و
با تعداد
بیشتر شهود،
بهشت موعود
سوم انتظار
دارند. و مسیح با
شش شهودی که
داشت، ولی
بقاﺌم نرسیده
بود، شش قرن
بعد در عصر
ولایت محمدی، در
صورت مولا
علیٌ متولد،
ودر دامان تجسٌم
انسانی پدر
آسمانی خود نور
مصطفوی محمد ،
توانست پس از تکرار
شهود های قبلی
بشهود برتر و
تازه نور
قاﺌم برسد . که
از نوع بشری نیز
در أمان باشد.
وهفت هزار سال
بعد، وبرای هر
شهود هفتگانه
هریک هزار سال
بهشت سوم انتظار
عرشی دارد.تا
در نوع فوق
بشری با
هزاران برابر
عقل وکرامات
نوعی بجهان
کره زمین یا
کرات دیگر
متولد میگردد.
که هر کامل محمدی
طول همه زمانهای
آینده، چنان
بهشت سوم
انتظار خود را
دارند. و
ارواح تمام
أتمها
وگیاهان و حیوانات
وانسانهای بداﺌی
که می بینیم،
زمانی از
نردبان انواع بنوع
بشری وعقل
کافی، برای درک
اهمیٌت سلوک
الهی و وجوب
انجام
پاکسازی بنور قاﺌم
خواهند رسید.
که بی نهایت
انواع فوق
بشری تا آبد بی
انتها را در
انتظار دارند.

یک ولیٌ
الهی در حدیث
٣٢٠٢ میگوید
در یمن درٌه
برهوت هست. که یکی
از درٌه های
جهنٌم میباشد.
زیرا جهان خود
همان جهنٌٌم وجهانوم
میباشد. که (برهوت
)در آن، داغ تر
میباشد. که اعراب
أهل جهٌنم را
(مجوس)
میگفتتد. که در
واقع (مغوس و
مغ های) فارسی
دری، جای (بغ)
وکامل و از
پارسایان
وپادشاهان ایرانی
و حکمتهای عرفانی
تصوٌف ایرانی
داشتد ودارند.
مجوس یا مغوس
که زردشتیان
قشری بگفته یونانیان
بود، که اولیای
الهی ( بغ
هستند ونه مغ).
که آخوندهای قشری
زردشتی میباشد.
ودر قریش زردشتی
(بغ) های الهی در
(بکٌه) یا همان کعبه،
مشغول سلوک
الهی بودند. و
قشری های قریش
در(مکٌه) جای
مغ های قشری
اطراف کعبه، که
بازار تجارت که
(بازار مکاٌره
مکٌه) گفته
میشد.
جهنٌمیان ادیان
قبل از محمد
که قشری
بوده،و سلوک الهی
پیامبران خود
را نمی کردند.
جهنٌم قهقرای خود
را دارند.
وبدترین جهنٌم
ها خاص مسلمانان
سنٌی که سنٌت پیامبر
سلوک الهی را
انچام
نمیدهند، و
بدنبال ولایت سیاسی
محمد در خلفا
بوده وهستند.
و باز جهنٌم بدتر
ار آن را مسلمانان
شیعه قشری
دارند. که برای
ولایت سیاسی علیٌ،
وتا کنون برای
آخوندها
ولایت فقیه تراشیده
ومیتراشند،
جهنٌم داغ تر
دارند. که باز
جهنٌم داغ تر
در سالکان ولایت
الهی و در
پیمان با
اولیای الهی
بوده ، که ترک صلات
و ارتباط واعتقاد
باولیای الهی بمعرفی
خداوند پیدا
میکنند، باز بدامان
آخوندهای مذهب
و دینی غیر
الهی خود باز
میگردند. که (منافق
وپیمان شکن و
مقتصد )کم کار
وبا مقاصد دنیوی
در ولایت
هستند. که داغ
ترین جهنٌم
مسخ حیوانی در
جهان را دارند.
که بقول پیامبر،
مسخ میمون
وخوک بهترین شانس
احتمالی انان خواهد
بود. که مار
ومور وشاید فسخ
گیاهی ورسخ
چمادی ووسخ تحت
چمادی دارند.
که تا گناه و
انحراف ودشمنی
آنها بأولیا چقدر
بوده باشد.
(عرب یعنی آرب)
و بدون مربٌی
الهی، مانند (عجم
)که غیرسالکان
(جم و جمشید) نشده،
جهنٌمی میباشند.
پیامبر
بمسلمانان
غیر سالک اعراب
میگفت. که همچنان
برای عرب
زبانان گفته
میشود. و
اعراب زبان
(کتاب قرآن عثمانی)
را دارند. که فراوان
الفاظ فارسی
دری دارد. که این
نویسنده در تفسیرات
خود بدان
اشاره نموده
است. أهل جهنٌم
یا شایستگان جهنٌم
هستند. که همگی
(حیوان دارای
حیات) میباشند.
ولی دارای کمالات
برتر الهی
اولیا نیستند.
که موقتا
بجهنم جهان
بازگشته تولد دوم
یافته اند.
وهفت هزار سال
بعد تولد نوع
فوق بشری
دارند. تا با
ولایت مهدوی خود
را بنور رحمان
و چهار صد
هزار سال بهشت
سوم انتظار عرش
ربٌ برتر از
رحمان دارند.
که بازهم
هربار با
هزاران برابر عقل
تولد نوع فوق
بشری بالاتر
را بیابند.
وبتجلٌی وعقل
و کرامات بالاتر
برسند.
فارسیان
بگفته پیامبر،
همان پارسایان
و سالکان
وکاملان الهی هستند.
که اکثرا در
گذشته ساکنین
ایران زمین زردشتی
یا پارسا بودند.
ومانند سلمان
فارسی پارسا.
و دیگران از
ادیان سلوکی بوداﺌی
ومیتراﺌی و
هندو بودند. و
در غرب اسیا و
اروپا، همیشه
و تا کنون در
بیدینی وماده
گراﺌی بوده
اند. و اینک
درشرق دنیا،
قشریهای ( بد
دین) هستند. که
أی کاش بی دین
میماندند.
والاٌ باید به
دینی وتکامل وسلوک
الهی نمود.

امام عسکری
در حدیث ٣٢٠٣ میگوید
عذاب خدا برای
قومی، رحمتی
الهی برای
آنان میتواند باشد
.که خود را در
عذاب میدانند.
زیرا فرشتگان جهنٌم
نیز در آتش
جهنٌم، انجام وظیفه
میکنند. ولی
از این (عذاب
پر ثواب)
میبرند کاملان
که بخاطر
سالکان خود کباب
میشوند.
وکاملان الهی در
عذاب جهان نوع
بشری که بدان
تولد دوم الهی
خود را یافته
اند، خود
بخاطر چند سالک
خویش سختی
میکشند و ثواب
ذخیره آخرت بیشتر
برای تولد
بهتر بعدی خود
جمع آوری در
ذات ژنتیک روحی
خود مینمایند.
لذا جهان برای
اولیای الهی، بهشت
نخستین ولی
کمی گرم آنان
میباشد. وبرای
غیر سالکان
نیز بهشت چهارم
موعود
الهیآنها است
، که تکامل
شهودی ونوعی
در تولد پیشین
آنان بوده
است. گرچه کمی گرم
میباشد. ولی برای
مسخ شدگان حیوانی،
جهان کاملا
داغ و پر عذاب
ومجازات الهی
میباشد. که چوب
خدا را بدست چوپانان
خود میخورند.
که چوب خدا صدا
ندارد، چون خورده
شوند دوا ندارد
.

مولا علی
در حدیث ٣٢٠٤ میگوید
توصیف جهنٌم
عمق زیاد
وگرمای سخت و
آب متعفٌن و
عذاب مداوم و
تازه بتازه
دارد. و بدون
مرگ و رحمتی
است. و
جیوانات در
جهان دارند. و
قشری های مذهبی
سنٌی یا شیعی،
ودر هر دین
غیر سلوکی، این
عاقبت مسخ حیوانی
و زندگی جهنٌمی
را دارند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٠٥ درباره
جهنٌم میگوید
هفتاد هزار
خانه و هفتاد
هزار شهر سیاه،
و هریک هفتاد
هزار نیش سمٌی
برای أهل جهنٌم
هست. این
توصیف جهان در
انواع حیوانی،
و فراوان
تولدات نوعی
متوالی، تا
رسیدن بنوع بشری
و عقل درک و
انجام سلوک الهی،
که حتی نوع
بشری کنونی دوچار
این بلایای جهنٌمی
میباشد.و در
جهنٍم هستیم که
متوجٌه
حکمتها وهدف
خداوند
نمیباشیم .

امام صادق
در حدیث ٣٢٠٦ در
باره تازه شدن
و پوست تن در
جهنٌم
میگوید، تا بیشتر
عذاب بچشند.
وهر پوست
جدید، یک تولد
در یک صورت
نوع حیوانی
بهتر است. که
پس از
میلیونها
سال، که قشری
های مذهبی
تکرار زندکی
جهان را
دارند. که فرمان
أزلی أبدی کن فیکون
و شدن وتکامل روان
وژنتیک روحی خودرا
نمی نمایند .
که با سلوک و
پیروی (ره
رفته الهی) پیر
کامل حسینی بمعرفی
خداوند،
ورسیدن بشهود
نهاﺌی وواجب قاﺌم
روح القدس میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٢٠٧ میگوید
آتشی که میشناسیم،
یک هفتادم آتش
جهنٌم است.
زیرا گرمای
محیط حیوانات،
هفتاد برابر
گرمای محسوس انسانها
است که جای خنکی
میباشند. هفتاد
همیشه رقم سمبولیک
کثرت وزیادی بوده
است . پوست تن
جیوانات
مناسب زمستان
که تابستان
آنها را داغ
تر میکند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٠٨ میگوید
عذاب (غرام در
قرآن) همان (غریمه
و جریمه
وکارما) و
قهقرای
تولدات مسخ حیوانی
بجهان است . و
(آثام) را نام درٌه
ای در جهنٌم
میگویند. که
جای (اثم)
وگناه کاران
است . بخصوص
غیر سالکان
قشری مذهبی،
که اگر بقول پیامبر،
همه عمر روزها
صاﺌم و شبها قاﺌم
باشند، باز در
قعر جهنٌم
هستند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٠٩ میگوید
هفت باب جهنٌم
و هشت باب
بهشت، در مسیر
صراط هستند.
که برای سالکان
هفت شهود و
هشتم نجات است
و غیر سالکان
صدها انواع
حقیر تر نسخ
ومسخ دارند. و
هزاران گونه جهنٌم
پروری در
انسانهای غیر
سالک هست.

امام صادق
در حدیث ٣٢١٠ داستان
معراج پیامبر
را میگوید، که
پیامبر صداﺌی
شنید، و
جبرﺌیل توضیح
داد، که هفتاد
سال پیش از
این، کسی سنگی
بچاه أنداخت.
که اینک آن
سنگ بقعر چاه رسید.
یا همان هفتاد
سال زندگی در
(چاه ویل) چهنٌم
جهان، وحتی
جهنٌم
کارماهای
مکرر. و در
سالکان نیز در
بلایای سلوکی،
که با هفت سال سلوک،
کار هفتاد سال
را میکنند. و
هفت هزار سال
انتظار بهشت
سوم عرشی خود
را دارند. و دیگران
هفتاد سال
لذٌتهای جسمی
و جنسی و
حیوانی
میبرند. و
صدها هزار
ومیلیونها
وحتی بیلیونها
سال جهنٌم های
جهانی را
خواهند داشت .
که طلسم و زندان
الهی برای ارواح
سرکش سلوک
وتکامل روحی میباشد.
که این سرکشی خاص
انسان باعقل
مادی، و هوسها
و عقده ها و
عقیده های غیر
الهی میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ٣٢١١ میگوید
جهنٌمیان
مدام در جهنٌم
پا بسته، و
دستان در
زنچیر هستند.
و لباسی از قطران
نفت برتن دارند.
وپوست تن قابل
سوختن، که همه
عمر در غم
میباشند. که زندگی
کارماهای
تولدات نوعی حیوانی
دارند.

امام صادق
در ٣٢١٣ میگوید
در جهنٌم
(درٌه
متکبٌران) هست
که (سقر) نام دارد.
و گرمای شدید
دارد. که آخوندهای
قشری وپیروان
آنها، که خود
را عالم وکامل
و علامتی الهی
میدانند که
نام (آیت الله) برخود
میگذارند. که
در واقع (آفت
الله) برای خلق
خدا هستند.

امام باقر
در حدیث ٣٢١٢
میگوید احضار
جنهم، که گذشتگان
سراسر بدان
احضار
میگردند، دارای
(دم و بازدم)
است. زندگی نوعی
با تنفٌس در
جهان، برای
تمام کامکلان
ولایتهای قبلی،
که مراتبی از
تکامل وشهود
نوع بشری را
داشته اند.
لذا اینک
دراین تولد نیکو
متولد شده
اند.

امام صادق
در حدیث ٣٢١٤ میگوید
که أهل جهنٌم
از متکبٌران
در حال سوختن
هستند، که در
جهان چنین هستند.
متکبٌران خود بزرگ
پندار آخوند و
غیر سالک که
تحقیر اولیای
الهی مینمایند.
وخود را عالم
و الهی و مؤمن
تصوٌر میکنند.

امام صادق
در حدیث ٣٢١٥ میگوید
( فلق) چاهی است
در چهنٌم با گرمای
شدید، و همان (تابوت)
یهود است. که
(بد نام)های تاریخ،
چون ابن ملجم
قاتل علیٌ در
آن هستند. که
کارماهای نسخ
ومسخ شدید تر،
در جهنٌم جهان
دارند. و ( فلق ) که
همان (فلک و جهان)
در مراتب
انواع، که در
آن چون افلاک
آسمانی
مدارهاﺌی
برای روح
انسان است.

امام کاظم
در حدیث ٣٢١٦ میگوید
کافری که از مؤمن
دستگیری و کمک
میکرد، در
بهشت برایش
حجره ای ساخته
شد. زیرا
اینان عملا در
حال سلوک الهی
و اعتقاد
بولایت و
سالکان آن
میباشند. ولی پاداشهای
شهودی کاملان الهی
را ندارند.
عزلتگاه در
ولایت الهی
میتوانند
شایسته بوده
باشند.پس در
فصول نوع بشری
بهتری و با
عقل وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه
بیشتری در
جهان خواهند
بود.

امام باقر
در حدیث ٣٢١٧ میگوید
کوه (صعداء) در جهنٌم
است. که ( درٌه
سقر) در آن قرار
دارد. وهرگاه درب
این چاه
برداشته شود،
جهنٌمیان از گرمای
آن ناله دارند.
و خاص جبٌاران
ستمگر میباشد.
ریرا مسخهای
شدیدتر در
زندگی های
حیوانی خود
دارند.

پیامبر در
حدیث ٣٢١٨ میگوید،
جهنٌم سوخت آن
سنگ و انسان
است. که سوخت
سنگی چون ذغال
ونفت و
یورانیوم، و
سوخت انسانی
که زندگی
جهتٌمی انسانهای
کارما شده در
جهنٌم جهان
میباشند.

امام
عسکری در حدیث
٣٢١٩ میگوید
(استهزای خداوند)
از آنها
منافقین و
مسلنمانان غیر
سالک ، ویا
ترک پیمان سلوکی
نموده اند،
وقتی خداوند
آنان را
بحقارت نوعی
میبرد، آنان
را استهزا
نموده است. که
خودشان قبلا امور
الهی وخدا را
باستهزا ومسخرگی
میگرفتند.

امام
عسکری در حدیث
٣٢٢٠ میگوید
آتش گوگرد داغ
تر است، که
آتش جهنٌم خاص
کافران است.
یا منکران سلوک
الهی. آتش گوگرد
تصوٌر وشدٌت
سوختن سخت تر
در زندگی مجدد
بجهان میباشد.

امام
عسکری در حدیث
٣٢٢١ میگوید یهودیان
اصرار کننده در
دشمنی با
محمدهستند. و
هر غیر سالکی
دشمن ولایت
است .که قشری
های مذهبی
هستند. یهودیان
همان (یهوه طلبان)
خداوند ( هو)
میباشند. که
نمی خواهند
برتر از آنچه
شهود تجلٌیات
الهی وعقلهای
نیکو دارند،
باز با ولایت محمد
تجٌلیات الهی
برتری برسند.
پس مجازات الهی
دارند. که
امتیازات قبلی
خود را از دست میدهند.
زیرا با
خداوند در
نفاق هستند.
که سوگند با
خدا داشتند،
که با تجسٌم
انسانی ( شهود
آخر نوری
)ولایت خود،
در آن تولد که قبلا
مسیح بود،
وبعد محمد
حاضر ب(لبٌیک )
گفتن نشدند، سخت
دشمنی نیز میکنند.
وچون
آخوندهای قشری
سنٌی یا شیعی
که (بد ایمان)
وحتی بد دینان
با خداوند ویا
نفاق با سلوک
الهی خود
دارند.

محمد حنفی
کامل الهی در
حدیث ٣٢٢٢
میگوید
استهزای خداوند،
که بعلیٌ و
کاملان الهی زنده
زمان، استهزا
و تمسخر
میکردند و
میکنند. پس در
صراط جهنٌمی
میشوند. که عبور
از صراط دوره سلوک
را ندارند پس کارما
میگردند.

مولی علیٌ
در حدیث ٣٢٢٣ میگوید
که جهنٌمیان
چرک وخون در
شکم آنان میجوشد،
و آب نوشیدن
آنها تلخ
وکثیف میباشد.
که حیوانات در
مردابها دارند.
یا کارماﺌیان
بشری قشری،
وقتی تولد حیوانی
و کارماﺌی بجهان
دارند.

أمیر
المؤمنین در
حدیث ٣٢٢٤ میگوید
پوست تن انسان
صبر سوختن در
آتش را ندارد.
پس روان خود
را رحم کنید،
که چه خواهد سوخت.
که یک خار رنج سختی
دارد. کسانی
که سلوک الهی نکنند
که بتجلٌیات
شهودی برسند،
دوچار
کارماهای نسخ
ومسخ هستند.
بخصوص
آخوندهای قشری
مذهبی سنٌی یا
شیعی ویا بهر
نام دیگر. و
نیز پیروان
آنها که دشمنی
و مسخرگی
سالکان ولایت الهی
را مینمایند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٢٥ میگوید
روز (چهارشنبه)
آتش جهنٌٍم
آفریده شد. پس باید
آنرا روزه گرفت.
که روز چهارم
هفته ها نیز سمبول
هفت مرحله سلوک
وتکامل روان
میسٌر نوع
بشری است.
شهود چهارم
مرتضوی میباشد.
برخی بشهود
مسیح دجٌال
رسیده باز
چهنٌمی
میشوند. ولی برخی
براستی بشهود
مرتضوی با
ولایت و شهود
مفدماتی محمدی،
بشهود چهارم
مرتضوی میرسند.
که دارای مقام
بهشتی در شهود
مصطفوی وقاﺌم
و عرش رحمان
میشوند . زیرا
بشهود صورت
مصطفوی برای دیدار
قاﺌم میرسند.
که اینها سمبولهای
بهشتهای متوالی
وبهتر خداوند برای
رؤیت سالکان
هستند . رورهای
هفته متعلق بشهودهای
هفتگانه نوع
بشری است . روز
پنج شنبه روز شهود
مصطفوی و
نورقاﺌم با
مرگ قبل از مرگ
است. و روز جمعه
سمبول روز
(جمع شدن) ووحدت
وجود یافتن
سالک با نور
قاﺌم و
بازگشت بخلق میباشد.
که (جمعه) تعطیل
و استراحت وپایان
سلوک سالک است.
و همان ( آدینه)
و درست آن
(أدینه) یا
بدون دین ورزی
میباشد.
آفرینش جهنٌم
خاص روح هرکس
در تولد چهان
است. و آماده
کردن جهنٌمی
دیگر برای غیر
سالکان، در
قهقرای نوعی،
وبرای کاملان
الهی در
تولٌدٌی بهتر
بعدی .( روزه
گرفتنن)روزها
همان (صوم یا
اوم) و سلوک الهی،
و ادامه توسٌلات
وتمرکز در صورت
شهودی مرتضوی است.
که ترک سلوک نکنند،
وذخیره آخرت بیشتر
فراهم کنند.
گرچه اکنون بصورت
مصطفوی نرسند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٢٦ میگوید
خداوند بهشت
را قبل از
جهنٌم آفرید.
همین چهان
امروز انسان،
بهشت موعود
تولد و پیشرفت
شهودی روح
انسان در
ولایت پیشین او
میباشد. که
(عهد الست) را
با این شهود
نوری داشت. تا
با تجسٌم انسانی
این نور، در
تولد بهتر
بعدی ( لبٌیک) بگوید
وتسلیم گردد.
که مسیح با
نور مصطفوی پیمان
وسوگند داشت.
ودر تولد خود
در صورت علیٌ،
باتجسٌم
انسانی نور
مصطفوی خود،
که محمد بود،
نیز بنور
قاﺌم رسید. که روح
زردشت یک بار
در ولایت مسیح
رسولی الهی شد.
و شش قرن بعد
در تجسٌم انسانی
نور مصطفوی خود
محمد سلوک
نمود و در
تجسٌم انسانی امام
سجٌاد، بنور قاﺌم
رسید. وهربار
با کرامات
وعقل و صفات حیاتی
بیشتر، معادل شهود
تجلٌیات الهی بالاتر
دارد. ولی
انسانها در
بهشت چهارم موعود
الهی خود چنان
مست برتری های
صفات انسانی خویش
میشوند، که عهد
الست خود را فراموش
میکنند. پس
جهنٌم پس از
مرگ را خواهند
داشت. که امام
میگوید،
جهنٌم پس از بهشت
بوده . و رحمت
الهی قبل از
مجازاتهای الهی
است. گرچه همیشه
( توبه سلوکی)
هر جهنٌم الهی
را خاموش میکند.
و بهشت موعود
بالاتری با
هزاران برابر عقل
وکرامات و
صفات الهی وحیاتی
دارند. پس بهشت
و جهنٌم در
جهان میباشد.
و بهشت قبلا
بوده و جهنٌم
بعدا با سرکشی
سالک بوجود میآید.

امام صادق
در حدیث ٣٢٢٧ میگوید
در کتاب خدا
یعنی در وظیفه
مکتوب ومقرر
سرنوشتی الهی برای
انسان، این خطرها
هست. (جحود یا
انکار) خدا و
بهشت و چهنٌم.
که برداشت نادرست
میکنند. و
گفته (زندیقان)
وماده گرایان
و طبیعت پرستان
است . زندیق
همان (زندیک)
یاپیروان (زند
اوستا) که
قریش آنرا
(مزامیرو
زبور) گفتند.
مانند تمام کتب
معروف
آسمانی، که
دیگران
بسلیقه
وعقاید خود
نوشتند. وبرخی
که اوستا را
نونویسی
کردند، نام
زند اوستا بآن
دادند.وچون
عملا سالک نباشند،
پس زندیق بعنوان
توصیف زشتی برای
غیر سالکان
مشرک میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٢٢٨ میگوید
خداوند أرواح
را قبل از
اجساد آفرید،
یعنی قبلا روح
بود، که در
جسم بعدی در
رحم مادر بوجود
آمد. ودر
تولدات پیشین
روح، در
نردبان انواع
جمادی وگیاهی
وحیوانی وبشری،
توانست بامروز
شایسته عقلی
وکرامات روحی
شود. که تن زیباتر
و عاقل تر،
وبا اراده و
صبر و عشق، ودیگر
صفات حیاتی و
الهی یافته
است. که ولی همچنان
و تا أبد بی پایان
در تکمیل آن میکوشد.
که تشبٌٍه
بصفات مراتب الهی
بیابد. و این
همانی اخلاق و
امکانات و
قدرتهای الهی
و بتجلٌیات الهی
خود برسد.
پزشکی وعلم ژنتیک
و جنین شناسی
نیز تولدات مکرر
یک روح
وناخودآگاه
انسان را در گذشته
ها تأیید مینماید.
ولی حافظه انسان،
حفظ خاطرات أزلی
خود را در
(ژنتیک روحی) دارد.
ونه در
خودآگاه. که
در زندگی کنونی
حفظ هر
رخدادها
وحوادث را
مینماید.

امام صادق
در حدیث ٣٢٢٩ میگوید
علمای صاحب
علم، که تعلیم
دیگران نمیدهند،
(جهنٌم درک) را خواهند
داشت. که
مقصود علمای
مادی و
آخوندها و
دارندگان
عرفان نظری از
امور الهی، که
بعرفان و حکمت
عملی یا سلوک الهی
نمیپردازند.
ومانع دیگران
نیز میگردند.
که بسلوک الهی
باور داشته
باشند. پس
قهقراهای خود
را از هم
اکنون در عقل واحوال
دارند. ولی کاملان
الهی تنها
برای کسانی که
احساس استعداد
آنها را
نمایند تعلیم
میدهند. که
باز با تفویض
الهی واختیار
وآزادی عمل که
دارند، هر
طوری که صلاح بدانند
عمل
مینمایند.زیرا
همچنان در
هدایت و تحت
تدبیر الهی خود
میباشند. که
هدایتی و
تعلیمی بدهند
یا ندهند. و تا
چه أندازه
تعلیم بدهند.
تعلیم نظری
حدودی ندارد.
ولی تعلیم عملی
اولیای الهی،
پس از هدایت طالب
لقای الهی، بیک
ولیٌ الهی زنده
میباشد. که
بولی ٌ الهی نیز
الهام تدبیری
لازم میرسد. و
پیر کامل حسینی
خود نیز از مراتب
الهی میباشد.

امام کاظم
در حدیث ٣٢٣٠ میگوید
(سقر) در جهنٌم نفس
ودمیدن خود را
نکرده است.
گوﺌی خاموش است.که
باید در جهان
موجودات سوزش
نسبی و قابل تحمٌل
خود را داشته
باشند. که گهکاه
انفجارهای خورشیدی
و کهکشانی،
زندگی جهنٌمی
را رنج آورتر
میکند. وانسان
غیر سالک تا
مرگ نوعی خود،
جهنٌم داغ بیشتر
را، در
کارماها برای خود
اکنون میسازد.
وهمچنان غیر
سالکان فرصت (توبه
سلوکی) را دارند.
که قبل از مرگ،
حدٌ أقل با شهود
نخستین حسینی خود
بمعرفی خداوند،
نه فقط کارماهای
در انتظار خود
را منتفی می
نماید. که درجاتی
بهشتی و صفات
و عقل وکرامات
حیاتی بیشتر مییابد.
که شاید
بتواند بقیه
راه الهی تا
نور قاﺌم را در
تولدات نوع
بشری طی کند.
آنگاه با مرگ قبل
از مرگ بنور
قاﺌم و انواع
فوق بشری آینده
های بهتر عقلی
واحوالی فوق
بشری خواهد
رسید.

امام صادق
در حدیث ٣٢٣١ میگوید
در جهنٌم
آسیابی هست،
که کلٌه علمای
فاسد ،که
آخوندهای
مشرک خدا
هستند، خورد میکند.
و نیز کلٌه قاریان
فاسق که (کتاب
قرآن عثمانی)
را میخوانند و
نمی فهمند،
ولی (قرٌه های
شهودی) نوع
بشری را
(قراءت وقرٌه
گیری) وتوسٌل عبادی
نمی نمایند.
ویا سالکانی
که ضمنا
گناهکاری مخالف
دستور پیر
الهی مینمایند.
و نیز این آسیاب
کلٌه جبٌاران
دیکتاتور و
وزرای خاﺌن کارمندان
ستمکاران، و
نیر عرفان کاذب
که بدروغ مدٌعی
شهود مراتب
تجلٌیات
شهودی را دارند.
ویا سالکی که روایت
رؤیاهای نادرستی
بپیر الهی خود
میگوید.
مبالغه نیکوها
و مخفی کردن
معایب
رؤیاهای خود
مینماید. پس اینان
بنجات
نمیرسند، که شرط
صداقت وراستی
سلوکی را
ندارند. که
مسخهای بدتری در
انتظار خواهند
داشت .

پیامبر در
حدیث ٣٢٣٣
میگوید کوه (
سکران ) مست در
جهنٌم است.
ودرٌه آن
(غضبان) غضب
میباشد . و چاه
عمیق صد ساله (
جب) و
تابوتهای آتش
و لباسهای آتش
و زنجیرهای
آتشین هستند.
که اینها در
تولدات مسخ حیوانی
در جهان، و
بزنجیر
افسارو لباس
کلفت پشمین
وپوستین. در صحاری
گرم و آفتاب سوزان
بتن و روان خود
دارند. تعبیرات
و توصیفات
عبرت دهنده برای
بیان تولدات مسخ
غیر سالکان پس
از مرگ میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٢٣٤
که بکسی میگوید،
که کلاه مشکی چون
یهودیان را بر
سر مگذار.
گرچه گناه نیست.
ولی وابستگی و
دلبستگی
بقومی غیر
ولایت سالک را
میرساند. حتی اگر
یهودیان خود
ولایت سلوکی داشته
باشند. که پیر
الهی سالک
هرچه بگوید و
صلاح بداند و
دستور بدهد، همان
دستور خداوند
برای سالک بخصوص
میباشد، ونه
برای همگان
وزمانهای دیگر.

پیامبر در
حدیث ٣٢٣٥ بعلیٌ
میگوید که
جبرﺌیل بمن
الهام داد، که
پس از من بتو
وولایت سلوکی
(علیٌ) چه
خیانتها خواهد
شد. که وای بحال
آنان. و هر
سالک که پیر
الهی خودرا
خیانت کند،
بدترین جهنٌم
را دارد. که
حتی بدتر از جهنٌم
آخوندهای
قشری منافق،
یا تارکان سلوک
و صلات که پیمان
شکن هستند.
زیرا این خیانت
کاران بولایت الهی،
جاسوسی برای
مخالفین
آخوند میکنند.
و باعث مرگ و
آزار اولیا و
سالکان آنان
میشوند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٣٦ میگوید
بدترین عذاب جهنٌم
را هفت نفر یا گروه
دارند. پسر
آدم قاتل
برادرش. که
همه برادران الهی
خودرا نادیده
میگیرند وحتی میکشند.
و نیز (نمرود)
متمرٌد خدا
مزاحم
ابراهیم
تاریخی. و
آخوند متمرٌد بر
أمر خدا،
ومزاحم
برهمنان و هر
کامل الهی، ونیز
رهروان سالک
آنان. پیامبر
آخوندها را
ابلیسان و
أهریمنان
زنده وضحٌاک
زمان میداند.
و نیز دیگرانی
که سوخت جهنٌم
خواهند بود.

امام باقر
در حدیث ٣٢٣٧ میگوید
(نفوس ازدواج) کرده
مذکور کتاب قرآن،
که بهشتیان
کامل الهی زوج
و هم سفری با
سالکان مستعد خود
میکنند. چه مردباشند
یا زن. ولی جهنٌمیان
شیطان پرست یا
نفس امٌاره
هوسباز عقده
ای خود را پرستش
میکنند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٣٨ میگوید
آتش سوزان
پوست برای
سرگشان است که
تکذیب کردند و
رفتند. سالکان
نیمه راه وترک
سلوک ،و بی
اعتقاد و عشق
با پیسر الهی خود
،با اولین تکذیب
پیر الهی نجات
از جهنم نوع
بشری و بخت بهشت
نوع فوق بشری
را ندارند.
چون آدم
افسانه ای که
از بهشت طرد
گردید.ولی
خداوند
انسانها را تا
وقت مرگ طرد
از نوع بشری و
بقیه کرامات روحی
آنان نمی نماید.
وسالکان خطا
کاربا توبه
های مجدد طرد
ولایت
نمیشوند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٣٩ میگوید
در جهنٌم درٌه
ایبنام (
غسٌاق) هست. که
با با ٣٣٠
کاخ، هرکدام
٣١٣ خانه و
٣١٣ عقرب، که
هریک ٣٣ نیش دارد.
که نیش یکی از
آنها تمام
جهانیان را
مسموم میکند.
عقرب ومار و
درندگان
جهنٌم روحی در
جهان برای همه
موجودات هست.
که انسان بخاطر
عقل چاره
أنذیشی میکند.
که حیوانات آن
چنان عقلی
ندارند.
وکارماﺌیان
نوع بشری
امروز متولدین
قهقراﺌی مجدد
در نسخ ومسخ بجهان
پز از آزار
میباشند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٤٠ میگوید
مشرکی که
مؤمنین را کمک
میکند، پس از
مرگ که بهشتی
ندارند ، باز
آتش جهنٌم
اورا نمی سوزاند.
که سرنوشتهای
شخصی تفاوت در
عذاب دیدن
جهنمیان میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٢٤١
میگوید
پیامبر طلب شفا
را از آبهای گرم
گوگردی
کوهستانها منع
کرد که آتش
جهنٌم است.
ونیز جهانی
آتش زیر پای
همه موجودات
درباطن کره
زمین وجود
دارد. آتش هوس
وجهالت همه
روانهای غیر
سالکان آتش
سوزان تری
است.

پیامبر در
حدیث ٣٢٤٢ بمحقٌق
یهودی میگوید
چقدر خداشناس
بین بهشت و
چهنٌم هست؟ که
مانع از حرارت
جهنٌم میشوند.
که اینان نیز در
همین آنش هستند
ونمیسوزند.
آتش طبیعت
زمین و آتش زندکی
های نوعی وفردی
و مزاحمتهای
روانو ذات منکران
ومخالفین
اولیای خدا
وسلوک الهی .

مولبی علیٌ
در حدیث ٣٢٤٣ میگوید
روح کسی را
دیدم که از
آسمان چهارم سقوط
کرده بود.
شاهد شهود
مرتضوی با
کناه ترک پیمان
وارتباط با
ولیٌ الهی خود
که نتوانست
بشهود پنجم
مصطفوی ونجات
برسد. زیرا وی گفته
بود، خدایا بدتر
از آتش من کسی نمیاشد.
که سالکان ولو
در شهود چهارم
مرتضوی اگر
چنین بگویند و
بی تابی نمایند..
و خداوند گفت
که آتش بدتر
هست. و او نیر سقوط
نمود. که شهود مرتضوی
کسی را بجهنم
فرستاد، که شکایت
از گرمای
عزلتگاه سلوکی
دارد. شهود
(مسیح دجٌال)
وبدون شهود مقدماتی
حسنین و قاطمی
در ولایت های
دیگر نحات از
آتشهای دنیا
وآخرت پس از
مرگ ندارند.

پیامبر در
حدیث ٣٢٤٤ میکوید
سبکترین آتش
جهنٌم درکس
خواه بود، که دیگران
را اطعام
میکند. که
غیرسالک عامل
بصفات الهی، مانع
جهنٌم آینده خود
میگردد.

پیامبر در
حدیث ٣٢٤٥ میگوید
در جهنٌم صاحب
عباﺌی را
دیدم، که روحانی
نمای قشری
درهر دین
ومذهبی غیر
سلوکی است. و نیز
سارق از حجٌاح
کعبه که ار
سالکان الهی
حجٌاج در حجٌ
أکبر نور
قاﺌم سرقت
مال وامکانات
اورا میکنند.
ویا از اولیای
غیر الهی صاحب
عبا، که ابلیس
در لباس روحانیٌت
کاذب میباشد.
پس مشرک مخالف
سلوک الهی است
.

پیامبر در
حدیث ٣٢٤٦ میگوید
زناکار روز قیامت،
از فرج او
(قطران) متعفٌن
میچکد. چه مرد
باشد یا زن.
سالکی که شهوت
رانی بر خلاف دستور
پیر دارد. ولی
غیر سالکان
همیشه در حال زناکاری
هستند. حتی اگر
با زنان خود و
بعقد آخوندی
داشته باشد.
که عاقد خودش
زنا زاده است.
و زنازادگان
بثول پیامبر،تنها
دشمنان سلوک الهی
هستند. نه
اینکه کسی
مادرش را
آخوندی بعقد
پدرش درآورده
باشد. که
اینان چیزی برای
گفتن و حلال
نمودن زن
ندارند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٤٧ میگوید
خداوند دستور
مرگ کافری را
میدهد، که
تذکٌرات الهی
را برای سلوک
بهتر نمی
پذیرفت. و
بدگوﺌی آسمان
و خداوند
میکرد . که دوچار
جهنٌم با
تازیانه، چون
اسب والاغ ، و
گرفتار
مارهای سیاه
میشود. که مار
خود در حال تکامل
کارماﺌی
وتکامل نوعی
ذات روحی میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٢٤٨
میگوید جهنٌمیان
کارماﺌی که
شرط اطاعت
رسول خدا و
پیر کامل
حسینی، رسول
ارسالی
خداوند
بسالک، که او
ترک سلوک
نموده است .
آنگاه امام
وصف جهنٌم اورا
میکند.

مولا علیٌ
در حدیث ٣٢٤٩ میگوید
ار آتشی بترسید،
که عمق آن زیاد
و گرمهای آن
شدید، و ترحٌمی
در آن نیست.
چون دعاﺌی شنیده
نمیشود. و
هرگز غم برطرف
نمیگردد.

امام باقر
در حدیث ٣٢٥٠ میگوید
آل محمد
هستند، که کسی
بدون شناخت
آنان داخل
بهشت نمیشود.
بهشت ولایت
وطریقت، و
شهود های
بهشتی بعدی.
اگر انسان
شناخت امام زنده
حسین زمان خود
را نشناسد، و
توسٌل عبادی
اورا نکند، که
آنان هرگز آتش
جهنٌم را
ندارند. که
مراتب شهودی
بهشتهای هفتگانه
را، و سپس بهشتهای
چهارگانه
وچهاگونه را
دارند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٥١ میگوید
اعراف
برجستگی ها و
تپٌه های بین
بهشت وجهنٌم
میباشد. که
یکی بالاتر از
دیگری است. که ولایت
پیامبر در پیر
کامل زنده،
هدایت کننده بمراتب
بالاتر است.
اگر بمعرفی خداوند
بوده باشد. و
سالک در دوره سلوک،
سازنده بهشت
خود، و زایل کننده
جهنم طبیعی کارماهای
خود میباشد.

مولی علیٌ
در حدیث ٣٢٥٢ بمحقٌق
یهودی
میگوید، (ما
ولایت) بین بهشت
و جهنٌم
ایستاده ایم.
ویاران ما بهشتی
میشوند، که
آنان را بنام
میشناسیم. که
اولیای الهی
محمدها وعلیٌ
های زنده و
ولایت الهی
سالکان هستند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٥٣ میگوید
(جنٌیان) بهشت ندارند،
که بین بهشت وجهنٌم
جای دارند.
جاﺌی که
مؤمنان سالک
ولی فاسق در
آن هستند.
سالکان پر
گناه که تزکیه
نفس نمیکنند.
وچون أجنٌه زیر
زمین در
عزلتگاه
سلوکی نیز
هستند. وبهتر
نشینی اولیای
الهی خود را
دارند. و تنها شاهدان
عرش رحمان
بنوع فوق بشری
بعدی میروند.
والاٌ جهنٌم
حهان برای أرواح
تکامل یافته
از نوع قبلی،
همان بهشت
موعود قبلی
آنان است. و
برای غیر
شاهدان
کارماﺌی،
سقوط مقام
روحی بشری
بانواع مسخ شده،
در جهان عذاب
جهنٌمی را
میکشند.
سالکان نیز در
جهنٌم دوره سلوک
هستند.
وکاملان الهی
نیز تا زنده هستند،
در بهشت اوٌل
نسبتا گرم
درحهان میباشند،
که سالکان خود
را هدایت کنند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٥٤ میگوید
اعراف صحرای مکٌه،
تپه های بین بهشت
وجهنٌم میاشد.
که مراتب شهودی
سالکان اعراف
وشناخت دارند.
و امامان با
شیعیان آنها
در اعراف
هستند. اولیای
الهی زنده و
سالکان در پیمان
با آنان. که
بآنها
میگویند
برادران خود را
در بهشت
ببینید. که
دارنده
پیشرفت شهودی،
ویا با شهود عرش
رحمان پیامبرگونه
تولد مجدد
یافته اند. که
قبلا مانند
شما سالک
بودند. و سپس
راهنمای سلوک
الهی دیگران
میکنند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٥٥ میگوید،
رجال در
اعراف، همان امامان
آل محمد
هستند. که در
صراط بین بهشت
و جهنٌم میباشند.
دوره سلوک اولیا
و سالکان
آنها، که برخی
مؤمنان شفا
مییابند، که
تخلیه وتحلیه
روان بشری
میکنند. و
برخی نمی کنند
که سقوط جهنٍم
دارند ودر کارماهای
بجهان در
صورتهای نوعی.

امام باقر
در حدیث ٣٢٥٦ میگوید
رجال اعراف
کسانی هستند،
که معرفت
شهودی الهی یافته
اند. که درهای
ورود ببهشت و
بنام هریک از
ما را میدانند.
و از هر قرن و
زمانی این
اولیای الهی
وامامان زنده میباشند
.که کاملان الهی
زمانهای بعدی،
امامان امٌی
سالکان خود را
بمعرفی
خداوند میشناسند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٥٧ میگوید
رجال در اعراف
دارای معرفت،
و شناخت شهودی
مراتب تجلٌیات
الهی بوده که
داخل آتش
نمیشوند . و منکران
آنها داخل آتش
میگردند،
وپیروانشان
بمرداب های
چهنٌم میروند.
درب ورود بعوالم
الهی، تنها آل
محمد و کاملان
زنده هر زمان
هستند. که
خانقاه وخانه
خدا را دارند.

امام رضا
در حدیث ٣٢٥٨ میگوید
(أذان گو) لعنت
ستمگران
میکنند. که
اولیای الهی
اجازه دهنده ورود
افراد بولایت
الهی میباشند.
که منکران
ستمگر و محبوبشان
چون آخوندهای
قشری مذهبی،
سنٌی یا شیعی
را طرد میکنند
که بجهنٌم
میروند. و این
(مؤذٌن أذان
گو) نیست . بلکه
اذن و اجازه دهنده
میباشد. و
همان أمیر
المؤمنین است.
یعنی شهود مرتضوی
چهارم، که اجازه
عبور بروح سالم
بشهود پنجم صورت
مصطفوی
میدهد، و یا
بجهنٌم جهان باز
میگرداند. و
آنان عملا با
مسیح دجٌال
روبرو بوده
اند. پیر کامل
اجازه دهنده سالک
برای تبعیٌت
ونوسٌل عبادی
با وی میباشد.

سلمان
فارسی ٣٢٦٠ میگوید
پیامبر را شنیدم
که مکرر بعلیٌ
میگفت، تو
وجانشینان تو
که اوصیای تو هستند
.یا همان کاملان
الهی زنده هر
زمان، که همان
اعراف برای
معرفت وشناخت،
بین جهنٌم و
بهشت میباشند.
که شناخت امام
خود برای
سالک، شهود
تجلٌیات
پنجگانه مقدماتی
است. بخصوص شهود
مرتضوی
چهارم، برای رفتن
بشهود مصطفوی
و قاﺌم و عرش رحمان.

امام صادق
در حدیث ٣٢٦٣ میگوید
روز قیامت
شهود قاﺌم
یافتکان، هفت گنبد
از نور هست
.سبز و سفید یا
حیات و عقل.
ودر هر (قبٌه
یا گتبد) امام زمان
خود هستند. که
أهل ولایت خود
را هدایت میکنند.
که پیر کامل
جسینی زنده
سالک، و امام زمان
حسنی هر عصر و
زمان، که أرشد
کاملان الهی ٣١٣
گانه زنده هر زمان
هستند . که در
شهود دوم سالک
دیده شهودی او
میگردد.
وهمیشه أندکی
از شاهدان فراوان
هر مرحله شهودی،
بسطخ شهود
تجلٌی الهی
بالاتر
میروند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٦٤ میگوید
روز قیامت
شهود قاﺌم، (
ولایت)سالک که
شیعیان خود را
پاداش میدهد.
که اینان در
اعراف بین بهشت
وجهنٌم هستند.
که شهودهای
مقدماتی پنج
تن آل عبا را
دارند. شیعیان
با شعاع انوار
الهی میباشند.
و پاداش آنها
هدایت بیشتر
بمراتب
بالاتر
مرتضوی و
مصطفوی و
قاﺌم و عرش
رحمان و آینده
های فوق بشری
است.

مولی علیٌ
در حدیث ٣٢٦٥ میگوید
رجال اعراف از
صورت مشخٌص
هستند .که نور
شهود تجلٌیات
الهی را
دارند. که بواسطه
معرفت و شناخت
و توسٌل بما دل
سپرده اند، و
آنها را بصورت
میشناسیم .

امام صادق
در حدیث ٣٢٦٦ میگوید،
(ما
ولایت)همان
اعراف
وشناخته
تجلٌیات الهی هستیم.
که طالبان
لقای الهی
نیاز بآنان دارند.
که خداوند
بهرکس پیر
کامل حسینی
زنده، مناسب
مشکلات روان
اورا بوی معرفی
در رؤیا مینماید.
که اورا
مییابند و
میشناسد و
پیمان با وی منعقد
مینماید.

اماتم باقر
در حدیث ٣٢٦٨ میگوید
پس از پایان یافتن
وجود انسانها
در جهان، (مرگ)
نیز خود بین
بهشت وجهنٌم
می ایستد و
فریاد میکتد،
أهل جهنٌم میترسند
و أهل بهشت
استقبال
میکنند. که
همان مرگ قبل از
مرگ سالکان
برای رسدن بنور
قاﺌم میباشد.
ونجات ار نوع
بشری برای ولایت
محمدی دارند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٦٩ میگوید
(خلود) و
جاودانگی
جهنٌمیان، تا
وقت مشیٌت
الهی است. که سالکان
از دوره سلوک
در آینده، و
غیر سالکان از
انواع
قهقراﺌی بنوع
بشری، باز
بسلوک الهی میرسند.
والاٌ جهنٌم
جهان همیشه
دوره ای از
زندگی برای
همه موجودات
میباشد. که
ناجیان نوع
فوق بشری
بگفته پیامبر
باز دیداری از
جهنٌم دارند،
که بجهان خواهند
آمد. و با صورت
نوعی و کرامات
و عقل بیشتر،
که شناخت بیشتر
معایب روان خود،
و حقارتهای نوعی
خویش را
میشناسند ،که رفع
آنها
مینمایند تا
باز بنوع بالاتر
بروند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٧٠ میگوید
احظار در روز
حسرت از
نداشتن پیامبر
و اولیای الهی،
پس از پایان
مهلت عمر بشری،
و رسیدن
بمسخهای
حیوانی، و
بیاد آوردن زمانی
که خود در نوع
بشری بودند،
که حسرت سختی
را دارند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٣١ در
باره
جاودانگی
میگوید،
آنقدر
جهنٌمیان در
آتش هستند که
خود میخواسته
اند. زیرا در
جهان ونوع
بشری که
هستند، تکامل
و سلوک الهی نکرده
و نمی کنند. و
بهشتیان سالک
برحسب (نیٌت)
آنها در بهشت
ولایت هستند.
که باید بهشت برتر
نوع فوق بشری
و شهود بالاتر
را بجویند. که
هرگز خیال
سرکشی
دستورات الهی
را ندارند.
زیرا خداوند
خود هدایت
کننده است.

امام صادق
در حدیث ٣٢٧٢ میگوید
أهل بهشت و
جهنٌم چه
کسانی هستند.
عالم وجاهل از
امور شهودی،
ومطیع و سرکش
در سلوک، و
استثناهای
دیگر مربوط
بسالکان،
متناسب درجات
عشق ورزی و
فهم و اطاعت و
ایمان، و دیگر
شرایط کمک کننده
سالک برای
پیشرفت شهودی
.

امام باقر
در حدیث ٣٢٧٣ میگوید
که سعادتمندان
گفته قرآن،
همان کاملان الهی
رسیده ب(عید سعید)
خود در جشن
بازگشت بخلق
وتولد دوم الهی
پس از مرگ قبل از
مرگ است.

امام باقر
در حدیث ٣٢٧٤ میگوید
که خداوند
ناجیان را
بخواهند یا نخواهند
بجهان باز
میگرداند. که
تولد دوم الهی
پیامبرگونه
خود را دارند.
زیرا هدفهای نا
تمام در زندگی
بشری خود را
دارند، که
میخواهند
تمام کنند.
گرچه خداوند
در ( شرط کافی
وحدٌ کفایت) از
پاکسازی
روان، آنان را
داوری کرده، و
نجات آنها با
مرگ قطعی از
جهان، که
میخواهند
(ذخیره آخرت) بیشتر
در خدمات الهی
برای آینده
خود فراهم
کنند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٧٥ میگوید
(استثنای) الهی
برای أهل جهنٌم
میباشد. که بجهنٌم
بروند یا
نروند ویا
کدامشان بروند.
ولی أهل بهشت استثناﺌی
ندارند. که
همه بمراتب
شهودی خود میروند.
مادام که
آسمان وزمین
هست، تولدات نوعی
بالاتر نیز
هست .

امام کاظم
در حدیث ٣٢٧٧ میگوید
أهل کفر
والحاد
ومنکران سلوک الهی
در جهنٌم
جاویدان
هستند. که
تولدات در رمانهای
بسیار دراز در
کارماهای در
نردبان انواع
دارند. تا
بنوع بشری کنونی،
وهمین وظیفه سلوک
تا قاﺌم را
بیابند.
مؤمنان
گناهان کوچک
هم داشته
باشند، با
غفران و عفو الهی
بنجات میرسند.
تا در نوع فوق
بشری و با عقل
بیشتری، باید
آنها را
بفهمند
وپاکسازی کنند.
و هیچ کس مطلقا
با روان پاک نمیشوند.
تنها خداوند
مطلق که در
نهایت بی
نهایت از
انواع فوق
بشری، این
پاکی مطلق را
دارد. و ارواح در
تولدات در
انواع و سلوک
هر مرحله ،
قسمتی بیشتر
وعمیق تر را
پاکسازی میکنند.
اگر باز خلافکاری
تازه ای نکرده
باشند. که علاوه
بر خویشتن
داری وگناه
نکردن، تزکیه
نفس عمیق تر
روان خود
کنند.

پیامبر در
حدیث ٣٢٧٨ میکوید
که با ولایت علیٌ
هر گناه
اهمیٌتی ندارد.
زیرا عفو الهی
دارند. و بقول پیامبر
با کمتر از ده
در صد پاکسازی
گناهان، سالک بنجات
مبیرسد. که
در(حدٌ کفایت
وشرط کافی) از
نظر داوری الهی
میگوﺌیم. و
بشهود قاﺌم
وعرش رحمان، پیامبرگونه
میشوند. تا در
انواع فوق
بشری نا محدود
و پاکسازی های
عمیق تر و
فهمیده تر، وبا
اراده سلوکی
نیرومند تر
جبران گردند.
واکنون سالک
عاشق تر و
صبور تر،
میتواند بحدٌ
کفایت از نظر داوری
الهی برسد که
بخشوده مرحله
ای گردد.

امام رضا
در جدیث ٣٢٧٩ میگوید
یکی از شما، سالکان
با ولایت، در
جهنٌم دیده نخواهید
شد. یا در
مسخهای
قهقراﺌی.
زیرا خداوند روز
قیامت روز
شهود قاﺌم
ونجات، کسی از
گناهان شما
نمیپرسد. که
حتی بقیه دوره
زندگی را
پیامبرگونه وفرشته
گونه، بازگشت بخلق
در معصومیٌت هستند.
که حتی گناهان
دوره سلوک آنان،
ثواب دوره کمال
آنان میباشد. که
با عقل الهی
آنچه را
دیگران گناه
میدانند آنان
انجام میدهند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٨٠ میگوید
شما بجهنٌم
نمیروید، که
جهنٌمیان خواهند
پرسید، پس کجا
شدند، آن
کسانی آنان را
جهنٌمی
میخواندیم؟ وقتی
با سالکان
ولایت مخالفت
در زندکی آنان
میکردند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٨١ میگوید
جهنٌمیان
میپرسند،
کسانی که با
آنها خصومت و
دشمنی
داشتیم، کجا هستند؟
که در جهنٌم
نمی بینیم.

امام صادق
در حدیث ٣٢٨٢ میگوید
خداوند از
زبان مخالفین شما
که در جهنٌم
هستند، ذکر
شما را میکند.
که آنها
میپرسند پس
آنان کجا
هستند؟ که دشمنی
با آنان
میکردیم .
یعنی آنان در
بهشت هستند که
در جهنٌم دیده
نمیشوند .

امام باقر
در حدیث ٣٢٨٤ میگوید
کافران منکر
خدا ووظیفه سلوک
الهی، و منکر
تصدیق ربوبیٌت
اولیای الهی میکردند،
و عذاب کارماها
را دارند. و
منکر نعمات
الهی نوع بشری
مرا، که همان اولیای
الهی هستند
میکردند.

اماتم باقر
در حدیث ٣٢٨٥ میگوید،
هر (استثناﺌی)
از خداوند، یا
همان( بدایالهی)،
در باره
جهنٌمیان
میباشد. که
خداوند بخواهد
آأنان را نجات
بدهد یا ندهد.
ولی در
بهشتیان
استثناﺌی نیست.
که حقٌ تکامل
و شهود و
پیشرفتهای خودرا
نزد خداوند دارند.
و اراده خداوند
برای آنها تکامل
باز بیشتر میباشد.
که از
بازگشتکان بخلق
گردند، ودر
خدمات الهی خود،
فرصت (ذخیره آخرت)
و پاکسازی عمیق
تر نیاز آینده
ها خود را
اکنون بکنند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٨٨ میگوید
خداوند
خاﺌنان را
نمی بخشد. که میتوانند
باولیای الهی
خدمت کنند وکه
سلوک الهی نمایند
و پیمان عهد
الست خودت را
بیاد آورند،
که بهشتی متولد
بعدی شوند.
ولی اینان نمیکنند.
وادٌعای مسلمانی
تسنٌن و تشیٌع
آنها نتیجه ای
الهی ندارد.
که منافق ومشرک
هم هستند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٨٩ میگوید
سه کس وارد بهشت
نمیشوند.
بخاطر خون
ریزی و شرابخواری
و دو بهم زدن.
وهمیشه چند عیب
روانی را در
احادیث مییابیم.
والاٌ امام صادق
از ٧٥ لشکریان
خیر وشر
میگوید. که
حتی بیشتر
میتوان سفاتی
را برشمرد.
این بهشت طریقت
و ولایت هر
امام امٌی
وکامل الهی زنده
بمعرفی خداوند
است. که حقٌ
پذیراﺌی
عضویٌت سالک
را بولایت وتعلیم
الهی خود
بدهد. و الاٌ
بهشت خداوند
برای سالکان
مراتب شهودی
است، که در
دوره سلوک
دارند. ویا کاملان
الهی تا زنده هستند.
که بهشتهای چهارگانه
وچهارگونه را
دارند. هر نوع
گناهی و هر
درجه فسادی،
با (توبه سلوکی)
باولیٌ الهی معرفی
خداوند جبران
میکنند. اگر
سلوک صادقانه
و عاشقانه برای
تخلیه وتحلیه
و تجلیه های الهی
کنند که
بخشوده مرحله
ای خداوند
میشوند. گرچه معایب
بیشتر روان حیوانی
انسان سالک،
با بلایای سلوکی
سخت تر پاک میشوند.
وباعشق و
صداقت بیشتر، بلایای
کمتر وسبک تر
میشود، و عفو الهی
بیشتر و عمیق
تر دارند.

امام رضا
در حدیث ٣٢٩١ مبگوید
یکسان نبودن
أهل بیت و أهل
چهنٌم بگفته قرآن،
پیامبر توضیح
داده، که صاحبان
بهشت یا
سالکان
ولایت، هرکسی
است که مرا
اطاعت کرد.
یعنی سالکانی که
درحیات پیامبر
نسلیم دستورات
سلوکی او
بودند، ویا
بعدها و در هر
زمانی، در
شهود پنجم
مصطفوی با روح
پیامبرروبرو میشوند.
و دستور مرگ قبل
از مرگ را انجام
بدهند. که
آنگاه بنور
قاﺌم و نجات
از نوع بشری و
ببهشت های برتر
میرسند. و اینکه
پیامبر بعلیٌ
میگوید، اقرار
یعنی قرٌه
گیری داشته
باشید. که
باید شهودهای مقدماتی
ولایت محمدی
را توسٌل
عبادی داشت.
تا عبور شهودی
وتکاملی از شهود
چهارم مرتضوی
را نمود.
آنگاه میتوان بشهود
مصطفوی ونور
قاﺌم رسید. با
مرگ قبل از مرگ
، و یا با مرگ طبیعی.
پس مقام شهودی
مرتضوی از
مهمنرین واجب
الهی برای روح
انسان خدا جو میباشد.
ونه تعصٌبات مذهبی
تشیٌع برای
ولایت سیاسی
علیٌ. که ( ولایتهای
هر فقیه ) شیعه
این نافهمی
أمر الهی را
دارند.

پیامبر در
حدیث ٣٢٩٣ میگوید
هرگز (موحٌٌد)
عذاب آتش
ندارد. سالک در
(توحید و
یکانه) شدن
وحدت وجودی
خود، با وسیله
مورد توسٌل عبادی
و همراه (اذکار
توحیدی) دفع شرک
آنگاه موحٌد
است .و بحال (
صمدیٌت ووحدت وجود)
الهی خود میرسد.
و قطره ای در
دریا میشود.
که هم هست وهم قطره
نیست. پس عذاب
کارماها را
نخواهند داشت.
گرچه زمانهای دراز
بعدی در
کارماها، باز تولدات
نوع فوق بشری در
جهان را در
سلوک با ولایت
محمدی خواهند
داشت. ولی با
هزاران برابر
عقل وکرامات
بیشتر از نوع
بشری کنونی خود.
اینک بهتر
میتوانند در
میان جهنٌم جهان،
بهشتی برای خود
بسازند، که سالکان
میکنند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٩٧ میگوید
دوستدار ولایت
الهی، بدون
درک گفته های پیامبر
و گفته دشمنان
شما را، که درک
گفته های شما
را نمی کنند
بجهنٌم
میروند. زیرا فهمیدن
مطالب و حقایق
عقلی، اموری مناسب
مقام تکاملی
نوع بشری و
پاکی روان در
سلوک میباشد.
و عشق ونفرت
از امور روحی والهی
یا افکار
أهریمنی را میتوانند
بفهمند.

امام باقر
در حدیث ٣٢٩٨
در باره چهنٌمیان
میگوید بچشمه
حیوان میروند.
که در (باب بهشت)
است. که در
ولایت الهی حیات
وجاودانگی
دارند.آنگاه گوشت
و پوست پیدا
میکنند. که
تولد مجدد
بجهان با تن مادی
تازه مییابند.
که کارماﺌیان
چشمه (حیوان و
حیات) نوعی حقیر
در نسخ ومسخ
دارند که
متولد از
مادری حیوانی
مییابند.. ولی
برای کاملان
الهی شده ، که
از متولدین نوع
فوق بشری، و
از رحم مادری فوق
بشری دارند. و
کاملان الهی
نیز در بازگشت
بخلق پس از
مرگ قبل از
مرگ، بمعجره
های الهی، تجدید
تن تضعیف شده دارند.
کاملان ولایتهای
قبل از محمد
نیز در تولد
فصل بهتر نوع
بشری بجهان
باز میگردند.
وتن در رحم
مادر بوجود
میآید.و با ولایت
محمدی عاقبت باید
بنور قاﺌم
برسند. که
کرامات بالقوٌه
نوعی خودارا،
با کرامات
بالفعل خود
تحقٌق داده اند.
که مورد نیاز
آینده بعنوان کرامات
بالفعل لازم
برای تولد
بهتر بعدی است
.

امام صادق
در حدیث ٣٢٩٩
میگوید تعحٌب
ندارد، که
خداوند قومی را
از آتش بیرون بیاورد
و نجات بدهد.
که خداوند میگوید
دوبهشت و دو
جهنٌم هست.
دوتا قبل از
مزک بشری، و
دوتا بعد از
مرگ. سالکان گناه
کار سابق با پاکسازی
روان، بنجات
شهودی قاﺌم
در ولایت محمدی
میرسند. ونجات
دهنده وشفیع
دیگران نیز میگردند.

امام باقر
در حدیث ٣٣٠١
میگوید
دشمنان علیٌ،
وهمان مخالفین
سلوک الهی، وطرفداران
(ولایت سیاسی علیٌ)
برای همیشه در
آتش هستند. و دیگران
پس از توبه و
سلوک، ببهشت
ولایت و شهود
مرتضوی ونوع
فوق بشری میرسند.
جاودانگی ها
سراسر موقٌتی
هستند. ولی زمانهای
دراز سختی را
دارند. و
شناختن الله
در أبدیٌت مطلق
است. چون
خداوند مطلقا پاکی
روان دارد، پس
وجاودانگی مطلق
از آن خداوند است
.

امام رضا
در حدیث ٣٣٠٣ میگوید
خداوند بمؤمن
بحقٌ که وعده بهشت
داده، و هرگز
او را بآتش
نمیبرد. و
بالعکس بکافر که(
وعید و تهدید)
جهنٌم نموده
که بهشت نخواهد
داشت. مگر
اکنون توبه سلوکی
بکند وجبران
با پاکسازی نماید.
آنگاه از
مؤمنان آهل بهشت
وآهل توحید
میگردد. که گناهانش
بخشوده شفاعت
مراتب الهی میگردد.
و در بلایای سلوکی
پاکساری
میسٌر است، که
بکمک پیر
طریقت بمعرفی خداوند
میباشد. وبا
عشق ووفاداری
سالکان بخشوده
خداوند میشوند.
وبقول پیامبر
با کمتر از ده
در صد
پاکسازی، در
حدٌ کفایت از
نظر داوری خداوند
خاص سالکان
بنجات شهود
نهاﺌی خود
میرسند.

امام صادق
در حدیث ٣٣٠٧ میگوید،
سه کس روز قیامت،
روز شهود قاﺌم
با مرگ قبل از
مرگ سالک
ولایت محمدی،
مورد تزکیه
نفس وروان
وکاندیداتوری
مقام مصطفوی
بشهود برتر
بعدی قاﺌم
میشوند و نجات
دارند. یکی مدٌعی
امامت کاذب،
که بازگشت
بخلق که شهودی
پیامبرگونه ندارد.
که آخوندها هستند
بحق نیستند.
ونیز کسی که
پیروی دینی
وعبادی آنان کند.
که اینان شرک
و شیطان پرستی
وجهنٌم پروری
مینمایند. اینان
مدٌعی هستند
که از اسلام
سهمی دارند.
یعنی کامل الهی
شده اند، که
خودرا (آبت
الله) ومعجزه الهی،
و (آیدی) بوده و
ارسالی خداوند
بخلق میباشند
.

امام باقر
در حدیث ٣٣١١ میگوید
در پرسش بعدی
روحی در بهشت یا
جهنٌم چه میشود؟
گفته خداوند
دنیای نوعی
حدید را من آفریدم.
نه اینکه در
عوالم الهی
آفریده شده
باشد. دنیای جدید
وجود ندارد.
هرکس در تولد
نوعی بهتر یا
بدتر بجهان،
جهان تازه خود
را دارد. و
سالکان در
سلوک پرستشهای
بخداوند
وولایت الهی
را انجام
میدهند.
آفرینش های
أزلی، مبدأ حرکت
تکاملی یک روح
وبرای تا أبد
است. که تنها در
انسان عاقل
وبا اختیاری
که خداوند
داده میتواند
برخلاف تکامل طبیعی
خود عمل کند و
قهقراﺌی شود.
وبا بالعکس
خویشتن داری
این عقل مادی وروان
هوسبازخود
کند، میتواند
بهشتی و شهودی
وخود ساخته الهی
گردد.

امام باقر
در حدیث ٣٣٥٧ میگوید،
عذاب بالای سر
آنها،گفته
قرآن همان (دجٌال
و صیحه) ونیز فرورفتن
زمین و تفرقه دینی
یا مذهبی،
وکشتار
ودشمنی یکدیگراست.
که غیر سالکان
این بلایای
(جهنٌم اول)
آنان در جهان
است. که اگر
داشته باشند، بنفع
آینده آنان
بوده که از جهنٌمهای
بعدی سبک
میشوند. مانند
کابوسهای شبانه،
و رمان طولانی
تر روح عریان
ازتن آنها، در
(ملکوت) همین
زمین.که از
امواج کشنده نور
خورشید و
کهکشانها ،
ونیز جهنم
چهارم تولد مسخ
آمیز بجهان که
مجازات الهی
است. سالکان کم
عشق وعمل در
تزکیه نفس
دوچار گمراهی
وانحراف در
دوره سلوک ویا
ترک سلوک
میشوند.
(دجٌال) آخوند
قشری در همه
مذاهب و ادیان
میباشد. که
ادٌعای دین
شناسی
وخداشناسی دارد.
که عملا شیطانی
مجسٌم و أهریمنی
زنده بجهان است.(
صیحه )و صدای
شدید که صدای مزک
و کنده شدن
ناف نقره ای
روان، از تن
مادی است. ویا صداهای
مرگ آفرین
دیگر در
تولدات مسخ
حیوانی .(
تفرقه) های مذهبی
و صورتهای نوعی
پس ازمرگ،
ودورتر شدن از
خداوند، که خوسبختان
آخوندها بقول
پیامبر مسخ میمون
وخوک دارند.

امام باقر
در حدیث ٣٣٧٨ میگوید
(نقمت و
انتقام) الهی بخاطر
کناهان است.
اگر همچنان
ادامه داده
شود. مادام که
توبه سلوکی نباشد.
پیروزی
مؤمنان اوم کننده،
و رسواﺌی
کافران منکر
ولایت ،و
بدنبال آن
کارماهای مکرر
حیوانی
میلباشد. تا
باز از نردبان
انواع در بشریٌت
مجدد خود
بسلوک الهی بپردازند.

امام صادق
در حدیث ٣٤٠٥ میگوید
تکذیب رزق از
پیر الهی
کامل، در عدم اطاعت
سالک از پیر
الهی میباشد.
و (تصدیق نعمت) الهی
تنها کار سالکان
ولایت است. که
حتی خود محمد،
بگفته خداوند
نیز نعمت عالیمان
است. که وسیله
الهی برای
توسٌل سالکان
در حیات محمد ویا
در شهود پنجم مصطفوی
هر زمان بعدی
محمد وهرکامل
الهی (نعمت) میباشد
. و از شهود قاﺌم
ببعد، هر داده
الهی (رحمت) میباشد.
که نعمات الهی
مفید نوع بشری
است. و
رحمتهای الهی مغبد
نوع فوق بشری
آینده روح
کامل بشری میباشد
.زیرا داده
الهی ازسطح عرش
رحمان میباشد.
الهامات الهی
و احوال الهی دیگر.

امام در حدیث
٣٥٣٩ میگوید
سفارش حسن اخلاق
میکنم که بهشت
ساز میباشد.
والاٌ اخلاق
وأدب غیر
سلوکی جهنٌم پروری
خواهد بود.
اخلاق رفتاری سالکان
با (اخلاق) الهی
آفرینشی الهی
از سطح مراتب شهودی
بالاتراست. که
با پاکسازی روان
بشری (اخلاق و
خلاقیٌت وآفرینش)
تازه ذات
وشخصیٌت سالک میشود.

امام صادق
در حدیث ٣٦٧٣ میگوید،
اخراج آدم از
بهشت دنیوی بوده
است .زیرا ماه
وخورشید در
بهشت خود
داشت. که غیر
سالکان در
جهان نیز
دارند. ولی سالکان
در پیمان پیر
الهی، نور
بهشتی و شهودی
دارند، که موجودات
جهان مادی نیست.
باز آدم طرد
شده با (توبه سلوکی)
در سلوک خود
آدمی الهی شده
و پیامبری
اولی العرم
گردید. و
انوار
تجلٌیات
الهیريا،
وخروج ار بهشت
،یعنی طرد از
صورت نوعی
است. که تولد
کنونی
هرکس،همان بهشت
چهارم تولد پیشین
یک روح بوده وهنوز
بهشت انواع فوق
بشری وزندگی
های برتری در
پیش هست .
وشاهدان نور
قاﺌم از (طلسم صورت
نوع بشری) بیرون
میروند، که
وارد طلسم نوع
فوق بشری بالاتر
قرار میگیرند.
بلایای زندگی
و سلوکی برای
فهم انسان نا
فهم است. و
نافهمان مخالف
حقایق شهودی و
الهی بلایای طولانی
تر و سخت تر در
دوره سلوک
احتمالی دارند.
وتنها عشق
ولایت الهی
خود وصبوری
سالک پر بلا
جبران سختی ها
را مینماید.

امام صادق
در حدیث ٣٦٩١ میگوید
که آدم نباید
بدرختی نزدیک
میشد. چه درخت ولایت
وبدون اطاعت،
یا همان (درخت ملعون
هر ولایت فقیه)
سنٌی باشد یا شیعی،
که دشمنان
ولایت الهی هستند.
که سالکان
نباید بآنان نزدیک
شوند. آنگاه جهنٌم
و طرد از بهشت
ولایت الهی که
کارماها را
دارند. و از
بهشت دنیوی ونوع
بشری طرد
میگردند.که
بکارماهای
حقیر مجدد
میروند.

امام باقر
در حدیث ٣٧٢٩ میگوید
خداوند
لشکریانی چون
(ریح یا باد)
دارد، که
موکٌٌلان
عذاب هستند.
اعراب باد را ریح
میگویند. ویا (روح)
که ساختمانی چون
باد باشد، که
محسوس هست ولی
نادیده میباشد.
ولذا حوادث
دیگر طبیعت نیز
هستند. اعراب
برای بادهای مختلف
اسامی فراوان
دارند.

پیامبر در
حدیث ٣٨٠٤ روی
زمین چهار خط کشید،
که نشان دهنده
چهار زن گفت.
خدیچه همسر
محمد که چون
او باهم ، نزد
پیر کاملی قریشی
زردشتی تعلیم سلوکی
داشتند.
وخدیجه با
شهود نهاﺌی خود،
بازگشت بخلق
چون محمد در
ولایت قریشی نداشت.
و فاطمه
دخترشان که کامل
الهی شده بود،
مانند (مریم
دختر عمران)،
که مادر الهی مسیح
بود. و نیز
(آسیه دختر مزاحم)
که زن نیکوی
فرعون بود. که
موسی را از
ولایت فرعون
وکاخ و کشتار
او نجات داد. اینها
انسانهای
قدیمی مورد احترام
عقیدتی مردم بوده
اند. فاطمه هر
سالکی است که
(فطم وپایان) سلوک
وترک عزلتگاه سلوکی
خود مینماید،
و قبلا نام (فاخته)
داشته است. و
مریم نیز
یمعنی مقدٌس
است و مادر
جسمانی مسیح
نبود. ولی
مادر الهی مسیح
همان پیر کامل
وی بود. که یحیی
معمدانی(
تعمید) دهنده مسیح
وپذیرای توبه سلوکی
مسیح بود، که
کشته شد.
ومسیح
اصطلاحا یتیم
الهی وبدون پدر
الهی، بازکشت بجهان
داشت. وهر
سالکی باید روان
خودرا مقدٌس ومریم
و( سنت بدون تشدید)
بنماید . پیر
حسینی وامام زمان
حسنی، در تمام
ولایتهای الهی
آغاز دهندگان پیشرفت
شهودی سالکان میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٨٩١ میگوید
خداوند بموسی
گفت، هر گونه که
دین ورزی کنی،
همان گونه
پاداش داری.
یعنی موسای ماشی
وسالک الهی با
هر ولابیتی سلوکی
که سلوک نماید،
بهمان مراتب شهودی
اولی العزم آن
ولایت میرسد. که
ولایتهای بعدی
شهود برتر از
شهودهای قبلی دارند.
که با ولایت محمد
بعرش رحمان
ربٌ نوع فوق
بشری آینده
میرسند.و با
مهدی موعود
بنور رحمان
وعرش بالاتر
میرسند.

اماتم
باقر در حدیث
٣٩٠٠ میگوید
خداوند بموسی گفت
هرکس بدل
مؤمنی را
خورسند کند بهشت
دارد. سالکان
که پیر الهی خود
را خورسند
کنند، مراتب شهودی
تازه خود را گزارش
بدهد. و یا
مستعدان سلوک الهی،
که در خدمت اولیا،
بهشت طریقت و
احوال الهی و
شهودی را
دارند. که خود
نیز عملا در
حال سلوک هستند
که خدمت
میکنند . ولی کسی
بدون سلوک الهی
ومراتب شهودی،
بهشت نجات در
نوع فوق بشری
را ندارد.

امام رضا در
حدیث ٣٩٥١ میگوید
آرامش بهشت،
چون صورتی
انسانی دارد.
که سالکان در
احوال رؤیاﺌی
دارند. که پیر
الهی، و هر
ابراهیم برهمنی
کامل الهی
نازل شده الهی
است. که
میگویند
بابراهیم مژده
داد، که فرزندانی
خواهد داشت. ابراهیم
که سالمند
امیدی نداشت. و
هر کامل الهی
در اواخر عمر
خود سالکان بازکشته
بخلق دارند،
که جانشنی پیر
خود را و در ولایت
و خانقاه او،
هدایت سالکان
پیر درگذشته
را بنمایند. و
الاٌ آن( بیت و
طریقت وولایت)
اگر کاملان حسینی
زنده پس از پیر
نداشته باشد،
آن طریقت
اعتبار الهی ندارد.
زیرا وسیله توسٌل
زنده ای برای سالکان
آن نیست.
وتوسٌل
باولیای
درگذشه و حتی پیامبران
اولی العزم،
مانند همان قشری
گری های ابلیس
و آخوند پرستی
هستند. که
عملا روان
آلوده خودرا
میپرستند.

امام صادق
در حدیث ٤٤٥١ میگوید
زیارت حسین کنید.
که سرور
جوانان بهشت است.
ولی نه قبر
امام حسین در
کربلا. چون در
حیات امام صادق
برای نخستین
بار، این فرصت
برای وی و
امام باقر پیش
آمد، که صریحا
درباره هدف پیامبر
در باره سلوک
الهی (تبلیغ) نماید.
که ضعف خلفای اموی
و قدرت نگرفتن
جانشینان عبٌاسی،
ا و جنب وخروش
مخالفین
بسیار فراوان
زردشتی و
مسیحی، و حتی
همه مذاهب
قشری و متضاد
اسلامی،
اصطلاحا
سنٌی، زمینه
را برای امام صادق
فراهم کرد . و
علنا ریاست
خاندان
پیامبر را
داشت .و مناسب کرد
که با حدیثهای
فراوانی که مینوشت،
و بافراد
طرفدار خود
میداد که در
سرزمین های
پهناور
اسلامی منتشر
نمایند.
ازجمله
داستان کشته
شدن امام حسین
چند دهه قبل
از آن را،
سمبول مظلومیٌت
أهل بیت کاملان
الهی زنده
نمود.که برای (ریاست
سیاسی) خود
نیز نبود. این
مطلب را توسعه
دادند، که زیارت
امام حسین، برتر
از حجٌ کعبه
است.و هربار
دیدار قبرش
بهشتی الهی
وعده دارد. در حالیکه
تا آن زمان
تنها وبطور
کلٌی، کربلا
مدفت امام
حسین گفته
میشد. ولی
دقیقا محل قبر
معلوم نبود.
وبرحسب گفته شیوخ
قبیله ای در
آن منطقه
بکوشش امام
صادق تعیین محل
قبر شد. و
بتدریج
علامات قبر را
ساختند. که تا
کنون بارها
ویران گردید،
وباز نوسازی شد
.ولی این امام حسین
هر پیر کامل
الهی هر سالک است.
که بقول پیامبر
همیشه ٣١٣ ولیٌ
الهی زنده در
جهان هستند.
که همه نقش امام
حسین در شهود
اول پنج تن آل
وأهل بیت محمد
را تنها برای
چند سالک خود،
نمایندگی خود
میکنند، ونه برای
عموم مردم
امامت کند، که
باوم وسلوک عقیده
ندارند یا
مخالف قشری
هستند. و ما در
این تفسیرات سلوکی
گفته های پیامبر
وامامان را در
نظام و سیستم
و مراتب شهودی
و سلوکی ولایت
ششم محمدی در
نوع بشری، و از
بیانات
پیامبر
وامامان مشخٌص
نموده ایم. که
تا کنون نیز
مدعیان مذاهب (شیعه
سیاسی) نیز با
آن مخالف بوده
وهستند. پس تنها
کسانی که درک اهمیت
سلوک الهی را
بنماید، و اگر
خواسته باشند
آنگاه خداوند
پیر الهی آنان
را در رؤیا بآنها
معرفی و حتی شهود
اول درخواست
کننده لقای الهی
قاﺌم میباشد.
و فبلا هرگز
بطور آشکار
وکاملا در
برداشت سلوکی،
نوشته هاﺌی
پیامبر
وامامان ویا قرآن
و احادیث پیامبر
وامامان را ندیده
بودم . پس خود
را موظٌف
دانستم،
فرمان الهی
خود را که در
دیدار بار دوم
روح
القدسداشتم، پیگیری
نمایم. که همه باید
بسلوک الهی هدف
پیامبر برسند.
وخود را حسین زنده
ای برای نسل
بعد از خود
درآورند.

امام عسکری
در حدیث ٤٤٥٤ میگوید
دعای زکریٌای
پیامبر، که از
خداوند پسری
میخواست، ولی
دختریافت.
داستانی که در
باره مریم
مادر مسیح شده
است. که از
عمران پدرش،
که هر یک کامل
الهی ولایت همگی
عمرانی
بودند،
وعمران وکامل
کرده روان خود
که پیامبر
میشدند. و پیر
جسینی هر سالک
نقش مادر الهی
سالک را دارد.
و رسیدن بکمال
شهودی و پسر الهی
شده سالک، برای
پیر خود مادر
وحتی پدر الهی
میباشد.

امام باقر
در حدیث ٤٤٥٨ میگوید
یحیای پیامبر
سالک بود، تا
ب(فطم) مریم
شدن یعنی
مقدٌس گردیدن
چون بپایان
سلوک خود
رسید، که خانه
پدرش را بگفته
قرآن روشن
کرد. که دل او
با شهود آخر
ولایت زردشتی،
در نور مرتضوی
را یافتت .
یحیای معمدانی
پیر مربٌی
مسیح بود، که
اورا غسل
تعمید داد.
مراسمی در
مسیحیٌت که
برای پیوستن
طالب سلوک
اجرا میگردد.
یحیی نقش مادر
مسیح را داشت،
که مریم ومقدٌس
بود. و الاٌ
مادر جسمانی مسیح،
بگفته انجیل
ها، مور
اعتناﺌی مسیح
نبود. و مادر
خود را همان
سالکان در
جلسه ای با
آنها داشت گفت.

امام
عسکری در حدیث
٤٤٦٤ داستان
یحی فرزند
زکریٌا را میگوید،
که گفته
پیامبر، تا
افسانه ای مسیحیان
را توجیه
عرفانی کند.
که شاید کشش
مسیحیان را
بخود معطوف نماید.
پیر حسینی
همان پیامبر
زنده سالک
است. که
خداوند معرفی
رؤیاﺌی مینماید.
و تمام صفات و
عناوین
پیامبران قبلی،
در پیامبران بعدی
مقام حسینی و
هر کامل ولایت
محمدی زنده، برای
چند سالک خود
دارد. که حتی
محمد وعلیٌ زنده
ای برای سالک میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ٤٥٩٦
بکشیشی میگوید،
این درست نیست
که مسیحیان یک
مذهب هستند،بلکه
هفتاد و دو
فرقه میباشند،
که پیامبر نیز
گفته بود. و
همچنان این
تفرقه های مذهب
تراشی، بابتکار
خودسرانه
کشیشان
وملاٌها و
آخوندهای مسلمان
سنٌی و شیعی ادامه
دارد. وتنها
خداوند عبادت
سالکی را
پذیرا میباشد،
که وسیله الهی
زنده بمعرفی خداوند
را داشته
باشد. وبا
هرگونه
عباداتی که هر
پیر سالکی و
بهر سالکی بشکلی
دیگر بگوید.
مهم رضایت خداوند
و کسب مراتب شهود
تجلٌیات الهی هفتگانه
تا ولایت محمدی
میباشد. بقیه گروهای
دینی و مذهبی،
سراسر قشری
گری وشرک و جهنٌم
پروری
مینمایند. که جهنٌم
( بددینان) و بد
تر از جهنٌم (بی
دینان) بی خبر
از امور الهی میباشد.
و بقول ملاٌی رومی،شاید
خوشبخت آنکه
کٌره خر آمد
الاغ رفت. که
انسانهای بداﺌی
و بی استعداد
سلوک و ادراک اهمیت
سلوکی، تا آخر
عمر ارتباطی
با ولایت
هایالهی نمیتوانند
پیدا کنند. که کارمای
نسخ بشری بدتر
از امروز خود
را ندارند.
وبا عقل و
کرامات بالفعل
و بالقوٌه بیشتری
بجهان متولد
میشوند. آنگاه
پس از (اتمام
حجٌت وتفهیم) مسؤلیٌت
الهی انجام
حجٌ أکبر
قاﺌم را
دارند. که اگر
سلوک الهی نکردند
وقشری گری
مذاهب باطل را
نمودند آنگاه مجازات
کارماهای نسخ بدتر
نوع بشری وحتی
مسخ حیوانی را
خواهند داشت.

پیامبر در
حدیث ٤٦٨٤ میگوید
در بهشت چشمه
ای آب شیرین گوارا
هست، که
شیعیان ما از
آن آفریده شده
اند. آب و شیر
وعسل وشراب
ناب، مراتبی از
عقلها
وحکمتهای الهی،
برای طبقات
مختلف غیر
سالک و سالک و
حتی عارفان و
شخص عارف با
شراب الهی، از
خداوند الهامات
لدنٌی دارند.
که شیعیان
دارای شعاع
انوار شهودی
ولایت محمدی
نیز دارند.
(پنج تن)
انسانی (
سمبول مجسٌم)
پنج شهود
مقدماتی
ولایت محمدی
هستند.
تجلٌیات الهی
پنجگانه، که
انبیای اولی العزم
کشف کرده
بودند. و
شهودهای ششم قاﺌم
و هفتم عرش
رحمان را ،
محمد کشف
وشهود نمود. و
علیٌ سمبول ولایت
محمد، و
امامان بعدی
آشکار، و هریک
از اولیای الهی
کاملان حسینی زنده
بمعرفی خداوند
بطالب لقای
الهی روح
القدس، این جریانات
عقلهای لدنٌی
را دارند. که
مناسب زمان
وعقل جمعی جامعه
خود، و مشکلات
روانی هریک از
سالکان خویش
میباشد. و هر
طور صلاح بدانند
میگویند. که
برای دیگران قابل
تقلید مذهبی
نیست. مگر
خداوند یک
کامل الهی حسینی
زنده ای را
بکسی معرفی نماید
.

پیامبر در
حدیث ٥٥٤٠ میگوید
بهشت بر
ستمگران بأهل
بیت من حرام است.
یا ستمکاری
وآزار و حتی بی
اعتناﺌی باهمیٌت
نقش آنان برای
عبادات در حکم
قتل أنبیا
میباشد. یا
همان (گناه
بزرگ) را دارند.
که تمام آخوندهای
قشری سنٌی وشیعی
و بهر نام دیگر،
مسؤل فریب میلیونها
انسانهای دیگر
میباشند. که
مانع پیوستن
آنان بولایت الهی
و سلوک عبادی می
باشند. کاملان
زنده حسینی بازگشنه
یخلق، پس ار
شهود قاﺌم
وعرش رحمان، تنها
اولاد الهی محمد
و علیٌ وفاطمه
و امامان و
اولیای الهی خود
میباشند ونه
سادات. زیرا
هم میراث
ژنتیک جسمانی محمد
و علیٌ، وحتی هریک
از پیامبران گذشته
را ندارند. که
مهمتر شهود
تجلٌیات
الهی، تنها
هدف خداوند و
پیامبر و علیٌ
بوده وهست .پس اینان
که دشمنی ولایت
نیز میکنند،
بقول امام صادق
(زنازادگان) هستند.
حتی اگر آخوند
زنازاده ای،
مادرشان بعقد
پدرشان
درآورده باشد
. که تأیید و
مأموریٌت الهی
ندارند. و
امام عسکری
نیر اعراف مکٌه
را تپه های بهشتی
میگوید. که
اولیای الهی و
با پیروانشان
بر آنها قرار
دارند. اعراب غیر
سالک باید
شناخت عرفات
کنند. و در
سلوک الهی
بتجلٌیات الهی
بالاتر برسند.
که پیر کامل امام
امٌی و محمدی زنده
سالکان خود
میباشد. وهرگز
نگرانی آینده خود
را ندارند. که تولد
دوم و الهی خود
را در بازگشت بخلق
داشته ودارند.
و این همانی مقام
الهی پیامبر اولی
العزم خود محمد
و علیٌ را
دارند .

امام باقر
در حدیث ٥٥٧١ میگوید،
کسی تا آل
محمد را
نشناسد، بهشت نمیرود.
بهشت طریقت
ولایت، و پس
از مرگ قبل از
مرگ، و بازگشت
بخلق، وداشتن
وعده الهی بهشتهای
چهارگانه
میباشند. و شناخت
پیر کامل الهی
از خداوند،
کلید موفقیتهای
الهی یک روح میباشد.
والاٌ دوچار
أهریمن های ابلیسی
أخوندها ی
انبلیسی و نسخ
ومسخهای حیوانی
پس از مرگ میگردد.

امام صادق
در حدیث ٥٥٧٧ میگوید
اعراف( سور و
دیوار قلعه
ای) بین بهشت و
جهنٌم هستند.
و محمد و آل محمد
نگهبان آن
هستند. با
ولایت محمد
واولیای الهی
زنده محمدی و
درهر زمان،
برای چند سالک
خود، حافظ
مراتب تجلٌیات
الهی سالکان
خود ورسیدن
بمراتب بالاتر
وبرای آینده
ها میباشند.
که بدون شهود
پاﺌین تر
قبلی نمیتوان
بشهود
وتجلٌیات
بالاتر برسند.

امام صادق
در حدیث ٥٥٨٧
میگوید
دیگران بخطا اولیای
الهی را
بدترین
میدانند. که غیرسالکان
قشری
میگویند،
وآنها را نیز فتوای
مرگ میدهند.
بالعکس
سالکان
وکاملان الهی بهترین
انسانها از
نظر خداوند هستند.
ومحبوبان او
میباشند. که
در مسابقه تکامل
سلوکی روح پیشرفته
تر از دیگران
میباشند. که
بمرزهای نوع
فوق بشری وعرش
رحمان رسیده
ومیرسند.

مولا علیٍ
در حدیث ٥٥٨٩ میگوید
پیامبر
بکسانی آنها را
أهل بهشت یا
أهل جهنم گفته
است، که اطاعت
از اولیای الهی
کرده اند. و محمدهای
زنده را از خداوند
میشناسند. و
مطیع او بوده
اند که بهشتی میشوند.
و عضو ولایت
وطریقت که یا اطاعت
نمیکنند، که أهل
جهنٌم جها،ن در
نسخ ومسخهای انواع
حیوانی میباشند.
که بقول پیامبر
مسخ میمون
وخوک بهترین شانس
آنان خواهد
بود.

امام رضا
در حدیث ٥٦٠٥ میگوید
پیامبر گفته
است، که برایش
بشارت الهی
رسیده، که أهل
بیت تو در بهشت
هستند .که
کاملان الهی
زنده هر زمان
سالکان خودرا در
بهشت طریقت
ولایت خویش دارند.
وپس از مرگ،
در بهشت چهارم،
تولد نوع فوق
بشری، هفت
هزارسال بعد درجهان
را در عصر ولایت
مهدوی دارند، که
بنور ربٌ
رحمان نیز برسند.

مولا علیٌ
در حدیث ٥٦٠٦ میگوید
هرچیزی (یک
حدٌ أکثر) و
قلٌه ای دارد.
که بهشت قلٌه
آن برای محمد
و آل محمد
میباشد. تا
زمانی که مهدی
موعود ٥٥ قرن دیگر،
کشف نور رحمان
و عرش ربٌ
برتر از رحمان
را خواهد کرد.
که روح محمد
وعلیٌ و تمام
کاملان ولایت محمدی
طول زمانها، یگانه
شایستگان تولد
نوع فوق بشری
و با هزاران
برابر عقل نوع
بشری میباشند.

پیامبر در
حدیث ٥٦٠٧ میگوید
علیٌ وشیعیان
او، روز قیامت
بر تپٌه های
مرتفع بهشت قرار
دارند. که شیعیان
شعاع تجلٌی
الهی چهارم مرتضوی
را دارند. که
اکنون
بتوانند
بصورت مصطفوی
و با مرگ قبل
از مرگ بنور
قاﺌم برسند.
ویا پس از مرگ طبیعی
بنور قاﺌم برسند.

یک ولیٌ الهی
در حدیث ٥٦١٤ میگوید
رسول خدا را شنیدم
که بعلیٌ گفت،
هر منکر لج
باز کافر را
بجهنٌم پرتاب
کنید. که من (
کامل الهی گوینده
حدیث )و علیٌ نیز
چنین
مآموریٌت را
داریم.
ومخالفان شهودهای
مرتضوی ومصطفوی
سالکان، و غیر
طالبان رضای
الهی را چنین
بجهنٌم
میفرستند. که
با غیر ولایت الهی
بمعرفی خداوند
تقلید عبادی میکنند.

از امام
صادق در حدیث
٨١٤٨ میپرسند،
آیا خداوند
اول جهان را
آفرید یا بهشت
و جهنٌم را؟
که هر دو بهشت وجهنٌم
و جهان یکی
هستند. بهشت نوعی
برای ارواح
انسانی پیشرفت
تکاملی کرده، که
با کرامات
بهتری در جهان
متولد
میگردند. و
همین جهان
جهنٌمی برای
سرکشان از خواست
الهی برای سلوک
الهی و با
ولایت الهی.
ونه هر (ولایت فقیه
فاسد) مذهبی
آخوندهای
سنٌی یا شیعی،
ویا در هر
مذهب ودینی غیر
سلوکی .
خداوند جهان
را آفرید، و
نیز جهان نوعی
انسانرا
آفرید. و همه
موجودات را.
ولی انسانها
خود و بدست خویش
با کمک ولایت الهی،
بهشت آینده
نوع فوق بشری
خود را
میسازند. ویا
بدست خود جهنٌم
کارما و
قهقرای نسخ
ومسخ حقیر مجدد
انواع حیوانی
خود را در
جهان فراهم
میکنند.

امام صادق
در حدیث ٨١٧٢ میگوید
(پلٌه) های
بهشت و مقامات
آن، بتعداد (آیات
قرآن) است.
چنین است ،ولی
نه (قرآن عثمانی).
بلکه قرٌه های
شهودی ولایت محمدی،
که هفت پلٌه
میسٌر نوع
بشری را دارد. ودر
نوع فوق بشری پله
بلندتری نصیب سالکان
موفق نوع فوق
بشری خواهد بود.

پیامبر در
حدیث ٨١٩٥ میگوید
قرآن را
بسرزمینهای
کفر نبرید. که
قرآن عثمانی
نیست، که در
حیات پیامبر وجود
نداشت. بلکه قرٌٍه
های دو گانه
محمدی وشهودی
است. که امکان رساندن
بکافران را
ندارد. بلکه
ترک توسٌل عبادی
سالکان، خود
را از ولایت الهی
بولایتهای کفر
وشرک آخوندها انداخته
اند.

پیامبر در
حدیث ٨١٩٦ میگوید
هرکس قرآن
خواند و حرامی
را برآن افزود،
عشق دنیا را
دارد، ومورد
غضب خداوند است.
اکر سالک بپیر
کامل حسینی خود،
اضافه بر
دستورات پیر
در وظایف سلوک
خود بنماید،
قطعا مطامع دنیوی
دارد. وحرامها
ممنوعات پیر
بسالک بخصوصی میباشد.
نه آنچه حتی پیامبر
وامامان در
گذشته ها بسالکان
خود گفته
باشند.
ومعمولا آخوندها
هرچه را
بخواهند حرام میکنند.
که قند
انگلیسی را
حرام کردند.
وچون حق و
حساب خود را گرفتند،
گفتن قند
انگلیسی را
(آب کشیدند) که
پاک و حلال
شده است. غیر
سالکان حتی
اگر حرامهای پیامبر
را رعایت کنند
و سلوک الهی نکرده،
جهنٌمی خواهند
بود .که
آخوندهای
مشرک بسلیقه
ومطامع خود
منقولات
پیامبر را
دستور عبادات
مردم و برای همه
زمانها
میگویند.

پیامبر در
حدیث ٨٦١٧ میگوید
یک (ذرٌه از
تکبٌر) کسی را
واصل ببهشت نمی
کند. چه بهشت
طریقت و شهود
که غیر سالکان
تجلٌیات الهی ندارند.
که بهشتی ندارند.
(تکبر) خود
بزرگ پنداری آخوندها،
که خود را
عالم و خدا
شناس میدانند،
ولی خبری از
امور الهی ندارند.

پیامبر در
حدیث ٨٦٥٠ میگوید
بد ترین مردم از
نظر خداوند
کسی است، که
با زنی همبستر
شود، واو را لو
بدهد. که درجه بدتری
را نشان
میدهد. والاٌ سالکان
خطای خود را
باید باطلاع پیر
برسانند تا
جبران جبران
نمایند.

پیامبر در
حدیث ٨٦٥٤ میگوید
سه کس بهشتی است.
که در واقع سه گروه
سالک هستند
.یکی صاحب
مراتب
مأموریٌت
وکمال الهی، و
دیگری انسان رحیم
با قلب رقیق. بخصوص
نسبت باولیای الهی
. وکسی که (عفیف) با
عفٌت باشد
ودنبال گناه نباشد.

ییامبر در
حدیث ٨٦٥٧
میگوید کسی وارد
بهشت نمیشود، مگر
که ایمان
بولیٌ الهی بمعرفی
خداوند داشته
باشد. که
مسلمان بدون سلوک
الهی عملا
منافق
وجهنٌمی
میباشد. که
آخوندهای سنٌی
یا شیعی
دارند. که
بهشت طریقت و
تجلٌیات، که
بهشتهای پس از
مرگ را
ندارند.

پیامبر در
حدیث ٨٦٩٧ میگوید
از آتش جهنٌم
خود را دور کنید،
ولو بنصف خرما
بوده باشد. که کسی
شنید وخرمای
نیم خورده خود
را پرت کرد و
بجبهه رفت
وکشته شد. واطاعت
اورا که سالک
بود ومرگ قبل
از مرگ بفرمان
مقام مصطفوی خودرا
انجام داد نجات
یافت .

پیامبر در
حدیث ٩١٢٨ میگوید
که صاحبان طلا
ونقره اگر
(حقٌ) آنرا
نداده باشند،
در قیامت
وتولد مسخ حیوانی،
با آن طلاها داغ
میگردند. حقٌ آن
همان حجٌ آکبر
سلوک الهی
است. نه ثروت
أندوزی
میکند.که ثروت
نیز باید در
راه خدا وخیر
وتکامل دیگران
خرج شود.نه
مستطیع حجٌ
کعبه بوده
باشد.

پیامبر در
حدیث ٩١٣٣
میگوید اگر کسی
با نیمه خرما
میتواند
جهنٌم را از خود
دور کند، یعنی
با دادن خرما در
نیکوکاری و
کمک دیگران
میکند. ولی همچنان
دوری جهنم
دلیل نزدیکی بهشت
نیست. که سلوک
الهی تنها راز
هستی ما و
خواست خداوند
میباشد.

خواننده
گرامی داستان بهشت
وجهنم بدرازا کشید.
که همین جهان
در تولد بهتر
یا بدتر بهشت
و جهنٌم است.
وهم اکنون نیز
برای صاحب دل و
ایمان احساس
بهشت وجهنٌم خودرا
مینماید. اکر
بمراتب
تجلٌیات الهی ذرسلوک
رسید. (دلاﺌل نقلی)
در حدیثهای
پیامبر را
برای کسانی نقل
میکنم، که
ایمان
بپیامبر
وامامان دارند.
تا بیش از این فریب
آخوندهای مفت
خور و زن
باره، و جاه طلب
و ریاست نروند.
که آب در کوزه وما
تشنه لبان میگردیم
. تنها داشتن پیر
کامل بمعرفی
خداوند، اگر
کسی طالب آن
باشد. تمام حقایق
سلوکی را درچند
کلمه بسالک میگوید.
که (قرآن ناطق) او
میباشد. ونیاز
باین مطالعات
عرفان نظری
نیست. که
کارساز نجات روح
ما نیز از
عذاب قهقراهای
جهنٌمی چهان نمیباشد.
وتنها باید وحدٌ
أقل، شناخت پیر
کامل الهی از
خداوند ،ضامن
مصونیٌت از
قهقرزاها میباشد.
و راهنمای مراحل
توفیق شهودی بعدی
خواهد بود.
وانسان عاقل را
همان چند کلمه
پیر الهی کافی
میباشد.

2009-07-26

M192

شیعیان
و سنّیان
راستین چه
کسانی هستند؟

بین
دوگروه( شیعه
سلوکی و شیعیان
سیاسی)، باید
تفاوتهای
اساسی والهی
وسرنوشتی قاﺌل
باشیم. سنٌیان
نیز همین
گونه. و بیشتر
این نویسنده
با هم زبانان شیعه
خود، فصل خطاب
وحرف آخر را دارم.
شیعیان سلوکی
کسانی بوده وهستند،
که شعاع انوار
تجلٌیات پنج
تن آل عبای مراتب
الهی دارند و
از أهل بیت محمد
هستند ولی نه سادات.
که سادات نه ذاتا
ژنتیگ روحی
وجسمی پیامبر
و علیٌ را
دارند. ونه تنها
خواسته پیامبر
و علیٌ
وامامان و
اولیا را
دنبال میکنند.
تنها خود را
وارث خُمس وزکات
پیامبر وهر
مال مفتی میکنند.
و عبادت نکرده
خدا را ناچار
میدانند، که
بخاطر پیامبر
آنان را در
بهشت جای
خواهد داد. که
بالعکس در
مسخهای حیوانی
و صورتهای نوعی
حقیر، که میمون
و خوک بقول پیامبر
بهترین شانس آنان
خواهد بود، در
همین جهان و
دربین گلٌه
های هم نوع خود
متولٌد
خواهند شد. و
تکرار چند صد
هزار و حتی میلیونها
ساله، عذاب زندگی
های حیوانی را
خواهند داشت.
تا در نوع مجدد
بشری دوباره و
حتی صد باره، همین
شعاعهای انوار
تجلٌیات الهی را
باید برسند. و
این همانی عقل
واحوال و
اخلاق مراتب الهی
خود را
بیابند. که بنوع
فوق بشری هفت
هزار سال بعد بروند.
که تا أبد این تولٌدات
نوعی فوق بشری
ادامه دارد. و
تجلٌیات الهی
نیز محدود
نمیباشد.
انسانها برای ملحق
شدن بکمالات
وشایستگی أهل
بیت پیامبر
شدن و بدون
اینکه فرزند
جسمانی
باشند، کافی
است شناخت پیر
کامل حسینی زنده
و مناسب خود
را از خداوند بخواهند.
که ٣١٣ کامل
الهی بگفته
پیامبر همیشه
زنده هستند.
که یکی از
آنها کافی است
روح سالک
خودرا بدیدار
فاطمه و علیٌ
ومحمد تاریخی،
در دیدارهای شهودی
و روحی برساند.
تا محبوب خداوند
گردند. و الاٌ سادات
و بدتر از
آخوندها که
خود را مجتهد
و آیت الهی یا
معجزه الهی
میدانند. ولی چون
پسر نوح که با
بدان بنشست، و
خاندان نبوٌت خود
را از دست داد.
و حتی عاقبتی
بهتر از مسخ میمون
وخوک ندارند.
که شاید مار ومور،
وحتی در فسخ
وگندیدگی انواع
گیاهی، و یا
در رسخ ورسوخ
جمادی درآیند.
که میلیونها و
بیلیونها سال
دیگر، عذاب زندگی
های در نردبان
انواع را
خواهند داشت.
تا بنوع بشری
و همین سلوک
ولایتهای الهی
ششگانه، و تا
شهود ششم نور
قاﺌم را با
ولایت محمدی در
سیستم عبادی
مصطفوی، که
آنرا تصوٌف ایرانی
میگویم .و
برای آریا و
جمشید شدن
دنبال کنند که
باید کرد.
وعاقبت هم خواهند
کرد، ولو بقیمت
کارماها و تکرار
گذشته ها . وما
نیز برای همین
دلاﺌل خود
را، بخصوص نقل
از گفته های پیامبر
وامامان در
این مقاله آورده
ایم. تا خواننده
گرامی تا
سرحدٌ کفایت
وکسب یقین از
لزوم سلوک
الهی آنها را
مطالعه کند.
آنگاه هر کتاب
وقرآنی را
بسته، وکتابچه
سفید دل را
باز کند. تا
خداوند و در
سلوک با کمک پیر
الهی بمعرفی خداوند،
چند کلمه از(
اسماء الله)
را در آن
بنویسد. که مدرک
رضایتهای الهی،
برای روزگار
پس از مرگ بشری
خواهد بود. تا
خواننده سعی کند
شیعیان و
سنٌیان راستین
بشناسد وخود
را از آنان بنماید،
و محبوب خداوند
گردد. که همه ارزشهای
مادی ومعنوی دنیای
بشری، ارزش یک
مقام الهی شهودی
را ندارد.
وپیر کامل حسینی
بمعرفی خداوند،
خود نخستین شهود
تجلٌی الهی
برای سالک او است.
وخود قرآن ناطق،
که بقول فردوسی،
چه فرمان یزدان
چه فرمان شاه،
که پادشاه الهی
سالک پیر الهی
بازگشته
بخلق، واز أهل
بیت زنده محمد،
وحتی از اولاد
الهی خداوند و
عیال او
میگردد.

سالک راه خدا
که تنها کسی است
که خواسته خداوند
را اجرا میکند
.که با پیر
الهی خود
مراتب تخلیه
روان خویش از عقده
های عقیده شده،
و از عادات بشری
وحیوانی، و از
کمبودهای مورد
نیاز آینده
،وتا آنجا که
از نظر الهی کافی
باشد، پاکسازی
وتخلیه روان
مینماید.
وبجای آن
عاشقانه اخلاق
وعادات و عقاید
الهی نیکوی پیر،
و تعلیمات الهی
و در رؤیا در
تحلیه میگذارد،
تا تجلیه های هفتگانه
الهی میسٌر نوع
بشری را از
خداوند بگیرد.
که همراه هر
شهود و عقل
الهی مربوطه و
اخلاق واحوال
الهی خاص آن
مقام شهودی را
خواهد داشت. و
پیامبرگونه چون
فرشتگان الهی
از هم اکنون و
پس از بازگشت بخلق،
و در تولد دوم
الهی اولیای الهی،
ویا در تولد فوق
بشری آینده را
خواهد داشت.
که آنگاه معنی
حقیقی سعادت و
رضایت
وخوشبختی و
دلشادی و جهان
بینی را خواهد
داشت . سالکان با
شعاع انوار
شهودی، آغاز
از پیرحسینی
بشهود دوم
حسنی امام زمان
خود سالک میرسد.
مقام حسنی کاملتر
از دیگر حسین
های کامل الهی
است . که برگزیده
خداوند از بین
دیگر اولیای زنده
میباشد. که
هرچه خوبان
همه دارند او
بتنهاﺌی دارد.
و انسانی معمولی
با زن وبچه که
مرگ طبیعی آخر
عمر دارد.
وجانشینی
دیگر از بین دیگر
کاملان الهی
دارد. و سالک
مدام و در
عبادات بدستور
پیر، ونه آنچه
پیامبر
بسالکان خود
میگفته است. ویا
آخوندها
میگویند. و
گرچه برای
تقیٌه وحفظ وحفاظت
خود، و پیر
الهی خویش از
خطر قاتلان أنبیا،
که پیامبر بآخوندهای
شیعه و سنٌی
غیر راستین
وجهنٌمی میگوید.
آنگاه سالک در
توسٌلات عبادی
با وسیله الهی،
دعاهایش
بخداوند میرسد.
که گاهی سالک عاشق
و صادق و با
ایمان، میتواند
هر شبی را، ره
روی صد ساله دیکران
را بنماید.

و
بشهودهای سوم فاطمی،
مادر هستی نوع
بشری، و شهود چهارم
مرتضوی مولا
علیٌ، و برای هر
زمانی برسد.
آنگاه اگر
خداوند
شایستگی کافی
بداند، سالک بشهود
پنجم مصطفوی میرسد.
و تمرینات مرگ
قبل از مرگ را
مینماید، و
بشهود نور
قاﺌم روح
القدس میرسد.
که باز با مشیٌت
الهی دیگرو
برتری( بِدای) الهی
دست میدهد. و
سرنوشت هفتم کاملان
ولایت محمدی، شیعیان
راستین و
سنٌیان
راستین
ودارای سُنٌت پیامبر
در شهود، و
تجلٌیات شعاعهای
الهی را پیدا میکند.و
این همانی
مقام الهی محمد
وعلیٌ را برای
سالکان خود پیدا
میکند. که
آنگاه امٌی اوم
کرده چون محمد
امٌی میشود.
که مؤمن
ومحبوب خدا و
فراوان توصیفات
الهی از
اولیای الهی را
پیدا میکند. و
بسیار گفتنی
های دیگر در
نوشته های ما .
مانند عارفان گذشته
ومربٌیان سالکان
آمده است .
آنگاه انسان
کامل در
رؤیاها و
گردشهای
شبانه خود،
احوال تازه را
در هفت هزار
سال آینده خواهد
دید. که ویژه خودش
میباشد که
شاهدان مراتب الهی
احوال خاص خود
را دارند.

اما شیعیان
سیاسی علیٌ،
ویا سنٌیان
معتقد بحکومت خلفا،
بنام اسلام
هرگز اعتباری الهی
ندارند. وآنان
را غیر سالکان
ومخالفان ولایت
سلوک الهی
میگوﺌیم. که
هر ولایت فقیه
شیعه یا سنٌی
وحکومتهای ستمکاری
آخوندهای مذهبی،
جز أهریمنان زنده
نمیباشند. که
دشمن اولیای الهی
و از صدر نشینان
جهنٌم الهی، و
در همین جهان
ودر صوررتهای نوعی
حقیر خواهند بود.
وبقول پیامبر
حتی اگر تمام عمر
روزها صاﺌم بروزه،
و شبها قاﺌم بعبادات
باشند که
همچنان در قعر
جهنٌم خواهند بود.
منافقان اسلام
همین قشری های
مذهبی سنٌی یا
شیعه و بهر
نام دیگری میباشند،
که خدا و
پیامبر را الهی
میدانند، ولی تنها
خواسته خدا وپیامبر
و علیٌ را
انجام
نمیدهند. که
همان سلوک
الهی است. و
خود را با
عبادات قشری، بنقل
از احادیث
دستکاری شده، بازیچه
حکومتهای آخوندها
در طول تاریخ
، سرگرم کرده
و بوعده های انجام
نگرفتنی آخوندهای
خود، درباره بهشت
وحوریٌه های
عریان زیبا،
که هزار هزار
تمنای هم
خوابی با آنان
را در بهشت دارند،
تا میلیوها
سال شهوت رانی
کنند. که
معلوم نیست
چرا خداوند عشرتکده
برای این قتلان
اولیای الهی، و
آزار دهندگان
محبوبان خداوند،
بنام بهشت بپا
نموده است.ولی
در تولدات نسخ
ومسخ میلیون ساله
راشهوت رانی
دارند.

پیامبر از
روزهای نخست اعلام
نبوٌت خود،
گروهی را در
مسجد خویش روی(
صفه) آن برتر
از دیگران قرار
داده بود، که زیر
نظر پیامبر،
بتمرکز
وتوسٌل عبادی وبا
حضور ذهنی نور
صورت پیامبر،
مشغول بدعا و
عبادت بودند.
که همچنان این
گروه شیعیان
حقیقی و
صاحبان سنٌت سلوکی
پیامبر، که صوفیه
ایرانی و
برای( آریا
شدن)
میگوﺌیم، و
تا کنون در
خلوت خانه های
خود مشغول
توسٌل بمحمد
های زنده
بمعرفی خداوند
بوده وگم نام هستند.
وهدف ومنافعی در
جهان بشری ومادی
ندارند. که
تنها بفکر
رضای خدا وکسب
شهود مراتب
الهی هستند. اما
دیگران منافق
و پیمان شکن و
حتی مقتصد کم
کار عبادی،
وبا مقاصد ومنافع
مادی و فریب مردم،
تظاهر بسلوک الهی
وحتی تصوٌف مینمایند.
وبقول قرآن، نگوﺌید
مؤمن هستیم،
که ایمان در
دل شما جا
نگرفته است.
که همان مراتب
شهودی میباشد.
بلکه بگوﺌید که
مسلم هستیم.
که مسلمان هم
نیستند. که
مانند اسیران جنگی،
برای کشته نشدن،
میگفتند
مسلمانیم. و
أدای مؤمنان اطراف
پیامبر را تقلید
میکردند. وفهم
و اعتقاد و
خلوص نیٌت
ندارند. پس خدا
را نمیتوان فریب
داد. که داور
اصلی و همیشگی
است. وما در
تاریخ اسلام با
داستانهای تاریخی
درست وغلط
روبرو هستیم، که
هیچکدامشان الهی
نبوده و
اعتتباری الهی
ندارند. و
باور کنندگان
آنان عملا
مشرک بخدا و
بولایت سلوکی
خداوند در
اولیای الهی
میباشند. و
درسلوک الهی برای
نجات خودمان، بهیچ
کدام از این داستانها
دل نمی بندیم.
وجز آنچه پیر
کامل حسینی بمعرفی
خداوند در رؤیا
، بهیچ مطلب درست
ونادرست توجٌه
نمیکنیم. وضمن
امور الهی و
سلوکی خودمان
قرار نمیدهیم.
شیعیان سیاسی کنونی
از پنج قرن پیش،
بقصد حکومت
وجاه طلبی
وخود بزرگ
پنداری آخوندها
، هرچه بگویند
و نیز از نا
درستی های سنٌیان
بگویند، خود
نادرست تر هستند.
والاٌ اولیای الهی
فراوانی، چون ملاٌٍی
رومی و حافظ و
سعدی و هزار و
أندی شاعران عارف
الهی که میشناسیم،
سنٌی ٌدر
مذاهب قبل از
سلوک الهی
بوده اند. ولی از
اولاد الهی پیامبر
وعلیٌ وحتی خداوند
شدند. چون
بمراتب شعاع
انوار الهی رسیدند،
و سنٌی با
سنٌت پیامبر
گردیدند.

مذاهب أهل
سُنٌت، چون
مذاهب أهل
تشیٌع، فروان
بوده وهستند،
وهیچ کدام
اعتتبار الهی
ندارند.
ونباید فریب
کثرت عددی آنها،
ویا اعمال ظاهری
اسلامی آنان را
خورد. در زمان هارون
الرشید
بیشترین مذاهب
آهل سنٌت
بوجود آمد.و
هرآخوندی برداشت
عقلی، و مناسب
عقده های فاسد
روان خود نمودند.
که هارون
الرشید، چهار
مذهب معروف تر
را رسمیٌت داد.
که هر سرزمین اسلامی
بیک مذهب أهل
سنٌت علاقمند
بودند. بخصوص بسیار
مذاهب در
ایران دور دست
خلفا پیدا شد،
که مزاحم
حکومت خلفا و
ریاست دینی آخوندهای
اصطلاحا درباری
بودند. پس آنان
را کشتار و
زیر زمینی نمودند.
مسیحیان و
یهودیان وزردشتیان
ظاهرا مطیع حکومت
اسلامی بودند،
و نحریکات برأندازی
میکردند. که خلافتهای
اموی و فاطمی را
برأنداختند.
که ایرانیان
بیشتر تآثیر منفی
در حکومتها و
نظام اسلامی داشتند.
امامان شیعه
که همان صوفیان
با شعاع انوار
شهود تجلٌیات محمد
وعلیٌ بودند،
پس از ماجرای
کشته شدن امام
حسین و زید
پسر امام سجٌاد،
که در کربلا
وکوفه مرکز شیعیان
کشته شدند
دخالتی در
امور سیاسی
نداشتند. وتا
زمان امام
باقر و بخصوص امام
صادق، که علنا
تعلیمات
ومقاصد سلوکی پیامبر
را ترویج میدادند،
تا ظهور صفویان
تلاش جدٌی
برای بحکومت
رسیدن،و بنام
شیعه علیٌ
اقدامی نمیشد.
وکسانی که
ظاهرا شیعه
علیٌ بودند،
طرفدار حکومت
سیاسی علیٌ بودند،
ونه ماجرای
ولایت مولا در
غدیر خم و
برای امور
سلوک الهی.
ولی صفویان بزور
شمشیر وکشتار
تا امروز که حکومت
مطلقه ولایت فقیه
را خمیبنی
تأسیس کرد، دو
جبهه اسلامی در
برابر هم قرار
گرفتند. که
همدیگر را نیر
بنام خدا و
قرآن کشتار
مینمایند. که
نباید فریب خورد
که یکی از
اینها بحق است.
وبقول قرآن یکدیگر
را لعنت
میکنند. و
قرآن آنان را
(أحزاب) میخواند
ونه ولایتهای الهی.

کسانی که
محرمانه همچنان
هدف خداوند در
سلوک الهی،و
با اولیای الهی
زنده را دنبال
میکنند، بنام
صوفیه معروف هستند،
که لباس صوف
ارزان برتن داشته
و دارند،
وبکار تصفیه روان
خود
میپرداخته
وهمچنان
میپردازند.
ولی فریب
خوردگان
زیادی هستند، که
ولی ٌ الهی بمعرفی
خداوند
ووسیله الهی
یرای عبادت ندارند
. ویا صوفیان
نا صافی میباشند.
وتمام گفته
های پیامبر، در
سمت هدفهای تصوٌف
است. که ما در
تفسیرات سلوکی
خویش، از نه
هزار حدیث پیامبر
و تفسیر و
برداشت سلوکی قرآن
نموده ایم.
وانحراف صوفیان
مانند مذاهب
قشری، بازیچه جاه
طلبان قرار
گرفته که صدها
فرقه تصوٌف در
مصر دیده ام،
که نمیتوان حق
وناحق آنان را
شناخت. مگر خداوند
بهر طالب لقای
الهی، هریک از
آنان را تأیید
نماید. عثمانیهای
ترک نیز اجداد
خود را بعثمان
خلیفه سوم رساندند.
که از امویان
و عبٌاسیان
عقب نمانند. و
صوفیان ایرانی،
با همان شعارهای
دینی قشری حکومت
شیعی را، بزور
شمشیر
وتبلیغات در
ایران بجا گذاردند.
و از مظلومیٌت
امامان و سادات
الهی استفاده کرده،
در مقابل توسعه
استعماری ترکان
عثنانی مقاومت
نمودند. که
امروزه آخوندهای
عرب تبار، عقاید
دینی صوفیان
را نیز مانند سنٌیان
قبول ندارند.
و پیروان شیعه
ایرانی وغیر
ایرانی که بیک
صد میلیون در
جهان
میرسند،عملا آخوند
پرستی وبقول پیامبر
ابلیس پرستی دارند.
وما در این مقاله،
بخصوص برای هم
زبانان خود،
گفته های پیامبر
را، درباره مفهوم
واقعی تشیٌع وتسنٌن
آورده ایم. که
از بین نه
هزار حدیث
تفسیر سلوکی
شده خود، در
(وبسایت) این
نویسنده هست.
مقداری را دراین
مقاله میآوریم.
و بسیار مختصر
خلاصه یک چند
حدیث. که
علاقمندان
بأصل حدیث مراجعه
کنند که مفید خواهد
بود. و اینک
احادیث مذکور.

امام باقر
در حدیث ٠٠٤٧ میگوید،
فرزندم،
منازل
ومقامات
شیعیان را
برحسب روایت
آنها
ومعرفتشان
بشناس . یعنی
شیعه الهی با شعاع
انوار
تجلٌیات
شهودی آنها،
که منازل ومراتب
مقامات شهودی
هفتگانه را
داشته باشند.
زیرا باهم
تفاوت در
تقرٌب الهی و
تکامل کیفی و
شهودی دارند.
پس از احادیث
آنها، یعنی
آنچه در رؤیاهای
خود ازخداوند
دارند. مقام
ودرجه تقرٌب و
پیشرفت شهودی
آنان بربٌ
النوع بشری
قاﺌم و عرش رحمان
را نشان
میدهند. و
معرفت آنان،
منظور گفتنی
های توصیف
امامان و
پیامبر نیست.
بلکه توصیف
مراتب شهودی و
تجلٌیات الهی
آنها میباشد.
پنج شهود
مقدماتی بنام
پنج تن آل
عبا، و قرٌه
های شهودی
قاﺌم و عرش رحمان
است. ( قرٌه)
شهودی همان(
قرٌت العین) و
روشنی چشم سالک
است. که نور
تجلٌی الهی،
آغاز از صورت پیر
کامل بمعرفی خداوند
است. زردشتیان
و قریش زردشتی،
آنرا ( خورٌه و
خورنق) نیز
میگفتند. که عربی
شده آن ( قرٌه و
غرٌه) شده است.
که ما از مراتب
شهود تجلٌیات
الهی میکوﺌیم.
که در هر دین
سلوکی ششگانه
نوع بشری،
اسامی محلٍی
خاص خود را
دارند. در
مقام یکی
هستند، ولی در
بیانات عقلی
شاهدان باز
باهم تفاوت
دارند. ولی معنی
ضدٌیت باهم را
ندارند. که زردشتیان
امشاسپندان
میگوین.د ولی
همه از هفت شهود
را میگویند . که
بوداﺌیان با
شهود چهارم
عرش مرتضوی و
سوم نور فاطمی
( شیوا) میرسند.
و زردشتیان
بشهود چهارم
نور مرتضوی وپنجم
عرش مصطفوی
میرسیده
ومیرسند. و
کاملان مسیحی چون
مسیح، بشهود
پنجم نور
مصطفوی وعرش
جبریل روح القدس
رسیده
ومیرسند. اگر سلوک
الهی پذیرفته
شده داشته
باشند. و
محمدیان کامل
با شهود ششم نور
قاﺌم روح
القدس جبرﺌیل
و هفتم عرش رحمان،
و برای نخستین
بار رسیده
ومیرسند. تا
نوبت مهدی
موعود در ٥٥
قرن دیگر برسد
که بنور هفتم
رحمان و عرش
ربٌ برتر از رحمان
خواهند رسید.
که نامی هم از
آن مقام الهی برتر
نمیدانیم. که
مهدی موعود
خواهد گفت. و
نیز برخی صفات
وامکانات و
روشهای سلوکی
خود برای دیدار
نور رحمان .
(منازل) گوﺌی
در سفر الهی
کاروان در هر مرحله
استراحتی
دارد، که منزل
ونزول از
وساﺌل سفر خود
میکنند. معرفت
نظری و عرفانی
که حتی در
دانشگاهها کسب
مینمایند و
دکترای آنرا میگیرند،
مورد نظر الهی
نیست .که حکمت عملی
و سلوک الهی و
شناخت وعرفان
مراتب اولیای
الهی و شهودی مورد
نظر میباشد.
که تنها در مدرسه
سلوک الهی دارای
شش کلاس از
کاشفان اولیٌه
( آدم ومیترا
وبودا و زردشت
و مسیح ومحمد)
هستند. که
بوسیله هدایتهای
مراتب الهی از
سالکان در
پیمان، تخلیه
وتحلیه تا
تجلیه های هفتگانه
میسٌر خود را
برسند. آنگاه معرفت
نظری حقیقی را
دارند. (درایت
روایات) یعنی
کسب شهود و
دانستن از محل
شهودها و
بیانات سالک از
احوال خود، در
هنگام رؤیای
شهودی او است.
که سالک بچشم دل
دیده است.و نه
اینگه خود از
دیگران
درباره امور
الهی شنیده باشد.
ویا حتی بگفته
های پیامبر در
احادیث
پیامبر اکتفا شده
باشد. آنگاه
خود را مؤمن
بدانند. در
حالیکه ایمان
وسلوک واوم
نکرده، که
شخصا از مراتب
الهی دیده
باشند. واینکه
این غیر
سالکان،
عباداتی بگفته
آخوندها، ولو بنقل
درست از پیامبر
کرده
باشند،نباید
خود را عارف
الهی و عالم و
آگاه بدانند.
که بقول پیامبر
ابلیس پرست و
آخوند پرست میاشند.
که در لباس ریاکاری
روحانیٌت
دارند. هر
شهود تجلٌیات
الهی، سطح عقلی
و ادراکی و
احوالای خاص خود
را دارند. و
تفکٌرات
شاهدان آنها،
از محل الهام لدنٌی
از مراتب الهی
بالاتر
میباشد. که
شهود برتر
دارند. و
رفتار انسانها
نتیجه این عقل
الهی شده آنها
است. که تفاوت
با رفتار قشری
های مذهبی میکنند.
انسانها عقل
مادی مورد نیاز
زندگی بشری را
دارند. دارنده
عقلی پیشرفته
، که (عقل ایدآلیستی)
و ایدآل جوﺌی
میباشد،
آنگاه میتواند
در سلوک الهی بعقلهای
الهی مراتب شهودی
خود برسد. که
تنها همین
مراتب عقلی
مورد نظر خداوند،
برای آینده
های باز بهتر بهشتی
وفوق بشری میباشد.
وشاهدان
تجلٌی بالاتر
و با داشتن
عقلی نیرومندتر
و الهامات لدنٌی
از سطح الهی
بالاتر، درک
بهتری از صفات
و معایب روان خود
مینماید. و
میفهمد که
باید ماهیٌت وجودی
و صفات خویش را
عوض کند. و
پاکسازی و
تحلیه بصفات
الهی پیر و
عقاید او
نماید. آنگاه بمراتب
تجلٌیات الهی هفتگانه
( قوس صعود)
میرسند. وبا
شهود هفتگانه(
قوس نزول) با
مقام پیامبری وولایت
خواهد بود. و
امام سفارش میکند
که این مراتب
الهی و شهودی
و عقل الهی
آنان را برحسب
روایت و درایت
و تجربه شخصی آنها
باید دانست.و
شیعه بودن
والهی بودن
آنان را باور نمود.

پیامبر در
حدیث ٠١٢٣ میگوید
(عبد) یا بنده
موبد و سالک
در طلب علم،
یعنی شاهدان آگاهی
های شهودی از
مقام تجلٌی الهی
بالاتر، چون بمیرد
مورد ستایش
خداوند خواهد بود.
ولی بهشت او
همان درجه
شهود تجلٌی الهی
او میباشد. با
سه شهود اول
تولد بهتر در
نسخ بشری بجهان
خواهد داشت. که
بهشت او است. و
با عقل بهتر
وکرامات
بالفعل و
بالقٌوٍه
بیشتر وتوان
ادراک اعماق
بیشتری از
امور مادی
ظاهری، که(
وقایع را
حقایق)
نمیداند. ولی دارنده
شهود چهارم
مرتضوی علامت
رضایت الهی، و
دلیل شایستگی بعدی
سالک شاهدف، برای
تولٌد نوع فوق
بشری میباشد.
که تفاوت در
کرامات
بالفعل و
بالقوٌه
بیشتر دارند.
که هربار تولد
وسلوک، با شهود
مرتضوی در
ولایتی بالاتر
بشعاع مرتضوی
مجدد، ولی
کمالات بالاتر
میرسد. و
باعقل بیشتر
وتقرٌب بیشتر بحقایق
الهی هست. که در
ولایتهای
بودا بعرش مرتضوی،
و در ولایت زردشت
بنور مرتضوی،
ودر ولایت مسیح
بصورت انسانی مرتضوی
مسیح و نور مصطفوی
وعرش گبریال جبریل،
ودر ولایت سلوکی
محمدی پس از
تأمین شروط لازم
در شرط کافی
در داوری الهی،
بصورت درحجاب نور
مرتضوی و صورت
انسانی مصطفوی،
و نیز نور
قاﺌم و پایان
وظیفه سلوک و هدف
خداوند
میرسند. که
بنوع فوفق بشری
میروتد. واگر
بازگشت بخلق و
(بِدای) الهی برای
سرنوشت
معصومیٌٍت
داشته باشند.
با شهود هفتم عرش
رحمان
پیامبرگونه،
وبا این همانی
مقام محمد،
کاشف این تجلٌی
الهی میرسند. تا
نوبت مهدی موعود
برسد، که نور
رحمان و عرش ربٌ
برتر از رحمان
را نیز أرمغان
سالکان مستعد خود،
که در نوع فوق
بشری، هزاران
برابر عقل بشری
را دارند. که پیامبر
آنان را ملاﺌک
وفرشته میخواند.
که بتوانند خود
نیز بنور
رحمان، و برای
تولد در نوع
باز بالاتر از
نوع فوق بشری،
چهارصدهزار
سال بعد
برسند. اما
کسانی که بسلوک
الهی نپردازند،
پس از مرگ بشری
خود، تمام کرامات
وامتیازات ولایتها
و تولدات
پیشین خود را
از دست داده،
بمسخ حیوانی سقوط
در جهان و از
رحم مادری حیوانی
مینمایند. تا
دوباره وحتی صد
باره از نردبان
انواع ، خود
را بنوع بشری کنونی
و عقل ایدآلیستی
درک کننده امور
الهی برسند،
وهمین سلوک تا
نور قاﺌم را بدون
وقفه وانحراف
بنمایند. که
با نور قاﺌم بنوع
فوق بشری هفت
هزار سال بعد،
خود وبا
هزاران برابر
عقل وکرامات
،وحتی موجودیٌت
چهاربعدی که
تصوٌر آنان را
نمیتوانیم بکنیم،
بجهان باز
متولد میشوند.
که باز برای نوع
بالاتر از فوق
بشری آماده گردند.
که این انواع
بینهایت در
کمیٌت
وکیفیٌتهای عقلی
واحوالی و
صفات الهی
میشوند. امام
میگوید، والاٌ
سیاه پوست یا
سیه روی خواهند
بود. چون به
(نسخ بدتر)
بشری رفته
اند. وهرچه صورت
سفید تر
باشد،تکاملات
روحی بیشتر از
قبل دارند و
زیبا تر
میباشند. ونیز
هزاران صفت حیاتی
دیگر برتر، که
باید کسب آنها
نمود. آغاز با
سلوک الهی و
پایان با شهود
الهی وتولدات
فوق بشری .

مولا علیٌ
درحدیث ٠١٤٦ میگوید،
سوگند که هیچ
کس با فضیلت
بیشتر از محمد
ومن و أهل بیت
من از خداوند
ندارد. که
ملاﺌک ویا
طالبان علم
سلوک، این
فضیلت وبرتری
را ندارند.
أهل بیت محمد
هر کامل الهی
بازگشته بخلق
است، ودر طول
زمانها وتا زنده
بوده باشند.
که صاحبان
کرامات ولایت
های پیشین نیز
هستند. ملاﺌک
باز ملک ها
وپادشاهان
الهی، کاملان حسینی
زنده بمعرفی
خداوند برای
طالبان لقای
الهی میباشند.
که بقول پیامبر
٣١٣ نفر آنها همیشه
زنده وجود
دارند. زیرا خود
نیز معراج
محمد درعرش رحمان
را نموده اند.
پس وارث
پیامبری برای
ولایت الهی ششم
او میباشند.
وآخوندهای
قشری قاتلان
آنها میباشند.
چه سنٌی یا
شیعه وبهر نام
دیگری باشند.

امام صادق
در حدیث ٠٢٢٠ میگوید
اگر جوانی شیعه
را بیابم، که
فقه وفهم امور
الهی را دارد،
اورا تأدیب و
می آموزم، یا
تعلیمات سلوک
الهی که هر پیر
کامل بمعرفی خداوند
، طالب شناخت
تجلٌیات الهی
تعلیم جوانان
الهی را
مینمایند. که
این جوانان
حتی میتوانند
از خانواده
های شیعه
وسنٌی ویا
ادیان متفاوت
دیگر بوده
باشند. که
محقق الهی
میباشند. که
همه ادیان
سلوک الهی یکی
هستند. وبا
تفاوت در کلاس
وسطح ارتباط والهامات
لدنٌی مراتب تجلٌیات
الهی که شهود
ولایت خود
کرده باشند.

امام
عسکری در حدیث
٠٢٦٠ میکوید
سخت تر از یتیم
از والدین، کسی
است که والدین
الهی و سلوکی ندارد.
و یا اولادی که
از والدین
الهی قطع
شده،و
نمیتوانند خود
را بآنها
برساند. تا
دستور عبادی
بگیرند. و اگر
سالکی در پیمان
باولیٌ الهی بوده
باشد. یا همان
پیر و پدر و
ییامبر سالک.

مولی علیٌ
در حدیث ٠٢٦١ میگوید
شیعه وعالم
آگاه شهودی یا
پیر کامل الهی
اگر ضعفای
شیعه ما را از ظلمت
جهل امور سلوک
الهی بنور علم
وآگاهی شهودی
برساند، روز قیامت
پاداش الهی دارد.
که ذخیره آخرت
او و برای
تولد نوع فوق
بشری بهتر هفت
هزارسال بعد
خواهد بود.
شاهدان شهود و
أهل بیت، که
هدایت نظری دیگران
میکنند. و
مستعدان بنزد
اولیای الهی
بمعرفی خداوند
میروند.

امام
عسکری در حدیث
٠٢٦٤ میگوید
علمای شیعه ما
، یعنی کاملان
الهی و سالکان
دارای وسیله
شهود الهی
کسانی هستند.
که در مرزها
(مرتبط برباط
)میباشند. گرچه
مسلمانان
برای
امتیازات
مادی و غارت
در مرزهای
توسعه طلب
خلفا در مستعمرات
زندگی
میکردند. ولی
سالکان در
عزلتگاه سلوکی،
مرز جهان بشری
با جهان الهی
آینده خود در
رباط و بند
میباشند، که
برزخ نیز گفته
میشود. که بین بهشت
و جهنٌم میباشند.
سالک موفق
همیشه در
مرزهای الهی خود
قرار دارد.
امام میگوید
ابلیس و
شیطان، یعنی
آخوند مذهبی،
أهریمن ابلیس
ونیز پیروان
قشری آنها،
مانع هدایت
دیگران
بوسیله اولیا
یا شیعیان با
شعاع الهی،
وعالم وآگاه
شهودی ما
میشوند. این در
صورتی بوده که
کاملان الهی
را خلفا،
مجبور برفتن
بجبهه جنگ
ومرزهای مستعمرات
میکردند.
وسالکان
شناخته شده
نیز بجبهه
میبردند که
نتوانند
بسلوک و
ارتباط با اولیای
الهی داشته
باشند.عزلتگاه
سالک رباطی
الهی است.

امام عسکری
در حدیث ٠٢٦٨ میگوید
در غیبت قاﺌم،
یعنی تا کسب
شهود نور
قاﺌم در سلوک
الهی ، با
ولایت علمای ما،
دعوت کنندگان
بقاﺌم هستند.
که تنها کاملان
حسینی زنده
بمعرفی خداوند
بطالبان لقای
الهی قاﺌم،
دعوت
کننداکان
واقعی بولایت الهی
وسلوک
میباشند.
وتنها وسیله
رسانده طالبان
بدیدار شهود
قاﺌم که
یگانه وظیفه انسان
نوع بشری از نظر
الهی میباشد.
ولی کسی را مجبور
نمیکنند که بنور
قاﺌم برسند.
چون راه الهی عشق
واراده و
فداکاری وترک دنیا
لازم دارد.
گرچه ٥٥ قرن دیگر
مهدی موعود
محمد و
سوشیانس سوم زردشت،
خود بنور
رحمان میرسد و
آغاز کننده نوع
فوق
بشریمیشود.
ودیگر سالکان نوع
فوق بشری خود
را، با هزاران
برابر عقل نوع
بشری، نیز
بنور رحمان
وحتی عرش ربٌ
برتر از رحمان
میرساند. و
همچنان کاملان
محمدی هر زمان
برای سالکان
خود نورقاﺌم را
دارند. که
اولیا شهود
قاﺌم و این
همانی قاﺌم
را برای سالکان
خود دارند.
وهمه ادیان سلوکی،
کلاسهای مقدماتی
ولایت محمدی، برای
رسیدن بنور
قاﺌم
میباشند. و
غیر طالبان لقای
قاﺌم، تمام کرامات
الهی نوع بشری
که نتیجه
تکاملات تولدات
پیشین وولایت
های قبلی و
بمقامات پیامبری
رسیده در
ولایتهای قبلی
خود را سوخت لذٍت
شکم و اطراف شکم
میکنند. و
مصرف تحقٌق
کرامات
بالقوٌه خود،
برای تولد بهتر
بعدی نمیکنند.
که اتلاف و
اسراف مینمایند.
لذا پس از مرگ
بکارماهای نسخ
ومسخ حقیر تر،
سقوط مقام الهی
روح خود را
مینمایند. تا
دوباره بنوع
بشری وهمین
سلوک الهی تا
قاﺌم را باید بنمایند.
که تنها هدف خداوند
از آفرینش هستی
وموجودات هستی
میباشد. تا در
نوع بشری
شایسته نوع
فوق بشری گردند.

امام عسکری
در حدیث ٠٢٧٢ میگوید
علمای شیعه
ولایت ما،
کاملان الهی
زنده وحسین ها
و محمدهای
زنده زمان میباشند.
که ضعفای شیعه
دارندگان استعداد
رسیدن بشعاع
انوار شهودی را
کمک براه الهی
میکنند. آنگاه
روز قیامت تاج
نورانی بر سر
دارند. و در
بازگشت بخلق
در خانقاه
ولایت خود
پادشاهی بر
دلهای چند
سالک خویش
مینمایند. که
بقول فردوسی چه
فرمان یزدان
چه فرمان شاه. و
یا در نوع فوق
بشری کرامات
بالفعل و
بالقوٌه نوع فوق
بشری بیشتری
دارند، که
میتوانند
باهمیٌت سلوک الهی
با (مهدویان
الهی)را درک نمایند.
و احساس مسؤلیٌت
نمایند وموفق گردند.
تاج اولیای الهی
بهاء و
نورانیٌت،
همان عنوان
بهاء الله
میباشد، که
بقاﺌم رسیدهاند.
و اختصاص بدین
بهاﺌی ندارد.
اگر ولیٌ الهی
بمعرفی
خداوند بسلوک
الهی
نپردازند،
وچون دیگر ادیان
ومذاهب غیر
سلوکی بقشری
گری وخود
پرستی، و بدتر
بآخوند پرستی پرداخته
اند.

امام صادق
در حدیث ٠٢٧٧ میگوید
همٌت اولیا در
شکستن
ناصبیان، در
شیعیان
طرفدار ما أهل
بیت از ملاﺌک
بهشت هستند. (
ناصبیان) را
سنٌیان
بشیعیان
میگویند و
شیعیان
بسنٌیان. ولی
هرکس از پیش خود
وسیله الهی و
معلٌم قشری
انتخاب میکند،
که ناصبی
خواهد بود. که
اگر مسلمان هم
باشد، باز
منافق با خدا
وپیامبر خود
میباشد. و
شیعه غیر سالک
مانند سنٌی غیر
سالک و غیر
پیرو راه خدا،
باز منافق با
خدا هستد. حفظ
شیعیان از
معایب آنها
درتعلیمات اخلاقی
و سلوکی بآنها
برای پاکسازی
روان میباشد.

امام باقر
در حدیث ٠٢٩٤ میگوید
ما ظرف و
ظرفیٌتهای
زیادی داریم،
که مملو از
علم و حکمت
میکنیم. که
تنها بقصد
رساندن آنها
بشیعیان
میباشد. که
عرفان نظری را
ترویج
میکنند، تا
مستعدان
بخواهند بسلوک
بپردازند. که
مبادا امور
الهی را نیز
از ظروف
ناصافی و
ناشایست
بگیرند. که
آخوندهای شیعه
و سنٌی غیر
سالک و ابلیس
شیطانی
میباشند .

امام صادق
در حدیث ٠٣٩٠
میگوید جدال
منطقی و بحث
کلامی بر
شیعیان ما حرام
است. که برای
سالکان با
شعاع انوار
حسینی و شهودی
خود حرام
میباشد، که
جدل منطقی
منحرف کننده
است. و جز پیر
کامل نماینده
خداوند برای سالک
نیست. هیچ آخوند
و مدٌعی علم و
حتی اولیای الهی
راستین زنده الهی،
شایسته دستور
بسالک نیست.
مگر پیر معرفی
شده خداوند که
دیگری از
احوال سلوکی
سالک خبر
ندارند. یا چگونه
پاکساطی کنند.

امام صادق
در حدیث ٠٤١٠
میگوید جدال نکنید.
همه که أهل
مدینه هستند،
یعنی دین اسلام
را دارند ودین
ورزی قشری
میکنند، ولی شیعه
با شعاع
تجلٌیات الهی
نیستند. که سالکان
از خداوند
شعاع توسٌل
عبادی خود را
میگیرند. و
طرفداری بدون
شعاع شهودی
اولیای الهی،
آنان را شیعه راستین
نمیکند. ولی
سنٌیان
راستین سنٌت سلوکی
پیامبر را
دارند وسلوک
با شعاع تجلٌیات
الهی را
دارند.

امام صادق
در حدیث ٠٤١٢ میکوید
که کودک شیعه
نیز میتواند
بپرسد، که امامت
کیست؟ که امام
امٌی سلوکی
مورد نظر
میباشد. که
اگر نگفت
امامش کیست،
محکوم منطقی است.
و نیاز بعلم
فلسفه ومنطق
نیست. در سطح نوع
بشری اگر درست
بگوید، در سطح
نوع فوق بشری
درست نخواهد
بود.

امام باقر
در حدیث ٠٤٧٤ میگوید
مقام شیعیان
دارای شعاع
انوار شهودی
را، از روایت آنها
و از شهودهای
آنان بشناسید.
که چقدر فهم
الهی دارند.
که متناسب
شهود بالاتر
فهم الهی بیشتر
را دارند. ونه
فهم علوم فیزیک
و امور
اجتماعی. و
هرچه که مربوط
بنوع فوق بشری
است، که هنوز
بشر نا مفهوم است
زیرا در حیوانیٌت
نوع بشری هستند.

امام صادق
در حدیث ٠٤٨٢ میگوید
حفظ چهل حدیث
ما کند،
خداوند روز قیامت
اورا فقیه و
عالم و بدون
عذاب مبعوث
میکند. که شاهدان
عرش رحمان
بازگشته (فقیهانه)
که در یک
پگاهی
سحرگاهی، آخر
شب قدر سالک
با مرگ قبل از
مرگ بنور
قاﺌم رسیده
اند، وبا عرش
رحمان بخلق
بازگشته، که
قیامت آنها با
شهود قاﺌم بوده
است. و الاٌ
بدون بازگشت
بخلق، شاهد
قاﺌم شش هزار
سال بعد در
نوع فوق بشری،
همچنان وظیفه
محدودیتهای عقلی
و مجازاتهای
سلوکی و
قهقراهای
حقیر احتمالی
را دارند. که
بولایت مهدی
ملحق نگردند. هرکامل
حسینی نور صورت
شهودی او برای
سالکانش
بمعرفی خداوند،
شیعه ولایت
محمد و علیٌ
است، و فرزند الهی
آنان میباشد.
که عدم عذاب
در معصومیٌت
اولیای الهی بازگشته
بخلق میباشد.

امام صادق
در حدیث ٠٥١٨
میگوید چیزی
را که ببینی
تا بدانی،
بهتر از آن
است که ده
روایت شنیده
باشی. و بگوﺌی
چهل حدیث در
شنیدن
وخواندن باشد.
و خواسته
خداوند رسیدن
بشهود حدٌ أقل
چهار شهود تا
مقام مرتضوی
الهی، بهشتهای
الهی یافتن در
شهود است. و با
هفت شهود
پیامبرگونه بخلق
بازگشت دارد.

امام باقر
در حدیث ٠٥٥٩
میگوید
مقامات شیعیان
شهودها بسته
بروایت
رؤیاﺌی
شهودهای آنان
میباشد. که
معرفت و
دانستن و
(درایت) مهمتر
از شنیدن هر
مطلبی است. که
مؤمن اوم
کننده را بأوج
کمالات
میرساند. که
هزاران حدیث و
آیات را
دانستن
نمیرسانند.
بلکه مسؤلیٌت
بیشتر از نظر خداوند
میسازند. امام
باقر شیعیان
ولایت را تنها
ملاﺌک و
أنبیا،
وکسانی که
خداوند قلب
آنان را
آزمایش کرده
اند، در فهم
ملاﺌک ومراتب
الهی وشهودی
هستند. و
أنبیا خود
کاملان الهی
میباشند. و
آزمایش شدگان
الهی سالکان
رسیده
بمرزهای آخر
شهودهای الهی
تا نور قاﺌم، و
حدٌ أقل در
شهود مرتضوی
است.

امام صادق
در حدیث ٠٦١٨ میگوید
که پیامبران
اولی العزم
فضیلت بیشتر
از یاران پیرو
خود دارند. که حتی
برتر از
گذشتگان
هستند . وما
ولایت وارث
محمد هستیم.
یعنی دارای
شهود تجلٌیات
الهی وحکمتهای
عقلی محمد از
سطح عرش رحما
ن است، و
شیعیان ما نیز
چنین هستند.
اگر سالک با
شهود نور حسینی
پیر کامل
بمعرفی
خداوند باشد.
و یا مراتب
شهودی تا عرش رحمان.
ولی شیعیان غیر
سالک منافقان
تشیٌع و علیٌ
و ولایت
هستند. که با
عبادات باطل
خود شرک بیشتر
میکنند.

امام صادق
میگوید
خداوند ما را
از سطح (عِلٌیین)
بسیار بالا
آفریده، که در
سلوک آفرینش
وتولد دوم با
شهود عرش رحمان
دارند. و
ارواح ما از
مراتب بالا
هستند وشیعیان
نیز چنین
میباشند. اگر شعاع
انوار شهود
ولایت را پیدا
کنند. حتی
شهود حسینی
اول سالک پس
از مرگ سالک
اط کارماها
نجات دارند. و
با کرامات بیشتر
در نوع بشری
متولد میشوند.
که شاید
بشهودهای
بالاتر برسند.
هر شهودی را در
یک تولد بشری
میتوان کسب کرد.
واینک بعد از
تکرار
شهودهای قبلی،
که از تولدات
پیشین دارند
باز شهود تازه
برتر دارند که
پس از پنج
سشهود
مقدماتی آل عبا
بنور قاﺌم
میرسند.

امام باقر
در حدیث ٠٨٢٦ میگوید
خداوند از شیعیان
ما پیمان
ولایت گرفته
بوده است. چه در
تولد قبلی
آنها، که با
آخرین شهود
نور الهی خود
عهد الست
داشتند، که
اینک باید
بدان وفا کنند.
و یااینکه پیام
سلوکی داشته،
که با نور
صورت شهودی
حسینی بمعرفی خداوند
توسٌل عبادی
دارد تا بنجات
برسد. در (عالم
ذر) یعنی در
تولدات قبلی
روح انسان
است. که با
ولایتهای
مقدماتی شهود داشته
است. و لذا اکنون
با کرامات
بیشتری
متولٌد شده،
عقل و زیباﺌی
و احوال دیگر
دارد که امام از
(طینت) میگوید.
یعنی در ژنتیک
روحی قبل از تولد
کنونی. و امٌت
محمد اوم
کنندگان سالک هستند.
و( سایه های
ولایت) در
عزلتگاه و
سایبان سالکان
ویا در خانقاه
پیر میباشد.
که آنان را از
لحن گفتارشان
میشناسیم.

امام باقر
در حدیث ٠٨٢٩ میگوید
دشمنان ولایت
ما بما ناسزا میگویند،
پس نخواهند توانست
از شیعیان ما
باشند. زیرا
انسان متنفٌر
از چیزی امکان
محبٌت بعدی آن
را ندارد. که
سلوک الهی در
عمل تنها عشق
ورزی با ولایت
ووسیله الهی
زنده میباشد.

امام صادق
در حدیث ٠٨٤٤ میگوید
شیعیان ما سه
بلا دارند. که
اگر گرفتار آن
شوند بجاﺌی نمیرسند.گداﺌی
و پرسش از غیر
ولیٌ الهی خود
در امور دینی،
و نیز مفعول
جنسی بودن. و نیز
چشمان آبی
داشته که
رفتاری خشن
دارند.ومنظور
حالت سرکشان
مخالف که چشم
دریده هستند.

امام صادق
در حدیث ٠٨٦٨ میگوید
اطفال شیعیان
ما بپدران خود
ملحق میگردند.
تنها در سلوک
الهی فرزند
الهی میشوند.و
در نوع فوق بشری
بهم ملحق میگردند.
و اولاد اولیای
الهی تنها سالکان
موفق هستند نه
اولاد جسمانی.
و( آقا زادگان)
آخوندها که
مخالف نظر
سلوکی پدران
خود نیستند.

امام باقر
در حدیث ٠٨٩٣ میگوید
پیامبر در
معراج آسمان هفتم
و شهود عرش
رحمان، در مرحله
دوم شهود عرش
رحمان، اطفال
شیعه را در
آنجا دیده
است. نه
اطفالی که در
کودکی مرده باشند.
چون تولد
کنونی در
سرنوشت این
اطفال کمبود
کرامات از
تولدات پیشین
آنان بوده
باشد. در هر
حال سالکان در
حال سلوک با
اولیای الهی
خود هستند. که اینک
از سطح عرش رحمان
بوسیله پیر
حسینی تعلیم
میگیرند.

امام رضا
در حدیث ١١٤٠ میگوید
(توحید) همان
است که شما در
آن مشغول هستید.
سلوک الهی و
یگانه شدن
سالک با صورت
شهودی پیر
حسینی خود، تا
شهود برتر
بعدی. و لذا شیعیان
تنها مسلمان
حقیقی هستند.
و سالکان با
ولیٌ الهی نیز
شیعه راستین هستند
که بهر شهودی
رسیده باشد.

امام رضا
در حدیث ١٣٠٧ میگوید
روز قیامت
پیامبر دست
بدامان خدا، و
ما دست بدامان
پیامبر، و
شیعیان ما دست
بدامان ما هستند.
که با پنج
شهود آل عبا در
قیامت نور
قاﺌم، شهود
ششم را دارند .

امام صادق
در حدیث ١٤٢٨ میگوید
هر طفل متولد،
ابلیس أهریمن
در کنار او منتظر
است. و خداوند
اطفال شیعه ما
را که استعداد
سلوک الهی دارند،
ابلیس را دور
میکند. که از
شیطان بزور
انگشت در دبر
آنان میکند،
ویا در فرج
دختر، که آنان
را مفعول یا فاحشه
مینماید. لذا طفل
متولد گریه میکند.
آنگاه با محو و
اثبات بعدی در
سلوک با
خداوند است.
که محو از صفات
منفی و یا
اثبات صفات
مثبت و نیکو و
در سلوک مینماید.
زیرا( امٌ
الکتاب) با
خداوند است.
نه اینکه
خداوند در
کتابی قبلا نوشته
باشد. که
برحسب آن هستی
جهان را اداره
میکند. (کتاب)
مکتوب ومقرر
الهی برای
سلوک الهی در
نوع بشری و
تمام انواع
قبل بشری و
بعد بشری،
تکامل روح در
فرمان (کن
فیکون)
میباشد. که
اوم و سلوک
الهی وظیفه
سرنوشتی
ومکتوب ژنتیک
روحی انسان
است . گرچه بدون
عقل و استعداد
تکامل طبیعی
ونوعی را
دارد. که در
تولد بشری
بهتر با عقل و
کرامات
بالفعل کافی
درک اهمبٌت
سلوک الهی را
مینماید . پس
سرنوشت طفل
بازیچه ابلیس
و آخوند
درلباس ریاکاری
شده است. و یا
دارای استعداد
سلوک که در
حمایت خداوند
میباشد. ادامه
احوال آنها
منوط بسلوک الهی
است. که شرایط مثبت
برای نوع
بالاتر فوق
بشریآنگاه (بدای)
الهی در روح فردی
پیدا میشود. و
یا قهقرای
کارماﺌی
تکرار گذشته
ها را برحسب
گناهان کمٌی وکیفی
مینمایند. ولی
ابلیس واقعی
نفس امٌاره
هوسباز خود
انسان آلوده
روان، با صورت
حیوانی نوع
بشری، و
بقایای صفات
انواع حیوانی
پیشین، و حتی
صفات انواع گیاهی
ومولکولی، که یک
روح از قبل
داشته،
وآثارش در
روان کنونی
هست. و نیز
آخوند قشری
مذهبی که خدا
جویان را
منحرف میکنند.
گرچه أهریمن
طبیعت و طینت
خود غیر سالک
همه چیزها را
بپاﺌین
میکشد.

امام باقر
در حدیث ١٨٠٢ میگوید
ما ولایت و
شیعیان ما، یا
کاملان الهی و
سالکان ولایت از
طینت و گل
وجودی (
عِلّیین)
بالاتر های الهی
آفریده شده
ایم. و دشمنان
ما، ولایت های
هر فقیه غیر سالکان،
چه سنٌی یا
شیعی ودر هر
دینی غیر سلوکی،
از طینت وگل وجودی
دیوانگان
آفریده شده
اند. که از گل
سوخته جهنٌمی
است . در واقع
گل وجود، طینت
و ژنتیک روحی
انسان، نتیجه
تکاملات فراوان
انواع جمادی و
گیاهی وحیوانی
و بشری است. که
بطور طبیعی
بالا آمده، تا
در ولایت آدم
اولی العزم
هشت هزار پیش
از این، و سپس میترای
نوح و بودا و
زردشت ومسیح،
هر بار یک روح
در کرامات
وعقل برتر
شهود برتر
خود، تولد
بهتر بشری شده،
تا در ولایت
محمد تجدید
مراتب شهود
قبلی،که بنام پنج
تن آل عبا را
دارند. آنگاه
در سلوک با
عقل وکرامات
بالفعل وبالقوٌه
بیشتر، وبا تخلیه
وتحلیه تا
تجلیه های هفتگانه،
خود را
بکمالات هفت هزار
سال نیامده بجلو
میاندازد و
سبقت میگیرد،
که یک شبه ره صد
ساله میرود، و
با عشق و
ایمان و صبوری
و تسلیم بوظایف
لازم دیگر، با
ولیٌ الهی خود
بنوع فوق بشری
آینده
میرساند. پس
اکنون
مستعدان را
میتوان با ذات
و طینت و
ژنتیک روحی بهتر
بولایت الهی
رساند. و
بالعکس در کم
کاری یا
منحرفین قشری،
که درجاتی از
بیماریهای
روانی و جنونی
خودپسندی و
عشق بجهل و
عقل حیوانی خود،
محروم از
تکامل بیشتر
شده، و آماده
قهقرای
کارماﺌی پس از
مرگ میشود. که صدها
هزار سال وحتی
میلیونها و
بیلیونها سال
عقب می افتند.
که برای خداوند
و طبیعت وفطرت
و أصل روح
فردی منبع الهی
دارد.و گذر زمان
معنی ندارد.
ولی هر بار با
بلایای بیشتر
و سخت تری
خواهند بود.
که نمی خواهند
عشق بورزند
وبا معرفت و
صبوری تسلیم برتران
الهی خود
شوند.

پیامبر
در حدیث ١٨٠٣ میگوید
در بهشت فردوس
چشمه آبی
شیرین چون عسل
هست، که طینت
ما ولایت را
از آن ساختند. و
شیعیان ما نیز
از آن ساخته
میشود. پس هرکس
از آن آب وگل
نداشت از
شیعیان ما
نیست. و پیمان
قبلی با ولایت
علیٌ را
نداشته است.
که عهد الست
تولد پیشین با
شهود چهارم
مرتضوی ایلی و
ایلیا بوده است.
تا با مقام مصطفوی
پیمان مجدد
سلوکی داشته
باشد. شیعیان
بشرط تأمین شرایط
لازم تا شرط کافی،
و حدٍ کفایت
در پاکسازی از
نظر داوری
الهی است، که طینت
الهی وفوق
بشری و عضویٌت
در أهل بیت
محمد وعلیٌٍ
زنده ای
دارند.و برای
چند سالک خود
پیامبر
میگردند. دیگران
که عهد الست و پیمان
قبلی با ولایت
نداشته اند،
هم اکنون نیز ندارند.
و در تولد
پیشین نیز
بشهود مرتضوی
نرسیده بودند.
که درک اهمیٌت
امور شهودی
ومینوی قاﺌم
و عرش رحمان
را داشته
باشند. و( محو و
اثبات) خداوند
درسالکان
مطرح است. که
در سلوک تزکیه
نفس وتخلیه
محو الهی از صفات
منفی میشود. و
یا تحلیه بصفات
نیکوی الهی،
برای تثبیت
خداوند در
ژنتیک روحی
پیدا میکنند.

امام باقر
در حدیث ١٨١٢ میگوید
ما ولایت از طبقات
بسیار بالای
الهی آفریده
شده ایم. که همان
طبقه هفتم
شهود عرش رحمان
میسٌر برای نوع
بشری است . تا
در عهد مهدی موعود
و کشف نور رحمان
طبقه بالاتری
الهی برای مهدی
ومهدویان
کامل در جهان پیدا
شود . وهنوز طبقات
بالاتر تا
خداوند الله
تا آبدیٌٍت
بادیان وانواع
فوق بشری، وعقلها
واخلاق و
کرامات عظیم
تر وعظیم تر
در پیش هست. و
تمام ارواح موجودات
أتمی وتحت
أتمی، وتمام موجودات
گیاهی وحیوانی
فصول فراوان
نوع بشری،
باید بهمین طبقات
عالیه الهی
ولایت و با
سلوک الهی
برسند که
خواهند رسید.
ولو بقیمت کارماهای
حقیر قهقراﺌی
جهنٍمی جهان،
در نسخ ومسخ
وفسخ و رسخ
ووسخ های
متناسب
گناهان و
انحرافات
ارواح بشری غیر
سالک و قشری مذهبی.
(علوٌو
علیٌین) و
بالاﺌی های الهی
ومعراجهای
شهودی و عقلها
وکرامات الهی
بالاتر
بتدریج باید
بانسانها
برسد. وروح القدس
شهود قاﺌم
اکنون بالاترن
سطح الهی در
کمالات
وکرامات و
برتری های
الهی میسٌر برای
نوع بشری است.

امام جواد
در حدیث ١٨٨٢ میگوید
مؤمن وکامل
الهی مخالفتی
با دستور الهی
ندارد، عقوبت الهی
ندارد. زیرا پاکروان
ومعصوم، و خود
نیز محمد
وعلیٌ زنده ای
برای سالکان
خود میباشد.

مولا علیٌ
در حدیث ٢١٨٢ میگوید
شیعه ما بر
خلاف دستور
پیر کامل الهی
خود عمل کند و
بمیرد، دوچار
بلایای سختی
میگردد. مگر پاکسازی
سخت تر روان
آنها شود. چه در
وقت مرگ سخت، ویا
در کارماهای
نسخ ومسخ
حیوانی بجهان.
زیرا ارواح
باید پاکروان
در حدٌ کفایت،
بلقای الهی خود
در شهود قاﺌم
برسند. و یا در
تولد نوع فوق
بشری و بی
نهایت انواع
فوق بشری که در
پیش هست .وبا کسب
این همانی
مراتب شهودی
خود، بلقای مراتب
الهی بالاتر
میتوان رسید. ولی
هنوز بالله
رسیده نشده. چه
رسد که بفرض محال
در أبدیٌت
بنور الآنوار
الله
آهورمزدا
بتوان رسید که
هنوز بخداوند هو
بیرون از هستی
ها رسیده نشده
است. که معنی(
الله و آهو)
این است که
باله رسیده
ولی بخداوند
هو نرسیده
اند. جهان
وجودی( لاهوت) الله،
و (هاهوت ) عالم وجودی
خداوند هو.
باز بمعنی این
مشهود فرضی همان
( آن) نادیده درضمیر
غایب مفرد نیست.

امام حسین
در حدیث ٢١٨٣ میگوید
بهترین
خویشتن داری
از گناهان
شیعیان سالک خود
میکنیم. که سریعتر
از گناه و
جزای گناه،
عکس العمل
طبیعی گناه
چیز مادی نیست
. آثار رزق
الهی و سلوکی
سالک جبس
میشود. ومرگ او
نیز سخت تر
میگردد .که سالکان
عذاب و
پرسشهای روز قیامت
را هم اکنون
در عزلت سلوکی
دارند. که قیامت
انسان همان
روز شهود قاﺌم
روح القدس
میباشد .که پس از
مرگ اگر تولد
نوع فوق بشری نبود،
منطقا در مسخ
حیوانی تکرار گذشته
ها در آینده
ها برای عذاب زندگی
حیوانی خواهد
بود .

امام صادق
در حدیث ٢٦٠٠ میگوید
روز قیامت
شیعیان علیٌ
سیراب، و با
نور صورتی سفید
محشور ومتولد
میشوند. و در
خانه علیٌ در
روز قیامت صورتهای
سیاه و تشنگی
داﺌم را
ندارند. که
مناسب سالکان
در شهود قاﺌم
و بازگشت بخلق
را دارند. که
نور الهی صورت
اولیا وسیله
توسٌل عبادی
چند سالک خود بمعرفی
خداوند میباشد.
ولی روز قیامت
دشمنان ولایت
یا مخالفان
سلوکی بخصوص
قشری های مذهبی،
و بدتر
درشیعیان قشری
مشرک، تولد در
مسخ حقیر
ترحیوانی را
دارند. که
صورت سیاه و
همیشه تشنه
بدون آب، در
صحراهای
سوزان سرگردان
هستند. که
قتلگاه آنان
نیز همان مردابهای
متعفٌن میباشد.
ولی کاملان
الهی در تولد نوع
فوق بشری، با
هزاران برابر
عقل نوع بشری
خود، آن چنان
رفاه زندگی
خواهند داشت.
و قطعا در
مقابل
امتیازات جدید،
وظایف تازه ای
با ولایت زمان
خود خواهند
داشت. که در
ولایت مهدوی
بنور رحمان
وحتی عرش ربٌ
برتر از رحمان
میرسند. که
چهارصد هزار
سال انتظار
بهشت سوم
انتظار عرشی خود
را دارند. که
کاملان ولایت محمدی
هفت هزار سال انتظار
عرشی دارند.
ومسیح شش صد
سال بهشت سوم انتظار
عرش جبرﺌیل خود
را
داشت.ومسیحیان
برای ٦٦٦ رقم
مقدس خود میگویند
ومیترسند. که
تکرار اهمیٌت
شهود ششم مسیح
است.

پیامبر در
حدیث ٢٦١٢ بعلیٌ
میگوید بشارت بتو،
که تو نیز
بشارت
بدیگران سالک خود
شیعیان ولایت بده.
که در مرگ قبل
از مرگ ،برای شهود
نور قاﺌم،
وحتی برای مرگ
طبیعی حسرت و
رنجی نخواهند
داشت که غیر
سالکان دارند.
وحشت قبر در
عزلتگاه
سلوکی را
ندارند. که تن
هر موجودی قبر
روح است. و چون بمیرند،
گوﺌی خاک را
از خود تکان
میدهند و
بیرون میآیند.
پاک از عقده
های روان
آلوده و سرشار
از کمالات
الهی وملکوتی روح
القدس، که با شهود
عرش رحمان پیامبرگونه
بخلق باز میگردند.
و تنها برای
چند سالک
احتمالی خود.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٦١٣ میگوید
من و شیعیان
من روز قیامت بر
منبر و تریبون
هاﺌی از نور
قرار داریم.
که با عقل وحکمتهای
الهی در
بازگشت بخلق
هستیم. چه رسد
که انوار
شهودی ولایت
تا عرش رحمان
را دارند.
آنگاه
فرشتگان بر ما
میگذرند و سلام
میکنند. که سالکان
هریک صاحب مقامات
شهودی
ولایتهای پیشین
خود را دارند.
که کاملان
زردشتی تا نور
مرتضوی، و
مسیحیان کامل با
نور مصطفوی،
خود عهد الست
لبیٌک گفتن
بتجسٌم انسانی
همان نور شهودی
آخرخود، ودر
تولد بعدی
سلام کنند
وتسلیم گردند
ودر صلح باشند.
تا خود نیز بمراتب
نور ولایت
محمدی قاﺌم
برسند. که با
مهدی بنور
رحمان خواهند رسید.

پیامبر درحدیث
٢٦١٦ میگوید
مردگان خود را
تلقین بذکر لا
اله الاٌ الله
کنید. که در وقت
دفن میٌت. که در
حیاتش ذکر و
یاد خداوند میباشد.
که انسانهای
غیر سالک مرده
از نظر الهی
سرنوشت مسخ حیوانی
را در ذات ژنتیک
روحی خود
دارند. که اعتناﺌی
بسلوک نکرده
ویا ترک صلات
و سلوک دارند.
باید بفهمند که
(توحید و سلوک )
الهی چه
اهمیٌتی الهی دارد.
که آنگاه پس ار
فهم در عمل
بتوحید و سلوک
الهی و با کمک
یک ولیٌ الهی
بمعرفی خداوند
بپردازند. تا
پس از تخلیه وتحلیه
بتجلیه های الهی
برسند.

امام صادق
در حدیث ٢٦١٨ میگوید
روز قیامت این
ندا شنیده میشود،
که عاشقان علیٌ
کجا هستند؟
آنگاه هریک از
عاشقان از
درٌه
وعزلتگاه خود بیرون
میآید. در روز شهود
قاﺌم قیامت
سالک ولایت محمدی
است ،که شاهدان
مرتضوی شهود
چهارم دعوت
میشوند. که
برای عبور ار
مرگ قبل از مرگ
با شهود صورت مصطفوی،
خود را بروز
قیامت خود دیدار
قاﺌم برساند.
ومانند ابن عربی
عارف سلوکی با
غیر ولایت علیٌ
نباشند.آنگاه بگفته
خودش چون
بدیدار پیامبر
رسیدم ،کتاب فصوص
الحکم را
بدستم داد. و
گفت آنرا
بنویس. ولی او
بدیدار قاﺌم
نرفت. که شهود
مرتضوی و قبل
از آن شهودهای
حسینی وحسنی وفاطمی
را نداشت. تا
خداوند با
امثال آنان چه
مشیٌتی داشته
باشد. گرچه بقول
مسیح که گفت،
غیر از من
هرکه گفت مسیح
و نجات یافته هستم،(
دجٌال) دروغ گو
و دغلکار میباشد.
و پیامبر نیز گفت
که بدون شهود مرتضوی،
مسیح دجٌال را
دارند. که خود
تصوٌر شهود مرتضوی
را دارند. که کلام
محمد را تأیید
کرده باشند.
ولی باز با
شهود مرتضوی
دجٌال روبرو
هستند. آنگاه
باحضور
عاشقان،که
روح از تن
مؤمن سالک
بیرون میرود.
که خود بهشتی
میباشد که نور
قاﺌم را
دارند. ویا حتی
در مرگ طبیعی کاملان
الهی، که برای
نوع فوق بشری ببهشت
انتظار هفت هزار
ساله خود میروند
. ها در گذشته سالکان
در درٌه ها و
بنقاط دوردست با
کمی آب
میرفتند، تا
مانعی برای تمرکزات
وحضور ذهنی نور
پیر الهی خود
نداشته باشند.

امام صادق
در حدیث ٢٦٢٨ میگوید
من بعنوان
ولیٌ و پیر
الهی چند سالک
خود ، دوست دارم
که عطر شما را
استشمام کنم.
که معمولا بوی
عرق وخستگی
عزلتگاه
سالکان هست.
که امام دیدار
سالک خود را
با خبر پیروزی
رسیدن بیک شهود
بالاتر
میخواهد. گرچه
در خانقاه پیر
با غسل وشستشو
و معطٌر میروند.
که فضای پر از
بخور ودودهای معطٌر
دارد. وحتی امام
در (حضور ذهنی) سالکانش
بوی آنها را احساس
میکند. که واقعیٌت
حضور پیر را
در دل سالک میرساند.

پیامبر در
حدیث ٢٦٤٥ میگوید
بشارت بتو
علیٌ، که دوستدارانت
روز قیامت و
شهود نور قاﺌم
در مرگ قبل از
مرگ ویا مرگ طبیعی
با ما مبعوث
میگردند. چون اولیای
الهی بازگشته بخلق،
بعثت ورسالت
الهی دارند.
ویا در بهشت
سوم هفت هزار
سال انتظار عرشی،
و یا در تولد نوع
فوق بشری در
ولایت مهدوی و
برای رسیدن
بنور رحمان،
که پادشاهان مقتدر
خواهند بود.
که کاملان الهی
ملک وپادشاه هستند.
که فرمان
یزدان همان فرمان
شاه الهی سالک
است. که خداوند
بوی معرفی کرده
باشد.

امام عسکری
در حدیث ٢٦٤٨ میگوید
(حدیث غاشیه)
که در غشاء و
پوشش مستور است،
همان حدیث
قیامت و شهود نور
قاﺌم در
سالکان ولایت
محمدی، شاهدان
شهود مرتضوی ومصطفوی
است. که (نصب) و
بت درحضور
ذهنی صورت مرتضوی،
علیٌ در حیاتش
وشهود چهارم
او در زمانهای
بعدی را
داشتند. که سالک
بدان عامل و(
ناصب بدان) بود.
ویا راست قامت
در عبادات با
وسیله الهی خود
بود. که بقول قرآن
هیچ لغو و
کلام باطلی شنیده
نمیشود .که سالک
جز حقایق الهی
و سلوکی ندارد.
و مزاحمتهای
آخوندهای
مشرک قشری
ومذهبی نیز
شنیده نمیشود.

پیامبر در
حدیث ٢٦٥٢ بعلیٌ
میگوید اگر
کسی گفت که
محمد را دوست دارد
ولی علیٌ را دوست
ندارد، پس
بدروغ از
محبٌت من
میگوید. که
روز قیامت روز
شهود قاﺌم
دوستداران تو
نداﺌی از باطن
عرش دارند. که
بنور قاﺌم و
عرش رحمان میرسند.
که با أزواج خود،
سالکان احتمالی
آینده آنها
وارد بهشتهای الهی
میشوند. ولی نه
زنان ونوکران
آنها که سلوک الهی
نکرده ونمی
کنند. که هرکس
بهشت مقام
تکاملی و
شهودی خود را
دارد. در بهشت نوع
فوق بشری
آینده باهم
اجتماع و جمع
و یگانه
هستند.
خانواده بشری پیامبر
و امامان و
اولیا مطرح نیست.
که خود فریبی میکنند
که سلوک الهی نمیکنند،
و بخدمات بشری
اولیا اکتفا میکنند.

پیامبر در
حدیث ٢٦٥٣ میگوید
یا علیٌ هرکس
تورا دوست
نداشت، با ما
در روز قیامت
نخواهد بود.
که روز شهود
قاﺌم ونجات از
نوع بشری را
ندارد. تا در
بهشتهای
گوناگون الهی با
پیامبر
واولیای خود
باشد. محبٌت علیٌ
کلید ورود بشهود
مصطفوی ونور
قاﺌم و بهشتهای
الهی میباشد.
وآغاز از پیر
کامل بمعرفی خداوند،
میتوان بشهود چهارم
مرتضوی رسید.
که پیر الهی مقام
حسینی پنج تن
ولایت محمدی
را دارد .

پیامبر در
حدیث ٢٦٧٧ میگوید
هرکس علیٌ را
دوست داشت مرا
دوست دارد.
یعنی هرکس بشهود
صورت در حجاب
نور مرتضوی
رسید بود،
شانس رسیدن بشهود
مصطفوی را دارد.
و با عشق بمولا
و آینده برتر
است، که سالک
بدون تأخیر
وترسی، از پرده
مرگ قبل از مرگ
میگذرد که
بنور قاﺌم میرسد.
و با شهود عرش
رحمان
احتمالا با
بدای الهی بخلق
محمدی تازه
نفس باز
میگردد. که برای
چند سالک خود
محمد وعلیٌ
زنده، وقرآن
ناطق او میباشد.
و بقول پیامبر
ورود دخول ویا
(ورد نوشیدن)
از حوض کوثر
بشرط محبٌت علیٌ
میباشد. که شانس
کسب عقلهای
الهی مراتب الهام
بخش عرش رحمان
را نیز در
بازگشت بخلق دارد.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٦٨٥ میگوید
شیعیان ما که عالم
بشریعت
وطریقت ولایت
ما باشند،
ضعیفان شیعه
ما ومستعدان
سلوک را از
تاریکی جهل
نجات بدهند،
روز قیامت نور
برسر دارند.
که همان نور صورت
شهودی اولیای
الهی، برای حضور
ذهنی سالکان
احتمالی میباشد.
که وسیله الهی
آنها برای توسٌل
عبادی است .
تاریکی عقلی
نوع بشری،
نسبت
بروشناﺌی
عقلی ولایت و
عقلهای نوع
فوق بشری
میباشد.

امام رضا
در حدیث ٢٦٨٦ میگوید
روز قیامت
بعابد میگویند،
که تو بفکر
خودت بودی. که
همان سالکان میباشند،
که هدفی جز
نجات شهودی
خود را ندارند.
و غیر سالکان
بباطل
عباداتی دارند.
چون وسیله
الهی برای
رساندن دعا
وعبادتشان را
بخداوند
ندارند. ولی عارف
کسی است. که
بفکر دیگران
است . که
گروههای زیادی
را ببهشت
سلوکی هدایت میکنند.
و آموزش دیگران
میدهند. که
عٌلٍت تفاوت مقامات
الهی عارفان
را خواهد
ساخت.

پیامبر در
حدیث ٢٦٩٢ میگوید
روز قیامت ،من
و علیٌ سوار
بر شتر هستیم که
ببهشت مبرویم.
و دیگران
پیاده میروند.
زیرا دیگران
مقامات شهودی
مرتضوی ومصطفوی
بالاتر را
ندارند.
دارندکان
شهودهای مقدماتی،
رهروی آینده
آنها در جهان
ادامه دارد.
که اولیای نوع
فوق بشری،
بجای شتر که
برای اعراب
قابل اهمیٌت
بود ، سوار
موشکهای فضاﺌی
خواهند بود.
که بعمق
کهکشانها
سریعتر از نور
حرکت میکنند.

پیامبردر
حدیث ٢٦٩٩ بعلیٌ
میگوید، طوبا
و خوشا بسعادت
تو علیٌ. که با
تعیین
جانشینی
ولایت در غدیر
خم، این آیه
قرآنی رسید.
که امروز دین شما
را تکمیل
کردم. که
ولایت علیٌ
همه نیازمندیهای
شهود محمدی را
دارد. و (طوبا) درخت
معرفت(
یوتیبا) که
نیز درخت نقش
فرش عرش رحمان
است. شاهدان
آن صحنه
الهامات لدنٌی
مورد نیاز
سالکان خود را
دارد.

امام صادق
در حدیث ٢٧٠٧
میگوید روز قیامت
افراد را بنام
مادرشان صدا
میزنند. که در
معلوم نیست
پدرشان چه کسی
باشد. شیعیان علیٌ
که بنام پدر،
یعنی پیر کامل
حسینی است.پیر
وی نیز درحکم
مادر الهی
سالک است.علیٌ
را صدا میزنند.
که زنا زاده
ای بین آنها
نیست. و
پیامبر
مخالفین سلوک الهی
را زنا زاده
میخواند. حتی اگر
آخوندی فاسد
مادرشان را
بعقد پدر کرده
باشد. و معلوم
نیست چگونه
آخوندی
میتواند کسی را
حلال زاده نماید.

پیامبر در
حدیث ٢٧٠٩ میگوید
یا علیٌ از
خدا پنج صفت
برای تو
خواستم که داد.
پرچمدار
ولایت من که پرچم
الله أکبر
است. و فلاح و پیروزی
بهشتی با آن پرچم
هست .بهشتهای
چهارگانه و
چهارگونه .

مولا علیٌ
در حدیث ٢٧١٠
از پیامبر نقل
میکند، که
جبرﺌیل بمن گفت
تو و شیعیان
أهل بیت تو
روز قیامت
باهم هستند.
که همگی شهود
قاﺌم را
دارند. و
بازگشت
پیامبر گونه
بخلق وکمال نوع
فوق بشری
آینده. که أهل
بیت شایسته
شدکان وأهلی
گردیده بیت
وطریقت سلوک الهی
ولایت است .

پیامبر در
حدیث ٢٧١٢ میگوید
روز فرار
انسان از والدین
و همسر خود،
روز قیامت است.
مگر کسانی که
ولایت علیٌ را
داشته باشند.
که با شهود مرتضوی
ونور قاﺌم
باخانواده
الهی خود
میباشد. و
سالکان واصل
ولیٌ نیز از
اولاد الهی او
میباشند.و
سالکان نجات
نیافته درحکم زنان
مطیع او هستند
حتی اگر مرد
باشند.

امام
عسکری در حدیث
٢٧١٦ مجازات
منکران قرآن
را همان
مجازات
خطاکاران
میگوید. که
منکر ولایت
وسلوک الهی
میباشند و نه
کتاب قرآن عثمان
.

امام باقر
در حدیث ٢٧٢٩ در
باره تبدیل
صفات زشت
انسان ( سیٌآت)
بصفات نیکو
و(حسنات)
میگوید، مؤمن
در روز قیامت
است. که حتی
گناهانی که خود
معترف است بدون
مجازات
میباشد . زیرا
معصوم در
بازگشت بخلق میباشد.

امام صادق
در حدیث ٢٧٣٥ میگوید
روز قیامت
محاسبه
شیعیان ما با
ما میباشد.
برای شهود
قاﺌم قیامت
سالکان است،
که داوری پیر
کامل و مراتب
تجلٌیات شهودی
بالاتر تا
مقام مصطفوی،
شایستگی روح
سالک را برای
دیدار نور قاﺌم
نظر میدهند. که
همان نظر خداوند
میباشد. و
اکنون بدان
رسیده و نجات ازنوع
بشری دارند
ونه بعدا.

پیامبر در
حدیث ٢٧٤٥
میگوید علٌت
لغزش نداشتن
پا در عبور در
روز قیامت،
همان محبٌت أهل
بیت علیٌ است.
پیر کامل
حسینی تا شهود
مصطفوی.

امام صادق
در حدیث ٢٨٧١ میگوید
ما گواهان شیعه
خود هستیم. و
شیعیان ما نیز
گواهان مردم.
و یا گواهی
سلوک و
شهودهای شیعیان
که پاداش آنها
است.. شیعیان
یعنی کاملان
با هفت شعاع
شهودهای
ولایت محمدی
،که پیر و
معلم ووسیله
توسٌل عبادی
سالکان دیگر هستند.

پبیامبر ر
حدیث ٢٨٩٦ میگوید
روز قیامت
کلیدهای بهشت
بمن داده میشود
.که با شهود
مصطفوی بنور قاﺌم
و عرش رحمان
میرسد، که
آغاز بهشتهای
نوع فوق بشری است.
آنگاه من
کلیدها را
بعلیٌ میدهم
،که شیعیان خود
را وارد بهشت کند.
که شهود
مرتضوی لازم
برای رسیدن بشهود
مصطفوی
میباشد. وحتی برخی
پیر کامل
حسینی و
فاطمی، رضایت
وداوری آنها لازم
برای رسیدن بشهود
مرتضوی و
داوری او
میباشد. که
کلیدهای بهشت
مقامات خود را
دارند وهمه
بهشتهای فوق
بشری. ولی در
بازگشتگان
بخلق، در
شهودها
تجلٌیات متفاوت
ندارند. ولی
در آثار عقلی
و الهامی برحسب
زمان و شرایط
باهم تفاوتها
دارند.

پیامبر در
حدیث ٢٨٩٧ میگوید
سقوط هر انسان
لج باز کافر بجهنٌم،
همان مخالفان در
مقام علیٌ و
برای روز
قیامت قاﺌم
است. که شهود
مرتضوی را ندارند.
که هرسنٌی و
شیعه مذهبی
شهودهای مقدماتی
حسنین ببعد را
ندارند. پس
بهشتهای
ولایت را ندارند.
که پس از مرگ
جهنٍم های
کارماﺌی
گذشته ها را
دارند. پس اینان
بغض و نفرت
علیٌ را دارند،
که بمحبٌت و
شهود مرتضوی نمیرسند.

پیامبر در
حدیث ٢٩٠٨ میگوید
علیٌ نخستسن
نوشنده آب کوثر
است که سلسبیل
و زنجبیل
میباشد. وصف
آب گوارا همان
عقل محمدی، که
مولا علیٌ اولین
واصل بشهود
مصطفوی بود. وکاملان
محمدی هر زمان
نیز بهمان
سرچشمه های
الهامات الهی
و حکمت های
محمدی، برحسب نیاز
و همٌت خود و
در درجات
متفاوت بهشتی
خود از این
سرچشمه
نوشیده که
بدیگران
میدهند. که
حتی مورد غبطه
و حسادت
گذشتگان الهی
و آیندگان
الهی ولایت محمدی
خواهند بود.
که اولیای
مهدوی از حوض کوثر
استفاده
میکنند. که
بنور رحمان
میرسند. که
محمد وعلیٌ
نرسیده بود .

امام باقر
در حدیث ٢٩٣٠ میگوید
خداوند در روز
قیامت و معراج
پیامبر، بوی گفته
است که شیعیان
کامل الهی
بخاطر عشق بولایت
بخشوده الهی میگردند،
زیرا شیعه علیٌ
هستند. شهود
مرتضوی و
مصطفوی را کاملان
محمدی دارند.
که روز قیامت
روز مرگ قبل
از مرگ برای شهود
نور قاﺌم
بوده و
بهشتهای چهارگانه
الهی را
دارند.

پیامبر در
حدیث ٢٩٣٨ میگوید
یاعلیٌ
شیعیان تو روز
قیامت، شهود قاﺌم،
سیراب خواهند بود.
که هیچگاه نیز
تشنه نمیشوند.
که عقل الهی
حوض کوثر و
جنان وگنان
محمدی و عرفان
را دارند.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٩٤٠ میگوید
پیامبر بمن
کفت، که من و
شیعیان من، کاملان
شاهد مرتضوی
که داخل حوض کوثر
میشوند،
سیراب و سفید
روی هستند.
ولی دشمنان ما
سیاه روی در
مسخ حیوانی
خواهند بود.
ونور صورت
اولیا در
رؤیای سالکان
روشن است.

پیامبر در
حدیث ٢٩٥٨ بعلیٌ
میگوید، تو و
شیعیان تو
آبیاری
ونوشیدن حوض
کوثر را دارند،
که مخالفین را
مانع از دخول
آن میکنند.
عقل و حکمتهای
محمدی که مخالفین
ولایت ندارند.
آنگاه شما نیز
هرگز ترسی ندارید.
که برای عبور
از پرده مرگ قبل
از مرگ و شهود نور
قاﺌم تردیدی
نخواهند داشت.

امام صادق
در حدیث ٢٩٦٩ میگوید
شیعیان ما از
نور خدا
آفریده شده
اند. تمام انوار
شهودی
هفتگانه
وقاﺌم وعرش
رحمان را دارند
چون بقیامت
میرسند. وهرکس
را بخواهند
شفاعت میکنند.
که ببهشت بروند،
که وارد طریقت
ولایت خود
نموده بمراتب شهود
الهی شایسته
خود برسانند.

امام باقر
در حدیث ٢٩٧٢ میگوید
آنقدر شفاعت
شیعیان خود
میکنند، که
دیگران بفکر
شفیع خود می
افتند و ایمان
لازم آن را
اقرار عتراف،
ونیز قرٌه
گیری با وسیله
الهی و پیر
کامل حسینی
بمعرفی خداوند
مینمایند.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٩٧٦ میگوید
بهشت هشت در دارد.
یکی خاص أنبیا
و صدٌیقان، که
اثبات صدق
سلوکی خود
کرده اند. و
شهودهای
هفتگانه ودر
بازگشت بخلق،
بهشتهای الهی
روزها وشبها
را در خدمات
الهی دارند که
ذخیره آخرت
بیشتر
مینمایند. تا ببهشت
نوع فوق بشری بالاتری
نیز بروند.

مولا علیٌ
در حدیث ٢٩٨٠ میگوید
روز قیامت نور
قاﺌم، محاسبه
وداوری سالکان
با ما ولایت است
.رضایت مراتب
شهودی
مقدماتی تا
شهود مصطفوی.
آنگاه آنان
نیز با ما
میباشند. یعنی
مسؤلیٌتهای
قبلی را نداشته،
اگر که ستم و
جهالت و گناه
کرده باشند. و
حتی در دوره بازگشت
پیامبرگونه
وتا زنده
باشند معصوم
ومصون میباشند.

امام صادق
در حدیث ٣٠٠٢ میگوید
روز قیامت
حساب رسی شیعیان
سالک با ما
خواهد بود. و
هرچه بخواهیم خداوند
میپذیرد. و
عوض آنرا میدهد.
یعنی حقوق
دیگران را، که
شیعیان
مسؤلیٌت ستم بآنها
داشته باشند با
خداوند است.
که آنان پاداش
الهی خود را
میگیرند. و
قبلا نیز
گرفته اند. و
همیشه پاداش
مظلوم فوری
داده میشود. و
عذاب ظالم
برای بعد از
مرگ او است .که شاید
توبه سلوکی کند
ویا در سختی
وقت مرگ قبل
از مرگ سالک
جبران کند .

امام صادق
در حدیث ٣٠٠٣ میگوید
که روز قیامت
خداوند رسیدگی
بحساب شیعیان
را بما میدهد.
که سالکان در
دوره سلوک
ومراتب شهودی
مقدماتی
ولایت، داوری
و شفاعت
وتعلیم سالک
را بعهده دارند.
شهودها نام
هأل بیت محمد
و آل عبا را دارند.
که پس از رضایت
وتأیید آنان
بنور قاﺌم
میرسند. و
دیگران را
خداوند بدون هر
محاکمه پس از
مرگ بمسخ حیوانی
شایسته خود
میبرد. که بقول
قرآن مسخ
میمون وخوک
بهترین شانس
آنان است.

امام رضا
در حدیث ٣٠٠٤ میگوید
این گفته مرا بافراد
پست مگو. که
شیعیان ما روز
قیامت داوری آنها
با ما است .که
آنها را می
بخشیم .که در
شهودها داوری
الهی هست. پیر
حسینی در آغاز
و شهود مصطفوی
درآخر، که بنور
قاﺌم و قیامت
سالک داوری
میشوند. ونه در
روز آخر عمر هستی
.

امام باقر
در حدیث ٣٠٠٥ میگوید
فاطمه درب جهنٌم
جهان ایستاده،
که بین دو چشم
واردین (مؤمن)
بهشت نوشته
شده باشد. واگر
نبود بجهنٌم
میروند. که
سالکان در
شهود سوم فاطمی
اگر سالک و با
مقامات حسینی
وحسنی توسٌل عبادی
داشته باشند،
شایسته شهود مرتضوی
میباشند. و
همه مراتب ولایت
و شهودها،
هریک در حدٌ شهودی
خود داوری
سالکان را
دارند که بشهود
برتری بروند.
و تو را فاطمه
خواندم که (
فطم )و پایان
کار سلوک خود
را نمودی.با
شهود (حسنین) انسانهای
زنده هستند،که
شهود فاطمی ملکوتی
در عوالم الهی
میباشند. و
شهود فاطمی پایان
عزلت نشینی
سالک است .

پیامبر در
حدیث ٣٠١٢ میگوید
شیعیان علیٌ
را کم نگیرید.
که هر یک
بتعداد دو
قبیله( ربیعه
و مضر) افراد
را شفاعت
میکنند، که
بکمالات الهی میرسانند.
و شفاعت یعنی شفع
و جفت وهم سفر
الهی بودن
سالک با پیر
الهی است تا
بشهود قاﺌم
برسند. آنگاه سالک
موفق خود پیامبر
ومحمدی زنده و
قرآن ناطق سالکان
خود میباشند.

امام صادق
در حدیث ٣٠١٣ میگوید
جهنٌمیان
گفتند که شفیع
و دوستدار(
حمیم) با حمایت
وصمیمی قلبی
نداریم.
درباره مخالفین
ما ولایت این
آیه آمده است.
که دوستدار
حمیم با حمایت
سالکان خود را
داریم، که شفیع
و شفع وجفت
الهی آنان
میباشیم.

امام صادق
در حدیث ٣٠٢٠ میگوید
روز قیامت
شهود قاﺌم،
گناهان شیعیان
بشفاعت
ووساطت ما نزد
خداوند
بخشوده است. و
الاٌ بی گناهان
سالک خداوند
آنها را نجات داده
است. که از اولیای
الهی شفاعت
وعفو گناه نداشتند.
درحالیکه باز همه
مسلمانان بدون
ولایت بنجات
نمیرسند. گرچه
خداوند پس از عفو
اولیای از
سالکان عفو
الهی خود را
دارد، و مخالف
با عفو اولیای
الهی نیستند.

امام رضا
در حدیث ٣٠٢٢ میگوید
شیعیان ما
کسانی هستند
که (صلات) نماز
و (اتیان زکات)
میکنند. و حجٌ
خانه خدا و
صوم ماه رمضان
وموالات أهل
بیت را دارند.
وتفرت از
دشمنان أهل
بیت را دارند.
یعنی سالکان
ولایت صلات
نماز بدستور
پیر حسینی،
همان صله و
اتٌصال و
ارتباط سالک
با وسیله الهی
خود، آغاز از نور
صورت پیر
حسینی بمعرفی خداوند،
ودر حضور ذهنی
وتوسٌلات
عبادی سالکان
است. و زکات
نیز پرداخت
پول نیست، که
تزکیه نفس وروان
بشری در تخلیه
وتحلیه تا
تجلیه های الهی
میباشد. و
حجٌٌ خانه خدا
در کعبه نیست.
که بقول عارفی
هیچ گاه خداوند
داخل خانه
کعبه نشده
است. بلکه این
خانقاه و دل و
صورت پیر
الهی، قبله سالک
وخانه خدا
است. که تجلٌیات
الهی را در دل
خود دارد. حتی دل
سالک دارای نخستین
تجلٌی الهی خانه
خدا است. که عکس
ومثال یار
الهی خود را
در گوشه آن همیشه
آماده وحاضر دارد.
تا هر دعا
وعبادتی بخداوند
برسد. وبقول پیامبر
بصورتش کوبیده
نشود. و صوم رمضان
همان اوم و
سلوک دوره سلوک
است. که سالک
چشمانش از تمرکز
دوچار( رمض و
رمد) وچشم درد
بنظر میرسد.
ولی مهمتر از
تمام شروط بالا
موالات أهل
بیت است. یعنی
قبول ولایت وعشق
و واله شدن
بولیٌ الهی
پیر حسینی
زنده میباشد.
که بقول امام صادق
دین ورزی جز عشق
ورزی نیست. و
نفرت از دشمنان
ولایت بقول پیامبر
باز مهمتر از عشق
بولیٌ الهی میباشد.
که همان آخوندهای
قشری دشمنان سلوک
الهی واولیای بازگشته
بخلق هستند .
عاتشقان ولایت
شیفتگان
اولیای الهی خود
در سلوک
هستند. وهمان کاملان
الهی وتابعان
پیامبر، وحتی تابعان
تابع آنها، که
اولیای زنده
هر زمان
میباشند.

مولی علیٌ
در حدیث ٣٠٣٩ میگوید
همچنان در
کنار صراط میایستم
و دعای برای
نجات شیعیان خود
میکنم. و
کسانی که در
دنیا ولایت
مارا داشتند.
ومولی در
حیاتش، وپس از
وفاتش در شهود
چهارم
مرتضوی، کنار صراط
راه خدا و
بهشت در سلوک
الهی، برای رسیدن
سالک بشهود مصطفوی
ونجات او با
نور قاﺌم
میباشد. که
دعای مولا
وداوری و
هدایتهای او
از روح سالک است.
که الهامات الهی
سالکان از طریق
مراتب شهودی
بوی میرسد. هر
نوع بالاتر بهشت
بهتر بعدی
است. حتی روح
هر أتم وگیاه
و حیوان زمانی
از نردبان
انواع باید
بنور قاﺌم
برسد که خواهد
رسید. تا بنوع
فوق بشری نیر بروند.

امام صادق
در حدیث ٣٠٤٨ میگوید
درخت بهشتی طوبا
در خانه علیٌٍ
است و در خانه شیعیان
او، که شاخه
ای از آن درخت
را دارند. وهر
برگ آن درخت
امٌتی را سایه
میدهد. درخت ولایت
و هر شیعه
کامل الهی،
مانند علیٌ
سایه ولایت
برسر سالکان
در دوره سلوک
دارد. که امٌت (
اوم) کنندگان سالک
هستند. طوبا درخت
یوتیبای حکمت الهی،
وهمان گنان
هندی وجنان
عربی و عرفان الهی
در شناختهای شهودی
میباشد.

پیامبر در
حدیث ٣٠٨٢ میگوید
ورود ببهشت بر
پیامبران حرام
است، مگر اول
ما داخل شویم
وسپس تمام
(امم و
امٌتهای) دیگر.
که بهشت برتر
نور قاﺌم بر پیامبران
قبل از محمد
حرام است. که شهود
آنرا ندارند.
پس در ولایت محمدی
ونوع بشری بهتر
متولد میشوند.
و بعنوان سالک
ولایت محمدی
زنده، خود را بنور
قاﺌم
میرسانند.
انبیا
بهشتهای شهود
مقدماتی محمدی
را دارند. ولی (
اول) یعنی بالاتر
و الهی تر
میباشد.
شیعیان صاحب شعاع
انوار
هفتگانه کاملان
محمدی هستند.
ودارندگان شهود
مرتضوی در سالکان
محمدی برای پس
از مرگ طیبعی
وارد بهشت
ولایت محمدی میشوند.

مولی علیٌ
در حدیث ٣٠٩٠ میگوید
أهل بیت بخانه
های بهشتنی
شیعیان ما
نگاه میکنند.
گوﺌی دارند
بستاره های
آسمان نگاه میکنند.
که بهشت ولایت
محمدی ششصد
سال فاصله با
ولایت مسیح دارد.
و تنها سالکان
ولایت محمدی با
پیر حسینی
میتوانند بنور
قام نیز برسند.

پیامبر
بابن عبٌاس در
حدیث ٣٠٩٢
میگوید در بهشت
ماه وخورشید
دیدند. مگر خداوند
نگفته که در
بهشت خورشید
وماه نیست؟
پیامبر توضیح میدهد،
که ماه وخورشید
نیست. ولی این
کاملان الهی
از شیعیان
علیٌ هستند.
که خانه آنها
نورانی چون با
خورشید وماه
شده است .که
مراتب شهودی
خورشید وماه و
ستارگان مادی نیستند.
بلکه تمثیل
وتشبیه آنها
در احوال
رؤیاﺌی
سالکان است.
که انسان بشری
بتواند تصوٌر
و فهم امور
الهی وشهودی
را بنماید.

مولا علیٌ
در حدیث ٣٠٩٩ میگوید
درختی در بهشت
هست، که سوارکاری
باید صد سال
در سایه آن
بتازد که بآخر
سایه برسد. که
خود عمری بشری
است. که ولایت علیٌ
با داشتن شهود
مقدماتی
ولایتهای پیشین،
هریک عمری بشری
نیاز دارد. که
بنور برتر
بعدی رسید. که
قاﺌم در ولایت
محمدی است.
توضیف درخت طوبا،
ونقش فرش عرش
رحمان، و درخت
ولایت که درخت
بدون پاﺌیز
است. که اولیای
زمانهای بعد
دوام این درخت
الهی ولایت را
بعهده دارند.

امام باقر
در حدیث ٣١٠٠ توصیف
درخت طوبای بهشت
در خانه علیٌ
و شیعیان او
مینماید. که
تشبیه
بثروتهای
مادی بشری
جهان شده. که
در عقل افراد نوع
فوق بشری ممکن
است ناچیز باشد.
که انسان نیز چون
میمون برای انسان
آنچنان ناچیز خواهد
بود.

سلمان فارسی
در حدیث ٣١٢١ از
پیامبر نقل میکند
که گفت، یا
علیٌ شیعیان تو
سالکان
وکاملان
ولایت اجازه دارند
وارد خانه شما
خانقاه
وولایت شوند.
و در هر روز
جمعه که با هر
شهود و جم شدن سالک
اعضای ولایت
شهودی همیشه
باهم حاضر
هستند. چون بشهود
مصطفوی
میرسند. و
روزهای جمعه
خانه شما را
چنان بالا میبینند،
که أهل دنیا
ستارگان را
نگاه میکنند.
که شما در(
أعلی
العِلٌیین) در
عرش رحمان
هستید .

پیامبر بعلیٌ
در حدیث ٣١٢٣
میگوید، که روز
قیامت شهود قاﺌم
شما شیعیان
سواره هستید و
دیگران پیاده.
و سوار بر
اشتران نجیب
از نور هستید.
که نسیم (
مثبیره) دارید
که شما را معطٌر
میکند. و
فریاد میکنند،
که ما (علویٌون)
هستیم که خوف وأندوهی
نداریم. که در
بازگشت بخلق
ویا در بهشت
های الهی،
شاهدان شهود
مرتضوی ترس در
عبور مرگ قبل
از مرگ ندارند.
ویا اینکه
وعده های خدا
را نداشته
باشند.

امام صادق
در حدیث ٣١٦٦ میگوید
کسانی از شیعیان
ما محسوب
میشوند، که
منکر چهار أمر
نباشند. معراج
و پرسش قبر و
آفرینش بهشت و
جهنٌم، و نیز
أصل شفاعت. که
همه اینها در
سالکان ولایت
مطرح هستند.
که خود نیز
بمعراج شهود
عرش رحمان و
بازگشت بخلق
پیدا میکنند.
و در دوره سلوک
پرسشهای
عقیدتی و
عاداتی
سالک،که بپیر
الهی پاسخ
میدهد. روح نیز
در تن که قبر
آن است مدفون
میباشد. و چون بخلق
باز گردد تا
زنده باشند. و
آفرینش بهشت و
جهنٌم، نتیجه عمل
یا ضدٌ عمل سالک
و غیر سالک است.
و أصل شفاعت
یعنی لزوم
(شفع و جفت) وهم
نفسی وهم نشینی
پیر الهی با
سالک، در
سفرهای
چهارگانه(
بسوی خدا و در
خدا و برای خدا
و از خدا بخلق)
میباشد. والاٌ
اگر بهشت
وجهنٌم قدیم
واز قبل بوده
باشند، عقیده جبر
خواهد بود، و
پاداش
ومجازات الهی معنی
ندارد.

امام رضا
در حدیث ٣١٦٧
میگوید هرکس
اقرار واعتراف،
یا همان قرٌه
گیری سلوکی و
(توحید ) الهی
ورسیدن ب(وحدت
وجود) نمود، و
اقرار بأصل(
رجعت) و معاد وبازگشت
بخلق سالکان،
پس از نور
قاﺌم و عرش
رحمان نمود. و
یا در تولدات
بهتر فوق
بشری، و یا در
تولدات
قهقراﺌی کارماﺌی
غیر سالکان
است. و نیز اقرار
به (متعه)
صیغه، یا
ازدواج موقٌت
سالکان با اولیای
الهی برای سلوک
الهی است. و
نیز أصل (صراط
ومیزان) سنجش الهی
از اعمال برای
بعثت، وزنده
شدن مجدد و با
مآموریٌت
الهی، ونشور و
انتشار در بین
دیگران در
بازگشت بخلق.
و أصل جزا و محاسبه
الهی را
پذیرفته باشد،
آنگاه او مؤمن
بحقٍ وحقیقی است.
واز شیعیان
أهل بیت در اصول
عقیدتی و سلوک
سالکان ولایت
سلوکی محمدی
میباشد. و نه درولایت
های سیاسی و
حزبی ومذهبی قشری
تشیٌع یا
تسنٌن، که هر
ولایت فقیه
خود را نماینده
خدا وپیامبر
وعالم وآیت
الله بخواند .

پیامبر در
حدیث ٣٢٣٥ بعلیٌ
میگوید امٌت من
پس از من بتو بی
وفاﺌی
میکنند، که گرفتار
چاه ویل جهنٌم
خواهند بود.
مسلمانان در
حیات پیامبر پس
از غدیر خم
بعلیٌ تبریک و
احترام
میگذاشتند.
چون پیامبر
وفات کرد
علیٌٍ را
تحقیر نمودند.
وولایت سلوکی
علیٌ را که سفارش
پیامبر بود
عمل نکردند.
که سوگند آنرا
نیز خورده
بودند.

امام صادق
در حدیث ٣٢٥٣ میگوید
مسلمانان پس
از مرگ وارد
بهشت نمیشوند.
بلکه در
(حضیره) هاﺌی
خواهند بود.
ولی شیعیان
ببهشت میروند.
(أجنٌه)
موجودات
نامرﺌی، یا
همان حیوانات
در طویله های خود،
و یا در تن نوع بشری
بهترهستند. و
انسانهای
مؤمن که
(اتمام مراتب شهودی)
تا قاﺌم را
ندارند، که
تولد نوع بشری
مجدد بجهان را
دارند. و
حضیره یا طویله
باز همان
عزلتگاه
سلوکی سالک
است، که( حضور
ذهنی) وساﺌل الهی
خود را دارند.
که سالکان و
شیعیان دارای شهود
قاﺌم، که
تولد هفت هزارسال
بعد، در نوع فوق
بشری فرشته گونه
بجهان را
دارند. در کره زمین
یا کرات دیگر.
که این تولدات
نوعی و تکاملات
روحی ومراتب تجلٌیات
الهی را ادامه
خواهند داد،
تا بخداوند
الله بازگشت
نمایند که همه
بازگشت بخدا
دارند..

امام صادق
در حدیث ٣٢٦٤ میگوید
روز قیامت یا
شهود قاﺌم،
پاداش خود و
شیعیان را
داریم. که بر(
أعراف ) و
برجستگی های بهشت
ویا بین بهشت
وجهنٍم هستیم.
یا در جهان در
ولایت برای سالکان
پیرو خود، که
برجستگی های مقامی
و عقلی و
پادشاهی الهی
دارند. که پنح
تن آل عبا
وأهل بیت
ولایت و
طریقت،
شیعیان شاهد و
پیروان آنها،
که کوتاهی
هاﺌی داشته
باشند بخشوده الهی
میگردند. که یکایک
چون شکار عقاب
برچیده شده و
ببهشت میروند.

امام
عسکری در حدیث
٣٢٧٨ میگوید
أهل ولایت
علیٌ هرگز
دوچار جهنٌم،
جز چند روزی
نمیشوند. که
سختی عزلت
سلوکی سالکان
میباشد. آنگاه
گناهان در
آنها تأثیری ندارند.
زیرا معصوم
وتا وقت مرگ
طبیعی هستند.

رسول خدا
در حدیث ٣٢٨٣ میگوید
که من بدامان
خدا، وتو علیٌ
بدامان من، و
شیعیان
بدامان تو و
اولاد تو با
هم مرتبط هستیم،
و ببهشت اعزام
میگردیم. که
در شهودهای مقدماتی
ومرتضوی و
مصطفوی بنور
قاﺌم و
بهشتهای
چهارکانه و
چهار گونه
رسیده، که بعد
از هفت هزار
سال بهشت سوم
انتظار درعرش
رحمان تولٌد
فوق بشری
بجهان دارند. که
هزاران برابر
عقل و کرامات
بالفعل نوع
بشری را
دارند. که نوع
بشری هزاران
برابر عقل
کرامات نوع میمون
را دارد. و هر
نوعی از نوع
قبلی این تفاوتهای
عظیم عقلی را
دارد. که بهشت
خدا نوعی
است.وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه چون
عقل و اخلاق و
قدرتهای مختلف
الهی را در تن
و ذهن وروان و(
روح الهی بعد چهارم)
را خواهد داشت
.که تصوٌر بعد
چهارم را نیز
نداریم.

امام صادق
در حدیث ٣٢٩٦ بشیعیان
خود میگوید،
که دیرها
ومعابد شما بهشت
است. و قبور شما
نیز بهشت است.
و عاقبت نیز
ببهشت میروید.
کاملان الهی بازگشته
بخلق با شهود
عرش رحمان، که
تن آنان قبر روح
الهی شده آنان
است. و
پادشاهی الهی
در خانقاه خود
برای چند سالک
خویش دارند.

امام
عسکری در حدیث
٣٣٢٩ میگوید
(برٌ ونجات) در
این نیست، که
صورت خود را
بکدام جهت
قبله و متوجٌه
کنید. که در
علیٌ و وساﺌط
الهی ولایت در
توسٌلات
عبادی باید
نمود. ( برٌ و
فر)ٌ و فروهر و
فرٌهه، تاج
شاهی الهی
اولیای الهی برای
سالکان خود
میباشد.

امام صادق
در حدیث ٣٣٦٠ میگوید
که ترک دین و
سلوک الهی ن
باعث تفرقه
بمذاهب
میشود.که
سالکان همیشه
شیعه با شعاع
الهی هستند.
ول شیعیان غیر
سالک تفرقه در
احزاب سیاسی
بنام علیٌ و
محمد وخدا،
مذاهب باطل هر
ولایت فقیه
مشرک را دارند
.

امام باقر
در حدیث ٣٤٦٩ میگوید
خلیفه ای در
سفرحج، گروهی
را جمع دید.
بوی گفتند
اینان أهل
کوفه هستند.
یعنی شیعیان
علیٌ میباشند.
و کوفه پایتخت
مولا علیٌ
بود، و سمبول
سالکان منتظر دیدار
شهود مرتضوی
میباشند. که
در حدٌ کفایت
و شرط ( کافی) از
نظر الهی
هستند. و
(اکتفا)
بأعمال سلوکی
داشته از دیگر
اعمال عبادی
غیر سالکان قشری
عبادتی ندارند.

امام کاظم
در حدیث ٣٤٩٠
خلیفه هارون
الرشید میگوید،
ما دوچار هر
کلامی علیه
خود هستیم. و
خداوند کاشف اسرار
شهودی است. و
در قیامت کسی
که قلب سلیم و
سالم داشت، که
در تخلیه و
تحلیه بتجلیه
های الهی رسیده
باشد. عملا
امام بخلیفه میگوید،
که تو مسلمان
هم نیستی که
امامی ندارد.

پیامبر در
حدیث ٣٥٣٧
میگوید یا
علیٌ، روز قیامت
یا شهود قاﺌم،
تو بدامان من
و من بدامان
خدا و شیعیان بدامان
تو مرتبط
هستیم. خواهی
دید که شیعیان
سالک بکجا
هدایت میشوند.
در شهودها که
بشهود قاﺌم و
عرش رحمان و
بازگشت بخلق،
و بهشتهای
چهارگانه و
چهار گونه
تولد فوق
بشری، که
سالکان متصل و
در صلات با
کاملان الهی
هستند. و شیعه
دارای
شعاعهای الهی
برای توسٌل
هستند.

محمد بن
بابویه از متفکران
شیعه در حدیث
٣٥٤٨ میگوید،
امامیه این(
اقرار بتوحید)
خدارا دارند.
که در سلوک با
سوژه های
ولایت توسٌل و
یگانگی پیدا
میکنند. و
بحالت بیخودی
و صمدیٌت
ووحدت وحود
میرسند، که
امٌی وامام اوم
کرده میشوند.
و سالکان خود
را امامت و
سوژه تمرکز و
توسٌل
مینمایند.

امام
عسکری در حدیث
٣٧٥٢ میگوید
که بدروغ
تخیٌل غیر
سالکان،
تصوٌرات واهی
آنها، و بازی نفس
امٌاره خود و
یا نفس بدتر
آخوندهای
ابلیسی در
لباس
روحانیٌت
مذهبی دارند.
که سالکان تصوٌرات
در حضور ذهنی
از وسیله الهی
معرفی شده از
خداوند را
دارند.

امام صادق
در حدیث ٣٨١٨
میگوید
(کَرٌوبیٌون)
یا مقرٌبان
الهی کسانی از
شیعیان خلق و
نسل اول
هستند، که
خداوند آنها
را پشت عرش
خود نگاه
داشته است.
گوﺌی کاملان
قدیم تر
باشند. که
همان کاملان
ولایت محمدی زمانهای
قبلی وبعدی که
در عرش رحمان
هستند. که
تقرٌب
ونزدیکی
بیشتر بخدای رحمان
دارند، که
شهود هفتم
آنان میباشد.
که جان خود را قربانی
کرده تا
بجانان الهی
قاﺌم برسند. و
لو بخلق باز
نگردند. که در
عرش منتظر
تولد فوق بشری
در عصر مهدی موعود
هستند.

امام باقر
در حدیث ٣٨٣٢
میگوید که
علیٌ برتر از
موسی ومسیح است
.زیرا علم یا
آگاهی شهودی
بیشتر دارد که
آنها نداشتند.
که مسیح بشهود
ششم روح القدس
جبرﺌیل رسید.
وموسی چون دیگر
کاملان زردشتی
بشهود پنجم
نور مصطفوی
رسید. ولی
علیٌ مانند محمد
بصورت مصطفوی
ونور قاﺌم و
عرش رحمان
رسیده که کاملان
محمدی نیز میرسند.

امام صادق
در حدیث ٢٥٤٥ میگوید(
حواریٌون)
مسیح نیز شیعه
بودند، و شیعیان
ما نیز از
حواریٌون
میباشند. چون فرشته(
حورو هور و
خورٌه) های
شهودی
هستند.که کاملان
مسیحی بشهود
ششم عرش
جبرﺌیل، یا گبریال
بگفته مسیح
رسیدند. ولی
محمد بشهود
برتر عرش
رحمان رسید،
که شعاع تجلٌی
بالاتری دارد.
و جمعا هفت شهود
برای نوع بشری
میسٌر هست، تا
در نوع فوق
بشری از ٥٥
قرن دیگر
بوسیله مهدی
موعود، آخرین کامل
محمدی بجای
نور قاﺌم
بنور رحمان
میرسد. و خود قاﺌم
آخر الزمان
عصر ولایت
محمدی و برتری
نوع بشری
میرسد. که با عرش
ربٌ برتر از
رحمان بخلق
برای
انسانهای نوع
فوق بشری باز میگردد
.که هزاران
برابر عقل و
احوال الهی
دارند.

مولا علیٌ
در حدیث ٤٥٤٨ میگوید
زنی که زشت
روی بود و
شوهرش
میخواست اورا طلاق
بدهد. مسیح بوی
گفت اگر
بخواهی زیبا
شوی، غذای
زیاد بخور.
ظاهرا زن لاغری
بوده است. ولی سالکان
غذا نمیخورند
تا زیباﺌی
شهودی واحوال
الهی پیدا
کنند. چون نوع
فوق بشری
هزاران برابر
زیباﺌی در تن
و ذهن و روان و(
بعد چهارم )روح
القدس والهی شده
خود چهار بعدی
خواهند بود.

امام علیٌ
نقیٌ در حدیث
٤٦٨٠ درباره اختلاف
وتفاوت
شیعیان و
سنٍیان میگوید،
عقیده شیعیان
ولایت محمد
وعلیٌ را اطاعت
خدا کذند بآزادی
رسیده اند. و
هر حکمی که
بخواهند برای خود
و سالکان خویش
میدهند. که
شیعیان شعاع
انوار شهودی
در توسٌل
عبادی دارند.
که سنٌیان
مدٌعی سنٌت
پیامبر، که
همان سلوک
الهی میباشد.
ولی آنان
بأحادیث و
عادات پیامبر
که برای
اطرافیان خود
میگفت اکتفا
میکنند.
شیعیان نیز
مذهب قشری
(أهل حدیث)
دارند. که
وسیله الهی در
عبادت ندارند
. و یا آخوندها
را نیز قبول
ندارند. ولی مهم
داشتن پیر
الهی و ولیٌ
الهی بمعرفی خداوند
است.

امام حسن
در حدیث ٤٦٨٤ میگوید
که در بهشت
نهر آب شیرینی
چون عسل هست
که خاص شیعیان
ما میباشد. و
طینت و ذات ما
از آن ساخته شده
.که پیمان با
ولایت علیٌ
داریم. که
ولایت سلوکی
با پیمان با پیر
حسینی زنده
بمعرفی
خداوند برای
توسٌلات عبادی
دارند. و نهر
آب معقولات و
حکمتهای پیامبر
و امامان و
کاملان الهی
برای عموم
است. و نیز نهر
شیر که خاص
سالکان و غذای
عقلی وتعلیمی
آنها است. و
عسل خاص
کاملان الهی
است، که بین
خودشان ردٌ و
بدل و بحث میکنند.
و نهر شراب
چهارمین نهر
بهشتی، احوال
الهی خاص هر
کامل الهی میباشد،
که قابل انتقال
بدیگری نیست.
که مست کننده
احوال الهی
اولیا میباشد.
و نظریٌات
عرفانی جدید
دارند،که چند
قرن بعد مفهوم
دیگران
میگردد.

مولا علیٌٍ
در حدیث ٤٦٨٧ میگوید،
خداوند أنبیا
و(أوصیا)،
یعنی کاملان
مورد (توصیف) و
ستایش
پیامبر،
وتوصیه خداوند
بسالکان برای توسٌل
الهی بآنها
است وتا وقتی که
زنده هستند.
که اینان روز جمعه
آفریده شده
اند. روز جمع
شدن سالک با
نور قاﺌم و در
مرگ قبل از مرگ
وتولد دوم
الهی، با
داشتن شهود
هفتم عرش
رحمان، که روز
جمعه و(جم) میگردند،
که قبلا (أجم
یا عجم) بودند.
و حتی قبل از
سلوک الهی(
أرب) یا عرب
بودند. که ربٌ
و مربٌی الهی
ندارند. و
جمشید وکامل الهی،
و با فرٌ و
فروهر و تاج شاهی
الهی
زردشتیان،
چون قریش
زردشتی، روز(
آدینه یا
أدینه) و
پایان دین
ورزی دارند. که
معصومیٌت و
معاف از عبادات
میباشند.

امام صادق
در حدیث ٥٥٨٤ میگوید
که شیعیان با
شعاع انوار
شهودی
هفتگانه
بازگشتگان
بخلق، این فضیلت
و برتری الهی
را دارند، که شفاعت
دیگران را
برای رسدن
بتجلٌیات
الهی
مینمایند.

امام صادق
در حدیث ٥٥٨٨ بسالکان
خود میگوید،
که از رحمت
خدا نا امید
نشوید که بخشنده
گناهان
میباشد. صفات حیوانی
و زشتی های انسان
بشری، تنها در
سلوک الهی پاکسازی
شده و مورد
عفو الهی
میباشد. چون بمراتب
شهودی میرسند.
و حتی سالکان
برای مرگ قبل
از مرگ سلوکی
داشته باشد،
ترس از عظمت
گناهان پیشین
خود ندارند .
که با بلایای
سلوکی و فتنه ها
وامتحانات پر محنت
الهی در عزلت سلوکی
پاکسازی صورت میگیرد.
بخصوص با عشق وعقل
و صبوری و
باوری بپیر
الهی خود بمعرفی
خداوند .

امام صادق
در حدیث ٥٥٩١
میگوید
پیامبر گفته،
شیعیان(
تبعیٌت) ندارند.
و امام میگوید
(تابعان) وفقرای
کامل شیعه، که
٥١ رکعت نماز
مخصوص را
ندارند . این
نمازهای سالکان
بسته بدستور
پیر سالک
بمعرفی خداوند
میباشد. اما آنان
که توان انجام
آن ندارند
گناهی ندارند.
ولی سالکان
رسیده بنجات،
همچنان نقاط عیب
در روان
دارند، که
بخشوده
خداوند است.
که پیامبر از
کمتر از ده در
صد تزکیه نفس
درسالک بنجات
میرسند. که در
حدٌ کفایت از
پاکسازی در
داوری الهی میباشد.
چون در تولدات
آینده با عقل بیشتر،
قدرت شناخت
معایب خود را
دارند. که اکنون
آنها را امتیاز
بشری خود
میدانند. هر
نوعی صفات نیک
برتر دارد.
ولی باید صفات
زشت نوع قبلی
را از خود دور
کند.

امام باقر
در حدیث ٥٥٩٦ میگوید
پیامبر
بدخترش در وقت
مرگ گفت، هیچ
ناله وشیون و
أندوه برای مرگ
من نباید
داشته باشید.
وتنها أشک تو
کافی است. که پیامبر
بوعده های الهی
خود میرود. و
خداوند بیش از
این زندگی
بشری برای محمد
و هر کامل
محمدی مفید
ولایت و سلوک
ندانسته است.

پیامبر در
حدیث ٥٦٠٧ بعلیٌ
میگوید تو و
شیعیان تو روز
قیامت شهود قاﺌم،
بر تپه هاﺌی
از عطر هستید.
مقامات عالیه
عقلی و پادشاهی
الهی، و روز
مرگ طبیعی ترس
وأندوهی ندارند.
که نجات از
نوع بشری
دارند.و یا
سالکان از
پرده مرگ قبل
از مرگ بدون
ترس میگذرند.

امام صادق
در حدیث میگوید
پیامبر از خداوند
برای امٌت خود
گفت، که در
شهود پنجم
مصطفوی، و
برای همه زمانها
این شهود چون دست
داد. که امٌت
اوم کننده
بودند. که حقٌ
شفاعت خود را
دارند. که با
سالکان شفع و
جفت وهم نشین
تعلیمی باشند.
که وسیله
عبادت وتوسٌل
سالکان هستند.
و آنقدر شفاعت
میشوند، که
غیر سالکان بفکر
نیاز بشفاعت
شفیع میافتند.
که از خدا
باید وسیله توسٌل
بخواهند.

امام تقیٌ
در حدیث ٥٦١٢ میگوید
عفو خداوند از
گناهان قبلی و
بعدی محمد،
یعنی گناهان
خودش، وسپس
گناهان آینده
شیعیان (امٌت)
سالکان، که در
شهود مصطفوی
نقش شفاعت و
طلب عفو الهی
خداوند
میکنند که
بنور قاﺌم برسند.

امام باقر
در حدیث ٥٦١٦ میگوید
دیوار وسوری که
خداوند بین
مؤمنان و
کافران زده
بابی و دری
دارد، که داخل
آن رحمت است و
ظاهر آن عذاب.
که سالکان باب
ولایت در عزلت
سلوکی که ظاهرا
بلایای سلوکی
و زندگی
درویشانه
دارند، که
مفید تزکیه نفس
آنها است. ولی باطن
آن همان پاکی
روان و مراتب شهودی
و تجلٌیات
الهی میباشد.

امام باقر
در حدیث ٥٦٥٩ میگوید
ابلیس که
خواست تنها باشد،
که تابع پیر
الهی نباشد.
که آخوندها اولیای
الهی را قبول
ندارند وخود
را آگاه تر
میدانند .

امام باقر
در حدیث ٥٦٩٠
میگوید
بندگان صالح و
کامل الهی شده،
وارثان زمین
خدا هستند
ووارث ولایت
خداوند. که امام
میگوید
وارثان همان آل
محمد هستند،
که صلوات بر
آنها باد .
یعنی لازم است
همه صلات و
صله ها و
ارتباط و
توسٌل عبادی
با آنها در
عبادات داشته
باشند. که
خداوند وسیله الهی
توسٌل عبادی
را بطالب لقای
الهی روح القدس
معرفی در رؤیا
مینماید.

مولا علیٌ
در حدیث ٥٦٠٦ میگوید
هر چیزی قلٌه و
حدٌ أکثری دارد.
و بهشت فردوس
برتر، خاص
محمد و آل محمد
است. که شهود
عرش رحمان و
مقام پیامبری
چون محمد را
کاملان زنده
محمدی بازگشته
بخلق دارند.
که شاهدان
قاﺌم بدون
بازگشت بخلق
ندارند. و
صلوات و
ترتباط با
آنها لازم است.
که صله وارتباط
عبادی انسان
با مراتب الهی
بوسیله
اولیای الهی
أهل بیت زنده
محمد است. وتا
زنده باشند. و
نماز فارسی ناموسهای
الهی بزبان
یونانی و
اسرار شهودی وأسماء
الله سالکان میباشند.

خواننده گرامی
باز احادیث
دیگری هست، که
باین اندازه
برای بیان موضوع
شیعیان و
سنٌیان راستین
نقل کردیم .
مقام شیعیان
یعنی کاملان الهی
زنده با شعاع
های الهی و
نیز سنٌت های الهی
در سلوک هستند
وتا وقتی که زنده
باشند. چه پیامبر
وامامان و
اولیای الهی هر
زمان دیگر، که
خداوند یکی از
آنها را بطالب
لقای الهی معرفی
مینماید. لذا
پیروان مذاهب تشیٌع
که ده ها فرقه هستند،
همگی مشرک بخدا
و محمد و علیٌ
میباشند. زیرا
همگی آخوند
پرستی یا شیطان
پرستی میکنند.
ولی مذاهب أهل
سنٌت، که
ولایت سلوکی علیٌ
را قبول ندارند.
ویا هر امام
وکاملی زنده الهی
که ولیٌ
خداوند است.
پس اینان نیز جهنٌمی
هستند. حتی
اگر بقول پیامبر
همه عمر روزها
صاﺌم و شبها قاﺌم
بعبادت باشند.
و سنٌت محمد همان
سلوک الهی و
طریقت ولایت محمد،
با یک ولیٌ
الهی محمدی زنده
بمعرفی خداوند.
تا سالک عباداتش
بخداوند برسد.
که هر دعا
وعبادتی بدون وسیله
الهی بصورت دعا
کننده کوبیده
میشود، که محمد
گفته است. ونه
آنچه پیامبر در
حیاتش بچند
سالک خود گفته
باشد.ویا
امامان دارای
اختیار الهی گفته
باشند. که
تنها پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند
باید بسالک
بگوید. حتی شیعیان
احادیث درست محمد
را نیز اگر
بخواهند خود
بدان عمل کنند،
کارساز نجات روحی
و شهودی
نمیباشد. که
ندانسته شرک
کرده اند.
(سنٌت) همان (
سنت بدون
تشدید) ادیان قبلی،
بمعنی مقدٌس والهی
وپاک شده میباشد.
که سالکان این
همانی مقام پیامبر
اولی العزم خود
را پیدا
میکنند. که
امیدوارم خواننده
گرامی پیر خود
را از خداوند بخواهد،
که باوی پیمان
الهی داشته
باشد. ونه بهرکس
دیگر ظاهر
الصلاح و باطن
فاسد دل
بسپرد. وتنها
پیر کامل قرآن
ناطق سالک است
.که هرچه او
بگوید خدا گفته
است. حتی اگر
برخلاف گفته پیامبر
هم باشد. و
اولیای الهی زنده
و واقعا الهی،
باز قابل تقلید
و پیروی سلوکی
کسی نیستند.
که هرکس طبیب روانی
و متخصص
مشکلات روان خود
را لازم دارد.

سندیوگو
١٥ / ٧ ٢٠٠٩

195M

حکمت
و فرهنگ سلوک
الهی است

اگر هر
ملٌتی بفرهنگ خود
افتخار
میکند، پس
ایرانیان
بحکمتهای
عقلی و الهی فرهنگ
خود مفتخر
هستند. که
منصفانه قابل
مقایسه با
افتخارات
فرهنگی ملل
دیگر نیست. که
ملل دیگر در
امور تاریخی ونظامی
گری و حتی
اختراعات و
اکتشافات
علمی ، هر یک
بجای خود نقش
انسان را در تمدٌن
نوع بشری و
فرهنک عقل
جمعی نوع بشری
، انسان را در
علوم بکره ماه
رسانده، و یا در
ماده بأتم و
ترکیبات ریز
تر داخل أتم نیز
رسانده است.
ولی در تکامل
جهان روح وروان،
که تنها قسمت
موجودیٌت
أصلی و نادیده
چشم ماده نگر
انسان است
،پیشرفت
عرفان وحکمت
که تنها هدف
اوٌلیه و أزلی
ونیز هدف
غاﺌی و نهاﺌی
خداوند مبتکر
و مدبٌر کلٌ
هستی است نرسیده
اند. که همچنان
بکمالات مطلق الهی،
یا همین بحث
فلسفی
وعرفانی و
حقیقی است که
در تصوٌف ایرانی
مییابیم پیش
نمیروند .
حکمت و عرفان
و فرهنگی که
آنرا سلوک الهی
و بهدینی
میگوﺌیم،
روشی است که بپیشنهاد
أزلی خداوند و
أنبیای درجه
اوٌل، و
پیگیری
اولیای الهی و
پیام آوران
الهی که تا
أبد برای رسیدن
روح فردی هر موجود
دنبال شده ومیشود.
که از فرمان
الهی کن
فیکون، برای شدن
و کینونت و
کمال جدا و
سرکشی نشود.
روح فردی هر
موجود چون
شبنمی از
اقیانوس روح
الأرواح الله
أهورمزدا در
أزل جدا شده
که باید وحتما
از نردبان انواع
خود را در
صفات الهی
خویش بالا
ببرد، و نزدیکتر
بصفات و
قدرتهای الهی
برسد. که در مورد
ما انسانهای نوع
بشری که أشرف محلوقات
شده ایم ،
تنها خواسته خداوند
در علٌت
آفرینشها میباشد.
نوع انسانی که
تا کنون از
این نردبان انواع
وسلسله صفات
موفٌقانه بالا
آمده، باید بنوع
فوق بشری
فرشته گونه که
٥٥ قرن دیگر در
جهان آغاز میگردد
باید برسد. که هزاران
برابر عقل نوع
بشری و صفات الهی
وکرامات و
امکانات
فرهیخته تری
خواهند داشت،
که تکامل روحی
شبیه تر
بخداوند را
خواهد داشت.
که بازگشت همگان
بخداوند مقصد
الهی در بی نهایت
انواع فوق
بشری وکرامات بالفعل
و بالقوٌه نوعی
کفته شده است .
زیرا هر نوع
بالاتر
هزاران برابر عقل
و امکانات نوع
قبلی را دارد
وخواهند داشت .
مانند تفاوت عقلی
نوع میمون در جنگل
و انسان پیاده
شده در سطح ماه
که بچشم
میبینیم . و
تازه این اوٌل
راه آینده های
عظیم تر میباشد.
روح فردی هریک
از ما از أزل
بی ابتدا، در بی
نهایت از انواع
تحت جمادی
أثیری و تحت
أثیری، و
بینهایت انواع
جمادی
وفراوان انواع
مولکولی و
اورگانیک، بانواع
فراوان گیاهی و
انواع جیوانی
رسیده ،که در
نوع بشری باید
خود را
ببینهایت
انواع فوق
بشری تا
خداوند،
درکمال صفاتی
و عقلی وروحی
پیش برود.
زمانهای بس
دراز گذشته و
عذاب مشکلات زندگی
های نوعی در
جهنٌم جهان، که
تنها سیصد هزار
سال است که روح
بشری هر یک از ما،
از نوع میمونی
بأمروز بشری
رسیده وهر بار
با صفات و
کرامات نوعی وعقل
و احوالی الهی
تر رسیده، که
باید بنوع فوق
بشری پس از مرگ
برود. و الاٌ دوچار
قهقراهای کارماﺌی
وتکرار زندگی های
انواع حقیر قبلی
میشود. که از نسخ
ومسخ ومسخره شدن
و فسخ و گندیگی
گیاهی وحتی
امکان
حقارتهای بیشتر،
رسخ و رسوخ صفات
مواد ظاهرا مرده
در پیش دارد.
که بدتر در
وسخ و چون چرکی
تکرار گذشته
ها را در
آینده ها باید
بنماید. پس ارزش
این را دارد
که از راه الهی
برای جلوگیری از
این قهقراهای مکرر
بحث کنیم. که
همان سلوک الهی
که پیشنهاد شخص
خداوند بوده وهست
و خواهد بود.
موضوع نوشته
های این
نویسنده است .
و در این
مقاله هشدارهای
أنبیا و أولیا
وعرفای تاریخی
فرهنگ تصوٌف
ایرانی را میآوریم.
که باید هریک از
ما بنوع فوق
بشری فرشته
گونه و سوپرمن
ها برسیم که باید
برسیم. ولو بقیمت
نکرار مکرر کارماهای
عذاب و رنج
زندگی های
جهان جهنٌمی بوده
باشد.

این تکامل
روحی در سلوک الهی
برخلاف تکامل طبیعی
حیوانات و
انسانهای حیوانی،
در مقام یک روش
و آﺌین و دین
ورزی بهدینی ارادی،
برای رسیدن
بایدآل کمال
در حدٌ کفایت
در احوال الهی
تازه، که در دوره
سلوک در هر
هفت شهود تجلٌیات
الهی که خاص سالکان
هر شش
ولایتهای سلوکی
اولی العزم
های نوع بشری
است، تا شهود ششم
آن در شهود
ولقای الهی
قاﺌم روح القدس
واجب حتمی
الهی برای هر
انسان، این ایدآلهای
مرحله ای در
سیستم سلوک الهی
هست. که تنها سالکان
موفق بکسب رضای
الهی بدان
میرسند. و با
تفاوتهاﺌی که
در هر ولایت سلوکی
هست . پیامبران
و عرفای تاریخی
ایرانی واز ملل
دیگر، هریک در
سطح تکامل روحی
ولایت پیامبر
اولی العزم کاشف
شهود تاره برتر،
فروان گفته ها
دارند ک تشویق
دیگران برای تفهیم
طرحهای الهی
برای سلوک الهی
دازند. و تفاوت
در مراتب شهود
هفتگانه و
درجه پاکساری
روان خود از عقده
ها و از صفات حیوانی
و عقاید عقده
ای وآرزوهای جاهلانه
وشهوانی
دارند. وما در
این مقاله
مجموعه ای از
حکمتهای عقلی وعرفانی
این أنبیا
وعرفا الهی را
مطرح میکنیم.
که از
افتخارات
واقعی اجداد
ایرانی وانسانی
خود آگاه شویم
. که نمونه های
کوچکی از آثار
فراوان
عرفانی آنان میباشد.

هدف این
نویسنده
تفسیر سلوکی وبرداشت
عرفانی
ومنظور الهی
از این گفته
ها میباشد. که اهمیٌت
لزوم سلوک الهی
هفت ساله را
نشان بدهیم.
تا خواست
خواننده و
یاری های مدبٌران
الهی هر کس
چکونه باشد.
تا پس ار مرگ
لا جرم بدون جرم
و کارماﺌی در نسخ
ومسخ باشیم .
وهفت هزار سال
بعد تولد نوع فوق
بشری در جهان
را داشته
باشیم. و از صدها
هزار سال و
حتی میلیونها
سال تکرار
کارماهای
جهنٌم جهان نیز
محفوظ مانده باشیم
. و شاید هم بتوانیم
در نوع فوق
بشری با ولایت
هفتم مهدی موعود
محمد وسوشیانس
سوم زردشت
بتجلٌی الهی بالاتر
در نور رحمان
شهود هفتم، وحتی
شهود هشتم عرش
ربٌ برتر از رحمان
برسیم. که بهشتهای
نوعی واحوالی
عظیم تری
دارد. و تنها هدف
خداوند در
فرمان کن
فیکون و شدن وتکامل
و بهبودی موجودیٌت
نوعی انسان در
تن و ذهن وروان
و روح الهی خود
برسیم. و اگر با
ولایت ششم مصطفوی
محمد و هر
کامل محمدی بمعرفی
خداوند بطالب لقای
الهی موفٌق
شویم . که بروح
القدس شهود ششم
واجب برای نوع
بشری برسیم. این
نویسنده تنها
نقل کلام
دیگران نمیکند،
که مشهودات شخصی
و تجربه های
آنرا نقل میکنم.
و هرکس باید تجربه
های خود را بنماید.
و شایستگی پندارهای
نیک و گفتارهای
نیک و
کردارهای نیک
را بیابد. که گوﺌی
از مراتب الهی
شواند. دین
ورزی سلوکی و
عاشقانه و عاقلانه
و عاملانه ،
پرورشی خاص
الهی برای کسب
کرامات تازه بتازه
الهی، در سلامتی
تن و سلامتی ذهن
وعقل و سلامتی
روان از عقده
ها تا بمدارک قبولی
الهی رسید. که همان
شهودهای هفتگانه
میسٌر نوع
بشری میباشد.
گفتنی های بیشتر
خود را در خلال
بررسی گفته
های پیامبران واولیای
مورد اعتقاد هم
زبانان خود
مطرح کرده ام .
ودر مقالات دیگری
تفسیر های سلوکی
قرآن، نمونه کتب
مقدٌس دیگر، و
نیر نه هزار
حدیث نقل شده از
پیامبر وامامان
را بعنوان نمونه
کلمات قصار و
حکمتهای
أنبیای همه
وملل را انجام
داده ام. و
تمام غزلهای حافظ
شیرازی که خود
تجربه کرده سلوک
الهی بوده،
بعنوان نمونه گفته
های عرفای دیگر
ایرانی را
تفسیر نموده
ام. که در
وبسایت این
نویسنده هست. ویا
مقالاتی علمی وفلسفی
و تکنیکی که آموخته
ام، در رابطه با
سلوک الهی است
مطرح کرده ام.
و اینک در این
مقاله مجموعه
ای ار احکام و
امثال
حکیمانه
وتمثیلی
سمبولیک گفته
های بزرگان را
آورده ام. که از
مجموعه
ارزشمند ( ده
خدا) عارف
استفاده کرده
ام. و عاقلان را
همین بس است
که بتوانند با
تأمٌلات
عرفانی خود،
شایستگی خود
را تقویت کرده
باشند. که خود
نیم راه رسیدن
بخدا دانست که
راه بسوی خدا میباشد.
تا شاید با کمک
پیر الهی خود بمعرفی
خداوند بطالب لقای
الهی روح القدس،
خود نیز فروهر
و فرٌهه و از اولیای
الهی گردد. که
خداوند اورا بمستعدان
دیکر سلوک الهی
معرفی نماید.
و خیر وثواب
وکمالات دنیا وآخرت
امروز و پس از
مرگ را یافته
باشند .

بزرکان
الهی مانند
همگی ما
،انسانهای عادی
بوده اند. که تفا
وت در استعداد
روحی از تولدات
پیشین داشته
اند. که
خواستند با
اراده خود
بلقای شهود
تجلٌیات الهی
تا روح القدس
میسٌر نوع
بشری برسند.
با این تفاوت که
خواستند و
توانستند
برسند. وما
نیز باید چنین
کنیم. و الاٌ
کارماها
وقهقراهای نوعی،
بگذشته های
حیوانی سقوط مقام
الهی روح خود
میکنیم. و
بجای آزار
بخود و دیگران
بپاکسازی روان
خویش در سلوک الهی
برسیم. که تقرٌب
بیشتری بخداوند
در صفات الهی بیابیم.
غیر سالکان ومخالف
نظام سلوک الهی،
حقارتهای نوعی
را دارند. ولی بعدم
ونیستی مطلق
نمیروند. بلکه
تکرار گذشته
ها در آینده
ها را خواهند داشت.
باید بروح
القدس ربٌ
النوع بشری
قاﺌم رسید. که بفرض
محال در
أبدیٌت مطلق
بخداوند الله
آهورمزدا
برسند. که
آنگاه هنوز
بخداوند هو یا
او، بیرون از هستی
ها نرسیسده
اند. که الله و
أهو، یعنی این
هنوز خداوند هو
نمیباشد. که الله
در لاهوت و
خداوند هو
بیرون از هستی
ها در هاهوت
وجهان عدم ما
سواه رسیده
نشده . وپلٌه
های تعالی نوعی
فوق بشری فراوان
در پیش هستند.
که هر رب ٌ
النوعی در یک جبروت
است. که جبر
الهی برای هر تکاملی،
آنهارا باید طی
نمود. ولو بقیمت
تکرار
کارماها. و
اکنون در نوع
بشری وبا هدایت
پیر کامل ولیٌ
الهی بازگشته بخلق
پیامبر گونه،
دستورات عبادی
او تنها عبادت
پذیرفته خداوند
میباشد. ونه تکرار
آنچه انببای قبلی
بچند سالک خود
گفته اند.
والاٌ آنگاه شرک
و قشری گری و
آخوند پرستی خواهد
بود . بقول پیامبر
حتی اگر تمام عمر
روزها صاﺌم و
شبها قاﺌم باشند
، باز در قعر
جهنٌم و
حقارتهای مسخ حیوانی
خواهند بود . و
تنها سالکان ولایتهای
الهی بمراتب تجلیٌات
الهی در عوالم
الهی ونوعی ومعراجهای
تقدٌس برتر را
خواهند رسید. و
اینک برخی از حکمتهای
عرفانی اولیای
ایرانی که
اکثرا عرفای ایران
نیز بزبان عربی
گفته اند. که
مد زمان آنان بوده.
مگر عرفای
صوفی ایرانی که
بفارسی بیشتر گفته
اند. در حکمتهای
الهی نباید
بزبان بکار
برده آنها انتقاد
کرد. که مهم برداشت
سلوکی و
عرفانی آنها
باید مورد توجٌه
قرار گیرد.

١ –آبادی
میخانه
زویرانی ما
است .آبادانی
ولایت و طریقت
، وآبادانی روح
ما که همان عبادت
و موبد بودن سلوکی
است، نتیجه ویران
کردن روح بشری
حیوانی ما
است. ک مملو از عقده
ها وکمبودها
ومعایب
میباشد . که باید
با کمک و
تقلید پیر الهی
خود، کرامات
بالفعل نوع
بشری خود را در
تحقٌق کرامات
بالقوٌه و در
نطفه مانده
بکار برد. که آنها
را بالفعل برای
تولد بهتر بعدی
نمود .که پس از
شرایط لازم تا
شرط کافی، از
نظر داوری الهی
خاص سالکان
بتجلٌیات الهی
هفتگانه نوع
بشری رسید. که شهود
ششم روح القدس
قاﺌم، واجب نهاﺌی
از نظر خداوند
است .که سالک
را باحوال الهی
میرساند.
وفداکاری سالکان
در دگرگون نمودن
ژنتیک روحی،
از نظام حیوانی
بشری بنظام الهی
نوع فوق بشری رساند.
و درجه ای الوهیٌت
برتر یافت. که
اولیای الهی تا
زنده هستند
پادشاهی الهی بر
چند سالک خود
دارند. و
لذٌتهای بهشتی
را هم اکنون و
پس از مرگ در تولدات
فوق بشری خواهند
داشت . آرزوی لقای
الهی روح القدس
چنان است، که
سالک عاشقانه
و داوطلبانه جان
شیرین بشری را
در مرگ قبل از
مرگ میدهد .تا
بجانان الهی روح
القدس و
رضایتهای الهی
برسد. و تمام احوال
الهی خود را در
رؤیا های خویش
بچشم دل میبینند.
و بهشتهای چهارگانه
وچارکونه را خواهند
داشت. که غیر
سالکان حهنٌم
های چهارگونه
و چهارگانه را
و از هم اکنون
خواهند داشت.

٢ - آبان
ماه را
بارانکی و دی ماه
را برفکی،
فروردین ماه
شب ببار و روز
ببار . که از لحاظ
کشاورزی
باران در ماه
ها مختلف است.
که ماه آبان
أغاز کشت با آندکی
باران، و دی ماه
سرد زمستانی نیاز
برف ودوری از
سیل دارند.
فروردین ماه و
بهار، عملا
دوره کمال
بازگشت بخلق
سالکان موفق است.
که فرٌ و
فروهر وتاج شاهی
الهی دارند.
وبا دین ورزی سلوکی
بفرٌ و فروهر الهی
میتوان رسید.
که با أندکی
تلاش عبادی
وتوسٌلات سلوکی
سالکان،
برحمتهای سرشار
عقل الهی
میرسند و
بالهامات لدنٌی.
و سالکان جشن نوروز،
وروز نوین و
تولد الهی را
دارند که شایسته
جشن تولد اولیا
از سالکان و
طالبان لقای الهی
میباشد. و شب وروز
رحمتهای الهی وعقلی
واحوالی دارند
. ومیتوانند
تنزیل منطقی داده
های عقل الهی خود
را بزبا ن انسانهای
عادی و بصورت مادی
تبدیل کنند.
تاشاید
مستعدان
تعالی عقلی از
آن تنزیلات
منطقی وزبان بشری
پیر الهی خود فهم
کنند .

٣ – آب از سرچشمه
گل است. در
معقولات
انسانهای غیر
الهی و بدون
تزکیه نفس وپاکسازی
روان، ارتباط
روحی با
مدبٌران الهی
بالاتر را ندارند.
گوﺌی نشخوار
معقولات
حیوانی با
آلودگی های
روان خود
ودیگران مانند
خود، و
گذشتگان را
راهنمای خود
دارند. در
حالیکه
معقولات اولیای
الهی و سالکان
آنها، سرچشمه
الهامی از
مراتب تجلٌیات
الهی بالاتر
را دارند. که گوﺌی
نظریٌات و
معقولات
فلاسفه
ودیگران غیر سالکان،
آب را با غربال
پیمودن
میخواهند بدست
آورند. که عملا
چیزی بدستشان
نمیرسد. چون
چیز تازه و
بهتر عقلی، و
برتر از عقل
جمعی و بشری حیوانی
ندارند. آب بر
آتش زدن یعنی
آتش جهنٌمی
کارماهای
انسانهای سالک
را خاموش
میکنند. که الهیٌون
عقل الهی را
در شهود تجلٌیات
الهی را
مییابند. که رشد
روح خود را مییابند،
و برای تولد نوع
فوق بشری آینده
خود بجهان
آماده مینمایند.
که هزاران
برابر عقل نوع
بشری ارزش
کمٌی و کیفی
دارد. وکار
این متفکران
غیر الهی همان
آب در هاون
کوفتن است. که
نتیجه ای از کوبیدن
وتلاشهای خود ندارند.
و آب پاک امیدوار
کننده ندارند.
که عاقبت غیر
سالکان پس از
مرگ جز کارمای
بجهان ندارند.
که کار آنها
کارما سازی جهنٌمی
در نسخ ومسخ
حیوانی بجهان
است. آب پاک تنها
رحمتهای الهی میباشد
که بسالکان
وکاملان الهی میرسد.
و بقیه معقولات
ناپاک آلوده ومنحرف
و عقده ای
وجهنّم پروری است.

٤- آب جوی خوش
بود تا بدریا رسد.
آب چوی قابل
خوردن است. تا
چون بدریا
وشوری برسد که
غیر قابل خوردن
میشود. و
سالکان الهی
هستند که آب و
عقل پیر الهی خود
را دنبال
میکنند و
مینوشند. تا خودشان
را نیز بدریا
و منبع الهی و
نهایت کمال
میسٌر خود
برسانند. که دریای
عقلهای الهی برای
نوع بشری در
شهود ششم روح القدس
قاﺌم و غرش رحمان
و در بازگشت پیامبرگونه
بخلق میباشد.
که در بازگشت
بخلق و
رحمتهای عقل الهی
در شهودهای
عقلی و لدنٌی
میرسند. و هر
کامل الهی
بدرجاتی از
این منبع
میرسند که خود
نیاز دارند و
بکمال بیشتر
برسند. پس تبدیل
منطق الهی بمنطق
بشری میکنند.
و سالکان نیر
بر حسب استعداد
قبلی و
پاکسازی
کنونی خود،
قدرت درک
معقولات الهی
مییابند.

٥ – آب حیوان
درون تاریکی است
. آب حیات وعقل الهی
محصول نهاﺌی
سالکان الهی
میباشد که چون
مراتب نهاﺌی
شهودی خود را
دارند. که حیات
بخش تولد نوع
فوق بشری است .
و این آب حیات
برای سالک در
تاریکی است .
که باید
تاریکی عزلت
سلوکی خود را
طی کند.
وعوالم
رؤیاﺌی و
تفکٌرات
تاریک خود را
با نور
روشناﺌی
انوار تجلٌیات
الهی، و چه بهتر
انوار شهودی
عرش رحمان را
بیابد . تا روز
نو و نوروز
خود را در
تولد دوم و الهی
را، پس از مرگ قبل
از مرگ سلوکی را
داشته باشد. و
بتجلٌیات الهی
و شهودی و
عقلهای مربوطه
برسد. که آب حیات
آینده بهتر
است. و غیر
سالکان آب
حیاتهای حقیر حیوانی
نسخ ومسخ را
هم اکنون
مینوشند که معقولات
الهی را ندارند.

٦ – آب خواه
و دست بشوی .
پیشنهاد
انجام سلوک الهی
برای انسان مستعد
تکامل روحی که
بدنبال سرچشمه
آب عقل الهی،
در پیر کامل
مناسب خود
بمعرٌفی
خداوند برسد. و
دست از دنیای بشری
وهرچه
دلبستگی بدان
در چهان دارد
رها کند. وحتی کرامات
بالفعل نوع
بشری کنونی
خود را صرف
امور مادی و
لذٌتهای بشری و
نوعی خود که سراسر
هوس است
ننمایند. تا
با کمتر از ده در
صد بقول پیامبر،
بکمال الهی و
شهود نهاﺌی
خود برسد. و
بقیٌه کرامات
بالفعل خود را
هر طور صلاح بداند
معصومانه مصرف
کند چون محاسبه
و بازخواست
الهی ندارد.
که در این
سلوک الهی
ودوره کمال
الهی خویش با
تحقٌق کرامات بالقوٌه،
سرنوشتی بهتر
در ذخیره آخرت
نوع فوق بشری
خود را فراهم
میکند. و
باعقلی الهی
تر که الهام لدنٌی
عرشی خود را دارد.

٧ – آب خوش
بی تشنگی نا
خوش است. بدون تشنگی
خوردن آب مضر میباشد.
و اگر آب عقل الهی
بدون تشنگی و
عشق رسیدن
بلقای الهی و
تجلٌیات الهی
نمیباشد. این معلومات
و عرفان نظری
بدون عرفان
وحکمت عملی در
سلوک، باعث ناخوشی
و بیماری و
قهقراهای
نوعی پس از مزگ
خواهد شد. ولی با
تشنکی وفهم و
هضم حقایق
عرفانی و عقلی
اولیای الهی
ضمن سیرابی
همچنان آماده
کسب وتشنگی بیشتر
برای آب عقل و
معقولات
بیشتر پیر است.
که آب حیات و شراب
بهشتی و الهی
میباشد.

٨ - آب داند
آبادانی کجا است
. که سرازیری
زمینهای پست
قابل زراعت طبیعتا
حیات بخش است .
و آب عقل الهی
و الهامات لدنٌی
تنها نزد اولیای
الهی بازگشته
بخلق پیامبرگونه
میباشد وتا
زنده باشند.
که باعث
آبادانی
بیشتر و نجات
ار نوع بشری،
و از جهنٌم
های کارماﺌی
احتمالی
میشود. وفهم
حقایق الهی منجر
بدرخواست
حقایق عقلی
بیشتر وبرتر
میشود. ولی غیرسالکان
جاهل ومخالف
لزوم تکامل،
روان آلوده وحیوانی
ازآب
وجاودانگی
ومعقولات
عرفانی الهی محروم
میماند که دوچار
کارما ها میشوند.

٩ - آب در دید
نداشتن . که شرم
و حیا ندارد. و
سلوک الهی
وتمرکر و
توسٌل عبادی
در سلوک و با
وساﺌل الهی،
چون نور صورت پیر
کامل بمعرفی خداوند
وتجلٌیات بعدی
را ندارند که سالکان
نتیجه تمرکر
عبادی چشمان پر
أشک و آب
میباشند گوﺌی
گریان هستند.

١٠ – آب در کوزه
و ما تشنه لبان
میگردیم . که رفع
تشنگی را
ندارند. در
حالیکه در
کنار خود
اولیای الهی و
حکمتهای عقلی
و عرفان
فراوان دارند.
که میتواند
بسرچشمه عقل
در تجلٌیات الهی
برسند. که هر
تجلٌی الهی
خود یک سطح
کمٌی وکیفی و
عمق معنوی و
حتی عمیق مینوی
الهی خود را
دارد. گوﺌی
هریک از
تجلیاات یک هزار
سال انسان را در
قدرت وکمال روحی
میبرد. کوزه و
جام آب همان
کفته حافظ است
، که سالها دل
طلب جام جم از ما
میکرد. که در
سلوک الهی میتوان
بدان رسید وجم
و جمشید تازه وزنده
ای خواهد بود.

١١ – آب
دریا را نتوان
کشید، هم بقدر
تشبنگی باید چشید.
که دریای حکمت
الهی هرگز
پایان و عمق محدود
ندارد. ولی انسان
ظرفیٌت
کرامات
بالقوٌه او
چنان نیست که
همه معقولات
الهی را کسب
کند. که پیر
الهی نماینده
این دریای عقل
الهی برای سالک
است. و بقدر
تشنگی و طلب و
عشق ورزی و
جدیٌت سالک
است که بمراتب
شهودی بالاتر
تا شهود هفتم عرش
رحمان میتوان بالا
رفت.

١٢ – آب را
از سر بند
باید بست. اگر
خطر سیل باشد.
والاٌ آب عقل
الهی را باید
ار سر بند و
سرچشمه باید جست،
که نزد اولیای
الهی بمعرفی
خداوند است. و
نه نزد فلاسفه
نشخوار کننده معقولات
مردگان، و
آخوندهای
قشری مذهبی که
سلوک الهی
نکرده و
بتجلٌیات
الهی نرسیده،ولی
خود را آیت
الله و آمده از
خدا، چون پیامبران
واولیای بحق
میدانند. که
در واقع آفت
الله برای گمراهان
غیر سالک
میباشند.

١٣ –آب را
زیر هفت طبقه زمین
میبینند . که بسیار
هشیار و دور
بین میباشند.
چه رسد که
آبهای عقلی الهی
را در هفت سطح
تجلٌیات شهودی
و عوالم الهی
و نیامده را جلوتر
میبینند. و
دریافت
میکنند چون
میفهمند .

١٤ –آب راه خودش
را باز میکنند.
که عقل و
داناﺌی راه خود
را نزد
مستعدان باز میکند
.

15– آب روشناﺌی
است . که آب عقل
و معقولات
الهی میباشد و
نه عقل
ومعقولات مادی
غیر سالکان
آلوده روان
بفراوان عقده
های عقیده شده،
و کمبودهای لازم
و فساد های مختلف
حیوانیٌت نوع
بشری که عقل مادی
روشناﺌی بخش نیست.
که تاریکی بیشتر
برای فهم انسان
فراهم میکند.و
علم را حجاب أعظم
گفته اند. ولی تعلیمات
الهی روشناﺌی
انوار تجلٌیات
الهی برای سالکان
وکاملان میباشد.

١٦ – آب زیر کاه
. که انسان مکٌار
ومغرض بموجب عقده
های روان خود
عمل میکند. و
همه معقولات و
حکمتها و
استدلالات
افراد دنیا پرست
ومادی، چون فلاسفه
چه رسد بآخوندهای
قشری جز فریب
نمیباشد. که جهنٌم
پروری است و
سرازیری مقام روحی
میباشد. ولی آب
عقل عرفانی وسلوکی
انسان سالک را
ببالای کوه که
سرچشمه آب پاک
است میبرد.

١٧ -آب جو، تشنگی
آور بدست. تا
بجوش آیت از
بالا و پست.
گفته عرفانی
ملٌای رومی
جمع کردن
معلومات توٌرم
افقی و چهٌنم
پروری است. که
منجر بغرق شدن
جامعه با چنین
آبهایی غیر
الهی میشود.
ولی تشنگی
جستن و علامت
وطلب پیدا کردن
در سالکان
است. که آنگاه
آب کم از
رحمتهای الهی
انسان را سیراب
میکند. و برای
مراتب بیشتر
بعدی همچنان
تشنه تر
مینماید. واز
مادیٌات بی نیاز
میشود. از
بالا و پاﺌین
از الهامات لدنٌی،
در بیداری ویا
در رؤیاهای پر
حکمت شبانه .

١٨ – آب که
آمد تیمٌم
باطل است. چه برای
نما ز گذاردن،
ویا برای رسیدن
بسرچشمه های عقل
الهی اولیای الهی.
که باید دوری از
آخوندهای قشری
ومذهبی نمود.
اوم وسلوک
الهی است و با
آب عقل عرفانی
و سلوکی. ولی
تیمٌم با خاک
بروی خود زدن،
همان افسوس
عدم سلوک الهی
واوم میباشد.
یتیم نیز
انسان بی پیر
و پدر الهی
میباشد که سلوک
الهی ندترد.

١٩ – آب نمی
بیند وگرنه
شناگر قابلی است
. انسان مسنعدی
که نمیتواند
خود را بآب و
عقل مراتب
اولیای الهی برساند.
والاٌ برخی که
سرچشمه
نمیرسند با چند
قطره آب پیر
اکتفا میکنند
ولی برخی خود
را بمنبع
ناپیدای الهی سرچشمه
های عقل الهی در
تجلیٌات الهی میرسانند.
که پیر الهی
را از خدا وند
میخواهند ودر
رؤیا او را خواهند
شناخت. که
تنها او مناسب
سالک است .و نه
حتی دیگر اولیای
الهی زنده. که
طبیب باید متخصص
مشکل تن وذهن
و روان انسان
سالک باشد.

٢٠ - آتش از
خانه همسایه
درویش مخواه ،
کآنچه بر روزن
او میگذرد دود
دل است . که
درویش فقیر مطبخ
ندارد. آنچه
دیگران تصوٌر
میکنند، دود
دل آنان است.
که هنوز حسرت
نجات شهود
نهاﺌی خود را
دارند.

٢١ - آتش
بجان شمع فتد
کأین بنا نهاد
. که آتش شمع
نیز شمع را
میسوزاند.تا
دیگران را روشن
کند. و اولیای الهی
با سوز دل خود قبلا،
و اکنون
بازگشته بخلق
پیامبرگونه
میسوزند، تا
نور و عقل
وحکمت
بسالکان خود
بدهند.

22 – آتش
سوزان بود
حیات سمندر.
آتش جهل وغضب
و گناه همه
چیز انسان را
میسوراند. که
بآتش بدتر
جهنّم جهان میبرد.
ولی تنها
سالکان الهی هستند،
که در این
میان از زیر خاکستر
بصورت سمندر
پرنده سیمرغ،
حیات مجدد خود
را پیدا میکنند.
که از آتش دور
میشوند و بآب عقل
مراتب الهی و
عرفان پناه
میبرد. و هر
آتش را در
روان هوسباز
خود را خاموش
میکنند. وخود در
بازگشت
پیامبرگونه
بخلق سرچشمه،
بازمطیع آب
وعقل الهی
برای سالکان
خود میشود. که
از منابع الهی
بالاتر الهام
های لدنٌی
دارد که تبدیل
بمنطق
سمبولیک مادی
بدیگران
مینماید.

23 – آتش کند
هر آینه صافی
غُبار زر . زر
را برای ناب
وعیار پاکی از
زواﺌد باید
بآتش کشید. و
این نفس
امٌاره انسان است
که باید با
آتش بلایای
الهی دوره سلوک
آترا تصفیه
وپاک سازی نمود.
وسختی دوره سلوک
است که روح حیوانی
انسان را
تبدیل بروحی الهی
میکند. که شایسته
تجلٌی الهی وتولٌدات
فصول بهتر نوع
بشری میگردد.و
چه بهتر که در
تولد نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد با
شهود قاﺌم
روح القدس
موفق گردد.

24 – آتش
نفسان قیمت
میخانه شناسد.
مشتاقان سلوک
و لقای الهی و
دیدار سرچشمه
حکمت برتر
الهی در پیر
الهی است که قدر
و قیمت پیر
الهی و طریقت
و سلوک الهی
خود را دانسته
اند. که (می)مای و
ماء آب عقل در
میخانه طریقت
میباشد. و پیر
الهی همان
ساغر الهی
برای چنان
شراب و آب حیات
و نجات میباشد.

25 – آخر
بآستانه من
بأسر آمدی .
خطاب پیر کامل
بطالب لقای
الهی روح
القدس سالک که
قبلا برای تسلیم
شدن امتناع مینمود.
و یا دست بدست
و امروز و
فردا میکرد.
عاقبت چون بدریا
رسید أسیر پیر
الهی خود در
یک پیمان و
سوگند سلوکی
شد. و یا سالک
جدا شده از اطاعت
پیر باز بتوبه
و ندامت و
پوزش آمده است.

26 – آخر سر
أنجام جز خاک
نیست. گفته خداوند
بغیر سالکان
است که عاقبت
بزیر خاک
میروند. وخود
نیز در مقام
روحی بحقارت
میروند. مگر
بسلوک الهی بپردازند
که بعوالم الهی
و معراجهای
شهودی وتولدات
بهتر برسند.
گرچه تن و ذهن و
معقولات مادی
و سرمایه های
مادی خود را
بزیر خاک
بفرستد. ولی روح
الهی شده در
مقام عرشی، خود
سایبان و بهشت
سوٌم انتظار
تولد بهتر را دارد.

27 – آخر
شاعری اوٌل
گداﺌی است .
ادٌعاهای
باطل وحقیر
غیر الهیٌون
هرچه باشد و
فلسفه نمایند عملا
باید بگداﺌی
اولیای الهی بروند.
تا حکمتهای تازه
بگیرند. که ابن
سینای عالم و
فیلسوف
بگداﺌی
خرقانی عارف
رفت. و ستایش
أبوالحسن
خرقانی برای حفظ
آبروی بوعلی
بود.

28 – آخر شاه
مَنشی کوت
کِشی است.
تکبٌر ورزیدن
وادٌعاهای
بزرگ پنداری و
ادای پادشاهان
و ثروتمندان
نشان دادن،
ولی خود در
فقر مالی
وحقارت عقلی
ومقامی باشد ،
کارش چون خران
و استران کود
کشی وحمل زباله
خواهد بود.

29 – آخر گذر پوست
بدبٌاغ خانه
است. که پوست
حیوانات پس از
کشته شدن
بدبٌاغی میرود
ولی انسان
الهی شده پوست
می أندازد.
ولی غیر
سالکان با مرگ
در کارماهای مکرر
پوست آنها
بدبٌاغ خانه میرسد.

30 –آخر
ملاٌﺌی اوٌل گداﺌی
است . که ملاٌی
آخوند مدٌعی
کاذب خدا
شناسیٍ، که
بدترین خدا
شناسی قشری را
دارد، عاقبت بحقارت
و گداﺌی
میافتد. که
خمس وزکات
میحوید. و از خداوند
الهام لدنٍی و
عقل الهی و
مقام بهتر
روحی
نمیخواهد. و
اگر عاقل باشد،
بگداﺌی در
میخانه پیر
کامل الهی
بدریوزگی
میافتد و پیرو
پیر و خداوند
میگردد. آخوند
مگر پس از آتش زدن
عمٌامه خود، و
محتویات فکری واعتقادی
کلٌه خویش
میتواند
بسلوک
بپردازد.

31 – آدم با
کسی که علیٌ
گفت عُمر
نمیگوید .
سالک با علیٌ
و پیر ولایت علیٌ،
که برای سلوک
پیمان بست و
یا علیٌ گفت. و
طلب همٌت از
ولیٌ الهی خود
بمعرفی خداوند
نمود، هرگز
بامور دنیوی و
بشری و بآخوندهای
جاهل قشری و
هر غیر ولایت
علیٌ مراجعه
نمی کند.

32 – آدم با
یک بار عمل زشت
أهل آن عمل
نشود .که سالک
مدٌعی سلوک
الهی و تخلیه
وتحلیه و
اجرای اعمال عبادی
و دستورات پیر
کامل، حتی یک بار
کاری بر خلاف
بکند که زشت
وحرام او
بتحریم پیر
الهی باشد
سرکش است . مگر
که بدون اراده
کرده باشد. پس توبه
مجدد با پیر
لازم دارد آنگاه
با عفو و گذشت پیر
همچنان أهل عمل
و سلوک خواهد بود.

33 – آدم
بامٌید زنده است
. انسان سالک
بامید نجات
شهودی
بالاتری، باید
رفع مشکلات
روان کند. که مانع
از تعالی
شهودی او است
.اگر تمام عمر
را بدان ادامه
بدهد، آدم
وانسان الهی میگردد.
وچون بخلق بازگردد،
این همانی مقام
الهی پیامبر
اولی العزم خود
را دارد . و
پیامبری زنده برای
چند سالک احتمالی
خود . که امید
نجات و هدایت
سالکان خود
میگردد.

34 – آدم بی
سواد کور است .
چه اینکه نتواند
چیزی ببیند،
یا علم و
حکمتی بیاموزد.
و یا غیر
سالکان که حکمتهای
عقلی والهی و
سلوک عملی را ندانسته
باشند، که
همچنان کور
ونابینا از دیدار
انوار
تجلٌیات الهی
میماند.

35 – آدم تا
کوچکی نکند
بزرگ نشود .
کودکی مقدٌم در
زمان برای
بزرگ شدن است
.و سالکان تا
تواضع و اظهار
کوچکی بپیر الهی
خود نکند،
وحتی بدیگران
متواضع باشد،
ببزرگی الهی
در کسب
تجلٌیات
شهودی و
مقامات الهی
چون پیر الهی خود
را نمییابد. و
تا شاگردی نکرد
نمیتوان
استاد شد و تا
بخشش نداشته
باشد خداوند
نیز اورا نمی بخشد.

36 – آدم دوبار
باین دنیا نمی
آید. اگر
بخواهد وظیفه الهی
خود را بعدا
انجام بدهد.
واگر که بمیرد
باز مانند امروز
خود بدنیا در کرامات
بالفعل وبالقوٌه
نوع بشری که
دارد نخواهد بود
.بلکه در نسخ
ومسخ و صد ها هزار
تولدات نوع
حیوانی نیاز دارد،
تا دو باره
بامرور بشری برسد
که وظیفه حتمی
الهی خود را
انجام بدهد
وبا شهود روح القدس
بتولدات نوع فوق
بشری فرشته
گونه برسد.
وخود نیز مقدٌس
و الهی شود و
شایسته لقای الهی
ربٌ النوع
بالاتر.

37 – آدم گرسنه
ایمان ندارد.
انسان باید
اول در تن خود سلامتی
و بی نیازی باشد
تا بسلامتی احتمالی
ذهن وروان خود
برسد. که در
سلوک با عقل الهی
پیر و الهامات
الهی خود،
پاکسازی تا
حدٌ کفایت از نظر
داوری الهی برسد،
که مدرک الهی پایان
ایمان راستین
و اوم و مؤمن
الهی شود.
وتمام این مراحل
حیاتی خود
سازی در سلوک الهی
با ولیٌ الهی میسٌر
میباشد.

38 - آدمی از نو
بباید ساخت وز
نو عالمی .
تربیت الهی
انسان که آدم
شود و آدمیٌت
بیابد، باید از
نو ساخته شود.
در تخلیه از گذشته
ها وحتی از
کرامات نوع
بشری کنونی خود
بگذرد. تا
بکمال الهی
ومراتب شهودی
برسد، که احوال
الهی و در
سلوک دست میدهد.
که عقل الهی
یافتن است.
زیرا عقل چون علم
آموزشی نیست،
که در مکتب و
کناب پرورش
عقلی بیابد.
مگر در تخلیه و
تحلیه سلوکی تا
تجلیه های هفتگانه
نوع بشری و با
ولیٌ الهی بمعرفی
خداوند باشد.

39 – آدمی
بعیب خویش نا
بینا است. که سالکان
فراوان عقده
ها و آلودگی
ها در روان نا
خودآگاه
دارند . که
تنها پیر الهی
آنها را از
رؤیاهای
نفسانی و
شهودهای صالحه
سالکان خود
درمییابد. و
بسالک متذکٌر
میگردد. آنگاه
سالک متوجٌه هرعیب
خود میگردد، و
متنفٌر از چنان
صفت خویش میشود.
و آنرا ترک میکند
و تخلیه از آن
عیب میسٌرمیشود.

40 – آدمی جایز
الخطا است. حتی
اولیای الهی
هنوز در
بشریٌت در امور
دنیوی خود
هستند وامکان خطا
را دارند. و
بخطای خود معترف
میباشند
وجبران لازم را
میکنند. و
سالکان نیز
عیب های فراوان
دارند. و مدام شناخت
عیب خود، و
ترک آنها در
تزکیه وپاکسازیبیشتر
نفس امٌاره خود
مینمایند. که پس
از تخلیه و
تحلیه است که بتجلیه
های هفتگانه الهی
خود میرسند.
گرچه تا حدٌ
کفایت در شرط
کافی از نظر
داوری الهی
بنجات میرسند.

41 – آدمی را
آدمیٌت لازم
است . باید اسم با
مسمٌی بود. و
گفتار و کردار
و رفتار نیکو
داشت. که تنها
صفاتی هستند
که بکمال عقلی
و حتی الوهیٌت
خود آشنا
میگردند. گرچه
سالکان
ملامتی تنها
در دوره سلوک
عملا خلاف میکنند،
که ناظران
آنان را بکمال
سلوکی
نشناسند. که باعث
تکفیر نشود
،وخود باوری
در سالک نشود
و ریاکاری
نکرده باشد.

42 – آدمی را
بدتر از علٌت
نادانی نیست. که
هر عیب انسان
یا دلیلی دارد،
ویا چاره ای
برای آن
هست.ولی نادان
وجهالت است که
بدترین عیب
انسان میباشد.
که نه فقط با
دیگران که حتی
اکنون و پس از مرگ
جهنٍم های
کارماﺌی و
قهقرای نوعی
دارد. و تنها
چاره احتمالی این
جهالت
ونادانی، کسب
آدمیٌت سلوکی
است. ونه
آدمیٌت بصورت
وظاهر انسان .

43 – آدینه
اش را گم کرده
است. چه روز چمعه
و آرامش را فراموش
نموده، و یا
وقت استراحت هفتگی
خود را گم کرده.
که مدام در تلاش
بی نتیجه شهودی
است. و یا در
سلوک الهی
نمیباشد، که با
تجلٌیات الهی خود
جمع وجم گردد.
ووحدت وجود
الهی بیابد.
که در بازگشت بخلق
پیامبرگونه،
جمعه و آدینه
خود را داشته
باشد . که
آدینه همان أدینه،
یا بدون سلوک
الهی ووظیفه
دین ورزی است.
وچون بمعصومیٌت
و کمال الهی خود
رسیده باشد. که
بقول پیامبر
حتی گناه او
ثواب خواهد
بود.

44 – آرزو بر
جوانان عیب نیست
. که هر آرزوی
را زودتر از
زمان خود
بنماید. بخصوص
برای نجات
سلوکی، که
سالکان با روح
حیوانی نا مناسب
نجات زودتر، و
راحت تر
بمراتب شهودی واحوال
الهی بخواهند
برسند که از محالات
میباشد. مگر
پس از تأمین
شرایط لازم تا
شرط کافی از
نظر داوری الهی
که خاص سالکان
ولایتهای ششگانه
میسٌر نوع
بشری است .

45 - آری
باتٌفاق
میتوان جهان
گرفت . چه در
امور دنیوی
وجهان گیری، و
چه در سلوک
الهی وتوافق
وهم فکری و
اطاعت از پیر
کامل الهی، که
بجهان وعوالم
الهی شهودی
بالاتر را
خواهند رسید.

46 – آزاد
شود بعقل بنده
. که سالکان با
عقل جستجوگر
مراتب الهی،
میتوانند
بآزادی از پیمان
وتعهٌد
سلوکی، و از
طلسم نوع بشری
و از خطر
قهقراهای
بدتر جهان
آزاد گردند.
اگر بندگی
سلوکی و اطاعت
پیر الهی خود
کند.

47 – آزادگان
تهی دستند .که
کاملان آزاد
شده از خطرات
آینده بشری
خود، واز پیمان
با خدا وپیر،
چیزی برای
آنها از مال دنیا
و دلبستگی های
بدنیا، و حتی
از کرامات
بالفعل نوع
بشری خود
ندارند. که
حقٌ استفاده بهشتی
از آنها را
داشتند، ولی
خرچ دیگران
میکنند. تا
خداوند در تولدات
بهشتی وتکامل
روحی ونوعی
بآنها عوض
بدهد. ونیز
همیشه چشم
پوشی دارند. و
جز نقطه تمرکز
وتوسٌلات
عبادی برای
رسیدن سالکان
بلقای الهی و
روح القدس
آخرین وظیفه
الهی، توجهٌیٍ
بنقطه دیگر ندارند.

48 – آز
بگذار و
پادشاهی کن.
انسانی که ترک
طمع وکسب
مادیٌات دنیا
و مقامات
اجتماعی
میکنند چون
پادشاهان
خواهد شد. و
بکمال الهی و
پادشاهی الهی
برای سالکان خود
میرسد. ومانند
پادشاهان ترس از
چیزی و یا از
هر خطری نگرانی
ندارند.

49 – آسان
گردد بر آنچه
همٌت بستی . از کوشش
وهمٌت و سلوک الهی
بدون وقفه
داشته باشد،
تمام مشکلات
راه را که دیگران
میگویند،
برای سالک
عاشق پر همٌت
نیست. وحتی
برای او محسوس
نیست.همٌت
بستن که چون لنگ
بر کمر بستن
که نشانه قصد انجام
کاری جدٌی
میباشد.

50 – آسایش
بود بنیاد
خواری .اساس اوٌلیه
خواری وذلٌت و
حقارتهای
اخلاقی و
اجتماعی، چه
رسد بآسایش از
خطرات جهنٌم
قهقراهای نوعی،
همان تن پروری
و آسایش طلبی
است. که سالکان
چند صباحی تن بتلاش
میدهند. وخواب
وآسایش را بر
خود حرام
میکنند. مگر
بکمال الهی و
امتیارات شهودی
ونوع فوق بشری
برسند و
پادشاهی الهی
بر دلهای چند
سالک احتمالی خود
کنند.

51 – آسایش
دو گیتی تفسیر
این دو حرف است،
با دوستان
مروٌت با
دشمنان مدارا
. دو گیتی
دنیای امروز
بشری، و دنیای
آینده پس از
مرک و بعد از
کمال الهی جستن
در مراتب
شهودی در نوع
فوق بشری است.
که نسبت بنوع
بشری آنگاه
آسایش معنی پیدا
میکند. اجرای
این دو نکته
که قابل تفکیک
بجرﺌیٌات
بیشتری، ودر
سلوک الهی
تفسیر شدنی است.
که با دوستان
محبوب الهی پیر
کامل خود پناه
برده باین
کامل الهی، که
مروٌت و
مردانگی
ووفاداری نمودن
است. وبا دشمنان
و مخالفان راه
الهی خود
مدارا و دوری
میکند و بحث
وجدال چون
آخوندهای قشری،
برای
غیرسالکان
وچه رقیبان
دنیا پرست بر
سر مال ومنال،
مدارا وآسان
میگیرد. و با
گذشت و بخشش و
اخلاق نیکو،
وحتی کمک
بآنها و عفو خطاهای
آنان، دل آنها
را بدست میآورد
وخطر آنها را
از خود دور مینماید.

52 – آسمان
را کسی نخواند
ضعیف . نه فقط آسمان
نا محدود، و
هزاران خطر که
از آسمان واز عوالم
الهی بروان
انسان میرسد.
پس نباید آنها
را نادیده گرفت.
وخود بزرگ پنداری
و تکبٌر داشت.
بخصوص آسمان بمعنی
مراتب وعوالم الهی
نادیده و
مدبٌران امور
انسانها. و
طبیعتا چنان
خطراتی دارند که
قابل تصوٌر
انسان نیست.
پس باید با
کسانی که از
آسمانهای
جهانی و عوالم
الهی وروحی
گذشته اند،
آنان را
توانان دانست.
واز کمکها و
هدایتهای
آنها استفاده
کرد. چون کمک
اولیای الهی برای
سالکانشان.

53 – آسودن
امروزین رنج
فرداﺌین است .
امروز اگر تن
پروری کرد
وتکامل روانی نیافت
و فکر فردا را
ننمود. لاجرم
فرداها مجرم
کارماﺌی در
پیش دارد.
بخصوص پس از مرگ
و قهقراهای
تولدات
حقیرتر نوعی،
در نسخ ومسخ
حیوانی را که
بچشم میبینیم
خواهد داشت.
زیرا هرکس
بمراتب الهی
ونوع فوق بشری
وهرچه زودتر نرسد
، حتما حقارتهای
نوعی مجدد
درجهان را
خواهد داشت.
تا باز پس از صدها
هزار سال
بهمین نوع
بشری، ولزوم
شهود قاﺌم،
ایدآل کمال
میسٌر نوع
بشری باید برسد
که خواهد
رسید. ولو بقیمت
تکرار مکرر
کارماها. زیرا
فرمان کن
فیکون و تکامل
را باید انجام
بدهد.

54 – آسیا
باش درشت
بستان و نرم باز
ده . چوت آسیاب
که آرد میکند
ودرشتی ها را
نرم مینماید.
وانسان عاقل
سالک درشتی
دیگران را با
نرمش وگذشت
ومدارای خود،
عکس العمل نرم
نشان میدهد. و
حکمتهای الهی
کلٌی پیر کامل
واولیای را میگیرد،
و بجزﺌیٌات آن
در عمل و
تفکٌر بدانها میپردازد.

55 – آشپز که
دوتا شد، آش
یا شور است یا
بی نمک . نه فقط
در یحتن غذای
چند طبٌاخ،
بلکه پیر الهی
و راهنمای
روحی انسان،
تنها همان پیر
کامل بمعرفی
خداوند باید
باشد. حتی اگر
دیگر اولیای
الهی را شناخت،
باز تنها بهمان
دستورات پیر خود
بمعرفی خداوند
سوژه عشق ورزی
اکتفا مینماید
.

56 – آشنا داند
زبان آشنا.
همدلی وهم فکری
وهم حالی تنها
در سالکان
میباشد. که
همگی یک هدف الهی
و حکمتهای عرفانی
دارند. و نه
چون فلاسفه و
آخوندهای
قشری درهمه ادیان
ومذاهب که
یکدیگر را
قبول ندارند و
بر سر وکلٌه
هم میزنند. ژنتیک
روحی سالکان مطلقا
مانند هم و
یکسان نمی
باشند. بلکه شبیه
بهم در کلٌیات
هستند.

57 – آشنا کن
باز را، که
خود همی داند
شکار. پرنده باز
چشم بسته شکار
نمیتواند
بکند. و انسان مستعد
بخودی خود تکامل
نمیتواند
بیابد. تا در
جنگل دنیا
بخواهد راهی
پیدا کند. که
باید با پیر
الهی راه نجات
را آشنا گردد.
که پیر فنون
کار تکامل را
بسالک خواهد
آموخت. تا
سالک راه درست
الهی خود را
بتواند پیدا کند.
و شکار مراتب احوالی
و رؤیاﺌی و
عقلی و شهودی
مراتب الهی را
خود شخصا با
عمل کسب
نماید.

58 – آفتاب
لب بام است و
غروب نزدیک. و
عمر انسان
خاتمه
یافتنبی است.
باید جبران غفلت
ها را نمود.

59 - آفت
العِلم
النِسیان .
فراموشی علم و
ترک تجربه،
ویا عدم تمرکز
در وساﺌل الهی
شناخته شده از
خداوند، آفت و
أفتادن از
مقام روان سالک
است .که بقهقرای
نوعی پس از مرگ
میرود. و بدون
داشتن مراتب شهودی
سقوط از مقام روحی
کنونی میباشد.

60 – آفتی نبود
بتر از نا
شناخت .
مصیبتی بدتر
از این نیست، که
انسان نا آشنا
بحقایق الهی ووقایع
زندگی باشد.
بخصوص
ناشناختن
وساﺌل الهی
ومربٌی الهی
پیر کامل بمعرفی
خداوند برای کسب
تجلٌیات شهودی.
والاٌ
قهقراهای نسخ
ومسخ بدنبال
خواهد داشت، و
تکرار گذشته
های حهنٌمی
جهان .

61 –آفرین
باد بر این
همٌت مردانه
تو . بسالک واصل
بتجلٌیات الهی
گفته میشود،
که فرٌ شاهی
الهی را یافته
و شایسته
آفرین گفتن
است. همٌت و
هوم و اوم و
سلوک الهی و
جدیٌت او است.
و مردانگی در ریش
و سبیل
نیست.که در
مروءت ومروٌت
و همٌت
مردانگی چون رستم
زال، که بأوج
کمال و قلٌه
البرز رسیده و
دیو نفس
امٌاره خود را
کشته، و تاج شاهی
را بر سر
گذاشته است. و
خود نیز فرشته
ای الهی وچون دیو
سفیدی پاک و
عظیم شده، که بهشتهای
چهارگانه
وچهارگونه
الهی شایسته شده
است.بخصوص بهشت
چهارم تولد در
نوع فوق بشری هفت
هزار سال بعد .

62 – آقا
بالاسر. چه کارفرما
باشد، ویا پیر
الهی مراقب
سالک. که در انجام
اعمال سلوکی و
دستور دهنده سالک
که آقای او
میباشد. (آقا همان
هخای) زردشتی
است .و الاٌ
غیر کاملان
چون آخوندها
را( آغا)
میگویند. گرچه
بناحق بهر زنی
آغا میگویند.
که زنان مردان
الهی میتوانند
باشند. و
مردان زنانه صفات
خیلی بیشتر
هستند. مردان
سالک در حکم زنان
پیر در اطاعت
میباشند. و
غیر سالکان
(أمرَد) ونامرد
و متمرٌد بر خواسته
خداوند و فطرت
خود میباشند.

63 – آلت الرﺌاسه
سعه الصدر . لازمه
ووسیله انجام
ریاست
وبرتری،
داشتن سینه
فراخ در صبر
وگذشت و پر
حوصله نیاز دارد.
که این راز مدیریٌت
و نیکوی
اولیای الهی
با سالکان خطا
کار خود
میباشد. سینه
وفکر و روان ذات
هرچه پاکتر از
آلودگی ها.

64 – آنجا که بصر
نیست چه خوبی
و چه زشتی .چه کوری
چشم یا
کوردلی، که خوب
وبد را از هم
نمیشناسد. وحتی
خوبی هر أمر
که ظاهرا بد میدانند.
که در هستی
چیز بدی نیست
همه خوب هستند
یا خوب تر. و با
چشم بدبینی و
جهل همه چیز
بد است یا
بدتر. وبصر چشم
و بصیرت عقلی
و تبصٌر درون گراﺌی
سالک، انسان
را بمقام الهی
خود وهرچیزی
میرساند. که باید
بچه مقامات
برتری نیر
برسد.

65 – صبر است کلید
بستگی ها. که
قفلی بدون کلید
نیست. با صبر
باید کلید را یافت.
و چاره سالکان
صبر است، تا
مراحل تخلیه وتحلیه
از نظر داوری الهی
دست بدهد و
بتجلیه های الهی
رسید. که الصبر
مفتاح الفرج
گفته اند. و
فرج همان فرح
و فرهه و نجات
سلوکی و شهودی
و فرٌ و برٌ الهی
یافتن است .

66 –آنجا که رشک
نیست محبٌت چه
ها میکند. که بدون
نفرت غوغای محبٌت
دست میدهد حتی
اگر برخی مال بیشتر
یا مقام الهی بیشتر
داشته باشند
محبٌت ندارند.

67 - آنجا که
عبادت باید،
عبارت سود
ندارد. که سالک
در عبادت در
توسٌل عبادی
نیازی هم
بکلام ندارد.
که عبادات
کلامی کار
عبادت و تمرکز
در صورت پیر الهی
را نمیکند.

68 – آنرا چه زنی
که روزگارش
زده است ؟
ضعیف ومظلوم
چوب خدا
وسرنوشت خود
را میخورد. چه سود
بیشتر زدن او.
که راه نجات
احتمالی او
مصیبتش بباید
مرتفع شود.

69 – آنرا که
جای نیست همه
جای او است. درویش
بدون مکان
نیست که همه
جا جایش هست.
چون تکبٌر ندارد.
تواضع سالکان
تنها در عزلت
گاه او است که
مکان لا مکان
او میباشد.

70 – آنرا که حساب
پاک است از محاسبه
چه باک است.
انسان صادق
بدون خطا و
نیٌت بد و
بدکاری نگران
محاسبه ای
نیست. و انسان سالک
که پاکسازی
روان خود کرده
و بکمالات
شهودی رسیده وبازگشت
بخلق خود را
یافته، دیگر
وظیفه ای
ندارد. که محاسبه
الهی سالکان
بامرگ قبل از
مرگ تمام شده
است.

71 – آنرا که
خبر شد خبری
باز نیامد . سالکان
واصل بروح
القدس با مرگ
قبل از مرگ که تولد
دوم الهی با شهود
عرش رحمان
نداشت و بکلٌی
قالب تهی کرد.
روحش بنزد خدایش
رفته. گفتنی
های زیادی
دارد ولی بازگشت
بخلق ندارد که
بگوید .

72 – آنرا که
عقل دادی پس
چه ندادی ؟ .
آنرا که عقل
ندادی پس چه
دادی ؟ که خطاب
بخداوند است.
کسی که عقل الهی
برتر شهودی یافت،
همه چیز هستی نوع
بشری را یافته
است. وحقٌ
تولٌد نوع فوق
بشری آینده را
بجهان دارد.
ولی بدون عقل کافی
وسالم جهانی از
آن او باشد
سودی نمیبرد
وازدست میدهد.

73 – آنکس
أهل بشارت است
که اشارت داند.
عاقلان هستند
که با اشاره
های عقلی
میفهمند.
وبشارت الهی
در احوال شهودی
میباشد. که
اشارات الهی
برای آینده
های بهتر
بخاطر درستی اعمال
سالک و برای تشویق
او میباشد.

74 – آنکس که
بداند و بداند
که یداند، اسب
شرف از گنبد
گردون بجهاند
. کامل الهی که
میداند آنچه که
باید بداند.
در تجلٌیات
شهودی و
الهامات لدنٌی
میداند. پس اسب
شرف وسرعت
معراجهای او
از گنبدهای
گردون جهان
میگذرد. وعلم اشرف،
منطور آگاهی شهودی
عرش رحمان
برای نوع بشری
است .ونه علوم
بسیط مادی وچزﺌی
و غیر حقیقی
ولو واقعی باشد
.

75 - آنکس
که بود سایه نشین
سایه ندارد .
که فعالییٌت
نمیکند، وتن بروشناﺌی
خورشید
نمیدهد. و
البته که خود نیز
سایه ای ندارد.
که انسانهای
غیرسالک هرگز
بانوار الهی نمیرسد.
که چون پیر
کامل بأنوار
الهی رسید،
سایه برای
سالکان خود
دارد که نوری الهی
دارد که
بدیگران میدهد
.

76 –آنکس که بیک
حال بماند خدا
است . نه فقط خداوند
الله آهو در مطلق
کمال خود، یا
همان که هست
تغییر حال
ندارد،
وتولٌدات
بجهان برای
کسب کمال بیشتر
نمیکند. وچیزی
نیز در هستی
نیست که ثابت
باشد. جریان
سیٌاله وجود در
هر چیزی هست.
یا تکامل بیشتر
و یا قهقرای
کنونی وبعدی.

74 –آنکس که
نداند و بداند
ک نداند ، آخر
خرک لنگ بمنزل
برساند .
دانستن اینکه
نمیداند، که خود
یک درجه
داناﺌی است .
که میتواند
عاقبت نفس امٌاره
و عقل لنگ
خودرا بمقصود
الهی برساند.
و کلید نجات
خود را پیدا
میکند .

و آنکس که
نداند و بداند
که نداند ،
درجهل مرکٌب
أبد الدهر
بماند . یک حدٌ
أقل نادانی را
هم ندارد، که
خبر از نادانی
خود بیابد. پس تا
أبد در نسخ
ومسخهای
قهقراﺌی
خواهد ماند.
زیرا راه حلٌ
مشکل او پیر کامل
الهی و سلوک الهی
و تزکیه نفس
است. آنهم
داناﺌی الهامات
از سطح شهود
مراتب تجلٌی خود.
والاٌ داناﺌی
های مادی را
هر انسان
بداﺌی و
اطفال وحتی حیوانات
نیز سطوحی از داناﺌی
دارند .

77 – آنکس که
نکو کرد و بدی
دید کدام است
؟ بقول مولا علیٌ
از آن بترس و
تقیٌه کن که
اورا نیکی
کرده ای. زیرا
این صفت
ناشایستگان فاسد
روان است. ولی کاملان
الهی هستند که
نیگی میکنند
وکار و حرف
بدی هم ندارند
. پس باید پرسش
گر و دنبال
اینگونه انسانها
بود. که
خداوند نیز
بهترین را
بطالب لقای الهی
معرفی میکند.
زیرا اولیای
الهی اغلب بنیٌت
ثواب هستند که
باعث کباب شدن
آنها میگردد.
که آخوندهای قشری
هر دین ومذهبی
تکفیر و
جاهلان قشری
میکنند.و
حسودان آنان
را آزار
میدهند.

78 – آنکوست
نگهبان گنجی
است سلطانش
مخوان که پاسبان
است. زیرا
برای بعد از خود
بدیگران
واگذار میکند.
و یا زور
مندان بدتر
میگیرند و یا
حاکم وحکیم. وحتی
علم وحکمتی را
بدیگران
نمیگوید. ولی اولیای
الهی هستند که
با توضیح و
تشریح و
استدلال ومحبٌت
علمی بدیگران منتقل
میکنند.

79 – آنکه آن کند
که خواهد ،
آنجاش برند که
نخواهد .
خودسری وعدم
تسلیم بقانون
و عرف جاری،
چه رسد بخواست
های الهی، که پس
از مرگ بنسخ
ومسخ انواع حیوانی
برده میشود که
خواست او
نمیباشد. و
چاره و اراده
ای ندارد. اما
کسی چنان کند که
خدا وپیر الهی
خواسته باشد
بهمان جا خواهد
رفت که خود
نیزخواهان آن
میباشد. در
مراتب شهودی وتولدات
فوق بشری بهشتی
در جهان .

80 – آنکه بر
صید شاه دام
نهد ، بوسه بر
دست هر غلام زند
.تا بتواند بمقصود
خود برسد. که
شاهان را
غلامان احاطه
میکنند. ولی
این شاه الهی
پیر کامل است.
که حتی بر دست غلامان
او یا دیگر
سالکان
وکاملان پیر
حاضر، باید
بوسه زد تا
اورا بپیر برسانند
ویا بمراتب الهی
دیگر.

81 – آنکه بی چشم
است، بفروشد
بیک جو جوهری .
که نابینا
تشخیص سنگ از
جوهر وگوهر
نمی شناسد .
واگر چشم دل
نا بینا باشد،
که امدادات شهودی
و عقلهای الهی
و الهامات لندنٌی
ندارد. تشخیص گوهر
و حقایق را میتواند
داشته باشد. و
وقایع را
حقیقت میدانند.
که انسانهای
غیر سالک
کرامات
بالفعل نوع
بشری و جان شیرین
خود را در
جهالت و قشری
گری دینی ومذهبی
از دست میدهند
.

82 – آنکه را
کردگار کرد
عزیز، نتواند
زمانه خوار
کند . که کاملان
الهی و سالکان
ولایتهای سلوکی
عزیزان خداوند
هستند. و
زمانه ونوع
بشری اورا
نمیتواند
خوار وحقیر کند.
که اینان
بزرگی را نمیخواهند
واز خواری و
تحقیر جاهلان
ومشرکان قشری
نیز ترسی ندارند.

83 – آنکه عیب
تو گفت یار تو
او است ، و
آنکه پوشیده
داشت مار تو
است . که عیب
درست گفتن
برای اصلاح دوست
میباشد. و
مخفی کننده که
حتی ستایشگر
از عیب است.
چون ماری زهر
آلود میباشد
وآینده خطرناکتر
برای کسی میباشد.

83 –آن کیست
که بگشاد قفل یزدان؟
که تنها پیر کامل
الهی بمعرفی
خداوند بطالب لقای
الهی میباشد .
که کلید قفل
آینده های برتر
را برای سالک
در دست دارد .

84 – آن میوه
که از صبر
برآمد شکری بود.
که از صبر
بلایای سلوکی سالکان
است که بر
ومیوه شیرین
حاصل میشود.
که بقول مولا
غلیٌ صبر برای
روح چون سر برای
تن است.

85 - آه اگر
از پی امروز
بود فرداﺌی .
احتمال خطر برای
پس از مرگ در مجازات
الهی وفطرت
خود انسان، چون
مسلمانی حافظ که
ولیٌ الهی را
باور ندارند.
که سلوک الهی خواسته
خداوند است .
پس آخوندهای
قشری آنان را
تکفیر میکنند.

86 – آه صاحب درد
را باشد أثر. که
مظلوم ودرد
کشیده چون دعا
ونفرین کند مؤثٌر
باشد. مانند
دعای اطفال
ومسکینان و
سالکان و
مظلومان .

87 - أدب
النفس خیر من
أدب الدرس
.تآدیب و
تربیت وکنترل نفس
امٌاره با سلوک
الهی است که
خیر وکمال
ببار میآورد. که
درس و عرفان
نظری و فلسفه
ها، خیر وتکامل
روحی ندارند.
گرچه امور
درسی زندگی بشری
را بهتر میکند
ولی در روان
انسان کارساز خیر
وکمال نیست.

88 – اذا
انتهی المدٌه
لم ینفع
العدٌه . چون فرصت
از دست رفت هر وسیله
دیگری سودی
ندارند. فرصت زندگی
برای یافتن وسیله
الهی پیر کامل
از خداوند و
تنجام
دستورات او
است.

89 – اذا بلغ الکلام
الی الله
فأمسکو. چون صحبت
درباره خداوند
و سلوک الهی شد
پس سکوت کنید
گوش بدهید و
دل بسپارید و
در سلوک أندیشه
کنید.

90 – اذا تمٌ
العقل نقص الکلام
. چون عقل بکمال
الهی وکمال خود
رسید، پس صحبت
کمتر میشود. و
کاملان جز
گزیده گوﺌی حکمتهای
الهی ندارد. و
تمام علوم
وفلسفه ها حجاب
أعظم وقاتل فرصتهای
اصلاح ذات خویشتن
است . پس بکارماها
و تکرار گذشته
ها خواهند رفت
.

91 – اذا جاء القدر
عمی البصر .
چون سرنوشت و
تدبیر الهی
پیش بیاید،
چشم تن و چشم عقل
نیز کور میگردد،
وکاری از آنها
ساخته نیست.

92 - اذا
جاوز الشییء
حدٌه انعکس
ضدٌه . هرچیزی که
از حدٌ ومرز
خود تجاوز کند،
بضدٌ وعکس آن تبدیل
میگردد. و چون شرایط
لازم قبلی
لازم برای
تعالی نوعی را
ندارد، که قهقرا
ساز خواهد بود.

93 – أراده خدا
بر محال تعلٌق
نگیرد . همیشه
فرصت برای انسان
هست محالی
نیست.

94 – از آنجا
مانده از
اینجا رانده .
خسر الدنیا
والآخره، چون قشری
های مذهبی مشرک
بد دین است. که بی
دینان لا أقل
لذٌت دنیای
بشری خود را
دارند. و سالکان
وکاملان الهی
هم اکنون
نیکوﺌی و عقل
الهی را
دارند. وهم پس ازمرگ
تولد نوع فوق
بشری یا بهشت برتر
را با هزاران برابر
عقل نوع بشری
را دارند.

95 – از آن گناه
که نفعی بغیر
رسد چه باک . که
ثواب آن بیش
از گناه آن
میباشد. که اولیای
الهی معصوم گناهی
ندارند. و
بقصد نفع وهدایت
دیگران
مینمایند که دیگران
تصوٌر گناه دارند.

96 – از
ایران جز
آزاده هرگز نخواستد
. از ایران
زمین سرزمین
آریا شدگان کامل
الهی، بخصوص
در عصر ولایت
زردشت، جز
واصلان بتجلٌیات
نهاﺌی بر
نخواسته است.
که پیامبر
ستایش ار فارسیان
یا پارسایان
الهی فراوان
گفته است. ولی
منحصر
بسرزمین سیاسی
و جغرافیاﺌی
ایران نیست.
که در هرجای جهان
کاملان آریاﺌی
و پارسا
هستند. ودر
همه ملل
وسرزمینها،
همه گونه طبقات
فصول نوع بشری
هستند. که کاملان
بنهایت کمال میسٌر
نوع بشری
میرسند. که
اکنون کاملان
آریاﺌی با
ولایت ششم مصطفوی
محمد، که بروح
القدس وعرش رحمان
رسیده اند
موفق از راه
میرسند. وهمگی
آزاده از
پیمان الهی و
نجات یافته کارماهای
قهقراﺌی بوده
،وتنها
شایستگان تولد
نوع فوق بشری میباشند.

97 – از
ایرانیان جز
وفا کس ندید .
که آریا شدگان
با وفاداری در
پیمان خود با
خداوند بشهود نهاﺌی
رسیدند و
آریاﺌی شده
اند. وهمچنان
نیز بیشترین
کاملان ولایت محمدی
از قوم ایرانی
یا فارسی زبان
هستند. ولو در
هر قوم دیگری
باشند چون ترک
یا هندو و
رومی حکمتهای
ایرانی دارند..

98 – از این ستون
بآن ستون فرج است
. تحوٌلات بعدی
بین دو مقام شهودی،
فرج نجات بخش
و فرح و فرٌهه هست.
که سالکان
باید صبور
بلایای سلوکی باشند.
تا شرایط لازم
وکافی هر
مرحله از نظر الهی
تأمین گردد.
که فرٌ وتاج
شاهی الهی خاص
اولیای
بازگشته بخلق
با شهود عرش
رحمان میباشد.

99 –از این گوش
میشنود و از
آن گوش در میکند
. توجٌه در
شنیدن ندارند.
و تخیٌل و فهم
وتثبیت آنچه فهمیده
اند را ندارند
و بدرجه ثبات
در حافظه نمیرسند.

100 – از بدان
بد شوی زنیکان
نیک . همنشینی
با بدان، پسر پیامبر
هم بود،
خاندان نبوٌت خود
را از دست
میدهند. و
بدون نجات
شهودی سیٌد و
فرزند الهی محمد
و علیٌ وفاطمه
نمیتوان بود.
والاٌ این
سادات نا خلف
شرک و مجازات
الهی بیشتر
دارند.

101 –از بسیار
أندک و از هزاران
یکی . دوست حقیقی
که تنها یک
پیر الهی بمعرفی
خداوند
است،سالک
بنجات میرسد .
وهزاران قشری همگی
جهنٌم های قهقرا
را دارند.

102 – از پس
ظلمت بسی خورشیدها
است. تاریکی
جهل
وخورشیدهای
انوار شهودی
فراوان برای
انسانهای سا
لک در پیش هست .
نور شناخت پیر
الهی و ولیٌ
الهی بمعرفی
خداوند، نخستین
منبع نور
رهروی سالک بعوالم
الهی ناشناخته
او میباشد.

103 –از پی هر
شبی بود روزی .
امید بسالک که
از نداشتن انوار
الهی بالاتر
نگران میباشد.
روز و یوم
الهی هر اوم و
شهود تجلٌی الهی
بالاتر میباشد.
که آفرینش هستی
شش روزه با شش
شهود نور
قاﺌم، همان آفریش
انسان کامل در
جهان الهی است
.دو روز نخست
انسانهای زنده
پیر حسینی و
امام زمان
حسنی. وچهار
روز آفرینش آسمانها
یا عوالم شهودی
در آسمانهای الهی
و رؤیاهای
سالکان موفق
.روز هفتم
خداوند برعرش
استوار است که
در نوع بشری
بالاتر نمبیتوان
رفت.

104 – از پی هر گریه
آخر خنده ای
هست . أشک ریزی سالکان
در تمرکزات
وتوسٌلات عبادی،
عاقبت نجات
شهودی و
خورسندی توفیق
هر مرحله هست.
که بازگشتگان بخلق
همیشه خندان
هستند و پایان
غم و غصٌه دوران
سلوک داده
اند.

105 –از تو
حرکت از خدا برکت.
همٌت وجدٌیت سالکان
لازم است. تا
خداوند در شرط
کافی از شروط لازم،
برکت و فزونی مقام
روحی وشهودی و
عقلهای الهی
بدهد.
وتقرٌبات الهی
ووجودی دارند.
که من جدٌ وجد. جوینده
بجدٌ یابنده
است.

106 – از تو
نازی از ما
نیازی .ناز
محبوب الهی و
نیاز
ودرخواست نیازمندانه
سالک عاشق .

107 – از چاله
درآمد بچاه
افتاد .
انحراف بیشتر
و عاقبت بدتر.
که چاره
أندیشه های
خودسرانه
باعقل مادی
بشری سقوط در
تولدات
کارماﺌی پس
از مزگ واز هم
اکنون میباشد.

108 – از خر شیطان
پیاده شو. و از
نفس امٌاره
هوسباز، که
چون خری بار
روان انسان را
حمل میکند. با
ترک آن امکان معراج
آسمانی وروحی
برای سالک
هست.

109 - کسب
جمعیٌت از آن
زلف پریشان
کردم . سالک عاشق
پیر و از تمام
احوال او، که
بریباﺌی زلف یار
تشبیه شده،
توانسته جمع
شهودی و
بأحوال جم و
الهی شده
برسد. وبا
تمرکز در
توسٌلات عبادی
بتجلٌیات
الهی رسیده،
وجمعه آدینه و
بمعصومیٌت
الهی خود، با
شهود هفتم عرش
رحمان در
ولایت مصطفوی رسیده
است. و بدرجه
آریا و فرشته
و نجات یافته از
نوع بشری
کنونی رسیده
است. گاهی از
لب و چشمان و
اندام محبوب برای
ستایش و سپاس استفاده
میشود. که سالک
در حضور ذهنی خود
از صورت پیر
الهی در
عبادات
وتأمٌلات خود
برای خطاب
بخداوند استفاده
و توسٌل
مینماید.

110 – از دشمن
خانه چون توان
رست . از نفس
امٌاره درون
ذات خود که در
حیوانیٌت و
جهل گرفتار است
. تنها با تزکیه
نفس در تخلیه
وتحلیه و
تجلیه های
شهودی الهی
امکان نجات و
رستن هست.

111 – از دل
برود هر آنکه
از دیده برفت .
سالک با ترک
تمرکز
وتوجٌٌه بوجه وصورت
پیر الهی ودر
کمکاری حضور
ذهنی صورت پیر
باعث فراموشی
و امکان تذکٌر
وتوسٌل صورت
پیر میگردد.

112 - از دوزخیان
پرس که اعراف
بهشت است.
جهنٌمیان
محروم از بهشت
میتوانند
معرفت اعراف کعبه
شهودی و
معرفتهای
بهشتی اولیا
وکاملان الهی،
باید پرسش
شناخت و
درخواست کسب
این بهشتها را
نمود . که
دوزخیان در دوزخ
و برزخ زندگی موقٌت
کنونی هستند.
که یا بهشت
نوع فوق بشری
مجدد بجهان
میآیند. ویا دوچار
سقوط مقام
روحی در
تولدات انواع حقیر
حیوانی
میگردند.

113 – از دوست
یک اشارت از
ما بسر دویدن .
که آمادگی اطاعت
سالک از پیر محبوب
الهی را
میرساند. که
با اشارهای وکمترین
زمان وحرکت
زبان و تن
پیر، سالک
چنان بسرعت
اجرای دستور عبادی
مینماید، که با
سر میدود. که
در ذهن وحضور ذهنی
عمل میکند . که
معمولا انسان
سر خود را همیشه
و بطور طبیعی
از خطر حفظ
مینماید.

114 - از رنج
یابد سر از
افرار گنج
.بلایای سلوکی
و گنج
معرفتهای
شهودی با سر
افرازی وافتخار
رسید. که بلایای
سلوکی وامتحانات
پر محنت الهی نعمت
ورحمت الهی را
سبب میشود.

115 - از
ستارگان ننگ
داشتن . از اولیای
الهی ستارگان
نورانی الهی
دوری نمودن،
کار دشمنان
خدا و مخالفان
سلوک الهی
است. مانند هر
ستاره ای که
هدایت مسافر
در تاریکی ها
مینماید. چون
ستاره قطبی
راهنمای سمت
شمال برای
مسافر صحرا
ودریای بی
علامت میباشد.

116 – از سر ما
هم زیاد است.
بعنوان سپاس
وتواضع، که هر
رحمت ومحبٌت
پیر و خداوند
ارزش فروان
برای سالک
دارد. و با حدٌ
أقل داده
الهی، حدٌ
أکثر تلاش
عبادی و اطاعت
میسٌر است .

117- از فضل پدر
تورا چه حاصل.
فرزندی که
مقام الهی پدر
نرسیده، و
بفضایل و داده
های الهی
مانند پدر
بکمال روحی
نرسیده، بفرض اینکه
واقعا فرزند
پدر خود باشد
، فضیلتی
ندارد.که پسر نوح
نیز با بدان بنشست
و چون پدر
الهی خود،
فضاﺌل وداده
های عقلی
وروانی و
شهودی را
نیافته است.

118 - از قضا
هم در قضا
باید گریخت .
از سرنوشت خود
با کسب سرنوشت
تازه الهی
باید نجات
یافت. که قضای
الهی انسان
همان قضاوت الهی
بوده که حکم سرنوشت
فعلی را داده
است. وباید با قضاوت
و مشیٌت
واراده تازه الهی،
برای نجات از سرنوشت
کنونی نجات
یافت. که
سرنوشتهای بعدی
شاهدان
تجلٌیات الهی وتولٌدات
فوق بشری را، تنها
درسلوک الهی
با ولیٌ الهی
بمعرفی خداوند
بطالب نجات از
جهنٍم
کارماﺌی، بکسب
بهشتهای
شهودی ونوع
فوق بشری
فرشته گونه میتوان
رسید. پیگیری سرنوشت
حیوانی کنونی
انسان بشری که
غیر سالکان
دارند، جز
گرفتاری در طلسم
جهنٌمی جهان
نیست. که باید
گریخت وجان
بشری را داد تا
بجانان الهی رسید.

119 - از قلندر
هوﺌی و از خرس
موﺌی . از درویش
دمی و نفسی و
حکمت و هدایتی
هرچه کوچک
باشد دریافت کرد.
وخرس نفس حیوانی
خود را، ولو
باندازه موﺌی
باشد باید کند
وپاکسازی آن
نمود.

120 - از کفر
ابلیس مشهور
تر است . ابلیس
آخوند بگفته پیامبر،
که لباس کاذب روحانیٌت
بتن کرده و
معایب روان
خود را مخفی نموده
است. که هرکسی
این آخوند را
میشناسد. ممکن
است آخوندی شهر
و اجتماعی در انحصار
خود داشته
باشد. که کسی چون
آخوندی مشهور
است. ولی اولیای
الهی تنها نزد
خداوند و چند
سالک خود مورد
شناخت
میباشد، ولی
مشهور آسمانها
و عوالم الهی است.

121 - از کوزه همان
تراود که در
اوست . ترشیخ
بدنه بیرونی کوزه،
از نوع مایع
درون آن
میباشد. و
درانسانهای
الهی و ماهیٌت
مقام روحی
آنها، گفتار و
رفتار و کردار
سالم دیده
میشود.و
اولیای الهی رحمت
و از دشمنان
قشری اولیا
زحمت بدیگران
دیده میشود .

122 – از کیسه
خلیفه می بخشد.
کسی که خود فداکاری
واز جیب خود
بخشش ندارد.
ولی مال دیگران
را که متعلٌق بخداوند
بوده وهست ،صرف
هوسبازی های خود
مینماید.

123 – از ما
است که بر ما
است. مشکلاتی که
داریم خودمان
و ار نفس امٌاره
هوسباز حیوانی
خودمان میباشد.
که آنرا تأدیب
و پرورش نکرده
ایم. و خطاهای ما
بار سنگین
مسؤلیٌت در
روان برای آینده
ما فراهم کرده
است .
وپاکسازی روان
در سلوک الهی،
اکنون تنها
چاره کار
میباشد. و
دیگران چه رسد
بخداوند
وپیر، در
کمکاری ما
مسؤولیٌتی ندارند
.

124 - از
مدرسه
برنخواست أهل دلی
. این همه
آخوند مدرسه رو
مذهبی مانند فلاسفه
و علما، هرگز کسی
بکمال الهی دل
وذات نرسید
ونمیرسد. که
تنها سالکان در
مکتب عقل الهی
پیر کامل
میرسند.

125 – از مرگ
بتر صحبت نا
أهل بود .که
خطرناکتر
برای مرگ است.
هم نشینی وهم
دلی با نا
أهلان و ناشایستگان
کمالات الهی
مرگهای
کارماﺌی است .

126 – از
مقلٌد تا
محقٌق فرقها
است . تفاوت عظیم
در مقام روحی
وحقیقت داشتن
بین مقلٌد
آخوند قشری،
با محقٌق الهی
و رسیده بحقیقت
تجلٌیات الهی،
تفاوتها در
کرامات الهی
ونوعی بشری با
کرامات الهی نوع
فوق بشری میباشد
.که آن أهریمن
و این برهمن است
.

127 – از هرچه
بگذری سخن
دوست خوشتر
است . سالک از
هر چیز وکسی
میگذرد و دور میشود.
وتنها بسخن
دوست الهی خود
پیر محبوب وی
اکتفا مینماید.
که نجات روحی
ونوع فوق بشری
بسالک میدهد.
که دیگران
هرچه باشند،
انسان را در
حیوانیٌت نوع
بشری أسیر
مینمایند که
معراجی الهی
ندارند.

129 - اساس
الکفر قیامک علی
مراد نفسک .
اساس وزمینه کفر
وانکار برای تکامل
روح بشری،
همان است که خواست
هوسهای روان
حیوانی هوسباز
خود را انجام
بدهی. که
خواست خداوند
نجات بخش ما
از جهنٌمهای موجودیٌت
بشری پر عذاب کنونی
است . روان پر از
عقده های
عقیده شده میباشد.
وهر کاری از انسان
بدنبال خواست عقده
ها و کمبودها
و انحرافات
روان او است.

130 - اِشتها
نیست بلکه این
مرض است .
پرخوری وپر گوﺌی
و هوسبازی ها
سراسر شهوت
است ونه نیاز
تن وروان. که در
حدٌ أقلٌی
باید باشد.
والاٌ مرض
وبیماری روانی
است. که هر
کاری غیر تکاملی
همه آنها را
باید کنار
گذارد وخویشتن
داری نمود.
وسلوک الهی با
طبیب الهی پیر،
بمعرفی خداوند
تنها معالج این
عقده ها است.
که باید تخلیه
و تحلیه نمود تا
تجلیه های الهی
برسد .

131 - اطلبوا
الحواﺌج و
الخیر عند
حسان الوجوه .
رفع نیاز و
احتیاجات اساسی،
و خیر یا
تکامل روحی خود
را از زیبا
رویان
بخواهید. که کاملان
الهی زیبا سیرت
و نیکو برخورد
با طالبان کمال
دارند .تا خود
نیز بخیر و
عقل الهی وکمال
رسید. واز
حیوانیٌت نوع
بشری خویش نیز
خارچ گردید. و
فرشته ای الهی
شایسته تولد نوع
فوق بشری بهشتی
شد.

132 – اطلبوا العلم
من المهد الی اللحد
. زگهواره تا گور
علم وآگاهی
های عقلی وشهودی
از مراتب
بالاتر الهی
باید درخواست نمود.
که معلم برای
أبدیٌت نیکوی
انسان پیر کامل
بمعرفی خداوند
است .

132 – اطلبوا
العلم ولو
بالصین . طلب علم
الهی و شهودی
را باید نمود. گرچه
در سرزمین دور
چین بوده باشد.
که هرجا پیر الهی
بود باید رفت.
و سفر حجٌء
أکبر دیدار
الهی تا نور
قاﺌم روح
القدس باید
رفت .

133 - أعدی
عدوٌک نفسک
التی بین
جنبیک. که دشمن
ترین انسان، نفس
وروان امٌاره
وناخودآگاه بدون
آگاهی های شهودی
و الهی میباشد.
که در درون ذات
انسان و اساس
موجودیٌت کنونی
او میباشد. که
تنها رفیق قهقراهای
آینده انسان در
کارماهای جهنٌمی
میباشد.

134 – أعزٌ من
کبریت
الاٌحمر. که
عزیزترین ونایاب
ترین و
ارزشمندترین
است. حتی از گوگرد
سرخ که نایاب
است. که پیر کامل
الهی بمعرفی خداوند
چنین نادری میباشد.
که با ترک او هرگز
چیز با ارزشی
نصیب انسان نمیشود.
و چیزی وفرصتی
دیگر برای جبران
ترک صلات یا
ارتباط با او
نیست.

135 –أعقل و
توکٌل . تعقٌل کن
سپس توکٌل
بخدا کن. که عقال
طناب پابند
پای شتر نفس
را از حرکات
جهالت منع میکند.
وانسان با
طناب عقل
مادی، خودسری
ها را پابند و
عقال میزند.
خویشتن داری
تنها کار
سالکان میباشد.
و سالک است که
با پیمان با پیر
الهی بمعرفی خداوند
این خویشتن
داری را آغاز میکند.
وتنها کاری که
میکند اینکه کاری
نکرده باشد.
پس توکٌل بخداوند
وواگذاری سرنوشت
زندگی خودرا
بپیر الهی
مینماید. پس
عجله و
پیشداوری نمی کند.
وبا توکٌل بخدا
و تسلیم خداوند
است. که با هر
بلایای سلوکی وتأخیرات
شهودی،
همچنان پاکسازی
هرچه عمیق تر
روان خود را مینماید.
تا بشرط کافی از
نظر الهی در
پاکی روان
برسد .

136 - افتادگی
آموز اگر طالب
فیضی . اکر
نجات و فیض و
فیضان سیل
آسای الهامات
و داده های الهی
را میخواهی،
پس با افتادگی
وتواضع که کار
هر سالک در
برابر پیر
الهی ومربٌی
خود بمعرفی خداوند
است، باید
کوچکی کرد. و
بزرگی پیر از نظر
الهی را یافت. چون
بشهود عرش
رحمان رسید. و
آموزش از پیر
آمیزه وجزﺌی
از ذات روانی
یافت. که ملکه و
سایبرنیتیک
روان نمود.که حتی
مرگ و هر فتنه
ای نخواهد توانست
، این کمالات شهودی
و روح الهی را
از انسان بگیرد.
که هر چیزی
روی زمین
میماند. و
تنها همین تجلٌیات
الهی نطفه تولد
نوع فوق بشری او
خواهد بود .

137 – اقتلوا الموذی
قبل آن یوذی .
که موذی آزار دهنده
نفس امٌراه خود
را، چه رسد بآخوند
قشری مذهبی و
مدٌعیان حکمت وعلم
مادی، پیش از
اینکه ما را
آزار بدهد
باید کشت
ودوری نمود،
تا بعقل الهی
خود، در سطح شهود
آخر خویش
رسید. که
آنگاه نه هوسهای
ما ونه هوسهای
بدتر آخوندها،
وحتی متفکٌرین
غیر الهی،
تأثیر انحرافی
نخواهند داشت.
که کاملان
الهی میتوانند
تٌاثیر الهی در
آنها بگذارند.
و آنان را از جهنٌم
درپیش آنها نجات
بدهند . قتل نفس
نادیده گرفتن
هوسهای آن
است. وسالک
چنان استضعاف ارادی
در تن وذهن
وروان خود
مینماید. که
با مرگ قبل
ارمرگ برای نجات
از نوع بشری موفٌق
میگردد. و بنور
روح القدس قاﺌم
خواهند رسید.
ولو بخلق نیز
پیامبرگونه باز
نگردد.

138 – اقتلونی
یا ثقاتی أنٌ
فی قتلی حیاتی
. أی کسانی که
مورد اعتماد
من هستید مرا
بکشید. که در
مرگم نجات
بحیات أبدی
فوق بشری وبهشتی
خود خواهم رسید
. سالک است که
از پیر الهی خود
مرگ قبل از
مرگ خویش را میخواهد.
تا بنجات با نور
شهودی روح
القدس قاﺌم برسد.
ولو با شهود
عرش رحمان پیامبرگونه
بخلق باز
نگردد که تولد
دوم الهی او باشد.
تا هفت هزار
سال بعد در نوع
فوق بشری بجهان
و با هزاران برابر
عقل نوع بشری کنونی
خود میرسد. پس سالک
با بلایای سلوکی
هرچه بیشتر، که
خداوند خاص
سالک بصورت امتحانات
پر محنت فراهم
میکند. وسالک صبور
و سپاسگدار
خدا وپیر الهی
خود میباشد و
بلایای بیشتز
نیز میخواهد .

139- اقرأ
کتابک کفی
بنفسک الیوم
حسیب . کتاب و
آثار روان خود
را اکنون
ببین. که تورا
کافی است که حسابرس
خود باشی .
سالک رسیده
بمراتب شهود
تجلٌیات الهی
پس از مرگ قبل
از مرگ ، و یا غیر
سالک سرکش پس ازمرگ
طبیعی، که
تولد در صورت
نوعی حیوانی مجدد
مییابد. که
مسخ نتیجه
آثار منفی روان
خود میباشد.
وخود را باید ملامت
کند، و عدالت الهی
را از داوری
بداند. سالک اکنون
با تفهیم پیر،
آلودگی های
روان ذاتی خود
را میفهمد،
واز آنها
متنفٌر میگردد.
که ترک و
تخلیه آنها
مینماید. وپس ار
تحلیه بصفات
الهی تا سرحدٌ
کفایت از نظر داوری
الهی، بتجلیه
های الهی و
مدرک قبولی خداوند
از سالک و
برای تولد بهتر
بعدی بحهان را
بچشم دل میبیند
.

140 – أکثر
أهل الجَنٌة البَله
. أکثر أهل
بهشت را پیامبر
ابلهان
میگوید ، که
دیگران آنان
را أبله
میگویند. که
ترک کرامات نوع
بشری، و سیلی نقد
را بر وعده
های الهی
دنبال میکنند.
پس دارای بهشتهای
الهی در نوع فوق
بشری، و از هم
اکنون در شهود
تجلٌیات الهی وعقلهای
مربوطه هستند.
درحالیکه عقل
اولیا، و در
نوع فوق بشری هزاران
برابر عقل نوع
بشری خواهد بود.
همانگونه که
عقل نوع بشری هزاران
برابر عقل نوع
میمون میباشد.
یکی در جنگل
ودیگری در کره
ماه جولان
میدهند. که
درنوع فوبق
بشری تمام کهکشان
را جولان خواهند
داد.

141 – اگر تیغ
عالم بجنبد زجای،
نبرٌد رگی تا
نخواهد خدای .
که خواست خداوند
برای سالکان،
حتی در خطر
تکفیر
آخوندهای قشری
و تمسخر
فلاسفه وعلما،
بنفع أبدی سالک
میباشد پس ترسی
ندارد. و
توکٌل وتسلیم بسرنوشتهای
الهی خود که
خاص سالکان و
درتدبیرات الهی
میباشد.

142 – اگر
دیده نبیند دل
نخواهد. که هوسهای
انسان بخاطر
هم چشمی ودیدن
در دیگران
است. و تحریک حواس
از خارج خود میباشد.
که تحریک
هوسهای نفس امٌاره
است. وبا ترک
تمام کرامات و
امکانات بشری کار
دیگری جز
پاکسازی روان
ندارد.

143 - اگر رفیق
شفیقی درست پیمان
باش . اگر مرافق
وهم نشین پیر الهی
در پیمان سلوکی
هستی پس درست پیمان
باش. و شفیق
دلسوز خود
ودیگران باش.
که برای پیر
الهی دلسوزی
وعشق ورزی باید
کرد.

144 – اگر
گناه از خدا
است، بنده را
عذاب چراست ؟ اگر
گناه وخطای
انسان را سرنوشت
الهی خود باشد
پس مجازات الهی
منطقی نیست.
زیرا نتیجه آلودگی
وفساد و کمبود
روان ما میباشد.
پس مجازات
کارماﺌی خداوند
عادلانه، ورحمتی
تازه و فرصتی مجدد
برای جبران
سرکشی های قبلی
است در فلسفه. جبر
واختیار مطرح
است .که نه جبر است
ونه اختیار. که
أمر بین
الاٌمرین
گفته اند. و هم جبر
الهی برای تکامل
أزل تا أبد میباشد.
وهم اختیار
انسان است. که
بخواهد یا نخواهد
تا راه أبدی رسیدن
بخداوند را در
پیش بگیرد. و
پیرو هوسهای خود،
ویا بدتر هوسهای
فاسد هر آخوند
مذهبی بوده باشد.
ویا (لا جبر
ولا تفویض)
آمده. که
خداوند تفویض
هرکارهوس بانسان
نداده. ولی کاملان
الهی تفویض الهی
برای زندگی و
تربیت سالکان خود
را دارند. و
فیض وفیضان سیل
آسای رحمتها وداده
های عقلی ولدنٌی
الهی . زیرا خود
از مراتب الهی
شده است.

145 – اگر همه
شب قدر بودی،
شب قدر بی قدر
بودی . هرشب شهودی
سالک، شب قدری
و سرنوشت الهی
تازه و قدر
وتوان تازه ای
است. که برای
شب قدر یا
شهود نور
قاﺌم با مرگ قبل
از مرگ است. که نجات
روح سالک از نوع
بشری و خطرات
قهقراهای
کارماﺌی است .
باز هر شب و هر
لحظه ای برای
انسان عاقل وسالک،
که باید قدر
وارزش آنرا بداند.
که گفته اند
همه شب، شب
قدر است اگر قدر
بدانی. که بوظایف
الهی خود عاشقانه
و جدٌی
پرداخته باشی.
چون فرصت عمر تجدید
وتمدید شدنی نیست،
مگر بکمال
الهی رسید .

146 - الهی، راست
گویم فتنه از
تو است . سالک
عاقل با
ایمان، بخداوند
میگوید که فتنه
های مانع راه الهی
سالک. مانند فتنه
های آخوندهای قشری
که سرنوشتی و
سلوکی هستند که
از خداوند خاص
سالم میرسد.
که امتحانات و
بلایای پر
محنت برای سالک
میباشد. پس سالک
با صبوری و
رضای از پیش
آمدهای خود،
مشکلات سلوکی خود
را قبول دارد.
وحتی خود و
روان آلوده خود
را مسؤل میداند،
پس سپاسگذار خداوند
است. وحتی طالب
بلایای بیشتر وعمیق
تر است.تا پاکسازی
روان در صبوری
بیشتر عمیق تر
گردد. که حتی تأخیر
در کسب مراتب شهودی
ونجات را بنفع
خود میداند.
تا در مرحله بعدی
بهتری،
گرفتار
بقایای صفات ژنتیگ
روحی خود در تولد
بهتر بعدی نگردد.
که آنگاه نتواند،
یا نخواهد بوظایف
الهی مرحله مهمتر
جدید بپردازد.
چون انسان
امروزی مخالف راه
خدا ، دوچار
کارماها وتکرار
گذشته ها در
آینده ها خواهد
شد.

147 –
الاٌعمال بالنیٌات
. که مهمتر از عمل،
نیٌت و فکر
وفهم انسان از
اعمال عبادی خود
میباشد. وهرچه
که نیٌت
واراده شخص باشد
همان مورد داوری
خداوند است. و
نه ظاهر اعمال
عبادی. که
بقول پیامبر متدیٌنان
و متعبٌدان
غیر الهی، اگر
تمام عمر روزها
صاﺌم و شبها قاﺌم
باشند، باز در
قعر جهنٌم
خواهند بود.
که جهنٌم های
کارماﺌی بدتری
دارند. زیرا (
بد دین) هستند.
حتی (بی دینان)
باز فرصت تولد
بهتر وبا عقل
بیشتری
خواهند بود. اگر
که امروز
نمیتوانند درک
اهمیت سلوک الهی
را بنمایند.

148 - الاٌعمال
بخواتیمها .
اعمال عبادی و
سلوکی در داوری
الهی در پیمان
است. چون بنور قاﺌم
روح القدس رسید.
و ختم هر کار
بهترین شکل
آن، در مدرک نهاﺌی
الهی آن
میباشد. ختم قرآن
یعنی پایان
دادن قرٌه های
شهودی ولایت الهی
سالک میباشد.
که سالکان ولایت
محمد وعلیٌ
رسیدن واجب الهی
، بنور قاﺌم
روح القدس یا
جبرﺌیل بگفته
مسیح میباشد.

140 – الاٌمام
وارث من لا
وارث له . که امام
امٌی پیر کامل
وارث تمام هستی
سالک حتی جان
او میباشد. که سالک
بمرگ قبل از مرگ
رفته که شاید
بازگشت بخلق پیامبرگونه
نکرده باشد. ونه
امام یا آخوند
قشری، که خود
را وارث پیروان
وحتی پیامبر
وخداوند میداند.
زیرا خمس مال مردم
را میخواهد
ببلعد. امام
هر امٌی کامل الهی
میباشد.

150 – الباقیات
الصالحات خیر
عند ربٌک .
آنچه از
صالحات واصلاح
شدنی های روان
تو سالک باشد،
نزد خداوند
باقی میماند.
که در (ژنتیک
روحی) است. که نطفه
تولد بهتر نوع
فوق بشری را
برای شاهدان قاﺌم
خواهد بود.
وهزاران برابر
کرامات نوع بشری
وعقلهای بشری
دارد. و تمام این
صالحات بعنوان
خیر وتکامل روحی
میباشند. ربٌ تو
خدا و ربٌ
النوع بشری
روح القدس
میباشد .

151 – الأیمان
نصفان، نصف
صبر و نصف شکر .
که ایمان یا
همان سلوک
الهی واوم نمودن،
دو قسمت مهم
دارد. یکی
صبوری بلایای دوره
سلوک ، که
وسیله پاکسازی
روان و بوسیله
مراتب الهی میباشد.
و دیگری شکر است.
که سالک همه
آزمایشات و
امتحانات پر محنت
الهی خود را دارد.
و سپاس داﺌم دارد،
و بلایای بیشتری
را طالب میباشد.
تا زود تر بپاکی
روان از نظر الهی
در حدٌ کفایت برسد،
تا شهود نهاﺌی
نور قاﺌم روح القدس
را داشته
باشد. که نجات
سالک از تعهٌد
خود و از نوع
بشری و خطرات قهقراهای
جهنٌمی
میباشد.

152 – التاﺌب من
الذنب کمن لا ذنب
له . توبه کننده
و ترک هر گناه
در توبه سلوکی
است. آنگاه گناهان
مورد محو و
غفران الهی خواهد
بود . حتی اگر بقول
پیامبر تا عرش
گناه بوده
باشد. که گناهکاران
غیر سالک نا
امید از نجات
با سلوک الهی نباشند
. ولی شرط نجات
از گناهان
صبوری وسپاس،
و ادامه
ارتباط با
وساﺌل الهی،
آغاز از پیر
کامل تا مراتب
شهود ی بالاتر
میباشد.

153 –
التوحید
اسقاط
الأضافات . که توحید
یا همان سلوک الهی
ووحدت وجود
یافتن سالک
بامراتب شهودی
خود، نتیجه حذف
گناهان و
پاکسازی
اضافات در
روان، از ناپاکی
ها و صفات نوع
بشری حیوانی
است. که سالک یگانه
شده ،و صاحب (
یگین و یقین) و
عین الیقین سلوکی
میباشد. ولذا
سالک مدام أذکار
توحیدی دارد.
چون ذکر لا
اله الاٌ الله،
و یا أذکار
فاطمی. که سالک
مشهود الهی خود
حتی در عرش رحمان
میگوید، که
ربٌ و اله و
الهی من هستی،
ولی خداوند
الله أهورمزدا
نمیباشی .

154 – الجماعه
رحمه . که (
جماعت ) وجمع وجم
شدن با مراتب شهودی،
رحمتی الهی سالک
است. که تمام داده
های خداوند،
حتی هر شهود
مقدماتی پنجگانه
و شهود صورت مصطفوی،
نیاز امروز سالک
است و نام نعمت
دارند. واز شهود
نور قاﺌم ببعد،
بخصوص در
بازگشت بخلق تمام
داده های الهی
بکاملان رحمت هستند.
وحتی کارماهای
پس از مرگ غیر
سالکان رحمتی
از نوع نعمت و
فرصت مجدد
الهی هستند. که
بار دیگر بنوع
بشری وهمین سلوک
الهی تا نور
قاﺌم باید
برسند.

156 –
الحریٌه فی
رفض الشهوات .
که حریٌت
وآزادگی در ترک
و بی اعتناﺌی
بشهوتها وهوس
ها میباشد. یعنی
( آزادی در ترک
آزادانه از
آزادیهای) نوع
بشری است.
برای رسیدن
بآزادی بهشتی
نوع فوق بشری میباشد.
چون سالک بنور
قاﺌم روح
القدس رسید .

157 – الحقٌ
مرٌ . که حق تلخ
است. که سالک عاقل
حقیقت را
میخواهد تا
بحقٌٍ و تجلٌی
الهی برسد. که بر
و میوه شیرین
را برای سالک
بدنبال دارد.
گرچه هر کلام حقٌ
وکارهای الهی وسلوکی
اولیای الهی
حق هستند. زبرا
غیرسالکان دل
بدنیای بشری
وحیوانی خود
بسته اند که تلخ
و ناپذیرفتنی است
. چون عقل
ایدآل جو را
ندارند. سلوک الهی
تنها روش زندگی
وحیات بحق ٌ و
درست انسان
میباشد. هر
أمری بیرون از
چهارچوب سلوک الهی
ناحقٌ است.
گرچه قبلا درجه
ای حقٌنیقٌت
داشته است. که حقٌ
برتر باطل کننده
هر أمر بحقٌ
دیگری است. که
کاملان ولایتهای
قبلی با عدم
درک اهمیٌت
وحقٌانیٌت
ولایت ششم مصطفوی
حقٌنیقت خود
را از دست میدهند.
اگر تکامل شهودی
بالاتر از
مقام خود نرسیده
باشند.

158 – الحقٌ
یعلو ولا یعلی
علیه . که حقٌ یا
همان حج، و
راه الهی
وقبله واجب
انسان طالب
لقای الهی در
رسیدن
بتجلٌیات الهی
میباشد. وهر
أمر دیگری
مانع انسان، برای
رسیدن بحقٌٌ
برتر و عقل
الهی تر
میباشد. پس کرامات
بالفعل وعقل
کنونی خود را
سوخت شهوت و
هوس های روان
آلوده خود نمیکنند
. تعالی روحی
وموجودیٌت
بهتر والهی تر
انسان درمقام
الهی روح خود،
در کسب
تجلٌیات
شهودی است. که ویزای
تعالی نوعی در
تولد نوع فوق
بشری بعدی بجهان،
و با هزاران برابر
عقل نوع بشری
خواهند بود.
ناحقٌ نمیتواند
برتر از حقٌ
شود. که
أهریمن بر (
برهمن) انسان کامل
برتری ندارد.
و آخوند ابلیس
در لباس کاذب روحانیٌت،
برتری بر
حقٌانیت
اولیای الهی
زنده ندارند.
که تکفیر و
آزار و کشتار
اولیا را
مینمایند. و فتوای
مرگ آنان را
داده ومیدهند
.

159 – الحکمة
ضالٌة المؤمن من
حیث وجدها هو أحقٌ
بها. حکمت عقلی
برتر، یا همان
مقام الهی و
گفتارهای عقل الهی
بالاتر گمشده و
مورد آرزوی
مؤمن اوم کرده
وکامل الهی
میباشد. و از
هر جا که پیدا کرده
باشد میگیرد
.و از هر ولیٌ
الهی یا هر
مقام تکاملی.
و لذا او شایسته
تر بدان میباشد.
که کاملان اوم
کرده از هر کس وهرچیز
و پیش آمدی، برداشت
بحقٌ ودرست
مینماید. که
برداشت الهی آنرا
مینماید. حکمت
همان فرهنگ و
عقل الهی ومقام
روحی انسان کامل
میباشد. که شناخت
شهودی مراتب الهی
را یافته است.
چه بهتر که این
کامل شده،
بعرش رحمان
شهود هفتم قوس
صعود، و نیز هفت
شهود قوس نزول،
و فراوان الهامات
لدنٌی و وحی الهی
رسیده باشد. از
ظاهر هر چیزی
میتوان این
حکمتهای الهی
را بزبان حال
شنید و یافت.
زیرا هر چیزی
وسیله ای الهی
میباشد. ودر
هستی چیزی جز خداوند
نیست.
وموجوداتی که میبینیم
همه فرشتگانی هستند،
که قدر مقام
الهی خود را نمیدانند
پس بکارماها
میروند. نطفه نخستین
هر موجود حتی هر
أتم وگیاه وحیوان
و انسانی،
شبنمی از اقیانوس
روح الأرواح
الله آهورمزدا
است. گرچه (
الله) خود قطره
ای از دریای خداوند
( هو ) بیرون از هستی
ها میباشد .

160 – الحُکم
علی الأغلب
الأکثر
فالأفضل . حقٌ
حکومت
وفرماندهی
انسانها با
اکثریٌت
دمکراتیک است که
مغلوب و عقب مانده
هستند. پس
فاضل ترین آنها
شایسته تر
رهبری میباشد.
و برای سالکان
وسیله الهی پیر
بمعرفی خداوند،
شایسته تر برای
هر دستور
سلوکی والهی سالکان
میباشد. که
حکومت الهی بر
دلهای سالکان الهی
است. و نه حکومتهای
اسلامی ودینی
سیاسیو
اجتماعی مورد
ادٌعای آخوندهای
قشری در همه ادیان
ومذاهب. فضیلت
برتری مقام الهی
انسان سالک نتیجه
مراتب شهودی بالاتر
میباشد و تا
زنده هستند. گفتارهای
حکیمانه و
رفتارهای
الهی تر و
اخلاق انسانی تر
دارند . گرچه اولیای
الهی زنده نیر
باهم تفاوتها در
مراتب عقلی و
شهودی و
الهامهای الهی
متفاوت میباشند.

161 – الحکم لمن
غلب . حقٌ حکومت
وحاکمٌیت و
تحکٌم و فرماندهی
با شخص غالب و
پیروزمند
میباشد. در
جهان مادی با غلبه
نظامی و
قدرتهای
ضربتی است. که
ربطی بمقام عقلی
و اخلاقی و
مقام الهی روح
افراد غالب یا
مغلوب ندارد.
و این سالکان
الهی هستند که
داوطلبانه
فرمان پیر
کامل الهی
بمعرٌفی خداوند
را مپپذیرند.
تا خود نیز
بهمان
تجلٌیات پیر خویش
برسند. ودر
بازگشت بخلق پیامبر
گونه با
فضاﺌل الهی
خود بر چند
سالک احتمالی پادشاهی
الهی میکنند.
که چه فرمان
یزدان چه فرمان
شاه الهی گفته
اند. و در
مسابقه تکامل
زوحی برنده و
غالب پیروز
وبا فرٌ الهی
بر دیگران
میباشند. که اغلب
اکثریٌت،
عملا مغلوب و
محروم هستند.
و عقب مانده
در مسیر تکاملات
روحی تنها هدف
خداوند.

162 – سعدی
عارف میگوید سپاس
خدا، که من
بمصیبتی گرفتارم
و نه بمعصیتی .
که مصیبت و
عذاب زندگی
جزﺌی از طبیعت
هستی جهان
مادی انسان میباشد.
که جهان
جهنٌمی سراسر
رنج وعذاب
ومشکلات است .
و سالک داوطلب
نیز بلایای
سلوکی را مزید
بر عذاب طبیعت
جهان د ارد. که خود
مصیبتی خاص
سالک است .
زیرا مصاﺌب
تنها وسیله پاکسازی
عمیق روان آلوده
حیوانی بشری است.
امتحانات پر محنت
برای سالکان میباشد.
گوﺌی مصیبت
را خداوند خاص
سالک چون تیری
نشانه روی شده
بصوب یک هدف
فرستاده شده
که صاﺌب بوده
است. پس سالک
شکر خدا دارد.
ولی معصیت و
سرکشی الهی را
نداشته، و الاٌ
سالک صادق
نخواهد بود.
ودستور پیر
الهی دستور خداوند
و قرآن ناطق او
میباشد. که باید
دقیقا رعایت کند.
والاٌ با
عبادات قشری خودسرانه
و معصیت بار
بجای نزدیکی
تر شدن
بخداوند، دورتر
در کارماهای نسخ
ومسخ نوعی میگردد.
غیر سالکان و
متعبٌدان باطل
مذهبی قشری در
همه ادیان
ومذاهب غیر
سلوکی، عبادت هرچه
بیشتر آنان، بقول
پیامبر شرک بیشتر
آنان بخداوند میباشد.
پس قهقراﺌی
تر شده زیرا جهنٌم
پروری نموده
اند.

163 – الحیاء
مانع الرزق . که
در امور مادی
وکسب مادیٌات
بیشتر، و برای
رفاه
وگناهکاری
بیشتر،
اگرحیا و آزرم
و شرم بیشتر
باشد، کسی
باین رزق مادی
مطلوب خود
نمیرسد. ولی سالکان
الهی حیا و
شرمندگی از خدا
وپیر الهی،
وحتی از مردم
غیر سالک را دارند.
که بتوانند وظیفه
الهی سلوک
وتکامل روحی خود
را باتمام برسانند،
که بشهود نجات
بخش قاﺌم روح القدس
برسند. زیرا دنیا
پرستی بی حیاﺌی
میخواهد، و
خدا پرستی(
شرم حضور)
مراتب الهی را
ضرورت دارد.
لذا حیا را
شرط ایمان
وسلوک الهی گفته
اند.

164 - الحیله ترک
الحیله . حیله ونیرنگ
درست وچاره
أندیشی
خداپسندانه،
تنها در ترک هر
گونه حیله گری
و طرح وتوطﺌه
و زیرکی
خودسرانه
است، که مشکلی
را بخواهند بر
طرف کنند.زیرا
متٌکی بعقل
بشری مادی خود
میباشند. ولی سالک
که متٌکی
وتوکٌل بخدا وپیر
خود دارد چون الهامات
الهی دارد. پس تنها
کاری که میکند
اینکه کاری نکرده
باشد. وخداوند
را مشکل گشای خود
میداند. وچون بمراتب
پاکی بیشتر
روان و کسب مراتب
شهودی رسید
مشکلاتی
ندارد. واگر
بود باز برای بهره
گیری از آنها
میباشد، که ذخیره
آخرت نوع فوق
بشری خود را فراهم
کند. پس سالک
همیشه ترک
زیرکی و چاره
جوﺌی میکند.
ولی غیر
سالکان که
متٌکی بتدبیر مراتب
الهی از خودشان
نیستند، ترک حیلت
و برنامه ریزی
و طرح
مبارزاتی ندارند.
حتی اگر موفق
شوند مصیبتی
تازه دارند.
که همان کارمای
بیشتر روان آنها
است. زیرا در
هر کار انسان جنبه
های منفی هست.
ومسؤلیٌت
أبدی خواهد
داشت. ولی برای
توفیقات
احتمالی خود
نیز پاداش الهی
ندارد. و آنچه که
پاداش مادی مییابد،
زمینه وامکان گناهکاری
بیشتر بروان خود
و دیگران
میباشد. که بجای
پاکسازی عقده
ها و عقیده
ها، آنرا سرشارتر
از عقده ها
وحقارتهای روانی
مینماید. و
پاکسازی
احتمالی آنان
در سلوک الهی
سخت تر است . و
توان صبر آنرا
نخواهند داشت.

165 – الخبر عند
الأمیر .
حقیقت خبر
ومطلب نزد
أمیر وپادشاه
است . که مقاصد
او برای جریان
امور رعیٌت
میباشد. و
شایسته حقٌ أمر
ونهی الهی،
پیر کامل و
سالک بمعرفی
خداوند است.
که خبر از جریان
احوال سالک و
وظایف اورا
دارد. که رؤیاهای
شهودی سالک را
میداند. و قسمتهای
درست ونادرست
رؤیای سالک
چیست .
والهامات از
مراتب الهی از
احوال سالکان
پیدا میکند .
خبر باز خیر
وکمال روحی سالکان
است ،که نزد
أمیر مؤمنان سالکان
خود را هست.

166 – الخبر
یحمتل الصدق والکذب.
همه گزارش های
انسانها
احتمال درستی
ونادرستی
دارد.که بسته بمنافع
و آلودگی های
روان آنها
است. بخصوص حدیث
و گزارشات
سلوکی ورؤیاﺌی
سالکان برای پیر،
مخلوطی از
احوال روانی سالک
است، که
(رؤیاهای
صالحه) گفته
میشود. که با
اصلاحات تازه
همچنان
بقایای معایب
روانی سالک هست.
اگر سالک نیز صادق
در گفتار و
روایت رؤیای خود
یاشد. که از
معایب روان که
خود باور دارد
کم میکند. و از صفات
نیکوی تازه خود
مبالغه مینماید.
تا دستورات غلاجی
جدید پیر
بسالک مطیع و عاشق
و طالب لقای الهی،
وی بتدریج
بنجات در حدٌ
کفایت از
پاکسازی از نظر
داوری الهی میرسد.
پس بشهود تازه
یا شهود نهاﺌی
نور قاﺌم
میرسد. و صدق نجات
سالک نزد پیر
است، که مقدمات
لازم سلوکی و
مراتب شهودی
را در وی میداند.
و با شنیده ودیده
های سالک را
میداند.که
سالک بهمان
وعده ها
میرسد. و پیر
از أخبار
تحقٌق نیافته
سالک آگاه است.
وتا هفت هزار
سال احوال تکاملی
کاملان الهی شاهد
عرش رحمان
جلوتر است.و
بسته بنیاز
اولیا از خداوند
الهام ووحی لدنٌی
دارند.

167 – الخراج
خراج، ودوائه أدائه
. باج وخراج
ومالیٌات شاه
دادنی است. که
چاره آن( أدا) و
پرداخت آن
میباشد. والاٌ
جریمه بیشتر
میشود. و بقول مسیح
حقٌ خدا و حقٌ
قیصر را باید داد.
که سالک خراج
الهی خود را،
در اخراج
معایب ومفاسد
روان خویش در
تزکیه نفس
وانجام تحلیه
و تخلیه باید
انجام بدهد.
حتی جان شیرین
بشری را برای
رسیدن بجانان الهی
نور قاﺌم و
بدستور و نظارت
پیر الهی
میدهد.و الاٌ
دوچار
کارماها
وتکرار گذشته
های نوعی در
آینده ها میگردد
. سالک با أدای
تعهٌد خود در پیمان
وسوگند بخدا و
پیر برای
تخلیه وخارج
نمودن موانع
شهود از روان خود،
امکان تحلیه بصفات
نیکوی الهی پیر،
میتواند
بتجلیه های
الهی هفتگانه
میسٌر خود
دارد. دوای
کار، چاره
علاجی بیماری روانی
نتیجه عقده ها
است. که هر
انسانی دارد.
و بقول پیامبر
با کمتر از ده
در صد ، بحدٌ
کفایت و شرط لازم
کافی از نظر الهی
بنجات میرسد.

168 – الخِراسانیه
و الأنسانیٌه
لا یجتمعان . (أخرس)
گنگ است.
محروم مقام
روحی الهی
نمیتواند نقش
انسانیٌ
داشته باشد.
که گنگ و کر نیز
هست. و امکان
تعلیم درست را
ندارد. واین غیر
سالکان که از نظر
خداوند أخرس
هستند. ومنظور
أهل خراسان
نیست، که اعراب
اموی وعبٌاسی مخالفان
بسیاری در خراسان
وماوراء
النهر داشتند.
وهمان مثالی
است، که (کلٌ ناقص
ملعون) که هر انسان
با نقص کمبود
مورد لعن
ونفرت خداوند
است. که نقص
کمالات الهی و
عقلی و شهودی
و تجلٌیات الهی
دارد. پس مجرم
کارمای
بجهنٌم جهان
میباشد. و
بدون این پاکسازی
درغیرسالکان بخصوص
مذهبی های قشری
در هر دین و
مذهبی ملعون
اله میباشند.
که نفریت شده هستند.
و فضاﺌل الهی
را در سلوک
باید جست.

169 – الخلیل
یأمرنی و
الجلیل
ینهانی . که
خلیل من ودر
خلال درون من،
که نفس امٌاره
آلوده است،
بمن أمر مینماید
که هوسها
دارد. ولی
محبوب من منع
میکند. که نهی معشوق
انسان نیز
أمری است. که خداوند
جلیل، و پیر
کامل دارای تجلٌیات
الهی، مرا از اجرای
آن هوسها منع میکند.
که سالک گوش
بفرمان پیر میدهد
. خویشتن داری مداوم
دارد. وکاری نمیکند
که کاری کرده باشد.
مگر آن جلیل الهی
اجازه داده
باشد. خداوند
حلیل برای سالک
در تجسٌم
انسانی پیر
کامل وولیٌ
الهی میباشد. وپیر
نیز اصطلاحا امام
زمان سالک
است. که امٌی
چون پیامبر
وپیامبری
زنده سالک است
.

162 – الخیر تحت
ضلال السیوف .
که خیر و بهشت
وکمال روحی،
نتیجه کاربرد
شمشیر میباشد.
که پیروزمندان
جنگی غارت های
آنها خیر
وثروت آنان
است. ولی سالکان
خیر وکمالات
الهی و شهودی آنان
با مرگ قبل از
مرگ است.که با
شمشیر ولایت میتواند
بنور قاﺌم برسد.
که نجات بخش
از حیوانیٌت نوع
بشری روح انسان
میباشد. آنگاه
خیر و کمالات
و الهامات و
احوال بهشتی
متوالی
دربازگشت
بخلق دارد وتا
زنده است. و پس از
مرگ طبیعی در
بهشت سوم هفت هزار
ساله در کنار عرش
رحمان ونیز بهشت
چهارم تولد نوع
فوق بشری
بجهان، با
هزاران برابر
عقل وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه خواهد
بود. عکس خیر،
شرٌ است. ک
همان آثار
منفی روان در ژنتیک
روحی غیر
سالکان،که
آنان را
شایسته یک
تولد حیوانی در
نسخ ومسخ
مینماید. تا چقدر
ار کرامات
بالفعل کنونی
خود را تلف نکرده
باشد. والاٌ
بدتر ار نسخ بشری
ومسخ حیوانی، بفسخ
وگندیگی
گیاهی و رسخ و
رسوخ جمادی
وحتی بوسخ چون
چرک میرود. تا
دوباره وحتی صد
باره، از نردبان
انواع خودرا
بنوع بشری کنونی
وکرامات
وامکانات
تازه ای برساند،
که همین سلوک
تا نور قاﺌم
را انجام بدهد.
تا ببی نهایت
انواع فوق
بشری عظیم و
عظیم تر پیش
برود .

163 – الخیر
فیما وقع . که خیر
ونیکی و کمال
وتکامل و
فایده مطلوب
فطری والهی،
همان در
(واقعه)
ورؤیاهای شهودی
سالکان است.
ونه در وقایع
مادی و
رخدادهای
جهان. که اگر سالک
در صبوری و
برداشت سلوکی از
آنها پرداخت،
باز قدمی در
تکامل و رسیدن
بحدٌ کفایت ار
اصلاح روان از
نظر الهی میباشد.
داستان حوادث
رؤیای سالک که
زبان خداوند
نیر هست، از
مواد و خاطرات
خود سالک است.
از کمبودها
وفساد باقی مانده
همراه با (
تحسین وحسنه)
و کمالات تازه
الهی مخلوط هستند.
وتنها پیر
باید تعبیر
وتفسیر و
تشخیص خوب وبد
احوال سالک را
بدهد. و او را
از فماد معایب
خود متنفٌر نماید.
آنگاه ترک
شدنی خواهند
بود. و الاٌ
سالک مطیع نیست.
بلکه پیمان
شکن و سرکش و
با عصیان
ومعصیت میباشد.
و هستی روانی سالک
در هر سطح
شهودی، تحت
تدبیر
مدبٌران الهی خود
میباشد. گرچه تمام
مراتب الهی در
وحدت وجود خود
هستند. وما
برای امکان
تصوٌر خود تفکیک
مراتب الهی مینماﺌیم
.

164 – الخیر معقود
بنواصی الخیل
. که خیر وسعادت
در پیشانی اسب
گره خورده
است. که سوارکاران
بپیروزی
میرسند. ولی
غیرسالکان با
تن و ذهن، و هر
دو برای روان
ناخود آگاه، درحکم
اسب و وگاهی
بنام الاغ
دارند. که غیر
سالکان اطاعت
هوسها وفطرت
آلوده خود
میکنند. وتنها
کاملان الهی
در تشریفات سوار
اسب هستند، و
سالکان پیاده
میدوند. (
ناصیه) پیشانی
و(معقود) گره خورده
وعقده ها
میباشد.

165 – الدال
علی الخیر
کفاعله .
هدایت کننده دیگری،
بخیر وتکامل روح
برای سلوک الهی
آنان مانند آن
است که خود
نیز همان خیر
وثواب را
دارند. چه هدایت
های اجتماعی و
تعلیم اخلاقی
وحتی علم و
صنعت، اگر مخالف
تکامل روح صنعت
گر نباشد.
هدایت زبانی و
نوشتاری و
انجام هر عملی
نیز خیر است،
مادام که تشویق
وکمک بسوی هدف
الهی در شهود
تجلٌیات الهی باشد
.

166 – الدرس
حرف و التکرار
ألف . درس
مدرسه حرفی
است، که یک
بار میتوان
آموخت آنگاه تکرار
آن هزاران بار
میباشد. درس
شفاهی پیر کامل
بسالک، یک
کلام ودستور
است. که سالک
هزاربار
تذکٌر آنرا
مینماید.
وهربار بهره تکاملی
از اجرای
دستور، همراه
حضور ذهنی صورت
پیر، وهمراه أذکار
توحیدی دفع
شرک احتمالی است.
تا عادت و
ملکه حافظه
سالک شود. چون
خطاب سالک
بخداوند
بوسیله پیر
الهی میباشد.

167 – الدنیا
جیفه، طالبها
کلاب . جهان
نوع بشری چون
جیفه مرداری
است که سگان
مرده خوار
طالب آن
هستند. غیر
سالکان ندانسته
مرده هستند.
که حیات الهی
آینده و
چاودانگی را
ندارند.
وسالکان پس از
مرگ قبل از
مرگ زنده هستند.
که بازگشت
پیامبرگونه
بخلق دارند.
لذا سالکان
ولایتهای ششگانه،
تمام کرامات
بالفعل نوع
بشری خود را صرف
تحقٌق کرامات
بالقوٌه خویش میکنند.
که برای تولد
فوق بشری
آینده بالفعل
نمایند، که
نیاز تولد
بهتر بعدی است.
انسانهای غیر
سالک حتی با
تمام مظاهر
تمدٌن و
نیکوﺌیهای
کاذب خود، ندانسته
بیکدیگر ستم
میکنند و غارت
هم مینمایند.
و از روی اجساد
یکدیگر تعالی مادی
و اجتماعی
مییابند.

168 – الدنیا
دار ممر لا
دار مقر . که
جهان خانه
ومکان گذز
است. ودوره ای
است چون مسافر
در یک
مسافرخانه .
دنیا (دنیٌ) و
پست است .و
نسبت بآینده
های بهشتی نوع
فوق بشری فرشته
گونه.پس دنیا
قرارگاه
همیشگی نیست.
که مقر و جای قرٌه
گیری سلوکی
است که مرگ
بدنبال دارد.
وغیر سالکان گذشته
های حیوانی را
تجدید و تکرار
میکنند، که
نسخ ومسخ میشوند.
سالک در
قرارگاه عزلت سلوکی
وقرٌه گیری
وتوسٌلات
عبادی با
وسیله الهی خود،
بقول پیامبر
چون در مرگ
قبل از مرگ
بمیرد زنده
میشود. وبا
نور قاﺌم روح
القدس، ایدآل کمال
واجب ومیسٌر
انسان، حیات
أبدی والهی
مییابد
وجاودانگی نسبی
خود را دارد.

169 – الدنیا
سجن المؤمن و جنٌه
الکافر . که دنیا
و زندگی نوع
بشری برای مؤمن
اوم کننده و
الهی چون زندان
است. ودر
عزلتگاه
سلوکی خود،
خویشتن را
زندانی
داوطلبانه نموده،
که جز توسٌلات
عبادی کاری ندارد.
تا (امٌی) چون
محمد امٌی، ومؤمن
شود. وکاملان
آرزوی مرگ
طبیعی را
دارند تا
زودتر بوعده
های الهی خویش
برسند. و
بهشتهای چهارگانه
وچهارگونه
وعده الهی را بیابد.
ولی تا مرگ طبیعی
همچنان با
معصومیٌت در
تسلیم سرنوشت خود
میباشد.
وخدمات الهی دارد
تا ذخیره آخرت
بیشتری برای نوع
فوق بشری خود
فراهم کرده باشد.
که در نوع فوق
بشری نیز در
فصول نوعی
بالاتری وبا کرامات
بیشتری باشند،
که زودتر بخواهند
و بتوانند با
ولایت هفتم مهدوی
که از ٥٥ قرن دیگر
در جهان آغاز میشود،
با هزاران برابر
عقل نوع بشری،
بنور رحمان
وحتی عرش ربٌ
برتر از رحمان
برسد. ولی کافر
که منکر خدا و
سلوک الهی
واولیای الهی زنده
باشد، پس از مرگ
کارماها دارد.
کافر که پرده
و(کَپری) و
پوشش بر ذهن دارد،
که درک و فهم کلام
الهی نمیکند،
ودر توحٌش نوع
بشری، چون
چرنده های
حیوانی در
مرتع و علفزار
جهان
میمانند، ولی
خود را در
بهشت میدانند
. (جنٌت وجنان) بهشت
همان (گنان) هندی
یا عقلهای
الهی و عرفانی
اولیای الهی ادیان
سلوکی میباشد.
و کلمه بهشت فارسی،
همان بهبودی در
(به دینی)
سلوکی، و بهتر
شدن در مقامات
الهی روح خود،
برای تولدات
بهتر آینده
است. که تا أبد
و در انواع فوق
بشری ادامه خواهد
داشت .

170 –الدنیا
مزرعه الآخره
. که جهان نوع
بشری کنونی
چون مزرعه و
کشتزاری برای آخرت،
یا تولد بعدی
است. واین وظیفه
الهی در فرمان
( کن فیکون)
أزلی أبدی را
سالک در عزلتگاه
سلوکی خود
دارد. تا کرامات
بالقوٌه خود
را بالفعل وتحقٌٍق
بدهد، که برای
تولد نوع فوق
بشری بدانها نیاز
دارد

171 – الدَهر
أحذق
المؤدٌبین .
که زمانه و
دتیای بشری با
تمام رنجهای
آن،( حاذق)
ترین و بهترین
آموزکار
میباشد. که
مؤدٌٌبان
الهی و با أدب الهی
خود، سالکان مطیع
و عاشق خودرا
،باز بهتر از طبیعت
تربیت میکنند
.که یک شبه ره صد
ساله میروند
وتکامل روحی
مییابند. که چون
فرشتگان و
شاهدان نور
قاﺌم، بنوع فوق
بشری هفت هزار
بعد بجهان، در
کره زمین یا کرات
دیگر متولد میگردند.
که راه ( تقرٌب صفاتی)
بخداوند
بالاتر ار ربٌ
رحمان را همچنان
دنبال کند. که تا
أبد ادامه دارد.
کودکان و عقب افتادگان
عقلی وروحی، و
مستان
اعتیادات و
مغروران
موقعیٌتهای
اجتماعی و ثروتمندان
و زورمندان،
نمیتوانند
بخود ودیگران آمورشی
سریعتر سلوکی
بدهند. و حتی
آموزش زمانه
را با گناه کاری
از دست
میدهند. پس ندانسته
در جهالت روز
افزون مانده
اند. حتی با
عبادات قشری
خود فریبی
میکنند، که جهنٌم
پروری بیشتری
است . و ابلیس
پرستی یا آخوند
پرستی دارند.
که لباس کاذب روحانیت
بر درون پر فساد
خود دارند، که
نیکو نماﺌی
خود میکنند.

172 – الدهر
لا یبقی علی حاله
. که زمانه بیک حال
نمی ماند، وبر
یک پاشنه نمیگردد.
و یکسان در خوب
وبدی برای انسان
نیست. و تنها سالکان
الهی هستند که
با زمانه در
مسابقه هستند.
که سبقت خود
را میجویند. و
بلایا وسختی
های دوره سلوک
را داوطلبانه
پذیرا هستند.
و پاکسازی
روان میکنند
تا بتجلٌیات الهی
برسند. که شهود
تجلٌی ششم نور
قاﺌم با ولایت
الهی وولیٌ
الهی زنده
خود،که محمدی زنده
است، بنجات از
پیمان و جهان بشری
وخطرات کارماﺌی
برسند. وبا
شهود عرش رحمان
نیز (محمدی زنده)
برای سالکان احتمالی
خود میشوند
ومعصومیٌت از
هر گناهی دارند.
که آسیبی بعقل
وروان ومقام الهی
آنان نمیرسد.
و چون بید با هر
بادی خم نمیشوند.

173 – الدین
شین . دین عوام قشری
غیر سالک بدون
وسیله ای الهی
حقیر است. که (بد
دینی) میگوﺌیم.
که ( بی دینان)
حیوانی، بر
آنها شرافت را
از نظر الهی دارند.
که باید ( به
دینی) یا همان سلوک
وتکامل نمود.
و دین ورزی مطلوب
و پذیرفته خداوند،
در داشتن عبادات
و توسٌلات عبادی
با یک وسیله الهی
بمعرفی خداوند
میباشد. که
منحر بشهود و
لقای الهی و
تجلٌیات واجب
تا نور قاﺌم میشود.
و هربار (این
همانی) مقام الهی
وعقلی واحوالی
مراتب الهی خود
را مییابند.
که با شهود چهارم
مرتضوی پس از مرگ
طبیعی، و یا
با شهود صورت
مصطفوی با مرگ
قبل ار مرگ طبیعی،
بنور قاﺌم و
هم اکنون
میتوان رسید.
وبرای
برگزیدگان
الهی از بین شایستگان
تولد دوم الهی
یافته، پیامبری
زنده برای چند
سالک خود
میگردد. ومحمد
و علیٌ تازه
نفسی میباشند.

174 – الدین و
المُلک
توأمان . که
دین ورزی
وداشتن
مالکیٌت دوقلوی
هم هستند، ولی
مخالف هم. دین
ورزی سلوکی با
مالکیٌت الهی
وپادشاهی الهی
یافتن، دو
قلوﺌی همیشه
باهم هستند و
یاور یکدیگر.
که سالک با
دین
ورزیشهودی فرشته
و از ملاﺌک الهی
میگردد. (دین)
لفظی قدیم
وهمان سلوک
وکلام الهی و
عقلهای الهی و
آینده های شهودی
است. که شاهدان
نور قاﺌم در
ولایت محمدی
ببهشتهای الهی
نوع فوق بشری میرسند.
که هزاران برابر
عقل نوع بشری را
خواهند داشت.

175 – الراﺌد
لا یکذٌب أهله
. (راﺌد و رهبر)
یک گروه بپیروان
سالک خود را
دروغ نمیگوید.
که اولیای الهی
و علمدار
رهبری،
بسالکان خود
وعده ها نمیدهد
که دستورات
ونصایحی دارد.
درحالیکه رهبران
آخوند غیر
الهی، برحسب منافع
ومطامع خود
بپیروان دستور
میدهند. گرچه بضرر
پیروان باشد.

176 – الرجال
قوٌامون علی النساء
. که مردان
برتری و
فرماندهی بر
زنان دارند.
در مردان
کاملان الهی،
که اثبات مردانگی
و مروءت نموده
که بعرش رحمان
رسیده اند. و
زنان سالکان
آنها، مطیع چون
زنان از پیر
الهی میباشند.
چه سالک مرد
باشد یا زن.
ویا پیر الهی
مرد باشد یا
رن. رجال
مردان، همان
رهروان
کوبنده پیاده
راه الهی در
سلوک هستند.
وچون کامل
شدند سواره
اسب وبا
احترام
میباشند. و(نساء)
زنان، باز همان
(ناسیان عهد
الست ) خود و در
غیر سالکان میباشند.
که( ناس) ناسیان
هستند، که (عهد
الست) تولد
پیشین خود را فراموش
کردهاند. تا بتجسٌم
انسانی همان شهود
نوری و شهود
پیشین خود،
تعهٌد تسلیم
داده بودند. و
الاٌ در این
تولد در صورت نوع
بشری در
نمیآمدند. که
در پنج ولایت پیشین
هر بار پیامبر
وکاملی الهی بوده
اند، که اکنون
عقل و کرامات
بیشتر نوع
بشری را دارند.

177 – الرحمان
سرٌ بسرٌ . که
مقام الهی رحمان،
در کاملان ولایت
محمدی و پس ار
کسب تولدات
پیشین از تجلٌیلات
الهی بوده، که
اکنون با
تجدید آن
شهودها بشهود
ششم قاﺌم و
عرش رحمان
میرسند. و هر شهودی
رازی و رمزی و
اسمی الهی
میباشد. . اما اینکه(
اللٌهمٌ بربر)
یعنی خران همه
یکسان و حرف باطل
بی معنی دارند
که (هرٌه برٌه)
میگویند.و
بربر میکنند.
و اینان هریک خود
را مؤمن
میخواند که
بالعکس جهنٌمی
تر هستند. راز هستی
و موجودیٌت هر
یک از ما ،
تفاوت در
مقامات وکمالات
روحی و عقلی میباشد.
که سالکان
تفاوتهای شهودی
بخاطر مشکلات
روانی دارند.
وبازگشتگان بخلق
با عرش رحمان
نیز تفاوتها
در الهامات لدنٌی
دارند. که روان
آنان مطلقا
پاک نشده. وبا
کمتر ار ده در
صد بقول پیامبر
بنجات رسیده
اند. تا در
انواع فوق
بشری ادامه
پاکسازی و با
عقل وفهم بیشتری
از معایب خود
بنمایند.
وکاملان الهی
حسینی هرچه خوبی
های خود را دارند،
امام زمان
زنده حسنی که سالکان
در شهود دوم خود
بوی میرسند،
آنچه خوبان همه
دارند او
بتنهاﺌی دارد.
گرچه همه
خوبیهای الهی را
ندارند. ولی
آنچه برای نوع
بشری میسٌر
است دارند .و
کاملان مربٌی
الهی سالکان که
پیامبر همیشه
٣١٣ نفر
میگوید ، که
مقام حسینی
پنج تن آل عبا واسماء
الله را
دارند.

178 – الرَحِم
شجنه من الله،
فمن قطعه،
قطعه الله . که رحم
خداوند، در رحم
ولایت پیر کامل
ورحم مادر میباشد.
که وسیله رحمتهای
الهی یافتن،
ووسیله منحصر
بخود در
ارتباط انسان
با مراتب الهی،
چون ناف ارتباط
جنین بمادر
خود میباشد. و
امروز و در نوع
بشری، یک روح
که همیشه در
رحمی میباشد،
و تربیت
وموجودیٌت
بهتر مییابد.
و آنرا بانواع
فوق بشری والهی
تر میرساند.
پس قطع ارتباط
انسان با رحم ولایت
خود بمعرفی خداوند،
در واقع قطع
رابطه آن با خداوند،
سرمنشأ و نیز
پایانه أبدی
یک روح میباشد.
ونداشتن رابطه
با مراتب الهی،
یعنی رابطه با
أهریمن شیطان
و آخوند قشری،
ونیز أرباب نوع
حیوانی آنها پس
از مرگ در
کارماهای مجدد
جهنٌمی بجهاندر
نوعی حقیر میباشد.
دوری بیشتر از
خواست خداوند
و ولایت، دورتر
شدن مقام روحی
از خداوند، و
نزدیکتر شدن بعدمیٌت
نسبی میباشد. که
نسخ ومسخ و
فسخ و رسخ
ووسخ میگوﺌیم
ونکرار گذشته
ها در آینده
ها. تا کسی
چقدر اکنون
کرامات بالفعل
خود را تلف کرده،
و صرف تحقٌق کرامات
بالقوٌه خود نکرده
است. تا نولدات
فوق بشری را بعدا
بیابند، و
بخداوند در
صفات تشبٌه پیدا
کنند. پس مرگ
زودتر این سرکشان
بخداوند و رحم
الهی، بنفع آنان
میباشد. تا گناه
کاری و اتلاف کرامات
بالفعل بشری خود
را کمتر بنمایند
تا مسخ بدتری نیابند.
وسالکان الهی که
( ترک صلات وارتباط
)با رحم الهی خود
پیر الهی
ومراتب شهودی نداشته
باشد، پس از
شهود قاﺌم
شایستگی تولد نوع
فوق بشری را ،
هفت هزار سال بعد
خواهند داشت.
وهمیشه رابطه
الهی خودرا
دارند. (شجنه)
چون پرده
محافظ جنین در
رجم مادر است. و
شهود فاطمی
سوم برای سالکان
محمدی در رحم
الهی ولایت و
أهل بیت محمد
بودن است. ودر
ادیان سلوکی قبلی،
شهود سوم(
شیوا و دغدو و
مریم) و در
آینده نوع فوق
بشری، در شهود
سوم (زینب کبرا)
است. وشاهدان فاطمی
بخت دیدار
شهود مرتضوی ورضایت
الهی را دارند.
وبا شهود صورت
مصطفوی، نور
قاﺌم و عرش رحمان
را پیدا
میکنند. نام مادر
هر پیامبر(
مریم و فاطمه)
است. و شاهدان
آن فرزندی الهی
مراتب شهودی خود
را مییابند.
ودر بازگشت بخلق
خود نیز محمد
و علیٌ زنده سالکان
احتمالی خود
میباشند.

179 - الرزق علی
الله . که رزق انسان
با خداوند
است. وبرای
حفظ حیات نوع
بشری. ولی برای
سالکان رزق مخصوص
آنها، داده
های الهی در
شهودها و
احوال و
رؤیاها و
الهامات الهی میباشد.
زیرا غیر
سالکان میتوانند
با فریب و
سرقت از
یکدیگر و از طبیعت
مال بیشتری
بیابند. و سالکان
برحسب مقدار
کمٌی وکیفی
تزکیه نفس، وپاکسازی
روان در تخلیه
وتحلیه
بتجلیه های
شهودی و
عقلهای الهی هر
مقام شهودی و
احوالی و
بهشتهای مربوطه
میرسند. که هر
شهودی سالک را
هزار سال
زودتر از موعد
تکاملات طبیعی
و بدون هر
قهقراﺌی
پیشرفت کمال
روحی میکنند.

180 – الرفیق قبل
الطریق . نخست
رفیق راه را باید
جست. بعد سفر
ورهروی را دنبال
نمود. که بدون پیر
و ره رفته
بمعرفی خداوند،
کسی نمیتواند
هر راه ناشناخته
و بدون هر نشانه
هاﺌی را در
تاریکی جنگل جهان
بپیماید، که
بآینده های
نیامده الهی
برسد. که مقصد
و هدف الهی را
نمی بیند که
بسوی آن برود.
ونور هدایت پیر
در عقل
وتوسٌلات شهودی
وعبادی برای سالک،
نخستین علاﺌم
این راه و(سمت
و سو) و نور
روشن کننده چند
قدم جلوتر برای
سالک، در این تاریکی
های جهل و
حقارت نوع
بشری است. که بانوار
الهی برتر تا نور
قاﺌم برسد، که
باید برسد
وگرفتار
کارماها نشود
. زیرا خطرات و
امکان انحراف
هر لحظه در تاریکی
های راه هست.
که نور هدایت
و وسیله بودن پیر
الهی اورا از
این خطرات حفظ
مینماید. تا
با کمترین رنح
سفر ومشکلات
وموانع پیش
برود.

181 – الرؤیا
الصالحه جزء
من سته و
أربعین من
النبوٌه .
خوابهای
رؤیاﺌی سلوکی
و شهودی
سالکان ولایتهای
ششگانه، از
نوع خوابهای صالحه
و اصلاحی میباشند.
که زبان خداوند
برای سالک
میباشد. و
نقاط ضعف و
قوٌه ژنتیک روحی
روان با مخلوط
با هم
میباشند. که پیر
الهی برحسب روایت
سالک از رؤیای
او تشخیص و
تفکیک آنها را
مینماید. و اگر
سالک حذف نقاط
ضعف صفات خود
در رؤیا، و یا
مبالغه در بیان
صفات نیکوی خود
ننماید . وپیر
با توضیح خود
بسالک اورا از
صفات منفی
خویش آگاه میکند.
تا سالک از
آنها متنفٌر
گردد، که بخواهد
از آنها دوری نماید.
غیر سالکان
رؤیاهاﺌی از نوع
نفسانی و
شهوانی وحیوانی
نوع بشری را دارند،
که هر طفل نیز دارد.
ولی سراسر نقاط
ضعف روحی بشری
و پر شرارت
آنان است، که (خوابهای
شیطانی)
خوانده میشود.
که نفس امٌاره
خواهان اشباع
آن عقده ها
میباشد، که اشباع
شدنی هم
نمیباشند. ولی
(رؤیاهای
صالحه) سالکان
با شهود تجلٌیات
الهی به
(رؤیاهای الهی
و شهودی)
میرسند. که همه
شب دراین خوابهای
اولیای الهی
شده هستند.
گرچه بقول پیامبر
با کمتر از ده
در صد از
پاکسازی
روان، خداوند
در حدٌ کفایت وشرط
کافی، بنجات
با شهود
نهاﺌی خود
میرسد. و در
ولایت محمدی بنور
قاﺌم میرسند.
وشاید بعرش رحمان
وبازگشت بخلق در
تولد دوم
پیامبرگونه میرسند.
که مربٌی الهی
چند سالک احتمالی
خود میگردند.
که قرآن ناطق
سالکان خود
میباشند. که کلام
آنها مانند
فرمانهای الهی
است. بقول فردوسی
عارف الهی، چه
فرمان یزدان
چه فرمان شاه
الهی. تا با
عقلهای برتر
الهی بتوانند
عقاید عقده ای
خود را عقاید الهی
نمایند. و(ذخیره
آخرت) نوع فوق بشری
بیشتری فراهم کنند.
که بتوانند در
آینده فوق
بشری هفت هزار
سال بعد، بنور
رحمان و شاید عرش
رب ٌ برتر از
رحمان برسند.
که آنگاه از چهارصد
هزار سال بهشت
سوم انتظار عرشی
استفاده کنند.
که باز برای نوع
بالاتری بجهان
متولد گردند.
پیامبر برای خود
٤٦ باب نبوٌت
میگوید. ولی برای
سالکان ولایت خود،
رؤیاهای صالحه
را، یکی از
این ابواب
نبوٌت میگوید.
که قدرت تنبؤ
و نبأ گیری و الهام
الهی میباشد.
چون کاملان الهی
تا زنده هستند،
باهم نیز تفاوت
در این قدرتهای
نبوٌت و الهام
گیری دارند .
زیرا تفاوت در
درجه پاکسازی روان
دارند. پس
متفاوت در کرامات
و داده های
الهی هستند.
خوابهای صالحه
کلام خداوند
بسالک بزبان احوالی
سالک میباشد.
ومحتویات خواب
از درون ذات
سالک، و سوابق
خاطرات زندگی
او میباشد. پس آنرا
مفهمد وباور دارد
و از خود
میداند. ولی
محتویات رؤیاهای
شهودی، انوار
و احوالی الهی
هستند، که برای
شاهدان رؤیاها
نیز بی سابقه میباشد.
گرچه نمونه
هاﺌی از آن
دیدنی ها در
جهان مییاشد.
گرچه بطور
سمبولیک،
دینی های شهودی
شبیه دیدنی
های جهانی
میباشد. مانند
رودخانه
ودریای پر آب
و کوه و
درختان بوستانی.
که هریک معنی
سلوکی خود را
دارند. مانند
آب که سمبول عقل
است. ویا شیر
که غذای سالکان
انسان کامل است.
ویا عسل که تنها
معقولات
وحکمتهای مفهوم
اولیای الهی دیگر
میباشد. و یا
شراب الهی که
سرمستی خاص
شاهدان الهی
میباشد. که قابل
انتقال بدیگران
نیست، درچه توصیف
آن نیز میکنند.
هر واژه کلامی
و هر کار
وحرکت، و هر حال
و کیفیٌتی
دارای برداشت سلوکی
و الهی است .
ولی کلام رؤیاهای
نفسانی غیر
سالکان، زبان أهریمن
نفس امٌاره آنها
دانست. که چون کلام
آخوندهای ابلیسی
انبلیسی، بسوی
قهقرا بردن، و
دعوت برای لذٌتهای
شهوانی
وجاهلانه،
وکم عقلی لبشتر
مینمایند. نداشتن
رؤیاهاای
نفسانی( بد دینان)
قشری باز بنفع
آنان است. ولی رؤیاهای
صالحه سلوکی بنفع
سالک است. و
بیانی از
معایب باقی مانه
و وعده های
الهی
میباشند،
وقتی که برؤیاهای
شهودی میرسند.
که کاملان الهی
تا زنده هستند،
همه شب گردشهای
ملکوتی پر حکمت
دارند. و وسیله
ای برای کسب ذخیره
های آخرت بیشتر.

182 – الزعیم غارم
. زعیم در
ریاست بر
دیگران، در هر
حال ستمکاری بخود
ودیگران
میکنند. حتی وقتی
خدماتی بمردم دارند.زیرا
در هر کارشان
جنبه های منفی
قراوان دارند.
پس مسؤلیٌت و(
غُرم و جُرم )
ومجازات الهی کارماﺌی،
پس از مرک در
نسخ ومسخ دارند.
و( زعیم) مدٌعی
باطل یا کاذبی،
که ب(زعم خود) صاحب
مقامی الهی، و
حقٌ ریاست بر
دیگران و عقل
برتر را دارند
. در حالیکه
تنها کاملان
الهی بازگشته بخلق
در هر شش
ولایت سلوکی،
ریاست بر چند سالک
خود دارند. که
کلام آنها
کلامی الهی است.
و بقول پیامبر،
خطای اتفاقی آنها
از نظر داوری الهی
درست ، وحتی گناه
دوره سلوک برای
آنها ثواب میباشد.
که معصوم
هستند، واین
همانی مراتب تجلٌیات
الهی خود را دارند.
غرم وجرم همان
(گارمه) قدیم
ادیان سلوکی،
وهمان جرم و
مجرم عربی
وکارمای هندی
است .و کرایم فرنگی
میباشد .

183 – زلٌت همان
ذلٌت است . که
لغزش پا یا لغزش
زبان وهر
رفتاری
نادرست،
بخصوص در
سالکان،
متعهٌد در عدم
انجام کاری یا
گفتاری بدون
اجازه پیر
بمعرفی خداوند،
باعث ذلٌت و
حقارت و ذلیل
کارماﺌی شدن،
ومحرومیٌت از
وعده های الهی
برای سالک
میباشد. که سالکان
صادق جلیل با
تجلٌیات
شهودی و الهی هستند،
و محترم بین دیگران
و نزد مراتب
الهی میباشند.
هربار خطا و
زلٌت و لغزش،
گوﺌی تمام ساخته
های نیکوی
قبلی در روان
سالک، بروی هم
میریزد وخنثی میشود.
وجبران خطاها
در سختی بیشتر
تزکیه نفس
میباشد. که گاهی
لحظه ای خطا و
گناه، عمری پشیمانی
ببار میآورد .

184 - إلزم
بابا تفتح لک
الأبواب، و
أخدم سیٌدا
واحد یخضع لک
الرقاب .
ابوسعید أبو
الخیر میگوید
بیک سیٌد یا
استاد الهی
پیر کامل بمعرفی
خداوند خدمت کن،
که خداوند
اورا بعنوان پیامبر
سالک معرفی در
رؤیا نموده
است.آنگاه
بکمال الهی
میتوان رسید.
سپس گردنهای
پیروان
احتمالی برای تو
بخضوع و سر
بزیر ومطیع در
تسلیم خواهند بود.
و یک باب
توسٌل عبادی
را دنبال کن،
که درهای
بسیاری از عوالم
الهی وفکری و
احوال الهی
بروی تو سالک
باز میگردد. و باب
ولایت سالک
پیر کامل
حسینی است، که
ابواب الهی
شهودی بالاتر،
و باز شدن
آسمانهای رؤیاﺌی
برای روح سالک
باز میگردد.
که احوال و
الهامات و
داده های عقلی
الهی بالاتری
را خواهد یافت.
که هزار برابر
قابل توصیف
میباشد.( سیٌد) همان
سید و شید
وزید و جمشید
جم شده زردشتی
در قوم قریش
زردشتی
میباشد. که هزاران
واژگان دری
فارسی پارساﺌی،
در قرآن و
احادیث
پیامبر وجود دارند.
که در تفسیرات
این نویسنده
برخی از آنها
بیان شده است. و
قابل تأمٌل و
توجٌه خواننده
گرامی میتواند
باشد. و از الزام
ولزوم
پیگیری، و
برای دانستن
وابستگی و ارتباط
در ( صلات وصله
ها )با وسیله الهی
در توسٌلات
عبادی بخصوص
با مراتب
شهودی بعدی
میباشد.

185 - ألزم
مکانا ولدت فیه
. همان جاﺌی که
در آن متولد
شدی ادامه زندگی
بده. که انسان
شناخت عادات
محیطی خودرا دارد.
و فهم عادات و
اخلاق همشهری
های خود را دارد.
وسالک وکامل
الهی هر ولایت
و طریقت، شهر
وسرزمین خود
را بهتر میداند
ئ بدیگران خدمت
وهدایت کند .

186 – السابقون
السابقون
اولاءک المقرٌبون
. کسانیکه
زودتر مسابقه
تکامل روحی را
آغاز کنند،
بردیگران
تأخیر کرده
پیشی خواهند
داشت. ( سابقون
)کاملان الهی
ولایتهای
پیشین و در
تولدات پیشین
است.که اکنون
کاملان ولایت محمدی
دارند، و سبقت
گرفته و
پیامبران
پیشین میباشند.
که بشهود برتر
عرش رحمان
رسیده اند. و
بدون مراتب و
شرایط لازم از
قبل، نمیتوان
بمقام ودرجه و
شهود برتر
وتازه ای رسید.
که یک روح فردی
انسانی، در شش
تولد بشری
وهربار بدرجه پیامبری،
و شهود عرشی
خود رسیده که
دارای کرامات
لازم برای پیشرفت
شهودی در
ولایت برتر
بجهان بوده
اند. که اینک
پس از تکرار
مجدد شرایط و
احوال
شهودهای
پیشین، بیک شهود
برتر تازه
میزسند. که
کاملان محمدی
در هر پنج ولایت
الهی قبلی،
بنور شهودی
اخر خود، عهد
الستی داشته
که با تجسٌم انسانی
همان نور الهی
خود که اینک
باید بپیر
کامل محمدی
لبٌیک بگوید.
تا طبق عهد
خود بشهود نور
الهی تازه ای
میرسد. پس سبقت
گرفته بر دیگر
سبقت جویان
شهودی هستند.
که نزدیک تر
بخداوند در صفات
الهی برتر
میباشند. پس مقرٌب
تر و کرٌوبی
تر بخداوند
میباشند.

187 - السخیٌ
لا یدخل النار
ولو کان فاسقا
. که انسان سخاوتمند
و بخشنده، که بخیل
وخسیس برای هر
نوع کمکی و
بهر شکلی
بدیگران
نیست، حتی اگر
فاسق قهقراﺌی
باشد، داخل
آتش جهنٌم
نمیشود. زیرا که
پاکسازی روان دارد.
ودلیل
استعداد های سلوکی
او میباشد که سخاوتمند
است . و هر صفتی
در نردبان
تعالی صفات
نیرومند تر از
صفات قبلی،
زمینه ساز صفات
الهی بعدی میباشد.
گرچه آتش
جهنٌم تولد در
جهان، در
حقارتهای
نوعی نسخ ومسخ
میباشد. که
این کارماها خاص
غیر سالکان، بخصوص
قشری های مذهبی
همه ادیان غیر
سلوکی میباشد
. ونه کسانی که
خود تصوٌر میکنند
که بخشنده هستند
چون مقداری
بخشیده اند.
وسالک تا حدٌ
دادن جان بشری
خود در سلوک
ببهشتهای شهودی
وجانان الهی میرسد
. بخشش با هدف حفظ
موقعیٌتهای
اجتماعی
آخوندها
وپیروان قشری
آنان، بقول قرآن
مسخ میمون و
خوک، بهترین شانس
واقبال آینده
آنها خواهد
بود. والاٌ بمار
ومور و گیاه وجماد
نیز میتوانند سقوط
مقام روحی بنمایند.
اگر بستمکاری
و فساد بروان
خود و دیگران
سالک و غیر
سالک بنمایند.
که داوری
خداوند تنها
مقابل عشق
بولیٌ الهی،
در دادن وگذشت
از روح بشری بروح
الهی روح القدس
قاﺌم میرسند.
و جهنٌم های بعدی
مقابل ستم و
آزار دیگران،
بخصوص سالکان وکاملان
الهی میباشد . سالکان
صبور و گذشت از
ستمکاری دیگران
آنرا بلای سلوکی
خود میداند که
ثواب مییابد
چون گناه
دیگران را می بخشد.
فاسق پسک رفته
و عقب روی
نموده در مقام
روحی، بجای
پیشروی و
تعالی و
الوهیٌت بیشتر
جستن
ناخودآگاه
میباشد.

188 – السعید
سعید من بطن
امٌه، و
الشقیٌ شقیٌ من
بطن امٌه . که انسان
سعید خوشبخت
سعاذتمند، از
وقتی که درشکم
مادرش بوده،
سعادت و
استعداد
سعادتمندی
داشته است. که
نتیجه
تکاملات روحی فصول
قبلی نوع بشری
وی بوده، که
امروز
استعداد برای
سعادت وتکامل
بیشتر دارد. و
شقیٌ سرکش
ورتجور عذاب
زمان وجهان
است. از وقتی که
جنینی در شکم
مادر بوده که
استعداد
شقاوت داشته
است .که در
انسانهای بی
وفا، این حکمی
ثابت نیست. که سرکش
ودر عذاب باشد.
ولی اکنون
عقده های
روانی اواست
که مانع سعادتمندی
میشود. اگر کمی
عقل ودور
أندیشی داشته
باشد، تمام آن
عقده ها برطرف
شدنی و
شایستگی
سعادت را
دارد. و سعیدی
که اکنون نخواهد
بسعادت الهی بیشتر
برسد، درواقع
سرکش وشقیٌ
است. ولذا تنها
سالکان
وکاملان
بدرجاتی
استعداد سعادت
موفقیٌت
داشته و آینده
های نوعی فوق
بشری نیز
دارند. در شکم
مادر منظور
گناه در شکم مادر
نیست. که در
ژنتیک روحی هر
کس نیکی و
استعداد میکی،و
یا زشتی وسرکشی
دارد. که سالک
سرنوشت بشری خود
را میتواند
دگرگون نماید.
وکرامات بالفعل
بیشتر از آنچه
با آن متولد
شده کسب
نماید. سرکشی در
أمر الهی و
سلوک،و معیار
ارزش
استعدادهای قبلی،
ویا کسب استعدادهای
بعدی است. سعید
کسی است که دیگران
و سالکان اجتمالی
او جشن
میگیرند. که
خود بسعادت دیدار
این ولیٌ الهی
زنده رسیده
اند. و عید فطر
و پایان و( فطم)
وختم سلوک
کرده وعید
قربان، جان بشری
خود را فدا
نموده
نموداند، که
بجانان الهی رسیدند.
و عید نوروز او
میباشد، که روزگار
نوین و الهی یافته
است. وهر عیدی در
هر ملٌیتی، همین
علٌت را داشته
است. پیر کامل حسینی
مادر الهی
سالک است، که امام
زمان حسینی و
پدر الهی سالک
است. پنج شهود
مقدماتی را پیامبر
اسامی خاندان
خود نمود. که
در واقع
نامهای تازه خاندان
خودرا از مراتب
شهودی آنها لوده
است.( والدین
الهی) یعنی ( دو
والد) و پدر
حسنی وپیر
مادر میباشد.
که امٌی اوم کرده
بوده. وسالکان
خود را میخواهد
امٌی نماید.
شقاوت سرکشی ار
دستور خدا
برای سلوک و
از پیمان
سلوکی، که
سالک سوگند
آنرا خورده
است. شقی منشق وجدا
شده میباشد.
که ترک صلات
وارتباط با ولیٌ
الهی وراه الهی
خود کرده است.
که بزرگترین مجازات
الهی را خواهد
داشت. پس سعادت
لقای الهی
دیدار نور
قاﺌم روح القدس،
ایدآل کمال
الهی میسٌر و
واجب نوع بشری
است. که شناخت پیر
الهی وولیٌ
الهی مناسب
خود بانتخاب خداوند
میباشد. آنگاه
پیمان و اجرای
دستورات سلوکی
او میباشد.

189 - السعید
من أتٌعظ
بغیره . مولی علیٌ
میگوید خوشبخت
کسی است ، که
از دیگران عبرت
بگیرد. رفتار
زشت دیگران
نکند، که باید
قدم بسوی کمال
روحی خود بگذارد.
و بسعادت الهی
شناخت راه الهی
و تجلٌیات
الهی بچشم دل
ببیند. و
اینکه اولیای الهی
چون پیر الهی،
اگر از خداوند
خواسته باشد
که بشناسد،
افکار وگفتار
آنان را برای خود
آرزو کند. که
خود نیز باین
همانی مراتب الهی
آنان ، وسعید
با جشن عید
سعید خود در
نجات برسد.
(اتٌعاظ) ووعظ
وعبرت ونصیحت
گرفتن است. و عبرت
نیز عبور
تکاملی و فکری
وروانی
بمراحل واحوال
الهی تر
میباشد. مصیبت
و عذاب دیگران،
نتیجه احوال
غیر الهی آنان
است، پس عبرت میگیرد.
که اعمال
وافکار آنان
غیر الهی، بخصوص
قشری های مذهبی
در تمام ادیان
غیر سلوکی را
دنبال نکند. و
فریب نخورد و
بسلوک الهی
وپاکسازی روان
خود برسد.

190 –
السلامه فی الوحده
. که سلامتی جستن
ودر سلام وصلح
بودن، و در
تسلیم خداوند
وپیر بودن
انسان است. که سالکان
تا نجات شهودی،
بغیر از وسیله
الهی خود
توجٌه نمیکند.
حتی اگر از اولیای
زنده بحق ٌ
باشند. چه رسد
که توجٌه
بآخوندهای مشرک
نماید. که بدترین
دشمنان خدا هستند.
وچون گلٌه های
حیوانی بجنون جمعی
نپیوندد.
اولیای الهی بازگشته
بخلق ومعصوم
وباعقل الهی و
الهامی خود،
میتواند
بدیگران مخلوط
گردند. ولی
آسیبی نخواهند
دید. ولی سالک
وغیر سالک امکان
فریب خوردگی
دشمنان راه خدا
میباشند، که
بفکر جاه طلبی
و مطامع خود
هستند. دوری از
مردم دوری از
عقاید و دین
ورزی های مشرکانه
آنها است.
اخلاق مردم
برای سالک خطرناک
است.

191 – السلطان
العادل ظلٌ
الله فی أرضه . که
پادشاه عادل
سایه خداوند
است روی زمین. که
سلطه و قدرت
برتر را دارد.
و اولیای الهی
سلطان با
اختیار الهی برای
سالکان خود
میباشند. که کلام
آنان کلامی
الهی است. وبا
مردانی الهی
زنده روبرو
هستند، تا
بمراتب نادیده
شهودی برسند.
وپیر معرفی شده
خداوند سایه خدا
است. که
اولیای محمدی(
این همانی) الهی
مراتب شهود
عرش رحمان را
دارد.

192 – السماح
رباح . بخشیدن
وگذشت عملا
سود و بهره
یابی انسان میباشد.
که مال دنیا
را عنایت
ندارد. ومال
آخرت روح خود
را میخواهد. و
گذشت . بخشش
بخصوص در سالکان
تمرین صبوری و
تعقٌل آنها
است. حتی اگر
خود بحقٌ ودیگری
ناحقٌ باشد.
باز عفو و
بنفع آنان
گذشت کرده وتقویت
اراده و عشق ورزی
مینماید. که دیگران
مورد هدف خداوند
در آفرینش آنان
میباشند. و
آموزش عملی
بناحقٌان تا
خود متوجٌه
صفات جوانمردی
کاملان الهی برسند.

193 – الشاهد
یری ما لا یری
الغاﺌب . شاهد
ناظر بچشم و
بچشم دل از شهود
تجلٌیات الهی رؤیت
از عوالم الهی
وعقلی دارد.
که نابینان و
غاﺌبان از وظیفه
سلوک الهی وتکامل
روان خود خبری
ندارند. و از
الهامات الهی مقام
برتر الهی ندارند.
که در کنترل أرباب
نوع حیوانی خود
میباشند. که
هر پشه وگیاهی
چنین تحت
تدبیر مراتب الهی
خود میباشند.

194– الشرف
بالعقل و
الأدب، لا
بالأ صل و
النسب . شرافت
و بزرگی الهی ومقام
الهی روحی
انسان، بسته بعقل
الهی و آثار عقلی
و أدب آنان
میباشد. که شریف
ومشرف از مکان
بالاتر، چون قلٌه
کوه لودن چشم
أنداز بیشتر
دارد. واولیای
الهی اشراف
زنده با
امتیازات
الهی هستند.
که آن
امتیازات وعقلهای
الهی برای
آنان فراهم دارند.
و هر کردار و
رفتار وگفتار و
پنداری را از محل
الهی ونوع فوق
بشری مینمایند.
که حکیمانه تر
و ادیبانه تر
و نیکوتر
وانسانی تر
است. ولی کسانی
که بأصل و
اجداد شریف خود
بنازند
افتخاری
ندارند. که
پسر نوح وهر
کاملی الهی
بدون کمالات سلوکی
، مانند پدر
خود مقامی ندارد.
و ربح وسود و
بهره گیری از حیات
نوع بشری، جز
غرور وخود
بزرگ پنداری
نیست. که خود
فریبی و خدا
فریبی و فریب
دیگران میدهند.
گیرم پدر تو
بود فاضل
وفضیلتی الهی،
از فضل پدر ومقامات
الهی پدر، تورا
چه جاصل شده؟ تشنگانی
که آب در کوزه نزدیک
خود دارند، و
همچنان تشنه
لبان سرگردان
جهنٌم جهان وحیوانیٌت
خود هستند.
فضل وفضیلت اضافات
وداده های الهی
بیشتر از دیگران
در عقل واحوال
وگفتار ورفتار
دارند.

195 - الشعراء
تلامیذ الرحمان
. شاعران دست
پرورده رحمان
هستند. که
شاعیر با شعور
واحساسات
عالی، در سطح شاهدان
عرش رحمان،
همان کاملان
ولایت مصطفوی هستند.
که دست پرده
چون آفرینش آدم
و هر آدم شده الهی
میباشند. غیر
سالکان نیز
تحت تدبیر
عقلی وأدبی
وشعری مدبٌران
الهی پاﺌین
ترهستند. ولی
تحت تربیت بالاتر
رحمانی نمیباشند.
که مهدویان کامل
از ٥٥ قرن
آینده دست
پرورده ربٌ
برتر از رحمان
خواهند بود.
که نامی هم از
او نمیدانیم .
که( مهدی)
آخرین کامل ولایت
محمدی، وکاشف نور
رحمان ورسیده بعرش
ربٌ برتر از رحمان
خواهد گفت. وپیروان
سالک نوع فوق
بشری،
شاگردان خود
را، چون روح محمد
و علیٌ، ولی
در صورت و
سیرت و اسامی
دیگری خواهند
بود. وهنوز تا
سطح عقل ربٌ
الأرباب (الله
آهو) بی نهایت
مراتب الهی
وتجلٌیات در پیش
هست .

196 – الشعیر
وقایه الکافور
. اگر بخواهی
از کافور
خوردن بتن
مرده خود در
امان باشی، پس
نان جو بخور،
که غذای سالکان
در عزلت سلوکی
میباشد. وپس از
نجات غذای دیگران
را میخورند
ویا نان سبزی
وسپس نان و کره
میخورند. شعیر
جو باز بمعنی
باندازه یک جو
در کمی وکوچکی
وارزانی است
.تا روح انسان
دوچار
کارماها وتکرار
کافور خوردن
در وقت مرگ
نگردد. و از
تکفیر قشری ها
در امان خواهند
بود. وکافور
با بوی تند
دفع حشرات از
تن مرده ویا
قبل از دفن
میباشد. و سالکان
با خطا واولین
سرکشی پیر الهی،
آماده سرکشی های
بزرک میشوند.
پس خود را از خطرهای
کوچک حفظ میکنند.
(وقایت
)پیشگیری ودفع
هر اخطر احتمالی
میباشد. حفظ
از کافور باز
همان کافران
میباشد.

197 – الشییء
ما لم یجب لم یوجد.
هر چیزی تا بحدٌ
وچوب و لزوم
وجود نرسد
موجود
نمیشود.و یا بسطح
وجود برتر چون
شهود بالاتر
نشود، تا بشروط
لازم و بشرط کافی
برای سالک
نرسد بکمال
ومقام نوعی
بهتر نمیرسد.
و روح انسان
با تکاملات تولدات
بشری قبلی،
شایستگی تولد
در فصل نوع
بشری بهتر شده
است. والاٌ در
صورت نوعی حقیر
تر متولد جهان
میشد. وسالکان
با شرط کافی
از نظر الهی و
در حدٌ کفایت،
پس از تجدید
شهودهای قبلی
پنج تن ولایت محمدی،
بنور قاﺌم و
نجات از نوع
بشری میرسند،
که شرایط لازم
تولد نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد را
دارند. . وتا چقدر
ذخیره آخرت
بیشتر پس از
بازگشت بخلق داشته
باشند. که در
کدام فصل نوع
فوثق بشری وچه
مقدار کرامات
بالفعل وبالقوٌه
داشته باشند.
که بتوانند با
ولایت مهدوی بنور
رحمان برسند.
یا نتواند
وتکرار
تولدات نوع
فوق بشری را
داشته باشد .

198 – الشیخ
فی قومه،
کالنبیٌ فی امٌته
. شیخ
سالخورده در
قوم خود، چون
پیامبری در امٌت
خود میباشد.
که وسیله تعلیم
تجارب زندگی
بقوم خویش
است، که عقل بیشتر
دارد. نیز شیخ
همان شاه و
پیر کامل الهی
است. که در بین سالکان
و باورمندان
خود چون پیامبری
است. که (امٌت)
نیز همان پیروان
سالک میباشند
که اوم وسلوک
مینمایند. والاٌ
اگر سلوک نکنند،
بجای امٌت(
قوم ) خوانده میشوند.
مانند قشری های
مذهبی تمام ادیان
غیر سلکی که
اقوام هستند
ونه امٌت. گرچه
برخی نیر(
ملٌت) هستند،
که تمایل بسلوک
الهی دارند،
ولی امروز و
فردا
مینمایند .(
نبیٌ) پیامبر
همان اولیای الهی
هستند که قدرت(
تنبٌوء و نبأ
)و خبر والهام
گیری از مراتب
الهی بالاتر دارند.
که از خداوند
بوسیله
مدبٌران الهی میرسد.
تا چگونه قوم غیر
سالک ویا امٌت
سالک و ملٌت
مستعد سلوک
را، هدایت
وتعلیم بدهند.
غیر سالک سالخورده
در مشکلات زندگی
جهانی آموزش
های اولیه دارد.
که شاید بسلوک
الهی بپردازد.
و با أندکی از
عقده های روان
خود را بشناسد
که ترک نماید.

199 – الصبر حیله
من لیس له
حیله . که
صبوری بهترین
راه حل و راه
مبارزه و چاره
مشکلات نماید.و
کسی که بتواند
چاره کارسازی نماید
باید صبور
باشد.صبر
بخصوص در
سالکان گرفتار
بلایای
آزمایش الهی
از صدق پیمان سالک،
بهترین حیله و
چاره علیه مشکل
و دشمنان
انسان میباشد.
تا سالک بنجات
شهودی برسد،
واز نوع بشری
حیوانی رها گردد.
که حتی شایسته
تولد نوع فوق
بشری، ویا در تولد
دوم فرشته گونه
بجهان گردد .
بقول پیامبر
که همیشه میگفت
صبر و صلات
نجات بخش است.
صبوری در
بلایای سلوکی وزندکی
و پیش آمدهای
روز مرٌه است.
و( صلات صله ها)
و ارتباط با
مراتب توسٌل عبادی
میباشد. و
الاٌ نماز بدون
وسیله الهی و
در صورت پیر،
بقول پیامبر
بصورت دعا کننده
کوبیده میشود،
که بحقارت
نوعی وحیوانی
خواهد رفت. که با
(ناموس) الهی
یا همان( نماز
و اسماء الله) توسٌل
و اطاعت
ندارد. که ابلیس
پرستی وآخوند
در لباس کاذب روحانیٌت
و( تلبیس و
انبلیسی) پرستیده
است ، که شرک بخدا
میباشد.

200 – الصبر
صبران ، صبر
علی ما تکره،
و صبر عمٌا
تحبٌ . و مولا
علیٌ در توصیف
صبر میگوید دوگونه
صبر هست. یکی
صبر از آنچه
اکراه آن داری
ولی ناچار صبور
آن هستی، که
راه حل دیگری نداری.
بخصوص از موچودیٌت
نوع بشری سالک
که مورد نفرت
او میباشد.
وموجودیٌت
بهتر نوع فوق
بشری و الهی را
میخواهد. ودیگری
صبر برای آنچه
که دوست داری
واکنون کسب شدنی
نیست. که صبوری
تأمین شرایط لازم
را لازم دارد،
که بشهود
وکمال الهی
بالاتر رسید.
وقتی که بشرط کافی
در داوری الهی
رسید. گرچه
تام وتمام
پاکسازی روان انجام
نگرفته، و با
کمتر از ده در
صد تزکیه روان
بشری بنجات
نهاﺌی خود میرسند.تا
بقیٌه را در
نوع فوق بشری
.باعقل بیشتری
بنماید.

201 –الصبر مفتاح
الفرج . که صبوری
کلید فرج و
نجات میباشد.
که سالکان
نجات از
مسؤلیٌت
سوگند پیمان خودرا
، تنها با شهود
عرش رحمان
مییابند. وقتی
که صبوری دوره
سلوک و بلایای
سلوکی و
امتحانات پر محنت
الهی خاص
سالکان، با موفقیٌت
انجام گرفته باشد.
پس فرج و فرح و
فرٌ و برٌ
الهی یافته، و
بفروهر و
فرٌهه انسان کامل
میرسد. که
نجات از
کارماها و
مقررات سلوکی
مییابد. تا در نوع
فوق بشری هفت
هزار سال بعد
در جهان، چه مسؤلیٌتهای
الهی جدیدی
بیابد. که صبوری
خاص آنرا نشان
بدهد. که رنج و عذاب
زندگی های
جهانی، تنها
با صبر در
پاکسازی معایب
ژنتیک روحی و
روان صورت میگیرد.
والاٌ سرمستی
وتوحٌش و شهوت
رانی، مزید بر
فساد روان و
جهنٌم پروری
برای نسخ ومسخ
بدتر پس از
مرگ بدنبال
دارند. که
کاملان الهی
نوع فوق بشری
را با هزاران برابر
عقل نوع بشری
را خواهند
داشت.

202 –الصبر
من الأیمان بمنرله
الروح من الجسد
. مولی علٌی میگوید،
همان گونه که روح
برای تن
اهمیٌت دارد،
صبر سالک در ایمان
یا اوم و سلوک
همان اهمیٌت
را دارد. و
سلوک الهی
انسان را زنده
وزنده تر میکند.
تا سالک در پاکسازی
با تأمین شرایط
لازم بشرط
کافی الهی
برسد که بشهود
برتر یا نجات
با شهود روح القدس
موفق گردد.

203 – الصدقه
تردٌ البلاء .
که صدقه دفع
بلا میکند.
شاید در غیر
سالکان مؤثٌر
باشد. که
بلایای جهان
تمام شدنی نیست.
ولی این در
سالکان است که
اثبات صدق و
راستی در عهد وپیمان
الهی خود
دارند. که صدقه
در پرداخت کرامات
بالفعل نوع بشری
آنگاه بلایای سلوکی
را دفع یا
تخفیف میدهد.
که سالکان عاشق
و صادق حتی احساس
وجود بلایا را
نمیکنند. که غرق
تمرکز
وتوسٌٍل
عبادی هستند.
وجز دیدار
محبوب الهی
هدف توجهٌی
ندارد.

204 – الصوفیٌ
لا یسبق همٌته
خطوه . سالک
صافی صوفی در
تصفیه وپاکسازی
روان خود هرگز
قدمی جلوتر از
همٌت خویش بر
نمیدارد. آنچه
برای صوفی مهم
است هوم و
همٌت وانجام دستورات
الهی پیر کامل
میباشد، و
بکار دیگری
نمی پردازد.
هدف سالک
تصفیه روان از
معایب
وکمبودها و
انحرافات
وهوسهای نوع
بشری است، بشهود
مصطفوی و
اصطفای الهی
خود برسد. که در
تخلیه وتحلیه
تا تجلیه های
نهاﺌی انجام میدهد.
که صفات نیکوی
الهی در تحلیه
بتجلیه های هفتگانه
برسد، که تولد
بشری بهتر ویا
در نوع فوق
بشری فرشته
گونه بنماید.
والاٌ بار
سنگین معایب
در ژنتیک روحی،
اورا بنسخ
ومسخ حقیر حیوانی
بجهان خواهد برد.

205 – الضدٌان
لا یجتمعان .
دو أمر ضدٌ
یکدیگر،
نمیتوانند
باهم یکجا جمع
و باهم باشند.
که درسالک
نمیتوان با
حفظ معایب
ومفاسد و صفات
زشت، بصفات
نیک الهی ونوع
فوق بشری رسید.
مگر پس از
تخلیه وامکان تحلیه
و حلاوت
وزیباﺌی صفات
الهی است . که میتوان
بتحلٌیات الهی
و این همانی مقام
پیر الهی خود
رسید.

206 – الضمانه
اوٌلها ندامه
و أوسطها
ملامه و آخرها
غرامه . تضمین
و تعهٌد هر أمری
را نمودن
آغازش
پشیمانی و
میانه اش ملامت
نمودن، و
پایانش
مجازات
کارماﺌی است.
بخصوص در
سالکان
متعهٌد بسلوک الهی
و سوگند و
فاداری بپیر کامل
الهی بمعرفی خداوند
است. که ترک
این تضمین
نکند تا
شایسته راه الهی
را گردد. و(ترک صلات)
و ضمانت و
تعهٌد دوچار پشیمانی
میگردد. وچرا
خدا را ضامن سوگند
خود نموده. که
میان هراه
سلوک و سختی
آن، چرا
نتوانست یا
نخواست عبور تکاملی
نماید. و
عاقبتی جز
(غرام و اجرام
وکارمه)
ومجازات الهی
چون دیگر مجرمان
ندارد . وسالک
صادق وعاقل
هرگز پشیمانی
تعهٌد الهی ندارد.
که بخواهد از
بلایای سلوکی
وهر دلیلی ترک
صلات وارتباط
با وسیله الهی
خود بنماید.
حتی سالک صادق
همیشه خود را ملامت
میکند، که چرا
همچنان کم
همٌت وجدیٌت کافی
نشان نمیدهد.

207 – الطبیعه
طبیب کامل و
الطبیب
خادمها . که طبیعت
هستی و ذات ژنتیک
روحی انسان در
أصل طبیب شفا
دهنده است. و
پزشکان در
واقع خادمان طبیعت
هستند. که تن
نقش درجه اوٌل
شفا بخشی را
ندارند.
خداوند و جهان
ارواح و ذات روحی
و فطری انسان،
تمام خود سازی
و خود درمانی
را بکمک مدبٌر
الهی دارد. دیگران
و طبیب یا
داروها و
شرایط دیگر در
خدمت شفابخشی انسان
هستند. چه رسد که
انسان خود را
یا هر ماده داردی
را شفابخش خود
بداند. سالک در
تسلیم است. که
مراتب الهی
کار شفا بخشی روان
میکنند. عدم اعتماد
بطبیب ودارو
شفاﺌی
نمیدهند.ولی
ایمان
بهرچیزی الهی
شفا میدهد.

208 – الطریق
الی الله ،
بعدد نفوس
الخلاﺌق .
راههای رسیدن بخدا
بتعداد
انسانها
وموجودات
زنده میباشد. هرکس
راه خود را
دارد که با دیگری
شباهت ندارد.
گوﺌی همه از
اطراف یک کوه بالا
میروند که بسطح
قلٌه برسند.
نتیجه کار همه
یکسان است
وهمه بکمالات الهی
میرسند.و هرکس
بطریقی و
بخاطر مشکلات
روان و
اعتقادات خود پیش
میروند .
وخداوند هرگز
دو چیز را
مطلقا مانند
هم نیافریده
که از ابداعات
خود نیز تقلید
وتکرار نمیکند.
هر کار خداوند
ابداع و
اختراع تازه
ای میباشد.
وحتی روح هر
أتم وموجودات
زنده تحت أتمی
أثیری، هریک
بنحوی در حال تکامل
و یافتن صورت نوعی
بالاتری میباشند.
که از تحت جمادی
بجمادی و
بانواع گیاهی وحیوانی
و بشری، و بی نهایت
انواع فوق بشری
آینده، تا
خداوند مطلق الله
در کمال روحی پیش
میروند. و
هربارنوعی
هزاران برابر
عقل وکرامات
بالفعل و
بالقوٌه نوع قبلی
را دارند، و
صفات چدید
الهی مییابند.
و در انسان
سالک بتحلیه و
حلاوت و زیباﺌی
میرسند. و
الاٌ در هستی
غیر از ارواح
در حال تکامل،
هیچ موجود دیگری
وجود ندارد.
که محسوسات ما
از موجودات،
عملا تراکمی
از موجودات
زنده ریزتر میباشد.
که در خدمت وکنترل
موقٌت یک روح
کاملتر و
بزرگتر
میباشد. پس هر
چیز و هرکس،
تحفه ای الهی
و فرشته ای کامل
تر شده از
مراحل نوعی قبلی
میباشد. که
باید همچنان
پیشرفت نمود،
و با سلوک الهی
و بکمک
وخواسته و
پیشنهاد
خداوند جلوتر و
بتعالی رفت. و
الاٌ اتلاف
کمالات و
کرامات تولدات
پیشین نوعی
خواهد بود. که سقوط
مقام نوعی است.
تا بار دیگر
از نردبان
انواع بالارفت.
که پس صد ها
هزار ومیلیونها
سال از نسخ
ومسخ بنوع
بشری کنونی رسید.
وبا سلوک الهی
بنوع فوق بشری
با شهود قاﺌم روح
القدس بدان موفق
شد که فرمان کن
فیکون الهی
است

209 – الطلاق
بید من أخذ
بالساق . حقٌ
طلاق دادن
برای کسی است
،که جریان
وسوق حرکت را بدست
دارد. که شوهر
برای زن، که
مسؤلیٌت زن را
داشته است. و درست
تر با پیر
کامل الهی
سالک است که
اورا سوق راه الهی
داده میدهد.که
تا اورا
بخواهد ( طلاق ومطلق
وآزاد) نماید.
اگر بمراتب شهودی
نهاﺌی خود
رسیده باشد.
(سوق) بجلو راندن
چون راننده،
دارای اختیار
هر تصمیم در
باره کاروان خود
میباشد. طلاق مرد
و زن، بسته بعرف
جاری وقرار
داد فیما بین
آنها است.
احکام الهی
تنها در سلوک الهی
دارای اعتبار
و نتایچ الهی میباشد
.

210 – الطیٌبات
للطیٌبین . نیکویان
شایسته
نیکویان طیٌب
و شفا یافته
میباشند .که سالکان
نیکو و با
استعداد های قبلی
واز تولدات پیشین،
شایسته در
خدمت استاد
الهی خود پیر
کامل میباشند.
که مطیع و
مجری دستور و صادق
در کلام و
عاشق بدیدار
صورت او در
حضور ذهنی
میباشند. انسانها
سراسر بیمار
روانی هستند.
زیرا معایب وصفات
انواع پیشین حیوانی
و حتی صفات نوع
بشری کنونی را
با خود دارند.
و با بودن معایب
در
ناخودآگاه،
نمیتوان کسب
محاسن تازه ای
نمود. مگر پس از
تخلیه و امکان
تحلیه
بزیباﺌی ها و
نیکوﺌی های
بیشتر، تا شروط
لازم را برای
تجلیه های
شهودی و لقای
مراتب الهی و
کسب ( این
همانی)
امکانات و
کرامات و صفات
الهی نوع فوق بشری
آینده را
بیابد. و
مراتب شهودی
مدرک و دیپلم مرحله
ای موقٌت سالک
است . که باید
در تولد بعدی
بهمان مقامات
الهی فوق بشری
خود رسید. سالک
شفا یافته با
طبیب الهی پیر
در تحلیه ها و
سلامت یافته، آنگاه
بوعده های
الهی آینده را
بصورت تجلیه های
شهودی دارد.
پیر پدر الهی
و پزشک الهی
است. که کمک
مراتب الهی و
آینده های شخص
روح حیوانی بشری
پر شرارت سالک
را، بروح الهی
روح القدس
قاﺌم میبرد.
گرچه بقول پیامبر
با کمتر از ده
در صد از پاکسازی
و شفای روان،
در شرط کافی
از نظر خداوند
بنحات از نوع
بشری میرسند،
و بقیه
پاکساری معایب
ذات روحی، در
اتواع فوق
بشری انجام
مگیرد. تا
بفرض محال در
أبدیٌت بکمال مطلق
خداوند( الله أهو
ربٌ الأرباب)
نیز رسید، همچنان
بخداوند(هو) بیرون
از هستی ها رسیده
نشده است . و در عقل
وفهم بیشتر میتوان
درک معایب
نمود. که ظاهرا
از محاسن نوعی
انسان
میباشند.

211 – الظاهر
عنوان الباطن
. که ظاهر بینی
هرکس، نتیجه و
مظهر صفات باطن
نا پیدای برای
شخص میباشد.
آنچه دیده میشود،
گویای حقیقت
صفات آنچه دیده
نمیشود نیست.
پس زیبای ظاهر
دلیل زیباﺌی باطن
هست ولی زیباﺌی
در حقیقت آن
نمیباشد.
مانند اخلاق
نیکو و گفتار نیکو
و رفتارهای نیکو
واقعی هست ولی
حقیقی نیست.
چه رسد بآرایشهای
مصنوعی در
صورت ودرسیرت.

212 – الظلم بالظلم
و البادی أظلم
. که هر ستمی
نتیجه ستمی
قبلی و بخود
میباشد. ولی
ستمگر تر کسی است
که آغاز ستم کرده
باشد. همان گونه
که انسان الهی
تر، کسی است
که ستمگر
نخستین را
بخشیده باشد.
گرچه خود حقٌٌ
انتقام را
دارد. ولی بخاطر
عفو خود پاداش
الهی را فورا
خواهد داشت. و
خداوند ستمگر
تا وقت مرگ
انتقام الهی
را ندارد، که شاید
توبه سلوکی نماید.

213 – الظلم
ظلمات یوم القیامه
. ظلم وستم
ظلمت و تاریکی
در روز قیامت
را سبب میشود.
که روز قیامت سالک
روز شهود نور
قاﺌم روح القدس
و با مرگ قبل
از مرگ
میباشد. ولی ستمگر
بخود ودیگران،
بخصوص
آخوندهای مذهبی
مشرک در تمام أدیان
غیر سلوکی، در
تاریکی های پس
از مرگ طبیعی،
ودر جهالت وکم
عقلی انواع
حقیر حیوانی خواهند
بود. تا
دوباره وحتی صد
باره بهمین نوع
بشری و سلوک
الهی که بنور
قام باید
برسند که
خواهند رسید.
زیرا فرمان کن
فیکون الهی میباشد.
و پس از صدها هزار
ومیلیونها
سال عذاب زندگی
های نوعی در
جهان جهنٌمی جهان،
تولد جهنٌمی نوعی
حیوانی .
تحقٌق حقیقی
صفات باطن ذات
وروان که ژنتیک
روحی میگوﺌیم
هدف الهی است.
که بتوان فهم
صفات بد خود
را نمود، ورفع
وترک آنها کرد
که بتوان بصفات
الهی رسید.

214 – الظنٌ
یخطأ و یصیب .
که ظنٌ و گمان
گاهی درست
وگاهی بخطا
میباشد. چون
پرتاب تیر در
تاریکی، که احتمالا
بهدف بخورد و
بندرت. پس یقین
و اطمینان
داشتن از
دانستنی ها و
عقاید در
انسان همیشه
در سطح گمان
میباشد. چه
رسد بشنیدن
گمان دیگران.
و کلید یقین
در( یگین
ویگانه) شدن خود
با خقایق
میباشد. تا درک
حقیقت های
الهی را نمود.
وقتی سالک با
وحدت وجود خود
با تجلٌی
حقیقت ووساﺌل
حقیقی و الهی،
چون پیر کامل
و تعلیمات سلوکی
او، که بمعرفی
خداوند بطالب
لقای الهی برسد
بسطح حقیقی تر
امور ظاهری
میرسد.

215 - العار
فی ذلٌ السؤال
. که ننگ در گداﺌی
ودرخواست است.
ودر امور مادی
چنین احساسی هست
.ولی در امور
معنوی، بدون
پرسش پاسخی
بدست نمی آید.
چه رسد بامور مینوی
و الهی و
سلوکی، که
بدون گداﺌی
از ولیٌ الهی،
و قبول خود
فقری از مراتب
برتر الهی
نمیتوان
بحقیقت رسید.
وباید جهانی
خدمت وبندگی
پیر کرد، تا
امکان کسب هر
پاسخ درست
حاصل شود که این
ننگ نیست .

216 – العاقل یبصر
بقلبه، مالا
یبصر الجاهل
بعینه . عاقل
با عقل ایدآل
طلب برتر از
عقل مادی با چشم
دل میبیند. که
در رؤیاهای شهودی
شاهد میگردد. ولی
جاهل از امور الهی
با چشم تن نیز نمیتواند
ببیند. گرچه
فیلسوف وعالم
مادی و تکنیکی
باشد. وسالکان
با تخلیه و
تحلیه هرچه بیشتر
بدیدن حقایق
بچشم دل، در
تجلٌیات الهی و
عقلهای الهی مربوطه
بشهود نها ﺌی میرسد.
وآنگاه میتوان
أندیشه و دانش
تازه یافت و
فهمید .

217 - العاقل
یفتخر بالهمم
العالیه لا
بالرمیم البالیه
. انسان عاقل
با همٌت والای
خود افتخار میکند.
ونه بآنچه که پوسیدنی
و پرتاب شدتی
خود را دل خوش کند.
که (همٌت) سالک،
همان هوم و
جدٌیت سلوکی بیشتر
در پاکسازی
عمیق تر از معایب
وعقده ها و
عقیده های خود
میباشد. آتگاه
تعالی و بشهود
عوالم الهی بالاتر
وبا ریاضت
میرسد. و آنچه
(رمیم) پوسیدنی
و شایسته پرتاب
و دور
أنداختنی است
قابل افتخار
نیست. که جاهلان
بحمع مال
ومنال
مینازند. حتی اگر
بامور ادبی
وهنری و
زیباﺌی باشد.
که برحسب عقل ناقص
و قصیر کوتاه بشری
زیبا هستند . و
الاٌ آینده
های برتر در نوع
فوق بشری و
عقلهای الهی، تجلٌیات
شهودی قابل افتخار
ومباهات أبدی میتواند
باشد که کاملان
الهی دارند.
امور بشری
قابل رمی و
پرتاب و دور
انداختنی است.
که با ژنتیک
جسمی انسان
برای آینده بهتر
فوق بشری پس از
مرگ، چیزی
دیگری با روان
الهی شده نخواهد
بود. امور
بالیه
وپوسیدنی در تمامی
موجودات مادی است.
حتی موجودات معنوی.
ولی نه در
موجودات مینوی
بچشم دل دیده شده
انسان کامل وعاقل
که همان
سرمایه وجودی
هر روح میباشد.

218 – العاقل
یکفیه
الأشاره . عاقلان
را اشارتی
کافی است. که از
تمام حقایق
کلام بهمان
مورد اشاره
میرسند. که (
اشاره سمبول)
حقایق عمیق تر
گفته نشده
میباشد. که هم
اکنون بجای آینده
دورتر نصیب
انسان کامل
میشود. که
اینان هفت
هزار جلوتر از
دیگران
میبنند و میفهمند
ویقین آنرا دارند.
و آرامش خاطر
داﺌم را دارند.

219 – العالم انسان
کبیر، و
الأنسان عالم
صغیر. جهان هستی
گوﺌی انسانی بزرگ
است و انسان عالم
و آگاه امور الهی،
جهانی کوچک در
برابر جهان بزرگ
هستی میباشد .
برخی خداوند
را روح الأرواح
میگویند. که هستی
ها در حکم تن خداوند
باشد. در سلوک
الهی عالمان
آگاه بمراتب شهودی
این همانی
موجودیٌت الهی
آن مراتب را
پیدا میکنند.
و غیر سالکان ناس
و ناسیان عهد الست
خود، جاهلان نسبی
از امور مادی وجاهلان
مطلق از امور
الهی هستند.
که حقارت موجود
در هر نوعی،
هزاران درجه حقارت
از موجودیٌت برتر
نوع بعدی
دارد. که از هزاران
برابر عقل وکرامات
بالفعل وبالقوٌه
نوعی میگوﺌیم
.

220 - العبد
یدبٌر و الله
یقدٌر . که
بنده موبد
سالک، تدبیر
واداره امور خود
میکند، آنچه
خداوند تقدیر
او کرده است.
که سرنوشت او،
یا توان او،
ویا بهمان قدر
واندازه
ومقداری که
بوی امکان
وکرامات
بالفعل داده
عمل میکند. که
هر موجودی کرامات
بالفعل و
بالقوٌه
نوعی، وفصل نوع
بشری خود را
در اختیار
دارد. که از تکاملات
تولدات پیشین
کسب سلوکی کرده
است. که باید
آن کرامات بالفعل
را صرف تحقٌق
کرامات
بالقوٌه و در
نطفه ژنتیک
روحی خود کند،
تا آنها را
بالفعل
نماید، که
مورد نیاز
تولد بهتر بعدی
میباشد. نه
اینکه کرامات بالفعل
کنونی خود را تلف
نماید، وصرف لذٌت
جنسی وجسمی و اوهام
ذهنی نماید.
وشرایط لازم
برای تولد بهتر
نوعی ذخیره آخرت
بعدی بجهان نماید.
( تقدیر) أندک چون
قطره قطره، که
با تزکیه نفس سلوکی،
میتواند
تقرٌب
وپیشرفت نکامل
روان خود کند.
ویک روح وروان
تنها در رسیدن
بأیدآل کمال ربٌ
النوع خود،
وبا مرگ قبل
از مرگ از نوع
خود، میتواند
بنوع بهتر بعدی
بجهان بازگردد.
والاٌ در
أنواع حقیر تر
متولد میشود.
که کرامات
بالفعل داده
های الهی کمتری
دارد. و کارماها
تکرار مکرر در
جهان جهنٍمی است،
که رنج زندگی
های پر عذاب نوعی
دارد. تا از نردبان
انواع، و پس
از صدها هزار
وحتی میلیونها
سال عاقبت بهمین
نوع بشری وهمین
وظیفه الهی، رسیدن
بکمال روح
القدس قاﺌم
نوع بشری باید
برسد که خواهد
رسید. وروح هر
أتم و مادون
أتم نیز خواهد
رسید. که
بآینده های بی
نهایت انواع فوق
بشری تا
خداوند الله أهورمزدا،
در مطلق آبدٌیت
برسد. وهربار
کمالات الهی واین
همانی مقام
واحوال و عقل وتوانهای
معجزه آسای نوعی
والهی پیدا
کند. که امروز
میتواند
تصوٌر آینده کند،
و زودتر بدان
بپردازد. وقتی
از خداوند پیر
الهی خود را
شناخت وپیمان
و اطاعت سلوکی
نمود. که لا
أقل بنور
قاﺌم برسد. که کمترین
مقام وکمال نوع
فوق بشری را
خواهد داشت.

221 - العبد یضرب
بالعصا ، و
الحرٌ یکفیه
الأشاره . که
برده را با چوب
میکوبند، تا
فهم و اطاعت
کند .ولی انسان
آزاده را کافی
است که اشارتی
شود. که استاد
با چشم بنماید
که بوظیفه برسد
ومرید اطاعت
نماید. حرٌ
آزاد شده از بردگی
قبلی است. که سالک
مطیع پیر الهی
بمعرفی خداوند،
چون بکمال شهودی
رسید آزاده از
پیمان وسوگند بخداوند
و از نوع بشری و
کارماهای قهقراﺌی
که پیر نیز هدایت
کننده لرده گه
وی آزاد کننده
بردگان دیگر
میگردد. که
اسیر روان ونفس
امٌٍاره هوسباز
خود نمانند.
عصا چوب زدن عاصیان
سزکش میباشد.
و عابدان موبد،
بندگی مراتب
الهی خود را دارند.
آغاز از پیر
وولیٌ الهی
بمعرفی خداوند،
که در رؤیا
اورا میشناسد.
اگر کسی طالب
دیدار و لقای الهی
روح القدس و
عرش رحمان
باشد.

222 – العجب کلٌ
العجب ، بین
الجمادی و
الرجب . جای
تعجب آنجا است،
که بین ماه جمادی
و رجب دست میدهد.
ماه های جمادی
دوره احوال انسان
غیر سالک، که چون
دیگر جمادات
عقل وفهم الهی
ندارند. و چون سالکان
و کاملان
شهودی
تجلٌیات الهی را
ندارند. که عقلهای
الهی برتر دارند.
وماه رجب است
که سالکان بالوهیٌت
خود میرسند.(
رجب ) یا (رجیو)
هندوان و
کاملان الهی
آنها، که ولایت
میترا یا بودا
را دارند.
وپیامبر
اسامی ماههای قمری
را، از مناسبت
الهی اقوام قدیم
انتخاب نمود.
چون ماه محرم
یا تاسوعا و
عاشورای آن، که
یهودیان زردشتی
داشته ودارند.
که ماه محرٌم سالک
تحریم برخود
در دوره سلوک
مینماید. واحرام
حجٌ أکبر تا
بشهود نور
قاﺌم برسند. و
نه حجٌ أصغر
کعبه، که پیامبر
نمایش حجٌ
أکبر را، در
مراسم و اسامی
ومراحل آن
تعیین نمود. و
کسانی که تعجٌب
از امور جهان دارند،
خبر ار از
عجایب سلوک الهی
ندارند. که آن
جای تعجب است .
که انسان حیوانی
وکوچک حقیر
را، بدرجه
هستی الهی
والوهیٌت و
این همانی مراتب
الهی میرساند.
وهستی موجود
تصوٌر ذهنی
انسان از جهان
است وتا هست.
وهرچه الهی تر
شود هستی های حقیقی
تر را میتواند
تصوٌر شهودی نماید.
وبا عقل نوع فوق
بشری هستی را
نظاره و تصوٌر
کند. گوﺌی انسان
طرف مقابل
خداوند است
.که اکنون
أاشرف مخلوقات،
وبسوی شرافتهای
برتر پیش میرود.
وخداوند مطلق الله
أهو، مطلق شرافت
و برتری و
نظاره کردن بر
هستی را دارد.
بقول پیامبر
برای خداوند
مؤمن کامل
الهی بیش از
جهان وحتی
کعبه تقدٌس
والوهیٌت دارد.
تمام موجودات
پس از عبور از کمالات
طبیعی انواع تحت
جمادی وجمادی وگیاهی
و حیوانی، بمراتب
فصول فراوان نوع
بشری میرسند.
وپس از پنج
بار پیامبر
شدن در
ولایتهای اولیٌه
نوع بشری، آدم
کیومرث و
میترای نوح و
بودا و زردشت
بولایتهای برتر
مسیح ومحمد میرسند،
تا نوبت ولایت
هفتم مهدی موعود
محمد
وسوشیانس سوم زردشت
برسد. که ٥٥
قرن دیگر در
جهان آغاز خواهد
شد. و متولدین
نوع فوق بشری
آغاز از روح
محمد وعلیٌ و تمامی
شاهدان نور
قاﺌم در نوع
بشری ودر طول تاریخ
تنها متولدین
نوع فوق بشری میباشند.

223 – العچز
آخر حیله الأنسان
. که اظهار
ناتوانی و
عجز، آخرین
چاره أندیشی انسان
است. که حاضر نیست
عذاب کارماها
را داشته
باشد. ویا
صاحب تجلٌیات الهی
گردد . وتنها سالک
احساس عجز میکند.
که نیاز بمعجره
الهی اولیا
میباشد. که خیر
وآرامش دنیا و
آخرت را بیابد
وهمیشه با اذعان
بعحز
وناتوانی
اولیای الهی
داشت. که از خداوند
امدادات غیبی
و الهامات
لدنٌی مییابند.
تا چاره کار مشکلات
خود و سالکان خویش
را بنمایند.

224 – العجز
عجزان،
التوانی
الأمرد اذا أمکن،
و الجدٌ فی طلبه
اذا فات . عجز
وناتوانی
دوگونه است . یکی
آن أمرد نا
مرد، انسان
متمرٌد بر أمر
خدا برای سلوک
الهی است. که
نمی خواهد
بداند، که آیا
میتواند یا نمیتواند،
ویا میخواهد
مانند دیگران
در عجز وناتوانی
باشد. که اگر
بجدٌ وراستی بخواهد،
آنگاه نخواهد توانست.
زیرا
فرصتهایش در
زندگی بشری را
از دست داده
است. که در
پیری ونزدیکی
مرگ، و تصوٌر احتمال
مجازات الهی،
ممکن است
بخواهد ولی نمیتواند.
نامرد غیر
سالک وقتی بفکر
سلوک میافتد
که تواناﺌی در
تن و در ذهن
وعقل، ودر
روان پر از
عقده ها و
مفاسد
وآلودگی آن،
مانع از هر حرکتی
بسوی تعالی
میباشد. گوﺌی
کسی بخواهد
کوه نوردی کتد،
و صدها کیلو
طلا با خود حمل
نماید، که
ببالای کوه ببرد.
که توان حرکت
قدمی بجلو
ندارد. که هزاران
قدم را بسرعت
و در سرازیری
از مکانی که
هست بعقب فرو میرود.
که همان
حقارتهای
نوعی کارماﺌی
خواهد بود.(
جدٌ و جدٌیت) که
باراده و عقل
انسان سالم در
روان دیده میشود،
در غیر سالکان
و در حدٌ مالکیٌت
وداشتن نیست.
که جدٌ جدید
وتکامل تازه، نزد
کاملان الهی
نوع بشری و
عقلی هست. و
غیر سالکان تولد
در جهان
حقیرتر را در نسخ
ومسخ دارند.(
مرد) کامل الهی
میباشد، که اراده
های تازه تر
دارد. و
سالکان در صدد
کسب مردانگی
ومروءت هستند.
أمردان فاسد
که بأفراد
مفعول جنسی
گفته میشود،
که با ریش و
سبیل، همچنان
صفات زنانگی و
وسیله شهوت
دیگران هستند.
که در نولد
نسخ ومسخ بعدی
بهمان عادات
ادامه خواهند
داد.

225 – العجز
عن درک
الأدراک
أدراک . کسی که
معترف بعجز
وناتوانی خود
باشد، و غرور
و خود بزرگ
پنداری و بزرگ
بینی نداشته ،
و میفهمد که
نمیتواند بفهمد.
پس درجه ای از فهم
و ادراک دارد .
و سالکان الهی
چنین هستند،
که تسلیم داوطلبانه
باولیای الهی خود
میباشند. تا
درک امور برتر
را بنمایند.
وکمک بدرک
انسان های نا
توان در ادراک
مینماید.

226 -
العجلة تمنع
من أصابه
الحقٌ. شتاب وعجله
برای رسیدن
بتوفیق، قبل
از تأمین
شرایط لازم تا
شرط کافی،
مانع از رسیدن
انسان بحقٌ و
حقیقت میگردد.
که سالکان با صبوری
در بلایای امتحانات
پر محنت
خداوند و در فتنه
های هرچه ببیشتر،
شانس پاکسازی
روان خودرا از
معایب و صفات
حقیر حیوانی و
بشری پیدا
میکنند. که شروط
لازم را باید
هرچه بیشتر تأمین
کنند. زیرا
کسی بمطلق
پاکی روان
نمیرسد که خاص
خداوند مطلق است.
وخداوند برای سالک
در شرط کافی و
حدٌ کفایت از
پاکی روح، سالک
را بمعراج ها و
مراتب الهی
خود میبرد. و
آرزوی دیدار
تجلٌی و شهود
با ناشایستگی
کار شیطان نفس
امٌاره سالک و
أهریمن طبیعت
است .
درحالیکه صوفیان
سالک تأخیر در
توفیق سالک را
بشرط ایمان
بنفع خود
میدانند. و در
تسلیم و رضای بیشتر
بمراتب الهی
میباشند. و
بلایا را ضمن
علاﺌم
ترقٌیات روحی خود
میدانند.
گوﺌی درجات و
پلٌه های
تکامل باز بالاتر
آماده او شده
است. و اکنون
در درجات پاﺌین
تأمین آنرا مینمایند.
مانند محصٌل مدرسه
که برای کلاسهای
بالاتر،
نیازهای لازم
مرحله بعدی را
آماده مینماید.
گرچه خود را
برای کلاس
کنونی شایسته میداند.
چه سود سالک را
زودتر بفرض محال
بشهود برتر
برد، ولی نتواند
آنگاه بوظیفه
الهی خود بطور
کامل بپردازد.
و خداوند زودتر
این ناتوان
بعدی را، که بلایای
بیشتر برای
تأمین شرایط لازم
نمی کوشد، تأخیر
در شهود تجلٌی
برتر را بسالک
میدهد. و یا در
احوال شهود
مرتضوی، با
شمشیر ذوالفقار،
ودر شهود
مصطفوی در
تمرینات مرگ قبل
ازمرگ، ویا در
مرحله مرگ
ارادی سالک توان
عبور را
ندارد. ویا با
رنجهای شدیدی دارد،
که بقیٌه
پاکسازی روان
بشری صورت گیرد.
گرچه اگر سالک
ظاهرا شایسته
تجلٌی تازه باشد،
ولی شایسته حفظ
مقام برتر جدید
را نخواهد
داشت. که دوچار
کارما و
مجازات
شدیدتر میگردد
.

227 – العجله
من الشیطان و
التأنٌی من
الرحمان . که
در سالکان
ولایت محمدی است
که اگر عجله
کنند، شیطان
نفس او برای
رهاﺌی از مشکلات
و بلایای دوره
سلوک، صاحب
خود را وادار
بعجله و خود
را کافی در
بزرگی میداند.
که رحمان
تدبیر سالکان ولایت
ششم مصطفوی را
بعهده دارد.

228 - العدٌة
دین. عدٌت یا شرایط
لازم قبلی ،و وساﺌل
موفقیٌت های
بعدی است که برای
آمادگی جنگی
بیشتر لازم
است. ودین
ورزی از همین
گونه آمادگی
برای مراحل بعدی
میباشد. در
جنگ با أهریمن
نفس امٌاره و
آخوند أیلیس
مذهبی فاسد، و
تأمین هرچه بیشتر
شرایط لازم در
تخلیه وتحلیه
وتزکیه نفس که
در سالکان
صادق است،
آنگاه امید رسیدن
بشرط کافی از
نظر داوری
الهی هست که
بتجلیه های
شایسته میسٌر
خود میرسد.
وهمان سلوک الهی
یا دین ورزی
است. که شرایط
لازم و (عدٌت) لازم
از وساﺌل را
آماده میکتد.
آنگاه وعده
های الهی هست.
پس این غدٌت
در دین ورزی نوید
وپاداش ووعده
های الهی سالک
میباشد. دین
همان آﺌین
وروش عملی، در
تأمین شرایط لازم
است. که در هر
شش ولایت سلوکی
نوع بشری
خداوند
بوسبله أنبیای
اولی العزم، خود
تعلیم لازم را
داده اند. که
فراوان از شرایط
گقته شده است.که
بقول مولی علیٌ،
صبر شرط اول است.
و یا بقول
امام صادق عشق
ورزی شرط لازم
نخستین میباشد.و
پیامبر نفرت
از دشمنان
ولایت الهی را
شرط مهمتر از عقل
وعشق بولایت
میگوید. ولی
همه این صفات
و شرایط لازم،
در عنوان عقل
الهی خداجوﺌی
و ایدآل طلب
است. که برتر
از عقل عشق
است. و برتر از عشق
نیز بقول پیامبر
نفرت از ابلیس
آخوند ومکاتب مذهبی
قشری است . و
این عقل وعشق ونفرت
از دشمان خدا،
رساننده سالک بعقل
عظیم تر الهی،
و یا بسطح عقل
شاهدان عرش رحمان
میباشد . و
سطوح بالاتر
عقلی وشهودی
در تولدات
نامحدود
انواع فوق
بشری، تنها
نصیب شاهدان امروز
شهود تجلٌی قاﺌم
روح القدس و
عرش رحمان است
. (عدٌه و عدد) را
آمادگی شرایط جنگی
از شرایط معنوی
ومادی در
وساﺌل وعدد
افراد لازم
است. (خرامیدن)
در حدیث، یعنی
بعنوان پاداش
الهی در شرط
لازم کافی،
برای
وفاداران بعهد
. پیمان در
سلوک، و رخوت
ورهیدن تن و
از آرزوهای
نفسانی در سالک
در دوره سلوک
میباشد. تا
رسیدن بحال
صمدیٌت که خود
را در میان
ندیدن است. باز
دین بفتح دال
بمعنی
بدهکاری است
که انسان با
خداوند دارد.
چون پیمان و
سوگند تسلیم
سلوکی خورده است.
پس باید ادای وظیفه
ووفای عهد
سلوکی کند. تا چون
پادشاهان
خرامیدن بر
أریکه شاهی بیاتبد.
و یا چگونه در
راه رفتن
بخراند یا صحبت
کنند و ناز و
بزرگی نشان بدهند.

229 – العذر عند
کرام الناس
مقبول . عذر
پذیری وپوزش
ها نزد
انساتهای
بزرگ با کرامت
مقبول میباشد.
همان صفت
زیبای اولیای الهی،
که عذر خطای سالکان
و غیر سالکان
را میپذیرند.
زیرا میدانند که
آنها جز خطا،
کار دیگری
نمیتوانند
بکنند. اگر که نخواهند
بسلوک الهی در
تخلیه وتحلیه
روان خود کنند،
تا بتحلیه و
کرامات الهی برتر
برسند تا خطا
نکنند، که
اولیای الهی
نیز خطا ها دارند
ولی معصوم از محاسبه
الهی .

230 – العشق
عمی الحواس عن
ادراک العیوب
. نیروی عشق و
کشش ذاتی مانع
از دیدن
مشکلات و
احساسات میباشد.
که سالک عاشق حتی
احساس وجود
بلاهای سلوکی
را ندارد.
گرچه غرق بلایای
سلئکی هست . تا
عاقل پی پل
میگشت عاشق
دیوانه محبوب
از آب گذشت. که سالکان
عاشق یک شبه
ره صد ساله
میروند. و
بقول خداوند تمام
دوره زندگی
بشری، و یا دوره
سلوک و حتی
دوره عبور از پرده
مرک قبل از مرگ،
برای شاهد
قاﺌم روح القدس
چنان عاشقانه
راه را کوتاه
و سهل مییابد،
که بخداوند
بزبان حال پاسخ
میدهد، شاید یک
روز یا أندکی
از یک رور
بوده است. ولی دیگران
احساس سالها
سختی دارند.
یا غیر عاشقان
دوره سلوک را غیر
قابل تحمٌل
میدانند. زیرا
صبر و عقل و
همٌت و دیگر
شرایط لازم
دین ورزی عاشقانه
را ندارند . ک گوﺌی
درجا میزنند و
یا در خلأ میدوند،
که تکیه گاهی
برای پای خود
ندارند. عشق همان
أشک شوق سالک
هنگام تمرکز
مداوم خود در
قرٌه گیری و
خیره شدن در
نور صورت پیر
الهی خود
دارد. در حضور
ذهنی خویش
توسٌل عبادی دارند
که دیگران
آنرا أشک گریه
تصوٌر میکنند.
غیر سالکان که
عاشق امور غیر
الهی هستند ،
نمتوانند عیب
محبوب ومعشوق نا
شایسته خود را
بدانند. پس عمر
خودرا بسختی و
پشیمانی
میگذرانند.

231 – العفو بعد
الظفر من مکارم
الأخلاق. که عفو
و بخشیدن پس
از پیروزی بر
دشمن از کرامات
و اخلاق الهی
پیروزمندان
است .که
اولیای الهی
پیروز بر
خویشتن بشری، ونجات
شهودی دیگران و
سالکان خطا کرده
خود را
میبخشند. که جز
خطا از جاهلان
ازامور الهی
نمیتوانند
بکنند. کرامات
الهی توانها و
قدرتها و
نیروهای
حیاتی جدید رسیده
که بخلق بازگشته
اند. وتازنده هستند
این اخلاق را
دارند. اخلاق
رفتاری با
دیگران باز خلقت
الهی و آفرینش
تازه الهی از
سالکان رسیده
بتجلٌی
بالاتر
میباشد. لذا گفته
اند که عفو در
قدرت
وتوانمندی
صفت الهی است
که اولیای الهی
دارند. و غیر
سالکان عفو احتمالی
را بنفع دنیوی
خود میکنند.

232 –
العقل عقال .
که عقل الهی
پابند زدن
بعقل مادی
انسان است.که غیر
سالکان عقل
مادی هوسباز و
آزاد دارند. اعراب
شتر را با
عقال یا بند
پوشش سر خود
را بر پای شتر میبندند،
که شتر نتواند
راه برود. و
انسانهای
الهی عقل مادی
خودرا پابند زده
که نخواهند
خودسرانه
کاری کنند. و
تنها کار سالک
آنکه کاری نکند.
مگر خدا و
پیامبر وپیر
الهی فرموده باشد
که بکند یا
نکند.

233 – العلماء
أمناء الله علی
خلقه . که
عالمان آگاه
از مراتب الهی
امینان قابل اطمینان
خداوند و امٌی
های مردم میباشند.
اگر خلق و
آفرینش الهی
در سلوک را
طالب باشند.
که عالمان آگاه
از مراتب
تجلٌیات الهی است.
ونه عالم
دانشهای علمی
و فیزیکی. چه رسد
بطرٌهات
مذاهب أدیان
قشری مشرک . که آخوندهای
فاسد هر دینی
غیر سلوکی، که
بر خلاف نظر
خداوند
ادٌعای
اظهارات الهی میکنند.
که شرک و
جهنٌم پروری
است .

234 – العلماء
ملوک الدنیا و
الآخره . که عالمان
آگاه از مراتب
تجلٌیات
شهودی
پادشاهان
الهی در دنیا
و آخرت هستند.
که کاملان الهی
هر شش ولایت
سلوکی أهل کتاب
و سلوک نوع بشری
برای سالکان خود
پادشاهی الهی دارند.
اکنون در دنیا
و در آخرت یا
در تولد نوع
فوق بشری. که
بار دیگر در
جهان و نیز در
آخرت و در کسب شهود
آخر واجب الهی
میسٌر خود در عرش
رحمان. تا در
٥٥ قرن دیگر
وولایت هفتم مهدی
موعود کاشف
نور رحمان و
عرش ربٌ برتر ازرحمان،
این پادشاهی
را خواهند
داشت . که هزاران
برابر عقل نوع
بشری را
خواهند یافت .
که روح محمد و
علیٌ و هر
کامل الهی محمدی
و در طول تاریخ
وزمانهای بعدی،
تنها
شایستگان تولد
در نوع فوق
بشری، و یا
عضویٌت در
ولایت مهدوی
عظیم تر بعدی
خواهند بود. و
دیگران غیر شاهد
نور قاﺌم
همچنان در
تولدات نسخ
ومسخ حیوانی
بجهان دارند.
تا عاقبت در نوع
بشری مجدد،
بنور قاﺌم
برسند. که
تنها هدف پیامبر
وخداوند
میباشد. وتمام
تذکٌرات الهی
اولیا ، لزوم همین
گونه زندگی سلوکی
است که بنور
قاﺌم برسند .

235 – العلماء
ورثه
الأنبیاء . که
عالمان آگاه
از مراتب تجلٌیات
الهی وارثان
پیامبران
ولایت خود
هستند. که کاملان
الهی محمدی،
محمدهای زنده
و بازگشته بخلق
برای چند سالک
خود میباشند وتا
زنده هستند، و
فرزند الهی
پیامبر خود. و
حتی محمدی زنده
و پیامبر
سالکان خدیش و
قرآن ناطق
آنان میباشند.
که تجلٌیات الهی
هفتگانه برای سالکان
خود بارث میگذارند.
و الهامات
لدنٌی و درک
حکمتهای عقلی پیامبران
اولی العزم
خود را دارند.
و بسالکان خود
می آموزند.
ومیراث الهی خود
را بآنها که شایسته
شدند منتقل میکنند.
آخوندهای قشری
مشرکان الهی
بوده و بقول پیامبر
قاتلان أنبیا میباشند.
و دشمنان خدا
و أهریمنان زنده،
و بقول پیامبر
ابلیسان کاذب
در لباس روحانیت
برای پیروان
جاهل غیر سالک
خود میباشند.
در هر مذهبی
تسنٌن یا
تشیٌع باشند. که
نه سنٌت محمد،
یعنی سلوک
الهی را
دارند. که سنت (
بدون تشدید
نون ) و تقدٌس
روان الهی شده
با شهود روح القدس
را دارند، و
نه تشیٌع و
شعاعهای انوار
تجلٌیات الهی
هفتگانه را دارند.
که کاملان الهی
هم سنٌی حقیقی
وهم شیعه
حقیقی پیامر
میباشند. و
اولیا در هیچکدام
از مذهب قشری
نیستند.

236 – العلم
اوٌله طغیان
ووسطه تواضع و
آخره جهل . که علم
و دانش الهی و غیر
سلوکی اولش
طغیان وغرور و
سرکشی است، که
علوم مادی و
فیزیکی دارند.
و یاغی ترین آنها
(طاغوت) و
طغیان کننده بزرگ
که در استادان
علوم دانشکاهی
مییابیم. چه رسد
باوهام آخوندهای
مذهبی که خود
را بناحق وکاذب
عالم الهی
میدانند، که
علوم مادی را
نیز ندارند.
چه رسد بآگاهی
تجلٌیات الهی
و الهامات لدٌنی
. اما علم
سالک، داشتن
معرفت وشناخت
از مراتب الهی،
آغاز از شناخت
پیر الهی بمعرفی
خداوند است.
که خداوند بوی
معرٌفی در
رؤیا کرده باشد.
و پیمان تسلیم
با وی داشته
باشد. و با او تواضع
وکوچکی و
بندگی کند، تا
بدرجه علمای آکاه
عرش رحمان
برسد. که آنگاه
خواهد دانست
که تازه همین قدر
میفهمد که
چیزی از حقایق
برتر الهی نمی
فهمد. و علمی یافته
که خود را
جاهل مراتب علمی
و حکتهای الهی
بالاتر را میداند.
وهمچنان فقیر درگاه
خدا میباشد.
زیرا در نوع
فوق بشری
انسانهای عادی
آنها، هزاران
برابر عقل
کاملان نوع
بشری را
دارند. که برترین
آنها شاهدان
نور رحمان و
عرش ربٌ برتر
از رحمان،
میلیونها برابر
عقل نوع بشری
و عالمان کنونی
را خواهند
داشت. که چهار
صد هزار سال
بهشت سوم عرشی
خود را دارند.
که باز در نوع
بالاتر از نوع
فوق بشری بی نهایت
تجلٌیات
وعقلهای الهی و
انواع فوق
بشری بالاتر
تا خداوند ربٌ
الأرباب الله را
برای تکاملات
بیشتر وبیشتر در
پیش دارند. که بفرض
محال بنور وکمال
وعفل واحوال خداوند
مطلق الله أهورمزدا
برسند.

237 – العلم
اوٌله مرٌ
مذاقه، و آخره
أحلی من العسل
. که علم سلوک الهی
نخست سخت و
تلخ و غیر
قابل تحمٌل
است. که سالک
در عزلتگاه سلوکی
خود دارد . ولی پایان
آن در نجات شهودی
والهامات لدنٌی
وبهشتی،
شیرین تر از عسل
است. که عقلهای
الهی رحمانی و
حکمتهای الهام
ووحی لدنٌی از
سطح مقام الهی
عرش رحمان
دارند.

238 – العلم
صید و الکتابه
قید . که
آموختن علم
چون شکار
وصیدی میباشد.
که بنحوی باید
کسب آن نمود.
ولی در کتابت
ونوشتن آنگاه
چنان علمی
ثابت میگردد،
ودر اختیار
همیشگی انسان
هست. و شهود
تجلٌیات الهی
صید وشکاری برای
سالکان است. و
الهامات عقلی وحکمتهای
سطوح شهودی بالاتر،
تنها شکار
اولیای الهی زنده
میباشد. که
چون نوشته و
توصیف مادی
دیگران شود،
هم برای خود عالم
الهی و
سالکانش و حتی
برای غیر
سالکان
میباشد. و
بهره ها و
آثار اولیای الهی
گذشته و زنده آماده
برای غیر
سالکان نیز
هست . تا هرکس
چه مقام و
پاکی روان از عقده
ها و عقیده ها
داشته باشند.
بدان فهم و شهود
خودشان
میرسند. علم
یعنی آگاهی
شهودی است،
ونه آگاهی های
علوم تکنیکی و
فلسفی و علوم
فیزیکی. چه
رسد بطرٌهات باطل
و فاسد تمامی مذاهب
قشری که بنام
خدا و حقیقت
ولی بناحقٌ میگویند.

239 - العلم علمان
علم الأبدان و
علم الأدیان .
دو گونه علم و
آگاهی مادی یا
الهی هست. که نباید
بهم مخلوط
نمود. علم و
آگاهی و شناخت
ومعرفت یکی در
علم تن ها،
مانند علوم
طبٌی وهرگونه علوم
مادی و صنعتی مفید
رفاه بیشتر زندگی
نوع بشری. و
دیگری علم
أدیان یا همان
شهودها
وطریقتهای عمل
پاکسازی روان،
و در هر شش
ولایتهای الهی
نوع بشری. چه اخبار
و گفته های
گوناگون عرفانی
و سلوکی ویا
الهیٌات
دیگر، نتیجه
داشتن شناخت
از تجلٌیات
الهی شاهدان
آنها. که علم
سلوک و دین
ورزی را تنها سالکان
پیرو اولیای الهی
زنده بمعرفی خداوند
مینوان آموخت.
و اینکه هرکس
شخصا خود باید
درعمل، شایستگی
شهود را پیدا
کند. ونه از کتابهای
الهی وعرفانی،
چه رسد
بطرٌهات
آخوندهای کذاهب
مختلف در تمامی
ادیان قشری.
که کسی را بدیدار
و لقای الهی و
مراتب شهودی تا
قاﺌم،و تنها
خواسته
خداوند
نمیرساند. واتلاف
عمر وشرک و
جهنٌم پروری
است .

240 – العلم عند
الله . که حقایق
علوم مادی
فیزیکی کشف نشده،
و حقیقت مراتب
تجلٌیات الهی
بالاتر
اولیای محمدی
سراسر نزد خداوند
است. و آماده برای
شایستگان آن،
پس از چندین تولد
بجهان، و نیز
بی نهایت انواع
فوق بشری. وبا
سلوک وتزکیه
نفس سلوکی در
هر زمان بوده
وهست وخواهد
بود. و سالکان
دانستنی های خود
را از خداوند
شخصا میگیرند.
وقتی بشروط
کافی تا شرط کافی
وپاکی کافی در
روان و بداوری
الهی رسیده
باشند.

241 – العلم فی
الصغر کالنقش
فی الحجر . که علم
و آموزش در
کوچکی وجوانی
هرچه زود تر
چون نقش بر
سنگ حفٌاری
شده میباشد که
فراموشی
ندارند. و
علوم مادی باز
فراموشی دارند.
اگر بکار
گرفته شخص نشوند.ولی
این علم و
آگاهی های
عقلی والهی در
اطفال مستعد
از تکاملات
قبلی خود
بجهان دارند.
چون آموزش سلوکی
از آگاهان
الهی بگیرند
که ازحقایق الهی
خواهد بود که
فراموشی ندارند.
بخصوص شهود تجلٌیات
الهی که در
سلوک کسب میکنند.
ودر پیری و
آلودگی شدید
روان در غیر
سالکان از عقده
ها و عقیده
های باطل مانع
از آگاهی های
الهی، وحتی فهم
باطنی عقاید الهی
وعرفانی
ولایتهای
سلوکی میباشد.
چه رسد که
بتوان آن همه
مفاسد را
پاکسازی نمود.
مگر عشق وفهم
و صبوری و
شرایط دیگر در
سالکان جدٌی
بوده باشد. که
حتی بتوانند
یک شبه رهروی سالکان
کم کاران را
بنمایند.
قشریهای غیر
سالک بقول پیامبر
عبادات بیشتر
آنان جهنٌم
پروری بیشتر میباشد.

242 – العلم
نقطه کثٌرها
الجاهلون .
درواقع علم
الهی یک نقطه
و حرف است. ولی جاهلان
قشری و تنبلان
ومخالفان
سلوک الهی،
آنرا زیاد و
سخت نموده
اند. که علوم
مادی چنین است
ومورد نظر
نیست. بلکه (علم
الهی راه
عملی) شناخت
تجلٌیات الهی میباشد.
چند کلمه آموزش
وبا فهم آن از
پیر الهی،
بقیه در عمل خود
سالک است. که نتیحه
تزکیه روان تا
شرط کافی الهی
بستگی دارد.
که پیری میگفت
اگر الف را
شناختی همان
تو را بس است.
که اگر در
خانه کسی هست
یک حرف بس است .
که مستعدان
دنباله حرف اوٌل
را
میگیرند،که
همان وظیفه
الهی انسان در
اطاعت کلام پیر
الهی میباشد. تا
سالک بنهایت شهود
میسٌر خود
میرسد. چه بهتر
که بأسم أعظم
روح القدس قاﺌم
برسد. منظور همٌت
وهوم و اعمال
عبادی سالک
است که در خود
کسب میکند. و
نه کسب غارتگرانه
دانستنی ها از
پیر که پرسش
های فراوان
بکنند .

243 -العلم نور
یقذفها الله
فی قلب من
یشاء . که علم
الهی و شهودی
نوری است که
خداوند در دل هرکس
که بخواهد مبفرستد.
نور تجلٌیات
شهودی بخصوص نور
قاﺌم و عرش
رحمان آغاز از
نور صورت پیر
کامل بمعرفی
خداوند. که
نور ووسیله هدایت
و هدا و خدا
یافتن مراحل
بعدی سالک در
تاریکی های
راه دراز
رسیدن
بخداوند
میباشد. وقلب
ودل وژنتیک
روحی انسان
مساعد و سالم
و سالک عاشق
تا پاکسازی
خود را از
مفاسد و عق ده
ها وعقیده ها
بنماید. که تخلیه
وتحایه تا
تجلیه ها را
بنماید وبا
صورت پیر الهی
بمعرفی خداوند
بمراتب شهودی و
علم لدنٌی و
اسم أعظم
قاﺌم میرسد
تا پس از مرگ
در انواع فوق بشری
وولایتهای
نهدی های موعود
برتر و
نامحدود تا
خداوند الله برسد
وهبار آگاهی
ومعرفت وعلم
الهی بیشتر بیابد
که در ولایت
مجمدی سالک
بدانها میرسد
.

244 – العلم یعلو
و لا یعلی. که علم
و آگاهی چنان
عالی و برتر
است که چیزی
برتر از آن
نیست. منظور
علم الهی وشهودی
وتجلٌیات ا
لهی نور قاﺌم وعرش
رحمان است.
وهیچ علمی
بخصوص مادیٌات
فیریکی و
تکنیکی چه رسد
بعلوم باطل و
شرک آمیز
آخوندهای قشری،
که نمیتوانند
مهمتر از
وظیفه وارزش
علم الهی و
نور خدا در
روح القدس را
برتری داشته
باشد. علم الهی
زمینه ساز
امکان هر علم مادی
دیگر برای شاهدان
آن میتواند باشد.
چه علوم فلسفی
وتﺌوری و
هنری . شناخت
بطلان علوم مذهبی
قشری و جهنٌم ساز
با علم الهی میسٌر
است.

245 – العود أحمد.
بازگشت ومعاد
بیشتر جای حمد
و سپاس خداوند
است. که انسانها
با شهود نور
قاﺌم روح القدس
تولد دوم الهی
پیدا میکنند.
آنانکه تولد دوم
پس از مرگ قبل از
مرگ طبیعی
داشته باشند،
پیامبر گونه
وچون محمدی زنده
مورد ستایش
خداوند، و
وسیله بهتری برای
توسٌل سالکان
میباشند. که خود
میتوانند
بعرش رحمان
نیز برسند .
(محمد) یعنی وسیله
حمد و پرستش
عبادی خداوند
است. که مقام زردشت
و مسیح،
سالکان خود را
بعرش رحمان
نمیرسانند
ولی بعرش
مصطفوی وعرش جبرﺌیل
روح القدس
میرسانند.
ودنباله سلوک
را در تولدی
بهتر و در
ولایت محمدی بقاﺌم
ونجات از نوع
بشری میرسند.

246 – الغاﺌب
حجٌته معه .
آنکه غاﺌب
است، دلیل
غیبت او با وی میباشد.
آنکه نتوانست
بشهود مراتب الهی
برسد، بعلٌت
معایب ومفاسد
و گناهان و عقده
های روان او
میباشد. که در
ذات او نهفته
است و اورا رها
نمی کند. ضمنا هر
سالک که با
مرگ قبل از
مرگ سلوکی
بکلٌی قالب
تهی کرد ومعاد
و بازگشت بخلق
نداشت، هرچه
با او مانده
است همان حجٌ
و حجٌت و شهود
تجلٌی الهی او
میباشد. که چیز
دیگری با
انسان بجهان آینده
الهی وبهشتی و
نوع فوق بشری
با او نمیباشد.
وگرچه آثار منفی
روان نوع بشری
که همچنان
پاکسازی نشده،
که با کمتر از
ده در صد بنجات
رسیده، و
کمبود کرامات
بالفعل
وبالقوٌه با
ژنتیک روحی او
میباشد. همان
گونه که اکنون
انسانهای بشری
متفاوت در کرامات
بالفعل هستند.
واز گذشته ها
نقاط منفی که عوامل
بی استعدای
وکم عقلی است،
با خود در
ژنتیک روحی خویش
داشته اند.
وحتی علٌت
زشتی صورت یا
نقص عضو در
تن، چه رسد
بهوش و ذهن و
روان ناخودآگاه،
که باید
پاکسازی لازم برای
حقیقت جوﺌی
برتر بشود.

247 – الغریب أعمی
. که غریب هر
جاﺌی چون کور
نابینا
میباشد. که
نمیداند در کجا
میباشد و کجا باید
برود . و لذا در
سلوک الهی
بدون پیر و
نور هدایت او،
برای ادامه حرکت
ورهروی چون
نابینا در تاریکی
جنگل جهان قدم
برمیدارد. که
هر لحظه خطر
سقوط در پیش دارد.
چه رسد که بهدف
الهی دور
برسد. نا آشنا
بلوازم معرفت
نمیتواند بچیزی
و جای برسد.
حتی پیر الهی خود
را نخواهد
شناخت ویافت.
چه در صورت یا
سیرت. زیرا هنوز
غریب است، و
قریب مقرٌب
بمراتب الهی
نمیباشد. که روح
هر انسان پس از
مرگ نابینا
است. مگر همان
نوری که مناسب
شایستگی او
بوده است. و
قبله همیشگی او
بوده است. سالک
بمراتب شهودی،
و غیر سالک
بأرباب نوع حیوانی
میرسد. که
همان صفات
حیوانی را در
عادات و عقاید
دنبال میکرده است
.

248 – الغضب
غول الحلم و
العقل . که غضب
انسان، چون
غول غیر قابل
کنترل خود،و
دشمن (حلم صبر)
و عقل انسان
میباشد. انسان
با غضب،
موجودیٌت ذاتی
خویش را نیز
بدست خود
بکشتن میدهد.
و سالک صبور
با بلایای
سلوکی، و با
امید وانتظار
در نظاره
کردن، و تمرکز
وتوسٌل عبادی
در وسیله الهی
خود، نور صورت
پیر کامل
حسینی و در حضور
ذهنی خویش
آرامش و صبوری
دارد. و دلیلی
برای غضب
ندارد. زیرا
با عفو دیگران
و عامل غضب او
وجود ندارد.
وحق را بآنها
میدهد ک اورا آزار
میدهند. و غضب که
ارتباط روانی
انسان را با
مراتب الهی
قطع میکند، پس
سقوط قهقراﺌی
دارد. و (پسک
روی و فسق)
توعی بعقب در
تولدات بعدی دارد.

249 –الغنی
تعب محبوب، و
الفقر راحة مکروه
. که ثروت رنج
شیرین ومحبوب
انسان است که
با رنج کسب
ثروت دارد.
ولی فقر بخصوص
(خود فقری)
سالکان ظاهرا
مکروه و مورد نفرت
انسان است.
ولی چاره
پاکسازی روان
آلوده بعقده
ها میباشد. پس آنچه
که مورد نفرت
است شاید بنفع
انسان باشد، و
آنچه محبوب است
شاید قاتل
انسان گردد.

250 – الغنیٌ
فی الغربة
وطن، و الفقر
فی الموطن
غربه . که ثروت
و ثرتمند حتی در
غربت خویش
همچنان در وطن
خود میباشد.
ولی فقیر در
وطن خود گوﺌی
غریب میباشد.
که کسی او را
بچیزی نمیخرد.
و ثروتمند کاسه
لیسان فراوان
دارند.

251 – الغیرة
من الأیمان .
که غیرتمندی
جزﺌی از
ایمان یا سلوک
الهی میباشد.
و سالک
غیرتمند است،
که برای راه و
هدف الهی خود
غیرتمند
میباشد و
کوچکی نمی
کند. غیرت
ودگرگونی
یافتن و
شخصیٌت دیگر الهی
جستن، یکی از تعبیرات
سلوکی است. که هر
واژه ای فلسفی
و علمی عاقبت
بمعنی سلوک الهی
منجر میشود.
که همه راه ها برم
ختم میشود، که
به اوم و هوم
وسلوک الهی
میرسد. یا
همان رسیدن خم
یا قم که پیامبر
و امام صادق
برای سلوک الهی
کفتند. وهمان(
مهم) است، ونه
ظاهرا مقدٌس. بلکه
در قم و قیام قیامت
گونه قاﺌم
روح القدس و
ولایت پیر و
عوالم الهی
بالاتر.

252 – الفتوٍة
هی العفو عند القدرة،
و التواضع عند
الدولة، و
السخاء عند
القلٌة، والعطاء
بغیر المنٌة. که
فتوٌت وجوانمردی
وکامل الهی
بودن، آن است
که هنگام قدرت
وتوان مجازات
نمودن ببخشد.
وچون بدولت و
قدرت
وموقعیٌت اجتماعی
رسید تواضع
نماید. وچون
در فقر و
کمبود بود، بخشندگی
نشان بدهد. و
اگر بخششی کرد،
منٌتی بر دریافت
کننده نداشته باشد.
که برای پیشرفت
کمال روح خود
نزد خداوند
بخشوده
میباشد. تعریف
واژه فتوٌت و
جوانمردی را
هر سالک و
کامل الهی دارد،
که نشانه کمالات
ناپیدای روحی
و الهی او میباشد.
وتقلید
دیگران راه
گشای رسیدن بسوی
سلوک الهی میباشد.

253 –الفرار
ممٌا لا یُطاق
من سُنن
المرسلین .
فرار و دوری از
اموری که طاقت
آن نبوده باشد
کار رسولان خداوند
است . که هر کاری
در حدٌ توان وکرامات
بالفعل انسان
باید باشد. و
بدنبال وهم و
خیال وآرزوها
نباید بود، که
رسیدنی نیست.
که با دست
کوتاه
نمیتوان
بخرمای نخیل
بلند قامت
رسید. ولی
سالکان در
تحمٌل مشکلات
و بلایای دوره
سلوک، بیش از حدٌ
توان خود
صبوری نشان
میدهد و سپاس خدا
نیز دارد. که
بلایای سخت تر
میطلبند، تا پاکسازی
عمیق تر روان
کرده باشند. و
فلسفه زندگی
پر عذاب جهان،
برای همه ارواح
از أتم تا
انسان و حتی
فرشتگان آینده
در جهان، تنها
برای پاکسازی
صفات نوعی
وکسب صفات نوع
بالاتر است، که
کمتر طاقت آن
را دارند. و
سالک عاشق
صبور در مشکلات
سپاسگذار خدا است.
مرسلین
رسولان ارسال خداوند
بازگشته بخلق،
در تولد دوم الهی
خود برای سالکان
دیگر
احتمالی، چون
پیروان
رسولان با مرگ
قبل ار مرگ
بنور قاﺌم و
عرش رحمان
رسیدند. که تولد
دوم الهی یافتند.
تا بر آنها پادشاهی
الهی نمایند.
ووسیله توسٌل
عبادی آنان
قرار گیرد.

254 – الفراﺌض
نصف العلم . که دانستن
فریضه ها وواجبات،
خود نصف علم
الهی ووظیفه
سلوک وکسب شهود
میباشد. که انسان
با معرفت و
حکمت نظری،
میتواند
بحکمت عملی و
سلوکی رسید.
که شناخت
تﺌوریک و
عرفان نظری، سلوک
الهی بدون عمل
سلوک بالفعل
مصیبت بدتری
برای انسان از
نظر خداوند
خواهد بوده،
که میداند و
نمی کند. ولی
این شناخت پیر
کامل حسینی بمعرفی
خداوند و
آموزش و
تعلیمات و
دستورات او است.
که معرفت نظری
لازم برای
سالک شناخت
عملی سلوک
الهی میباشد.
که اورا
بمراتب تجلٌیات
الهی و عقلی و
معقولات لدنٌی
بالاتر
میرساند. پس
فهم دستور پیر
نصف وظیفه انجام
آن است. که
دانا و بینا وبهتر
وسریعتر
بمقصد میرسد
.تا نادان یا
کم داناﺌی و
عجول و خود سر
و حرکات بدون
نظام و ضروری .

255 – الفضل
للمتقدٌم . که
فضیلت و برتری
مقام و آثار
الهی از مراتب
بالاتر برای کسانی
است که زودتر قدم
برداشته باشند،
و سلوک وپاکسازی
روان نموده باشند.
که فضیلت از نطر
خداوند ارزش دارد.
نه آنچه هرکس برحسب
عقده های روانی
خود ارزیابی
دیگران میکند.
(متقدٌم) قبلی
و زودتر قدم جدٌی
برداشته وهمیشه
سبقت بر
دیگران(
متأخٌر) دارد.
گرچه هرکس بدرجه
شایستگی خود
میرسد .

256 – الفضل
ما شهد به
الأعداء . که فضیلت
و شایستگی
وقتی حقیقت
دارد، که دشمنان
و مخالفان نیز
گواهی بدهند.
که عقب
ماندگان در
سلوک ،و یا
مخالفان سلوک الهی،
فضیلت الهی
شاهدان تجلٌیات
الهی بالاتر
را أذعان
واعتراف کنند.
و حکمتهای
عقلی آنان را
ستایش و تقلید
نمایند.

257 – الفقر
فخری . گفته پیامبر
که (خود فقری)
خویش را افتخار
خود میداند.
که مال دنیا را
سالک رها میکند.
چه ثروت ومال که
دنبال آن
نیست. چه رسد
بستمکاری و سرقت
مال را بنماید
. و آنچه را نیز
بیابد بسرعت
بدیگران میبخشد.
تا رفع نیاز دیگران
کرده باشد، و
خود از خداوند
پاداش را در
پاکسازی روان
میخواهد. که بخشندگی
بیشتر و سخت
تر، پاداش
الهی بیشتر
دارد. و بصفات
نیکوی الهی
میرسد. وتمام
صفات أهریمنی
دنیوی و قشری،
صفات زشت
دیگری را بسوی
خود میکشد.
گوﺌی صفات
نردبانی برای
تکامل نوعی وروحی
است. که از آن بالا
میروند و یا بزیر
سقوط
مینمایند .

258 – القادم یزار
. آنچه تازه از
راه رسیده را
باید دیدن نمود.
چه مسافر
وبرای رفع نیاز
او، وچه کامل
الهی تازه بازگشته
بخلق که از
سفر خدا
بازگشته است.
و چون از مرگ قبل
از مرگ بیدار گشته،
و رسالتی الهی
برای هدایت دیگران
جسته است. که زیارت
و دیدار
اولیای الهی
وظیفه
انسانها است. بخصوص
زیارت سالک از
پیر الهی خود،
که هفت بار،
با هفت شهود
خود را بوی که
گزارش رؤیاها
و شهودهای خود
را میدهد. و
بقول امام صادق
هر بار زیارت
قبر حسین
بهشتی الهی دارد
. ریرا تن پیر
کامل برای روح
الهی شده او،
چون قبری شده
است.که در
تولد دوم الهی
خود بتن بشری
بازگشته تا
محسوس دیگران
برای توسٌل
باشد. و امکان تفاهم
و صحبت و
شناخت درصورت
برای شناخت سیرت
پیر کامل، که امام
حسین سالک است.
یا همان مقام
نخستین از پنج
تن شهودی
ولایت محمدی است.
وپس از آن
سالک بشهود دوم
حسنی یا امام زمان
سالک، وسپس بصورت
بدون تن فاطمی
و صورت در حجاب
نور مرتضوی،
شهودهای سوم
وچهارم میرسد.
آنگاه بخت
رسیدن بصورت
مصطفوی محمد
را دارد. در
نتیجه شایسته
شهود نور قاﺌم
وهم اکنون و
با مرگ قبل از مرگ
میشود. وبا شهود
عرش رحمان،
برای برخی
نجات یافتگان تولد
دوم الهی خواهد
بود. شاهدان مرتضوی
پس از مرگ طبیعی
بنور قاﺌم میرسند.
وبازگشت بجهان
را هم اکنون
ندارند. که در تولد
نوع فوق بشری خواهند
داشت .

259 – القاسم
ملعون او
مغبون . هر
تقیسیم کننده
همیشه یا ملعون
الهی است، که ستمکاری
در تقسیم
بنماید ،و
عدالت ورعایت حقوق
دیگران نکند و
بنفع خود عمل کند.
و یا مغبون
است، که چون اولیای
الهی، در
تقسیم چیزی برای
خود باقی نگذارد.
که خود را
محروم در قسمت
خویش نماید. آنگاه
محبوب خداوند
است . که
خداوند چیزی
را باولیای الهی
و اکنون
نمیدهد. وهرچه
بدهد برای خودشان
نیست که برای سالکانشان
میباشد.

260 – القاضی
جاهل بین العالمین
. که قاضی از هر
دو عالم بی خبر
است. که داوری
هرکس که معیار
قضاوت الهی را
ندارد. بین
افراد و یا
بین خود
وافراد،
جهالت
وستمکاری مینماید.
انسانی که خود
با خویشتن
قضاوت ندارد.
پس خداوند
داور خواهد بود.
چون سالکان را
تنها خداوند داوری
هم کنونی مینماید.
وغیر سالکان
را پس از مرگ
،و پایان مهلتها،
داوری تعیین نوع
نسخ ومسخ اورا
میکند. پس غیر
سالکان با
قضاوت های
نادرست، برای
سرنوشت خویش
عملا جهنٌم پروری
مینماید. چه رسد
بقضاوت
داوران شرعی،
و آخوندهای مذهبی
فاسد روان که قضاوت
شرعی مردم
میکنند که
کارمای بدتری دارند.
قاضیان طبق
قوانین هر
جامعه و عرف آنان
عدالتی دارند.
ولی پاداش الهی
ندارند. که سالکان
بدون قضاوت و داوری
ولیٌ الهی بمعرفی
خداوند را
دارند. دو کس
اگر شخص سومی
را داور
اختلاف خود
بپذیرند،
بشرط قبول رأی
او قضاوتی
بشری است. که این
قاضی اگر
عدالت و
بیطرفی داشت مجازات
الهی ندارد. و
الاٌ باز کار
سلوک الهی را نمیکند.
ولی بی عدالتی
او مجازات شدید
تر خیانت را
دارد. قضاوت عادلانه
باعقل الهی و
اجازه داوری
از خداوند
باید بوده
باشد. پس خداوند
ولیٌ مناسب را
بسالک طالب نجات
که عاقل وعامل
و عاشق معرفی مینماید.
وقبول حکم او
ثواب وپیشرفت
زیادی در
احوال روحی والهی
سالک دارد.

261 – القبر
روضه من ریاض
الجنٌه، او
حفره من حفر
النیران . که قبر
انسان یا گلزاری
از گلزارهای
بهشتی است. و
یا حفره ای از حفره
های آتش
جهنٍم. و تن
انسان قبر روان
وروح او میباشد.
ونه قبر خاکی.
که روح انسان مرده
در قبر
نمیرود. یا
بسوی آینده بهشتی
بهتر میرود،
تا تولد بهتر
از اکنون بشری
بیابد. که
کاملان الهی
درنوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد متولد
میشوند. که
هزاران برابر عقل
وکرامات بالفعل
خواهند داشت .
و یا انسان غیر
سالم و قشری مذهبی
بهر دینی غیر
سلوکی، که
بنور قاﺌم
شهود ششم واجب
برای نوع بشری
نرسیده. و یا
کاملان ادیان
سلوکی قبل از
ولایت محمد که
( أهل کتاب) وسلوک
هستند، در فصل
بهتر نوع
بشری، و باعقل
و کرامات بالفعل
بیشتری بجهان
متولد میشوند.
که کرامات
بالقوُه بشری خود
را تحقٌق یدهند.
تا با ولایت محمدی
بنور قاﺌم برسند.
وپس از تجدید شهودهای
پیشین خود، که
باولایتهای الهی
پیشین داشته
است، تا با هر
کامل محمدی
هفت هزار سال بعد
بنوع فوق بشری
فرشته گونه متولد
گردد. وبا
هزاران برابر عقل
و کرامات
بالفعل وبالقوُه
بیشتر. و الاٌ انسانهای
غیر سالک
بخصوص قشری های
مذهبی مخالف
ولایتهای الهی،
وقاتل وآزار دهنده
اولیای الهی،
با ادٌعای
عبادات باطل وشرک
آمیز بدون وسیله
الهی،
کارماها و
جهنٌم های فوری
در نسخ ومسخ
در انواع حیوانی
دارند. تا
تکرار گذشته
های خود را در
آینده ها بنمایند
. زیرا تمام
کرامات
وتکاملات تولدات
پیشین خود را،
بخاطر سرکشی کنونی،
یکجا از دست میدهند.
که بد دینی کنونی
را دارند.
وهمچنان در حیوانیٌت
نوع بشری خویش
میباشند.
والوهیٌت به
دینان و
سالکان تکامل جو
و بهبود کننده
روان، که تا هفت
هزار سال کمالات
نیامده را در
تجلٌیات الهی
هم اکنون مییابند.
که بعدا در
نوع فوق بشری بجهان
تولد فرشته
گونه دارند. و هزاران
برابر عقل
بشری را
خواهند داشت.
که شاید با
ولایت هفتم
مهدی، وتجدید شهودهای
قبلی بنور رحمان
وعرش ربٌ برتر
از رحمان نیز برسند.(
قبر) تن انسان
برای روح است.
که روح الهی شده
پیر باز مدفون
تن بشری او شده
است. و زیارت
قبر امام حسین،
همان دیدار تن
پیر الهی است
که بهشتی الهی
پاداش الهی دارد.
روضه یعنی گلزار
است، که ژنتیک
روحی بهتری
برای سالک وکامل
الهی میباشد.
جنٌت همان
جنان بهشت و گنان
هندی، برای
عقلها ومعرفتها
و حکمتهای
الهی هر شش
ولایت سلوکی میباشد.
حفره یا گودال
همان گودال رحم
مادری حیوانی
است،
ومتولدین
بجهان میباشد.
که جیوانات در
هر سوراخی
پناه میبرند.
حیواناتی که
میبینیم، یا موجوداتی
بالا آمده از انواع
حقیر تر
میباشند، که احساس
بهشت را مینمایند.
زیرا کرامات و
امکانات و عقل
بیشتری دارند.
ویا موجودات
بشری قبلی بوده
که قهقرای نوعی
پیدا کرده
اند. که شاید
خاطرات بشری
آنان نیز زنده
گردد. که چه بودند
و چه شده اند
که رنج بیشتر
دارند. بخصوص
که اسب والاغ
و حیوانات
باربر چنین رنج
اضافی را دارند.
والاٌ سالکان
ولایتهای هر
شش ولایت الهی
نوع بشری با
درجات شهودی
خود بالاتر
رفته، و تولد
بعدی نوع بشری
و بهشت
بالاتری وعقل
و کرامات
بیشتری دارند.
چه در تن و ذهن وروان
ویا عقل ایدآل
طلب، که مستعد
تکامل بیشتر میگردند.
والاٌ برای سالک
سرکش از
دستورات جهنٌمهای
بدتری هست .

262 - القدریٌه
مجوس هذا الأمٌه.
که معتقدان
قدری، در واقع
همان مجوسان
این امٌت
محمدی هستند.
قدری ها معتقد
بقدرت خود
هستند، که
نیازی بقدرت خدا
واولیای الهی
ندارند. وخود
را کامل کافی میدانند
که قشری های مذهبی
هستند. چه سنٌی
بدون سنٌت
وسلوک پیامبرباشند،
و یا شیعه
بدون شعاع
انوار شهودی پنج
تن آل عبا. قدری
ها باز کسانی
هستند، که از
خود هیچ قدرت
و سرنوشت خطا نمودن
نمیدانند. و
تمام قدرتها
را از سرنوشت
خداﺌی خود میدانند.
پس گناهان خود
را از خداوند میدانند.
که در سرنوشت
آنان بوده که
باید انجام گیرد.
تعبیر دیگری از
قدریٌه در مسأله
جبر واختیار
هست. که انسان خودرا
بکلٌی مجبور
بدانند که باید
گناه کند. و یا بالعکس
خود را دارای اختیار
و آزاد بداند
که نقشی برای تدبیر
الهی نمیدانند.
و اولیای الهی
از مراتب الهی
برای هدایت
سالکان هدایت میشوند.
ومجوس عربی( مغوس)
یونانی است.
که( مغ) های زردشتی
یا قشری های
مذهبی زردشتی میباشند،
که منفور خداوند
هستند. چون هر
قشری مذهبی در
تمام ادیان غیر
سلوکی . ولی ( بغ)
های زردشتی
هستند که سلوک
الهی ولایت زردشت
را داشته
ودارند. و
قریش نیز قومی
از پیروان
زردشتی مهاجر از
ایران بیمن
ومکٌه بودند.
که برخی سالک امٌی،
و اکثرا قشری
متعبٌد و
آخوند پرست که
بنی امیٌه خوانده
میشدند. که واقعا
اوم وامٌی
نبودند.
وهمچنان در
تمام ادیان
این افراد قشری
جاهل ومشرک اکثریٌت
دارند. سالکان
قریش در اطاقک
کعبه که( بکٌه) خوانده
میشد، و کاملا
شبیه کعبه زردشت
در نقش رستم
میباشد. اقامت
و تمرکز داخل
آن مینمودند.
که رو ب(دیوار
ندبه) خود با
وساﺌل الهی،و
در حضور ذهنی خود،
با خداوند
التماس عفو از
خطاها داشتند.
تا بشهود
نهاﺌی نور
مرتضوی خود برسند.
ویا اکنون
سالکان زردشتی
نبز میرسند.
ولی قشری های قریش
اطراف کعبه، گهگاه
یا سالی یکبار
طواف و حرکات غیر
سلوکی داشتند.
که آنجا ( مکٌه) خوانده
شد که مقابل (
بکٌه) کعبه بود.
وقشری ها بنی(
امیٌه) بودند
.که بتجارت و
کسب مال
میپرداختند.
محمد از آغاز
کودکی امٌی بود
که اوم و سلوک
میکرد. که پدر
وجدٌش عبد
المطلٌب
وعمویش أبو
طالب از
کاملان
زردشتی
بودند، که اصطلاحا
پرده دار کعبه
و مسؤل امور حجٌ
و سلوک الهی
بودند.
زردشتیان مهاجر
ار فشار
وستمکاری ساسانیان
قشری، که حکومت
( ولایت فقیه) خود
را داشتند، هر
مخالف خود را میکشتند
و منافق
میخواندند.
ودر واقع ارتباطی
هم با خداوند نداشتند.
که هوسهای روان
عقده دار خود
را پیروی و پرستش
مینمودند. (این
امٌت) وبا
ضمیر مذکٌر،
همان
مسلمانان اوم کننده
میباشند. واگر
مسلمانان بهر
مذهبی که اوم
وسلوک با یک
ولیٌ الهی کامل
بمعرفی
خداوند نکنند(
قوم) خوانده میشوند.
قدریه
غیرسالک قشری
برای مستعدان
وطالب سلوک که
امروز وفردا
میکند، نیز (
مرجئه )
میگویند که رجاء
و امید عفو الهی
را دارند. چون خدماتی
دارند ویا
اولیای الهی را
ستایش میکنند ولی
سلوک الهی ندارند،
که امروز و
فردا
مینمایند .

263 –القضیٌه
ما لم تجب لم توجد
. افلاطون
میگوید که قضیٌه،
یا یک قضای الهی
برای پیدایش
یک موجود، چه
رسد بانسان
ونجات او از نوع
بشری،
مادامیکه
بدرجه وجوب و
لزوم برای شدن
نرسیده باشد ،
موجودیٌت
نمیتواند داشته
باشد. پس موجودات
فعلی در تولدات
قبلی، لزوم موجوذیٌت
کنونی بشری
آنها ، نتیجه
تکاملات طبیعی
یا سلوکی آنان
بوده، که شایسته
نولد بشری کنونی
شده اند. لذا میگوﺌیم
همه موجودات
فرشتکان
وفریافتگان گذشته
خداوند بوده
اند، که تولد
بهتر کنونی را
یافته اند.
ولی خود
نمیدانند که چه
مقام روح الهی
را دارند. پس انسانهای
عاقل اتمام
حجٌت واخطار
لازم شده اند. که
اگر بوظیفه أزلی
ونوعی خود ادامه
تکامل ندهند،
پس دوچار
کارماها میشوند
. که عقل و کرامات
نوع بشری خود
را در لذٌت
های حیوانی نوع
بشری تلف
مینمایند. در
هندسه و علوم (
قضیٌه) را بعنوان
یک أمر قطعی و
درست میدانند.
که دلیلی برای
اثبات قضیه را
میخواهند. ولی
( بدیهی) أمری است
که وجود آن
دلیلی برای اثبات
نمیخواهد.
و(نظریٌه) تﺌوری
شخصی بوده که
نیاز بدلاﺌل برای
اثبات
میخواهد تا
قضیٌه شود و بتدریج
بدیهی میگردد.
والاٌ نظریٌه ثابت
نشده از نوع
(اوهام) و
تخیٌلات شخصی میباشد.

264 – القلب یدرک
ما لا یدرک البصر
. دل آنچه را که
میتواند
ببیند، چشم تن
نمی بیند. که چشم
دل سالک در
رؤیاهای شهودی
است. که مراتب برترو
تجلٌی الهی و
آینده های
نیامده وسرنوشتهای
آینده ، بصاحب
رؤیا چون سالکان
وکاملان الهی
نشان داده
میشود.( درک )
دیدن است.و
فهم معنای آن
با ادراک عقلی
آن میباشد. و
رؤیت رؤیاﺌی
سالک در چشم دل،
در خواب از مراتب
شهودی و احوال
الهی است که سالک
خودرا نیز در
میان نمی بیند
. که بنجات در
حالت ( صمدیٌت
)و وحدت وجود میرسد.
صمدیٌت همان حال
سامادی ریاضت
کشان قدیم
هندوان است.

265 – القلب
یهدی الی
القلب . که دل
بدل راه دارد.
و دل است که
میتواند بدل دیگری
راه یابد و
رابطه وعشق
ورزی دارد . و
با تمام وجود
توجٌه بوجه و
صورت محبوب الهی
میباشد. که
سالک توان درک
گفاته های پیر
الهی را آنگاه
خواهد داشت.

266 – القلوب
تتشاهد . که دلها
هستند که
مراتب شهودی
تجلٌیات الهی
را دارند و نه چشمان
تن. که
تجلٌیات الهی
(مادیٌت) بشری
وجهان مادی را
ندارند. گرچه
خود را بطور
سمبولیک نشان
میدهند. که شبیه
و تمثیل ومثالی
از امور مادی
هستند.

267 – القلیل یدل
ٌعلی الکثیر . که
أندک راهنمای
بیشتر است. که
هر نقطه شناخت
الهی سالک،
چون أندکی است.
که مراتب
شهودی عظیم تر
الهی در
معراجهای
سلوکی منتهی
میگردد. عاقلان
با أندک اشاره
و جزﺌی بکلٌ هر
أمری میرسند.
آن( کلٌ) نیز
خود ( جزﺌی) در
یک کل ٌ
بالاتر
میباشد.
سمبولهای عقلی
اموری جزﺌی
هستند. که دلالت
وراهنما ﺌی
بامور کلٌی و
الهی بالاتر و
حقیقی تر
مینمایند.

268 – القناعة
کنز لا یفنی .
که قناعت گنجی
فنا نا پذیر
میباشد. که هر گنجی
از ثروت مصرف شدنی
وکم میشود.
ولی سالکان بگنج
الهی مراتب
شهودی
والهامات لدنٌی
وحکمتهای
برتر میرسند.
که هرگز کم
شدنی نیستند و
اضافه شدنی نیز
میباشند. اگر
بشهود برتر با
تزکیه بیشتر برسند.
گنج برتر انسان
رسیده از
خداوند در شاهدان
عرش رحمان است
وتا وقتیکه زنده
هستند.
شهودهای مقدماتی
هریک صد سال
زمانی سبقت
وکمال الهی میباشد.
ولی با شهود نور
قاﺌم وعرش
رحمان هفت
هزار سال پیشرفت
عقلی ومقام الهی
دارند.

269 – الکاسب
حبیب الله . که کاسب
محبوب خداوند
است. نه فقط
پول ومادیٍات
در کسب جهانی
که برای زندگی
مفید است. ولی ثروت
ها انسان را
از وظیفه الهی
وسلوک دور مینماید.
وسالکان در
صدد کسب صفات نیکوی
الهی در تخلیه
وتحلیه میباشند.
ودر تجلیه های
هفتگانه بمراتب
کسب داده های الهی
بیشتر میرسند
.آنگاه محبوب خداوند
خواهند بود، وخود
نیز ار مراتب الهی
میگردند. و
خلیل دوست
خدا، وخداوند نیز
در خلال ذات و
دل آنها جای دارد.
و( جلیل) با
تجلٌی الهی
هستند. که محترم
نزد خدا و
انسانهای عاقل
وسالک میباشند.
ولی سوژه تکفیر
آخوندهای قشری
در همه مذاهب
وولایتهای هر
فقیه سفیه میشوند.
که بقول پیامبر
آخوندهای
أبلیس قاتلان اولیای
الهی وأنبیای
زنده میباشند.

خواننده گرامی
مرحوم دهخدا
شاید بیست
هزار مثال وحکمت
در چهار چلد
کتابش جمع آوری
کرده، که
واقعا کاری
جالب ومفید
است.و این
نویسنده با
این تعداد
مثال برای برداشت
سلوکی اکتفا
مینماید. که
اگر خواننده با
برداشت سلوکی
و معنی باطنی
هر حکمت، وحتی
هر کلام وهر
حرکتی که مورد
پسند خواننده باشد،
میتواند بقیه حکمتهای
مجموعه دهخدا
را انجام بدهد.
گرچه خواننده عاقل
را همین چند
اشارت کافی
است، که باهمیٌت
الهی سلوک الهی
با ولایتهای
الهی سلوکی و
نه هر ولایت فقیه
فاسد و سفیه
قشری ها را برسد.
آنگاه احوالی
رؤیاﺌی خواهد
داشت، که منبعی
برای حکمتهای تازه
تر گردد .
وخواننده گرامی
از وقتی بدرک
وحالی رسید ک باید
سلوک الهی
نماید،آنگاه تمام
کتابها بسته و
کتابچه دل را
باید باز
نمود، تا
خداوند در هفت
صفحه آن هرچه
صلاح بداند،
از مراتب شهودی
و عقلهای الهی
مربوطه مینویسد.
که چون نقش بر
سنگ برای
همیشه ثابت
است. وتمام
موجودیٍت
انسان را برای
نوع فوق بشری
نمایندگی میکند.
کافی است خواننده
طالب لقای
الهی هرچه بیشتر
بخصوص در شبها
وبیداری های
آن، از خداوند
یگانه ربٌ
مربٌی مناسب
مشکلات روانی
طالب دیدار
تجلٌی او را
بوی معرفی در
رؤیا مینماید.
که او را نیز
میتوان یافت،
وپیمان سلوک
باوی داشت.
آنگاه چند کلمه
هدایتهای عقلی
این ولیٌ
الهی، سالک را
بمراتب شهودی
خود پیر الهی میرساند.
گرچه پیر در
هر دین ومذهب وجامعه
ای باشد، ک هرگز
خود را از آن
جامعه ودین
ومذهب نمیشناسد.
زیرا آنان قشری
ومشرک میباشند.
ولی باز پیر کامل
از نظر الهی،
دارای
امتیازات هر
شش پیامبر
اولی العزم
میباشد. و اگر
ولایت مصطفوی
را نیز داشته
باشد. پس بامید
آن روزی که
خواننده گرامی
بتوفیق شهودی ونجات
از کارماها
وقهقراهای پس از
مرگ برسد.
آنگاه یادی از
این نویسنده کند،
ودعای خیری
بوی وتمام خوانندکان
این مقاله،
وهمه
کوشندگان راه خدا
بنماید. که خیر
خود دعا کننده
نیز هست .

سندیوگو
2009-07-15

M200

از
أتم تا عرش رحمان

در بحث
جهان بینی انسانها
عملا خلاصه ای
از پیشرفت
عقلی و ذهنی و
تکامل نوعی و
روحی هر انسان
در جهان بینی
او میتوان
دانست . تا چگونه
تولدات فراوان
گذشته ها،
بخصوص در تولد
کنونی بشری، و
آرزوها و
سرنوشتهای
آینده های نیامده
مورد انتظار
را دارند. و از گذشته
و حال چه تجربه
و عبرت گرفته
که چراغ راه
آینده آموخته
او میباشد.ویا
در بیانات
عقلی
ومعرفتهای مادی
و معنوی و مینوی
چقدر آموخته است،
که این نویسنده
نیز جهان بینی
خود را
میگوید. که
تفکٌر علمی و الهی
میباشد. و
منظور از(
تفکٌر الهی) عقاید
دینی و مذهبی
و خرافات آنها
نیست. بلکه
تجربه سلوکی
که خواسته
خداوند و
انبیای اولی
العزم وکاملان
الهی هر شش
ولایت سلوکی
نوع بشری
میباشد. انسان
با مطالعه
میتواند با
گذشته های
بشری در علوم طبیعی
آگاه گردد . که نسبتا
علوم از گذشته
های تحقیق
مفید کرده است
و همچنان ادامه
دارد. هر کس میتواند
آثار و
تحقیقات متخصٌصین،
آگاهی از گذشته
ها بشری و خود انسان
گردد. دانستنی
های امور
گذشته بشکل
مادی و طبیعت
جدا از گذشته
های روحی خود
انسان، و
مراتب تکاملی انواع
گذشته خود، تحقیق
علمی وتاریخی نماید
. تا چقدر از این
دانستنی ها
برای بهبود
زندگی کنونی
نوع بشری یا
زندگی شخصی قابل
عبرت گیری باشد.
که تکرار خطاها
و ندانم کاری
های کذشته
نشده باشد. و
حتی دنباله
کشفیٌات درست علمی
گذشتگان را
ادامه بدهد.
اما جهان بینی
از احوال نوع بشری
کنونی و
خودمان و
طبیعتا بوضع کنونی
و آینده ما،
این جهان بینی
دو فایده عمده
دارد. یکی اینکه
زندگی بهتر و
رفاه و لذٌت
بردن از بقیٌه
عمر شخصی خود فراهم
میشود. که هرچه
بیشتر تن و ذهن
و روان سالم تر
و( توانهای حیاتی)
بیشتر خواهد
داشت. و لذٌت زندگی
در طول عمر و
یا بهره درست
از زندگی در
عرض عمر خواهد
بود. که عرض
عمر مهمتر از طول
آن است . و حتی
(عُمق یا ارتفاع
عُمر) باز مهمتر
از ( طول وعَرض عمر)
میباشد.. فایده
تحقیق در جهان
بینی کنونی
شخص، و حتی جامعه
و نوع بشری،
این زمان بکار
بردن تجارب
گذشتگان و
تجربیٌات شخصی
و جمعی از اوضاع
و احوال کنونی،
برای شناخت
آینده های نیامده،
باید بکار رود.
که عمر تلف
نشود. وحدٌ
أکثر تجربه و
شناخت را یافت.
که چراغ راه آینده
های خود ما
خواهد بود. یعنی
جهان بینی
مادی گذشته و
جهان بینی
کنونی، با رفاه
و لذٌت آن
برخورد قطعی با
مرگ دارد. که
عامل حسرت
شدیدی برای انسان،
بخاطر ترک لذٌتهای
نوع بشری است.
که بسیار دردناک
و حسرت بار برای
تمامی افراد و
در هر سطح
توفیقتکاملی خود
میباشد. گرچه انسان
با رشد سنواتی
تن و تجربیٌات
جهان مادی
خود، عقل و هنرها
وتکامل ذهنی و
روانی در
ارزیابی ها
رابطه پیدا
میکند. که در
نتیجه عقل مادی
و بشری ،
تجربه یافته
انسان در آخر
عمر، باین نتیجه
میرسد، که
بهتر بود، بفکر
جهان بینی
آینده خود
رسیدگی میکرد.
گوئی تمام
سالمندان
بشری سفارش اولاد
خود میکنند.
که بجای لذٌٌت
بیشتر زندگی،
بفکر آینده
نیامده روان و
ذات خود
باشند. که سالمندان
اغلب برای محرومیٌت
از شناخت امور
آینده، و
(جهان بینی أبدی)
و آینده خود
افسوس
میخورند، که عمر
خود را ارزان از
دست داده اند.
و از عزیزان
خود میخواهند،
خطای بزرگ
دوره زندگی
پدران را تکرار
نکنند، و بفکر
جهان بینی
آینده باشند. اما
جهان بینی
آینده درجه سوم
اهمیٌت نسبت
به تکامل جهان
بینی و رشد عقلی
انسان، که تنها
در سلوک الهی
و به روش پیشنهادی
خداوند صاحب آینده
خود انسان است
. که با یک ولیٌ الهی
زنده میسٌر
است .و عملا
کاملان الهی
توانسته اند
حدٌ أکثر تا هفت
هزار سال
نیامده را،(
تکامل روحی و
شهودی) لازم را
کسب کنند. که مراتب
شهود هفتگانه
و عقالهای الهی
و الهامات پیامبرگونه
الهی را دارند.
که شناخت و جهان
بینی و آینده شناسی
بدون پشیمانی
آخر عمر انسان
میباشد. و
الاٌ هر گونه مطالعات
فلسفی، و حتی نظریٌات
علمی وسیله بازی
ذهن آلوده
بعقده ها
میباشد. که هیچ
انسانی بدون
عقده های عقیده
شده، و
کُمپلکس های
ادوار جهالت
حیوانی و کودکی
و جهالتهای نوع
بشری نیست. که عقده
های پیشین
مانع از تفکٌر
درست و نتیجه گیری
صحیح بقصد
شناخت آینده میباشد.
و طرح اطلاعات
گوناگون
آنان، حتی بقول
پیامبر، درست اتٌفاقی
آنها نادرست است.
زیرا خبر از جزئیٌات
امور ندارند. پس
کلٌیات نادرست
را نتیجه میگیرند.
که برای تکامل
احتمالی روان
با سلوک الهی
این عقاید
کلٌی عهقده
ای،ٍ باز
مشکلات بیشتری
فراهم شده است.
پس بلایای
سلوکی بیشتری
لازم است، که پاکسازی
عقیده های
ریشه دار روان
صورت گیرد.و
اگر بفرض
دیرتر کسی بخواهد
سلوک الهی و
پاکسازی روان
کند.

اینک ما در
این مقاله جهان
بینی نا تمام خود
را، در سنٌ ۸۱ سالگی
گزارش عزیزانم
میکنم. که بعنوان
سپاس خود از
داده های الهی
و از شناخت
سمبولیک و
جهان بینی هفت
هزار سال آینده
خود میباشد.
که شاید مفید
خواننده گرامی
باشد. من
بزبان عرفانی
و تصوٌف
ایرانی و
ولایت سلوکی
ششم محمدی
صحبت میکنم.
که ادیان غیر
سلوکی سراسر،
و همه مذاهب
آنها را باور ندارم،
چه رسد قصد
تبلیغ آنها را
داشته باشم. آنچه
دانش های علمی
دارم ، که پنجاه
سال اول عمر
خود را، شاید
یکصد رشته
فلسفه های رایج
را مطالعه
کردم، و یا بقول
خودم دنبال
خدا و حقیقفت
در کتابهای
علمی جستجو
میکردم ، و
نیز از هشتاد و
أندی رشته
علمی را
مطالعه عمیق
نمودم، و همه چیز
یافتم و جز خداوند
را نیافتم . که در
کتابها امکان شناخت
خدا نیست. مگر (
کتاب) بمعنی پیمان
سلوکی با اولیای
الهی باشد. که خداوند
را در مراتب تجلٌیات
هفتگانه
شهودی پیدا
میکند. تا مراتب
تجلٌیات
بالاتر الهی
را در تولدات بهتر
آینده و انواع
فوق بشری در
جهان داشته
باشم. اگر بشهود
واجب الهی نور
قائم شهود ششم
روح القدس هم
رسیده باشیم . پس
خواننده گرامی
نیز میتواند مطالعات
علمی کند، ولی
کاربرد علوم
در شناخت و
جهان بینی آینده
ها را ندارند.
لذا پیشنهاد
میکنم برشته
های علمی
فیزیک أتمی و
ژنتیک و فضا شناسی
و روان شناسی
های مختلف را بیشترمطالعه
نماید. و الاٌ بقیه
علوم مفید کسب
ثروت و شهرت و لذٌت
میباشند. که
حجاب أعظم
امکان پاکسازی
احتمالی روان
حتی در سلوک
الهی میشود.
که پرده های
تاریک کننده،
آینده بینی ها
بر چشم دل و روح
انسان خواهد بود.
اما مطالعه
آینده نگری
سلوکی و جهان بینی
أبدی را، تنها
در مطالعات
عرفانی همه مکاتب
تصوٌف درهر شش
ولایت سلوکی نوع
بشری میتوان
داشت. که همه یکسان
صحبت میکنند.
ولی در شش کلاش
مدرسه ای، هر
بار دقیق تر و
واضح تر صحبت میکنند.
گوئی معلمانی
که برای شاگردان
کاست و سطوح
تکامل عقلی و
فصول متفاوت
نوع بشری ،
صحبتهای
متفاوت در زبان
دارند. که در
واقع هر ولایت
الهی بعدی
دقیق تر صحبت میکند.
و نیاز بقدرت
و تمرین نیرومند
فکری در انسان
میباشد. که
انسان سالک بتواند
تصوٌر آموزش
های عرفانی را
بنماید . ولی بهتر
است، با آثار عرفانی
عرفای ایرانی
مطالعه و تحقیق
بشود، که بزبان
مادری ما صحبت
میکنند. و
عرفای ملل دیگر
در هر کلاسی که
باشند، برای ما
مفهوم کاملی نمیتواند
بسازد.

اینک پس از
حواله کردن خواننده
در باره گذشته
ها، بکتب علمی
وتاریخی و
تجربه شناخت راه
خدا از کتب و
آثار عرفای ایرانی،
اکنون میخواهم
از( وجود مادی) وبشری
خود صحبت کنم.
که خلاصه
گذشته ها بوده،
و احتمالا در آینده
ها نیز میتواند
باشد. پس از
جهان ناسوت
أتمی و مادی
صحبت کنم. که ضمنا
از جهان روانی
و ذهنی خود نیز
بموازات آنها
صحبت خواهد
شد. که همچنان
در جهان مادی
و فکر نیمه مادی
ذهنی هستند.
ناسوت جهان مادی
نوع بشری ما در
تن و ( ذهن خود آگاه)
و ( روان ناخود
آگاه) بگفته روان
شناسان طبٌی، هر
یک جداگانه
صحبت داریم. باز
برای شناخت
روان در علوم روان
شناسی( پارا
سایکولوجی) و
ژنتیک و یا تاریخ
تکامل نوع بشری
باید مطالعه نمود.
که در این مقاله
بحث آنها را نمی
کنم. گرچه
فراوان نوشته دارم.
و روان خود
آگاه در روان
شناسی و روان
ناخودآگاه را در
سلوک الهی، هر
کسی باید شخصا
اقدام نماید.
که أصل هدف
خداوند از
آفرینش
انسان، و حتی تمام
هستی، شناخت
ناخودآگاه در
انسان است. که از(
ژنتیک روحی)
میگویم. و از أزل
آغاز شده و
امروز باید
آنرا شایسته
آینده های نوع
فوق بشری
فرشته گونه نمود.
که ۵۵ قرن دیگر
در جهان پیدا
میشوند. و نوع بشری
مانند نوع میمون
کنونی، در
جزیره هائی
منعزل قرار
خواهند گرفت.
و شاید آینده
های فوق بشری
در کرات آسمانی
دیگری باشد. و کره
زمین برای عقب
مانده های تکامل
روحی اختصاص
خواهد داشت. پس
میخواهم از (
گذشته و حال و آینده
أتمی ناسوتی
تن) خود صحبت کنم.
که اساس شناخت
های برتر
آینده جهان بینی
دقیق و علمی
أتم و داخل
أتم، و گذشته
های قبلی أتم
میباشد. که علم
فیزیک نوین بنیکی
ولو کلٌی و تا
حدودی درست بدان
رسیده، و قابل
مطالعه ما میباشد.

أتم و
آغاز از أتم
هیدروژن و قبل
از رسیدن بکمال
أتم شدن
هیدروژن تاریخ
تحوٌل جالب و
درازی داشته،
که از أزل بی ابتدای
زمانی، و آغاز
پیدایش کلٌ هستی
کشیده میشود.
که آن آغاز را (شبنم
روحی فردی )
جدا شده از
دریای بیکران
روح الأرواح
خداوند الله أهورمزدا
میباشد. و راه دراز
و هزاران
تحوٌلات در موجودیٌت
های (انواع
تحت أتمی) را طی
کرده که بنوع أتمی
رسید. تا بعدا
همچنان بانواع
مولکولی و
انواع ژنتیکی
و انواع سلٌولی
و انواع اورگانیک
برسد. که انواع
گیاهی و
حیوانی و فراوان
فصول نوع بشری
را پید ا
کرده، که امروز
را هر یک از ما
عبور تکاملی آنها
را نموده ایم .
جهان قبل أتمی
را علم فیزیک جدید
دنبال میکند.
که علم أتم
شناسی نیز خوانده
میشود.ولی بشر
تصوٌرات
نادرستی از امور
أتمی و تحت أتمی
داشته است. که کیمیا
گران و
متفکٌرین اقوام
مختلف داشته
اند. و حتی فلاسفه
بزرگ یونان نیز
تصوٌراتی
داشته اند.

ولی از قرن
۱۷ بود که مطالعه
إتم بطور علمی
و آزمایشگاهی
آغاز شد. که
علم شیمی
بوجود آمد و شناخت
عناصر ۱۱۴
گانه شناخته شدند. و
هر یک علائم أتمی
و جداول مشخٌص
کننده صفات هر
گروه أتمی
تهیه شد.
مانند جدول
ماندلیف. و ظرفیٌت
هر أتم و بررسی
احوال گازی و مایع
و جامد صورت گرفت.
بخصوص
مطالعات
احوال بینا
بین ومیانه در
عناصر أتمی
انجام گرفت.
مانند بلور ها
و کریستال و
پلاستیک و مایع.
گوئی مراحل
تکامل أتمی و تحت
أتمی بوده باشند.

ضمنا هر دانشمند
أتمی یا خواننده
آثار علمی از جهان
قبل أتمی، تحت
عنوانهائی مانند
انرژی، و حتی کلٌ
هستی و پدایش
هستی، تفکٌر و
تصوٌراتی
دارد، که در
تجربه این نویسنده
تنها داده های
عقلی والهامی
الهی برای
سالکان
ولایتها و کاملان
الهی تا زنده هستند،
گفتنی های
درستی در سطح فهم
انسان بشری
دارند. که حقیقت
نسبی و بهتری
دارند. گرچه بی
نهایت انواع فوق
بشری در پیش
هست. که هر یک
از انواع فوق بشری
هزاران برابر عقل
و قدرتهای
تصوٌر و معجزه
گری های الهی عظیم
تر دارند. که اکنون
باید در سلوک
الهی بشهود
هفتم عرش ربٌ
رحمان رسید.
که از آینده
های نیامده خودمان
بطور سمبولیک دانست.
که مدبٌران
الهی هر روح بما
نشان رؤیائی
خواهند داد. و الاٌ
غیر از
الهامات
لدنٌی، انسان
در هر مقام
تکاملی که باشد،
جز نشخوار
داده های درست،
و مخلوط با تصوٌرات
غلط و هوسهای
عقده های
روانی خود یا
دیگران
حقیقتی را نشان
نمیدهد. گرچه
واقعیٌت هائی
را نشان
میدهد. بشر در بر
خورد با عناصر
مادی فلزٌات و
شیشه سازی و رنگ
سازی با آنها آشنا
شد .سپس تعیین
اوزان أتمی و ارقام
ریاضی و الفبای
شناخت
عناصربود. پس
نظریٌات
فلاسفه یونانی
ثبت تاریخ شد،
که در شرق و
خاور دور نیز
تحقیقاتی بوده
که ثبت نشده است.
طالس مالطی را
نخستین
فیلسوف مادی ۶
قرن قبل از میلاد
مسیح بوده، و مجموعه
ای از فلاسفه
یونانی که هر یک
نظریٌات کلٌی
و یا جزئی خود
را داشتند. فیثاغورث
ریاضیٌات را
وارد تحقیقات
علمی نمود. که خود
شاگرد سقراط،
و هردو خود را شاگرد
زردشت گفتند.
زیرا اینان سالکان
ولایت زردشت
بوده اند که
بمراتب شهودی
و عقلهای الهی
و تجلٌی چهارم
نور مرتضوی
ایلی و عرش
ربٌ مصطفوی
ششم خود را داشتند.
که الهامات و
هدایتهای
عقلی میگرفتند.
که اساس تحقیقات
و کشفیٌات علمی
آنان بوده است.
زیرا مراتب
الهی عملا خود
جریان
تحوٌلات هستی
و احوال تکاملی
روحی انسانهای
متفکٌر را در
کنترل دارند.
فیثاغورث
هستی را ساختمانی
عددی و از منشأ
رقم یک
میدانست. که منظورش
آغاز هستی از
خداوند الله میباشد.
که الله یا أهورمزدا،
دیگر موجودات
هستی را بوجود
آورد. و با هر
روح فردی هر
موجودی قبل
أتمی را شبنمی
جدا شده از دریای
روح الأرواح الله
ربٌ الأرباب
میگوییم. دموکریتوس
از أتم نام برد،
که جزء غیر
قابل تقسیم
تصوٌر میکرد.
در حالیکه
فراوان انواع موجودیٌتهای
قبل أتمی داخل
أتم میباشند.
که در این مقاله
میخواهیم از آنها
صحبت کنیم. بعدها
دانشمندان
معتقد به أتم
و ماده، ادامه
تحقیق دادند.
ولی تنها
متفکٌرین خدا
شناس از جریان
موجودیٌت (
روح) صحبت کردند.
و نه تنها تن و
أتم . زیرا روح برای
شناخت آینده های
نوع فوق بشری
ضروری میباشد.
و تنها در
مکاتب تصوٌف و
عرفان هر شش
ولایت سلوکی
نوع بشری
میتوان
بمراتب شناخت
شهودی و آینده
های نیامده تا
هفت هزار سال
را سمبولیک شناخت.
و ما در این مقاله
با بحث امور
أتمی، قصد
زمینه سازی
برای شناخت روح
داریم. زیرا
هر أتم و هر
موجود ما دون أتم
نیز روحی
دارد. که غیر
از تن آن موجودات
میباشد. و تکامل
روح هدف خداوند
بوده است. و تکامل
تن موجودات تا
انسان، وجودی موقٌت
و مفید زندگی
راحت تر نوعی
میباشد. ولی راحتی
و رفاه زندگی مانع
از تلاش موجود
انسانی، برای تعالی
روح او
میباشد. و خواننده
گرامی باید
مطالعات
عرفای ایرانی
را دنبال کند،
تا بعوالم روحی
آشنا گردد. و گرچه
ما نیز
برداشتهای
خود را گفته
ایم. جادوگران
از نظر عوام دنبال
(قدرتهای
خلاٌقه) مادی هستند.
ولی از نظر
الهی همان
عرفای روحی هستند،
که دنبال( آب حیات
و جاودانگی)
برای روح خود
و برای تولدات
فوق بشری بوده
و هستند. یا
همان رسیدن سالکان
بمراتب شهودی
و عقلهای الهی،
و کار برد
تمام امکانات
جسمی و ذهنی وروانی(
سه بُعدی) خود را
در راه کسب
موجودیٌت (
چهار بُعدی)
نوع فوق بشری،
با یافتن بعد چهارم
روح الهی روح القدس
قائم میباشد.

ما اکنون
میخواهیم از جزئیٌات
و عناصر داخل
أتم را بگوئیم.
که در علم شیمی
صفات عناصر
بخاطر تفاوتهای
جزئیٌات داخل أتم
میباشد. مهمتر
اینکه، عناصر
أتمی هر یک عناصر
ایزوتوپ دارند.
که جنبه رادیو
اکتیو و آثاری
از گذشته های
تکاملی هر
عنصر میباشد.
گوئی جنبه های
روحی أتم ها هستند.
گازها و
مایعات و
جمادات وضع مجموعه
ای از أتم ها
میباشند. یک جسم
جامد تراکمی از
أتم ها و
مولکولها میباشد.
که هر یک روح فردی
خود را دارند. و
مسیر تکامل أتمی
وحتی قبل أتمی
خود را د نبال میکنند.
و جامدات نیز
زمانی دیگر
أتم های آن متفرق
میشود. گوئی جمادی
هم در أصل
موجود نبوده است.
کریستالها
نیز ظاهرا
نخستین مراحل
ماده دارای حیات
محسوس انسان
ها میباشد. که اشکال
هندسی و حتی مراتب
نوعی خود را
دارند. که میتوانند
( خود درمانی)
داشته باشند.
که خراشهای بر
کریستال شفا
مییابد. و
مسأله جالب
دیگر، سرمای
در ماده أتمی میباشد.
مانند یخ جامد
( اندرید
کربونیک) که ما
را بجهان های
سرد میبرد. که
باز درجه ای از
گرما را دارد.
گوئی حیات
ماده با درجه حرارت
و انرژی درونی
آن میباشد. و لذا
عرفای الهی
جهان مادی را
جهان آتش و حرارت
گفته اند، و
تعبیری از
جهنٌم داغ
برای تولد و
تجسٌم مادی ارواح
در تن مادی وصورتهای
نوعی میباشد.
که در ارواح
حرارت بشکل جهان
ناسوت مادی نیست.
و أصل روح هر موجود
أتمی و
بالاتر، بدون پیدایش
در صورت های نوعی
در جهان، نمیتواند
تکامل نوعی بیابد
وهمچنان همان خواهند
بود که بوده
اند. و تولد در
صورتهای نوعی
هر روحی، تنها
پس از تأمین شرایط
لازم ، با یک مرگ
نوعی،
میتواند بنوع دیگر
برود. بهتر
بهشتی و یا در کارماهای
جهنٌمی جهان.
و گرمای آن سازنده
ذرٌات أتمی تن
برای هر روح میباشد.
تا وقتی که مرگ
نوعی نیافته است.
جهنٌم فارسی همان
جهانوم یونانی
و گوهانوم عِبری
تورات و جَحیم
عربی قریش ولی
پیامبر محمد، در
آثارش بجای جهنٌم
أکثرا نار یا آتش
عکس نور
تجلٌیات شهودی
میگفت. اگر
عوالم الهی را
تصوٌر سرما در
مقابل گرمای جهان
بدانیم، چون تن
واعصابی در عوالم
الهی نیست
صحبت از سوزش
از سرما نباید
کرد. در تصوٌر
ما از ( ماهیٌت
شبه مادی)
برای عوالم الهی
ملکوتی وبالاتر،
میتوان آنها را
از ماده ایثر زیر
أتم دانست.
آنگاه عوالم مادی
و الهی را میتوان
در وحت وجود خود
دانست. که
همیشه باهم
هستند. و
نمونه شهودها و
رؤیا های سلوکی،
دیداری از
عوالم الهی و
ملکوتی
میباشد. که
نمیتوان تصور
عدمی از چیزی
موجود نمود. و ملکوتهای
الهی مراتبی
بی نهایت از(
رقٌت و دقیق
بودن ) دارند.
که در بی نهایت
جبروتهای بعد از
ملکوت های الهی،
مدام رقیق تر
و از جزئیٌات
درونی تر داخل
أتم میتوان تصوٌر
کرد. تا بفرض
به لاهوت الله
رسید، که ماهیٌت
وماده آنرا
برای امکان تصوٌر،
ما ماده( شِبه عَدَم)
میگوئیم. و امکان
تصوٌر معدوم
در ذهن نیست. و
حتی جهان ویژه
خد اوند هو
بیرون از هستی
ها را، با ماهیٍت
( عدم ما سواه) میگوئیم.
که برای غیر
از خداوند ( هو)
مطلق عدمی است.
پس مکان تصوٌر
و دیدار آن
مطرح نیست .

اینک ما میخواهیم
از ساختمان
أتم و درون آن صحبت
کنیم. که طبعا ما
را بمراحل تو
در توی محتویات
داخل أتم و رقیق
تر از أتم میبرد.
که اسامی علمی
جدید آنها را نیز
بکار میبریم.
که قبلا همه آنها
را عرفای الهی
بعنوان عوالم
روحی و شهودی
و ملکوتی یا الهی
میگفتند. که در
واقع تمام هستی
ها در وحدت وجود
خود، در عوالم
ملکوتی
میباشند. انسان
توان دیدن عوالم
ملکوتی را نداریم.
که ذرٌات درون
أتم را هم نمیتوان
ببینیم. لذا عوالم
ناسوت و ملکوت
در کنار هم
میباشند. که در
انسان در
احوال روانی و
شهودی و تجلٌیات
رؤیائی
سمبولیک، أندکی
از عوالم الهی
را می بینند.
که همان صحنه
های رؤیاهای شهودی
سالکان میباشد.
که هر کس باید بآنها
در سلوک برسد.
والاٌ دوچار کارماهای
نسخ ومسخ مکرر
میشوند. که باز
بنوع بشری و
همین دیدار شهود
ها باید برسند.
مطالعات درون أتم
برای انسان
سودی ندارد.
که بهتر است، بشکل
های شهودی با آنها
آشنا گردید.
شناخت درون أتم
مفید بمب أتمی
و کشتار هست. و
آسیب رسان سختی
برای احتمال تکامل
روح انسانی ما
میباشد. گرچه
در طب نیر
استفاده می
شود، که از هر
سمٌی نیز استفاده
میشود.

هسته أتم را
پروتون و الکترونهای
دوراور هسته،
با سرعتهای افسانه
ای هستند. و با فاصله
ای بین آنها
که تراکم أتم
ها در ماده جامه،
مانع از گردش
الکترونها نیست.
ما نیز مانند محقٌقین
أتمی تصوٌر درستی
از داخل أتم نداریم
. ومانند هر
دانستنی نوع بشری،
تصوٌرات کلٌی
و مبهم خود
ساخته داریم
که در حکم اوهام
میباشد. و
تنها باید در تسلیم
تدبیر
مدبٌران الهی خود
بود. گفتنی ما ما
تلاشی است، تا
شاید
طرفداران
فیزیک أتمی و
متفکٌرین مادی
و علمی، که مخالف
وجود خدا و عوالم
الهی و آینده
های ملکوتی و بهشتی
در انواع فوق
بشری هستند مطرح
میکنیمف تا
شاید تجدید نظری
بنمایند. و
الاٌ تولدات
حیوانی وحتی
بشری حقیر تر
در پیش هست. که همان
جهنٌم نسخ ومسخ
حیوانی میگوئیم.
و بهشتهای الهی
را همان بهتر شدن
در صورتهای نوع
فوق بشری با عقلهای
الهی تر می
دانیم. تا
کنون تلاش
خداشناسان و انبیا
وعرفای و
صوفیان پارسا،
براین اساس بوده
که بزبان و
فهم عقل انسان
بشری،
تصوٌراتی از
آینده های
الهی و نیامده
فوق بشری بشناسانند.
زیرا خطر قهقراهای
کارمائی
خواهد بود. و
شناخت های روحی
بهر زبانی که
بوده باشد،
مانند زبان أتمی،
عملا هر شبی
را بقول عرفا
ره صد ساله رفتن
است. و الاٌ
هزاران هزار
شب باید رهروی
و تکامل طبیعی
در زندگی های جهنٌمی
در پیش کرد. و
هدف نویشنده در
این مقاله و
دیگر نوشته ها
همین توجٌه دادن
بخطر کارماها میباشد،
که فرمان کن
فیکون در نوع بشری
را باید انجام
داد . جهان
داخل أتم ما
را بزندگانی های
انواع موجودات
تحت أتمی
میبرد. که مانند
انسان دارای روح
فردی هدف مهم خداوند
میباشند. و
روح بشری ما نیز
قبلا انواع تحت
جمادی یا تحت أثیری
و أتمی را
عبور تکاملی کرده
ایم، که خود
را بانواع گیاهی
و حیوانی و
فراوان فصول متفاوت
نوع بشری رسانده
که عقل وکرامات
بیشتر یافته. شاید
کافی برای تولد
نوع فوق بشری گردد.
و الاٌ همچنان
در صورتهای نوعی
حیوانی و حتی بشری
عقب مانده ای خواهیم
بود. بحث
رادیو أکتیو طبیعی
و حتی مصنوعی،
تغییری در
محتویات داخل هسته
أتم میباشد.
که بمحتویات ریزتر
و درونی
محتویات أتم، ما
را به (رادیو
أکتیو) و
موضوع انرژی
میبرد. که اسامی
عامیانه و اسامی
علمی خود را
دارند. درسال
۱۹۱۹ کشف
نیوترون در
فیزیک أتمی
بود. هر أتم یک میدان
الکترو
مغناطیس
میباشد. و الکترونهای
دور هسته در مدارها
و لایه های
متناسب انرژی
آنها میباشند.
و نیروی متحد
کننده وهم کار
و کنش
میباشند. که این
همکاری محتویات
أتم، از اسرار
تدبیر مراتب الهی
میباشد. و بقول
علمای فیزیک
چهار نیرو در جهان
میباشد. که نیروهای
اصلی تری برای
این نیروهای اصلی
باید دانست. عملا
هسته أتم از ذرٌات
ریزتر میباشد.
که ما از نام (ایثر)
استفاده میکنیم
،که یونانیان
برای ماده بین
أتم ها تصوٌر میکردند.
میگوئیم که
غیر از فاصله أتم
ها در درون هر
هسته أتم
فاصله ها و
عوالم ریزتر
درونی و( تودر
تو) و متداخل
هستند. و نیز فاصله
های
الکترونها با
هسته أتم و در
هستی چیزی بنام
فضای خالی وجود
ندارد. که موجودات
ریزتری هستند.
و فاصله های دیگری
بین آنها، که از
جهان انواع (
تحت أثیری) میگوئیم.
که شناخت آنها
ممکن نیست و
حتی مفید هم نیست.
مگر ما را
بأصل پیدایش هستی
در خداوند
الله ومراتب
تجلٌیات
الهی، بصورت
نیروها
بگوئیم. که برای
آینده های فوق
بشری از فرشتگان
و مدبٌران الهی
بگوئیم. که نیروهائی
الهی تر
میباشند. در واقع
انواع داخلی
ریزتر داخل أتم،
و درون یکدیکر
متداخل قرار
دارند، همان
طور انواع موجودیٌت
ها نیز گیاهی
و حیوانی در تکاملات
روحی آنها
درون یکدیگر
هستند. و باید
یک روح خود شایسته
رسیدن به
اجزای داخلی
مراتب الهی بالاتر
برساند، که بنور
قائم برسد. شبنمی
داخل وجود ربٌ
النوع رحمان
میباشد. و تا روح
الأرواح الله ربٌ
الأرباب بی نهایت
انواع فوق بشری
در پیش برای هر
روحی هست. که نباید
با نوع بشری
خود شباهتی
قائل شد. علم فیزیک
برای شناخت
داخل آتم، بیشتر
از مفهوم
انرژی و رادیو
أکتیو صحبت میکند.
که دنبال
تحقیقات
ابتدائی
علمای فیزیک
أتمی میباشد.
ایزوتوپ ها
نیز گوئی احوالی
( بیبنا بین) دو
أتم در مراحل تکامل
خود میباشد.
که داستان نیم
عمر عناصر گفته
میشود. که عنصری
بعنصر دیگری
تغیر مییابد. أتمی
کامل تر یا
أتمی از گذشته
های حقیر تر
که أتم سنگین تر
بوجود آید. که هیدروژن
برای مثال
بأتم هیلیوم
تبدیل میشود. و
یک صد و چهارده
عنصر شناخته
شده مراحل تکامل
آتمی را طی کرده
اند. و هر یک
جریانات
تکاملی سلسله انواع
مولکولی و بعدها
سلسله تکامل انواع
ژنتیکی را خواهند
داشت. که بمرحله
تکاملی
اورگانیکی
برسد. که گیاهان
و حیوانات و
نوع بشری ما
تکامل روحی در
مجموعه های ارواح
ترکیبات تن انسان
است. که وحدت
وجود نا مفهوم
بشر بوجود
بیاید. که هم أتم
راه تکامل روح
آتمی خود را دارند،
و هم مولکول
تازه بوجود آمده،
و هم روح
سلٌولی و روح
کاملتر گیاهی و
حبوانی تا روح
نوع بشری خود را
بروح کلٌ ربٌ
النوع بشری در
شهود قائم،
الگوی کمال
میسٌر برای نوع
بشری برساند. گرچه
همچنان تن انسان
کامل الهی
مسیر طبیعی مانند
دیگران را دارد.
تا بقیٌه عمر بشری
خود را
بگذراند. که
باز پاکسازی بیشتر
روان خود را بنماید.
و ذخیره آخرت
بیشتر برای
داشتن امکانات
بالفعل و بالقوٌه
بیشتر در تولد
نوع فوق بشری
را داشته باشد.
که عقل و صفات حیاتی
و الهی بیشتری
داشته باشد . و هیچ
دو موجودی
بشری یا دو موجود
فوق بشری، و
حتی در هر دو أتم،
و یا دو فرشته الهی
باز یکسان در مقامات
الهی و قدرتهای
حیاتی دقیقا مانند
هم نیستند. که هر
فردی در نوع منحصر
بخود میباشد.
مانند خداوند
که فرد واحد نوع
مطلق الهی خود
میباشد.

با پوزش
از این مقدمه،
که لازم
دانستم
بتوانم وارد بحث
هسته أتم و
درون أتم شوم. در
بمباران آزوت
أتم یا
نتروجین تشعشعات
الفا، ذرٌاتی
ریز تر از هسته
أتم برون
میآید. که برد و
فرکانس موج آن
بلند تر میباشد.
و نتیجه گرفته
شد، این ذرٌات(
آزوت خورد شده)
میباشد. و این
محصول هسته
أتم هیدروژن
نیز هست. که (
پروتون) نام گرفت.
که بمعنی ماده
اولیه أتم
باشد. بعدا معلوم
شد که هسته أتم،
در کلیٌه عناصر
بار الکتریکی
مثبت دارد. که پروتون
نیز بار مثبت است.
و الکترونهای
دور هسته بار منفی
دارند. در
دستکاه
آزمایشگاهی(
اطاق أبر
ویلسون) ذرٌات
بصورت (یون
)ماده جهان قبل
از تشکیل أتم
در آمده، و مجموعه
ای از ذرٌات
کوچکتر پیدا
میشود. گوئی
عناصر هسته،
دانه های تسبیح
دنبال هم
هستند. که لحظه
ای بشکل جهش نوری
دیده میشوند.
که میتوان عکسبرداری
آن نمود. و امروزه
در آزمایشگاه
های أتمی از (
اطاق
یونیزاسیون) نام
( اطاق حباب)
استفاده میشود.
بعدا اشعٌه گاما
را ذرٌات الفا
در یونیزه
کردن گاز با
هسته های سبک
شناخته شد. که ذرٌه
خنثی بدون بار
الکتریکی
مثبت پروتون،
و یا منفی
الکترون
میباشد. ولی مساوی
در جرم پروتون
است که نام(
نیوترون)
یافت. شناخت
این سه عامل
در ثبات
ساختمان
هسته، و در محتویات
آن دانسته شد.
یعنی هسته از ذرٌات
نیوترون خنثی
و پروتون مثبت
میباشد. ذرٌات
کوچکتر داخل
هسته را نیر(
نیوکلئون) میگویند.
که تعداد
نیوکلئون
حاصل جمع
تعداد ذرٌات
پروتون و
نیوترون است.
و برای هیدرژن
بعنوان معیار
واحذ أتمی عدد
یک قرار دادند.
که درهیلیوم
عنصر بعدی عدد
۴ میباشد.
یعنی دو پروتون
و دو نیوترون .
و ارتباط این ذرٌات
بهم نیروی انرژی
أتم محسوب میشود.
میتوان تصوٌر کرد،
که همه ذرٌات مختلف
داخل هسته أتم
ساختمان
مرکٌب از ذرٌات
ریز تری
دارند، که وسائل
علمی کنونی
نمی تواند آنها
را بشناسد. که نا
محدود میتوان ذرٌات
جزئی را کلٌی
دانست. که خود
از ذرٌات
ریزتری تشکیل شده،
که ما را بمبدأ
آفرینش های أتم
یا ماده
میرساند. که ما
آنرا نطفه روح
هر موجود شده را،
شبنمی از دریای
روح الأرواح الله
میگوئیم. بهر ترتیبی
که تصوٌر این مبدأ
الهی شود، که شناخت
حقیقت مطلق هر
أمر و مرحله
ای، در امکان
عقل بشر و حتی
عقل انواع عظیم
تر فوق بشری
نیست. که اصطلاحا(
حقیقت مطلق) همه
امور و صفات و افکار
نزد خداوند
مطلق الله می
باشد، که صاحب
اسم الداخل در
هستی ها و اسم
الظاهر موجود شده
در هستی های
گوناگون جهان
میباشد.

مبحث ایزوتوپ
ها وقتی مطرح شد،
که بار الکتریکی
ذرٌات هسته
أتم با جریان
قوی
الکترومغناطیس
ملاحظه شد، که
دو گروه جریان
جدید پیدا شده
است. که یکی قوی
تر از دیگری است.
پس وزن أتمی
ایزوتوپ های جدا
شده از هم
متفاوت میباشد
. برای مثال
عدد أتمی یورانیوم
۲۳۸ و یورانیوم
۲۳۵ سه عدد
نیوترون
بیشتر دارد. مبحث
رادیو أکتیو و
تولید رادیو
أکتیو مصنوعی
که مصرف طبٌی
و صلح آمیز
انرژی أتمی
خانم کوری مطرح
نمود. که دختر
مادام کوری
کاشف
یورانیوم، و
شوهر دختر در فرانسه
تحقیقات جالب
کردند. و
معلوم شد که رادیو
اکتیو مصنوعی،
حاصل برخورد
انرژی نیوترون
و پروتون میباشد.
که با جهش
نوری مشخٌس میگردد.
در مبحث رادیو
اکتیو محاسبه نیمه
عمر عناصر أتمی
ممکن شد. که نیمه
عمر أتم کربون
با اشعٌه بتا
۵۷۳۰ سال است.
که کربون ۱۴ تبدیل
بکربون ۱۲
میشود. و سلٌولهای
موجود زنده کربون
ایزوتوپ ۱۴ را
جذب میکنند.
ولی وقتی آن موجود
بمیرد، جذب
کربون ۱۴
متوقٌف میشود.و
سپس بتدریج در
تن مرده کربون
۱۴ تبدیل به کربون
۱۲ میشود. که مقدار
تغییر تاریخ
مرگ موجود زنده
را نشان میدهد.
عماصر أتمی دیگر
نصف عمرهای
بیشتری دارند.
که برای کلسیوم
۳۰۰ هزارسال و
برای بریلیوم
۱۰ یک و نیم میلیون
سال است. که خود
نمایان گر زمانها
دراز تبدیل عناصر
بیکدیگر میباشد
. یک أتم فسفر
در بدن موش دو ماه
باقی میماند.
که با دستگاه
گراگر میتوان
وجود رادیو
أکتیو فسفر را
شناخت. و در
بدن انسان ظرف
شصت سال،
پنجاه بار
تمام سلولهای
دائم بدن انسان
عوض میشوند. و تن
انسانهای
دیگری را در یک
انسان میتوان تصور
کرد. که روح نامرئی
آن أتم
استقلال و
تکامل نوعی خود
ادامه میدهد.
ودر هر جائی مهمان
باشد. این نویسنده
در نظریٌات عرفانی
و علمی خود
معتقد هستم،
که جریان
رادیو أکتیو و
تفاوت ایزوتوپ
ها، آغاز از
پیدایش جهان
ملکوتی برای روح،
منشأ اصلی و موجود
الهی اصل أزلی
هر موجودی
میباشد. وچیزی
غیر زنده بدون
روحی است. که تراکم
وهمی موقٌت،
مانند وجود یک
کوه میباشد.
ودر هستی
موجود غیر زنده
ای نیست. مگر تراکم
توده أتم ها
در اشکال
مختلف، که برای
ذهن انسان سازنده
( وهم وجودی) چون
کوه موجود میباشد.
که وجود وهمی حقیقتی
ندارد. گرچه وجود
واقعی باشد.
که این واقعیٌت
باز در ذهن
انسان ناظر میباشد.
پس بفرض ساختن
ذرٌه بین های
قوی تر از ذرٌه
بین های شناخت
یک أتم، انسان
را بتشخیص
مستقل واحدهای
ریز را، وجود جهان(
تحت أثیری)
میگوئیم. که موجود
أثیری پروتون(
تحت أتمی) میگوئیم
. ماده
وماهیٌت ماده
ملکوت های الهی
موجود، ولی نادیده
درماهیٌت مادی
روح و روان
وجهان فکری ورؤیاهای
انسان میتوان
نمونه های آنرا
با چشم دل
وچشم عقل واحوال
الهی دید. که هر
یک از اجزای
داخلی تر
ریزتر است. که این
تو در توی مادی
و عوالم وجودی
تا مبدأ أزلیٌت
و آغاز أزلی بی
ابتدای ادامه دارد.
و بفرض محال
بنطفه نخستین
و شَبنم مبدأ أزلی
یک روح فردی و
یا بدریای روح
الأرواح الله
میرسیم. که یک
روح پس از
فراوان انواع
تکامل یافتن بعدی،
میتواند خود
را بجهان انواع
أثیری داخل
أتمی برساند.
و از این ببعد است
که علم فیزیک
کنونی،
میتواند
بواحدهای
وجودی د اخل
هسته أتم که أثیری
میگوئیم
بانواع أتم ها
و انواع مولکول
ها، و انواع
ژنتیک ها و
انواع اورگانها،
یا انواع گیاهی
وحیوانی و انسانی
بررسی کنیم،
که همگی آنها
در مجموعه های
اورگانیک
میبباشند.

در مراحل شناخت
عناصر أتیری و
أتمی میتوان از
فورمولهای
شیمیائی و فیزیکی،
و یا از شرایط
محیطی صحبت نمود.
که تفاوتهای
موجودات را
برای ذهن
انسان بطور
علمی مشخٌص
میکند. ولی هنوز
کمال سطوح علمی
بحدٌ نهائی
خود نرسیده و نمیرسد.
و در عرفان
نیز تا حدٌ کفایت
در پاکسازی
صفات روان
میباشد. که
زمینه تبدیل
روان بشری بروح
مقدٌس شده
الهی در شهود روح
القدس میشود.
و روح از ماهیٌت
و موجودیٌت نوع
فوق بشری و آینده
های الهی میگردد.
در علم فیزیک
جدید أتمی،
برای ذرٌات
داخل هسته
أتم، که ما از ذرٌات
متوالی تو در
توی تحت أثیری
و حتی ریزتر
از نیوکلونی
است. علمای أتمی
آنها را نام (
ذرٌات بنیادی)
میدهند. و این اصطلاح
بنیاد ما را
به اساس و منشأ
اولیٌه
آفرینش در خداوند
و بهر نامی برای
او میرساند. باین
شرط که از مراتب
الهی وتجلٌیات
الهی، بجای اسامی
ترکیبات داخل
هسته أتم
بگوئیم. که این
مراتب
تجلٌیات
مانند
ترکیبات
متوالی داخل هسته
بی نهایت هستند.
ولی سلوک الهی
برای انسان
سالم و ساعی
در سلوک الهی
میسٌر بامکان دیدن
شهودی شش تجلٌی
الهی و عرش رحمان،
که سمبول بی انتهای
أبدیٌت برای
دیدن بچشم دل
و چشم عقل از آینده
های نیامده ،
امکان دیدار سمبولیک
میباشد. و حتی شاهد
هر مقام تجلٌی
این همانی
مشهود شهودی
خود را پیدا میکند.
و شاهد نور
آخر قائم روح القدس
در نوع بشری،
خود شاهد نیز
از مراتب الهی
در سطح آینده
ربٌ النوع روح
القدس میگردد.
که شایسته تولد
هفت هزار بعد
در نوع فوق بشری
میشود. در مثال
یک محصٌل مدرسه
پزشکی که پس از
رسیدن بمدرک پزشکی،
خود نیز دکتری
میباشد. و همان
مقام قبلی دانشجوئی
را رها کرده است.
زیرا وجود تن
این شاهد قائم
در تن ثابت و
بشری است، و از
لحاظ ماهوی و روحی
و احوالی مقام
الهی جدید را دارد.
و هر روح موجود
زنده، باز مقام
روحی الهی دارد.
که هر موری و
أتمی دارد. و
درسلوک روان
بشری تبدیل بروحی
الهی میشود .
چون بروح القدس
رسیده است.
وحتی مقامی الهی
و ربٌانی برای
تربیت چند سالک
خود بعنوان شهود
اول حسینی و
تجلٌی الهی اول
برای سالکان خود
میگردد.

در فیزیک
و علوم مادی
شناخت ترکیب
مادی نهائی که
بررسی میکنند،
آنها موجودات ریز
تر هسته أتم را
بصورت ذرٌات بنیای
و یا بصورت
نیرو و انرژی
میشناسد. و علم
فیزیک سعی دارد
تفکیک ذرٌات
یا نیروها را بنماید.
که هر پیشرفت
را میتوان
واقعیٌت درست دانست.
ولی هنوز حقیطقت
برتر بعدی و
حرف آخر را نگفته
اند. لذا همیشه
درستی کار علوم
و تحقیق علما
معلوماتی نسبی
هستند، واقعی ولی
غیر حقیقی. که روح
انسان در تکامل
سلوکی بدنبال
مراتب بالاتر حقیقی
در شهودها میباشد.
گرچه باز بحقیقت
مطلق نرسیده
ولی راه تکامل
روحی تا أبد باز
میباشد. ودر عرفان
سلوکی کاری بترکیب
مادی و ماهیٌت
اجزای هسته، و
یا نیروهای قابل
اندازه گیری توجٌه
ندارد. مگر در
تفکٌر شخص که نظریٌات
ذهنی و در تعلیم
سالکان تازه کار،
این مسائل
علمی کار برد دارد.
و تنها از
جهان روحی
بالاتر از جهان
روانی سالکان میباشد.
و عرفا و
مربٌیان الهی
سالکان در
معنویٌات
ذهنی و بالاتر
در( مینویٌات
روحی) و الهی امکان
بررسی دارند،
که در مرحله اول
معالجه پاکسازی
عقده های فساد
و جهالت وتوحٌش
و صفات أهریمنی
سالک تازه کار
را مینماید.
زیرا این عقده
ها دیوار فاصل
و مانع بین دو
جهان ذهنی مادی
با حهان معنوی
و بالاتر با جهان
مینوی و شهودی
میباشد. که بعد
از تخلیه میتوان
بتحلیه صفات الهی
و با حلاوت رسید
،آنگاه امکان
الهی تجلیه
های هفتگانه میسٌر
میگردد.

در علم فیزیک
هسته ای، هسته
را در چهار نیروی
اصلی و اوٌلیه
میشناسند. که (
نیروی جاذبه
)یکی از آنها است.
وجاذبه همچنان
از اسرار هستی
و علم و عوالم الهی
أزلی و أبدی میباشد.
که با سرعتی
آنی بین دو
طرف هستی رفت و
آمد دارد. نیروی
اصلی دوم را
نیروی (الکترو
مغناطیس) است.
که بصورت جهان
موجی، و نه
بصورت مادی و
أتمی در
اختیار بشر
است. مانند امواج
نور ورادیو و
رادار و بسیاری
امواج دیگر ناشناخته.
و نیرو اصل سوم
سازنده طبیعت
و جهان فیزیک
را ( أثر) مبادلات
نیروها بین خودشان
میباشد، که باعث
ثبات و قیٌومیٌت
هستی أتم و
ارتباط با مراتب
بالاتر الهی و
مؤثٌر میباشد.
علم فیزیک
تصوٌراتی از این
میدانهای فعل و
انفعال نیروها
در یکدیگر، که
صحبت از (
مکانیزم ها و
شرایط حیاتی) میکنیم.
هرچه بگویند
قابل قبول هست
. ولی این کار
مدبٌران الهی در
اداره و تربیت
روح هر مرجود
میباشد. چه موجود
تحت أتمی و
حیوانی و یا حتی
کاملان الهی تا
زنده هستند،
که ذخیره بیشتر
امکانات آخرت هفت
هزار سال بعد
را برای نوع فوق
بشری مینمایند.
که اولیای الهی
نمونه های کوچکی
از أصل سوم(
مبادلات مکانیزم
های حیاتی)
هستند. و پاسخ
حفظ آثار تکاملی
د اخل أتم و
روح أتم، تا روح
موجودات بالاتر
تا روح انسان
سالک
ولایتهای ششگانه،
که چون بشهودی
میرسند، مدرک بقای
ثابت کمالات تا
کنون آنها
برای آینده نوعی
برتر است. که کمالات
و امکانات بالفعل
و بالقوٌه ژنتیک
روحی میگوئیم
. که برای سالکان
شناخت این حقایق
الهی مهم میباشد.
و هر واحدی
وجودی چه أتم و
بالاتر وپائین
تر از أزل، استقلال
خود را تا أبد
حفظ میکنند.
که ما از پرونده
أزل تا أبد یا ژنتیک
روحی میگوئیم.
که این ژنتیک اصل
انسان، وهمان خود
انسان آینده میباشد.
بهتر و حتی بدتر
نوعی در
کارماهای مکرر
تولدات قهقرائی
است. و سلوک الهی
عملا اصلاح
این ژنتیک روحی
را میکند . در تخلیه
رفع معایب و
مزاحم پیشرفت
و تحلیه کسب صفات
الهی تازه، که
شایسته تجلٌیات
وتولد نوع فوق
بشری هفت هزار
سال بعد
گردید. ولی تغییرات
بنام اصلاح یا
تربیت و تعلیم
در سطوح پائین
تر ذهنی و
بدنی و حتی
مادی موجودات
ظاهرا غیر زنده،
چون کوه و کره
زمین وکهکشانها،
که یک بازی و
سرگرمی ذهن انسان
استو واقعیٌت ناقص
دارند، ولی ربطی
بشناخت حقیقت
و امور الهی و
وظیفه منطقی
آن را ندارد.
که در سلوک
ولایتهای الهی
مدارک شهودی
در اصلاح
ژنتیک روحی،
موضوع ثبات دائم
صفات تکاملی
در روح ویا در
هسته أتم مطرح
میباشد. پس بنوع
فوق بشری هم
میرسند. و أتم نیز
بأتم یا مولکول
بالاتر ترقی
خود را محفوظ دارد.
و در نوع بشری تا
زنده هستیم، هفت
شهود و مدرک تکاملی
بالاتر، برای روح
خود پیدا میکنیم
که محفوظ نوع فوق
بشری میباشد.

و
بالأخره
نیروی چهارم
را رادیو
أکتیو
میگویند. واین
چهار نیروی
أصلی در کار أتم
و شناخت فیزیکی
مطرح است. و شاید
نیروهای دیگر
موازی آنها ،
و حتی نیروهای
برتر حاکم بر این
نیروهای اصلی
در هستی، چه
رسد بنیروهای جزئی
شناخته شده و
ناشناخته
دیگر، که منطقا
تمام این نیروهای
متوالی در
تحکٌم بر یکدیگر،
باید از یک نیروی
عظیم تر و عاملی
بالاتر که عرفا
الهی میگویند،
سرچشمه گرفته شده
است. که در
عرفان آن عامل
بالاتر را،
کار مدبٌران
الهی هر روح
فردی و حتی هر
روح مجموعه
نوعی تحت أتمی
و بالاتر
میدانیم. که نام
تجلٌیات شهود
الهی میگوئیم.
زیرا کمالات
نوعی آینده ها
را نمیتوان
بدون طرحهای قبلی
آماده قبول کرد.
و خود را در اختیار
اتفاقات
گذارد. که در
اتفاق غیر
معقول تکامل معنی
ندارد. مراتب الهی
بی نهایت تا الله
أهو، باز بمعنی
مطلق و بی
انتها است. که الله
و أهو یعنی
این الله نیز هنوز
خداوند هو
بیرون از هستی
ها نیست. و یا برای
نوع بشری عرش
رحمان کوه قاف
و حدٌ یقف امکان
تعالی سلوکی و
ارادی بیشتر نمیباشد.
مگر در تولد با
امکانات نوع فوق
بشری بالاتر.

در علم
فیزیک مادی
جدا از( علم
متافیزیک) و سلوک
الهی و عرفان
و روان شناسی،
چه رسد به
آینده شناسی
خودمان، عملا علمای
فیزیک دو راه برای
مطالعه علمی دارند.
یکی بر اساس نظریٌٍات
ذهنی محقٌقین،
که مدام باید
آنها را تجربه
عملی نمود. که اگر
قابل کنترل و
تکرار باشند
واقعیٌت علمی خواهند
داشت. والاٌ همچنان
از اوهام ذهن انسان
و مسؤلیٌت های
الهی برای آینده
روح انسان دارد.
و اینکه انسان
خود را مسؤل افکار
و نظریٌات خود
نداند ،همان کار
حیوانات و
بیماران روانی
شدید در
دیوانگان میباشد.
ذهنیّات ونظریٌات
علمی نشده
بسرعت بفراموشی
ذهن انسان میرود.
ولی آثار منفی
آن در ژنتیک روحی
برای آینده ها
باقی میباشد. و
انسان ها
افکارشان
نشخوار دائم است.
حتی وقتی علمی
ولی ناقص
میباشد. پس بی بنیاد
و بی ثبات
میباشند. راه دوم
برای انجام
تجارب عملی و آزمایشگاهی
است. که باز هم بر
اساس نظریٌات
تجربه نشده محقٌقین
میباشد. و
بازیچه عقده
های روانی
آنان است، اگر
پاکسازی سلوک الهی
را نکرده باشند.
زیرا مراتب الهی
در فلسفه عرفانی
کاملا متفاوت
با تفکر علمی،
تدبیر هر روح و
فکر و تن موجودات
را مینمایند.
چه در موجودات
بدون تکامل ارادی
و عقلانی، که انسان
در اواخر فصول
نوع بشری با عقل
ایدآل جوئی خود،
سلوک الهی و ارادی
دارد. و
همچنان در تدبیر
مدبٌران الهی میباشند.
که بجای انسان
می بینند و
میشنوند. و
دستگاه ذهن و
تن انسان را بحرکت
وادار میکنند.
چه نتیجه وجود
عقده ها باشد،
که مدبٌران انواع
حقیر تر آنها
هستند. و یا بانواع
بالاتر فوق بشری
که در کاملان
ولایتهای
سلوکی صورت
میگیرد .
افکار اولیای الهی
و مدبٌران
داده های الهی
نسبتا حقیقت بیشتر
از واقعیٌت
دارند. ولی همچنان
حقایق بالاتر در
انواع بالاتر
آینده های دورتر
میباشد. که تا خداوند
مطلق الله کشیده
میشود.
محقٌقین فیزیک
أتمی از
نیروهای داخل هسته
از نور و جهش شعاع
تغییرات در
محتویات هسته أتم
را رد یابی میکنند.
که کار این محقٌین
و پیشرفتهای أتمی
و حتی فضائی آنها،
پول ساز و شهرت
و قدرت ببار میآورد.
ولی روان خود
را بجای پاکسازی
سلوکی با علوم،
که حجاب أعظم است،
آلوده تر و
سیاه تر و ثابت
تر مینمایند. گرچه
برای رشد ذهنی
اطفال تا رسیدن
بعقل حقیقت جوئی
و آینده سازی بهتر
مفید هست.

وسائل
جالب علمی
ووسائل ردیابی
در کار تحقیق
درون هسته أتم
و نیز کاربرد
کامپیوتر
بجای ذهن حساب
گر، در دو
شاخه علمی
میتوان دانست.
یکی ( میکانیک
کوانتوم)
خوانده میشود،
که خاص اشیاء بی
نهایت کوچک
میباشد. و دیگری
(تئوری نسبیٌت
انشتن) است،
که برای سرعتهای
زیاد چون نور کاربرد
دارد. و بالأخره
از جمع دو روش
گفته شده، (
نظریٌه کوانتیک
میدانها) مطرح
میشود. کوانتوم
را برای انرژی
و در حال
جریان نوری آن
میباشد. واگر
بفرض واحد انرژی
را متوقٌف کنیم
که آنرا ببینیم،
با فوتون روبرو
هستیم و نه با
کوانتوم .
ضمنا در کار
مطالعات هسته
أتم از دستگاه
های( شتاب دهنده)
سرعت میباشد.
که نام(
سیکلوترون)
دارد که کاملترین
آن را
سنکروترون میگویند.
که در یک تونل
زیر زمینی
دراز و ژنراتور
تولید نیرو
میباشد، که پروتون
هسته را بسرعت
نور برسانند،
که آنگاه در
برخورد با أتم
های دیگر،
سلسله انفجار
بمب أتمی را
بوجود میآ
ورد.

شناخت
درون ذرٌات هم
خطر
انفجارهای أتمی
و اشعٌه های
مرگبار برای انسانها
و هستی را
دارد .و هم کاربرد
طبٌی که شفای انسان
بیمار یعنی، ادامه
لذٌت زندگی وعدم
سلوک الهی که هدف
خداوند
میباشد. و بدون
پاکسازی روان
در تخلیه و
تحلیه مزید
آلودگی روان و
شایستگی کارماهای
عمیق تر پس از مرگ
در نسخ و مسخ
های حیوانی و بدتر
میباشد. پس علم
(ذرٌات تحت
أتمی) تنها مفید
اثبات منشأ الهی
در آفرینش، و یافتن
و تسریع در تکامل
ارادی و سلوکی
در تن و ذهن و روان،
بخصوص روان در
مراحل فصول نهائی
نوع بشری،
برای امکان
اصلاح سریع تر
روان، و کسب هم
سوئی با هد ف الهی
در علٌت
آفرینش ما انسانها،
و کلٌ هستی
میباشد. و
الاٌ انسان
غیر سالک
لذٌتهای علمی
و صفات
فورموله شده
را دارند. که حقارت
مقام الهی و
نوعی روحی
بخود، و ستم بدیگران
و آینده خود انسان
پس از مرگ است . جنگ
انسانها که نقطه
ضعف انسان بشری
است. که در نوع
فوق بشری قابل
قبول نیست. و
توحٌش بشری بوده
و مورد مبارزه
خواهند بود. مانند
بشر که
حیوانات درنده
را زندانی باغ
وحش میکند. پس
علم فیزیک
أتمی تا کنون
جنگ بین انسانها
را بهر بهانه
ای حتی انسانی
و دینی نا
درست را بیشتر
کرده، و اسلحه
مرگ بار فیزیکی
وشیمیائی و أتمی،
گوئی تمدٌن أهریمنی
را بوجود
آورده است.

در فیزیک أتمی
بمسأله تبدیل
و تغییر ماهوی
ماده میرسیم،
که ضمن تکامل ماده
است . و یا بعکس
در انفجار
ذاتی ماده میباشد.
که بصورت
فورمولهای علمی
صورت میگیرد.
ولی در تکامل
مادی تن و ذهن و
روان انسان درسلوک
الهی هست. ولی در
هر حال
تغییرات با یک
عامل و نیروی
اجرائی
میتواند صورت گیرد
. که دانشمندان
فیزیک و یا اولیای
الهی نیروی اجرائی
را از خداوند دارند.
ولی مهم از نظر
منطق و اخلاق و
هدف خداوند،
داشتن تکامل روان
یا ماده روان
و روح در پاکسازی
روان نوع بشری
آلوده بعقده
ها میباشد. و انسان
سالک عامل و صادق
و پیگیر و با ایمان
بکار سلوک خود،
شخصا عامل اراده
واجرا و همٌت
وفداکاری میباشد.
که با هدایت پیر
و امدادات روحی
الهی بمراتب آینده
های نیامنده در
شهودهای سمبولیک
میرسد. تا مقام
نوعی یک روان
بشری تبدیل
بروحی الهی
نوع فوق بشری
شود. زیرا در تولد
نوع فوق بشری
نطفه
موجودیٌت
انسان فوق بشری،
جهانی تفاوت ذاتی
و ماهوی با ماهیٌت
نوع بشری
دارد. که از
هزاران برابر عقل
و هزاران برابر
کرامات بالفعل
و بالقوٌه
روحی و صفات حیاتی
میگوئیم. چه در
تن و ذهن وروان
و( بُعد چهارم )
روح الهی داشتن،
که بهیچ زبانی
بشری نمیتوان
از توصیف موجودیٌت
چهار بُعدی،
چه رسد بابعاد
بیشتر الهی
بالاتر بیانی نمود.
ولی دانندگان زبان
عرفانی نوع بشری
و داشتن مراتب
شهودی وعلقل
های الهی و
لدنٌی
مربوطه،
میتواند کمی تأمٌلات
عقلی ومعرفتی نمایند.
و الاٌ کسانی که
نخواهند یا نتوانند
کسب احوال الهی
نمایند،
اکنون در حیوانیٌت
نوع بشری خواهند
بود، که پس از مرگ
بصورتهای نوعی
حیوانی و حتی گیاهی
وجمادی امکان نسخ
و مسخ و فسخ و
رسخ و وسخ دارند.
که اسب و الاغ و
میمون بهترین شانس
آنان خواهد بود.
که دوباره وحتی
صد باره از
نردبان انواع بنوع
بشری وهمین وظیفه
الهی شهود نور
قائم ربٌ النوع
بشری باید برسند.
که صدها هزار و
میلیونها سال
زندگی های پر عذاب
بنام جهنٌم و آتش
خواهند داشت.
و تا چقدر اکنون
در زندگی بشری،
علاوه بر عدم سلوک
الهی فساد
روانی و
اخلاقی و عقلی
داشته باشند. در
پول پرستی و سرمستی
و آخوند پرستی
مذاهب قشری و یا
سیاست بازان و
خود بزرگ
پنداران و ستمگران
بیکدیگر .
انستانهائی که
قهقرای روحی و
حتی عقلی و احوال
حقیر را از هم
اکنون دارند.
که بفرض
بخواهند پاکسازی
روان در سلوک الهی
را بنمایند. نخواهند
توانست ویا ادامه
سلوک نخواهند
داد. در علم فیزیک
أتمی کار
تفکیک ذرٌات
بنیادی درون هسته
در امریکا
بکشف ذرٌه انقلابی
در هسته أتم شد،
که نام( مزون)
دارد. که ۲۰۰
جرم الکترون
مدارهای هسته
میباشد . ودر مطالعات
اشعٌه کیهانی
نیز بدو گونه
متفاوت مزون
رسیدند. یکی
را (مومیزون
یا موئون) و دیگری
را (پی مزون یا
پیون)
میگویند. که عامل
مهمی در ترکیب
مشترک
پروتونها و
نیوترونها
میباشد. گوئی بدون
پیون آنگاه
نیوترون ها تبدیل
به پروتون
میشوند. که ما انتقال
بین دو جهان ملکوتی
روحی وناسوتی
مادی در برزخ
می گوئیم .

خلاصه از
ذرٌات بنیادی
هسته أتم،
پروتون را سه قسمت
میتوان دانست.
گروه ذرٌات با
بار الکتریکی
مثبت، وگروه ذرٌات
با بار منفی،
و گروه سوم
ذرٌات بدون
بار الکتریکی.
که میتوان آنها
را خنثی گفت. این
گروه های ریز
را بدین ترتیب
میآوریم. گروه
بار الکتریکی
مثبت داخل
هسته پروتون
که عبارتند از
۱ - پوزیترون و۲
- میوترون و ۳ –
پیوترون ۴ – و
کد ترکیب داخلی
k -
۵ – پروتون و ۶ –
زیگما مبثت با
علامت + و نیز
زیگما با علامت
منفی _ و ۷ – کد xi +.
اما ذرٌات ریز
بار منفی هسته
ای پروتون که عبارتند
از ۱- الکترون
و ۲ – میوزون منفی
۳ – پی مزون
منفی ۴- کد k
منفی و ۵- ضدٌ پروتون
و ۶ –زیگما
منفی و ضدٌ
زیگما منفی ۷- x1
منفی و
بالأخره
اومگا منفی . اما
ذرٌات خنثی
درون هسته
پروتون
عبارتند از ۱-
فوتون و ۲
–نوتروینو و
ضدٌ نوتورینو
۳ – پی مزون
خنثی و ۴ -
مونوترینو و
ضدٌ
مونوترینو و
۵- کد k و
ضدٌ k ۶- نوترون و
ضدٌ نوترون ۷-
زیگما وضدٌ زیگما
.

نوترینو
ذرٌه ای است تحت
أتمی خنثی و با
جرم بسیار کم
که هنگام خروج
الکترونی از هسته
أتم این
نوترینو نیز خارج
میگردد. همین نوترینو
کوچک نیز معلوم
شد، که تغییر شکل
یافته نوترون
به پرئتون
است. و
تشعشعات
الکترون
همراه نوترینو
میباشد. نوتیرنو
مانند فوتون
نور با جرمی
نزدیک بصفر
مانند فوتون
بار الکتریکی
ندارد. و اگر جرمی
سنگین میداشت
از موج نور سقوط
میکرد. و همان
اشعٌه بتا میباشد.
در بحث
نوترینو أصل بقاء
انرژی مطرح گردید.
چون مقدار
انرژی
الکترونها
کمتر از کلٌ
است. زیرا
انرژی در واقع
خود موجودی از
ذرٌات زیر تحت
أتمی و حتی
تحت أیثری
میباشد. که انرژی
مارا کاملا
خارج از جریان
ناسوت مادی
میبرد. و خود
سنگین ترین
ماده و ماهیٌت
جهان ملکوت است.
که از مراتب
الهی میگوئیم.
ولی هم اکنون
موجود است ودیده
نمیشود. مگر بصورت
نور. و ماده نوترینو
گوئی انرژی و فراوان
اجزی ریز تر داخلی
آن، همه باهم
جریان موج نور
را تشکیل
میدهند. گوئی
از جهان ملکوت
بجهان ناسوت
ما رسیده، که معمولا
در هسته أتمها
ذخیره میشود.
که( انقلاب
داخلی هسته
أتم) را بعدا بسازد.
وجود نیروهای
ذرٌات متضاد،
و دارای اجزای
در ترکیب داخلی
خود، برای علمای
فیزیک روشن نیست.
که گوئی باهم
وحدت هسته أتم
را ثابت و قوام
میسازد. در حالیکه
این تصوٌر علمی
هست، که اجزای
أتم و نوترون
ها و پروتون
ها با مدارهای
الکترونی
جریان سیٌاله
ای تشکیل میدهد.
چون قطره آب
که ذرٌات آن
بروی هم میغلطند،
ولی شکل قطره و
أتم تغییر نمیکند.
مگر با انرژی قوی
خارجی و یا نیروی
مغناطیسی قوی،
که منجر بتجزیه
هسته أتم میشود.
و یا أتم
سنگین تر که تبدیل
بهسته أتم سبک
تر میشود. در
حالیکه
تغییری در
هسته أتم خروج
ذرٌات تازه ای
ملاحظه میشود،
که شناخت
مشکلی دارند. که
در دو گروه
عمده تقسیم میشوند.
یکی گروه(
هادرُن )که حسٌاسیٌت
دارند و بهر
نیروی قوی
باهم نشان
میدهد. و دیگر گروه
(لیپتون) ها که نسبت
بهیچ نیروی خارجی
حسٌاسیٌت
نشان نمیدهند.
که آنها را
بصورت
خانواده های
با افراد جزئی
فراوان هستند.
که ما از
ذرٌات( تحت أیثیری)
رقیق تر از ذرٍات
( تحت أتمی)
میباشند. و از جمله
ماهیٌت های
عالم ملکوتی و
الهی است. از گروه
لپتون ها که
حسٌاس
بنیروهای خارجی
نیستند، شش
گونه مختلف ذرٌات
لیپتون، و شش
گونه ذرٌات
ضدٌ لیپتون یا
آنتی لپتون
میباشند. این گروه
ذرٌات
لیپتونی در دو
گروه سه تائی
تقسیم میشوند.
نخستین گروه
شامل الکترون و
ضدٌ ذرٌه بنام
پوزیترون. و سوم
نوترینو شعاع
بتا و خنثی.
گروه سه تائی
دوم از لبپتونها
نیر عبارتند از
موتون که شبیه
الکترون است، ولی
با جرم سنگین دویست
برابر جرم الکترون
و دیگر نوترینو
(موتون) چون شبیه
نوترینو است. که
تقریبا بدون جرم
میباشد. که ما
آنرا دلیل
ماده بودن عوالم
ملکوتی موجود نادیده
در کنار ناسوت
میگوئیم. که صفات
ماده أتمی و ناسوتی
مادر را
ندارد. و یا آنقدر
سبک هستند، که
برای انسان در
حکم (شبه عدم)
در وزن میباشد.
و بار الکنریکی
صفر دارد.
زیرا صفات
ملکوتی ناشناخته
ما را دارد.
ولی صفات ماده
ناسوتی را ندارد.
و بالأخره و سوٌمین
ذرٌه ( تاو) است.
که بسیار سنگین
و جرم ۳۶ هزار
برابر جرم الکترون
شبیه بجرم
پروتون دارد. علما
لیپتون ها را دانه
های ساده
مادٌی
میگویند، و چون
نقاط مادی
هستند. اما
گروه هادرن که
خانواده بسیار
بزرگی میباشند.
که پیچیده گی زیادی
دارند. و ماده
ضد ذرٌه در این
گروه است که ضدٌ
ماده، یعنی ضدٌ
ماده ناسوت، و
بمعنی دیگر
(ماده عوالم
الهی) میباشد.
که فراوان در طبقات
ماده ملکوتی
خود را دارند.
که نظرا مارا بسطوح
ماده عوالم
بالاتر الهی
در جبروتهای
بی نهایت
میبرد. این ذرٌات
نقاط مادی چون
لپتونه ها
نیستند، بلکه ساختمان
داخلی خود را دارند.
که دارای اجزای
تشکیل دهنده
داخلی هر واحد
از ذرٌه لپتون
میباشد. که بسیار
رقیق تر از ذرٌات
هسته پروتون
میباشد. که برخی
از آنها عمر دراز
دارند. که ما از
ساختمان(
ژنتیک روحی) هر
موجود
میگوئیم. که از
أزل تا کنون بامروز
رسیده که نطفه
نخستین روح انسان
بالا آمده، و قدرت
حفظ آثار
تکاملات نوعی
و ژنتیکی
موجود را
مینماید. خانواده
لپتون های هادرن
شامل گروه معروف
به (عجیب) و گروه
(افسون) و سوم
ذرٌاتی بنام(
زیبا) که هئوز
کمتر تحقیق آنها
شده است . گوئی
ساختمان تن و مکان
ملکوتی باشد.
که شکل ناسوتی
برای شاهد
آنها در رؤیای
سلوکی و شهودی
دارند و زیبا و
روح پرور
میباشند.

تشخیص این
ذرٌات متفاوت
برای علمای
أتمی بر حسب
مقدار بار الکتریکی
آن است. زیرا
جریان نیروی
الکتریکی
مجموعه ای از ذرٌات
جدید خارج شده
هستند. ولی در جمع
دقیقا مساوی با
بار الکتریکی ذرٌات
اولیه میباشند.
که ( قانون
بقای ماده) را
برای محاسبات فیزیکی
ماده را میرساند.
والاٌ ماده های
ریز مدام بین عوالم
ملکوتی
بعوالم
ناسوتی پائین تر
رفت وآمد ماهوی
دارند. و از نظر
خداوند مطلق
هر واحد موجودات
بقای عددی ومادی
و مقامات تکاملی
خود را دارند.
البته بقای ماده
در کلٌ هستی
های ناسوت و
ملکوت ها وجبروت
ها از منبع
لاهوت الله بوده،
که برای
خداوند هر گونه
محدودیٌتی
نباید گفت. پس
اکنون کم و
زیاد شدن ماده
در سطوح عوالم
مختلف هست،
ولی در برد الهی
بقاء ماده
هست. و ماده ناسوتی
از نظر عقل نوع
بشری، زوالش و
هر تغییر آن محسوس
نیست. ولی در
کنترل عوالم الهی
بالاتر و جهان
ملکوتی وجبروتی
تا لاهوتی الله
أهورمزدا هست.
بار الکتریکی یک
معیار بشری برای
شناخت و بررسی
انرژی یک جریان
میباشد. که ما را
از جریان أتمی
بجریان مواد هسته
پروتون،
بجریانات دقیق
تر ذرٌات
لیپتونی
هادرن میبرد.
و این چنین
تعریف هادرن
ها را کرده
اند. که از ذرٌات
بنیادی رقیق
تر و نا
شناخته تر و الهی
تر و نزدیک تر
بماهیٌت( شبنم
روح) ألهی یک
موجود میبرد.
که این تفسیر
کاملا جریان
تکامل روح انسان
در سلوک الهی
و مراتب تجلٌیات
شهودی در سلوک
تطبیق میکند.
هفت سطح تجلٌی
الهی تا عرش رحمان
را ماهیٌت
روحی خودشان الهی
شده است که
بجانان الهی
میرسند.

بعدها
پروتون را مرکٌب
از ذرٌات که
کوچکتر
هستند، که نام(
کوارک) بآن
داده اند. که ابتدا
کوارکها را
فرضی میگفتند،
که واقعیٌت
بعدی پیدا کرد.
و شش کوارک
شناخته شده و تسمیه
های جالب دارند.
بالا و پائین
و عجیب و افسون
و قعر یا ته، و
یر که با
رنگهای امواج
نور بسیار کوتاه
شناخته میشوند.
که ما از عوالم
هاهوت و لاهوت
و بی نهایت جبروت
ها و پنج طبقه
ملکوت در شهودهای
مقدماتی
ولایت ششم
مصطفوی و
بالأخره ناسوت
بشری و ماسوت
سنگین حفره
سیاه کهکشان
میگوئیم. و بطور
کلٌی یک پروتون
با یک نوترون
هر یک سه
کوارک هستند و
در یک نظر فلسفی
ذرٌات بنیادی
آخرین را در ۱۲
گونه ذرٌات
بنیادین
میشناسند. شش
نوع لیپنون و شش
کوارک ها که ذرٌات
ضد ماده در این
طبقه بندی نیامده.
مانند عروسک های
روسی که درون هم
هستند، که متداخل
هم میگوئیم. و بصورت
ذرٌات ریز تر از
ذرٌات خارجی
قبلی میباشند.
ولی منطقی است
که فرض کنیم همچنان
عروسک های
کوچک تر درون کوچکترین
عروسک بوده باشد.
که ما از( شبنم
روح فردی
أزلی) هر موجود
میگوئیم .
شبیه تصوٌر نا
درست قدما که اطفال
در رحم مادر را
محتوی نطفه اولاد
و نوادگان و
اولاد نوادگان
میدانستند که متداخل
هم هستند. ونه در
کنار هم در یک سطح.
مانند نطفه تخم
مرغ ها در تخمدان
مرغ در کنار هم
که بترتیب رشد
مییابند. و
بصورت تخم مرغ
متولد از رحم مرغ
میشوند. بتعبیر
دیگر گوئی در
أزل تعداد
شبنم های فردی
همگی معیٌن بوده،
چون از دریای روح
الأرواح بهستی
بیرون آمدند .
که برخی از
آنها در تکامل
نوعی تحت جمادی
خود جلوتر
رسیدند. که پس از
انواع گیاهی وحیوانی
بانسان اشرف مخلوقات
رسیدند.
ودیگران و شاید
در کارماها تکرار
گذشته ها در آینده
ها، همچنان در
حال بالا آمدن
مقام نوعی خود
هستند. که آنها
را گیاه و حیوان
می بینیم. که زمانی
در نوع بشری خواهند
بود. از طرف دیگر
چون در خداوند
هیچ گونه محدودیٌتی
نمیباشد، پس همچنان
صدور تازه بتازه
شبنم های روحی
از جهان روح الأرواح
الله صادر میگردند.
زمان ها ومکان
ها و شرایط
وجودی و احوال
و عوالم الهی
و اجزای هر
کلٌی، که کلٌ نیز
خود جزء کلٌ بالاتر
است، همگی در
وحدت وجود الله
ویا وحدت وجود
هستی ها در لله
قرار دارند.
که مثال آخرین
پوسته پیاز که
تمام طبقات پائین
تر را در درون خود
دارد. اینک
آنچه از ضدٌ ماده
مطرح کردیم،
بتعبیر عرفانی
ماده عوالم الهی
و ملکوتی وجبرتی
ها را، که هیچ گونه
صفات ماده ناسوتی
محسوس ما را ندارند،
ضدٌ ماده
میتوان دانست
. که علمای فیزیک
میگویند.
والاٌ ضدٌ ماده
بعنوان ضدٌ موجود
یا عدمی نمیتواند
معنی درستی داشته
باشد. که ضدٌ ماده
موجود هست، ولی
ناسوتی
نمیباشد .و
ماده عوالم ملکوتی
تأثیرات نامفهوم
در تمام موجودات
و خود ما
دارند. که
مراتب الهی و تربیت
کننده أبدی طبقات
پائین تر نوعی
را بعهده دارند
که در سلوک الهی
مطرح مینمائیم.

ابتدا
فرضیٌه کوانتیک
که در عین حال
نسبیٌتی هم میباشند،
که قانون نسبیٌت
أنشتن وارد محاسبات
تازه شناخت
جهان درونی أتم
گردید. در معادله
انشتن از ذرٌاتی
سخن میرفت، که
مخالف و ضدٌ الکترون
هستند. و
عنوان ضدٌ ماده
یک تعبیر أدبی
است . مگر اینکه
ما آنرا ماده عوالم
ملکوتی و الهی
تر بحساب بیاوریم.
که نقش مؤثٌری
در ماده های زیر
دست خود تا أتم
و انواع
اورگانیک تا نوع
بشری دارند. و ضدٌ
ذرٌه فیزیک را
میتوان( قرین الکترون)
دانست. که در خروج
الکترون ها از
داخل هسته پس از
انقلاب و انفجار
داخل اتمی
هستند. گوئی ضدٌ
ماده بشکل
(سایه الکترون)
میباشد. که تأثیرات
مادی را برای ما
ندارند. که در فیزیک
أتمی خنثی
گفته میشود. که
جریان برق مثبت
یا منفی ندارد.
در دستگاه
(اطاق ویلسون)
شرایط
(یونیزاسیون)
دست میدهد. که اجسام
ریز با تشعشعاتی
شناخته
میشوند. ولی وقتی
که اطاق ویلسون
بدون وارد کردن
شرایط خارجی بود،
که یونیزاسیون
نباید وجود داشته
باشد ، باز جریان
یونیزه کوچکی
در اطاق
ویلسون دیده میشود.
که ابتدا آنرا
نتیجه تآثیر
رادیو اکتیو
کره زمین تصوٌر
میکردند. پس اطاق
ویلسون را از پوشش
های سربی
احاطه نمودند.
ولی باز در
فضا اطاق ولسون
را دارای این تشعشعات
اضافی دیده شد.
که آنرا نتیجه
تشعشعات و (
رادیو اَیشن) کیهانی
دانستند. و در یک
عکس برداری از
أشعٌه کیهانی
باز أثر وجود
یک ذرٌه ای ریز
تر را دیدند،
که شبیه الکترون
میباشد. ولی با
انحراف و مسیر
مخالف
الکترون که آنرا(
پوزیترون
)میگویند. که با
عمری کوتاه
است چون با الکترونی
برخورد میکند،
یکدیگر را نیست
و خنثی
میکنند. البته
فرض نیست و
عدم رفتن منطقی
نیست. که معدوم
موجود
نمیشود، وموجود
نیز معدوم نمیگردد
. بلکه تغییر
ماهوی ونوعی
در عوالم وجودی
پیدا میکنند . و
داستان تبدیل
جرم به أنرژی
که أنشتن مطرح
نمود، و فرمول
معروف انرژی
در رابطه جرم و
مجذور سرعت
است. و در این
جریان جرم یک الکترون
با یک پوزیترون
و سرعت نور ۳۰۰
هزار کیلومتر در
ثانیه، پس در یک
الکترون یک میلیون
ولت انرژی
الکتریکی
وجود دارد، که
بشکل اشعه
گاما پرتو
ظاهر میشود.
که باز اشعٌه
گاما در اطاق
معروف به
(حباب میدان مغناطیسی)
قوی و عبور ار هیدروژن
مایع، باز به
أصل قبلی
الکترون و پوزیترون
تبدیل میگردد.
و تغیر وتبدیل
جرم میباشد. و
کشف پوزیترون ضدٌ
ماده را مشخٌص
کرد، که آنرا
قرینه
الکترون
گفتند.گوئی
روحی برای تن
مادی هر موجود
قریب میباشد.
ولی حضوری و حتی
مهمتر که مقصد
نهائی تکامل تن
نوعی در موجودات
تغییراتی ملکوتی
در این جهان
ناسوتی
میباشد. که در سلوک
الهی این امکان
تعالی روان بشری
و تبدیل بروحی
الهی شاهد قائم
روح القدس را پیدا
میکند. پس حقیقت
در وجود ضدٌ ماده
و روح ،حکومت الهی
و آینده ها
میباشد. وماده
أتمی و تن موجودات
أمری وهمی ذهن
انسان با عقل وتصوٌر
است. که بصورت
موقٌت شکل میگیرد
. و قوام حفظ تن
با روح که همان
ضدٌ ماده یا قرین
ماده أتمی
خواهد بود. که صحبت
از عوامل
مدبٌر الهی و موجودات
نیامده کامل بوجود
ناسوتی میباشد.
ومنتظر تولد ناسوتی
و مادی خود هستند.
و تدبیر الهی را
نیروهای
نفوذی بنام ضدٌ
ماده در ماده
ناسوتی أتمی حکومت
میکنند. ولی بشر
ضدٌ ماده را نمی
بیند چون خودش
ماده أتمی است.
ولی در تجرید
نفس در سلوک و
ترک احوال
ناسوتی ونوع بشری
که مرگ قبل از مرگ
میگوئیم،
گوئی آنگاه ژنتیک
روحی انسان که
بیرون تن مادی
است، میتواند
مراتب مدبٌر خود
را ببیند. که همان
مراتب شهودی و
الهی است، که الهییٌون
دیده اند و این
نویسنده نیز از
محل دیدنی های
خود میگوید، ونه
نقل کلام دیگران.
که کارساز پاکسازی
روان حیوانی نوع
بشری ما نمیباشد.
مراتب شهودی را
اگر همان ضدٌ ماده
بدانیم ولی هر
شهودی از روح الهی
شاهدان باز یک
روح بالاتر و
ضدٌ ماده
بالاتر و رقیق
تر حاکم بر
آنها میباشد. توصیف
علمای امریکائی
از ذرٌات
(کوارک) بصورت بالا
و پائین و
شگفت و افسون
و قَعر تَه و
سر، بیاناتی
نشان دهنده احساس
آنان از عوالم
شهودی
هفتگانه است
که در محتویات
داخلی أتم
دیده اند. و ما در
نوشته های خود
از عوالم
بسیار رقیق تر،
چون ا نرژی و ضدٌ
ماده که بسیار
زیاد تا (ماده شبه
عدم) خداوند الله
در لاهوت را مراتب
تحت أثیری
میگوئیم. و ترکیبات
داخل پروتون را
مراتب درشت تر
تحت أتمی چون پروموتون
میگوئیم. و یا گاهی
از مراتب تحت
جمادی و جمادی
میگوئیم. که از
أتم ببعد ما با
جهان مادی
جمادی سر و
کار داریم. و نیروها
یا مراتب بنیادی
ریزتر را،
جهان تحت أپیری
میگوئیم. که
بی وزن وبدون بار
الکتریکی و از
ماهیٌت و مواد
جهان ملکوتی
میگوئیم. که آغاز
از ماهیٌت ذرٌات
انرژی شروع میشود.
و اشعٌه های
رادیو اکنیو
رسیده از فضا را
میتوانیم از
داده های نوری
و شهودی و یا عقلی
الهامی،
رسیده از عوالم
ملکوتی و
جبروتی برای شایستگان
شاهد آئها
بدانیم. زیرا حقایق
بی سابقه باولیای
الهی میرسد.
مانند افکار
هدایت کننده مخترعین
و آهنگ سازان
و شاعران که بدون
سابقه امور
معقول ارائه میدهند.
و الهامات
لدنٌی اولیای الهی
رسیده های ضدٌ
ماده میتواند
خوانده شوند.
که حقیقت معرفت
عرفانی عرفا
را تشکیل میدهد.
که از نوع اوهام
وموقٌت در واقعیٌت
نیستند. که ثبت
تاریخ و آینده
ها میشوند.

در علم
فیزیک نوین
مطالعات
اجزای داخل
أتم هر یک
مبحث علمی
مستقل میباشد.
چون قصد
کاربرد و
استفاده
اقتصادی وپول
سازی از دانستنی
های مقدٌس
الهی و درون أتم،
و از انرژی
های نادیده آیمده
ها را دارند. و
فرشتگان را میخواهند
بگاری حقیر خود
ببندند و استثمار
نمایند. در مبحث
انرژی صحبت از
اصول( ترمو
دینامیک) است.
که اصل ( اول یا صفر)
را درجه حرارت
یک جسم
میگویند. فراموش
نکنیم، که در
هر جسمی مکان وجودی
خاص دارد. و رنگهای
اختصاصی
درتجزیه نور آنها
، و بخصوص دارای
( فرکانس وجودی)
شناسنامه خاص
خود را دارد .
که جسم دیگری آن
فرکانس را ندارد.
و ضمنا حرارت
هم از هر جسمی جدا
نیست. که بقول علمای
فیزیک اصل موجود
همان( انرژی
کامن و سنتیک)
و أتمی آن جسم است.
اصل دوم
ترمودینامیک
را (عدم تقارن بنیادی)
طبیعت میدانند.
که مدام هر چیز
سرد وگرم میشود.
مانند اینکه کوچکتر
یا بزرگتر میشود.
وما از ( ژنتیک روحی)
انسان یا ( جان بشری)
او، از امکان تکامل
نوعی و الهی شدن
در مقام روحی،
و یا قهقرائی شدن
در نسخ ومسخ حیوانی
و بدتر میگوئیم.
که هیچ حالتی نمیتواند
یکسان باقی
باشد. اگر بهتر
نشود پس در
حال بدتر شدن میباشد.
و بطور کلٌی جوینده
نفع اقتصادی و
ثروت سازی،
اصطلاح انرژی را
بجای خدا و طبیعت
میگویند. و انرژی
فشرده را خالق
اولیٌه می
داند. پس میخواهد
این انرژی را بکار
گیرند. مانند ما
که از الاغی برای
کشیدن گاری پر
کثافت خود استفاده
نمایند، که پولی
تازه ساخته باشند.
ولی این کار و سعی
وتلاش انسان است
که انرژی های
مختلف را تغییر
مکان یا تغییر
احوال میدهد.
که کار او میباشد.
اگر نیرو را
اساس اصلی
ناسوت مادی چون
انرژی گفتند،
ما میتوانیم انرژی
را (مادون انرژی)
بی وزن و خواص
را ماهیٌت
جهان ملکوتی و
روحی و
مدبٌران الهی
بگوئیم. که
نزدیک تر بحقیقت
الهی باشد.
ونه اینکه
انرژی را خدا
بدانیم . زیرا انرژی
خودش بالاتر
نا شناخته
دارد. و مراتب الهی
نیز و أرباب بالاتر
از خود را
دارند. رقیق
تر و اصلی تر و
خالق و مؤثٌر،
بقول عارفی بسالک
خود ، اگر مرا خدا
هم بدانی، پس برای
من نیز خدائی قائل
باش . که علت العلل
ومنبع مطلق است.
و حتی ربٌ قائم
روح القدس،
ربٌ عظیم و إسم
أعظم برای نوع
بشری خدائی دارد.
که ربٌ أعلای نادیده
ما رحمان میباشد.
که او نیر خدای
بالاتر دارد.
که مهدی موعود
بعرش ربٌ برتر
از رحمان میرسد
. و مقامی الهی برای
او، بما ارمغان
مینماید که اسم
او متناسب صفت
اصلی آن مقام الهی
میباشد. که رحمان
رحمت میدهد و قائم
روح الهی
بشاهد خود
قوام بشری
میدهد.

مباحث
دیگری در
موضوع انرژی
هست.د مانند
أصل (عدم
تقارن و یا آنتروپی)
یا اصل (ضایع ونیست
شدن انرژی) و حتی
هر موجودی که در
فیزیک، جدا از
طرح آن، در عرفان
میباشد. که انتقال
موجودی از ناسوت
بجهان ملکوتی ظاهرا
نیست شدن چشم تن
وذهن و چشم عقل
انسان بشری است
. که ملیاردها سال
عقب ماندگی رشد
عقلهای الهی را
دارد. که در انواع
فوق بشری برای
بدست آوردن، اگر
اکنون عقل ایدآل
جوی کمال نوع بشری
در شهود نور قائم
را داشته باشند.
که در سلوک با ولایتها
ششکانه در شش
تولد
پیامبرگونه
در جهان پیدا میکند.
سرد و سرما ،
باز خود همان گرما
است. ولی ضعیف است.
زیرا ناسوت
دنیای مادی
وتمام هستی موجودات
مادی از تراکم
انرژی میباشد.
پس ماهیٌتی حرارتی
دارد. وواقعا بودن
در صورت نوعی یعنی
در جهنٌم بودن
است. یا همان
جهانوم
یونانی وگوهانوم
تورات و جهنٌم
فارسی و جحیم قریش.
ولذا محمد در آثار
خود همیشه از
نار یا آتش عکس
نور یا مراتب خنک
و دلپذیر تجلٌیات
الهی میگفت. و عملا
زندگی تمام انواع
زنده، درگیری بی
پایان با
حرارت و عذاب و
سختی نیازمند تلاش
حرارت ساز میباشد.
که انتقال انرژی
از حالی بحال دیگر
میباشد. و در این
میانه ( کاری و نتیجه
کاری) که وجود نداشت
پیدا میشود.
که آفرینشی تکاملی
است. و بالعکس بودن
قهقرا سازی پس
از مرگ برای نسخ
ومسخ کارمائی بجهان
میباشد.

داستان(
یون) که پیدایش
أتم از ترکیبات
داخلی آن ، و
برای ثبات و
قیمومیٌت یافتن
ار مرحله یون
آغاز میگردد ،
گوئی ترکیبات لازم
پیدایش أتم در
فضا پراکنده هستند.
که روح أتم
نیازهای خود
را از ترکیبات
پراکنده در
فضا جمع آوری میکنند.
مانند کار ژن
ها در
کروموسوم های سلولهای
زنده وقتی میخواهند
تولید مثل کنند،
که کروموسوم نیاز
مادی خود را از
محیط اطراف در
سلٌول میگیرند.
وپس از تکمیل
ژنهای
کروموسوم ، ژن
های تازه پیدا
و مستقل میگردد.
که تصوٌری علمی
است. ونه از مکانیزم
عوامل آفریننده
الهی از یک ژن
و هر موجودی زنده
انرژی
پتانسیل و سینتیک
نیز از مباحث انرژی
میباشد. انرژی
پتانسیل را در
ارتفاع یافتن جسم
از مکان قبلی خود
میباشد. که از مرکز
زمین دورتر
میشود، و طاقت
های انسان و اشیاء
انرژی کامل و
مکنون در ذات و
درون أتم ها
میباشد. و
تنها در تدبیر
الهی است. و
أصل اتفاق وتصادف
بدون هدف خالقی
و بشکل معقول،
با داشتن نتایج
مفید و ثابت
در تصادفات بعنوان
بی خدائی نیست.
کوانتوم ها در
اشکال حیاتی
در کنترل و
جمع نمودن و کار
برد های آنها
مبحث مطرح نشده
علم فیزیک است.
که در سلوک الهی
و عرفان سطوحی
متناسب درک عقل
انسان قابل شناخت
میباشد. که آنها
را آثار عقلی
تجلٌیات شهودی
تازه سالکان میدانیم
. مبحث خنثی
شدن و بعدم رفتن
انرژی یا اشیاء
وهم ذهن انسان
است. ولی در جهان
انرژی و تحت أتمی
انتقال ماهوی اجزای
داخلی ذرٌه انرژی
یا کوانتوم از
جهان ناسوت محسوس
ما ، بجهان ملکوت
نامحسوس انسان
میباشد. ولی عقلا
میتوان در کمالات
عقلی الهی اولیای
الهی بنحوی توصیف
این انتقالات
ذاتی و ژنتیکی
و حتی روح نوعی
انسان نمود.
انتقال به بهترب
و بنوع فوق بشری
و یا انتقال و
تغییر بدتر
بانواع حقیر نسخ
ومسخ و فسخ و رسخ
ووسخ. در مطالعات
انرژیک علمای فیزیک
از (مکانیزم
میکروسکوبیک)
میگویند. که برای
امور نا پیدا
بکار می رود.
سرما که خود حرارت
ضعیفی است، تشبیه
بهمان احوال انسانهای
سالک یا غیر سالک
میباشد. و ما در
معرفتهای خود که
از الفاظ و
کلمات وسیله انتقال
مفاهیم بیکدیگر
استفاده میکنیم.
باید متوجٌه این
مسأله مهم بشویم،
که علمای فیزیک
از زبان علم خود
صحبت میکنند. که
هر رشته علمی زبان
خاص خود را دارد.
ولی عرفای الهی
زبان عرفانی نزدیک
تر بحقایق نوع
فوق بشری آینده
صحبت میکنند. که
۵۵ قرن دیگر در
جهان آغاز میگردند.
و انسانهای غیر
عالم و غیر
عارف زبان عامیانه
خود را دارند،
که بسختی بتوان
اندکی از معرفهای
فیزیکی یا معرفت
های عرفانی را
بآنها فهماند،
ومهمتر باور دادن،
و باز مهمتر که
در عمل بکار بستن
ضروری آنها
است. و الاً
دانستن و علم
بی عمل مسؤلیٌت
ساز برای ژنتیک
روحی میباشد.
که تنها سرمایه
حقیقی وجود هر
یک از ما میباشد.

ما نیز در این
مقاله خواستیم
امور الهی وعرفانی
و شهودی که تنها
خواسته خداوند
و طبیعت و
فطرت خودمان است،
بزبان فیزیک
أتمی مطرح نموده
باشیم. که در مقالات
دیگر بزبانهای
دیگری گفته
ایم. در آغاز گفتیم
که انسان برای
تکمیل شناخت خودش
و طبیعت و
خداوند از وضع
گذشته و حال
باید آگاه شود.
که شاید بوضع آینده
بهتر وبی خطری
از هم اکنون آشنا
گردد. که مهمترین
مسأله در
معرفتهای انسانی
است. و ما تجربه
شخصی خود را با
کمک دانستنی
های عرفانی گذشتگان
و انبیا و
اولبا
استفاده کرده ومیکنیم.
تا شاید خواننده
گرامی پر صبر وحوصله
این مقاله، و
نوشته های عرفانی
برای جلوگیری
از کارماهای نسخ
ومسخ حیوانی وگیاهی،
که حتما بدنبال
داریم،
بتوانیم بجهان
های فرشته
گونه بهشتی وتولد
نوع فوق بشری بجهان
در کره زمین یا
کرات دیگر که با
هزاران برابر
عقل نوع بشری
خواهد بود. که میخواهند
با موجودیٌت چهار
بعدی کهکشان راه
شیری را سریعتر
از نور طی نماید.
و این آینده بهتر
تنها در سلوک الهی
و هفت سال
ورزش و ریاضت عقلی
وروانی وسلوکی
بمراتب شهودی،
و مدرک پذیرش
های الهی در
شهودهای هفتگانه
میتوان رسید.
و الاٌ انفجار
درون إتم ، عینا
در درون ژنتیک
روحی ما دست میدهد.
که بصورت اتلاف
واسراف انرژیها،
یا همان کرامات
بالفعل وبالقوه
نوعی، امانت الهی
بهر کس
میباشد،
دوچار متلاشی شدن
درد ناک نسخ
ومسخ خواهد بود.
و برای خواننده
گرامی آرزوی توفیق
در روشن بینی الهی
، و نه در روشن
بینی علمی، چه
رسد بروشن بینی
های حزبی و
سیاسی و فنون ثروت
اندوزی و لذٌت
جسمی وجنسی و اوهام
ذهنی دارم . تا خدا
یار أزلی
أبدی، که را خواهد
یا کسی یار الهی
بالاتری را خواستار
باشد.

M201

ﻃﺮﻳﻘﺖ
های عرفانی

ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺎﻡ ﺍﺳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺵ،ﻭﻣﺘﺪلوژی
ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﻭ ﺩﺭ
ﻟﻐﺖ ﺭﺍﻩ ﺍﺳت
ﺪﺭ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻣﻦ،ﺗﺎﺭﻙ
ﺷﺪﻥ ﻭﺗﺮﻙ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ،ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﮐﻠﻤﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺵ
ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺧﺎﺻﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺫﻭﻕ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻣﻌﻠﻢ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺒﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻠﻤﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺻﺮﺍﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ بحقَّ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻠﻰ،ﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ
ﻫﺮﮐس ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺧﺎص
ﻮﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،که ﻔﻘﻂ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎﺑﺮﺍﻯ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻥ
ﻓﺮﺩ ﻭﮔﺮﻭﻩ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﺩﺭ
ﻓﻘﺮ،ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﻨﺪﻳﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺍﻳﻦ
ﻓﻘﺮﺍﺳﺖ.
ﻭﺭﻭﺯﻩ
ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮکیاﻋﺮﺍب
ﺸﮑم ﭙﺮﺳن اﺳﺖ.
ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻭﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻐﺰ
ﻣﺎﺩﻩ ﭘﺮﺳﺖ
ﻣﺘّﮑﻰﺑﻌﻘﻞ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻣﻠّﺘﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﺧﺎﺹ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺍﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻋﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻨﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻯ
ﺭﺍ،ﺑﭙﻴﺮ
ﺧﺎﺹ ﺍﻋﺰﺍﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻫﻢ ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﺎﺹ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
وﺩﺭﺟﻪ ﺷﻔﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺧﻠﻖ ﺍﻟﺴﺎﻋﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ عَدَم
ﺗﻮﮐّﻞ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧُﺪﺭﺗﺎ
ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻫﻤﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺣﻘّﻨﺪ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺁﻧﻬﺎ.ﺍﻣﺎ ﻣﻦ
ﻭ ﺷﻤﺎ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ سوﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﮑﺘﺐ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﻳس ﻭ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﭘﻴﺮ
ﺁﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺭﺍﻩ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﻃﺮﻳﻘت
اﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺑﺘﺪﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻦ،ﺣﺼﻮﻝ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺴﻠﻴم عقلی
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺩﺭ عرﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﺎﺧﻪ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻋﺮﺑﻰ (
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ،)ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﺭﻭﺵ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻴﮑﺎﻳﻚ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ )
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ

ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺣﺴﺎس،ﺩﺭ
ﮐﻠﻴّﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻠﻴّﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺁﻧﻬﺎ،
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ ﻫﺮ
ﺩﺭﻭپس ﺳﺮ
ﺭﺍﻩ ﻣﺎ،ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﺎ ﺷﻮﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺴﻄﺢ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺳﭙس ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ . ﮐﻤﺘﺮ
ﭘﻴﺮﻯ ﺩﺳت اﺯ
ﺳﺮ
ﺷﺎﮔﺮﺩﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻢ ﺑﺘﺤﻠیه
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻰ
ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻃﺒﻌﺎ
ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻮﻕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﺸﻘﻰ
ﻓﻨﺎﭘﺬﻳﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺳﺖ
ﺭﺳﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻋﻠﻢ ۸۲/۲/۲۶

M210

اُمّی

امٌی
یعنی وابسته به
( اُمّ) مادر
بزبان عربی
است، که ضمنا
بانسان بیسواد
چون زاده شده از
رحم مادر
اُمّی گفته
میشود، که تعلیم
خواندن و
نوشتن نگرفته
باشد. و محمد
امٌی عنوان
پیامبر بمعنی
بیسواد که اخوندهای
قشری میگویند
نمی باشد . که حتی
بکاتبان گفته
های خویش
دستور بهتر نوشتن
میداد، اگر
هرکسی
بخواهد،
میتواند در دوره
زندگی با سواد
شود . در
حالیکه عنوان
امٌی در مورد محمد،
از ریشه ( اوم
هندی و هوم زردشتی)
یا همان سلوک الهی
لفظ رایج فرهنگ
عرفانی هندی و
زردشتی
میباشد. و قوم قریش
زردشتی مهاجر از
ایران به یمن
و سپس به مکٌه بودند.
که زمانی دور
یک کاملی الهی
زردشتی با
دیگر معتقدان سالک
خود، کعبه را
کنار آب زمزم
ساختند. و هر
کامل الهی پیامبر
ولایت الهی خود
شده و تا زنده است
برای چند سالک
خود پیامبری میکند.
سالکان ولایت زردشت
و شاخه های
فراوان یهودی و
ایلی الهی یا علیٌ
اللهی و دروزی
و ایزدی های معروف
بیزیدی، چون
بکمال نهائی ولایت
چهارم خود و
شهود چهارم نور(
ایلی مرتضوی)
که در تسمیه
محمدی علیّ
شد، و نیز شهود
پنجم عرش ربٌ مصطفوی
الوهیٌت
برتری یافته
،و مانند پیر الهی
خود برای تعلیم
سالکان احتمالی
خویش، دارای استقلال
عمل و تفویض و
اختیار دار
الهی، و تنها برای
چند سالک خود
میگردد. و
برای اصلاح
روان خاص هر
سالک هرگونه صلاح
بداند،
دستورات عبادی
و دینی و حتی در
امور زندگی
آنان میدهد،
ولو دستوری بعکس
پیامبر اولی العزم
خود مانند محمد
گفته باشد. محمد
نیز از معدود
انسانهای سالک
با یک ولیٌ
کامل الهی
زردشتی قُرّه
گیران قریش
بود، که او را
محمد أمین اوم
کننده میخواندند.
و چون به
پیامبری و بازگشت
بخلق، که تولد
دوم الهی پس از
مرگ قبل از
مرگ رسید،
عنوان امٌی
نیز پیدا کرد.
در حالیکه زنان
کامل شده ( امٌ المؤمنین)
خوانده میشدند.
مفهوم بیسوادی
امٌی برای محمد،
حتی اگر واقعا
هم بیسواد بوده
باشد ندانسته اهانتی
از قشری های
مسلمان
میباشد. و
دائی خدیجه که
در آخر عمر نابینا
، و پیر زردشتی
برای محمد
سالک زردشتی بود.
و خدیجه همسر بعدی
محمد، خود نیز
سالک با دائی خویش
بود. خدیجه کاروان
تجاری به
(تدمر) شرق مدیترانه
داشت، که
کالای هند و
چین را با شتر
به آنجا
میبردند. و
محمد نیز یک بار
شتربانی آن
کاروان ها
کرده بود. و
محمد مشهور به
(محمد أمین) را
به نادرست بخاطر
نصب سنگ سیاه کعبه
که زمین افتاده
بود، و رهبران
و آخوندهای قشری
زردشتی قریش،
برسر افتخار نصب
سنگ باهم دعوا
داشتند، محمد
جوان سنگ را
بر پارچه ای گذارد،
و سران قریش
با هم سنک را
بپای کعبه بردند،
که باز محمد
آنرا نصب کرد.
پس باین دلیل
نا مفهوم اورا
امین خواندند.
و قشری های
همه ادیان
مانند شیعیان
قشری مسلمان و
بهر مذهب آن،
نمی خواهند از
مفاهیم سلوک الهی
از تنها مقصود
پیامبر و
خداوند یاد کنند.
پس تفسیرهای برخلاف
واقع میکنند، لذا
مشرک بخدا و بولایتهای
خداوند میباشند.
هر مؤمن دارای
ایمان سلوکی و
اصطلاحا
دینی، اوم میکند،
و تکامل شهودی
را از پیر حسینی
بازگشته بخلق ولایت
خویش تقلید و
تعلیم میگیرد.
که در ولایت زردشت
محمد باید بشهود
چهارم مرتضوی ایلی،
بگفته یهودیان
زردشتی و زردشتیان
دیگر اسامی خاص
شهود مرتضوی
خود را داشته و
دارند. ولی بخاطر
شایستگی
سلوکی و قبول اعمال
عبادی، محمد
بجای نور مرتضوی
ایلی بنور
مصطفوی شهود پنجم
خود رسید، که با
مرگ قبل از
مرگ بود. و اصطلاحا
کاملی مسیحی
شد. که باز بگفته
خود محمد، با
کمک مسیح بود که
توفیق دیگر
یافت. و این بار
بجای رسیدن بنور
مصطفوی، بنور قائم
روح القدس
رسید، که مسیح
گفته بود.
آنگاه محمد نحستین
کسی شد که
بشهود ششم رسید.
و چون
مأموریٌت الهی
برای تأسیس
ولایت ششم نوع
بشری یافت، با
شهود هفتم عرش
رحمان، و
بیداری از خواب
مرگ سلوکی نام
محمد یافت. که
بمعنی وسیله حمد
و پرستش گردید
. و هر کامل الهی
در هر ولایت سلوکی
وسیله حمد و
توسٌل عبادی میباشد.
و محمد سفارش
میکرد، که همه
شما محمد شوید.
منظور داشتن نام
نبود، که در
زندگی بخواهند
نام محمد داشته
باشند. بلکه باید
با سلوک الهی و
شهود پنجم مصطفوی
در رؤیا ، و
شهود ششم روح القدس
و نیز شهود هفتم
عرش رحمان، که
محمد کاشف آن بود،
آنگاه محمدی زنده
برای چند سالک
خود میگردد. و
نه اینکه محمد
اسم بی مسمٌی
برای کسی باشد.
و اکنون نام
محمد بیشترین آمار
این نام را در
جهان دارند.
محمد همیشه در
باره علیٌ
میگفت، در
عوالم ملکوت هرجا
که میرفتم،
فرشتگان نام علیٌ
را میشناختند.
در حالیکه علیٌ
آن زمان هفت ساله
بود. و
فرشتگان نام و
روح مسیح را
میشناختند. که
تجسٌم انسانی
ایلی نور شهود
چهارم زردشت و
وعده مسیح شد.
و محمد مدام نام
مسیح یا (
ماشیه ) بگفته
زردشتیان را میبرده
، و سالکان دیگرمسیح
در عبادات و
تمرکز صورت
مسیح میبردند.
که محمد آنان
را فرشتگان عوالم
الهی، یعنی در
ولایت و
خانقاه های اولیای
الهی گفته
است. و الاٌ علیٌ
قبل از محمد سلوک
الهی نداشته،
که تجسٌم انسانی
روح مسیح در
این تولد شده
بود. و بارها محمد
این نکته را
یادآور شده بود.
و روح محمد سالک،
در شهود پنجم مرتضوی
خود، فرمان و تمرینات
مرگ قبل از مرگ
را داشت. و چون
موفق شد] بود، بجای
نور مصطفوی ،
محمد بنور قائم
رسید، و خود(
این همانی) و
تجسٌم انسانی مقام
الهی مصطفوی گردید.
زیرا جریان شهودها
و مرگ قبل از مرگ
برای همه سالکان
در رؤیاهای شهودی
هفتگانه دست میدهد.
و برای توفیق شهودی
هرکس نیز، مشیٌت
الهی معروف به
( بدای الهی) هست.
گوئی تغییر عقیده
الهی و تغییر
سرنوشت سالک
باشد، که مقام
جدید شهودها
را بیابد ، و
بازگشت های پیامبرگونه
ولایتهای سلوکی
خود را دارند.
و خداوند
آفرینش جامعه بشری
را در کلٌ آن
دارد، که
تدبیر و تکامل
میکند. که افراد
شایسته را
بپیامبری از
افراد جامعه
میفرستد. ولی نه
برای تأسیس حکومت
دینی و ولایت فقیه،
که سنٌیان خلیفه
و شیعیان نام امام
را بمعنی حاکم
سیاسی سرنوشت مردم
میگویند. کاشف
و شاهد هر
قرٌه شهودی، خود
نیز صاحب مقام
تجسٌم انسانی شهود
قبلی خود
میگردد. و هر
سالک شاهد هر تجلٌی
الهی، این
همانی همان مقام
شهودی آخر و
یا شهود عرشی
خود را دارد.
انسانها در ناسوت
مادی جهان، و
شهود های مقدماتی
پنجگانه ولایت
محمدی در
ملکوت هستند.
ولی مقام و
(مکان لا مکان) قائم
روح القدس در جبروت
نخستین، و عرش
رحمان در جبروت
بالاتر دوم میباشد.
و این جبروت
ها بی نهایت بوده
و هر یک الهی تر
و بالاتر با
هزاران عظمت بیشتر
میباشند. که بفرض
محال، ارواح شاهدان
انواع فوق بشری،
عاقبت
درأبدیٌت
مطلق، به لاهوت
مکان لا مکان
الله میرسند.
ولی همچنان خداوند
( هو یا او )
بیرون از هستی
ها است. و
بگفته محمد در
(عَمٌاء ) و
تاریکی و نا
بینائی ، یعنی
غیر قابل دیدن
میباشد، که ما
هاهوت
میگوئیم.
مقامات
متوالی
موجودیٌت ماسوت
و ناسوت و
ملکوت و بی
نهایت
جبروتها . مسیح
نخستین کسی
بود، که بالای
عرش مصطفوی رفت
، و محمد نخستین
کسی بود، که بالای
عرش قائم روح القدس
رفت. و تا ۵۵ قرن
دیگر از
امروز، که مهدی
موعود محمد و
آخرین کامل
ولایت محمدی
یا همان (
سوشیانت سوم)
زردشت و
فارقلیط دوم مسیح
خواهد بود. که بجای
نور قائم بنور
رحمان میرسد، و
خود تجسٌم انسانی
مقام ( مهدی
آخر الزمان)
نوع بشری و
پایان ولایت
های نوع بشری خواهد
شد. زمانی که روح
محمد و علیٌ و تمامی
کاملان ولایت محمدی
در هر زمان
بعدی که شاهد نور
قائم باشند،
تنها
متولٌدین نوع فوق
بشری در عصر
ولایت هفتم مهدوی
خواهند بود.
تا خود نیز به
نور ربٌ رحمان،
و حتی به عرش ربٌ
برتر از رحمان
برسند. که
مهدی نیز
بالای آن عرش
نمی رود. مگر آخرین
کامل ولایت
مهدوی چهار صد
هزار سال بعد،
که موفق برفتن
بالای عرش ربٌ
برتر از رحمان
میشود و نام
اورا نمیدانیم
که مهدی خواهد
گفت. مانند نام
رحمان که محمد
نخستین بار این
نام را گفت. عرش
رحمان را نیز
در تجربه هر
شایسته شهود،
برحسب احوال و
درجه پاکی
روان او خواهد
بود. زیرا همه با
حدٌ اقل پاکسازی،
در (حدٌ کفایت
و شرط کافی) از نظر
داوری الهی
بنجات از نوع
بشری میرسند.
و در تجربه این
نویسنده که قبلا
گفته ام ، چون فرش
ایرانی، دارای
اورنگ بزرگی در
وسط، بنام کرسی
ربٌ رحمان، و تمام
فرش که سراسر آسمان
را تا در سمت راست،
تا افق بنقطه دور
دست دیده میشد،
جمعا نام عرش خداوند
الله میباشد.
که فراوان سمبولهای
این فرش،
تمثیلی از أرباب
نوع فوق بشری
آینده هستند. اورنگ
وسط نزدیک تر
بجشم انسان شاهد
میباشد. و
گلبرگ تنهائی
را و بخاطر دارم،
که تا عمق آسمان
در شرق امتداد
داشت. که دیگر گلبرگ
ها وخود گل را
نمی دیدم که
کرسی اورنگ وسط
فرش عرش
رحمان، سمبول
رب ٌ برتر از
رحمان است. و
بقیه ارباب نوع
و تجلٌیات الهی
تر عظیم، چون ستارگانی
دیده میشوند ،
که هر یک کهکشانی
بزر گ هستند،
ولی یک نقطه نورانی
دیده ما
میشوند که بی
نهایت میباشند.
لذا سمبولهای أرباب
نوع بالاتر در
نقوش فرش عرش رحمان،
ریزتر بنظر میرسند.
که باز برخی بزرگتر
که نزدیک تر
بچشم ناظر
باشند. و شاهد
عرش رحمان نظر
کلٌی بر همه
فرش عرش الله
را دارد. و نظر
دقیق تر در
اورنگ رحمان، مقام
قائم کوچکترین
گل نقش فرش عرش
بود. که تنها
این گل، سمبول
ربٌ قائم بود،
که گلبرگهای
آن دقیقا میدیدم،
زنده و در حال باز
شدن بودند. و
نور بنفش مانندی
نقطه ای بسیار
کوچک در وسط
داشت. که جمعا مکان
و مقام ربٌ قائم
ربٌ النوع بشری،
و مقام الهی تمام
ارباب نوع قبل
بشری است، از نخستین
نوع در أزل و
تا کنون
میباشد. مقام قائم
جروت اول و
مقام رحمان جبروت
دوم، که همان عرش
رحمان است. و
جبروت سوٌم که
مهدی موعود
محمد یا
سوشیانت زردشت
، نخستین ناظر
عرش ربٌ برتر از
رحمان خواهد بود.
که بعنوان پیامبر
ولایت هفتم ،
بخلق نوع فوق بشری
باز میگردد. و عقل
افراد نوع فوق
بشری را هزاران
برابر عقل نوع
بشری میگوئیم
. و کاملان مهدوی
شاهد عرش ربٌ برتر
از رحمان، میلیونها
برابر عقل نوع
بشری را خواهند
داشت . و هر
نوعی هزاران برابر
عقل نوع قبلی خود
را دارد.

در تجربه
این نویسنده، شهود
چهارم مرتضوی اکتشافی
زردشت ، اگر
شاهد شایسته شهود
پنجم مصطفوی پس
از محمد را
داشته باشد، صورت
مرتضوی و شهودهای
در کنار شهود
مرتضوی، یعنی
چهار مقام
حسینی و حسنی و
فاطمی و
مرتضوی،
اصطلاحا ( أهل بیت
) محمد، صورت در
نقاب نور داشته،
و اگر شاهد مرتضوی
در برنامه الهی
برای شهود
مصطفوی اکنون
شایسته نبود،
صور ت انسانی مرتضوی
( ایلی یا علیٌ)
را می بیند. و از
هزار شاهد مرتضوی
یکی اکنون
بشهود مصطفوی میرود.
و از هزار شاهد
مصطفوی در مرگ
قبل از مرگ از خواب
مرگ بیدار نمیشود،
مگر یک نفر
آنان بازگشت
بخلق دارد. و این
ارقام تمثیلی
از نویسنده ، برای
بیان تفاوتها
عددی از
مقامات الهی
در جهان میباشد.
پس همه سالکان
موفق ولایت محمدی،
شهود پنجم صورت
انسانی روح محمد
را ندارند. و
حتی همه کاملان
بازگشته بخلق ولایت
محمدی، که بقول
محمد ۳۱۳ نفر
همیشه زنده آنها
در جهان با مقام
حسینی هستند،
و یکی از آنها با
مقام حسنی اصطلاحا
( امام زمان) تا
وقتی که زنده باشد،
مشهود دوم سالکان
ولایت محمد
میباشد. که(
حَسن) بمعنی کامل
تحسین یافته و
حسن صفات الهی
داشته میباشد.
که هرچه خوبان
همه دارند، او
بتنهائی دارد.
و کاملان دیگر
حسینی بمعنی (
حَسنَک) و با
درجه تحسین کمتر
میباشد. و
همگی آنها مرگ
و جانشینانی از
کاملان زنده هر
زمان دارند. و امام
زمان همان نیست
که در چاه سامره
یا جمکران بوده
باشد. که هر
سالکی در چاه مانندی،
در حال توسٌلات
و عزلت نشینی
میباشد. و چون بعرش
رحمان رسید (
ظاهر) و بخلق
باز میگردد. و
تنها برای چند
سالک احتمالی خود،
پیامبری و حتی
محمدی زنده میباشد.
کسی که اگر
آخوند ولایت
فقیه او را بچنگ
آورد، حلٌاج
وار شکنجه
داده و میکشد،
تا مبادا حکومت
کاذب الهی آخوندها
را از آنها بگیرد.
و بقول پیامبر
ابلیسان در
تلبیس و آخوند
و سلوک الهی نکرده
قاتلان انبیا هستند.
و کاملان حسینی
ولایت محمدی بگفته
محمد، أشرف از
انبیای بنی اسرائیل
میباشند. و
هریک برای خداوند
ارزش تمام هستی
و موجودات هستی
را دارد. و بهمین
دلیل بود ، که امام
رضا تأیید این
حدیث پیامبر را
نمود، مأمون خلیفه
گفت، یا حتی اگر
خلیفه
مسلمانان باشد؟
که امام رضا
تأیید کرد،
آنگاه امام
رضای ولی عهد
مأمون محکوم
بمرگ با خوردن
سَم گردید.

شهود
نور قائم روح القدس،
همان( لیلة القدر)
و نزول روح،
یعنی قائم با ملائک
در صفوف منظٌم
،که نزول بدل شاهد
نموده که شب قدر
شاهد این شب، هزار
برابر شبهای دیگر
فضیلت دارد. یعنی
از شهود های دیگر
قبلی ارزشمند از
نظر الهی است.
و این نویسنده
در تجربه خود
در مرگهای قبل
از مرگ، در
محضر (صورت روح
محمد) را قبلا نوشته
ام. و یا مراسم مرگ
رسمی و مقبره
خود ، و
خوابیدن در چاله
قبر را قبلا گفته
ام. که هر کس جریان
شهود های خود
را برحسب وضعیٌت
روان خویش دارد.
و در مراسم شهود
هفتم عرش رحمان
مرگی مطرح نیست.
ولی ( روح شاهد
عرش) در مرحله دوم
عروج خود بعرش
رحمان، گوئی معلٌق
بعرش میباشد، که
زیر پا تاریک
و چیری نیست.
این مرحله دوم
زیارت عرش،
همان مقام (
دنا فتدلاٌ و قاب
قوسین او
أدنی) است. که درجه
نزدیک شدن چشمان،
و معراج تن روحی
شاهد بعرش را
میرساند. اسامی
مراتب شهودها در
هر ولایتی
مناسب زبان قوم
خود میباشد. که
در ولایت مصطفوی
و تصوٌف
ایرانی ( پنج تن
آل عبا و أهل
بیت محمد) در حدیث
پنج تن،
مقامات الهی حسینی
و حسنی و
فاطمی و
مرتضوی و
مصطفوی است.
که جبرئیل قائم
نیز زیر (عبای یمانی)
رفت. که خداوند
رحمان نیز پیام
فرستاد، که من
نیز با شما
هستم . هفت شهود
متوالی و
انجام قراءت قرٌه
گیری سالکان ،
و هر محمدی که
یک ولیٌ الهی بمعرفی
خداوند
میباشد. خاطره
دیدار صحنه
های شهودی
ششگانه و شهود
هفتم عرش رحمان،
همیشه برای شاهد
آنها (حضور ذهنی)
بدل و تخیٌل او
دارند، و
وسیله الهامی مداوم
هستند. که در باره
تعلیم سالکان هدایت
کامل الهی میشود
. و نه برای
تأسیس حکومت دینی
هر ولایت فقیه
سفیه و ابلیس در
تلبیس.

M212

سلمان
وسلیمان و
تسلیم

یا لفظ کوچک
شده برای سلمان،
و بمعنی تسلیم
شده میباشد.
بخصوص در
تسلیم سلوکی
سالک در پیمان
سلوکی، با
هریک از
اولیای الهی زنده
ولایت های
ششگانه نوع بشری.
که در ولایت زردشتی
الأصل
یهودیان، که مذهب
و شاخه ای از
ولایتهای
چهارم زردشت
بوده اند. که ابراهیم
مؤسس دیانت یهودی
در اورشلیم، بقول
محمد فرزند
الهی آزر
زردشت بوده
است . که
ابراهیم پس از
کمال شهودی
عرش مصطفوی
پنجم خود، چون
زردشت وهر
کامل زردشتی و
یهودی، و نیز
هر کامل قریشی
زردشتی و ده
ها گروه دیگر،
وابسته بولایت
چهارم زردشت،
بعنوان
پیامبری الهی
برای چند سالک
احتمالی خود
را بکمال و شهود
مقام تجلٌی
خودش میرساند.
و این همانی
مقام الهی و
شهودی پیامبر اولی
العزم خود
زردشت را داشت.
زمانی در ( اور)
جنوب بین
النهرین
کنونی، و
زمانی در بابل
بتعلیم روش
سلوکی زردشت
دنبال میکرد،
که مورد ممانعت
نمرود پادشاه
بابل و
آخوندهای قشری
ادیان قدیمه آنان،
تبعید به
اورشلیم
گردید. نمرود (
نامرد أمرد)
یا هر مخالف سلوک
الهی چون آخوندهای
قشری هر دین و
مذهبی میباشند.
و بقول محمد اینان
( حرام
زادگانی) بوده،
که کرامات
بالفعل خود را
تلف و حرام
میکند. و
کرامات نوع بشری
خود را، که
موهبت و
أمانتی الهی
برای تولد کنونی
آنان بوده، که
توانسته اند با
عقل و صفات نوع
بشری متولد گردند.
پس ابراهیم (
أب هوم کرده و برهمن)
زردشتی
باورشلیم رفت.
گوئی ابراهیم
از آتش مزاحمت
نمرور
باورشلیم نجات
یافت و به
آزادی روحی رسید.
اورشلیم یعنی
رسیدن به سلام
و آزادی بهشتی
میباشد. و در
فلسطن یا
سرزمین ( آل
عمران) اداره
خانقاه ولایت زردشتی
خود را دنبال کرد،
و بمصر و و
نقاط دیگر چون
یونان و روم صحرای
عربستان رفت.
و بقول
محقٌقین
اروپائی، ولایت
چهارم زردشت
مادر تمام ادیان
و مذاهب بعدی بود.
و دین یهودی
یکی از
انشعابات
قشری شده غیر
سالکان قوم
فلسطینی، و آخوندهای
جاه طلب ریاست
آنان بود. و
همیشه انگشت شماری
از دین داران
در تمام ولایتها،
بسلوک الهی با
روش پیامبر
اولی العزم خود
میپردازند. و برهبری
کاملی الهی آن
ولایت بمعرفی خداوند،
بسلوک و تخلیه
گذشته های
روانی خود
پرداخته ، و
حتی صفات و
کرامات نسبتا نیکوی
نوع بشری کنونی
خود را، که بهشت
چهارم موعود الهی
بوده و
بتجلٌیات شایسته
خود رسیده، و
کرامات بالقوٌه
خود را
کراماتی بالفعل
کرده، آنگاه
بتجلیه های هفتگانه
میسٌر خود
میرسد. که در
ولایت چهارم زردشت
و مذاهب و شاخه
های فراوان
اولیای الهی
آن، مانند یهودیان
وقوم قریش و
گروه ایلی
الهی های (
علیٌ اللهی)
در ایران، و
معروف علوی در
سوریه کنونی،
که هدف آنان
رسیدن بنور
شهودی چهارم
ایلی یا ایلیا
و مرتضوی و عرش
مصطفوی پنجم زردشت
بوده، تا در
تولد بشری
بهتر بعدی، پس
از تجدید
شهودهای قبلی
بیک شهود
بالاتر و با مرگ
قبل از مرگ
میرسند. که عاقبت
در تولد فصل نوع
بشری بالاتر
در ولایت مسیح،
و باز بالاتر در
ولایت محمدی،
و بوسیله توسٌل
عبادی و هدایت
یک کامل الهی زنده
بازگشته بخلق بمعرفی
خداوند می
پردازند. که پس
از تجدید هر
پنج شهود مقدماتی
حسینی و حسنی و
فاطمی و مرتضوی
ومصطفوی، که در
تسمیه ولایت
محمدی و تصوٌف
ایرانی، بنام
( پنج تن آل عبا)
میرسند. که هر
یک نام الهی
یکی از مقامات
شهودی، و رٌب الفصل
در نوع أخر بشری
هستند. و شاهدان
تجلٌیات شهود
آخر، خود( این
همانی) مشهود
خود را پیدا میکنند.
بخصوص در عقل
و امکانات و
کرامات بیشتر
برای تولد بهتر
بعدی بجهان، و
بالآخره با مرگ
قبل از مرگ بدستور
و تعلیم مقام
مصطفوی، (صورت
روح محمد)
بنور قائم ربٌ
النوع بشری میرسند،
که مسیح
توانسته بود بزیر
عرش قائم روح القدس
معراج نماید. و
محمد بالای آن
رفت ، و بنور قائم
رسید، و تا
زیر عرش ربٌ رحمان
معراج و اسراء
بیشتر نداشت. که
بخلق پیامبر
ولایت جدید
محمدی بازگشت.
و محمد خود
نیز تجسٌم انسانی
مقام الهی مصطفوی
گردید. تا نوبت
مهدی موعود محمد
و سوشیانت سوم
زردشت، در ۵۵ قرن
دیگر از امروز
برسد. که مهدی
موعود آخرین کامل
ولایت محمد،
بجای نور
قائم، بعنوان آخرین
کامل ولایت محمدی،
به نور رحمان بالای
عرش خواهد
رفت، و با
شهود باز برتر
هفتم عرش ربٌ برتر
از رحمان بخلق
بازگشت خواهد
نمود . که از خواب
مرگ قبل از
مرگ بیدار
گردیده، و
صاحب ولایت هفتم
مهدوی شود .و
خود نیز تجسٌم
مقام نور الهی
قائم آخر
الزمان گردد.
چون بنور
رحمان رسید، که
سالکان نوع فوق
بشری خود را بنور
رحمان تا عرش ربٌ
برتر از رحمان
میرساند. که تماما
متولدین نوع فوق
بشری، همان شاهدان
نور قائم در
نوع بشری خواهند
بود. و تا أبد بی
انتها کمالات و
مقامات و تجلٌیات
الهی بالاتر، و
مهدی های موعود
بالاتر تا خداوند
الله أهورمزدا
در پیش هست . که بفرض
محال به (نور
الأنوار أهو)
یا عربی شده الله
برای زردشتیان
قریش بازگشت بخدا
را انجام داده
اند. که فرمان کن
فیکون همه انواع
را انجام داده
اند. که روح هر
أتم و ما دون أتم،
و نیز ارواح گیاهی
و حیوانی و
بشری و فوق
بشری تماما باید
بخداوند الله
و پس از کمالات
لازم باز
گردند. که انجام
خواهند، ولو بقیمت
تکرار مکرر کارماها
و زندگی های پر
عذاب جهنٌمی نوعی
در جهان.

قریش نیز
زردشتیان مهاجر
از ایران زمین
بیمن، سرزمین آباد
و بندر مهم پر
جمعیٌت قدیم
بود، که سپس
بمکٌه هجرت کردند.
که در نقطه خلوتی
عزلت نشینی کنند.
و محمد از معدودی
سالکان صادق زردشتی
قریش بود، که ابتدا
بشهود چهارم نور
مرتضوی و با پیر
نابینای
زردشتی خود
دائی خدیجه گردید،
که با نور
مرتضوی مسیح، ادامه
توسٌلات عبادی
داد، تا بنور
مصطفوی مسیح برسد،
ولی بالاتر بنور
قائم روح القدس
رسید، و خود تجسٌم
انسانی مقام الهی
مصطفوی شد. که محمد
گفته است باکمک
مسیح بود که بنجات
و نور قائم و
عرش رحمان رسید.
و یا میگفت در
ملکوت و دوره سلوک
خود، همیشه فرشتگان
الهی بیشتر به
علیٌ، یعنی
همان تجسٌم
مجدد روح مسیح
آشنائی داشتند.
زیرا روح مسیح
تجسٌم تازه
علیٌ را پیدا
کرد. که همیشه محمد
یاد آور آن بود.
و دیگران سالکان
ولایت ششم جدید
محمد نیز بنور
قائم و شاید عرش
رحمان رسیده و
میرسند. اگر
که سالک محمدی
تمام شهودهای مقدماتی
پنج گانه ولایتهای
پیشین خود را تجدید
شهود کرده باشد.
که با هر شهودی
تجلٌی الهی عقل
و کرامات
حیاتی بیشتر
یافته ، که با شهود
قائم و عرش
رحمان در
بازگشت بخلق،
و هر کامل محمدی،
از هم اکنون هزاران
برابر عقل
مادی نوع بشری
را دارد. تا هفت
هزار سال بعد در
نوع فوق بشری و
ولایت مهدوی،
و تجدید شهودهای
ششگانه نوع بشری،
بشهود هفتم نور
ربٌ رحمان برسد،
و با شهود و بهشت
هشتم عرش ربٌ
برتر از رحمان
، بخلق نوع فوق
بشری باز گردد
، و میلیونها برابر
عقل نوع بشری داشته
باشند. که از
نوع بشری( سه بُعدی)
تن و ذهن و
روان، بموجودیٌت
چهار بُعدی نوع
فوق بشری، تن و
ذهن و روان و روح
الهی (بُعد
چهارم) خود میرسد.که
گوئی روح الهی
عضوی تازه در
موجودیٌت
انسان فوق بشری
باشد.و از شهود
عرش ربٌ برتر از
رحمان،
کرامات بیشتر
و الهامات
الهی
ولایتهای الهی
بالاتر، و
تجلٌیات انوار
الهی بالاتر
را شایسته میگردد.
و مدام کرامات
بالقوٌه خود
را بالفعل میکند.
و تولدات بهتر
نوعی مییابند.
چه در کره زمین
یا کرات دیگر کهکشان
راه شیری .

در چنین شرایط
سلوکی هر سالک
در تسلیم
ولایتهای
الهی خود
(سلیمانی) میشوند،
که در ولایت محمد
این مقام برتر
را ( سلمان و
مسلمان) یا مؤمن
امٌی شده است.
و هر یک محمدی زنده
برای چند سالک
احتمالی خود(
سلمان) واقعی و
(عبد الله) واقعی
میباشد.
افسانه های تورات
در باره
سلیمان در دین
و قوم یهود،
گوئی سلیمان
پادشاه سیاسی و
چون پدرش داود،
پادشاه جنگی و
نظامی بوده
باشد. که در
گذشته ها هنوز
رژیم های
سیاسی و نظامی
نبوده و
اولیای الهی چون
پادشاه قوم و پیروان
خود بوده است.
معجزات و قدرتهای
الهی و
سحرآمیز
سلیمان و موسی
و تمام انبیا،
همان امکانات الهی
جدید به کاملان
الهی ولایتها است
و تا زنده باشند.
که برای سالکان
خود معجزه میکنند.
و زبان خداوند
را برای سالک دارد.
و قطعا معجزات
مبالغه شده پیروان
همه انبیا
بصورت مادی نمی
باشد. بلکه در
رؤیا برای سالکان
صادق آنها از
خداوند می
بینند. چون پیر
کامل حسینی
پیامبر زنده هر
سالک میباشد. گوئی
سلیمان سیطره
بر نیروهای طبیعت
و یا شناخت زبان
حیوانات و معجزات
دیگر داشته،
که همان
قدرتهای حیاتی
بکاملان از
بین سالکان خود
میرسد. معجزه ملکه
سبا در یمن یا حبشه،
و با تخت
سلطنت روحانی او
بر مردم خویش،
بوسیله (
هُدهُد )
پرنده سمبول
یک کامل الهی
بود، که توانست
یک کامل بدین
قبلی بودا را معتقد
بولایت برتر زردشتی
سلیمان کند. و سالکان
در حکم زن پیامبر
خود بوده ،
ومردان بحکم پیامبری
تازه نفس، چند
سالک خود
میگردند. و
همیشه ابلیسان
زنده زمان آخوندهای
قشری ادیان و
مذاهب قبلی،
خود را در نقش
برهمن و مقدٌس
نشان میدهند که
أهریمنان زنده
ای میباشند. و قاتلان
انبیا که بدترین
قهقراهای الهی
ویژه قشری های
مذهبی در تمام
ادیان سلوکس ششگانه
میباشد. پس
دوچار قهقراهای
نسخ و مسخ
بدتر در جهان جهنٌمی،
چون دیگر حیوانات
میگردند. و
شاید نیز بدتر
از نسخ و مسخ
بدرجه فسخ و
گنیدگی گیاهی میروند،
تا دوباره از نردبان
انواع و
هزاران هزار
سال، خود را
بنوع بشری وهمین
ولایتهای ششگانه
نوع بشری برساند،
که با شهود
ششم نور قائم بانواع
فوق بشری تا
خداوند بروند،
که روح هر أتم
نیز خواهد رفت.

زبان
حیوانات را هر
تجربه کرده و
عامل سلوکی،
با عقل و
الهامات لدنٌی
الهی، زبان حیوانات
را نیز می
فهمد. که سلیمان
وهر کامل الهی
همه ولایت ها
میتوانند زبان
حیوانات را بفهمد.
که در واقع
اولیای الهی زبان
انسانهائی که
همچنان در
حیوانیٌت بشری
هستند می فهمند.
چون میتواند آنان
را هدایت بمراتب
عقلی و الهی برسانند.
و هدهد پرنده در
خدمت جادوئی
سلیمان، همان کاملان
هدایت شده در
خدمت پیامبر
زنده خود میباشند.
محمد در تعلیمات
ولایت خود
برای سالکان خویش،
همیشه مسائل روحی
و مقامات برتر
الهی را، بنام
انبیای یهود معروف
اعراب بکار
میبرد. و از زبان
آنان حکمتهای عقلی
خود را بیان میکرد.
و فراوان انبیای
متفاوت در
مقامات الهی،
هر یک ولایت
الهی مستقل خود
، در سطح ولایت
زردشت یا مسیح
یا محمد را
دارند. و
درجات الهامات
لدنٌی متفاوت
و قدرتهای شناخت
زبان و عقل
تمام سطوح
عقلی پائین تر
از خود را میدانند.
و حکمت های
بالاتر به عنوان
عرفان و حکمت تازه
و برتر را برای
آنان میگوید. شاهدان
عرش رحمان در بازگشت
بخلق، باز
باهم تفاوتهای
عقلی و
تجربیٌات
سلوکی و شهودی
دارند. زیرا هر
یک درجاتی از پاکسازی
روان در تخلیه
و تحلیه داشته
اند، پس
الهامات لدنٌی
متفاوت از همان
مقام شهودی واحد
دارند. سالکان
برای نجات سلوکی
باید شرایط لازم
را تأمین کرده
باشند. که کسی نمیتواند
مطلقا معایب روان
حیوان بشری خود
را پاک نماید.
پس خداوند نیز
( در حدٌ کفایت در
شرط کافی) از پاکسازی
روان، سالک را
بنجات و حتی به
مقام پیامبری در
بازگشت بخلق میرساند.
تا دیگر معایب
روان خود را در
تولدات فوق بشری،
و باعقلهای عظیم
تر بتواند پاک
نماید. ولی
همیشه بقول محمد،
با کمتر از ده
در صد پاکسازی
از معایب موجود،
بنجات نوعی و
تجلٌی شهودی بالاتر
میرسد. و تفاوت
احوال و عقل کاملان
الهی امروز در
تولد نوع فوق
بشری، در فصول
و قد رتهای عقلی
و حیاتی متفاوت
خواهند بود. و
خداوند هیچ دو
موجودی را
مطلقا مانند هم
نیافریده، و
مانند خودش که
( فرد واحد) در نوع
مطلق خود میباشد،
و هر موجودی نیز
واحد نوع خود
مبباشد. و تقسیم
بندی انواع و
مراتب برای تسهیل
تعلیم و تفهیم
انسانها میباشد.
و حتی أتم ها تفاوتهای
زیادی در مقدار
کمٌی و کیفی در
کوانتوم ها و جزئیٌات
درون أتمی و
أثیری و تحت
أثیری خود دارند.

پس پیر کامل
حسینی زنده بمعرفی
خداوند برای طالب
لقای الهی در
سلوک هر یک از
ولایتهای ششگانه
برای چند سالک
خود پیامبری
مینماید. و
زبان خداوند برای
سالکان خود
میباشد که
قرآن ناطق
است. و بقول فردوسی
چو فرمان یزدان
چه فرمان شاه،
که هر وعده و
وعید او
بسالکان و
مخالفین خود،
دقیقا تعهدات الهی
برای آنان خواهد
بود. زیرا پیر حسینی
این همانی مقام
الهی آخرین شهود
خود را دارد.
که کاملان محمدی
این همانی قائم
را نیز دارند.
که آغاز با این
همانی حسینی برای
سالک میباشد،
و تا نور
قائم، همچنان
این همانی مراتب
الهی بالاتر
تا شهود عرشی خود
را دارد. که
قرآن ناطق و
عقل الهی
است.و این
همانی ( قرآن
یعنی دو قرٌه) شهودی
محمدی قائم و
عرش رحمان را
برای سالکان خود
نمایندگی مینماید.

خاتم انگشتری
سلیمان أمری سمبولیک
از اراده پیر کامل
الهی است. و گاهی
کاملان الهی انگشتر
معینی را
بسالگان خود میدهد
که بیاد پیر باشند.
و مکتب و طریقت
اورا برای سالکان
دیگر معلوم
کند. سرکشی از دستور
پیر برای سالک
سوگند خورده، در
حکم شرک و
جهنٌم های
بدتری است . بخصوص
دستور مرگ قبل
از مرگ پس از
شهود پنجم مصطفوی
سالک ، که طلسم
سالک است . و باید
گشوده شود، که
به نور شهودی تازه
کلید بازشدن
عرش مقام الهی
بالاتر برای سالکان
میباشد. و(
خاتم) سلیمان
وهر سلمان کامل،
سمبول معصومیٌت
انسان کامل از
هر مقررات
حلال و حرام دوره
سلوک، و یا
انجام هر گونه
اعمال عبادی بیشتر
است. و همان آخرین
وظیفه حاجیان
در حجٌ کعبه ، و
نیز در ( حجٌ أکبر)
شهود نور قائم
است . که (تقصیر
)گفته میشود. و
این تقصیر
اجباری است،
که پایان شرایط
محدود کننده
سالک در دوره سلوک
میباشد. که سلوک
پایان یافته
است. و بدون
تقصیر اصطلاحا
حجٌ نیز باطل است.
که معمولا چند
موئی را قیچی میکنند،
که در دوره سلوک
چنین آرایش و
خود سازی برای
سالک حرام بوده
است. داستان سرقت
خاتم سلیمان، سمبول
کار هر آخوند
و سالک نیمه راه
هر پیامبر میباشد.
که أنگشتری را
انگشت خود
میکند، و خود
را مقدٌس وانمود
مینماید. پس
بدترین
سرنوشتهای مجازات
الهی را دارند.
(منطق الطیر)
سلیمان زبان دانی
پرندگان،
یعنی سالکان آماده
پرواز بمعراج های
الهی میباشد.
که بسختی کلام
پیر را
میفهمند، و
پیر تنزیل منطقی
به زبان هر
سالک بخصوصی مینماید
و استدلالی میکند،
تا سالک بفهمد.
و در رهروی سلوکی
ادامه بدهد. پس
با سلوک الهی
پیامبر و پیر الهی
خود، میتوانیم
از حقارتهای نوعی
بشری بکمالات الهی
انواع فوق
بشری رسید. و
الاٌ بار دیگر
مار و مور
کارما خواهد بود.
تا چه هنگامی با
بلایای زندگی
های نوعی در
جهان، تبدیل بفرشته
الهی شوند، که
باید تجلٌیات
الهی را کسب
نمود و این همانی
الهی تجلٌیات
الهی را یافت .

M219

پاک دلی
و پاک روانی

اولیای الهی
کاملان
بازگشته بخلق
و پیامبران
زنده هدایت
کننده سالکان
طالب لقای
الهی و شهودی
پاکروان گفته میشوند.
و نیز فراوان
نام و توصیف
نیکوی دیگر
اینان، که تا
زنده هستند
مقام الهی برای
سالکان خود را
دارند. و پس از مرگ
آنان کاملان دیگری،
که مورد تربیت
الهی قرار گرفته
اند،
اعتبارات
الهی برای توسٌل
عبادی و اطاعت
از دستورات دینی
سلوکی میباشند.
این پاک
روانان الهی شده
، قبلا سالکان
مستعد و صادقی
بوده اند، که سرسپردگی
پیر الهی خود
را داشته و تزکیه
نفس و پاکسازی
روان از عقده
ها و عقیده ها
کرده ، و ترک
صفات نوع بشری
خود را نموده
اند، رفع معایب
و مفاسد کرده
و اصلاح و پاکسازی
و تأمین
کمبودهای ضروری
و شرایط لازم
برای شهود نهائی
فراهم نموده
اند. که بشهود نهائی
واجب الهی خود
رسیده اند. که کاملان
ولایت محمدی
با شهود ششم نور
قائم روح القدس
و عرش رحمان
شهود هفتم خود
بمقام پیامبری
مانند محمد
کاشف این ( دو
قرٌه) و خورٌه شهودی
هستند. که (
قرآن) معجزه محمد
اینان هستند
که بآنها
رسیدند. و نه قرآن
عثمانی که چهل
سال پس از
وفات پیامبر،
آنرا بدون صلاحیٌت
و مأموریٌت الهی،
از برخی کلام محمد
نوشتند. و
بعکس اینان
تمامی آخوندهای
مذهبی در همه ادیان
غیر سلوکی، که
بدون پاکسازی روان
در سلوک، و تأیید
خداوند در
شهودها، و
بدون کسب صفات
جدید الهی از اولیای
الهی زنده
بمعرفی خداوند،
ادٌعای روحانیٌت
و( آیت) اللهی
میکنند. یعنی(
آیدی ) از خداوند
و معجزه ای
الهی هستند.
در حالیکه منفورترین
انسانها از نظر
مراتب الهی میباشند.
آخوندها بزور
پر روئی و ریاکاری
در ظاهرخود، و
برپا نمودن
حکومت های
دینی هر ولایت
فقیه، بنام خدا
و پیامبران
خود، عقاید
باطل و نظریٌات
ذهن و روان عقده
ای خود را بر پیروان
جاهل خویش تحمیل
نموده اند، و بزور
شمشیر و اینک با
مسلسل و شاید
با بمب أتم،
برای تثبیت مقام
وهمی الهی خود
ادامه میدهند.
و در تمامی کشورها
و ملٌت ها نقش
روحانیون
فاسد و آلوده روان
دیده میشود. اینان
با تظاهر دروغ
روحانیٌت، که دروغ
گفتن مداومی
بخداوند است،
بدترین گناهان
را از نظر
الهی دارند.
که پیامبر
آنان را ابلیس
در لباس کاذب روحانیٌت
میداند. که شرک
خدا و تنها گناه
نا بخشودنی
خداوند
مینمایند.
آنان معتقدند که
خداوند ناچار
میشود، همه را
ببخشد. و حتی نظر
خداوند را
تابع نظر
خودشان و خلق خدا
میگویند. در
حالیکه خلق خدا
تنها کاملان الهی
پاک روان زنده
هستند. که خلق و
تولد دوم الهی
خود را دارند. و
نظر آنان برای
سالکانشان، همان
نظر خداوند است
. و نه اینکه آخوند
و حتی تمامی مردم،
چه نظر و
عقیده ای داشته
باشند که
خداوند تابع آنها
باشد. نظر
مردم عوام یا
اکثریٌت آنها هیچ
نزدیکی بهدف الهی
ندارند، چه رسد
که معمولا هیچ
گاه رهبران دینی
و سیاسی و
اجتماعی
اهمیٌتی بنظر عوام
و اکثریت
بعنوان مخلوقات
خدا نمیدهند.
مگر وقتی که نمایش
کاذب دمکراسی و
انتخابات
مطرح باشد. که با
یکایک مردم
کوچه و بازار
دست میدهند، و
وعده پول و
رفع بیکاری و
مشکلات آنها و
وعده های تو
خالی میدهند.
یا یک وعده غذا
فقرا را مهمان
میکنند، که خود
را دوستدار انسانها
وانمود کنند.
و پس از پایان
انتخابات هیچ
کاری بمردم ندارند،
مگر برای گرفتن
مالیٌات بیشتر
ببهانه های
انجام وعده
هائی که داده
اند ، ویا خود
و یا خمس و
زکات دینی
بگیرند.

بنا بر
این انسان
کامل خوش ذات
و پاک روان تنها
روحانی و الهی
میباشند. و
روح آخوندها بد
ذات و
أهریمنی، و
حتی قول پیامبر
حرام زاده هستند.
حتی اگر از
اولاد اولیا و
پیامبران الهی
باشند، که چون
پسر نوح با
بدان بنشستند و
خاندان نبوٌت خود
را از دست
داده اند. حتی اگر
آخوند حرام
زاده ای مادرش
را برای پدرش
عقد شرعی بی
سروته کرده باشد.
و الاٌ طفلی
که آخوندی
مادرش را برای
پدرش عقد شرعی،
و در واقع غیر
شرعی و غیر
الهی کرده باشد
حرام زاده
نیست. طفل چرا باید
حرام زاده
شود، که بقول
محمد، گناه
زنای والدین
بعهده
رختخواب آنها
میباشد. چون مانند
دیگر حیوانات
یک عمل طبیعی
و گاهی بناچاری
و فشار عقده
ها و کمبودهای
جنسی انجام داده
اند. انسانهای
مذهبی قشری در
عقاید دینی و
غیر الهی،
برحسب ( عهد الست)
تولد بشری پیشین،
که اینک در
این فصل نوع بشری
بهتر و با عقل و
کرامات باز بیشتری
هستند، که توانستند
تن و ذهن و
روان تولد بشری
کنونی خود را داشته
باشند. و با
عقل و اختیار
آزادی که در
بهشت چهارم کنونی
خود دارند، در
انتخاب راه خدا
برای آینده
بهتر، انتخاب
راه خواست های
نفس حیوانی
هوسباز خود را
برگزیدند. چه بدتر
که روان پر
عقده و فاسد آخوندی
را فرمان برداری
میکنند. پس هر
کس مسؤل کار خود
در زندگی
میباشد. انسان
اختیار الهی
دارد که سلوک
الهی و اصلاح روان
خود بکند، و
یا جهنٌم پروری
آینده خود را
نماید. زیرا هر
کس همان میدرود
که کشت .

در عرفان
پاک دل را یک روح
الهی و یا دریای
نور و پیامبری
زنده برای سالکان
خود میدانند،
که هر پیر کامل
حسینی چنان
پیامبری است.
که او را
دریای
روشنائی و نور
و لنگرگاه
الهی برای پناه
جویان و نجات از
غرق شدن در
جهنٌم ها
هستند. و یا آینه
خداوند و
دارنده
پادشاهی الهی
برای چند سالک
خود بوده و
وسیله دریافت
الهامات لدنٌی
و حکمتها و عقلهای
الهی نوع فوق بشری
و از بالای عرش
رحمان میباشند.
که میتواند آن
داده های عقلی
الهی را
بدیگران باور
کننده منتقل نمایند
و یا استدلال آنها
کند. که برای هرکس
برحسب قدرت فهم
و عقل او راهنمائی
میکند، که باز
در انتخاب آزاد
شنوندگان است
که میتوانند
بپذیرند یا انکار
کنند. تا چگونه
فهمیده باشند
و یا عقده های
روانی آنان
چگونه دخالت
در درجه فهم
آنان کرده باشد.
زیرا انسان در
گفتن و شنیدن
دیگران، عملا خودش
را فهمیده و
نه گوینده و
نویسنده را. و
نصایح آنان همان
( نُصح بنی اسرائیل)
کاملان معراج و
اسراء نموده
بعوالم الهی
وشهودی
میباشد. که درهر
ولایت سلوکی
در سطح مقامات
شهود تجلٌیات الهی
خود نصیحت میکنند.
و تنها برای سالکان
سوگند خورده
در تسلیم سلوکی،
دستورات و
احکام دینی میدهد.
که همان دستورات
خداوند میباشد.
بقول فردوسی
چو فرمان یزدان
چو فرمان شاه الهی
است. ملاٌی
رومی کامل الهی
را پاک دل،
دارنده جوهر
الهی میخواند.
گوئی هرچه
دیگران دارند
سراسر عَرَض
میباشد. موقٌت
و فاسد و یا بی نتیجه
برای تکامل
روح انسان
است. پس جوهر
ذات أصل الهی انسان
در شهودها
نصیب
انسانهای سالک
صادق میشود.
که شهود برتر،
بخصوص بازگشت تکاملی
بخلق اولیای الهی
ولایتهای
بالاتر، بقول محمد
أشرف از
انبیای بنی اسرائیل
هستند. یعنی بالاتر
در الوهیٌت و شریف
تر از دیگر کاملان
الهی ولایتهای
قبلی میباشند.
که انسان شریف
دارای شرافت
الهی و قدرت
اشراف عقلی و درک
بیشتر دیگران
و از همه طبقات
زیر دست
هستند. گوئی از
بالای قلٌه
بلندی و کوه بر
دیگران نظر
میکند، و بر
آنها نیر احاطه
عقلی دارد.

تزکیبه نفس
و پاکسازی روان
عقده ای و
حیوانی انسان بشری،
شرط اول
احتمال رسیدن
بمراتب شهود
الهی، و نجات
از نوع بشری،
و یا خطر احتمال
قهقراهای کارمائی
میباشد. که سالک
در تخلیه و
پاکسازی روان
بشری، تمام صفات
حیوانیٌت های
گذشته نوعی و
حتی صفات
همچنان حیوانی
نوع بشری را که
بهشت چهارم
هرکس در این تولد
میباشد رها
میکنند. و پس
از تخلیه و
تجرید آن و
مجرٌد نمودنش
از کمپلکس ها
و عقده ها، که معایب
هر روان میباشد.
و یا تأمین
کمبودهای لازم
و اصلاح انحرافات
عقیدتی و
هوسهای بشری و
عقده های سیاه
روان ناخود
آگاه، که مسؤل
کشش های فکری
و رفتاری آنها
است. که روان
درمانان پزشک
در بیماران
خود بعقده های
روان آنان
توجٌه دارند.
که با داروهای
فلج کننده مغز
و اعصاب و
تفکٌر بیمار،
و یا حتی با
الکتروشوک و
نصایح فراوان
بیمار را تنها
أندکی از
عوارض بیماری روانی
آنها پائین میآورند،
که کمتر مزاحم
دیگران بوده باشند.
زیرا دیگران میخواهند
از بهشت چهارم
زندگی نوعی کنونی
خود استفاده کننده.
ولی برخی
بیمار روانی مانع
آنان میباشند.
سالکان ولایتهای
شش گانه پس از تخلیه
و بموازات آن
با تحلیه به
صفات الهی به
هدایت و دستورات
پیر کامل حسینی
ره رفته بمعرفی
خداوند،
بصفات الهی جدیدی
مبرسند. که معمولا
تماما عکس صفات
حیوانی پیشین
آنها است. که تخلیه
و تزکیه نفس
آنها صورت گرفته
است. و صفات الهی
تحلیه و حلاوت
و زیبائی در
صورت و سیرت
سالکان شاهد و
کاملان الهی نجات
یافته، سخت مورد
نیاز ژنتیک
روحی انسان
برای تولد بهتر
فصل نوع بشری و
یا در فصل بهتر
نوع فوق بشری
آینده میباشد.
آنگاه سالکان
موفق در تخلیه
و تحلیه روان خود،
بتجلیه های الهی
هفتگانه
شهودی میرسند.
که در شش
ولایت سلوکی بدان
میرسند. و هر
یک از آنها را در
یک تولد بشری
بهتر، میتواند
پس از تجدید شهودهای
قبلی، موفق
بشهود تازه
گردند. که اگر از
پرده مرگ قبل
از مرگ نیز
گذشته باشند.
پس متولدین
بشری کنونی، ندانسته
درجاتی از پیامبری
و کمال نوعی و
مورد عنایت الهی
بوده اند. که تولد
بهتر کنونی را
یافتند. و احتمال
رسیدن بنجات از
نوع بشری را ،
در کرامات بالقوٌه
خود دارند.
اگر که پاکسازی
سلوکی در صفات
نوع بشری خود
کنند ، بهدایت
خداوند و پیر الهی
خود بنمایند . زیبائی
صورت و سیرت
انسانها و
کمال اندام و
اعضای تن، دلیل
پیشرفت روحی بیشتر
آنها از
تکاملات تولد
پیشین میباشد.
و زشت رویان و سیه
چهره گان و هر
نقص در اعضای تن،
همچنان
درجاتی از
معایت در روان
نوع بشری خود
دارند. که بیشتر
باید مورد توجه
انسان برای پاکسازی
عقده های روان
باشد. که از لحاظ
ذهن و روان زیبائی
و کمال را
مییابند، و در
تولد بعدی، این
کمبودهای موجودیّت
بشری کنونی را
نداشته باشند.
اگر اکنون عمیق
تر پاکسازی
سلوکی و با
عشق و ایمان
بکنند، و عشق
و همٌت و کوشش
یعنی هوم و
اوم و توسٌلات
عبادی و انجام
دستورات پیر کامل
را بهتر اجرا کنند،
تا در تولد بعدی
سفید روی و سالم
از عوارض حسی
و بدنی، چون نا
بینائی یا کم عقلی
و غیره، که نتیجه
فزونی معایب روان
باشند. که کمتر
توانسته
بودند در زندگی
نوعی قبلی خود،
استفاده از سلوک
الهی برای
پاکسازی و کسب
صفات الهی بنمایند.
و یا در نوع فوق
بشری که با شهودهای
هفتگانه، به
نجات و کسب رضایت
و( بدای الهی) رسیده
اند، باز در
فصول بالاتر نوع
فوق بشری باشند،
که (ذخیره آخرت)
بیشتر برای خود
در ژنتیک روحی
خویش فراهم نموده
اند. کاملان
الهی در
رؤیاهای شهودی
خود نمونه
هائی از
زیبائی نوع فوق
بشری را، به
زبان و عقل قابل
فهم و دید انسان
بشری است، از خداوند
می بینند. که
مشوٌق آنان
برای ادامه پاکسازی
روان گردد. زیبائی
نوع بشری نسبت
بزیبائی نوع فوق
بشری، مانند
زیبائی نوع میمون
برای نوع بشری
زشت میباشد. و یا
نوع خوک و خرس
نسبت به میمونها
زشت هستند.
زیرا زیبائی و
زشتی، مانند دیگر
صفات حیاتی
دیگر ، تماما نسبی
و متناسب ساختمان
ناخودآگاه
انسان است. که چقدر
صفات غیر الهی
دارد، و چقدر صفات
الهی تازه یافته
است . هرکس با تکاملات
تولدات گذشته،
کرامات بالفعل
و بالقوٌه بیشتر
و بهتر را که
تنها در تکامل
طبیعی و خیلی
بیشتر در تکامل
سلوکی با ولایتهای
الهی قبلی داشته
است، که اکنون
نیز بیاد
ندارد. و اینک باید
این کرامات بالفعل
را صرف تحقٌق
و بالفعل کردن
کرامات بالقوٌه
نماید. که مورد
نیاز تولد
بهتر بعدی است.
و حتی کیفیٌت
و کمیٌت این معایب
و روان هر طفل
انسانی، سازنده
تن و ذهن و
روان او در
رحم مادرش میباشد.
زیرا یک مادر اولاد
متفاوت در
کرامات دارد،
که ربطی به روح
مادر ندارد. که
هر روحی پرونده
ژنتیکی خود را
دارد. که در نوع
بشری میتوان
بعرش رحمان
رسید. که مدرک پاکی
نسبی روان انسان
پیامبر شده میباشد.
تا بقیٌه
پاکسازی های عمیق
تر را در نوع فوق
بشری عاقل تر
بطور عمیق تر بنماید.
که همیشه بقول
پیامبر بنقل از
خداوند، با هر
قدم پیشرفت سلوکی
سالک خداوند نیز
ده قدم جلو میآید،
تا سالک زودتر
بلقای الهی خود
رسیده باشد.
پس با حدٌ
کافی و شرط کافی
از پاکسازی روان
و کسب شرایط لازم
بنجات رسیده میشوند.
و بی نهایت انواع
فوق بشری برای
یک روح فردی
هست که
بتوانند اینک
که نمیتواند مطلقا
پاک روان باشد،
پاکسازی ذات
خود نمایند.
که پاکی مطلق
مختص خداوند میباشد.
ولی هر درجه پاکسازی
روان، گاهی
هزاران برابر
صفات قبلی،
احوال الهی
پیدا میکند.
بطوریکه کسی از
عزیران این انسان
کامل، اورا باور
نمی کنند. و
ابراز نفرت
بوی نیز
میکنند. زیرا ترک
مذهب و عقاید باطل
آنها کرده است.
در حالیکه کامل
الهی برای
آنان و حتی افراد
دیگری، سعادت نجات
از نوع بشری را
میخواهند، که نصیحت
آنان بسلوک الهی
مینمایند. لذا
روشن است که سلوک
الهی برای پاکسازی
روان و بهبود
ماهیٌت و ذات روحی
هر کس، تنها هدف
خداوند از
آفرینش او و
هر موجودی در جهان
است. که هر أتم
نیز روحی دارد،
که با دریافت
کوانتوم ها که
عوالم نوعی پائین
تر هستند، خود
را بانواع بالاتر
أتمی و
مولکولی و
ژنتیکی و
سلٌولی و
اورگانیک،
بمرحله انواع گیاهی
و حیوانی و فصول
فراوان نوع بشری
برسند، تا ببی
نهایت انواع فوق
بشری تا الله
أهورمزدا پیش بروند،
که بازگشت همه
بسوی خداوند است.
که چنان نیز
خواهند کرد. ولو
بقیمت تکرار مکرر
کارماهای نسخ
و مسخ و فسخ و
رسخ و وسخ در جهان
باشد. و نجات از
این خطرات تنها
سلوک الهی با ولیٌ
الهی زنده بمعرفی
خداوند در
رؤیا میباشد.
ونه مراجعه بهر
آخوند در هر
مذهب و دینی، حتی
اگر براستی از
عوامل الهی باشند،
ولی مناسب مشکلات
روان طالب لقای
ذالهی نباشند.
و در واقع در هستی
چیزی هم موجود
نیست. که همه موجودات
دارای روح و تکامل
فطری میباشند.
و همه ذاتا
(شبنمی) روحی الهی
بوده، که از
دریای روح
الأرواح در
أزل جدا شده
اند. و پس از عبور
از انواع
(قطره) ای شده بدریای
خداوند باز
گردند. و تن
موجودات خود
نیز همان أتم
های دارای روح
و با هدف أبدی تکامل
میباشند که
هدف خود را دنبال
میکنند. و بقول
عارفان در هستی
غیر از خداوند
کسی نیست. و
موجودات
فرشتگان نوعی خداوند
هستند که قدر خود
را نمیدانند.
و کرامات بالفعل
بیشتر تولد نوعی
خود را تلف
میکنند. که شرایط
لازم برای تولد
باز بهتر بعدی
و بی نهایت فوق
بشری بکار نمی
برند. عرفا میگویند
باید خانه دل و
ذات و ژنتیک روحی
خود را تهی از واقعیٌتهای
حقیر حیوانی و
بشری نمود، تا
قابل نزول (
اِجلال تجلٌی)
الهی در شب
قدر سالک در
مرگ قبل از مرگ،
ونزول دیگر
مراتب شهودی هفتگانه
میسٌر بشر
گردد. تجلٌیات
الهی آغاز از پیر
کامل حسینی جلیل
القدر بمعرفی خداوند
شهود نخستین سالک،
و نزول اجلال تجلٌیات
الهی بعدی، نهایت
در نور قائم،
جهانی از
احوال الهی جدید
پیدا میکنند.
که قابل توصیف
شاهدان نیز نمیباشد.
که هر کس باید برود
و ببیند. و مشکل
انسان همان
عقل مادی و
استفاده از
اختیار الهی او
است. که اگر بخواهد
کرامات خود را
سوخت لذٌتهای بهشت
کنونی خود کند،
یا قسمتی از
آنرا صرف
تحقٌق و بالفعل
کردن کرامات بالقوٌه
خود نماید.
راه خدا یا
راه أهریمن . آینده
الهی بهتر فوق
بشری و بهشتی،
یا کارماهای قهقرائی
مجدد بانواع حقیر
قبلی در نسخ و
مسخ و بدتر
میباشد.

اولیای الهی
زنده بازگشته بخلق
در هر ولایت ششگانه
سلوکی، تنها پاک
دلان و پاک روانانی
هستند، که آنان
را آینه انعکاس
نور الهی در صورت
و سیرت و گفتار
آنها میدانند.
که اینان ایجاد
کننده سطح فرهنگ
بالاتر نوع
بشری هستند، و
نه کسانی که
آینه انعکاس نور
خداوند نیستند،
که نشخوار عقاید
مردگان را میکنند.
و نام علم به آن
میدهند. گوئی
گوشت تن
مردگان را مدام
می جوند. و
تنها حافظ
فرهنگ الهی یا
همکان دین سلوکی
اولیای الهی بازگشته
بخلق در هر شش ولایت
الهی میباشند.
که نسلهای آینده
کاملان و نوع فوق
بشری را اکنون
آماده مینمایند،
که خود نیز ذخیره
آخرت بیشتر کرده
باشند.

تن انسان
در زبان و
حرکات دست و
پا، و تمام قسمتهای
بدن که ظاهرا انسان
باختیار خود
حرکت میدهد.
یا میگوید و
میفهمد،
تماما بازیچه
ذهن و عقده
های روانی
میباشد. زیرا هرکس
تنها خودش را میفهمد.
و دنبال رسیدن
بارزوهای
عقده های خود
میباشد. تن تابع
ذهن و ذهن تابع
روان و روان با
تمام عقده
هایش، و یا پس پاکسازی
و کسب صفات الهی
تابع مدبٌر
الهی هر روح
سالک میباشد . این
عقده های مانع
و باعث انحراف
و انکار، خود صفات
نیکوی انواع قبلی
بوده، که برای
بشری امروز و
آینده مناسب نیستند.
و بطور منفی
عمل و تأثیر می
نمایند. ولی انسان
کامل و سالک صادق،
حتی از روز نخست
پیمان سلوک الهی
خویش در تدبیر
خداوند است. که
صحنه های زندگی
او تبدیل بکلاس
درس عبرت گیری
او میشود. که آنرا
نام ( بلایای سلوکی)
میگویند. و سالک
برای بلای
بیشمار
سپاسگذار تر
از خداوند میباشد.
تا عمیق تر پاکسانی
با صبوری و
ابراز عشق و ایمان
بخدا و وسیله الهی
خود نموده باشد.
اراده و خواست
سلوک از سالک صادق
است، وهدایت برای
رسیدن بتوفیق
شهود با پیر الهی
بمعرفی خداوند
میباشد. و
پاداشهای الهی
نیز با خداوند
است. که پاداش
ها بصورت سیل رحمت
برای سالکان و
کاملان میرسد.
ولی سیل نعمت
های مادی خاص غیر
سالکان و حتی دشمنان
خدا میباشد. و
در هر مرحله شهودی
و سلوکی، سیل عظیم
تری از رحمتها
و الهامات الهی
و احوال بی
سابقه ای در
سالکان و
کاملان پیدا
میشود. بحدّی
که خود را
شایسته این همه
رحمت از
خداوند
نمیدانند. و
همچنان خود را
فقیر داده های
خداوند میدانند.
و دیگران بخصوص
سالکان با خود
را امانت های و
حتی عیال و اولاد
الهی میدانند .
بقول محمد عیال
خدا میباشند.
که حتی موری
را آزار نمیدهند.
که آنهم جانی دارد
و راه تکامل أبدی
خود را میجوید.
وعده پیر کامل
وعده الهی است،
چون قرآن ناطق
و گویای واجب
برای تقلید سالک
میباشد. که دو قرٌه
شهود آخر ولایت
ولایت محمدی
را دارد. ولی ترک
پیمان در سالکان
بی وفا،
مجازات الهی شدید
تر از
آخوندهای مشرک
از خداوند می
بینند. مگر بازگشت
بولایت و
فداکاری بیشتر
نشان بدهند.

بقول عرفا
دل پاک جای ثبت
قوانین و
احکام الهی، و
نقش انوار
مراتب
تجلٌیات الهی
میباشد. و بقول
پاسکال دل
اساس و وسیله
بدون واسطه
انسان با
خداوند است .
که دل پیر کامل
بمعرفی خداوند
میباشد. و
شهود حسینی سالکان
در همه ولایتهای
ششگانه برای
سالکان خود
میباشد. و
معمولا اشاره
ای برای عاقلان
کافی است. ولی فراوان
از عشق الهی گفته
شده، که هربار
تکرار بیشتر داستان
این عشق برای دیگران
بی خبر از عشق الهی
خود، همیشه تازه
و دارای آثار
عقلی واحوالی در
دیگران میباشد.
اگر گوش دل
باز بوده و
چشم دل بغیر
از راه الهی دوخته
نبوده باشد.

M220

تاریخ
تحوّل عرفان
الهی

از نظر
بررسی انسانهای
غیر سالک در
راه و مقصود
الهی، تاریخ
عرفان و گذشته
أنبیا یک
جریان نشخوار
فکری و بی أثر
در تکامل
انسان و جامعه
بشری میباشد.
که از لزوم تکامل
ژنتیک نوعی خود
خبر و اعتقاد ندارند.
و بجای رساندن
شایستگی نوع فوق
بشری، آینده خود
ر ا نیز در
جهان، شایسته
کارما های
مربوطه و
تکرار گذشته
ها در آینده
های نوعی در
آینده آنها
میشود. و الاٌ
عرفان و شناخت
خداوند و
آینده های زندگی
مکرر در جهان،
در عرفان عملی
یا سلوک الهی میباشد.
که عرفان تحول
و تغییری از روز
نخست تا کنون نداشته
است. و در اساس و
اصول همیشه یکی
بوده .تخلیه از
صفات پلید
انسانی و تحلیه
بصفات الهی بتقلید
و آموزش پیر
کامل بمعرفی خداوند.
و بالأخره رسیدن
بتجلیه های
هفتگانه میسٌر
نوع بشری، و
درهر شش ولایت
سلوکی طریقتهای
عملی
پیامبران اولی
العزم ششگانه،
و مجموعه
کاملان الهی
هریک از این ولایتهای
سلوکی است. اما
تحوٌل بمعنی تغییر
حال انسان سالک،
در هر ولایتی
و همه مراتب شهودی،
با جریاناتی
متفاوت و برحسب
احوال سالکان میباشد.
که هر درجه برتری
تکامل روحی،
هزاران درجه برتری
احوالی دارد.
و حتی هر شاهد تجلٌیات
الهی، خود نیز
تنها در احوال
شهودی و رؤیائی
و عقلی و
الهامات لدنٌی
تحوٌل دارند.

عرفان
شناخت و معرفی
از حقایق الهی
نا شناخته، همان
آینده های
نیامده انواع فوق
بشری برای سالکان
و کاملان نوع بشری
است. که پس از تجدید
شش شهود نوع بشری،
بشهود هفتم
نور ربٌ رحمان
و شهود هشتم
عرش ربٌ برتر
از رحمان، از
هزاران برابر
عقل بشری بمیلیونها
برابر عقل
بشری میرسند.
که نام فرشته الهی
برای آنها
ناچیز است.
همه انبیا و
کاملان ولایت
ها سرسپردگان
کاملان و
سالکان ولایت
برتر بعدی
هستند. اما تاربخ
تحوٌلات
ظاهری
ولایتهای
سلوکی، از ولایت
آدم کیومرث
آغاز میگردد،
که هشت هزار
سال پیش در
قوم آریائی مهاجر
از جنوب سیبری
بهندوستان
بوده است. ولی
قبل از کیومرث
آدم، همچنان خداوند
برای
انسانهای
بشری
ابتدائی، که همجنان
در حیوانیٌت نوع
بشری بوده، ومعاف
از عبادات
وسلوک الهی
بودند، نیز برای
خود مربٌیان
الهی و روشهای
عبادی داشتند.
گرچه بصورت
پرستش
حیوانات یا هر
شییء دیگر
بوده است. که آنان
را از لحاظ
تقرٌب عقلی و
احوالی بسوی خداوند
در تولدات
بشری بعد، آماده
تولد در عصر
ولایت آدم
میشوند. که شاهد
شهود اول حسینی
پیر خود شده، و
با با مرگ قبل
از مرگ در صورت
بازگشت بخلق و
بیداری از خواب
مرگ، بشهود دوم
نور حسنی در تسمیه
محمدی برسند.
که هر زمان
خداوند این دومقام
همیشه انسانی
را زنده در جهان
دارد، که در
تجسٌم انسانی
باشند. و تنها مورد
شناسائی
سالکان خود
میباشند. اصطلاحا
آدم کیومرث
پدر و مادر
نداشت. یعنی
پیر حسینی وامام
زمان حسنی
نداشت.که تربیت
او کنند. لذا خداوند
بدستان خود گل
وجود الهی اورا
ساخته و پخته
و شایسته کرده
است. که برای
هر موجودی نیز
خداوند چنین میکند.
بخصوص در سالکان
ولایتهای ششگانه
نوع بشری، که همان
احوال سالکان
در رؤیا یا بیداری
دارند. که مشوٌق
آنها برای
پیشرفت بیشتر
فعالیٌت سلوکی
آنان باشد.

سالکان
با پیر الهی و
عشق وافی و شرایط
لازم دیگر،
چنان سرعت پیشرفت
تکامل روحی و عقلی
دارند، که اصطلاحا
هر شبی را راه صد
ساله دیگران
در تقرٌب بخداوند
میروند. که پاکسازی
سریع تر و عمیق
تر از معایب و انحرافات
ژنتیک روحی
مینمایند. که در
ادوار حیوانی
و جهالت این معایب
و عادات را آموخته
بودند، و ملکه
ذات آنها شده،
که اینک با بلایای
سلوکی هرچه بیشتر
و سخت تر، سالک
صبوری و
سپاسگذاری
خداوند میکند.
سپس با درک
احوال برتری،
آنگاه عمیقا
آماده تحلیه
بصفات زیبای
الهی، و سپس بتجلیه
های هفتگانه
خداوند، در
دیدار انوار سمبولیک
خداوند میشود.
پس از آدم اصطلاحا
هر هزار سال یک
پیامبر اولی العزم
و کاشف نور
تجلٌی بالاتر
مبعوث بخلق
شده، که ولایت
برتری برای
شایستگان عصر خود
تأسیس کرده است.
و همچنان
اشخاص کامل ولایت
دوم میترا یا نوح،
تربیت نسلهای
انسانی بدائی
را ادامه
میدهند. که از سطوح
حیوانی و فصول
نوع بشری، و
فراوان فصل نوع
میمونی، به
عقل فصول نوع بشری
میرسانند. و هربار
تعالی از فصول
نوعی، با یک مرگ
و تولد بهتر و
با کرامات و
امکانات بیشتر
میباشند. و هر
بار تجربه زندگی
و روش انعکاس شرطی
آموزش
یافتند، که در
فصول آخر نوع بشری،
در ولایت سوم بودا
کاشف نور شهود
سوم شیوا یا
فاطمی در
تسمیه محمدی،
و زمان بعد در
ولایت چهارم
زردشت، آخرین
کامل ولایت
بودا، با کشف
شهود نور
تجلٌی چهارم مرتضوی
یا ایلی، و
نیز با شهود
پنجم عرش مصطفوی،
صاحب ولایت الهی
چهارم شد. و
دیگر
ولایتهای
الهی قبلی،
بتربیت نسلهای
بالا آمده خود
ادامه میدهند.
که کاملان
الهی هر
ولایت، ابتدا
تجدید بهتر
شهودهای قبلی
خود میکنند، و
برای مرگ قبل از
مرگ آماده میشوند
که بشهود
بالاتر و تازه
ای برسند. تا
بهشت سوم
انتظار خود در
شهود عرشی میروند.
که موفق بکشف
آن شود. و تعلیم
دیگران شاهد
شهودهای قبلی
میدهد. و برخی در
شاهدان نور
تجلٌی الهی،
با شهود بالاتر
عرش ربٌ بالاتر
بخلق باز
میگردند. که در
بهشت های اول
و دوم، کاملان
الهی روزها و
شبها در
ملکوتها در
احوال الهی
میباشند. پس
از زردشت که پیش
گوئی سه سوشیانت،
یا مهدی های موعود
کاشفان
تجلٌیات الهی تازه
بودند. که مسیح
شهود برتر نور
مصطفوی را کشف
کرد، و با شهود
عرش گبریال
قائم روح القدس،
مکتب تعلیم سلوک
ولایت پنجم
خود را برپا
نمود. آنگاه
همچنان مکانب چهار
گانه قبلی،
بتربیت الهی نسلهای
مربوطه، بدرک
شایستگی
شهودهای خود مشغول
هستند که
پیدایش
نسلهای بشری
تازه تعطیل
نمیگردد. تا بالأخره
محمد آخرین
کامل ولایت
زردشت و مسیح،
بجای شهود نور
مصطفوی بنور
ربٌ قائم روح القدس
رسید ، وبا
شهود عرش ربٌ
نادیده رحمان
بپیامبری
مکتب تازه ششم
نوع بشری برای
سلوک الهی رسید.
تا نوبت مهدی موعود
محمد سوشیانت
سوم زردشت در
۵۵ قرن دیگر از
امروز برسد، که
آخرین کاملا ولایت
محمدی خواهد بود.
و بجای نور قائم
به نور ربٌ رحمان
میرسد، و خود تجسٌم
انسانی ( قائم آخر
الزمان) نوع بشری
میگردد. و
ولایت برتر مهدوی
را برپا میکند
که با شهود هشتم
عرش ربٌ برتر
از رحمان خواهد
بود. و بی
نهایت أرباب نوع
بالاتر و
جبروتهای بالاتر
و تجلٌیات
انوار الهی
بالاتر تا خداوند
الله برای ارواح
تمامی
مخلوقات در پیش
هست. قرآن محمد
و معجزه او
کتاب قرآن
عثمانی نیست.
که عمر وعثمان
شایسته نوشتن
آن نبودند.
گرچه از برخی کلمات
پیامبر
بسلیقه و
بموجب منافع خلافت
سیاسی آن را نوشتند.
و بزور شمشیر
در طول تاریخ،
آنرا قانونی
الهی برای
حکومت دینی
ولایت فقیه و
خلیفه اسلامی
در آوردند. که بقول
مولا علیٌ در نهصد
جای آن
دستکاری شده
است. و تا
دوقرن بعد،
همچنان پیروان
سلوکی علیٌ و امامان،
که در واقع
کاملان زنده
ولایت سلوکی پیامبر
بودند آن را
قبول نداشتند،
و حکومت
اسلامی را
باور نداشتند.
که خداوند نیز
غیر از سلوک الهی
نمی پذیرد.
بلکه هر پیر
کامل حسینی
سالک بمعرفی
خداوند قرآن ناطق
سالک میباشد.
که حرف و
دستور او دستوری
از خداوند است.
بقول فردوسی چو
فرمان یزدان چه
فرمان شاه
الهی. قرآن
محمد و معجزه او،
همان (دو قرٌه) شهودی
نور قائم و
عرش رحمان
میباشد. که بسالکان
صادق ولایت خود
در هر زمان بعدی
نشان داده میشود.
و آنان را از حیوانیٌت
بشری
بالوهیٌت فوق
بشری میرسانند.
بخصوص در شهود
پنجم سالکان ولایت
محمد، که همان
ولایت الهی علیٌ
است، (صورت
روح مصطفوی)
در هر زمان پس
از وفات محمد،
در رؤیا تعلیم
مرگ قبل از مرگ
میدهد. که نصیب
این نویسنده نیز
شد. آنگاه با (
بدای الهی و
مشیٌت) ویژه
او سالک
میتواند بنور
قائم برسد. و یا
با بدای دیگر الهی،
شاهد نور قائم
از خواب مرگ قبل
از مرگ بیدار
و با شهود هفتم
عرش رحمان، بعنوان
پیامبر و
محمدی زنده بخلق
باز میگردد، و
ولایت مستقل محمدی
خود را در خانقاه
و مکتب خویش
برپا میکند.
تا نوبت آخرین
کامل ولایت
محمدی مهدی موعود
و سوشیانت سوم
زردشت برسد،
که نور تجلٌ الهی
بالاترعرش رحمان
را نیز محمد
ندیده بود
،چون بالای عرش
رحمان نرفت.
آنگاه مهدی با
عنوان قائم آخر
الزمان نوع بشری
و برتری ولایت
محمدی، ولایت هفتم
مهدوی را با شهود
معجزه و(
دوقرآن برتر) او
یعنی نور
رحمان و عرش
ربٌ برتر از
رحمان ربٌ
النوع فوق
بشری را، در
۵۵ قرن دیگر در
جهان آغاز
مینماید. و متولدین
نوع فوق بشری،
آغاز از روح محمد
و علیٌ و
امامان الهی هر
زمان بعدی و
کاملان با
آنها ، تنها متولدین
نوع فوق بشری بوده
، که شاهدان نور
قائم در نوع بشری
بوده اند.

آریائیان
سفید پوست که در
فصول نوع بشری
بالاتر قرار
داشتند، از جنوب
سیبری بهندوستان
و ایران واروپا
مهاجرت کردند.
با عقل بیشتر و
در صلاح دید الهی،
بسلوک الهی ارادی
، آغاز از کیومرث
یا آدم بگفته
تورات و
بابلیان، بسلوک
و تکامل ارادی
پرداختند و
آریائی تر گردیدند.
که بنور حسینی
و عرش حسنی در شهود،
و با مرگ قبل از
مرگ میرسیدند
و الهی
میشدند. که در تولد
بعدی در عصر ولایت
دوم میترا یا نوح
بگفته تورات، سلوک
الهی را با پیر
کامل میترائی دنبال
کردند. که با تجدید
شهود اول حسینی
بنور حسنی رسیده،
و با شهود سوم
عرش فاطمی شیوا،
و با مرگ قبل از
مرگ بخلق بازگشتند.
که عقل و درجه آریائی
و الوهیٌت بالاتری
یافتند. و همچنان
ولایت های کیومرث
و میترا بتربیت
نسلهای بشری بالا
آمده از انواع
حیوانی، ادامه
داده و همچنان
ادامه دارند.
و سپس بودا
آخرین کامل ولایت
میترا با تجدید
شهود های قبلی
خود در
شهودهای حسینی
و حسنی، که دو
انسانی در تجسٌم
انسانی میباشند
، به نور شیوا و
عرش مرتضوی چهارم
، و با مرگ قبل از
مرگ و بازگشت
پیامبر بخلق، برای
چند سالک احتمالی
خود ولایت سوم
بودا را برپا کرد.
که زردشت آخرین
سالک و کامل ولایت
بودا در سرزمین
افغانستان کنونی،
مرکز تجمٌع
بودائیان بود.
که پس از تجدید
شهود های قبلی
حسینی و حسنی و
فاطمی شیوا، زردشت
به نور مرتضوی
ایلی رسید، و با
شهود پنجم عرش
مصطفوی و پس از
مرگ قبل از مرگ
بخلق بازگشت.
و خود تجسٌم
انسانی مقام الهی
مرتضوی ، و
مؤسس ولایت چهارم
آزری زردشتی خود
شد. و سالکان ولایت
خود را نیز در
هر زمان بعدی
وتا کنون، به
نور مرتضوی میرساند.
ولذا اصطلاحا دیانت
و ولایت زردشت،
مادر تمام
کاملان
ولایتهای
سلوکی یا قشری
قبلی، و رساننده
به ولایتهای الهی
بالاتر بعدی
میباشد. یهودیان
طالب دیدار یهوه
یا ایلی، شاخه
ای از مکتب زردشت
هستند. که ابراهیم
پسر آزر زردشت
بگفته محمد،
با استقلال
الهی و روش تعلیم
ولایت زردشت، در
اورشلیم
جمعیٌت زیادی
را بسلوک الهی
آشنا کرد. که در
مصر و حتی یونان
و شرق مدیترانه
شهرت و دوام بیشتری
تا کنون یافت. ابراهیم
همان برهمن و
(أب راه نمای) الهی
هر سالک طریقت
ابراهیم میباشد.
که ابراهیم و
اسماعیل یعنی
دارنده اسماء الهی،
زردشتی مهاجر
از یمن بمکه، کعبه
را بعنوان
عزلتگاه سلوکی
سالکان خود
برپا نمودند. ایلی
الهی های (علیٌ
اللهی) و
دروزیان و
یزیدیان
ایزدی، و ده
ها فرقه تصوٌف
دیگر خاور
میانه، شاخه
هائی از دیانت
زردشت بوده، و
بشهود نور
مرتضوی ایلی و
عرش مصطفوی میرسیده
و همچنان میرسند.
اگر بسلوک الهی
تا رضایت الهی
برای شهود مرتضوی
رسیده باشند.
پس از زردشت نیز
مسیح سوشیانت اول
پیشگوئی زردشت،
و سپس محمد
سوشیانت دوم
زردشت ، و
فارقلیط نخستین
مسیح، هریک بشهود
برتر رسیدند.
مسیح بنور
مصطفوی و محمد
بنور قادم روح
القدس. وهر یا شهود
برتر عرشی
ولایتهای پنجم
و ششم الهی و
میسٌر برای نوع
بشری را بپا نمودند.
و همچنان تمام
ولایتهای
قبلی بقول محمد،
( أهل کتاب) یعنی
در پیمان سلوکی
میباشند. و
بمراتب تکامل روحی
میرسند. که در
تولد بهتر
بشری، با عقل و
کرامات بالفعل
بیشتر برای
ولایت الهی بعدی،
که پیمان سلوکی
داشتنه باشند.
مهدی موعود
محمد آخرین کامل
ولایت محمدی، در
۵۵ قرن دیگر از
امروز بجای
رسیدن بنور قائم
چون محمد، بنور
رحمان رسید و
بالای عرش رحمان
رفت، و خود
تجسٌم انسانی قائم
آخر الزمان نوع
بشری و برتری ولایت
محمدی را
تأسیس نمود .

آریائیان
ولایتهای سه گانه
در شرق آسیا ،
و ولایتهای سه
گانه زردشت و
مسیح و محمد در
غرب آسیا، و
نیز کاملان
الهی آنها و
بازگشته بخلق و
تا زنده باشند
و بودند،
استقلال عمل تربیت
الهی سالکان خود
را داشته ، و
همچنان مکاتب سلوکی
آنان در اولیای
تازه رسیده
بخلق و زنده، نسلهای
بشری را تعلیم
سلوک الهی میدهند.
و سالکان آنها
با شناخت پیر حسینی
خود از خداوند
در رؤیا که شهود
اول حسینی آنان
میباشد،
آنگاه بشهود دوم
حسنی امام زمان
خود، که همیبشه
یکی از طرف خداوند
از بین دیگران
کاملان حسینی برگزیره
میشود. و (
حسنکی) در
قیاس بشهود دوم
حسنی انسان نادیده
و معرفی نشده میباشد.
که هرچه خوبان
همه دارند او بتنهائی
دارد. آنگاه سالکان
با هدایت پیر حسینی
و مراتب الهی نادیده
بالاتر،
سالکان بتخلیه
روان خود از
همه صفات حیوانی
و بشری میپردازند،
و تجرید نفس و
پاکسازی دل و
ذهن و روان و
ژنتیک روحی خود
می نمایند. و
مراتب شهودهای
تولدئات قبلی خود
را از نو و
بهتر و واضح
تر دیده، آنگاه
بشهود نور قائم
و با مرگ قبل از
مرگ، و
احتمالا با شهود
عرش رحمان،
نقش پیامبر
اولی العزم خود
را دارند، که تجلیه
های الهی هفتگانه
را دارند.
آریائیان
هندو و بودائی
و زردشتی برهمنان
و سلحشوران
مقدٌس، همان
کاملان الهی
ولایتها بوده،
که همیشه در
حال جنگ با روان
آلوده خود، و ممانعت
های آخوندهای
قشری ادیان دیگر
بودند. و بقول فردوسی
همیشه با تورنیان
در جنگ بودند.
که ترکمنان و
اتراک دیگر
اقوام دینی قبل
از زردشت و
مخالف ولایت زردشت
بودند. زیرا قشری
و کم عقل و فاسد
روان بوده،
ولی انسانهای با
استعداد ادامه
تکامل با هدایت
خداوند، و تأمین
صحنه های
مناسب
،بولایت های برتر
هدایت میشوند.
اگر همچنان أهل
کتاب و سلوک و
پیمان با خداوند
بوده باشند. و شاهدان
آخر هر ولایت،
در شهود نور تجلٌی
آخر خود، عهد الست
و تعهٌدی با نور
تجلی الهی خود
دارد، که در تولد
بهتر بعدی، و با
کرامات بیشتری
که خواهند داشت
، در ولایت بالاتر
و تجسٌم انسانی
نور شهودی خود
پیمان سلوکی داشته
باشد. و سوگند تسلیم
و انجام وظایف
جدید و برتر سلوکی
پیر الهی خود
را می خورد. پس در
تولد کنونی، آنان
عملا در بهشت
چهارم خود
هستند. ولی
اکثرا فریب نفس
امٌاره خود و
یا عقده آخوندهای
قشری و دیگر سرگرمی
های جهان و
لذٌتهای مادی
و جسمی و جنسی
عهد الست خود
را فراموش مینمایند.
و این عهد الست
در هر د ینی
سلوکی و هر
مرحله شهودی
آن هست.

ریاضت
مرتاضان در ولایتهای
ساده قبلی، برای
انسانهای ساده
تر عقلی، که در
فصول اولیه نوع
بشری هستند، و
همراه اعتقادات
خام آنها،
نسبت بعقاید
الهی کاملان
ولایتهای بعدی،
بصورت خرافات
برای نسلهای بعدی
است. ولی برای
سالکان آن
هرگونه که پیر
الهی گفته باشد
، همان درست
از لحاظ تربیت
الهیو تکامل ژنتیک
روحی میباشد.
و نه مقصود
علوم و فنون زندگی
مدرن تر و با
رفاهیّت، که انسانها
اکنون هر یک در
سطح عقل و
کرامات الهی و
مراحل تحوٌل
روحی و شهودی خود
در تولدات پیشین
هستند. و
هیچگاه جهان
از تفاوتهای
عقلی و
اختلافات عقیدتی
خالی نبوده و نخواهد
بود. پس جهان
فارسی و بگفته
یونانیان جهانوم،
و بگفته تورات
گوهانوم و
بگفته اعراب
جهنٌم یا جحیم
میباشد . که متولدین
جهان در بهشت
چهارم موعود
الهی نتیجه تکامل
روحی تولد
پیشین که
زمینه ساز
قهقرائیان
آینده، و یا
جهنٌم خنک خود
خواسته سالکان
از بلایای
جهنٌمی است. که
سالک صبوری با
عشق تحمٌل آن
میکند و
سپاسگذار
خداوند نیز
هست. زیرا خداوند
خاص سالکان بلایای
سلوکی در دوره
سلوک میفرستد
که آنها را دوست
دارد. و الاٌ غیر
سالکان بلایای
آنها بدست خودشان
و بخاطر
انحرافات
فکری و الودگی
روان آنها است.
بتعبیر دیگری،
غیر سلکان فراموش
کرده عهد الست
خود، بتصوٌر بهشت،
عملا جهنٌم اول
روزها و جهنٌم
دوم کابوس ها
را در رؤیاها
دارند. که اگر
بیشتر داشته
باشند بنفع آنان
میباشد. و
سالکان که در
این تولد، بعنوان
بهشت چهارم سلوکِ
تولد پیشین را
دارند، بمیل و
خواست خود
برای سلوک الهی
فشرده خویش (
خود فقری) و عزلت
پر رنج سلوکی را
دنبال میکنند.
که پس از هفت سال
بشهود نهائی میسٌر
خود میرسند.
که دربازگشت بخلق
بقول محمد، آنگاه
چهار بهشت دارند.
دو بهشت آخرت
پس از مرگ، و
دو بهشت قبلی
یعنی اکنون
قبل از مرگ ، روزها
در آرامش
احوال الهی خود
و الهامات
لدنٌی، و شبها
در گردشهای ملکوتی
پر حکمت، و
نیز پس از مرگ
طبیعی نوع
بشری و لذٌت
بخش بصورت کشش
شدید بعنوان آخرین
خواب شبانه و
گردشهای ملکوتی
را طی میکنند
و هفت سال
برای نداشتن
تولدات نوعی
جهان که بهشت
سوم انتظار
عرش رحمان
برای کاملان
ولایت محمدی
است. و حتی
چهارصد هزارسال
بهشت انتظار برای
مهدویان نوع فوق
بشری، آنگاه ببهشت
چهارم تولد در
نوع فوق بشری
بجهان و با هزاران
برابر عقل نوع
بشری دارند. و متولدین
نوع فوق بشری
همگی قبلا در نوع
بشری خود، شاهد
نور قائم در
تولد جهان را
داشته اند.
ودر تولد نوع
فوق بشری
فرشته گونه کهکشان
راه شیری را گردش
و جولان میدهند.
که سریع تر از نو
و با آن
تکنولوژی های غیر
قابل تصوٌر
نهفت هزار سال
بعد معنی حقیقی
تر بهشت نوعی را
خواهند داشت.

تاریخ
دورتر از
ولایت های
الهی سه گانه
هندوان، شاخه
های زیادی پیداکرده
اند، که الهیٌون
صادق آنها، پیروان
سالک کاملان الهی
زنده
ولایتهای نخستین
میباشند.
مانند دیانت جین
و مکتب سلحشوران،
که در آسیا و
اروپا نیز
نوعی سلوک الهی
داشتند. و یا آخوندها
و قشری های دینی
فریب خورده نفس
جاه طلبی آنان
، که مربٌیان
جهنٌمی فریب
خورده است،
دوره فلسفی و
معروف بدوره
برهمنان
داشتند. اوپانیشاد
ها نوسشتند و
دایرة المعارف
ساختند، که داستان
قهرمانان
مانند آنچه فردوسی
در شاهنامه و
یا هومر درایلیاد
و یونان
نوشتند، که افکار
الهی خود را بصورت
داستان
سمبولیک
قهرمانان
خیالی
آوردند، که امثال
رستم چون
فرشتگان الهی
عمرهای دراز و
خدمات معجزه آسا
کرده اند. که همان
معجزات پیر برای
برای چند
سالکان خود
مییاشد. و معجزات
پیامبران چون معجزات
معروف موسی،
تماما در رؤیا
بنظر سالکان و
باور کنندان او
بوده است. و
سراسر سمبولیک
و نیازمند تفسیر
سلوکی میباشد،
تا مفید تربیت
روح انسان
باشد. اولیای
الهی زنده سلحشوران
مدافع ضعیفان
سالکان خود در
برابر توطئه
های قشری ها و
دنیا پرستان میباشد.
و قشری های مذهبی
همه ادیان غیر
سلوکی،
کرامات بهشت
کنونی که وعده
الهی بخاطر
تکامل در تولد
قبلی آنها بوده،
بجای تحقٌق
کرامات بالقوٌه
خود، کرامات
بالفعل نوع
بشری کنونی خود
را سوخت لذٌت جسمی
و جنسی و
اوهام ذهنی خود
مینمایند. پس جهنٌم
پروری آینده خود
را در نسخ و
مسخ و فسخ و
رسخ و وسخ
دنبال مینمایند.
که پس از صدها
هزار، وحتی میلیونها
سال، دوباره و
حتی صد باره،
از نردبان انواع
و بلایای
زندگی های جهنٌمی
کره زمین، یا کرات
دیگر، بار دیگر
بنوع بشری و
همین شهودهای ششگانه
واجب ولایتهای
الهی، خود را
بنور قائم ایدآل
کمال میسٌر نوع
بشری میرسانند.
تا هفت هزار
سال بعد در
نوع فرشته
گونه فوق بشری
متولد جهان شوند،
که بنور رحمان
برسند. وبی
نهایت تجلٌیات
أرباب نوع و
مهدی های موعود،
کاشفان آنها،
و در بی نهایت جبروتها
برای ارواح موفق
در پیش هست . که بفرض
محال در أبد
یٌت بنور
الأنوار الله أهورمزدا
در لاهوت برسند.
که اگر بفرض
بدان رسیدند، هنووز
بخداوند ( هو
یا او) بیرون از
همه هستی ها، در
عالم عمٌاء بقول
محمد میباشد،
که باز با ضمیر
همیشه غایب
باید اشاره کنند.

دیانت بودا
پس از دوره فلسفی
و قشری گری در
هندوستان سه
شاخه شدند، که
گروهی را تحت عنوان
پیروان
مستقیم بودا یا
جین میباشند.
که الهامات لدنٌی
الهی را
میجویند. و
موفقان آنها
همان برهمنان
موفق بودائی، چون
زردشت آخرین
آنان در مقام
هستند. و هریک
تا زنده هستند،
سالکان خود را
بمراتب شهود
خود میرسانند.
و برای خود
سازمان دینی، چه
رسد بمذهبی
قائل نیستند.
که قشری ها
این
سازمانهای دیننی
و مذهبی غیر سلوکی
را بوجود
آورده و می
آورند. که بنام
خدا گناه و
جهنٌم پروری مینمایند.
عشق و محبٌت
وسیله کار
سلوکی این سالکان،
شاخه واقعی
بوده ومیباشند.
که نظیر آنان
در تمام ولایتهای
ششگانه وجود
دارند. که تصوٌٌف
دیانت خود را دارند.
مذاهب
ویشنوئی،
معروف ترین
آئین آنان
میباشد. پرستش
شیوا کرده و
میکنند. یا
همان شهود سوم
اکتشافی بودا،
و بقول مؤرخین
در عصر زن شاهی
میباشد. و جریان
دیگر پس از مرحله
فلسفی فنون
منطقی و ریاضت
بشکل عقٌیل در
آمد، که کمک برشد
علوم مادی و
فکر فلسفی انسانها
در زمانهای بعدی
گردید. فلسفه (
چاروکا )
دنبال شد، که ضمن
اصالت ماده
برای پس از مرگ
عقیده بدان داشتند.
و هرگونه طبقه
بندی علمی و
مادی در جهان را
، در اصل در
وجود خود انسان
میدانند.
گفتنی های فلسفی
دارند، ولی پا
بند اخلاق و
تزکیه عملی نفس
خود نمی باشند.
گوئی با عقل مادی،
خود را برای
آینده تولد بهتر
در جهان آماده
مینمایند. گروه
دوم را( راه بودا)
و گروه سوم را (
راه عشق) در
آئین
بهاگاواتا و مذاهب
ویشنوئی را رشد
و توسعه دادند.
که اینان خود نیز
بمذاهب قشری
مختلف در
آمدند. و درهر
حال در تمام ادیان
و مذاهب و
فلسفه ها،
خداوند جز تزکیه
نفس نمی
پذیرد، که جهنٌم
پروری است. (پانچارا
ترا ) یعنی پنج شب،
نام مجموعه رسالات
آئین یکتا
پرستی گفته
اند. که همان
عبور سالک از
شهودهای
تجلٌیات الهی
مقدماتی در
ولایت زردشت و
محمد نیز هست. پنج
تن آل عبا که نام
هریک از شهودهای
مقدماتی
حسینی و حسنی و
فاطمی و و
مرتضوی و
مصطفوی است. که
دو نام قائم و
رحمان را محمد
افزوده، چون کشف
برتر آن را کرده
است. اینان خدا
را در همه اشیاء
گفته اند. و
بقول مولا علیٌ
أصل (خدا داخل) هستی
(الداخل و الظاهر)
تا الله است. و
خداوند هو خداوند
( الباطن و الخارج)در
عمٌاء و کوری و
تاریکی برای
هر غیر از
خداوند هو میباشد.
شباهت اعتقادات
عرفانی محمد و
عرفای صدر
اسلام، بیشتر
شبیه عرفان
هندوان یمن و
هندوستان است.
خداوند ( الله)
ترجمه عربی خداوند
(أهو) در
أهورمزدای زردشتی
است . یعنی این اله
هنوز خداوند
هو نمیباشد.
معنی لاهوت الله
و هاهوت خداوند
هو باز بهمین معنی
است. که هرچه هست
جز خداوند هو نمی
باشد. اعتقاد آنان
بتجسٌم مراتب
شهودی در انسدانها،
که در تصوٌف
اسلامی
ایرانی محمدی نیز
هست، همان أصل
( این همانی)
شاهد و مشهود
در هر شهود میباشد.
پس شاهد بیدار
شده از خواب مرگ
قبل از مرگ،
با این همانی شهود
آخر خود تجسٌم
انسانی آن
تجلٌی الهی میباشد.
گوئی تولد دوم
الهی کاملان
الهی، همان تولد
نور شهود الهی
بصورت انسان در
جهان میباشد.
و حتی شاهدان تجلٌٍیات
الهی پس از
مرگ طبیعی و
تولد بهتر بعدی،
در فصل بالاتر
نوع بشری، و
یا در فصول نوع
فوق بشری، با این
همانی شهود
آخر خود
میباشند. که در
بهشت چهارم موعود
خویش هستند.
که میگوئیم این
همه انسانهای
فصول نوع بشری
فرشتگانی هستند،
که قدر
الوهیٌت نسبی
مقام روح خود
را نمیدانند.
و این الوهیٌت
ها داده ها و
أمانت های را
سوخت هوسرانی
های خود میکنند،
پس مورد غضب خداوند
در کارماهای
حهنٌمی
میشوند. داستان
سی مرغ عطٌار،
که فقط سی عدد مرغ
توانستند به
معراج خدای خود
برسند، که خدای
آنان همان خودشان
سیمرغ بود. و انسانها
نیز بمراتب (خود
خدائی) نسبی خویش
میرسند. زیرا این
همانی مقام الهی
خدایان خود را
برای سالکان خویش
دارند. گرچه بنهایت
درجه الوهیٌت نرسیده
اند. ادیان و
مذاهب قشری با
تمام تعصٌبات خود،
که با نفوذ افکار
ملل دیگر می
جنگند، باز ندانسته
افکار و
عقایبد ادیان جدید
در آنها نفوذ
کرده، و الاّ
عرفای ولایتهای
سلوکی ششگانه،
عقاید عرفانی
آنان مکمٌل
یکدیگر بوده و
تکمیل و توضیح
بیشتر
واستندلالات تازه
برای عقل نسلهای
جدید بشری یا به
متعصٌبین ادیان
قشری دیگر
ارائه میدهند.
گوئی حرف خدا را
در هر زمان، بزبان
روز ترجمه
وتکرار
میکنند. ذاتا تفاوت
ندارند ولی در
ظاهر بخاطر
برداشتهای روانهای
آلوده، با هم متفاوت
بنظر میرسند.
یک یهودی خدا
جو، نمیتواند
انسان خداجوی دین
دیگری را هم
نشین فکری بداند،
پس غذای یکدیگر
را نمی خورند. و
قتل یکدیگر را
فرمان خدا
میدانند. که گاهی
افراد دین واحد
و مذهب واحد
خود، رهبران و
آخوندهای مدٌعی
کمال مذهاب خود
را کشتار میکنند.
که بقول محمد قاتل
و مقتول آنها جهنٌمی
هستند.

(تثلیث)
سه گانه در ادیان
هندو و مسیح
وهمه ولایتهای
سلوکی در عمل
هست. هندیان
آنها را
واقعیٌت های
میترا
میگویند. یا همان
واقعیٌت راه الهی،
برای رسیدن بحقیقت
است. سه مفهوم
خداوند الله
ومفهوم شهود تجلٌی
الهی، و تجسٌم
شخص پبر کامل حسینی
است. مسیحیان
از پدر و پسر و روح
القدس شهود نهائی
میگویند. خدا
و مسیح و کامل مسیحی،
برای سالکان مسیحی
که در همه
ادیان این سه مقام
الهی مهم هستند.
و دیگر مقامات
نیز که جمعا
در خدا یا
مسیح و هرکامل
الهی، این
همانی آنها است
. زیرا شهودهای
آنهارا دارند.
که در نوع بشری
شش شهود واجب
و احتمالا
شهود هفتم عرش
رحمان برای بازگشتگان
بخلق میسٌر
نوع بشری است
، و در نوع فوق بشری
همین مراتب
تجلیٌات ولایت
محمد به اضافه
شهود هفتم رحمان
و هشتم عرش ربٌ
برتر از رحمان
است. و در
تفسیر سلوکی
ما انسان
ماهیٌت و
موجودیٌت سه بعدی
دارد. تن و ذهن و
روان، و یا دیگران
نیز از سه نیروی
اصلی جهان
میگویند، و یا
نزد صوفیان سه
راه خدا و سه نیرو
هست. یکی نیروی
صعودی معراج الهی
که سالکان در
صدد کسب آن هستند.
و دیگری نیروی
افقی انبساطی،
که شاهدان تجلٌیات
الهی ولایتها،
باید مورد عروج
و شهود آنها و
بترتیب و
توالی و هر یک
در یک ملکوت بالاتر
برسند. و نور
قائم در جبروت
اول، و رحمان در
جبروت دوم و
عرش ربٌ برتر از
رحمان در جبروت
سوم، و تا بی
نهایت جبروتها
تا خداوند
الله میباشد.و
مراتب پائین الهی
وسیله عروج و
تعالی افراد
حیوانی
هستند، ولی باید
بکلٌی رها گردند.
گوئی أرباب نوع
حیوانی و
گیاهی، که
هریک از ما
داشته ایم، نباید
در آن سطوح باقی
باشیم. تنها کود
کان جاهل و کم
عقل هستند که نمی
خواهند ترک کلاس
و معلم خود کنند،
که بکلاس بالاتر
بروند. که
معلٌم آنرا
سخت گیر تصوٌر
میکنند.

M224

خدا

مرموز
ترین نام و
ایده در هستی،
که آغاز گر آن
و پایان باقی
مانده هر گونه
هستی ها است.
که غیر از او
کسی یا چیزی
در هستی وجود
ندارد. و هستی نیز
خود همان او میباشد.
و آنچه انواع موجودات
تصوٌر داریم، همه
آنها مدام در
تغییر هستند. و
مراتب فرضی
خداوند تنها
وجود بدون
تغییر و تحوٌل
دارند. و هر
انسان
متفکٌری در
باره خداوند حرفی
دارد. برخی
منکر وجود خداوند
هستند، و برخی
خدا را با طبیعت
تطبیق میدهند.
و برخی خدا را در
مراتب احوال
انسانی در
ولایتهای سلوکی
توصیف وجود خدا
را مینمایند.
والاٌ در هستی
چیزی جدا از
خدا نیست، یا
چنان تعبیر کنیم
که خداوند
همان کلٌ هستی
است، و همان توصیف
(خدا داخل)
هستی بدانیم.
أصل ژنتیک
روحی انسان که
غیر از تن
موجود است ،
باز تن موجودات
ریزتر است. که
هر ذرٌه آن اجسام،
جزئی سازنده یک
کلٌی بنام
شیئ. روح فردی
تغییر و تکامل
جزئی داخلی
خود را دارد،
که هریک باز
روحی و ترکیبی
از تن موجودات
ریزتر دارند.
همه چیزها که در
وهم و احساس
از (سیٌاله
وجود) مدام در
تغییر و حرکت
جوهری و
ترکیبات عرضی
میباشند. که بسوی
منشأ أزلی
أبدی خود
میروند. و
جریانی در وهم
و احساس انسان
از انواع تحت جمادی
و جمادی تا انواع
گیاهی و
حیوانی و بشری،
در ذهن انسان زنده
میباشد. و
انواع وجود را
ذهن از وهم و
احساس وجود موجودات
را طبقه بندی
فرضی میکند.
که امکان تصوٌر
این همه مقدار
کمٌی و کیفی
میباشد. که آغاز
و پایان آنها
خداوند است. و
کلٌ همه آنها نیز
جزئی در مفهوم
انسان میباشد.
وکسی جز خداوند
حقیقت ندارد.
و موجودات
واقعیٌت های
نسبی و موقٌت
از نظر احساس
و توهٌم انسان،
وجود مستقل
دارند. که در
واقع تجسٌم
وجودی صفات
الهی بوده و
همه از معجزات
آفرینش و آیات
و فرشتگان
صفاتی خداوند هستند.
که هریک درجه
ای از ( نسبت
خدائی و الوهیٌت
)دارند. ولی معمولا
اکثر انسانها
در خطای اوهام
متغیٌر خود،
قدر درجه الوهیٌت
خود را نیز نمیدانند.
پس کرامات بالفعل
نوعی انسان
خود امانت
الهی نزد وی میباشد،
که خرچ تحقٌق
کرامات بالقوٌه
مورد نیاز
تولد و
موجودیٌت
نوعی بهتر نمی
کند. و آنها را سوخت
لذٌتهای جسمی
وجنسی و اوهام
ذهنی خود مینمایند.
که پس از مرگ
نوع بشری،
کرامات و امکانات
حیاتی کافی
برای تولد
بشری مجدد ،چه
رسد بتولد نوع
فوق بشری را
ندارند. پس
لاجرم در یک
نطفه حیوانی
یا گیاهی حقیر
تر از نوع
بشری،
موجودیٌت مجدد
در جهان مادی
ناسوتی قرار
میگیرند. تا دوباره
و حتی صد باره،
خود را در نردبان
انواع بهمین نوع
بشری کنونی برسانند،
که برای موجودیٌت
انواع فوق بشری
بی نهایت در
کمیٌت و
کیفیٌت و
احوال ادراکی
برسند، که در
هر شش ولایت سلوکی
کلاسهای
تربیت و
شایستگی تولد
بهتر را تا
حدٌ واجب الهی
در فرمان کن
فیکون نوع بشری،
خود را به این
همانی و کسب صفات
و ربٌ النوع
نادیده بشری قائم،
و با مرگ ارادی
قبل از مرگ برسانند.
که شاید هم با شهود
و دیدار شهود
هفتم عرش
رحمان از خواب
مرگ قبل از
مرگ بیدار
گردند، و خود
نیز پیامبری فرستاده
خدا در ولایت
خود، برای چند
سالک احتمالی خویش
گردند. آنگاه نوع
توهٌم و تصوٌر
ذهنی دیگری از
هستی و مراتب
هستی تا
خداوند پیدا
کنند. که هیچ شباهتی
با توهٌم نوع بشری
از وجود و
موجودات
ندارند. که از
وقایع وهمی
بدرجاتی از
حقیقت نسبی در
درک هستی و
درک وجود
خداوند برسند.
و خدا را در ذات
ژنتیکی خویش
بیابند، که
بدانند از خدا
جدا نیستند.

تلمسانی
عارف برای امکان
تصوٌر ذهنی خداوند
در چهار صفت
اصلی او، در
آب و آتش و خاک
و هوا میگوید،
که قبلا
هندوها و یونانیان
آنرا اصل ماهوی
و اسطقسات
مادی موجودات
جهان میدانستند.
که اکنون علم و
تحقیق علمی پیش
رفته نوع بشری،
همه آن چهار
اصل ماده را
یکسان در أتم
ها میدانند.
که باز اصل قبلی
أتم ها انرژی
و فوتون و
کوانتوم
میباشد. که ماهیٌت
اصلی کوانتوم
و موجودات
أثیری و تحت أثیری،
سازنده وجود
أتم ها و
مولکول ها
،خود بی نهایت
انواع وجودی
ریزتر دارند.
که بفرض محال،
بمبدأ أزلی
ژنتیک روح فردی،
و جدا شده از
ماهیٌت الهی خداوند
الله
أهورمزدا در تصوٌر
ذهنی برسیم.
که هیچ گاه
منطقا بحقیقت مطلق
خدا نرسیده،
چه رسد از
عوالم الهی و
قبل و بعد
تغییرات در کل
هستی چیزی
دانست. که خود انسان
لحظه ای سکون
و ثبات ندارد.
و تغییرات را
نیز متغیٌر
ذهنی از متغیٌرات
وهمی و احساس
ادراک خود
دارد. که عرفای
الهی خدا
شناخته از نوع
حقیقت های بالاتر
از واقعیٌت
های احساس
وجود در
انسان، به
تجلٌیات
شهودی و
الهامات
فرستاده آنها
به شاهدان
تجلٌیات
میسٌر برای نوع
بشری شناخته
اند. و تا أبد
در عقل های
الهی تر، انواع
فوق بشری، بی نهایت
در کمیٌت و
کیفیٌت، بالاتر
از امکان
رسیدن روح
انسان ها به سطوح
واقعیٌت ها و
حقیقت های باز
بالاتر آنها
خواهند رسید. که
خداوند را (حقیقت
الحقایق)
میخوانند.

در مقابل
این نظریٌات
عرفانی،
عرفای شاهد
تجلٌیات الهی میسٌر
انسان نوع بشری
و کامل الهی،
فلاسفه مادی نیز
نظریٌات
تصوٌری با
ماهیٌت مادی
خویش را
دارند، که نسبتا
برای درک دیگر
انسان ها درست
میباشد. ولی
واقعیٌت آنها
در حقیقت های بالاتر
و اساسی تر و
آینده های
الهی تر می
باشد. و این فلاسفه،
ارواح
پیامبران را
که نمیتوانند انکار
برتری در نظریٍات
عرفانی آنان
را نمایند، در
کیفیٌتی نا
معقول مثلا
سبک بودن یا مرطوب
و قابل تغییر
و تحوٌل بیشتر
گفتند. که خود
وهمی از مجموعه
اوهام قبلی میباشد.
و مطالب مرده
ای از مردگان
فیلسوف مادی میباشد.
که در عرفان و
خدا شناسی به
ابتکار و
پیشنهاد و کمک
خداوند، مستعدٌان
دیدار و لقای مرحله
ای از تجلٌی
الهی، با تخلیه
و تحلیه ژنتیک
روحی و اساس
وجود شخصی
انسان، به
قدرت کسب تجلیه
های الهی و عقل
ها و احوال
سطوح الهی تر
میرسند. که
انسان کامل با
شهود آخر تجلٌی
الهی میسٌر برای
نوع بشری و با مرگ
قبل از مرگ با
مقام پیامبری
و نبوٌت، صاحب
قدرت و امکان
دریافت( نبأ و
قدرت تنبٌوء و
خبر گیری)
الهام لدنٌی
از مراتب شهود
نوری و شهود
عرش ربٌ بالاتر
نادیده خود میباشند.
که رسول خدا ارسالی
او بخلق برای
چند سالک وی،
و پیام آور
افکار و معرفت
های تازه برتر
عرفانی، از سطوح
بالاتر شهودی
خود، برای ادامه
أندیشه نسبتا حقیقی
خود را دارند،
که بتوانند خود
و سالکان در
دست تربیت الهی
خود را حرکت و
پیش رفت سلوکی
عاشقانه، و با
همٌت در تأمین
شرایط لازم تا
شرط کافی را تأمین
کنند. که بقول پیامبر
سالک طالب لقای
الهی، با کمتر
از ده در صد پاکسازی
روان بشری، در
تخلیه و تحلیه
به مراتب میسٌر
بالاتر خود در
شهود تجلٌیات
الهی و انوار
سبک تر شده،
برای امکان
دید رؤیائی
انسان سالک و
کامل، بعنوان
ولیٌ الهی و
ولایت مستقل سلوکی
، برای چند سالک
خویش به حدٌ
أکثر تکامل
روحی خود
میرسد. تا در
تولدات انواع فوق
بشری آینده بتواند
بیشتر ژنتیک روحی
خود را پاکسازی
نماید.

عرفا از اسماء
الهی و عوالم شهودی
خود برای سالکان
باور کرده خود،
از رؤیاهای
الهی و شهودی خود
میگویند. و نه
از فضای
آسمان، که جز خلاء
نیست .که فضای
آسمان از نوع وجود
عدمی است. که در
وهم ذهنی انسان
وجود دارد. که
این فضا نیز
نهایتی ندارد.
سالکان موفق
الهی در
شهودهای آخر عرشی،
از ربٌ نادیده
آینده، که پس
از دیدار نور تجلٌی
الهی ربٌ
میسٌر خود
میرسد، و با مقام
الهی و
پیامبری، که این
همانی مقام
شهود آخر سالک
و کامل شاهد
است. مراتب بالاتر
آینده های
نامحدود الهی
بالاتر را در
نقش کلٌ فرش
عرش و متناسب قدرت
عقل و دید و
درک، بطور سمبولیک
و اختصاص خودش
می بیند. که کاملان
ولایت ششم محمدی
و تصوٌف ایرانی،
در نقش فرش عرش
رحمان،
مراتبی از
احساس جدید و
نسبتا حقیقی
تر از امور الهی
و خداوند
میرسند. که در
هر حال نسبتا درست
است . و حقیقت
ماهوی خداوند
ارباب نوع ،
چه رسد بخداوند
الله یا خداوند
هو، بیرون از هستی
ها نمی باشد. گوئی
نقش فرش عرش
ربٌ با دیده بالاتر،
برای ولایت
محمدی که عرش رحمان
است، طرح کلٌی
آینده های
أبدی را یک جا
و کلٌی و
سمبولیک، در
حدود فهم شخص
شاهد عرش بنظر
او میرسد. تا
چقدر قدرت برداشت
عقلی تازه و روز
مرٌه بیشتری
پیدا کند. که با
هر بار تصوٌر
عرش در حضور ذهنی
شاهد عرش
رحمان پیدا میشود.
که از این لحاظ
برداشت عقلی
از معرفت ها و
شناخت های شهودی
مراتب الهی با
هم یکسان نیستند.
گرچه مقام شهود
عرشی یکسان دارند.
ولی متفاوت در
سطح باطنی بالاتر
و تقرٌب بیشتر
ادراکی و صفات
و این همانی یافتن
با خداوند
پیدا کنند.

افلاک
آسمانها که
ستارگان و
سیٌارات بی نهایت
در کثرت، برای
امکان درک
چنان کثرتی از
کهکشانها، چه رسد
بعوالم الهی
ملکوتی و
جبروتی،
تطبیق با مراتب
شهود تجلٌیات الهی
خود میکنند.
که تمثیل و مثال
در توصیف امور
الهی مینمایند.
که ذاتا افلاک
آسمانها با عوالم
متوالی درون یکدیگر،
در وصف باطنی باهم
قابل قیاس
نیستند. که هفت
شهود نوع بشری
را تطبیق بهفت
سیٌاره چرخان
بدور خورشید،
یا در توهٌم
بدور زمین
گردیدن، برای
امکان تصوٌر دیگر
انسانها
مینمایند. که
در حقیقت افلاک
آسمانها، همان
افلاک عوالم شهودی
و رؤیائی شاهدان
تجلٌیات الهی
در کاملان الهی
ولایت های ششگانه
میباشد. هر
سطح شهودی و
فلک الهی، این
همانی مقام الهی
خود را
بشاهدان خویش
در عقل و
احوال جدید
میدهند. که شاهدان
میتوانند تا همان
سطح شهودی و
عقلی و قدرت
حافظه مناسب
خود برای دیگران
بگویند و بنویسند.
که نظریٌات
عرفانی نسبتا حقیقی
است، ولی باز حقیقت
بالاتر از
آنچه در آگاهی
الهی بالاتر
هست نمی باشد.
این نظریٌات عرفانی
برای پیروان
باور کرده
احوال الهی پیر
خود، میتواند
استدلالهای
عقلی مناسب زمان
خود، با تأثیر
عبادی و توسٌل
سلوکی مفید
سالکان بدهند،
که زودتر
بپاکسازی و
نجات روح از طلسم
اسارت نوع بشری
برسند. که وعده
های پیر الهی
و پیامبران ولایت
مربوطه گفته
اند، که در
حکم وعده های خداوند
بالاتر
نادیده عرشی،
چه رسید
بخداوند الله ربٌ
الأرباب مطلق
باشد. زیرا بقول
فردوسی چو فرمان
یزدان جه فرمان
شاه میباشد.
که قرآن ناطق سالکان
خود و تجسٌم
انسانی(
دوقرٌه) یا خورٌه
برتر شهودی ولایت
محمدی، نور قائم
و عرش رحمان است.
ک مدام قراءت و
قرٌه گیری آن تجلٌیات
در پیر الهی هست.
و نه در قرآن عثمانی،
که چهل سال پس از
وفات پیامبر
با نداشتن صلاحیٌت
عقلی و الهی،
از سطوح عقلی بالاتر
از مطالب گفته
شده محمد
نوشتند، تا قانونی
الهی برای حکومت
استبدادی ولایت
فقیه خود
داشته باشند.

در گذشته
احوال این نویسنده
بود، که مانند
همه نا باوران
از وجود خداوند
و عوالم الهی
میگفتند ،من نیز
ناباور یا سست
باور بودم. که اسیر
محیط قشری غیر
سلوکی اسلامی
در کربلا ونجف
بودم. و لذا
خواستم بطور علمی
خدا را
درحقیقت
بیابم، و
هشتاد و چهار
رشته علمی دانشگاهی
مورد اعتبار
خودم را، در
اصول،به مدٌت
سی سال یا بیشتر
بتحقیق اصول
آن علوم پرداختم،
که باساس
اولیٌه امکان
وجود خداوند
برسم، که همه
چیز پیدا کردم
جز خداوند، که
خدا در کتابها
نیست.و بعدها دانستن
که در( کتاب سلوک)
الهی و صفحات
دل و فکر انسان
است. وقتی
خداوند بصورت رؤیاهای
شهودی سالک
مطالبی در این
صفحات برحسب درجه
پاک شده های از
عقده ها و
عقیده ها بنویسد.
که بتوانم
قراءت و تلاوت
آن کنم. چون خدا
را نیافتم، که
آشکارا
خرافات باطل فلسفی
و مذهبی را
دانستم آنگاه ندانسته
بهدایت خداوند
مدبٌر روح خود،
مانند تدبیر
روح هر موجود
دیگری، بسمت عرفان
و علوم صوفیه
جدا از علوم
نسبتا درست
مادی، و از
علوم وهمی
مذاهب قشری همه
ادیان غیر
سلوکی، آغاز از
علم روح شناسی
اسپریت والیزم،
علمی که گروه عظیم
متفکٌران
بشری، که نخواستند
فریب خرافات و
نظریٌات مادی
را بخورند، که
تمامی فرهنگ
کنونی نوع
بشری محصول افکار
این گروه عظیم
باورمندان وجود
روح و روان
است که خود
نیز دلیل وجود
خداوند است.
سپس به تصوف ایرانی
آریائی زردشت و
محمد، بدگرگونی
عقاید و عادات
بمعرفی پیر
الهی خود از
خداوند در
رؤیا، گوئی در
همان لحظه قبول
وجود خدا و
لزوم رهروی سلوکی
بسوی خداوند
هر لحظه بیک مرحله
الهی تر
میرسیدم. و
احساس بهتر از
سطوح بالاتر و
عوالم الهی در
درون دل و ذات خود
پیدا می کردم
که بمراتب شهودی
متوالی هفتگانه
خود رسیدم. که در
تولدات پیشین
آن تجلٌیات را
داشته بودم،
که باز تجدید بهتر
نمودم که بشهود
آخر عرش رحمان
رسیدم. که قبلا
توصیف دیدنی
های خود کرده
ام. که بار
برداشت عقلی تازه
ای از دیدار
فرش عر ش
رحمان دارم.
آنگاه دانستم،
که مراتب متفاوت
شهودی ولایتها
از اصل ثابت
خداوند الله،
آغاز از ربٌ
العرش رحمان
میباشد. تا همچنان
تا زنده باشم،
پس از بیداری از
خواب مرگ قبل از
مرگ همچنان ذخیره
های تکاملی بصورت
پاکسازی عمیق
تر و تحلیه بداده
های الهی بیشتر،
خود را برای
تولدات بهتر
بعدی که وعده هفت
هزار سال در
نوع فوق بشری بود،
با امید
فراوان ادامه بدهم.
که واقعا گاهی
هر شبی را ره صد
ساله دیگران
رفتن میباشد.
که آنها را (
ذخیره آخرت آینده
بعدی) میخوانم.
که بدون این مسیر
تحقیقی شخصی
خودم، که پر از
رنجهای زندگی
عموم مردم بود،
دوچار اتلاف و
اسراف بیشتر کرامات
بالفعل و بالقوه
، امانت های الهی
در روان نوع
بشری خود،
هرچه بیشتر از
خدا دورتر و
آینده کارمائی
و تکرار حیوانیٌت
های گذشته، زمانها
چند صدها هزار
وحتی میلیون
ها سال سرنوشت
حتمی من میشد.
که بتوانم
مجددا در نرد
بان انواع با نسخ
و مسخ و فسخ د
باز بنوع بشری
و تحقیق وجود خدا
و در سطح شهود
واجب لقای الهی،
و این همانی یافتن
صفات الهی ربٌ
النوع خود قائم
برسم . که باید رسید
چون فرمان کن فیکون
تمامی ارواح،
حتی روح هر
موجود زنده أتمی
و تحت أتمی
ریزتر میباشد.
و این توفیق بود
که انگیزه
نوشتن خاطرات
و معقولات و
عقتید و
احساسات الهی خود
گردید، که شاید
مورد استفاده خواننده
گرامی باشد. که
خواننده نیز تحت
تدبیر و کنترل
مدبٌران الهی خاص
خود میباشند.

جنبه
های عوالم ملکوتی
نادیده هستی، که
بالاتر از
هستی مادی و
محسوس و قابل تعقٌل
انسان میباشد،
که خود قبل از پیدایش
عوالم ( ماسوت) ماده
سنگین و
(ناسوت) محسوس
انسانهای
کنونی، (ملکوت
) ها و (جبروت )
های عوالم الهی
از مبدأ
(لاهوت الله) در
أزل و آغاز
پیدایش هستی
که الله صادر شده
از خداوند( هو)
بیرون از هستی
ها در (عمٌاء و
هاهوت) در اسم (
الباطن و
الخارج) بوده است.
که اینک برای
ارواح بعکس،
از مراتب پائین
ناسوت مادی ،
به عوالم الهی
ملکوت و جبروت
ها باید رفت. مانند
جهان مادی نوع
بشری، که بانواع
عوالم الهی
ملکوتی باید بالا
رفت. تا به أصل خود
رسید و الهی
تر شد . و یا در
سرکشی از
یگانه خواست خداوند
برای سلوک با
ولایتهای الهی
ششگانه، دوچار
قهقراهای کارمائی
در انواع حقیر
گذشته حیوانی
قبل نوع بشری
شد. تا پس از
تکرار مکرر
زندگی های سخت
از نردبان انواع،
باز بنوع بشری
و همین وظیفه سلوک
الهی تا شهود نور
قائم شد. و
مدام این
همانی صفات الهی
مراحل تکامل شهودی
هفتگانه را پیدا
کرد. که بروح القدس
قائم ربٌ النوع
بشری و ایدآل کمال
میسٌر نوع بشری
رسید. که آغاز
زندگی های
ملکوتی و
درعوالم الهی
و فوق بشری آینده
ها کرد. که جهان
دنیای مادی همان
دوزخ و برزخ و جهنٌم،
بین آینده بهتر
نوعی یا آینده
بدتر نسخ و
مسخ حیوانی
میباشد. جهان
جهنٌم است که یونانیان
جهانوم در ترجمه
تورات بابل
برای دنیا و
جهان گفتند. و
بعدا یهودیان اورشلیم
ترجمه مجدد عبری
تورات
نمودند، و
همچنان جهان را
گوهانوم بلهجه
خود گفتند. که جهان
فارسی و جهنٌم
و جحیم عربی
شد. که پیامبر
أکثر نار یا آتس،
عکس نور و
تجلٌیات الهی برای
جهان میگفت.
که آتش سختی زندگی
نوعی و آتش کوانتوم
های طلسم مادی
تن نوع بشری
است. که سالکان
با مرگ قبل از مرگ
از خواب مرگ و
باراده الهی
بیدار و ذاتا در
ژنتیک روحی از
نوع عوالم
الهی میگردد.
و موقتا با
مقام پیامبری در
تن بشری قبلی
خود تولد دوم الهی
را مییابد، که
بتواند محسوس و
ملموس سالکان احتمالی
دیگران گردد.
که سالک باید با
وجودی محسوس پیر
کامل روبرو
باشد. ونیز
امکان حضور ذهنی
صورت او را
داشته باشند.

پس
توصیف خداوند
و مراتب ملکوتی،
چون توصیف
مادی ناسوتی
نیست که نتیجه
بخش نیز نمی باشد.
بلکه قهقرا بر
مقام نوعی
ژنتیک روحی
انسان متفکٌز
بغلط را که
تابع عقده های
حقارت و جهالت
خود بوده میباشد.
لذا میتوان
خدا را چنین تعریف
کرد، که هرچه مربوط
بآینده های برتر
است از عوالم الهی
میباشد، و هرکس
تنها باید خود
شخصا با تأمین
شرابط لازم،
بچشم دل
ببیند. زیرا
امورالهی شنیدنی
نیست. انواع فوق
بشری، که انسان
منطقا برای
آینده های
زندگی در جهان
تصوٌر میکند،
و آنرا لازم میداند،
و ما بطور کلٌی
انواع فوق بشری
آینده
میگوئیم. این
یکی از
توصیفات خداوند
و عوالم الهی
است. اما آنچه
امروز ما از عوالم
الهی همراه
خود در ناسوت
و نوع بشری
داریم، همان روح
یا روان ناخود
آگاه و درک
حیات و
قدرتهای حیاتی
دیگر است ، که
جنبه های عقلی
و عاطفی و
احوال انسانی
آن را داریم، وجود
عقل که خود نیز
دلیل وجود خداوند
است ، بدون
آنٌ انسان
تراکمی أتمی
است. و هیچ کار
حیاتی و فکری و
حرکت و قصد و
نیٌت نخواهد
داد. و کاری از
آن ساخته
نیست. این
مدبٌران الهی
هر روح موجود
زنده ، گوئی
بندهای حرکت دهنده
عروسکهای
خیمه شب بازی
که انگشتانی
مدبٌر حرکت در
موجود زنده را
ایجاد میکند.
که قسمت هائی
از تن و زبان و
ذهن و روان
انسان، حرکت
یا تغییر مثبت
تکاملی و یا
منفی قهقرائی
میدهد. پس تا
رسیدن بمطلق
أبدیٌت و بی
نهایتب
کمالات عقلی و
نوعی، همچنان
در مراتب
اولیه خدا
شناسی روبرو
هستیم. که سمبولهای
شهودی
تجلٌیات
الهی، مدرک
ارتباط جدید
روح و فکر بشاهد
تجلٌیات
میباشد. خداوند
الله ( أهو)
یعنی هنور
بخداوند هو
رسیده نشده و
نمیشود، که حتی
فرض محال
رسیدن
بخداوند الله
أهو، چه رسد بخداوند
هو، محال است،
و فرض آن
اکنون برای انسان
آغاز قهقرای فکر
و روح فرض کننده
است. مجموعه
صفات حیاتی و
صفات عقلی و
صفات انواع
زندگی های نوعی
تحت جمادی و جمادی
و گیاهی و
حیوانی بشری و
فوق بشری،
سراسر از مجموعه
امور الهی
بالاتر از
وجود ناسوت
مادی است. و
انسان در فهم آنها
از عقل و
تصوٌز خود استفاده
میکند و نه از ماده
تن. که اگر فکر
و عملی بدون
خواست خداوند
و برای تکامل روحی
انسان باشد،
چنان فکر و
عملی در کار
تن و ذهن
انسان تسریع
در قهقرای کارمائی
مجدد بجهان
مینماید. برای
نوع بشری که شریف
تر از هر نوع
حیوانی دیگر
است، شش کلاس
و طبقه تربیت
تکامل روحی انسان
وجود دارد. که
سالکان این ولایتها
را بسطوح مربوط
ششگانه ملکوت
های الهی در
رؤیا، و معراج
های روح و فکر
میبرد، که شهود
ربٌ النوع
قائم و عرش
رحمان و بی
نهایت ارباب نوع
بالاتر از
رحمان، هر یک
در جبروت الهی
بالاتر از
ملکوتها
میباشد. گوئی
ملکوت نیز
هنوز صفات و
جنبه های شبیه
ناسوتی دارد،
و شکل کاملا الهی
را ندارد تا قابل
فهم عقل انسان
در دیدن عوالم
بالاتر باشد.

اسامی مراتب
شهودی در همه
ولایت های
سلوکی بیک نحو
است. ولی در
ولایتهای
بعدی همان مراتب
شهود، واضح تر
و روشن تر
دیده میشوند.
که اگر نام جدیدی
بآنها داده شود
منطقی است. که زردشتیان
از
امشاسپندان و
بودائیان(
دیوها) و در
ولایت مسیح و
محمد فرشتگان
یا تجلٌیات
شهودی خداوند الله
میباشد. که تمام
هدف خداوند از
آفرینش تنها
لازم و ضروری
کسب این تجلٌیات
در سلوک
میباشد. که پس
از تخلیه و تحلیه
به هفت تجلٌی
شهودی میسٌر
ولایت های الهی
میرسند. و با مرگ
قبل از مرگ، که
در ولایت محمدی
و تصوف ایرانی
آریائی، بنور
قائم و قیام قیامت
گونه روان انسان
صورت میگیرد.
که گوئی در
عوالم الهی جبروت
اول قائم چشم باز
میکند. که دنیائی
نورانی ولی شبیه
دنیای مادی
جهان را می بیند.
زیرا تصوٌر
امور الهی بیش
از این تمثیل
سمبولیک مادی ندارد.
و اگر به عرش رحمان
و درجه پیامبری
رسید، معراج روحی
شاهد بمرز
جبروت دوم ربٌ
رحمان رسیده
است. که با ولایت
هفتم مهدی
موعود ۵۵ قرن
دیگر ببعد، ارواح
شاهد قائم در
نوع بشری، تنها
متولدین نوع فوق
بشری خواهند بود.
که بنور ربٌ رحمان
جبروت دوم و
عرش ربٌ برتر از
رحمان، به مرز
جبروت سوم
میرسند. و هر
یک از جبروتها
از جبروت
قبلی، هزاران
برابر عقل و کرامات
و امتیازات الهی
دارد. که خود بهشتهای
نوعی الهی شاهدان
است. نمیتوان
مطلقا توصیف فرضی
تجلٌیات را نمود.
همان گونه که
میمون نمیتواند
بفرزند خود،
توصیف نوع انسانی
را بنماید. چه رسد
که توصیف انسان
کامل را نماید.
تمام تغییرات
و تکامل در
ژنتیک روحی پس
از رضایت الهی
در شهود مرتضوی،
و بدای الهی
میباشد. گوئی خداوند
با تغییر
سرنوشت یک روح
از نوع بشری بنوع
بالاتر،
تغییر عقیده قبلی
داده است.
زیرا شرط تکامل
را برای( بدا و
مشیٌت) جدید
گفته است.
هزاران صفت خداوند
را شبیه صفات
بشری و مادی
در نام گفته
اند. زیرا قدرت
درک و تصوٌر
ملکوتی در
انسان نیست.
که سالکان پس
از تزکیه نفس د
ارای قدرت
دیدن نمونه
هائی تنزیل شده
نوری از ملکوتها،
و بطور سمبولیک
در رؤیا از خداوند
دارند. که باز بصورت
مادی مانندی
دیده میشود.
که شاهد بتواند
بفهمد و در
حافظه ذهنی(
خود آگاه) خویش
حفظ کند. و هر
بار نیز بیاد
آورد. که
مانند همان
دیدار نخستین
شهودها أثر
تربیت روحی دارد.

أمر
خداوند همان دستور
و خواست او برای
سلوک الهی و دین
ورزی و تکامل ژنتیک
روحی است. که اصل
ماهوی الهی دارد.
و پیر کامل الهی
بمعرفی خداوند
بسالک، هر دستور
عبادی و زندگی
بدهد، همان دستور
خداوند است. و
بقول فردوسی
چه فرمان یزدان
چه فرمان شاه
است. و قرآن ناطق
و قبله عبادی
و ربٌ مربٌی
سالک میباشد.
پس باید
خداوند او را بطالب
لقای الهی
معرفی در رؤیا
نماید.و میتوان
خداوند را اکنون
در سطوح تجلٌیات
مقدماتی
الهی، از لحاظ
انوار شهود
الهی دید. که تجلٌیات
بالاتر چشم
مناسب دیدن آنها
در انسان نیست.
که سالکان با شش
شهود تا نور قائم
را در حدٌ
توان درک چشم انسان،
نور خدا را می
بیند. که چنان تنزیل
ماهوی قدرت
نور الهی شده،
که چشم شاهد بشری
میتواند
ببیند که کور
نشود. و در نوع فوق
بشری چنان
چشمان و عقل
نیرومندی در انسان
نوع فوق بشری
هست، که در
ولایت مهدی موعود،
میتواند نور
ربٌ رحمان را
ببیند. که همراه
آن هزاران
امور الهی
دیگر هست. که ما
از عقل و
احوال رؤیائی
و برخی صفات و اخلاق
نیکوی اولیای
آگاه هستیم، و
نه از صفات
بیشتر و عمیق تر
و الهی تر خداوند.
و حتی صفات
انواع جمادی و
گیاهی و
حیوانی و بشری
نیز صفات الهی
هستند. که ضعیف
تر در
نورانیٌت که حیوانات
میتوانند
ببیند. و ما نیز
در تولدات
انواع پیشین
نیز دیده ایم،
که قدرت چشم
ما آنقدر قوی
شده، که انوار
تجلٌیات الهی
گیاهان و
حیوانات را حتی
احساس نمی
کنیم. مگر با کاربرد
عقل و دیدن
باطنی امور
باشد. در یک رؤیای
این نویسنده از
روزنه ای، ستون
نور خورشید رحمان
تابیده میشد،
که در حال حرکت
در آسمان بود،
ولی اول و آخر
قرص خورشید دیده
من نشد. گوئی قرص
خورشید در
آسمان آنقدر پائین
آمده، که تمام
آسمان را برای
چشم اشغال
کرده است.
طبیعی است چنان
نور پائین آمده
و وسیعی سوزاننده
همه چیز انسان
بشری برای دیدن
نور رحمان
میباشد. که این
نور نیز تنها
یک سمبول و
مثالی برای
نور اصلی خداوند
رحمان میباشد.

أمر خدا تنها
سلوک الهی، آغاز
اوامر الهی از
زبان پیر کامل
الهی بمعرفی خداوند
میباشد. و نه حتی
آنچه از
پیامبران
اولی العزم
نقل حدیث و روایت
رؤیائی اولیا
باشد. زیرا مناسب
عقل انسان های
زمان خودشان
بوده است. و پیر
الهی زنده بزبان
و عقل شایسته و
مفهوم امروز سالک
صحبت و
استدلال میکند.
سخن عشق یعنی
سلوک عاشقانه
الهی که هرگز
کهنه نمیشود و
ملال آور نیست.
مقصود خداوند
و پیامبران
گذشته و
اولیای حال حاضر
همین ضرورت درک
اهمیٌت و
انجام سلوک
الهی میباشد.
که هرچه
بگوئیم کم گفته
ایم و یا چیزی
هم نگفته ایم. در
اسامی مورد نظر
انسان برای خداوند،
بصورت توصیفات
مادی که قابل
فهم انسان
باشد فراوان است.
نام الله عربی
ترجمه عربی أهو
در قریش زردشتی
است. که ربٌ و
مربٌی نیز هست.
که خداوند ربٌ
الأرباب
مراتب الهی میباشد.
و مراتب قبلی
الهی در سطوح
انواع تعلیم و
تربیت و تأدیب
و تهذیب سلوکی
سالکان خود میدهند.
خداوند را جز نور
که خداوند خود
برای خویش چنین
توصیف نموده،
که نور آسمان
و زمین است، و
تطبیق مادی بر
صفات میکند.
که مثلا خداوند
یک موجود عقلی
است. در
حالیکه عقل
جزئی از مراتب
الهی میباشد.
که هر ربٌ النوعی
عقل کلٌ عقل
افراد نوع خود
میباشد. و
خداوند الله
عقل کلٌ مطلق
هستی است.
سهروردی عارف خدا
را نور
الأنوار و روح
الأرواح چون
ربٌ الأ رباب
میگوید. که ارواح
فردی از منشأ دریای
نور الله
هستند. و همه شبنم
های روحی افراد
جدا شده در
أزل، از دریای
خداوند الله
پس از عبور
تکاملی از بی
نهایت انواع گیاهی
وحیوانی و
بشری و فوق بشری
بصورت قطره ای
بدریای الله باز
میگردد. که هم
هست و هم موجود
مستقلی در
برابر وجود
خداوند نیست.
و هر ربٌٍ النوعی
هزاران برابر
عقل نوع قبلی،
در کمیٌت و
کیفیٌت و
الوهیٌت برای شاهدان
آن مراتب الهی
دارد. هندو ها (
دیو) و بودائی
ها ( آوا
لوکتیا) میگویند.
یا خدای رحیم.
و یهودیان (اَلوهیم)
میگویند ، که
همه معال
خداوند أهو، یعنی
هنوز این اله خداوند
هو نیست. که برای
نوع ربٌ النوع
و حتی برای هر
روح فردی انسان
( ربٌ الفرد)
هست. که ربٌ
النوع و ربٌ الفصل
یک فرض برای امکان
تصور مرتب الهی
در انسان میباشد.
کاملان الهی
زنده نخستین تجسٌم
انسانی انوار الهی
خاص سالکان آنان
میباشد. که نور
صورت و سیرت و
عقل و حکمتهای
پیر کامل حسینی
بمعرفی خداوند
، برای چند سالک
خود نمایندگی سمبولیک
خداوند دارد. زیرا
این همانی
شهود ربٌ النوع
بشری قائم را
دارد. شیوا ربٌ
شهودی بودا
شهود سوم زنانه
او است، که مادر
نوع بشری و
مادر الهی مراتب
سالکان و
کاملان الهی
نوع بشری
میباشد. که
شاهدان قبلی حسینی
و حسنی تجلٌیات
الهی را داشته
باشند بشهود فاطمی
پر مهر
میرسند. که در
ولایت زردشت دغدو
و در ولایت مسیح
مریم و در
ولایت محمد
فاطمی، و در ولایت
آینده مهدی موعود
زینب کبرا نام
خواهد داشت.
شهود فاطمی و
شهود سوم زینب
کبرا، همان دو
فرشته
(مهربان) پیش
گوئی میترا اولی
العزم دوم، یا
نوح بگفته تورات
که مشعل بدست ناظر
کشتن نفس
حیوانی چون گاو
سالکان، بدست خود
یا بدست پیر خود
میباشند. و
نیر در شهودهای
چهارم مرتضوی
و پنجم مصطفوی
و ششم قائم روح
القدس تا ربٌ
نادیده رحمان،
همه تجلٌیات
مراتب الهی بالاتر
هستند. شهود عرش
رحمان برای کاملان
محمدی، گوئی
خلاصه ای از
آینده های فوق
بشری حاضر
برای دید شاهد
میباشد. زیر فرش
عرش رحمان در رؤیای
این نویسنده از
سمت راست تا
افق بی انتهای
آسمان، چون
نقطه ای
امتداد داد.
که آینده های
أ بدی و مقام هر
ربٌ در یک
جبروت، و مکان
لا مکان خداو
ند الله در
لاهوت، یعنی هنوز
خداوند هو
نیست. و در اسم
الظاهر و
الداخل هستی
ها برای الله،
و اسم الباطن
و الخارج هستی
ها در هاهوت
عمٌاء برای
خداوند هو
است. که روح هر
موجود نطفه
ودر أصل خود، شبنمی
از دریای روح الأرواح
در هر موجود تحت
جمادی و جمادی
و گیاهی و
حیوانی و بشری
و فوق بشری
هست. که ژنتیک
روحی او محسوب
میشود. گوئی پرونده
شخصی هر موجود
میباشد.

M225

خیر و
شرّ

و هر دو
متناسب قدرت درک
عقلی و کمالات
روحی هر کس در
شناخت معنی
باطنی خیر و
شرٌ و یا در هر
کار خیر و شرٌ
میباشد. زیرا
هرچه خیر و
خوب دیده میشود،
نفع فوری یا
نفع دراز مدٌت
برای انسان
دارد. که چیزی را
بخواهد یا از
آن دوری کند و
شرٌ بداند. در
سلوک الهی و از
نظر داوری خداوند،
خیر تنها
بمعنی عقلی و
عملی و تکامل
روحی برای هر
موجود، بخصوص
برای انسان میباشد،
که محبوب
خداوند است. و
نزدیک تر به
وی در تشبٌه صفاتی
و داشتن
تجلٌیات
الهی، و قرار داشتن
در شایستگی
صورت فصل نوعی
بشری بهتر، و
یا صورت نوعی فوق
بشری فرشته
گونه است. که عقل
و کرامات و امکانات
و صفات و
قدرتهای
حیاتی بیشتر دارد.
گوئی از مراتب
الهی شده است.
پس کسب
تجلٌیات الهی بالاتر،
با تأمین هرچه
بیشتر و بهتر
از شرایط لازم
تا شرط کافی
میباشد. و حتی بیش
از حدٌ کفایت
از نظر داوری خداوند،
که خاص سالکان
است ، که کسی را
نیز بشهود آخر
میسٌر خود، و
نجات مرحله ای
و نوعی
رسانده، که
خیر و خوب است . خیر
را نیز از
امتیازات
شهودی باید
تفسیر کرد، و
عکس هر أمر
خیری شرٌ است.
که انسان بخاطر
غفلت و شهوت و
خودسری، امتیازات
و کرامات بالفعل
و امانت های
الهی نوع بشری
خود را از دست میدهد.
که پس از مرگ
برای تولد
مجدد بجهان، کمبود
کرامات بالفعل
مورد نیاز
بوجود آمدن در
نوع بالاتر،
مانع از توان
نفوذ اسپرم
حامل روح، در
یک اوول و
نطفه مادر
نوعی بهتر
میباشد. مگر
در نطفه حیوانی
که توانائی آن
را داشته باشد.پس
یک اسپرم از
پانصد میلیون
هر بار تلقیح نطفه،
قادر است خود
را بدرون اوول
برساند، و
بقیٌه اسپرم
ها در خدمت کمک
شیمیائی همان اسپرم
موفق قربانی
میگردند. که
ما از نسخ بدتر
بشری و یا مسخ حیوانی
و حتی بدتر،
برحسب کمبود و
فساد بیشتر ژنتیک
روحی، در فسخ و
گندیدگی
گیاهی یا رسخ
و رسوخ جمادی و
وسخ تحت جمادی،
شایسته یک
تولد نوعی می باشد.
که از نو
گذشته های
نوعی خود را ،
در آینده ها تجدید
کرده، و پس از
صد ها هزار سال
و شاید میلیونها
سال، یک ژنتیک
روحی از نردبان
انواع گیاهی و
حیوانی، و فراوان
فصول نوع بشری
عبور تکاملی کند،
و بعقل و قدرت درک
اهمیٌت سلوک الهی
و تکامل روح و
معنی خیر و
شرٌ را بداند،
که احساس مسؤلیٌت
کند، تا خود
بسلوک و
پاکسازی روان
خویش از عقده
ها و عقیده ها
بپردازد. ولی بقیمت
سال های دراز
زندگی های پر
عذاب در اواع
حیوانی و
بشری، بخاطر
کمبود
امکانات حیاتی
بهتر، مانند
عقل بیشتر و
تن کامل تر در
اعضا و ذهن
پاک تر و روان
با عقده های
کمتر. و الاٌ کسی
مطلق سلامتی
را ندارد. مگر خداوند
مطلق . پس تولدات
نوعی برای
تأمین کمبودهای
لازم و جبران
مفاسد رسوب کرده
از جهل و
حیوانیٌت است.
و لذا بقول محمد
خداوند همیشه
سالکان راه خود
را با کمتر از
ده در صد
پاکسازی روان
بشری، بنجات
شهودی و نوعی
میرساند. که حتی
مأموریٌت
بازگشت بخلق پیامبرگونه
و شایدهم
پیامبری اولی
العزم و کاشف قرٌه
و تجلٌی شهود الهی
بالاتر گردد.
تا در تولدات
برتر آینده
پاکسازی عمیق
تر، و بازهم
همیشه کمتر از
ده در صد را بنماید.
که بفرض محال
در أبدیٌت
مطلق، یک ژنتیک
روحی که شبنمی
از دریای روح
الأرواح الله در
أزل گذشته ها
بود، در
أبدیٌت بی
انتها، بصورت قطره
ای بدریای
الهی أصل خود باز
گردد. که بازگشت
تمامی ارواح
بسوی خداوند
را گفته اند.
تا بعد از
أبدیٌت و کمال
چه هدف برتری
از خداوند
الله و خداوند
هو، برای یک روح
الهی شده و به
خود خدائی و این
همانی رسیده،
برای آن مقرر
تازه ای شود. خواست
خداوند و فطرت
ذاتی و الهی
انسان و هر موجودی
که دارای شبنم
روح الهی است،
تنها خیر و
تکامل مستمر
أبدی، و کسب صفات
الهی در انواع
بالاتر
میباشد. ولی
هر زندگی شرر
بار غیر سلوکی
و توحٌش،
خواست عقده
های خود انسان
میباشد. که میخواهد
لذٌت زندگی
بهشت چهارم
تولد پیشین
خود را ببرد. در
جسم و در شهوت و
در اوهام ذهنی
دیگر. پس خواست
قهقرا و کارما
شدن در جهنٌم جهان،
خواست خود
انسان است. که اگر
از بی عقلی
کارهای شرٌ چون
درٌندگی
وتوحٌش باشد ،
و همه حیوانات
در فطرت ذاتی
خود دارند، و
قصد آزار
رساندن ندارند.
که میخواهند
شکم خود و اطفال
خود را سیر کنند
تا زنده باشند.
ولی چون انسان
عاقل باشد، که
میداند چه میکند،
یا بداند چه باید
بکند، و اخطار
قبلی شده باشد،
که چه کارهائی
را نباید بکند،
آنگاه از نظر
مدبٌران الهی
یک روح،
امتیازات
نوعی ژنتیک
روحی، که نتیجه
تکاملات
تولدات گذشته
دور جمادی و گیاهی
و حیوانی و بشری
چنین شهوت پرست
و قهقرا جو
را، بتدریج از
ذات ژنتیک
روحی او باز
می گیرند. و
بتدریج که عقل
و عادت بگناه
و فساد کرد، که
حتی بدان افتخار
وعلنی بهر کار
شرٌی میپردازد.
پس کارماهای پس
از مرگ، چاره تجدید
فرصت ها از خداوند
برای چنین روحی
است. که خود نعمت
و موهبت الهی
و معجزه بزرگی
از خداوند
برای او میباشد.
و الاٌ در
طبیعت آفرینش
های الهی به عدم
رفتن وجود ندارد.
و همه باید
عاقبت فرمان کن
فیکون، برای شدن
و تکامل روح
را، لا جرم و بدون
جرم و کارما
اجرا کند که خواهند
کرد. که پس از
تأمین شرایط
لازم لقای الهی
در هر مرحله
تکاملی خواهد
بود. حتی سالکان
ره رو در طریق
و طریقت الهی
تکامل روح خود،
بسوی خدا امکانات
و داده های
الهی که در
اختیار او بعنوان
کرامات بالفعل
هست، هرچه
بیشتر و زودتر
کرامات بالقوٌه
نوعی خود را
تحقٌق بدهد و
بالفعل کند،
که سخت مورد نیاز
تولد بهتر
بعدی یا آخرت است.
گرچه خود نیز
تقویت کرامات
بالفعل نوع بشری
کنونی نیز
هست. که عقل
بیشتر زندگی بشری
را بهتر و
شیرین تر
میکند. و
آینده نوع فوق
بشری از
بهترین فصل نوعی
برای ژنتیک روحی
خود فراهم
مینماید. و چون
تکامل بیشتر
سلوکی و شهودی
و عقلی و احوالی
بدست آورد،
کرامات بیشتر
و قدرتهای
تشخیص خیر و
شرٌ، و جبران
بیشتر معایب و
کمبودها ها میشود.
در فلسفه مادی
نیز بحث خیر و شرٌ
مطرح میباشد،
که فاصله
زیادی با بررسی
عرفانی و سلوکی
خیر و شرٌ از نظر
خداوند دارد.

M226

خِرقِه
صوفی

همان جامه
درویشان
پشمینه پوش،
که علامت ترک دنیا
و مظاهر مادی
آن میباشد. که خود
را فقیر مراتب
الهی و حقیر
در مقامات
الهی روح میدانند.
گرچه اکنون
مورد عنایت مراتب
الهی میباشند.
خرقه پاره و کهنه
و وصله دار که از
پشم ارزان تر
بوده است، و
در عصر ما
لباس پشم گران
تر میباشد،
چون نخ مصنوعی
ارزان تر شده است.
و صوفی واقعی
در حفظ و
تعهٌد سلوکی
خود در پاکسازی
روان، برای
تخلیه و تحلیه
تا تجلیه های
الهی میسٌر
نوع بشری، در
همه عمر مدٌ نظر
دارند. پس اعتنائی
بلباس و مظاهر
زندگی و تکبٌر
و ابراز ثروت
ندارند. لفظ
خرقه و وصله
از خرق و دریدن
و پاره کردن پارچه
لباس است. و
چون نفس
امٌاره آلوده
با سرکوبی
هوسهای آن، گوئی
آنرا (خَرق و
سوراخ) و شکاف
میدهند. تا روزنه
ای برای نجات
برای روح خود فراهم
کنند. خرقه درویش
دلیل فقر و
ضعف و صفت
سالک در وحدت وجود
میباشد.
صالحان( جامه دَلق
)خود را از دست
پیر الهی
میگیرند، که همان
دو قطعه احرام
دوره حجٌ کعبه
و نیز برای دوره
حجٌ أکبر سلوک
الهی برای رسیدن
بشهود نور قائم
میباشد. که لباس
و نیز کفن او برای
مرگ قبل از
مرگ است. که در
صفت این دلق،
خشونت زبری و
کهنگی و کوتاهی
برای اندام
انسان است، که
همه دلیل فقر سالک
میباشد، که از
فقر خود ننگ ندارد.
لباس کشیش مسیحی
را در موزه ای
دیدم، که با
هزاران دانه
مروارید کوچک و
بزرگ به آن
دوخته شده که
آنرا سنگین
کرده بود. که برای
ملاقات با خدا
دوخته بودند.
ولی درویش تن را
رها میکند، که
پیراهن نخواهد.
که مرگ قبل از
مرگ در سلوک،
شهود نهائی
خود را دنبال
میکند. جامه
درویش کوتاه و
آستین های آن
نیز کوتاه است.
که آستین
نشانه ای از تکبٌر
و خود بزرگ
پنداری باخود نداشته
باشد. و از نظر تاریخی
جامه و خرقه صوفی
را نخستین بار
ابتکار خِضر پیامبر
افسانه ای میدانند،
که بسالک خود
داده است. و
همان پیر کامل
حسینی سر سبز
و زنده بمعرفی
خداوند است.
که توصیف خضر
و دیگر
پیامبران را دارد.

صوفیٌه ایرانی
خرقه خود را
بپیامبر اسلام
نسبت میدهند،
که پر وصله
بود. که برای پس
از وفات خود
وصیٌت کرد به اویس
قَرَن شتربان
گم نام در
صحرای یمن
داده شود. که از
سالکان صادق
با پیامبر
بود. و اویس نیز
آنرا بدرویش
دیگر خود
واگذار کرد.
که بقول پیامبر
از وصله زیاد آن
خجالت از خیٌاط
داشت. و یا بقول
مولا علیٌ،
کفش او چنان وصله
و پینه دوزی شده
بود، که از پینه
دوز خجالت
میکشید. جامه درویشان
بیشتر مقصود
لباس پارچه ای
نیست. که تن برای
روان انسان جامه
آن میباشد. که سالک
اعتنائی
بلباس تن
ندارد، که بخواهد
معایب روان خود
را مخفی نماید.
لذا درویشان
سالک تن را نمی
خواهند، که نیاز
بلباس داشته باشد.
زیرا هدف مرگ قبل
از مرگ را برای
شهود نهائی
خود دنبال میکنند.
تن انسان لباس
طبیعی
پوشاندن
ژنتیک روحی
الهی است، که پر
از عیب و
آلودگی شده، و
بخاطر عقاید
عُقده ای چون صفحه
سیاهی تبدیل
شده است. که آنرا
باید پاک کرد.
و نه لباس سفید
روی آن
پوشانده، که گوئی
روحانی و
فرشته شده است.
همان آخوند
های قشری غیر
الهی، که برای
فریب پیروان
خود و مال مفت خوردن،
روحانیٌت
کاذب خود را
برخ دیگرن
میکشد. لباس و (
ثوب ) عربی آن
برای سالک،
همان ( ذخیره
ثواب) در اعمال
نیکو و رفتار
نیکو میباشد.
تا تن ملکوتی
ژنتیک روحی
خود را با آن ثواب
ها بپوشاند.
که پس از تخلیه
از صفات
حیوانٌیت،
آنرا تحلیه بصفات
و حلاوت های
صفات الهی
بنماید. کهنگی
لباس درویش
دلیل زمان
دراز در زندگی
های سلوکی
وخود فقری او میباشد.
مسیح پیروان
خود را از خطر(
مسیح دجٌال)
برحذر میکرد.
آخوند وکشیش
مدٌعی دین
داری و خدا
شناسی، که
باالعکس
أهریمنی زنده
برای پیروان ساده
لوح خود میباشد.
زیرا خود را
چون ( مسیح و
ماشیه مقدٌس)
وانمود کند. حافظ
شیرازی از صوفی
دجٌال مینالید،
که اورا صوفی
نا صافی و
تصفیه و پاکسازی
سلوک نشده میدانست.
و محمد آخوند
را ابلیسی در
لباس و در(
تلبیس) ریاکاری
خواند. گوئی
مسی را رنگ طلا
بزنند و بعنون
طلا بفروشند.
که آخوندها این
ابلیسان در
تلبیس و در
لباس ریاکاری
و کاذب
روحانیٌت میباشند.
هرکس آخوندی را
باور کرد،
فریب خورده
أهریمن خود شده
است. آخوند ها اعمال
صوفیان را بدعت
میخوانند، که شرک
بخدا است. ولی
درویشان
اعمال خود را
تقلیدی از پیامبر
میدانند. و
الاٌ درویش
غیر صادق چون آخوند،
لباس بهتر بتن
دارد، که مورد
تحقیر مردم عامی
نشود. و لذا
عبا و لبٌاده
و قبای آخوند
ظاهر محترم و
پر هیبت برای
او میسازد. بدعت
بودن و شرک، بسته
بنیٌت انسان در
هر کاری
میباشد. و
الاٌ سالک
هرچه پیر الهی
بگوید، همان
را میکند و بدعتی
از خود
نمیداند.

پیامبر
توبه تائبان
را تطهیر و
تغییر ذات و روان
آلوده
میداند، که خدا
را دوستدار نائبان
میخواند. که همان
سالکان ترک دنیای
بشری کرده و
گذشته و حال
کنونی خود رها
نموده اند. با ترک
اعمال و افکار
و نیٌت های قبل
از دوره سلوک،
که بازی عقده
های روانی او بوده
است. که با
تزکیه نفس امٌاره
و تخلیه از صفات
حیوانی صافی و
پاک میشود. و تا
درجه ای که خداوند
سالک را بدرجه
اصطفا و مقام مصطفوی
برای بازگشت
بخلق میرساند.
که تعلیم مرگ قبل
از مرگ بگیرد.
و صفای ذات پیدا
کند . که پیامبر
سکّو و مکان برجسته
تری در مسجد
خود در مدینه
فراهم کرده بود،
که ( صُفه )
خوانده میشد.
و سالکان عامل
با پیامبر در
توسٌل عبادی
روی آن قرار
داشتند، که مورد
نفرت
متکبٌران دیگر
بود. ولی تنها
برای تظاهر بمسجد
پیامبر و
داشتن دین
اسلام و ایمان
بخدا حاضر
میشدند. خرقه
پوش سالک
گذشته های خوش
ظاهر خود را
رها کرده است.
که گذشته های پیشین
فراموش کرده ،
و مدام در وَرَع
و زُهد و ترس
از خدا
میباشد. برای خرقه
درویش
اصطلاحات
خاصی وجود دارد.
مانند (خرقه توبه)
در آغاز پیمان
سلوکی سالک ،
که از دست پیر
میگیرد. ( خرقه تبرٌک)
که گاهی بصورت
وصله کهنه یا نخی
از پیامبر یا اولیا
میگرفته که بدست
و گردن خود و
اطفال خویش
میگذاشتند که برکت
و سلامتی
داشته باشند.
برکت فزونی
ایمان وعقل، و
شاید مال و
مقام و سلامتی
بوده باشد.
(خرقه ولایت)
که سالک پیر
الهی را ولیٌ
الهی و سوژه
عشق بدرجه
واله شدن دوست
دارد. زیرا جانشین
پیامبر و
نماینده خداوند
برای خود
میداند. (خرقه تصرٌف)
که بیان کننده
تصرٌف سالک را
میرساند. برخی
خرقه ها را در
آستین شکاف
میدادند. و (خرقه
مُلمٌع) رنگی
پر از زرق و برق
و یا (جامه
مُرَقٌع) پر
رقعه و وصله
است. که از
سنگینی بصورت جبٌه
در میآمد، که گوئی(
قُبٌه و گنبد)
برتن میباشد.
(خرقه دَلق)
پارگی دلق و(
هزار میخه) که پارگی
قبلی جامه را میرساند.
و یا ( جامه
هزار بَخیه)
گفته اند. (
خرقه خستوانه)
که نخ های اضافی
لباس همچنان
بر آن آویزان است.
( خرقه دوچاک
یا چهار چاک)
در دامان لباس
درویش است. و (
جامه سلیم)
سالم که مورد انتقاد
دیگران از درویش
در مجلسی
نباشد، که هیچ
علامات درویشی
در آن نیست. (
خرقه شمله و
مُشمٌلِه) که طرز
دوختن خرقه لباس
است. (خرقه
گلابتون) با سیم
و زر افزوده
میشود. و یا(
جامه دارای
علامات خاص طریقت)
سالک میباشد.
که بصورت
زوائدی بر
لباس میدوختند.
که زوائد آن با
باد بحرکت می افتاد.
(جامه مُزجی) که
سالک در احوال
بی خودی آنرا
پاره کرده است
و شکاف خورده. (
فوطه) نیز نام عربی
لباس درویشان
است. که چون حوله
ای بر شانه
میگذاردند،
که جانماز درویش
نیز هست. و (جامه
دریده) از جلو
را (جامه قاسمی)
میگفتند.
(خرقه شب) چون
زره بر روی
جامه دیگر میپوشند.
و جامه درویش را
(چهل تکٌه)
میگویند. جامه
ضخیم تر که در سرما
درویش بر تن
میگذارد. (جامه
مَفتولی و فتیله
کش و یَلک و تنٌوره
و شلوار)
انواع دیگر
جامه درویشان
است. که هر لباس
برحسب شرایط مکان
و زمان و عاد
ات مردم محل
رایج بوده است.
رنگ (خرقه سیاه
یا سفید یا أزرق
آبی و سبز و سرخ
و خاکی) بوده است.
برای خرقه
درویشان نیز احکام
و مقرراتی هست،
که آنها را از سنٌت
پیامبر
میگویند
رسیده است. و صوفی
یعنی وابستگی
بهیچ دین و
مذهبی رسمی ندارد.
که آنان سلوک
الهی ندارند و
قشری هستند.
که شرک و
جهنٌم پروری
مینمایند
.(خرقه سماعی و خرقه
درست ) و سالم و
(خرقه مسافر و خرقه
بازگشت از سفر
و خرقه مجروح)
در سالکان
خرقه پوش صوفی
گفته اند.
سالک جز
وابستگی و
پیمان با چیزی
یا هیچ کس و گروه
و مذهبی هرچه مقدٌس
باشند
ارتباطی ندارد.
و چون خود
بکمال الهی رسید،
نیاز به
وابستکی بکسی
یا جائی یا هرگونه
مظاهری برای دیگران
ندارد.

M232

سلوک
الهی

سلوک لفظی
عربی بمعنی ره
روی فارسی است
، و واکینگ
فرنگی، که حرکت
بسوی پیش و از نوع
غیر مادی و
مکانی میباشد.
در عوالم ذهنی
و روانی که
شبیه عوالم الهی
است، رهروی بسوی
خدا عاقبت سر
از عوالم شهود
ملکوتی
ششگانه، و جهان
های الهی (
جبروت نخستین مکان
لا مکان) قائم روح
القدس ربّ
النوع بشری
است. و (جبروت دوم
مکان لا مکان) ربٌ
رحمان میرسیم.
هر یک از
مراحل آن با
هدایت مدبٌر و
معلٌم نادیده الهی
در دل و فکر
است. و حتی در
تمام حرکات تن
و زبان هرکس و
هر موجودی در
کنترل مراتب الهی
میباشد. که اولیای
الهی و مراتب
الهی بالاتر،
این تدبیرات
روانی و مخصوصا
هدایت عقلی
سالکان و
کاملان را بعهده
دارند. هدف خداوند
در آفرینش
هستی های
مختلف، که شکل
نهائی این
آفرینش ها
تاکنون، در
انسان کامل الهی
در هر شش
ولایت سلوکی
است. بخصوص در
ولایت ششم محمدی
وهمان تصوٌف
ایرانی
آریائی، که عقلهای
برتر را
دارند. و مور
وملخ نیز
عقلهای غریزی
خود را دارند.
حیوانات عقل تجربی
انعکاس شرطی
خود را دارند،
که انسان بدائی
نیز دارد. ولی کاملان
و سالکان الهی
هر ولایت
سلوکی، از یک سطح
عقل بالاتر
الهی برخوردار
هستند. که از
منشأ شهود
آخرعرشی ولایت
الهی مربوطه
میباشد.
کاملان زردشتی
در عرش مصطفوی،
و کاملان
مسیحی از عرش
قائم و کاملان
محمدی از عرش
ربٌ رحمان
است. تا نوبت
بمهدی موعود
محمد و
سوشیانت
زردشت و
فارقلیط
مسیح، در ۵۵
قرن دیگر برسد
.که مهدی قرآن
خود ، یا همان
(دو قرٌه)
شهودی برتر نور
هفتم ربٌ
رحمان و شهود هشتم
عرش ربٌ برتر
از رحمان را
کشف مینماید.
و از سطوح
عقلی بالای عرشی
خود دریافت
الهامات
لدنٌی
مینماید. که تدبیر
ذهنی و روانی
و حتی تمام حرکت
ارادی اجزای تن،
و حرکات غیر
ارادی تن
انسان را، گوئی
با انگشت بند باز
خیمه شب بازی مراتب
الهی در انسان
است. که کاملان
هرچه پاک تر
در روان بشری
خود ، از عقده
ها و عقیده ها و
الهامات ناب الهی
دریافت میکنند.
و یا بدرستی
فهم و برداشت
سلوکی و عقلی
مینمایند. که میتوانند
آنها را (
تنزیل منطقی)
و ترجمه بزبان
روز قوم خود
بنمایند. تا چقدر
در ادبیٌات
قوم خود و فصل نوع
بشری خویش مهارت
و ورزیدگی
داشته باشد.

طالبان لقای
الهی نوع بشری،
که باید بشهود
مراتب الهی میسٌر
خود برسند،
تنها با سلوک
الهی و رهروی
عرفانی الهی،
بهدایت پیر
کامل حسینی
بازگشته بخلق چون
پیامبری زنده،
که این همانی
پیامبر اولی
العزم خود را
دارد. که اگر
چنین لقای
الهی را نخواهند،
و یا بسوی
خداوند نروند،
و یا نتوانند
پیش بروند، که
موانع در
ژنتیک روحی خود
را دارند. که باید
پاکسازی شوند.
آنگاه روح این
انسان عاقل پس
از مرگ طبیعی
نوع بشری خود،
جز کارماهای
قهقرائی در
تولدات نسخ و
مسخ بدتر ندارند.
که در نطفه
حیوانی مناسب
بقایای کرامات
بالفعل تلف نشده
خود، محمول یک
( اسپرم) وارد
(اُوول) مادری میشود،
که جنین طفل
آن حیوان را بوجود
میآورد. و حتی
شکل بدن و
صورت و سیرت و همه
صفات حیاتی هر
موجود مناسب
بقایای
کرامات بالفعل
از نوع بشری
او میباشد. که پس
از تولد رنج و
بلایای طبیعی
در زندگی
جهنٌمی جهانی،
تعلیم بروش
حیوانی
انعکاس شرطی
مییابند. و بهمراه
مجازات و پاداش
هر تجربه چیزی
می آموزد، که عادت
ثابت سایبرنیتیک
آنها شده، که چون
از نردبان
انواع بنوع بشری
مجدد و عقلهای
مادی کافی
رسیدند، با عقل
برتر ایدآل
جودی و حقیقت یابی،
مراتب تربیت
سلوک الهی هر
شش کلاس تربیت
الهی
ولایتهای
الهی را ، و بترتیب
در شش تولد
بشری رسیده ،
که در صورت
موفق بودن
بپنج شهود
مقدماتی پنج
تن آل عبا
میرسند. که در
هر ولایتی
الهی، برخی از
این شهودها را
دارند. کاملان
زردشتی پنج
شهود و کاملان
مسیحی شش شهود
و کاملان محمد
و تصوٌف ایرانی
هفت شهود تا عرش
رحمان را
دارند. پس عقل
موازی مراتب شهودی
خود را
مییابند. و
برای سلوک الهی
انسان طالب
لقای الهی، در
هر ولایت سلوکی
و محیط تربیت کلٌی
اورا تشکیل
میدهد، هر بار
پس از تجدید
شهودها و
هربار با یک مرگ
قبل از مرگ،
بشهود جدیدی
میرسند، که در
نوع بشری بهتر
بعدی، با عقل الهی
شده خود عهد الست
و سوگند خویش
را بمقام شهود
نوری آخر خود داشته
اجرا میکند.
که با تجسٌم
انسانی همان شهود
نوری تسلیم سلوکی
شود که خداوند
پیر کامل زنده
آن ولایت را
بوی معرفی
میکند. که اولیای
الهی نیز
مانند هر
انسانی مرگ
طبیعی از نوع بشری
دارند. و
نسلهای جدیدی
از کاملان
الهی و
محمدهای زنده
تازه نفس،
بقول محمد ۳۱۳
ولیٌ الهی
همیشه زنده
حسینی در
ولایت محمدی
در جهان هستند.
که یکی از
آنها میتواند سالکان
خود را تا عرش
رحمان برساند،
که بستگی
بهمٌت و صبوری
سالک دارد. پس
درجه باوری و اصرار
جدٌی سالک
برای رسیدن بلقای
الهی، تمام امکانات
مادی نوع بشری
خود را در این
راه از مال و
منال و مقام ورفاه
زندگی خود را صرف
آماده شدن مرگ
قبل از مرگ
مینماید. که جان
بشری را میدهد
که جانان الهی
خود را ببیند. پس
با این صداقت
و باوری و با
همٌت و سعی
سالک در ( هوم و
اوم ) کردن
سلوکی، مصرف توسٌلات
عبادی و اجرای
دستورات پیر
الهی بقصد
تخلیه از
معایب بشری و
تحلیه بصفات الهی
پیر کامل و
تأمین شرایط لازم
هر مرحله
شهودی ، آنگاه
در داوری الهی
خاص سالکان ( بِدای
الهی و مشیٌت) ویژه
الهی دست میدهد.
که گوئی
سرنوشت قبلی
شخص مورد نیاز
زندگی بشری،
تبدیل
بسرنوشت جیدی
در فصل نوع
بشری یا فصل
نوع فوق بشری بالاتر
میگردد. که حتی
از حیوانیٌت
نوع بشری وارد،
جهان الهی
ملکوتی فرشته
گونه میشود.
که در بازگشت بخلق
ربٌ و ربوبیٌت
سالکان خود را
بعهده بگیرد.
و برای سالکان
خود کلام آنها
کلام خداوند است.
و بقول فردوسی،
چو فرمان یزدان
چو فرمان شاه
پیر کامل
حسینی در هر
شش ولایت
عوالم الهی است.
پس منکران وجود
خدا و یا قشری
های مذهبی
مدٌعی اعتراف بوجود
خداوند، ولی با
فکر سلوک الهی
هدف خداوند،
که راه تقرٌب
و کسب رضایت الهی
است، و یگانه
مقصود خداوند
و پیامبران
اولی العزم
همه ولایت ها و
اولیای زنده
همه ولایت ها،
یعنی لزوم
توسٌل عبادی
سالکان با وسیله
الهی بمعرفی خداوند،
که در هر شش
ولایت الهی
یکسان است. و
هیچ یک از
ادیان و مذاهب
قشری غیر
سلوکی هرگونه رابطه
و زمینه ای
برای کسب رضایت
خداوند را ندارند.
که بالعکس
مشرک و کافر
هستند. که اطاعت
آخوند در لباس
کاذب روحانیٌت
برتن دارند. و
بقول محمد
ابلیس پرستی میکنند.
که بدترین
جهنٌم های آینده
را دارند.
زیرا مسخ میمون
وخوک بقول محمد،
بهترین بخت آنان
خواهد بود. که مار
و مور و حتی
بفسخ و گندیگی
گیاهی و هر
علف هرزه ای
میگردند. اگر که
برسخ جمادی
چون هر مولکول
و أتمی، سقوط مقام
روحی چون روح أتم
نکنند. چه رسد که
بوسخ چون چرک
تحت جمادی
ممکن است
بروند. که این موجودات
تحت جمادی چون
هر دانه
کوانتا ،هریک روحی
دارد و مشغول
تکامل روحی
بوده برای
رسیدن با نردبان
انواع بنوع گیاهی
و حیوانی و
بشری، باید
بهمین وظیفه
الهی شهودی در
شهود قائم روح
القدس برسند.
که ربٌ النوع و
ایدآل کمال
الهی میسٌر
برای نوع بشری
است. تا هفت هزار
سال بعد در تولد
نوع فوق بشری
فرشته گونه، و
با هزاران
برابر عقل و کرامات
بالفعل حیاتی
و موجودیٌت
(چهار بُعدی)
برسند. و با ولایت
مهدوی که ۵۵ قرن
دیگر در جهان،
با کشف نور
ربٌ اعلای
رحمان و حتی عرش
ربٌ برتر از
رحمان آغاز
میگردد برسند.
که تا أبد این تجلٌیات
و کمالات نوعی
تا خداوند
(الله أهو) برای
همه ارواح موجودات
حتی موجودات
نوعی تحت جمادی
و تحت أثیری
قبل أتمی
ادامه دارد. ولو
بقیمت تکرار مکرر
کارماها و
تجدید گذشته ها
در آینده ها، بازگشت
همه بسوی خداوند
است. شکٌاکان
وجود خداوند
نیز همین
عاقبت را دارند.
که احتمال
وجود خدا را
میدهند، ولی هدف
خدا برای سلوک
الهی را نمی
دانند. و حتی
بعضی از
منکران میگویند،
که خداوند
ناچار میشود،
همه را به
بهشت ببرد. که البته
خداو ند همه را
می بخشد و به
بهشت میبرد،
ولی پس از
کارماها و
رنجهای زندگی
های نوعی،
بخاطر
کمبودهای
عقلی و
لذٌتهای
حیاتی، که همه
موجودات
دارند. که همه فقیر
درگاه خداوند میباشند.
اگر در سلوک
الهی این پناه
گیری که به یک
ولیٌ الهی
برسند. البته منکران
وجود خدا و سلوک
الهی، هنوز
عقل کافی و
چشم دل روشنی
ندارند. که باید
چندین و چند
تولد فصول بهتر
نوع بشری را که
نیاز دارند،
تا بسطح عقل
حقیقت جوئی
برسند. که خود
را علٌت حقارت
های نوعی بدانند،
و باید خود را ملامت
کنند. آنگاه از
خداوند مربٌی
الهی بخواهند،
که بسلوک الهی
به شهود حتمی قائم
روح القدس
برسند. ولو
اینکه بیداری از
خواب مرگ قبل
از مرگ و
توفیق شهود قائم
را نداشته باشند.
بقول پیامبر،
آنها خواب
هستند تا نمیرند
بیدار
نمیشوند. چه در
مرگهای مکرر
کارمائی و یا درهر
مرگ قبل از
مرگ سالکان
ولایت ها
ببیداری الهی
و عقلی میرسند.

سالک وظیفه
الهی سلوک تا
شهود قائم را
دارد، ولی باز
انجام سلوک در
اختیار آزاد
او میباشد. که پس
از فهم و داشتن
امکانات، و
نبودن موانع ،
نخواهند
بسلوک الهی بپردازند.
و دلخوشی بلذٌت
های بشری جهان،
چه لذٌت های جسمی
یا جنسی و یا
اوهام ذهنی و
سرگرمی های
دیگر جهان بوده
باشند. پس سالک
با أصل (جبر یا اختیار)
روبرو است. که کدام
را انتخاب کند.
جبر الهی و
جبر ذات فطری
انسان در
ژنتیک روحی او
برای تکامل، و
یا آزادانه
آزادی خود را
بخداوند وپیر
الهی واگذار کند
که در تخلیه وتحلیه
و تجلیه های هفت
گاه میسٌر خود
برسد.

در فلسفه
های مادی جبر
را بمعنی
سرنوشت
میگویند، که گوئی
خداوند در
سرنوشت کسی از
قبل چنان
خواسته که انسانی
بهشتی یا
انسانی جهنٌمی
فاسد گردد. در
حالیکه در
سلوک الهی هر
سرنوشت تولد
کنونی و تهیٌه
تولد آینده بهتر
یا بد تر،
بکمک مراتب
الهی تنظیم شده
است. که انسان
اگر بخواهد میتواند
سرنوشت تولد کنونی
خود را نیز
دگرگون نماید.
گوئی امکان (
بِدا )تغییر
دادن عقیده الهی
بوده باشد.
قشری های مذهبی
معتقد بجبر
الهی، توجیه
گناه کاری های
خود را در عدم سلوک
الهی بخاطر
جبر الهی برای
آنها میدانند.
مادیٌون منکر
خدا از نظر
خداوند کافر و
جاهل بی
اطٌلاع بوده، و
مجازاتهای کارمائی
سبک تر از
مشرکان قشری و
مذهبی دارند. زیرا
قشری ها خود
پرستی و مرده پرستی
میکنند. که
چیزی آگاهی از
امور الهی و
سلوکی ندارند.
ولی خود را
آیت الله و
مؤمن میدانند.
بقول محمد که
گفته، نگوئید مؤمن
هستیم که ایمان
در دل شما
تثبیت نشده
است. زیرا
ایمان بصورت شهودهای
تجلٌیات الهی
در اوم کردن، و
با تخلیه و
تحلیه، مؤمن
الهی گردیدن
است. پیامبر میگوید،
بلکه بگوئید
که مسلم
هستیم. یعنی تسلیم
شده چون هر
اسیر جنگی، که
با تسلیم خود
از کشته شدن نجات
دارد. سالک میداند
که در برابر
نعمت های مادی
و رحمت های معنوی
و مینوی خداوند،
چون عقل و
احوال خویش را
دارد. پس
مسؤایٌت ادای امانت
الهی را دارند.
که امانت الهی
همان اوم و
سلوک الهی با
هر شش ولایت سلوکی
است. و ایمان نیز
همان اوم و
سلوک الهی عملی
میباشد. که در
سالکان در دل آنها
تثبیت ایمان
پس از تخلیه وتحلیه
میشود.

در حکمتهای
عرفانی، خداوند
را آگاه از
همه احوال
موجودات و از قبل
میداند. که کسی
مثلا سلوک الهی
میکند یا نمی کند.
ولی باز
خداوند علی
رغم تصمیم قطعی
خود، برای نجات
ارواح از نوع بشری،
ولی باز خداوند
نخواسته اراده
خود را جبری
نماید. بلکه انسان
آزاد است، پس
از فهم و درک
عقلی از
اهمیٌت سلوک الهی
و اهمیٌت هریک
از اعمال
سلوکی،
سرنوشت بهتر تولد
آینده فوق بشری
را برای خود و
از هم اکنون
فراهم نماید.
و حتی سرنوشت نامطلوب
کنونی خود را
در بلایای سلوکی
رسیده از
خداوند را باز
نیکو میداند. قدرت
های الهی چون قدرت
نوع بشری
بولهوسانه نمی
باشد. وغضب
خداوند از نوع
غضب جنونی
انسان ها
نیست. بلکه
أصل کارما ها و
تکرار گذشته
ها در آینده
ها، در مقابل خود
سری سرکشی و
عدم اختیار
سلوک الهی،
ضامن تحقٌق
اراده أزلی
الهی در فرمان
( کن فیکون)
برای شدن و
صیرورت و
تکامل روحی و
نوعی میباشد.
پس خداوند میداند،
که در نهایت روحی
عاقبت سلوک
الهی خواهد کرد.
و انسان سالک
آزادی و حقٌ اختیار
خود را، عملا با
توفیقات( شهود
های نوری و
عقلی) و قدرتهای
حیاتی معجزه
آسا درعمل، دارای
قدرت بیشتری
از نوع قدرتهای
الهی میگردند.
که کاملان
برای سالکان
خود در
رؤیاهای سالک،
بآنها نشان
میدهد. و
کاملان در
تولدات بهتر بعدی،
صاحب قدرتهای
الهی میشوند.
که بی نهایت
مراتب برتر
بعدی در بهشت
دارند. که بدرجه
از خود خدائی
میرسند. سی
عدد مرغی که پرواز
کنان بسوی خدای
خود سیمرغ رفتند،
و خود سیمرغ شدند.
که ما از ( این
همانی) شاهد و
مشهود در
مراتب شهود
الهی میگوئیم.
یعنی شاهد
صورت مرتضوی
شهود چهارم، و
در همه ولایتهای
سلوکی ،همان(
اله یا علیٌ
أعلا ) است. و
شاهد شهود مصطفوی
خود نیز محمد
زنده، و وسیله
حمد و عبادت دیگران
در توسٌلات آنها
میباشد. و شاهدان
نور قائم در ولایت
محمدی، خود
قائم زمان
خویش برای چند
سالک خود
هستند. تا نوبت
مهدی موعود برسد،
که با شهود نور
رحمان، خود نیز
ربٌ زنده رحمانی،
و نیز قائم
بازگشته بخلق
میشود. گوئی
از مراتب الهی
شده و خود دارای
نور الهی و
آگاهی های
مراتبی الهی هستند.
که در سالکان خود
تجسٌم و تولد
انسانی در جهان
میگردند. پس پیر
کامل خود قائم
مهدی برای سالکان
خویش میباشد .
که زمانی در غیبت
دوره سلوک در
عزلت گاه سلوکی
خود، دور از دید
دیگران بوده چه
در چاه یا
جنگل و یا در
صحرا بوده است
. ولی نه در چاه سامره
یا جمکران. و چون
سالک در عزلت
سلوکی بشهود عرشی
خود رسید،
برای دیگران ظاهر
و ظهور
مینماید. ولی برای
سالکان خود بتنهائی
بمعرفی خداوند
خود را معرفی مینماید
و کاری بدیگران
ندارد. گرچه مهدی
موعود آخرین کامل
محمدی ، بجای نور
قائم بنور
رحمان و
میرسد، و خود تجسٌم
انسانی ( قائم
آخر الزمان) نوع
بشری و پایان
برتری و شرافت
ولایت محمدی
است. که ولایت هفتم
مهدوی خود را با
هزاران برابر
عقل نوع بشری
تأسیس مینماید.

(
جَفّ القلم )
بعنوان فرمول قاطع
جبر الهی در
سرنوشتهای تولد
کنونی
انسانها، که تمام
شده باشد،   جای چانه
زدن نیست. که سالک
میتواند سرنوشت
خود را دگرگون
نماید. ولی آنچه
در گذشته ها  شده
اکنون میتوان جبران
آن کرد. ویا برای
آینده ها
(ذخیره آخرت) برای
تولد بهتر نوعی
امکانات   و
کرامات
بالفعل فراهم نماید.
قدرت خداوند برای
تازه نگاه
داشتن قلم که
خشک و جاف
نباشد، برای   سرنوشت نویسی
همیشه برقرار
است. مدام ارواح
بالا میآیند و
بدای الهی بهتر
بهشت نوعی خود
را  دارند. و
همیشه ارواح
انسانی سالک محبوبان
خداوند هستند.
ولی انسان
سرکش دوچار کارماهای
تکرار گذشته
ها میگردد. و
فرمان الهی کن
فیکون، در تمام
انواع
موجودات بطور طبیعی
ادامه   دارد. مگر
در انسان عاقل
و مختار برای استفاده
از بهشت چهارم
پاداش سلوک الهی
تولد قبلی  خود را در
نوع بشری، در
هر شش ولایت سلوکی
تجلٌیات ششگانه
الهی تا نور قائم
را بنماید.

فرمانی
که هیچاگاه تغییر
نکرده و
نمیکند. ولی
نتایج اجرای
دستورات
فرمان کن فیکون
برای شدن   و
تکامل در دست
خداوند و
مراتب الهی و
داوری او میباشد.
داوری خداوند آغاز
از داوری پیر   کامل حسینی
بمعرفی خداوند
است. پیامبران
و اولیای الهی
همه ولایت های
ششگانه، همان شاهدان
شهود عرشی
آنان میباشد.
که در ولایت محمدی
هر کامل الهی،
بقول محمد
أشرف و مقٌدس
تر از  انبیای بنی
اسرائیل است. یعنی
شاهدان نور
قائم، که انبیای
قبل از محمد
نور روح القدس
قائم و
عرش رحمان (
دو قرٌه و
خورٌه) محمد و
همان قرآن و
معجزه محمد
برترین های زمان
از نظر   الهی میباشند.
تا متولدین نوع
فوق بشری هفت هزار
سال پس از
نجات آنها، در
ولایت مهدوی با
هزاران برابر
عقل و
موجودیٌت چهار
بُعدی، که با شهود
نور ربٌ رحمان
و عرش ربٌ برتر
از  رحمان، میلیونها
برابر عقل
بشری در نوع باز
بالاتر از فوق
بشری بجهان
متولد میشوند.

بنی   اسرائیل
یعنی الهیون اسراء
کرده، بعرشهای
شهودی خود، که
پائین تر از عرش
رحمان هستند.  و همان گفته
محمد است، که
گفت عاقبت همه
در ولایت محمدی
خواهند بود،
که بتوانند
بنوع فوق  بشری برسند.
ولی بعد از
تولدات مکرر
یا کارماهی
قهقرائی،
تنها از طریق شناخت
پیر کامل   حسینی محمد
زنده سالک، که
میتوان
توسٌلات عبادی
در تخلیه و
تحلیه نمود. که
بتجلیه های
میسٌر  ولایت
های خود، و
نور قائم برای
ولایت محمدی برسند.
و با مرگ قبل
از مرگ که
اکثرا بیداری  از خواب مرگ
ندارند. که تولد
دوم الهی خود
را بیابند. که همیشه
۳۱۳ کامل الهی
محمدی در   جهان
هستند، که مرگ
و جانشین از
نسلهای بالا
آمده از بین سالکان
شاهد عرش رحمان
میباشند.  پیر
الهی همان شیخ
و شاه الهی،
تنها راهنمای راه
خدا، که مقدمات
عرفانی و استدلالات
رفع   ابهامات
سالک را آموزش
میدهد. که
سالکان تصفیه روان
خود بنمایند.
که در همه ولایتها
صورت   میگیرد.
و در ولایت پنجم
مصطفوی سالک
پاک روان شده مورد
اصطفا و
انتخاب الهی قرار
میگیرند. که با
مرگ قبل از
مرگ آنان موافقت
الهی شود. شهود
مرتضوی چهارم نیز
علامت و  مدرک
الهی نجات رضایت
خداوند میباشد.
که در فصول نوع
فوق بشری بجهان
متولد میشوند.
تا چقدر اکنون
کامل محمدی و
تا وقتی که
زنده هست، ذخیره
آخرت بیشتر
کسب نموده
باشد.

اولیای الهی
به سالکان خود
هر( وعده و
وعید) پیر،
همان وعده و
وعید و تهدید
و خطر مجازات   خداوند،
برای سالکان خود
میباشد. وی صاحب
معرفت و شناخت
حقیقی خداوند در
سطح نور ربٌ   قائم و عرش
رحمان است.
اولیای الهی امٌی
چون محمد امٌی،
یعنی اوم کرده
و مؤمن و صاحب  صدها
توصیف مقدٌس خداوند
برای آنان است.
که واقعا( آیت الله)
میباشد. یعنی
علامتی الهی و
حتی  (
آیدی) از خداوند
برای سالکان
در بازگشت بخلق
است. درخواست سالک
در دعاهای
اصرار آمیز  خود،
برای شناخت
مربٌی الهی
است. و بقول عرفا
دعای سالک خود
نیز دعوتی از خداوند
ازسالک است.
که سالک در
صدد تأمین شرایط
لازم تا شرط کافی
از نظر الهی میباشد.
و دعای   سالک تحت
تدبیر مد
بٌران الهی خود
میباشد. و هر تغییر
و تأدیب روح سالک،
عملا بدست   مدبٌران
الهی میباشد.
و کاملان الهی
دارای اختیارات
الهی برای کیفیٌت
تربیت سالکان خود
میباشند.
که (تفویض) الهی
گفته میشود. و
نسلهای سالک
بعدی و موفق که
کامل الهی شده
، باز   محمدی زنده
و صاحب ولایت و
خانقاه مستقل خود
میباشد. که گوئی
شاخه ای از ولایت
محمد ی   است، و
نه مذهب یا دینی
مستقل. که مذاهب
دینی غیر
سلوکی سراسر قشری
و مشرک
میباشند.

M235

شاهد و
شهود

انسان ناظر
(بچشم تن) بر أشیاء
و (بچشم عقل)
علمی بر معانی
باطنی
ناپیدا، و با (
چشم دل ) در
روان الهی شده
که در کاملان الهی
وجود دارد، که
شاهد امور و جریانات
هستند. سالکان
مراتب شهودی تجلٌیات
الهی و کاملان
با مراتب (
شهود عقلی) از الهامات
لدنٌی، پس از
اتمام شهود
تجلٌیات میسٌر
نوع بشری
میباشد و با
عقل الهی است
ونه عقل مادی
بشری. غیر
سالکان شاهد
امور از نظر
سود فوری و
برداشت بنفع
خود باشد، مانند
کسانی هستند
که در کمین
غفلت کسی
نشسته که مال
اورا بربایند.
یا شرایط را طوری
ببینند، که
فرصت خوبی
برای ابراز
باطلی از امور
حق برای خود
کنند. عارف الهی
پس از شهود
تجلٌیات الهی تا
زنده است همچنان
شهودهای تازه بتازه
عقلی از
(الهامات لدنٌی)
از مراتب الهی
خود دارد. وهر
چه را بخواهند
و خداوند صلاح
آنها بداند
میدهد. پس
دیدنی های
تجلٌیات و خاطرات
احوال رؤیائی و
الهامات لدنٌی
بدل نشسته خود
را ( تنزیل سطح
منطقی) شده و
مناسب هر شنونده
و افراد جامعه
را مینماید.
که اگر شایسته
ای برای فهم
آنها بود مطرح
کند. یا اگر
نبود برای
نسلهای آینده
بنویسد. به
نحوی که مورد
سوء استفاده
ناشایستگان
قرار نگیرد. انسان
کامل مفسٌر
الهامات
الهی، و توضیح
دهنده سلوکی
احوال دیگران،
چه در بیداری و
یا در رؤیاها
باشد. و سالکان
با نجات شهودی
خود، جز تمرکز
و نظاره کردن
بصورت پیر
الهی حسینی
خویش بعنوان
عبادات روز
مرٌه و همه ساعته
خود ندارند. و
هر تفکری هم
آرزو داشته باشند،
در محدوده
کلام قبلی پیر
الهی یا دستورات
سلوکی او
میباشد. شاهد غیر
سالک از امور
مادی، برداشت
برحسب عقده ها
و أنگیزه های روان
آلوده حیوانی خود
میکند. و از مفهوم
کلمه عشق اگر
این لفظ را بشنود،
هم خوابی و
تملٌک زن یا پسر
بچٌه را مینماید.
و آنرا ( شاهد
انسانی معشوق)
میخواند. و
اگر برداشت
سالک و حقیقت جو
باشد، بسیار
مفاهیم و
افکار جدید
پیدا میکند.
چون از هر لفظ
برداشت سلوکی و
باطنی و حقیقی
مینماید. که گاهی
پایانی برای
وسعت برداشت
های سلوکی
برای امور
نیست. که قدرت تفکٌر
و تخیٌل انسان
تمام میشود. و کاملان
الهی نیز تا حدودی
پیش میروند،
که آنان نیز
در مرز
ناتوانی
ادامه تخیٌل و
بررسی سلوکی
از امور را
پیدا کنند.
پیامبران باین
دلیل احترام دارند،
که شاهد مراتب
و مراحل شهودی
و عقلی هستند
که دیگران ندارند.
ولی طالبان
حقیقت
میتوانند
بشنوند و
تصوٌر آن کنند.
بشرط اینکه
فورا در عمل
برای دیدن
بچشم دل خود،
از نظریٌات
پیامبران و اولیا
کوشش نمایند. شاهد
سالک در تمرکز
است، ولی شاهد
غیر سالک،
بمعنی زیبا
شناسی و لذٌت
جوئی و نفع و
برتری خواهی میباشد.
که حتی عشق را با
چشم کودکانه و
غافل را همان
(شاهد بازی) میگویند.
گوئی عاشقان
مدام در لذٌت
شاهد زیبای خود
هستند. و
شاعران
عرفانی برای اولیای
الهی و سالکان
بکار( شاهد سالک)
در تمرکز
وسیله الهی
خود در هر دعا
و عبادتی،
شاهد مراتب
الهی پیر کامل
حسینی، یا تجلٌیات
شهودی بالاتر خو
د میباشند.
شاهدان مراتب
الهی نیز زیبا
شناسی دارند،
که نمونه
زیبائی را در
رؤیا و در عقل
دیده اند. و نیز
خود زیبا و(
حُسن با تَحسین)
زیبائی هستند.
گرچه حسین پیر
کامل، بمعنی (حَسَنک)
و درجه ای کمتر
از حُسن و جمال
مقام ( حَسنی)
امام زمان
سالک و شهود
دوم ولایتهای
الهی میباشد.
و سالکان با
تخلیه و تحلیه
و کسب تجلیه
های میسٌر خود
نیز ( حسین و
حسن) و نیکو و زیبا
میشوند . چه در
تن و ذهن و
فکر، یا اعمال
و آرزوها و
خدمات الهی بدیگران،
که برای
سالکان صورت
شهودی و وسیله
الهی آنها
،همان دلبر و دل
ربا و زیبا و
معشوق قابل پرستش
است، که در
رؤیا مقام
زیبای نورانی
اورا از
خداوند دیده است.
و اکنون از برداشت
سلوکی و فهم مطالب
پیر، درک
زیبائی اورا
دارد. گرچه در
تن و معیارهای
زیبائی
دیگران، آن چنان
زیباهم نباشد.
ولی زیبائی
بسته ( بدل بستگی)
انسان به معشوق
زیبا میباشد.
باید عاشق بود
که زیبائی یک
زیبا روی را دید.
خداوند نیز
زیبائی های
معنوی و مینوی
پیر کامل الهی
را بصورت
زیبائی های مادی
(تنزیل شهودی) سالک
کرده، که بنظر
شاهد تجلٌی
زیبا، با هر
صورت زیبای مراتب
الهی، آغاز از
پیر کامل نشان
میدهد. در
صحنه ای بچشم
رؤیائی این نویسنده،
مادر الهی
آینده خود را تنها
در صورت دیدم،
که تمام آسمان
را گوئی هفت دریا
رنگ ریخته باشند،
که رنگ ها
مدام در حرکت درون
هم بودند، و من
ناظر و شاهد بودم.
که در لحظه ای
رنگها توقٌف
کردند، و صورت
زنی زیبا را نشان
میداد. طبیعی است
که در زندگی خود
چنان زیبائی
ندیده ام، و
هرگاه زیبا ببینم،
با همان معیار
زیبائی الهی مادر
نوع بشری و
ولایت خود
مقایسه مینمایم.
پس کسی را نیز شایسته
پرستش در
زیبائی نمی بینم.
گرچه ممکن است
تعارف غیر صادقانه
آنان بشود. لذا
زیبائی شهودی
در رؤیا را
توصیف رؤیائی
و فانتزی و بی نظیر
میگویند. که هر
کسی رؤیا
دارد. و رؤیاهای
کاملان الهی
تر، پس زیبائی
های بیشتر دارند.
برای توصیف
زیبائی از وضع
چشمان و أبروان
و لبان
میگویند. که توصیف
مادی و بشری
زیبائی است. و لذا
در شهود سوم فاطمی
این نویسنده،
که تنها دایره
صورت بدون تن و
گردن بود، تنها
چشمان گیرا و لبنان
گرم و زنده و طرٌه
گیسو بود. که حتی
صورت زمینه
گوشت و پوست
نداشت. گوئی
با سیم و
مفتولی صورت
زنی در فضا
کشیده شده باشد.
که من بفکر حرکت
بسوی او کردم،
که او فورا
چنان نزدیک من
شد، و بوسه گرم
مادری خود را
نمود، که همان
لحظه از زنده بودن
لبان در تعجٌب
بودم. پس زیبائی
های الهی
بصورت زیبائی
های مفهوم بشری
و مادی از خداوند
بسالکان و
شاهد ان
میرسد. زیبائی
مراتب الهی
برای این است،
که خداوند را (
غیرتمند) غیور
میگویند، که نمی
خواهد سالک در
حال تمرکز در
صورت و تجلی
زیبای عبادی
خود، بهر چیز
دیگری توجٌه
کند. که آنرا نیز
زیبا بداند.
چه رسد زیبا
تر بداند. پس سالک
قطع عبادت کرده،
و حتی اگر از نو
تکرار کند،
هنوز سرکشی
سلوکی و شرک
کرده است. چه رسد
بزیبائی
واقعا زشت به
صورت و عقل و مقام
آخوند قشری
توجٌه در خلال
عبادت و تفکٌر
خود کند. که حرف
و فکری از او
را درست
بداند. که شریک
حرف خدا و پیر
الهی خود کرده
است. که تنها شرک
بگفته پیامبر،
گناه نا
بخشودنی
خداوند است.

عرفا هر صورت
غیر از مراتب
الهی سالک را
(أغیار)
میگویند، که غیر
خدا میباشند.
حتی اگر برای سالک
از عزیزان او باشند.
پیامبر آخوندهای
قشری همه مذاهب
و ادیان غیر سلوکی
را ابلیسان در
لباس کاذب روحانیٌت
میگوید. و
پیروان قشری
نیز جاسوسان
آخوندها
بگفته پیامبر
قاتلان أنبیا
هستند که
بآنها گزارش میدهند.
که سالکان و
اولیای آنان را
کشتار و تکفیر
و تهجیر
مینمایند.
اصطلاح تحریم
دیدن زنان
بدون حجاب،
همان دیدن
سالکان از
صورت بدون حجب
و حیای غیر سالکان
و قشری های
مذهبی میباشد.
پوشش گیسوان و
سینه زن
بتوصیه خداوند
بمحمد، همان
آشکار نمودن
اسرار و احوال
رؤیائی سالکان
بغیر از پیر
الهی میباشد.
که نباید بنا
محرم گفت. که محروم
از مراتب شهود
الهی هستند. و
سینه انسان
منظور افکار
در دل انسان میباشد،
که نباید
بأغیار گفته شود.
چه افتخاری
بهتر از این
که انسان شاهد
مراتب الهی
برتر و حکمتهای
الهی بالاتر و
آینده های فوق
بشری بالاتر و
آینده های أبدی،
برای رسیدن
بتمامی انوار تجلٌیات
الهی تا نور
الأنوار
خداوند باشد.
دین ورزی خدا
پسندانه را أنبیا
عشق بازی و ابراز
محبٌت با زیبارویان
الهی کاملان الهی
میباشد.

M239

صوف و
صوفی

پشمینه
پوشی لباس درویشان
و لباس انسان
بدائی است . که پوست
حیوانات
شکاری را بخود
می بستند. که بمرور
لباس و پارچه
پیدا شد، که همچنان
لباس پشمی
ارزان و ساده
تر بود. زیرا درویشان
بفکر آخرت بوده
و فراموش
دنیای بشری خود
را کرده اند.
انسان
ثروتمند
میتواند بیبشتر
یا بهتر
بخورد، یا لباس
گران قیمت
برتن کند. که
بدیگران ثروت خود
را نشان بدهد. وسائل
خانه و محیط زندگی
تقریبا ثابت است،
ولی لباس را هر
ساعت
میتوانند عوض کنند.
صوف عربی بمعنی
پشم است، و
لذا پوشنده
پشم را صوفی
گفتند. ولی
بمرور فلسفه
خدا جوئی و دین
ورزی و ذخیره آخرت
آماده نمودن
حرفه تصوٌف
گردید. چه پشمینه
بپوشند یا نپوشند.
و بمعنی صفا و
پاکی وجود
ظاهری و باطنی
بشری از خارج و
د اخل تن، و
حتی از شناخت ناخو
آگاه، کار صوفیان
در پاکسازی
دائم باطن
میباشد. که مدام
صفات بشری و حیوانی
و جهالت را از خود
تخلیه و تزکیه
و پاکسازی و
مجرٌد میکنند،
که بجای آن صفات
پیر مربٌی
الهی خود را ،
در تخلیه و
تحلیه و حلاوت
و زیبائی، جای
گزین میکنند.
که گوئی میخواهند
چنان سبک بال
و پاک روان و
روشن دل
باشند، که پرواز
آسمان و معراج
های بنزد
مراتب خداوند
بروند. پس تصوٌف
و صفا مییابند.
و شروط لازم تا
شرط کافی را در
حدٌ کفایت از نظر
داوری الهی
پیدا کنند. که تجلیه
های هفتگانه
نوع بشری دست بدهند.
که در هر شش
ولایت سلوکی
ضمن تجدید
شهودهای
قبلی، بیک شهود
جدید برتر
میرسند و الهی
تر میگردند.
که مورد اصطفای
الهی و انتخاب
او را برای خود
آماده نمایند.
گوئی خداوند
آنان را دوست دارد،
که شایسته در کنار
مراتب الهی
خود باشند.
أرباب نوع و
مربٌیان الهی
در بی نهایت انواع
فوق بشری
آینده در جهان،
که انسان از
بی نهایت
انواع قبلی
جمادی و گیاهی
و حیوانی به
فصول فراوان نوع
بشری رسیده، و
هر بار مورد
اصطفای
خداوند و برگزیدگی
و انتخاب او
قرار گرفته
اند. پس هر موجودی
بخصوص انسان،
خود فرشته و
تجسٌم یک
تجلٌی صفاتی
خداوند است.
که خود خبر
ندارد. پس قدر
خود را
نمیداند، تا ادامه
تکامل برای شایستگی
نوع فوق بشری
را بیابد. و
هربار تکامل
نوعی و تولدات
فراوان فصول
نوع بشری، یک روح
فردی، کرامات بالفعل
و بالقوٌه
بیشتر و بهتری
از خداوند بگیرد،
که بتواند در
تولد جدیدی
بهشت چهارم
تولد قبلی خود
را بگذراند. و آنها
را سوخت لذٌت
های بهشتی خود
میکند، یا مصرف
تحقٌق کرامات بالقوٌه
مورد نیاز
تولد نوع بهتر
بنماید. و اگر چنین
نکند، یعنی کرامات
بالفعل خود را
اتلاف و اسراف
آنها میکند. و
در مقابل لذٌت
ناچیز جسمی و
جنسی و اوهام ذهنی
مییابند، و
چیز زیادی از کرامات
بالفعل بشری
باقی نمی
ماند. و
کرامات بالقوٌه
او در نطفه
مرده اند.
لاجرم ژنتیک
روحی او که نمیتواند
بدون تن نوعی در
هستی جهان و
مجسٌم مادی
باشد، در یک
نطفه حیوانی یا
انسان بدائی،
بصورت اسپرم
وارد اوول رحم
مادری میشود.
و مشخٌصات تن
و ذهن و روان تازه
او، متناسب
همان بقایای کرامات
بالفعل تلف شده
میباشد. تا در
زندگی مجدد
نسخ و مسخ
حقیر تازه خود،
در تجارب زندگی
چیزی
بیاموزد، و
قدرتهای عقلی
و حیاتی پیدا کند.
که از نردبان
انواع و صد ها هزار
بار، با
تولدات نوعی
بجهان بار
دیگر، خود را
بنوع بشری در
فصول فراوان
هر بار عاقل
تر برساند. که درک
أهمیٌت سلوک الهی،
و شناخت تار
یخ تکاملات
گذشته خود و
حتی آینده های
تکاملات نوعی
خود را ، که تا أبد
در پیش دارد
بنماید. آنگاه
با هدایت الهی
و پیر کامل
بمعرفی خداوند،
بشهود آخر نور
قائم برسد. که ویزای
ورود در تولد
نوع فوق بشری
هفت هزار سال بعد،
با هزاران برابر
عقل و کرامات بالفعل
و بالقوٌه شده
باشد. که آنگاه
نیز اتلاف
آنها را نکند. و
قسمت کوچکی از
آنرا صرف کسب صفات
الهی تر و
تحقٌق کرامات بالقوٌه
مورد نیاز باز
تولد بالاتر
آماده کند. و
این فلسفه و
زندگی سلوک
الهی انسان همان
تصوٌف و تنها در
صوفیان
میباشد. که امروز
زندگی نوع بشری
خود را، هزینه
کسب فردای
الهی مینمایند.
و جان شیرین
بشری را در مرگ
قبل از مرگ
برای شهود ششم
قائم روح القدس
میدهند، که بجانان
الهی روح القدس
برسند. و این همانی
شهود خود را پیدا
کنند. یا همان
صفات و عقل و
احوال و
آرزوهای
پیشین، که صحبت
از چهار بهشت
است. دو بهشت
هم اکنون در
دنیا، روزها در
آرامش خیال و
شبها در
رؤیاهای
ملکوتی وگردش
های در عوالم
الهی آینده
خود مینمایند.
و پس از مرگ شیرینی
چون هر رؤیای
شبانه هفت هزار
سال بهشت انتظار
عرش رحمان
دارد. که هنوز
کلاس و مربٌیان
مناسب تربیت
آن نوع برتر
در جهان پیدا
نشده است. پس در
بهشت چهارم
خود، تولد نوع
فوق بشری با هزاران
برابر عقل و
کرامات درعصر
ولایت هفتم
مهدی موعود
متولد
میشوند، که باز
خود را بنور
ربٌ رحمان ربٌ
النوع فوق بشری
برسانند. تا پس
از چهار صد هزار
سال بهشت سوم انتظار
عرش ربٌ برتر از
رحمان، بجهان
و هر کجای
کرات آسمان
متولد شوند، که
باز ژنتیک
روحی خود را
پاکسازی
بهشتی تر، و
کسب صفات الهی
بیشتر
بنمایند. که تا
أبد این داستان
ادامه دارد. و
هر بار این
همانی مقامات الهی
بهتر خود را
پیدا میکنند.
و از فرشتگان
الهی بالاتر میشوند.
که این راه را
تنها صوفیٌه
سالکان
ولایتهای
ششگانه الهی
دارند. و نه پیروان
همه ادیان و
مذاهب قشری
مشرک و آخوند
پرست، و
بردگان نفس امٌاره
آلوده خود
میکنند. که
خبری از خواست
خداوند و
پیامبران
الهی خود
ندارند.

در تاریخ
بشری ابتدا در
قوم و در فصل برتر
بشری آریائی
هند و
اروپائی،
(ریشی) ها پیدا شدند
و به اطر اف
جهان رفتند.
که در یونان و مصر
و بابل تمدن
های قدیمی
آنها تنها
صوفیٌه آنها
بودند، که
حکیمان با
حکمت و
فیلسوفان خوانده
میشدند. که
عاشقان حکمت و
علاقمندان
تصوٌف و
(أپیستمولوجی
و أپیستمه) یا معرفت
برتر عقل
انسانی بوده و
هستند. عرفان
و شهر( اورفه )
در ترکیه
کنونی از فراوان
نقاط اجتماع
درویشان و
کلاسهای آنها
بود. و خداوند با
اعزام پیامبران
اولی العزم
ششگانه،
کاشفان سطوح عقلی
و فصول بالاتر
نوع بشری بودند،
که بخداوند با
تجلٌیات شهودی
نزدیک تر شدند.
و مدام الهامات
لدنٌی بدل و
فکر سالکان و
کاملان این
ولایت های ششگانه
میرسد، که عاقبت
روح تمامی
موجودات
بمراتب الهی
نزدیک تر شده،
و بازگشت
همگان
بخداوند
میشود. که غیر
سالکان پس از کارماها
و قهقراهای
نسخ و مسخ و
حتی بدتر در فسخ
و رسخ و وسخ
مجدد، دوباره
و حتی صد باره،
بهمین
شایستگی نوع بشری
کنونی و سلوک
الهی تا شهود
نور قائم
میرسند که در
هستی کسی غیر از
خداوند در
جهان نبوده
است. و
موجودات از نظر
ما در واقع ،
(تجسٌم صفات
تجلٌیات) الهی
هستند. و هیچ زمانی
غیر از خداوند
الله
أهورمزدا (خدا
داخل هستی)
کسی در جهان نبوده
و نخواهد بود. و
تمام احساس ما
از موجودات(
وَهم ذهنی)
انسان است. که یک
نوع جریان نا
محسوس و
مداوم، که موجودات
و حتی جریان
ادراک ذهنی و
اوهام دل انسان،
چون پرده سینما
نمایشاتی
دارد که واقعی
هستند، ولی حقیقت
نمی باشند. که حقایق
الهی باز خود
حقایق نسبی
میباشند. و
وقایع و پدیده
ها و رخدادهای
مادی نیز، خود
نسبت بسطوح
موجودیٌت های
پائین تر
مراتبی از
حقیقبت و
الوهیٌت هستند،
که قدر خود را
نمیدانند.
بقول محمد در
احوال شهودی،
جبرئیل بوی
گفته که در
کنار خداوند
همه پشمینه
پوش هستند، یعنی
صوفیان الهی
شده میباشند.
و حتی گفته است
که همه
فرشتگان دور
هم نشسته فارسی
صحبت میکنند.
که منظور روح
پارسایان
سالک و کامل
در خانقاه های
خود، و یا
کاملان متوفی
در کنارعرش
رحمان، از
مطالب و
حکمتهای عرفانی
و تجارت عقلی و
رؤ یائی خود
را مینمایند.
و هرچه بیشتر
مورد صفا و
محبٌت هستند.
که همان ( خود فقری)
و روش زند گی
درویشان است. که
با پشمینه
پوشی و سادگی،
شعار خود قرار
داده اند. و
این شعار را
دارند، که ( تن رها
کن تا نخواهی پیرهن)
که تن بشری را باید
رها کرد، که ادامه
حیات بشری را
قربانی جانان الهی،
و آینده بهشتی
نوع فوق بشری خود
نمایند. و بقول
محمد، فقر من فخر
من است. و خود فقری
را نباید گدائی
دانست. که احتیاج
انسان را گدا میکند
که بگدائی میپردازد.
ولی صوفی آنچه
دارد از خود دور
میکند. چه رسد
که نیاز بیشتر
باشد، که بجز
فقیر رحمتهای الهی
نیست .

M241

عرفان
الهی بزبان
فلسفی

تنها
هدف خداوند از
آفرینش هستی
شناخت مراتب
الهی تمام
موجودات
بویژه افراد
نوع بشری است.
و هر یک از ما
وخوانندگان گرامی
تکامل روح
فردی و تربیت
اخلاق الهی
میباشد. که پس از
تخلیه روان از
صفات حیوانی
ونوع بشری و
تحلیه بصفات
نیکوی اولیای الهی
بمعرفی خداوند
به هر طالب سلوک
و دیدار و
لقای الهی
میسّر خود،
پیش از اینکه
مهلت و فرصت عمر
تمام گردد، و
بدون نتیجه
شهودی بودن
حتما و بدون
تردید روح
انسان با هر
شخصیّت علمی و
اقتصادی و
هنری و سیاسی
که داشته
باشد، دوچار
نسخ بدتر نوع بشری
چون انسانهای
بدائی و جنگلی
و یا بدتر در
مسخ حیوانی
چون میمون
وخوک میگردد
چه رسد بمار
ومور شدن که
ادامه زندگی
در جهنّم جهان
را خواهند
داشت. و اگر که انحراف
اخلاقی وروحی
انسان با عدم سلوک
الهی و پیروی
راه های
إهریمنی فساد
داشته باشد،امکان
کارماهای فسخ و
گندیدگی گیاهی
و رسخ و رسوخ
جمادی خواهد
داشت، که
میلیونها سال
در( انواع
موجودات حیات أتمی
و أثیری و تحت
أثیری، چون
هرچرک مادی
موجودیتّ در
حقارت
میشود.بطوری که
واحد فوتون
نور بزرگترین
موجود تحت
أثیری میباشد.
و ملیونها و
ملیاردها سال
تولدات ومرگ در
انواع متوالی(
نردبان انواع)
دارد تا دوباره
وحتی صد باره
بهمین نوع بشری
برای سلوک با
هر شش ولایت سلوکی
میرسد، که
بنور قائم
شهود ربّ
النوع بشری
برسد، که
ویزای تولدات در
انواع فوق
بشری تا خد
اوند الله میباشد.
زیرا روح یک انسان
تنها خواسته خداوند
در رسیدن بنور
قائم ایدآل و
الگوی کمال
نوع بشری را نرسیده
است . چون
فرمان کن
فیکون أزلی
أبدی است که
باید بخداوند
الله بازگشت نماید.
گرچه هنوز
بخداوند (هو )
بیرون از هستی
ها رسیده نشده
است .

ما اینک
مجموعه ای از
مقالات خود را
بزبان و اطلاعات
فلسفه و
فیلسوفان و
منطق مادی نوع
بشری
متفکّرین
بشری، و نیز
با گفته های (
بد دینان قشری)
همه اد یان و
مذاهب که
مشرکان جهنمی
جهان پس از
مرگ خواهند
بود، ویا
بزبان فلسفه وعلوم
گفته اند
تهیّه نموده و
شاید که خواننده
گرامی نیز به
آنها اعتقاد و
باور داشته
باشد. پس این
نویسنده
مطالب فلسفی
وعلمی وحتی دینی
قشری را تطبیق
بزبان عر فان
الهی و سلوکی
مطرح کرده
ایم. و اینک در
این مقاله مجموعه
ای از این گونه
مقالات خودرا
فهرست وار
باطلاع خواننده
میرسانیم شاید
که مفید
خواننده گرامی
بوده باشد.
ومیتوان این مقالات
را از وبسایت نویسنده
دریافت نمود .
و اینک این
مقالات –

فلسفه
ادیان را قشری
و شرک آمیز مینماید m004 -
فلسفه و دین
در عصر علم m005 -
تضاد m020 -
تکامل عقلی یا
تکامل شهودیm 024 -
وجود و هستی m025 -
علّت و معلول m026 -
کیفیّت
وکمیّت m027 -
امور کلّی و سنخیّت
m036 -
دیالکتیکm053 جهان
بینی ووچود m057 -
اصالت ماده m 058 -
مقولاتی در
فلسفه m061 -
أصل جبر و
اختیار m065 -
جبر و اختیار m086 -
سارتر ومکتب
اصالت وجود 097 -
چند خاطره
پراکنده
فلسفی m098 -
پوزیتویویزم
ومنطق ریاضی m132 -
لیبرالیزم و
آزادی خواهی
دینیm135 -
کانت الگوی
مذهب اصالت
معنی متعالی و
عقل خالص m148 - -
مکتب اصالا
معنی متعالی
ایدآلیزم
شهودیm147 -
پوز یتویزم
اصالت مادی
ریاضی m149 -
نقد فلسفه m 159 -
منطق صور ی یا
لوجیکm164 -
ایدآلیزم m209

در خاتمه
باستحضار
خواننده
گرامی پُر صبر
میرسانم که امور
فیزیکی اساس
اولبیّه رشد
ذهن انسان برای
رسیدن بجهان
متافیزیک و
تفکّرات
عرفانی است.
چون تفکّر سطح
عرفانی لازم
برای امکان
تولد یک روح
بشری در نوع
فوق بشری هفت
هزار سال بعد
است. چه در
جهان کره زمین
یا کرات دیگز
کهکشان راه شیری
باشد. و تکامل
عقلی و انواع درک
مادی آبژکتی
محسوس ونیز درکهای
ذهنی سبژکتیو
تصورّی که تا
أبد و بی
نهایت در
انواع فوق
بشری با قدرتهای
عقلی الهی وجبروتی
بی نهایت از
مراتب تعالی
روحی تا رسیدن
بسطح فرض محال
رسیدن بلاهوت
مکان لا مکان
خداوند الله أهورمزدا
در پیش هست. که
هر یک هزاران
برابر سطح
عقلی و ادراکی
و احوالی و
احساسی و
امکان تصوّر
آینده ها که
در انتظار
شایستگان
مراتب الهی
شده میباشند.
اگر انسان در
تکمیل و کسب
کمالات الهی
تا سرحدّ
کفایت از
تکامل علمی و
فیز یکی و
مادی برای تن،
و تکامل
متافیزیکی ذهن
و روان نیمه
مادی بشری که
بمراتب بی
نهایت تعالی
های فکری و
عقلی
متافیزیک
انواع فوق
بشری خواهد برسد،
که در اراده أزلی
أبدی خداوند
در فرمان کن
فیکون مییاشد.
که هر موجود
زنده مخلوق
الهی از بی
نهایت انواع
تحت أثیری و
بی نهایت
انواع أثیری
که درشت ترین
آنها از نظر
انسان واحد
کوانتوم
انرژی و فوتون
نوری میباشد.
آنگاه پس از
زمانهای
بسیار دراز
بمرحله
تولدات در انواع
أتمی و
مولکولی و
ژنتیکی و
انواع سلّولی
و تا انواع
عضوی
اورگانیک
خواهند رسید.
که زمینه
نخستین پیدایش
انواع گیاهی و
حیوانی و فصول
فراوان نوع
بشری و انواع
فوق بشری بی نهایت
میباشد. و هر
یک از ما این
راه دراز أزلی
را طی کرده و
امتیازات
حیاتی آنها را
اندوخته
بصورت کرامات
بالفعل و
بالقوّه
نموده ایم. و
یا بالأخره سراسر
موجودات باز
گشت بخداوند
دارند. و باید از
تمامی پلّه
های توفیقات
انواع مذکور بتوان
شایسته لقای
الهیخداوند
الله را پیدا کند.
ولو بقیمت تکرار
مکرر کار ماها
و قهقراهای
روحی موجودات
سرکش فرمان الهی،
بخصوص در مورد
نوع بشری ما
که مورد ادر
اک مقامات
الهی و روحی
کنونی شرط
رسیدن شهودی و
سلوکی بنور
قائم روح القدس
ایدآل و الگوی
خدا پسندانه بتوان
هفت هزار سال بعد
در نوع فوق
بشری در ولایت
هفتم مهدوی
موعود محمد
وسو.شیانس
موعود سوم زرد
شت و فارقلیط
دوم مسیح بدان
رسید. مگر
اینکه یک
انسان چون
خواننده گرامی
شایسته عقل و
ادر اک اهمیّت
سلوک الهی
تنها خواسته
خداوند و
تمامی
پیامبران
وولایتهای ششگانه
نوع بشری با شناخت
پیر مربّی
الهی زنده خود
از خداوند که
در رؤیا خواهد
شناخت، با تسلیم
و (مسلمانی
سلوکی) و سِنت
و مقدّس و
برهمن و
نیروانا و
آریا شدن، چند
سال باقی مانده
عمر بشری خود
را صرف
پاکسازی روان
پُر عقده و حیوانیت
و جهالت و
توحّش و
نادانی
نماید، که آنگاه
هرچه را از
خداوند و
دیگران
بخواهد در
وجود خود
بالقوّه
موجود بوده،
که خداوند خود
منتظر تحقّق و
بالفعل شدن
تمالم کرامات
و امکانات وجودی
و صفاتی انسان
بوده ، که
سراسر رحمت
أبدی خداوند
میباشند. وعدم
تحقق این
کرامات
بالقوّه نوع
بشری در
کارماهای
جهنّمی
جهانوم
وگوهانوم
جهان، در نسخ ومسخ
و رسخ ووسخ
مجدد بارها وبارها
عاقبت باید
بشهود رب ّ
النوع قائم
رسیده که باید
رسید و استثنائی
برای روح هر
موجوی نیست .

M242

علوم
فیزیکی در
برداشت عرفان
الهی

علوم
فیزیکی مورد
شناخت
انسانها
بخصوص دانشمندان
و فیلسوفان از
نخسیتین
زمانهای رسیدن
عقل مادی
انسانهای بشری
ابتدائی
پیشرفت مداوم
کرده و زندگی روز
مرّه انسانها
را راحت تر و
عملی تر نموده
است. و مدام از
سطوح عقل مادی
ابتدائی بسطوح
عقلی بالاتر
در فصول نوع
بشری رسیده
است و از عصر حجر
و زن شاهی و
تشکیلات ساده
قبیله ای مدام
پیبچیده تر
شده و
بتشکیلات
دولتی و جامعه
متمدّن رسیده
که همه افراد
با مراتب علوم
فیزیکی بهم
ارنباط و همکاری
یافته اند.
گرچه برخی جاه
طلبان و
عاشقان ریاست
و تحکّم بر
دیگران در بین
افر اد جامعه
ها پیدا شده
که جز نیستی
مقام نوعی خود
پس از مرگ از
لحاظ خداوند و
طبیعت وفطرت و
آینده های
بهتری سرنوشت
ندارند. گرچه
چند صباحی
ریاست و
استثمار
دیگران
بخاطرعلم و
ثروت کامیاب
میباشند. و
تنها
انسانهای دور
أندیش و
عاقلتر هستند
که از سطح علوم
فیزیکی ساده،
چون اختراع
چرخ تا پیدایش
وسائل
الکترونی،
همیشه برداشت
عمیق تر از
کسب ثروت و
علم و ریاست و
تحکّم بر
دیگران بی خبر
از علوم
ووسائل
میکانیکی و
تکنیکی دارند.
و برداشتهای
حکیمانه در
احوال شخصی و
احوال جمعی
نموده و بفکر
نسلهای أینده
خود چه رسد که بفکر
سرنوشت أبدی
روح خویش پس
از مرگ از نظر
داوری الهی و
اجرای هدفهای
خداوند و نظام
طبیعت وفطرت
ذاتی خود
انسان وهر موجود
هستی برداشت
های عرفانی
وعقلی وعاطفی
در مطالعه و
کاربرد علوم
فیزیکی، وهرگونه
نظریّات عامیانه
نموده و برای
این آرمان
الهی خود
مبارزه و جان
فشانی ها کرده
اند. که در
حقیقت همه
فعّالیت
متفکران الهی
و غیر الهی
دانسته و
ندانسته در
کلّ سراسر تحت
تدبیر وهدایت
و تحکّم مراتب
الهی بوده و
هستند. همان
گونه که از
ابتدا انسانهای
بدائی تحت
مدیریّت و
هدایت الهامی
و عقلی بوده،
که بقول
پیامبر حتی
زنبور عسل وحی
الهی دارد که
چگونه خانه
خود را منظّم
بسازد . سپس
جهان تفکّر
بدائی وسپس
تفکّر مادی و
علمی ومنطقی
در تجارب فکری
و طرح فلسفه
های عرفانی
خود، توانسته بتفکرات
متافیزیکی و
حتی احتمالات
آینده های
منطقی خود بآنجا
برسد، که بوسیله
پیامبران
اولی العزم
ششگانه که تا
کنون بمراتب شهودی
و دیدار
سمبولیک
آینده های
نیامده موفق گردیده
اند. که گوئی
عقل وروان
انسان اکنون
در دبستان
کودکانه خود
از شش کلاس
ولایتهای سلوکی
خویشرا
بامکان نجات
روح بشری خود
از تولدات حتی
نوع بشری نجات
بدهد.
وولایتهای
ششگانه أدم کیومرث
و میترای نوح
و بودای بیدار
دل بولایتهای بسیار
پیچیده تر
زردشت و مسیح ومحمد
برسد که 55 قرن
دیگر از امروز
بکلاس ولایت هفتم
مهدوی کاشف
شهود هفتم نور
ربّ رحمان و
شهود هشتم
عرشربّ برتر
از رحمان، که
نامی هم از او
نمی دانیم، از
هزاران برابر
عقل بشری
ولایت مهدوی
با شهود هشتم
خود
بمیلیونها
برابرعقل
بشری و احوال
و ادراکات و
نیروهای
تصرّف و اراده
و قدرتهای حیاتی
خواهند رسید.
اگر انسان
بشری از هم
اکنون حدّ
أکثر تلاش
برای بر داشت
عرفانی و
پاکسازی روان
حیوانی که
خواسته
خداوند است
بردارد و
شایسته
أبدیّت های
الهی فوق بشری
گردند. که انسان
بشری
موجودیّت سه
بُعدی و در
نوع فوق بشری
چهار بُعدی و
در نوع بالاتر
پنج بُعدی و
حتی ده و صد و
هزاران بُعدی
چون مراتب
الهی موفق
گردند. و
توقّف در سطح تفکّر
فیزیکی و مادی
بیشتر پُر
رفاه و تن
پروری
ننمایند و با
هفت سال
پاکسازی
سلوکی روان
بجای هفتاذ سال
برای هفت هز
ار سال تولد
بعدی فوق بشری
آینده گوئی با
زمان مسابقه میگذارد.
و بقول محمد
سالکان الهی
همیشه با کمتر
از ئه در صد
پاکسازی روان
بدیدار ر بّ
النوع قائم میرسند.

اینک
خواننده گرامی
که شایستگی
کافی عقلی و
قدرتهای
حیاتی چون صبر
واراده وعشق
در تن وروان و
ذهن برای درک امور
متافیزیکی را
دارد، پس این
نویسنده از
تجارب نظری و
سلوک عملی و
هدایتهای
الهی خویش که
هرکسی دارد،
برداشتهای
عرفانی خود را
از علوم
فیزیکی و
مسأله تمدّن و
تمام امکانات
آبژکتیو
ملموس زندگی
را در مقالاتی
نوشته، که
آنچه مربوط
بمسآله برداشت
عرفانی از علوم
میباشد، در
فهرستی ذیلا
باستحضار
خواننده
گرامی
میریانئد. تا
هریک از
مقالات را خود
از وبسایت این
نویسنده SHAREEF.US استخراج
و مطالعه تحقیقی
نماید. وهر
اصلاحی که
بنظرش میرسد
خود ثبت برای
خویشتن نماید.
این نویسنده از
محل سطح الهامات
الهی که هر
شاهد شهود قائم
و عرش رحمان دارد
که معیار
اندیشه من
میبیاشد، و
نسبت بحقایق در
انواع بالاتر
ارزشی هم
ندارد، ولی برای
آینده های
بهتر امروز
بشری، توجّه
بامکانات
بشری و فیزیکی
و عرفان
اولیای الهی
که در همه ملل
همیشه زنده آنها
وجود دارند، و
یکی از آنها
بمعرفی
خداوند بطالب
سلوک الهی و
لقای تجلّیات
الهی کافی
میباشد. گوئی
هر یک ستاره قطبی
هستند هدایت
که درست انسان
را در تاریکی
های عقل نوع
بشری و
بحرانهایاحوالی
دریاهای
متلاطم جریانات
حیاتی، سالک
را بمقصد درست
الهی میرساند.
ولی در تمام ادیان
قشری غیر الهی
و تمامی مذاهب
آنها که عملا آخوند
پرست مشرک از
نظر خداوند
هستند، هیچ هدایتی
بپیروان خود
از مراتب شهود
نمی نمایند.
که با پیر
میتوان هر شبی
را ره صد ساله
دیگران رفت .

اینک
فهرست مقالات
برداشتهای عرفانی
از علوم
فیزیکی -

-
علم نیز چون
فلسفه راهی
بخدا ندارد m003 -
فلسفه و دین
در عصر علم m004

-
تقسیم
علوم و فلسفه m005 -فلسفه
و علوم انسانی m 006

-
خَلاء یا
فراغ m062 علم
فیز یک m 103

-
اطّلاعاتی
در باره زمین m107 -
تکامل و تطوّر
خلّاق m122

-
گونه های
حیات m 128 -تفسیر
میکانیکی علم
الحیاتm129

-
علم و عقل نوین
m133                                - تطوّر و
تکامل m134

-
علم
الوجود وهستی
شناسی m151 رابطه
علم با فلسفه
های فیز یکی
ومتافیزیکیm162

-
از أتم تا
عرش رحمان m200                                   -رابطه
علوم مادی با
ملکوت الهی m250

-
فیزیک
ذرّات بنیادی
تحت أثیریm251            -انرژی
ماده ملکوت و
اوهام ذهن m252

از جاذبه
مغناطیسی تا
جاذبه
واجتبای الهیm253 -
خدا در بینش علمی
و فیزیک هسته
ایm255

-
منشأ
انرژی و هستی m258

M248

فلسفه
الهی و عرفان
سلوکی

همان
طور که هر
مکتلب فکری و
علمی دار ای
دلائل و استدلالاتی
میباشد تا
باور کننده
پیروان فلسفه
های گوناگون وحتی
مذ اهب قشری
باشد. امور
الهی و روحی و
آینده های بعد
از مرگ بشری
انسان چه
تکامل بنوع فوق
بشری کرده
باشد و یا با
فصل بهتر از
اکنون نوع
بشری باش و یا
بالغکس ادامه
تکاکل روح
دوچار
قهقراهای نسخ
ومسخ قهقرائی
روح انسانی که
سلوک الهی نکرده
باشد و روان
بشری خود را
بجای پاکسازی
و تزکیه روان
اضافاتی
تازهخ از
مفاسد بیشتر
ومعاایب کرده
باشد که جمعا
بنام گناه
تکانلی دوره زندگی
کنونی از نظر
داوری الهی
گکرده باشد.
پس فلسفه
عرفانی از
مراتب
اجلّیات الهی
و مراکتب
ولایتهای الهی
هر شش ولاست
سلوکی
ودانتای آدم
کیومرث یا
میترای نوح و
یا دیانت
سلوکی بودا
وورلایت
زردشت در تمام
شاخه های آن
چون قریش
زرشتی و
یهودیان
ابراهیمی اورشلیم
و یا ایلی
الهی های علی
اللهی خاور
میانه و چندین
مذهب کوچک
زردشتی الأصل
که أکثرا قشری
و قهقرائی بود
ه و در هر یک از
آن شاخه ها أندکی
افراد عامل در
تزکی نفس با
ولیّ کامل الهی
زنده بمعرفی خداوند
میباشند.

پس
مجموعه دلا ئل
ادیان سلوکی
در ناتم عرفان
و معرفت مراتب
تجلّ یات شهود
الهی تنها
سازنده سرنوشت
نیکوی پس از
مرگ انسان
بشری از نظر
خداوند
میباشد که این
نویسنده
بدنبال تحقیق
طولانی و په
از فرهنگهای
ائدبی وحتی علوم
فیزیکی و یا
رشته های
فلسفی
متفکّرین گوناتگون
بشری عاقبت بفرمان
ذالهی از روش
و طریقت تصوّف
همه ادیان
سلوکی بخصوص
ولایت سلوکی
آخرمصطفوی
ومولا علیّ
مرتضوی آغاز
استلال های
برتر عرفانی
خود را از سطح
عقل ربّ
نلدیده رحمان
نموده که ما
نیز پس از کسب
مراتب تجلّات
شهودی هفت
گانه خود
توانسته در
سطح عقل وتوان
فکری و قدرت بیان
و استدلال و أ
ندیشه در دلا
ئل فلسفی فرمکان
الهی را در
نوشته های خود
مطرح نموده ام
که د ر وبسایت
این نویسنه
شرف هست. چه
ترجمه و تفسیر
قرآن و در
حدود ده هز ار
حدیث و روایت
از گفته های
منقول پیامبر
و امامان و
اولیای دیگر
که تمام با
تفسیر آثار
ملکوتی
عرفانی چون
حافظ شیرازی و
فردوسی بخصوص
لغت نامه ای
که از
اسطلاحات
عرفانی در
مجموعه
مقالات تهیّه کرده
که عقاید
نویسنده را
بطور کلّی از
فلسفع عرفانی
مورد اعتقاد
خود نوشته که
نتنیجه شهود
هفتم عرش
رحمان این
نویشسنده
میباشد و چون
مطالب فراوان
و پیچیده برای
علاقمند
اطلاع از حقایق
شهودی میباشد
پس اینک برحسب
هر موضوعی تحت
عنوان فلسفه الهی
عرفالم سلوکی
شامل چند
مقاله شبیه
بهم در مورد
فلسفه عرفان
بشرح زیر
فهرست نموده و
د ر صورت علاقمندی
خواننده
میتوان از
وبسایت و یا
سی دی
کامپیوتری
تمامی نوشدته
های را برای
کامپیوتر خود
برایگان دریاتفت
کند و اینک مقالات
فلسفه عرفان

نظریّه
سلوکی و شهودی
نویسنده M001         فلسفه
شهودی روزنه
ای بسوی خدا و
یا تفکّر فلسفی
و تفکّر لدنّی M002                                                     ر
ضای خدایان M022

مرگ
سلوکیM029                                                          تصوّر
خداوندM 030

ذ ات
الهی M031                                                  أسماء
الحُسنی M932

کنت
کنزا مخفیّا     M033                                       دو
دست خداوند(
دستان) M035

حلّاج M 037                                                                  مرگ M 138

رابطه
حق با خلقM 039                                       وحدت
وجودM 040

آسماء
الهی وپنج تن
آل عباM041                              رحمتهای
الهی و طلب از
خداوندM042

برتری
های تکاملیM 044                                                 رواقیّون
و عرفان غربM050

طبیعت
ناسوتیM056                                                        خد
اوند در فلسفه M064

کارما
وجرم یا
مجازات
سرنوشتیM065                    وجود
خداوندM066

مشیّت
و ار اده الهیM067                                      ذ ات
انسانی یا
ژنتیک روحیM068

آینده
نگریM070                                                             حکیمبا
کمت وشایسته
حکومت بر دل
هاM073

تشبیه
وتنزیل و
تنزیه M075                                               افلاطون
ونو
افلاطونیانM076

دونامه
برای عزیزیM077                                                 چند
خاطره عرفانیM078

نوروز
و شمّ النسیمM088                                       ایمان
و عرفان و
احساسات غیبی M091

مباحثی
در تصوّف و
سلوک الهیM092                     جبر
وت ها و عوالم
مثال و شهود M093

إشراق
و شهود M094                                                       نکاتی
در باره قرآنM095

ترشّح
مغز یا الهام
الهی M108                                 نیایش
و عبادت M112

اخوّت
یا برادریM113                                          عشق
مادری M114

عاطفه
و احساس الهی M115                                              امام علیّ
درویش ونه
خلیفه و آخوند M137

أمر
بین الأ مر ین
در احادیث
غریبهM 139                 توصیف
بیشتری از
امام علیّM141

تکامل
عرفانی در
ولایت محمدیM142                     یونگ و
عرفان علمی M157

سمبولیزم
الهی و غیر
الهیM158                              برگسون
پا بپای عرفان
علمی M162

حکمت
و عرفان و
تصوّف ایرانیM164                    قرآن
شناسی M167

حجّ
أکبر یا حجّ
کعبع ؟ M170                                              بی
پیر نمیتوان
بسوی خدا رفتM177

شهود
تجلّیات هدف خداوندM178                              سلوک
الهی همان دین
ورزی استM179

امّت
تنها سالکان
اوم کننده
هستندM180                                  حدیث
کسا تمام حرف
پیامبرM181

نزدیکترین
راه رسیدن
بخداM184                             ایمان
همان اوم در
سلوک الهیM187

قرآن
یعنی قرّه های
شهودی M188                           أهل
بیت وسادات چه
کسانی هستند؟ M189

بهشت
وجهنّم کجا
است؟M190                                            مرگ و
گورستان M191

حکمت
و فرهنگ سلوک
الهیM195                          طریقت M201

اُمّی
M210-                                                                    سلیمان
و تسلیمM 212

پاک
دلی و پاک
روانیM219                                              تاریخ
تحوّل عرفان
الهیM220

خداM224                                                                      خر
قه صوفیM 226

سلوک
الهی M232                        راز و
سرّ خلقت M233

شاهد
M235                                                                   شعر و
شعورM236

صوف
و تصوّف M239                                        هستی
از انسان تا
مراتب بالاتر
تا خدا M256

بینش
کلّی در وحد ت
وجود M257                            بازهم
بحثی در اصالت
وجودM 059              بار
دیگر در
اصالتهای
وجودی M060

در خاتمه
انتظار
نویسنده این
است که بنفع
سرنوشت أبدی
خود برای پس
از مرگ بشری بمسأله
أهمیّت سلوک
الهی و شناخت
نظری امور الهی،
و نیز در
انجام حکمت و سلوک
با ولیّ زنده
مناسب خود
بمعرفی
خداوند که در
هر یک از
ولایتهای
سلوکی
میباشند،
آنگاه خود را
پس از داوری
الهی و بعد از
تأمین شرایط لازم
تا شرط کافی
از نظر داوری الهی
تحمّل مشکلات کمّی
و کیفی پاکسازی
روان ا که حتی
کمتر از ده در
صد از صفات روح
سالک را
خداوند
شایسته شهود
ششم قائم ربّ
النوع بشری
روح القدس
مینماید، که محصول
نهائی ولایت
ششم محمدی میباشد.
یا همان را
تصوّف ایرانی
آریائی شدن میگوئیم
.که بهشتهای
چهارگانه و
چهارگونه را
خواهد داشت.
دو بهشت هم
اکنون روزها
در آرامشهای
احوالی و
الهامات
لدنّی، و شب
ها در رؤیاهای
ملکوتی و پس
از مرگ آرام و
مطمئن و شیرین
دو بهشت
ملکوتی دارد،
که هفت هزار
سال بهشت سوم
انتظار روح در
سایه عرش
رحمان و نیز
بهشت چهارم که
روحی الهی شده
در بُعد چهارم
موجودیّت
انسان نوع فوق
بشری فر شته
گونه با هزار
ان برابر عقل نوع
بشری و دیگر
امکانات
حیاتی و ذهنی و
روانی عظیم
راه أبدی تا
خداوند الله
أهور مزدا را
دنبال خواهد کرد.
که تنها هدف
خداوند از
آفرینش و
موجودیّت انسان
رسیدن بلقای
الهی و کسب این
همانی صفات
الهی تر تولد
در هر نوع بالاتر
است. و الاّ
قهقراهای نسخ
بدتر بشری ویا
مسخ حیوانی که
بقول محمد مسخ
ومسخره شدن
میمونی و خوک بهترین
شانس آنان
خواهد بود. و
اگر که گناه
کاری و فساد
عکس العمل
اعمال
غیرسلوکی
بیشتر باشد، دوچار
فسخ وگندیدگی
گیاهی و رسخ و
رسوخ جمادی
چون هر ماده
ظاهرا مُرده
مانند سنگ، که
آنگاه بنوع
چون چرگ در
وسخ تحت أثیری
سقوط مقام نوعی
روح خود می
نمایند. تا
کارماها و
تکرار گذشته
ها در آینده
ها دوباره و
حتی صد باره
بنماید. که
چون بنوع بشری
و فصول آخر آن
مانند اکنون
رسید، که
بلیونها سال
یک ژنتیک روحی
رنج زندگی های
انواع را
تحمّل کرده که
عقل و کرامات
بالفعل و
بالقوّه
کنونی خودرا
کسب کند.
ومانند این
بار بخاطر
نداشتن سلوک
الهی و
پاکسازی روان
در تخلیه وتحلیه
تا تجلیه های الهی
از خطر تکرار
قهقراها و
کارماها و
ملیونها سال
عذاب زندگی که
رنج آنها و
رنج خودمان را
نیز می بینیم.
پس خواننده گرامی
بمسؤولیّت خود
خواسته
خداوند و
استدلالهای
عرفانی چه رسد
بدیگر دلائل علمی،
که در دیگر مقالات
نویسنه آمده است
صبر و شکیبائی
نماید، که
خداوند
هزاران برابر
بطالبان لقای
الهی و شهودها
هدایت های لدنّی
مینماید.

M257

بینش
کلّی یا بینش
در وحدت وجود

از
مشکلات تفکّر
انسان چه علمی
باشد یا غیر
علمی، دور شدن
از لزوم رعایت
أصل وحدت وجود
در اندیشه
وفکر میباشد.
ساده ترین مثال
همان ذرّات
است ،که اجزاء
ریز بتنهائی
نمی توانند
مؤثّر اصلی و اساسی
ودائم باشند.
حتی اگر
موقّتا رنگی
وظاهری عوض شود.
همین اجزاء در
تراکم خود و
جمع شدن باهم،
توده قدرتمند
و آثار دائم و
سریع و اساسی ایجاد
مینماید . انسان
سالک نیز تنها
در جمع شدن و(
جَم گردیدن)
با مراتب الهی
وتوسّل عبادی
گوئی خود را
واحدی اضافه در
کلّی مییابد.
پس دارای أثر
جدیدی میشود.
که کامللان
الهی شاهدان
تجلّیات الهی
دارای قدرت
معجزه آسا
میشوند. در
فکر و روان
بخصوص در قدرت
دور بینی و
آینده نگری تا
هفت هزار سال نیامده
را سمبولیک
دارد.

در
باره علّت
مشکلات فکری و
پرسشهای بی
انتهای ذهنی
در انسان
آلوده روان،
که دنباله روی
عقده ها
وهوسهای خود
میکند، و حتی نمیتواند
سرپیچی از
ناخودآگاه و
نفس أمّاره خویش
نماید، بدین علّت
است که انسان
دید خود را از
هستی و تمام امور
جزئی هستی، و
تمام مراحل و
تحوّلات
وتغییرات
هستی از دید
مادی و پائین
ترین سطح
تفکّر
وواقعیت درک
شده نگاه
میکند. که اگر
از دید غیر
مادی توجّه
کند، چه دیدی معنوی
ومنطقی عقل
مادی بشری، و
یا دید مینوی
و شهودی توجّه
بهر أمری نماید،
آنگاه دید
مینوی و شهودی
وجم شدگان با مراتب
الهی، از لحاظ
حقیقت برتر از
واقعیّت قابل
قیاس نمیباشد.
زیرا دیدی
بسییار وسیع
تر خواهد داشت.
پس بسیاری
پرسشها را
جواب دارد و
حتی أکثر پرسشها
را بی جا و بی
مورد میداند
که شایسته
تفکّر در باره
آنها را
نمیداند، چه
رسد که نظام فکری
بصورت پاسخ وحلّ
مشکل برای
آنها ارائه
گردد.

هستی
مورد استفهام
دائم فکر انسان،
از دید ناسوتی
عقل مادی
بشری، با دید
کلّی ملکوتی و
جبروتی
اولیای الهی،
که دیدی کلّی
تر أرباب نوع
بشری وفوق
بشری آینده
میباشد، وحتی بی
نهایت در
مراتب برتر نوعی
و الهی، تا
رسیدن بفرض محال
بخداوند
الله، عقل کلّ
ومطلق و حقیقت
بدون هرگونه ابهام
برای علّت وپرسش
بخاطر اینکه
از سطوح وحدت
وجود و کلّی
ربّ مدبّر
بالاتر نگاه و
اندیشه
دارند، تفاوت
عظیم وانقلابی
درارزشها
وعقاید نسبت
بدید سطح عقل
پائین تر
مینماید. گوئی
پاسخ یک دانشمند
بپرسش کودک
کودکستانی
باشد که کودک برای
خود پاسخ و
نظر و راه
حلّی دارد.
گوئی بکلّی
آنرا منقلب
میکند. زیرا
دانشمند از
دید کلّی تر
علمی و تجربه زندگی
نگاه بیک
مسأله دارد.
که کودک بدون تجربه
و علم و ساده
ترین اصول برای
تفکّر
میباشدريال
که بسیار دور
از سطح تفکّر
آن دانشمند
است . همین گونه
انسان بدائی و
حتی انسان
متمدّن کنونی
که أنبوهی
دانش علمی و
تجربه مادی
دارد، ولی
کوچکترین
تجربه روحی
وملکوتی و الهی
ندارد. هرچه
پاسخ مشکلات داشته
باشد،
بپرسشهای
بیشتری منجر
میگردد
ونمیتواند
راه حلّی برای
مشکلات اساسی
وپرسشهای
اصلی ومهمتر
در فکر انسان
درباره امور
اصلی وکلّی،
چون وجود و
هستی وحتی
امکان هستی
عوالم الهی و
مراتب
نادیده، وحتی
آینده های خود
درکی نماید.
پس تکذیب و
انکار الهی
کرده، راه زندگی
و تفکّر بدائی
ومادی و
حیوانیّت نوع بشری
خود را دنبال
میکند. روز
بروز از لزوم
تغییرات و
تکاملات روانی
وعقلی وحتی
واقع بینی
معمولی پیدا
مینماید. که بر
خلاف آنان
سالکان
ولایتهای سلوکی
ششگانه که با
تَرک عقل وعلم
نوع بشری خود،
با کمک و
هدایت پیر
الهی بمعرفی خداوند،
که از دید و
بینش تجلّی
شهودی خود تا
سطح شهود قائم
روح القدس ربّ
النوع بشری
دارد. وسالک
میتواند روان
خود را تخلیه
هرچه بیشتر
بنماید، از
نقاط ضعف و
آلودگی ها
وفساد و
نادرستی ها و
هوسها و
جهالتهای
عالمانه خود
پاک گردد. که حتی
بقول پیامبر
با کمتر از ده
در صد پاکسازی
روان حیوانی
بشری خود،
بتجلّیات
الهی هفتگانه
نوع بشری
برسد. که برای
هفت هزار سال
آینده
آمالدگی تولد در
نوع فوق بشری
در ولایت هفتم
مهدوی و با هزاران
برابر عقل و
کرامات بالفعل
و بالقوّه نوع
فوق بشری، که
میتواند
پاکسازی
بیشتر نماید.
و حتی تحلیه بصفات
الهی وابسته
بنوع فوق بشری
را اکنون
نماید. که
سالکان ولایت
های سلوکی با کمتر
از ده در صد
پاکسازی به
(حّد کفایت و
شرط کافی) از نظر
داوری الهی
میرسد. که در
نوع فوق بشری
آینده خود با ذخیره
آخرت بیشتر،
تخلیه و تحلیه
شایسته تولد
در فصول بالاتر
نوع فوق بشری
شده، شاید
آنگاه بتواند
با ولایت مهدوی
بنور ربّ
رحمان شهود
هفتم و عرش ربّ
برتر از
رحمان، که نام
اورا نمیدانیم،
بشهود هشتم
خود برسند، که
آنگاه از چهارصد
هزار سال بهشت
سوم انتظار
عرشی استفاده کنند.
که باز در
نوعی بالاتر بجهان
متولد گردد.و
تا أبد بی
انتها این
انواع و ارباب
نوع و تجلّیات
الهی و عقلهای
بسیار عظیم تر
از هر مرحله نوع
قبلی، در پیش برای
همه ارواح سالک
الهی آماده میباشد.
آنگاه بینش
کلّی و جامع
وحدت وجودی
کاملان نوع فوق
بشری مهدوی،
قابل قیاس حتی
با پیش بینی
های کاملان
الهی نوع بشری
نمی باشد. که تفاوت
حقیقت ها از واقعیّتها
دارند.

پس
نگاه بمسائل هستی
در هر زمان،
بسته باین است
که انسان از
کدام سطح عقلی
اندیشه و
استدلال و
نتیجه گیری
مینماید. عقل
بشری ویا عقل
کاملان بشری،
ویا عقل مراتب
مدبّر الهی،
هر کدام از یک سطح
وسیع تر وحدت وجود
و یگانه دیدن جزئیّات
نظر میکنند.
که اگر نسبت بعقل
پائین تر آنها
را حکمتهای
برتر میدانند،
ولی از نظر عقلهای
الهی تر
وبالاتر، در
حکم خرافات و
افکار بدائی وکودکانه
میباشد. پس نباید
انسان بآنجه
در تفکّر خود
رسیده قناعت
نماید. چه رسد
که بدان عقاید
اصرار و تعصّب
نشان بدهد و
پایه أصلی
عقاید و
اندیشه های بعدی
خود نماید.

و اینک
ما در این
مقاله وبحث
روی این نکته
توجّه بیشتر داریم
،که بینش وحدت
وجود و( جَم
شدن) و جمع
گردیدن وکسب
(این همانی)
عقلی با سطوح
عقلی الهی بالاتر،
که رقیقه ای از
آن را یک کامل نوع
بشری بدان
رسیده، و هنوز
معترف است که از
سطوح وحقایق
برترآگاهی
ندارد. و
نباید درهر
سطح از عقل
وتفکّر
رسیده، ولو
الهامات لدنّی
الهی نیز
دارد، توقّف
تکامل در
(ژنتیک روحی)
خود نماید. و
اگر بتواند
همچنان
سرمایه جدید
بیشتری در
روان بیابد ،
ودر پاکسازی
عمیق تر ادامه
بدهد، و(
ذخیره آخرت)
بیشتر در ژنتیک
روحی ذخیره نماید،
که در تولد
هفت هزار سال بعد
نیز با فصل نوع
فوق بشری
بالاتر، در
کرامات و
امکانات
بالفعل و
بالقوّه داشته
باشد. شاید بتواند
با ولایت
مهدوی بشهود هفتم
نور ربّ رحمان
و شهود هشتم
عرش ربّ برتر از
رحمان برسد،
که عقل الهی
آنان از
هزاران برابر
عقل بشری،
بمیلیونها
برابر عقل بشری
خواهد رسید.
گوئی خود از مراتب
فرشتگان الهی میگردند.

اینک
ما در نوع بشری
و بررسی هستی وجهان
بینی خود داریم
، و نمیدانیم اولیای
الهی که از
مراتب باور
نکردنی آینده روح
انسانی در بهشتهای
نوعی و درک هستی
میکنند،
چگونه درک ما
را تحقیر
خواهند نمود.
و یا اینکه
جهان بینی ما
را از طریق پیر
کامل الهی بمعرفی
خداوند،
تأیید درستی راه
زندگی ما
نماید، آنگاه بقیّه
عمر خود را
صرف بررسی و
رسیدگی و
تجربه شخصی
همان نظریّات
فوق بشری
اولیای الهی را
بنمائیم. چون این
همانی مقام
الهی آنان را مییابیم.
ویا بالعکس بدون
سلوک الهی
بلذّت جوئی و
سرگرمی و بازی
های ذهنی وعلمی
وفلسفی خود
بپردازیم، که
اگر هم زندگی
با رفاه بیشتر
برای ما بوده
باشد، ولی
امکان گناه
کاری و فساد
روانی و
اخلاقی وروحی
در انسان رفاه
مند بیشتر
شده، پس بجای
پاکسازی روان
لبریز از عُقده
ها و گناهان و انحرافات
عمیق تر و
ثابت
وسایبرنیتیک
شده میسازیم،
که شانس پاکسازی
و سلوک الهی
انسان کمتر
شده، و حتی بدرجه
محال از امکان
پاکی رسیده
است. که حدّ
أکثر قدرت درک
خطر را
نیابیم. آنگاه
رنج وپشیمانی
و افسوس بیشتر
خواهد بود، که
اگر باشد باز
بنفع انسان
غیر سالک
میباشد. که
کمتر فساد
وگناه در روان
بسازد. ویا
شاید جبران
قسمتی از
خطاها را بنماید.
مادام که فهم
و عشق و
پشیمانی و صبر
تحمّل رنج
بلایای سلوکی
یا زندگی جهنّم
جهان داشته
باشد. بجای
آلودگی و فساد
ونادرستی های
بیشتر وهوسها
و جهالتهای
عالمانه خود پاکسازی
نماید. که قول
پیامبرحتی با کمتر
از ده در صد
پاکسازی روان حیوان
بشری،
بتجلّیات
الهی هفتگانه
خود برسد.
آنگاه به علم
و مادیّات و فیزیک
متفکّرین
علمی باز
میگردیم، که شاید
کمک بتغییر و
تصحیح راه زندگی
چند صباحی که مانده
بوقت مرگ
بنمائیم. و
بهترین مثال برای
امکان تصوّر
هر انسان غیر
سالک، همین فیزیک
مادی، بخصوص
فیزیک أتمی و
ژنتیک جسمی و
احوال بیماریهای
روانی است. که ما
بیشتر روی
آنها تکیه داریم،
و بامید پذیرش
خواننده و
تأیید او بوده
باشیم .

میگویند
بیگ بَنگ در
گوهر اوّلیه
هستی، که
معلوم نیست از
کجا آمده و چه
نیروئی در آن
کارساز بوده وهست،
وبا جهانی
بسیار وسیع از
انرژی و فشردگی
بوده که با
انفجار بزرگ
بیگ بنگ،
حرارت و سرعت
انبساط مواد
پراکنده شده
خود، بصورت ملیاردها
کهکشان
گردیده است.
ولی مشکل این
است که هم حرارت
آن کم میشود،
زیرا هستی
فضای انتشار
بدون حرارت
بوده، و جذب
حرارت میکند.
و سرعت پرتاب
نیز باید کمتر
شود. ولی می بینیم
که بیشتر شده
است. و هرچه از
مرکز انفجار
بیگ بنگ دورتر
میشود، سرعت
بیشتر
مییابند، ومانعی
دربرابر خود
ندارند. که
بفرض مواد پراکنده
را بهم برخورد
کنند وسرعت
یکدیگر را خنثی
کنند. ولی اگر
چنین هم بشود،
باید حرارت
نتیجه تصادف
بیشتر گردد.
پس پرتاب های بیگ
بنگ بجای سرد
شدن باز گرم
تر میشود. از
طرف دیگر حرکت
مواد پرتاب شده،
همچنان تحت
جاذبه مرکز
انفجار و حفره
سیاه کهکشان
اصلی مادر، و
حتی
کهکشانهای
جزئی
دیگرمیباشد.
سرعت پرتاب
شده ها حتی
بصورت نور و
ذرّات بنیادی
تحت أثیری هم بوده
باشد، که ماده
یونیزه و
پلاسمای
سازنده أتم ها
در مراحل بعدی
است.

بموجب
نظریّات فیزیکی
أنشتن و تئوری
نسبیّت او، مسیر
انحراف نور
ولو بصورت کم
که نتیجه
جاذبه مرکز
پیدا میکند، و
بموجب محاسبه
أنشتن بیست
ملیارد سال
نوری مسیر نور
باز نقطه نوری
ومادی اولیه
بمحل اولیّه
انفجار خود
میرسد. که این
زمان را علمای
بعدی تا سی
بلیون سال
نوری فاصله
تصحیح کردند.
در هر حال در
یک زمان حرکت قوسی
و مداری هر
شیئ أتمی و
ذرّه نور
وماده تحت
أثیری وتحت
أتمی بمرکر
انفجار بیگ
بینگ باز
میگردد. گرچه
در نظریّه او،
حرکت معکوس در
ماده پرتاب
شده آغاز میگردد،چون
بسرعت صفر
رسید. وهمان
مسیر آمده را
باز میگردد.
که باز خود را
با سرعت روز
افزون، بنقطه
اولیّه انفجار
و پرتاب
میرساند. و
بدین ترتیب
گوهر أصلی
هستی زاینده
بیگ بنگ
وهرنظریّه
دیگری برای پیدایش
هستی، برای انفجار
مجددی آماده
میگردد. پس بی
نهایت بیگ بنگ
قبلی و بی
نهایت بیگ بنگ
های بعدی باید
صورت گیرد. و
بدین ترتیب با
اندکی بیش
وحدت وجودی،
دید جدید ما
که جهان
ملکوتها و
نیروها و
اراده های الهی
نامرئی و مطلق
را، وارد
موجودیّت
هستی ناسوتی و
مادی خود مینمائیم،
آنگاه پاسخ
بیگ بنگ یا هر
نظریه مشابه
دیگر نمی
تواند أصل
ماهیّت هستی
أزلی را روشن
کند. که گوهر
اصلی هستی از
کجا آمده و چه
ماهیّتی
دارد، و چه نیروهای
مرموزی دیگر
هستند، و یا چه
نیروهای
مؤثّر و اراده
خارجی و الهی
دارد. که آنگاه
این بینش وحدت
وجودی ناسوت،
با عوالم ملکوت،
منطقا ما را
ملزم میکند،
که اکتفا
بموجودیّت
مادی ناسوتی و
فهم مادی امور
ننمائیم. پس
از دید وحدت
وجود که
درسلوک الهی
پس از تخلیه وتحلیه
و تجلیه های
الهی، با هر
شش ولایت سلوکی
دست بدهد،
میتوانیم بقیّه
عمر خود را
بطور صحیحی تفکّر
و نتیجه گیری
و حقیقت جوئی
و خدا شناسی و
حتی بهترین درجه
ازخود شناسی
پیدا کنیم ماده
میگردد پس  بی  نهایت
بیگ
بنگ قبلی و  بی
نهایت
بیگ
بنگ
های
بعدی باید  صورت
گیرئ.

پس بگفته
علم ملیاردها
سال پس از بیگ
بنگ آخر، جهان
همچنان بانبساط
خود ادامه
میدهد، گرچه
کُندتر شده باشد.
و سرعت آن
ادامه دارد
گرچه آهسته تر
شده باشد. ولی
چگونه حرارت
افزوده میگردد
که باید سردتر
شود. گوئی
تمام ذرّات
وجود و
کهکشانها
انبوه انرژی و
حرارت
وکوانتوم باشد،
که حتی (ماده
کمکی) رسیده
از عوالم
جبروت الهی
بملکوت
فرشتگان، که
تبدیل بحرارت
و کوانتوم های
ناسوتی میشود،
که خورشیدها
را بلیون ها سال
همچنان داغ و دائم
نگاه میدارد،
وعلّت افزایش
این حرارت
میباشد. و
بدین ترتیب
تمام شرایط
بضرر مبدأ بیگ
بنگ علمی است،
که أصل گوهر
اولیّه ، و اندازه
حرارت نهفته
آنرا نمی
تواند روشن
کند. گرچه
هنوز مشکل
مکانیزم و
ذاتیّات
حقیقت اولیه هر
چیز هستی درهر
مرحله آن،
هنوز روشن نشده
که روشن شدنی
نیست. زیرا ذهن
انسان با هر
قدرت و توان تصوّر،
نمیتواند
مکانیزم های
قبلی و ذات
وجود أصلی
ومبدأ اولیّه
رسیده بوضع
کنونی را درک کند
تا پاسخ آن را
بدهد. مگر
بهمان فرضیّه
وجود خداوند
رضایت داد. که
بقول اسپینوزا
بنفع ما است
که فرض کنیم
خدائی هست، تا
شاید تلاش
وکوشش کُشنده فکری
و روانی خود
را برای پیدا
کردن پاسخ
سؤالات جدید
برتر نمائیم.
که چون پرسش
قبلی پاسخ
یافته ایم،
پرسشهای جدیدی
مطرح میگردند.
در مورد
پیدایش هسیتی
از بیگ بنگ از
لحاظ مکانیزم
و چگونگی انفجاروعلّت
انفجار
وعوامل کُند کننده
وعوامل جدید
پیدا شده، و
حتی هزارها
پرسش دیگر مطرح
میشود، که در
تئوری بیگ بنگ
بدون جواب
است. و خداوند
ومراتب عوالم
الهی جبروتی
وملکوتی بی
نهایت عامل
مکانیزم ها وطرز
عمل ها وعوامل
مؤثّر درعمل
میباشند. پس هستی
شناسی ما یا باید
در مرز جهالت ماندن
بیگ بنگ وتا أبد باقی
بماند، ویا با
قبول أصل وجود
خداوند را
بنمائیم . که
آنگاه آغاز
وظایف جدید
منطقی انسان
باور کرده بخداوند
است، که هدف
او چیست، واگر
تکامل روح
موجودات هدف
باشد، چگونه
باید راه
وسلوک الهی را
انجام بدهیم.
و معیارهای درستی
تکامل روحی در
مراتب شهودی
چه هستند؟ و
نهایت توسعه
درک هستی را درحدّ
عرش رحمان،
شهود هفتم
ولایت مصطفوی
و تصوّف
آریائی و کوه قاف
و حدّ توقّف
ورود ممنوع
مقام روحی و
فکری خود
برسیم. تا هفت
هزار سال بعد
مراحل بالاتر فوق
بشری وولایت
هفتم مهدوی
ورسیدن بعقل
الهی ربّ
رحمان وعرش
ربّ برتر
ادامه بدهیم،
وتا مرز شهود
هشتم عرش ربّ
برتر از رحمان
باز توقّف
بوده باشد، که
زمینه و اجازه
الهی برای
تعالی بیشتر
را ندارد. و این
نتیجه گیری ما
در جهان بینی
یک طرفه
ناسوتی حاصل نمیشود،
مگر با دید
وحدت وجود
فکری انسان
ناسوتی وکمک
عقل مربّی
الهی ملکوتی
پیر کامل
بمعرفی خداوند،
و نیز رسیده
های الهی
الهامات
لدنّی و عقل
جبروتی ربّ
النوع نا دیده
رحمان، که بتوانیم
باین وحدت
وجود برسیم . بتعداد
موجودات هستی
که بی نهایت هستند
دلیل برای
وجود خداوند و
دلیل برای
لزوم سلوک
الهی ورسیدن بشهود
تجلّیات الهی
میسّر خود
میباشد، که ما
نباید با چند دلیل
و استدلال ختم
ارزیابی خود،
برای جستن راه
حقیقت غیر از
سلوک الهی
بنمائیم.

نظریّه
نسبیّت أنشتن
روی بیگ بنگ
تکیه دارد،
درحالیکه
دانشمندان
دیگر نظرّیاتی
ارائه
میدهند، که هرچه
هم درست باشد باز
نادرست هستند.
زیرا حقیقت
بالاتر را نشان
نمیدهد. اگر
انشتن روی چگالی
و غلظت و
تراکم مادی
گوهر اولیه
بیگ بنگ را
آغاز زمان و
پیدایش هستی
میداند، که بی
نهایت غلظت در
ماده گوهر
وجود نخستین
بوده که تنها این
فرضیّه انشتن در
ماده ملکوتی
بوجود آورنده
موجودات
ناسوتی باید دانست
ختم کلام
نیست. دانشمند
دیگری آغاز کار
بیگ بنگ را بجای
چگالی و تراکم
مادی گوهر
اولیه (گردش
اولیّه) بسیار
زیاد میداند،
که بجای کم
شدن سرعت
بافزایش سرعت
در انبساط
منجر میگردد.
زیرا هر چه کرات
وکهکشانها از
مرکز خود
دورتر میشوند
سرعت بیشتر
دارند. گرچه
باز زمان بیشتری
برای تکمیل
دوران در یک مدار
بیشتر میباشد.
(آلن گوت)
محقّق
آمریکائی این
افزایش سرعت
ها را (حالت تورّمی)
میخواند. زیرا
در انفجار
اولیه چنان ذرّات
درهم و برهم
هستند، که با نیروی
جاذبه و میل
طبیعی نیروی
ضعیف تر با
نیروهای
الکترومغناطیس
متحّد شده، و
تشخیص تفکیک
نیروهای جزئی
از هم میسّر
میشود. که
انسان با چند
نیروی طبیعی
آشنا است. در
حالیکه (نیروی
اولیه واحد) والهی
آن، همچنان
هرچه بوده
بکار خود
ادامه میدهد.
گرچه علم
فیزیک بخواهد
سرگرم نیروهای
جزئی جدا شده
از هم باشد.
گوئی اجزای
متحد شده در
سرعت وحرکت
واحد میگردند.
و حالت تقارن
که هر جزئی
برای خود
اتّخاذ کرده
شکسته میشود.
که در آغاز
نیروها جهت
جدید و کلّی
پیدا میکنند. این
نظریّه یک
بیان از
مکانیزم است، که
هنوز مکانیزم
های قبلی
نادیده گرفته شده
اند. پس ذات
کنونی هر
موجود مورد نظر
باشد و ذات
های قبلی
جزئیّات و سوابق
اجزای متحد شده
در نظر گرفته نمیشود.
زیرا امکان در
نظر گرفتن
آنها نیست. که جز
عقل مطلق
خداوند نمیتواند
مکانیزم های
اولیه و اصلی
و ذاتیّات
وماهیّت
موجودیّت های
ناسوتی و قبل ناسوتی
را بداند. پس
تمام حقیقت
جوئی انسان با
دید ناسوتی
مادی یکطرفه و
دور از وحدت وجود
وکلّی بینی
همراه عوامل
دیگر مشابه
ناسوت میباشد.
نتیجه اینکه
هرگونه جهان
بینی ما ناقص
و حتی غلط
است، که در برد
دور آینده
بحقیقت آخرین
ومطلق نمیرسد.
مگر در سلوک
الهی که سالک
ترک نظریّات
مادی کرده،
ووحدت وجود
فکری با تعلیمات
پیر الهی
بمعرفی
خداوند دارد، که
الهامات لدنّی
بدرون ژنتیک
روحی سالک
میرسد، واورا
بدرجه نهائی
حقیقت میسّر
برای نوع بشری
درعقل کلّی
قائم روح
القدس ربّ النوع
بشری میرساند.
که خود کلاس
نخستین تعلیمات
وهدایت ربّ نادیده
رحمان بالای
عرش میباشد.
وکلاسهای برتر
انسان های فوق
بشری شاهدان
کنونی نور
قائم، آماده برای
رسیدن محقّق
روحی، بسطح
درک درست تر
هستی، ودر یک
وحدت وجود
بالاتر وهزاران
که ملیبونها
برابر قدرت
جمع شدن عقل
های نوع بشری
میباشد. که باز
تا أبدیّت بی
انتها و
عقلهای
(کهکشانی
پیکر) الهی در ارباب
نوع تا ربّ
الأرباب الله أهورمزدا
در پیش است. که راه
ورود و ویزای
رسیدن بآن عوالم
الهی بالاتر و
نیامده بوجود،
اینک در نوع
بشری ما رسیدن
بکمال و شایستگی
دیدار تجلّی
نور قائم
وشاید عرش
رحمان میباشد.
که الفبای
تفکّر نوع فوق
بشری را
میتواند
بیاموزاند

در
نظریّه تورّمی
و علّت سرعت انبساط
بجای کم شدن
سرعت ، باز
انسان نمیتواند
نیروی محرّک
این سرعت ها و
اداره کننده
آن از هرگونه
انحراف نابود کننده
أصل وجود ، جز
خداوند و
مدبّران الهی
و عوامل ملکوت،
چه رسد بعوالم
جبروت بی
نهایت بالاتر
تا لاهوت الله
و هاهوت عمّاء
خداوند (هو یا
او) باید لا
جرم آنرا باور
اولیّه کرد. و
با تجربه عملی
سلوکی میتوان
دانست باوری
ما کار درستی بوده،
وچقدر از
درستی
برخوردار
میباشد. زیرا هیچ
راه حلّ دیگری
وجود ندارد،
که بخواهد
درستی راه
زندگی و جهان
بینی و وحدت
وجود و آینده نگری
را بما
بیاموزاند.
خودسری
نیروها مانند
خود سری
انسانها جز
بحالت انفراد
و دور از وحدت
وجود درآمدن ،
که جز متلاشی شدن
پس از چند سال
عمر عاقبتی
ندارد.

میدانیم
که حرارت هر
موجود اگر کم شود
مرگ و توقّف
از حیات
میباشد. و اگر حرارت
از مرز بحرانی
وامکان تحمّل
طبیعی هر موجود
زنده یا غیر زنده،
منجر بنابودی
و متلاشی شدن
و اتلاف آن
کمالات
بالفعل نوعی
که تا کنون
توانسته جمع
آوری کند که انسان
از تولدات تحت
جمادی وگیاهی
وحیوانی بصورت
کرامات
بالفعل نوع
بشری در ژنتیک
روحی خود جمع کرده،
که اگر آنها را
در سلوک بتحقیق
و تکمیل کردن
کرامات بالقوّه
خود نکند، که مورد
نیاز تولد باز
برتر در نوع
بالاتر بعدی
است، پس آنها را
عملا سوخت
لذّت شکم و
اطراف شکم و
یا بازیهای
ذهنی و هوس ها
و آرزوهاو طمع
های زیاده
رویها میکند.
که در وقت مرگ
کرامات
بالقوّه او در
نطفه مرده و برای
تولد مجدد
بجهان جز
تولدات مسخ
حیوانی و حتی فسخ
وگندیدگی گیاهی
و حتی رسخ
جمادی وبدتر
امکان دیگری ندارد.
تا تکرار
گذشته ها در
آینده ها را ظرف
میلیونها سال
در آینده ها
بنماید. که
باز دوباره وحتی
صد باره بنوع بشری
و همین راه الهی
سلوک تا نور
قائم و عرش
رحمان را باید
در پیش بگیرد،
که خواهد گرفت.
حتی اگر صدها بارکارماها
تکرار شود. و
جهنّم جهان و
گوهانوم
تورات و جحیم
قریش و جهان فارسی
و گیتی هندی،
و تنها همین
جهان که هستیم
میباشد. ولی
در یک صورت نوعی
غیر بشری در
صورت نوعی
حیوانی
وگیاهی خواهد بود.
و نوع بشری خود
نیز هزار فصل نوعی
و هر بار
تولدی بشری
دارد. ویک بار
دیگر رنجهای
زندگی
سرنوشتی هر
تولد خواهد
داشت . در
حالیکه
سالکان راه
الهی ولایتهای
ششگانه اکنون تا
هفت هزار سال نیامده
را جلوتر بطور
سمبولیک می
بینند. و این
همانی آنرا
پیدا میکنند.که
با مقام
پیامبری برای هدایت
دیگران
میباشد. و من
پدرجان، بحث
خود را خاتمه
میدهم. که آنقدر
گفتنی آماده
هست که خستگی
خواننده را نمیخواهم.
که باز بخواهد
بدنبال
خواندن نوشته
های خود داشته
باشم. تا
خداوند چه کمکی
بخواننده و جوینده
حقیقت بنماید.

( بیورتون
10/25/2012 )