M_Set_04_

مجموعه
روح شناسی و
روان شناسی

مجموعه
روح شناسی و
روان شناسی

مقاله
12         نفس
و تزکیه های
غیر الهی

مقاله68
ذ ات انسان یا
ژنتیک روحی

مقاله
79         روح
چیست؟

مقاله
82         زیگموند
فروید

مقاله
101       نفس
وروان و ناخود
آگاه

مقاله
124       عشق
مظلوم ترین
مسأله

مقاله
161       تعبیر
خواب

مقاله
167       روح
یا روان

مقاله
199       ناخود
آگاه

مقاله
209       ایدآلیزم

مقاله
213       نفس
یا روح حیوانی

مقاله
229       روح

مقاله
240       ر
وح شناسی الهی
و روان شناسی
طبّی

مقاله
247 علم روان
شناسی و علم روح
الهی یافتن

مقاله
250       روح
شناسی و علم
روح الهی
یافتن

M012

ﻧﻔس
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ

ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺰﮐیه
ﻨﻔس (ﻣﻦ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻯ)
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺟﺰ
ﻣﺸﻐﻮﻟﻴّﺖ ﻭﺩﻭﺭ
ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻔس ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﻧﻴﺰ ﺧﺴﺘﻪ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
. ﻣﮕﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ ﻭﻭﺳﺎﺋﻄﻰ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬم ﺘﻨﻬﺎ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ می ﺒﺎﺷﻨﺪ.که
ﺪﺭ ﺭﺃس ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺩم ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺮﺩه اﻡ،ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻟﺎﻳت ﻤﺤﻤﺪی
و تصوّف
ایرانی اﺳﺖ. ﻭ ﺍلاّ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺩﺳﺖ ﮐﻤﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮان
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ،ﺭﻭﺵ
( ﺍﻭﺗﻮ ﮐﺎﻧﺪﻳﺸﻨﻴﻨﮓ)
ﻳﺎ(ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻃﻰ ﮐﺮﺩﻥ)ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﻫﻤﺎﻥ
(ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺩﺍﺩﻥ ) ﺍﺳﺖ . ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣُﺮﺩه اﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ. ﻳﺎ ﺷﺨﺺ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻃﻔﻞ ﻣﺤﺼﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﮐﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﻦ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺧﻮﺩ ﺁﻣﻮﺯﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺠﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺁﻣﻮﺯﻯ،ﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ .

ﺩﺭﺑﺤث
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﺮﺩ. ﺑﺮﺧﻰ ﻣﺴﺎﺋﻞ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻭ ﻋﻴﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻐﻠﻂ ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ،ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪه
اﻧﺪ.ﻳﺎ ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،ﻋﻴﺐ
ﻭ ﻏﻠﻂ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻠﺎﺷﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺮ ﻣﺴﺘﺄﺻﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭﻭﻫﻢ ﺳﺎﺯﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻠﺎﺵ ﺷﺨﺺ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﺍﺏ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
تقلّا ﮐﻨﺪ،ﺯﻭﺩﺗﺮﻓﺮﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻓﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺗﻠﺎﺵ ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻋﺎﺩﻯ،ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻭﻫﻤﻰ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺒﺪﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺎﺯی ﻨﻔس ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺴﻮﻯ ﻋﺎﺩﺕ ﻧﻔﺮﺕ
ﺟﺴﺘﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻳﺎ ﭼﺸﻢ
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺪﻳﺪﻥ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ،ﻭ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ . ﻭ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻓﮑﺮ ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺟﺎﻫﻠﻰ
ﺍﺯ ﻧﺪﺍﻧﺴته
هاﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻴﭻ ﭘﺎﺋﻴﻦﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ، ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺡ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺳﺮﮔﺮﻡ ﺳﺎﺧﺘﻨﻰ
ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻭﻫﻢ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮐﺎﺭﺍﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻮﺍ
ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺳﺖ.ﺩﻳﺪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺷﺪ،ﻃﺒﻌﺎ ﺩﻧﻴﺎ
ﻭﻭﺍﻗﻊ ﺭﺍ ﮐﻮﭼﻚ
ﺩﻳﺪﻩ،ﻭ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﺣﻘﻴﺮ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﻭﺍﻗﻊ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﺑﺎ ﺳﺎﻳﻪ
ﻭﺗﺼﻮﻳﺮ ﻧﺎﺭﺳﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺮﮔﺮﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺸﻒ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﮑﻞ
ﺳﺎﺯ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﻳﺎﺩﺭﺳﺖﺣﻞ
ﮐﻨﺪ. ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺎ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺑﮑﻨﺪ،ﺧﻮﺩ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺳﺎﺯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺭﺍﻩ ﭼﺎﺭه اﻯ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺠﺎﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﺩ ﻓﮑﺮ،ﺧﻮﺩ
باعث ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻔﺴﻰ ﺑﺪﺑﻴﻦ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻭ ﺑﻰ ﻫﻨﺮﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺎﺭ ﻧﻔس
ﻮﺫﻫﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﻭﻫﻢ ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﻭﺗﺨﺮﻳﺐ ﺍﺳﺖ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﺑﻄﻪ
ﻣﺎ ﺑﺎﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻣﺎ،ﺩﺭﻓﮑﺮ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺑﺎﻫم
اﺳﺖ . ﺑﺠﺎﻯ ﻃﺮﺩ
ﻧﻔس اﻧﺒﺎﺭﻋﺎﺩﺍﺕ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻋﺎﺩﺗﻰ
ﺑﻌﺎﺩﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻋﻠﺎﺟﻰ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻴﻞ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺍﻭ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻤﺎﺩﺭ ﻳﺎ
ﻣﻌﻠﻢ ﺩﻳﮑته
کند.

ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻃﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﻴﺒﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﮐﺮﺩن اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺭﻭﺯﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻮﺽ
ﮐﻨﻴﻢ . ﺷﺎﻳﺪ ﻋﻤﺮ
ﻧﻮﺡ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﻬﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺑﺮﺳﻴﻢ . ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﻡ ﺍﻭﻝ
ﻋﻴﺐ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺑﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻔس ﺍﻭ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻴﻮﺑﺶ ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺮ ﻣﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ.
ﻭ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻫﺮ ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺟﺎﻯ ﮔﺰﻳﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍ ﭼﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻔﺴﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس ﺭﻭﺡ
الهی شده ﺑﻤﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ ﭼﻪ ﻋﺎﺩﺍﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺴﻨﺪﺩ.ﺗﺎﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،
ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﭼﻨﺪﻯ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻋﺎﺩﺗﻰ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺳﻠﻴقه اﻯ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﺳﺎس
ﮐﺎﺭ( ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺠﺪﺩ) ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس ﺻﺤﻴﺢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺳﮓ ﭘﺎﻭﻟﻮﻑ،ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺑﻮﻯ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺷﮑﻞ
ﺷﺮﻃﻰ ﺑﺨﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻭﺍﮐّﻨﺶ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭘﺪﻳﺪه ﻫﺎ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ،ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﺗﻮﻣﺎﺗﻴﻚ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ. ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﻯ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﻳﺪﻳﻢ ﮐﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻃﻰ ﺩﺭ ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺏ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﻢ
ﺑﺮﻳﺰﻳﻢ،ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﺩﻩ ﮐﻨﻴﻢ. ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺗﻠﻘﻴﻨﻰ
ﻣﺠﺪﺩ،ﺗﻠﻘﻴﻦ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺣﺮﻑ
ﻋﻠﻤﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻋﻤﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺻﻠﺎﺣﻴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺪ ﻧﺒﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺩﻳﮕﺮ،ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻴﺐ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﮐﺪﺍﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﺻﻔﺖ ﻭ ﻋﺎﺩﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻴﻢ؟ﻭ ﭼﻪ
ﮐﺴﻰ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺻﻔﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻳﻢ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﮐﻨﻴﻢ؟ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺸﻮﻳﻢ. ﻫﺮ
ﺩﺍﺭﻭﺋﻰ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ،ﺑﺎﺯ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﻮﻳﻢ،ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺒﺪﻳﻠﻰ
ﺩﺭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﭼﻪ ﺗﻀﻤﻴﻨﻰ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﺒﺪﻳﻞ
ﻣﺠﺪﺩ ﻧﺒﺎﺷﺪ؟
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻋﺎﺩﺕ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﺮﺩﻥ،باعث
ﺍﺳﺘﻬﻠﺎﻙ ﻧﻔس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﮔﺮﻓﺖ،ﺗﺎ
ﺑﻘاء ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﭘﺰﺷﮑﻰ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﺯﻳﺮﺩﺳﺘﻰ
ﻭ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻫﺎﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺣﺪّ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﻭﻭﺳﻂ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻣﺎﻧﻌﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺣﺪّ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫمه
ﻨﻮﺭﻣﺎﻟﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺪّ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﻑ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻔس ﻭﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﻳم
که ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﻧﺴﺒت ﺒﺒﺮﺗﺮﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺤﺪّ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺤﺪّ
ﻗﺼﻮﺍ،ﻭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ایدآل و ﻣﻤﮑﻦ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺸﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
. ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺳﺎﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺵ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳن
هماﻥ ﻓﮑﺮ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﭘﺎﺳﻴﻮ ﺍﻧﺴﺎن
اﺳﺖ، که اﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺁﻧﻄﻮﺭ که
هستند ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ،
ﻭ ﺍﻣﻮﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﮔﺬﺭﺍﻧﻨﺪ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺫﻫﻦ ﺷﺨﺺ،ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺑﻔﮑﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ. ﻫﻢ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﻔس ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺨﻄﺎ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﻣﻮﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﭘﺎﺳﻴﻮ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻫﻢ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻟﻰ
ﺍﮐﺘﻴﻮ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﮐﺎﺭی ﺒﺎﻃﻞ ﻭﺯﺍﺋﺪﻯ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻳﺮﻩ ﺑﺴﺘﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ
ﮐﻞّ ﻧﻔس ﺭﺍ ﺑﮑﺸﻴﻢ
ﻭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﻨﻴﻢ.ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﺵ ﺷﻠّﻪ
ﻗﻠﻢ ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭﺍﮔﺮﺍﺻﻞ
ﻟﺰﻭﻡ ﮐﺸﺘﻦ ﻭﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻧﻔس اﻣّﺎﺭه ﺮﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،ﻗﻄﻌﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻧﻔس ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺁﻥ ﺧﺪﺍ
ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎ. ﭼﻮﻥ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻫﺮﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﺧﺎﻟﻖ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺍلاّ ﻫﺮﮐﺴﻰ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻧﻔس ﻮﺫﻫﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﺎﺭی ﺒﮑﻨﺪ،ﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ
ﺑﺪ ﻧﻔس ﻭ ﺑﺪ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﻢ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ،ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻭﻭﺻﻠﻪ
ﭘﻴﻨﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻔس
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘل ﻮ(ﻣﻦ)
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻋﻤﺮ ﻧﻮﺡ ﻫﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎﺭﺍ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻗطعی
ﺴﻠﺎﻣتی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﮐﺴﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻤﺎ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺑﺪﻫﺪ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮﻳﻢ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﺴﻰ ﻗﺎﺩﺭﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺑﻤﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﺩﻫﺪ. ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﻳﺎ ﺭﺩ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺑﺎﺯ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس ﻔﺎﺳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺪه اﻳﻢ.ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻃﻔﻞ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺷﺪﻥ ﺑﺮﺗﺮ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﺪﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺮﺗﺮ
ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺯﺣﻤﺖ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺎ ﮐﻪ ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻓﮑﺮ
ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ،ﺁﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻰ ﺃثر ﻧﻴﺴﺖ؟.
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﻭ ﻗﺎﻟﺒﻰ،ﮐﻪ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﻤﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻧﻪ
که ﻘﺎﻟﺒﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺠﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻳﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻴﺎﺑﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺑﺪﻫﻴﻢ.
ﻋﻤﻞ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻭ،ﮐﻪ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﮑﻠّﻰ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ،ﺑﺎ
ﺑﻬﺘﺮﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﻪ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ ﺭﺍ
ﻃﺮﺩ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺳﻠﻴﻘﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺻﻞ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺩﻫﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻴّﻪ
ﻋﻤﺮ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻧﻴﺰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﻮﺽ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﻢ ﺑﺎﺧﺪﺍ ﻭ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻧﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ. ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺷﺮﻃﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﻔس ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﻋﻠﻤﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﮔﺮﻫﻢ ﮐﺴﻰ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺯ ﻧﻮ ﺷﺮﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ ﺗﺼﻮﻑ
ﻭ ﺍﻫﻞ ﺣﻖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻧﻔس خوﻳﺶ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.

ﺭﻭﺵ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺷﺮﻃﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺧﻮﺩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺷﻔﺘﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ
ﺫﻫﻦﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻳﺎ
( ﻣﻦ)،ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﺑﻠﮑﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﺭ ﭼﻴﺰ
ﻗﺪﻳﻢ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻳﻢ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،ﻧﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻧﻔس
ﮐﺠﺎ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﺃثرﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻗﺪﻳﻢ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺩﺭﺳﺖ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺧﻄﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﻳﺰﻯ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﻋﻴﺒﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﭼﻴﺰﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺤﺼﻮﻝ ﮐﺎﺭ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﻣﺎ ﺁﺳﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﻴﻢ
. ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺧﺎﻟﻰ ﺷﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﻪ ﺁﻥ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻃﺮﺩ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺫﻫﻦ ﺑﺎ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ،ﺁﻧﻬم
اﺯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﻤﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ،ﻧﻪ
ﺍﺯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﻭﻧﺎﺷﻰ
ﻧﺪﺍﻧﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣُﻐﺮﺽ
ﻭ ﺍﺣﻤﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﮑﺎﺗﺒﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ،ﺧﻮﺩ
ﺗﺎﺑﻊ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻭ
ﺳﺎﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ مثل ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺰﺏ ﻭﻣﮑﺘﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ ﺑﻠﻮﻙ
ﺷﺮﻕ ﻭ ﺑﻠﻮﻙ ﻏﺮﺏ،ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ کشورهای
استبدادی مانند
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﺍﻧﻴﻦ ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﮐﺸﻮﺭ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻄﻴﻊ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﺷﻔﺎﻯﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻈﺎﻡ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﭘﻮﻝ ﻭ ﻣﺼﺮﻑ ﻭﺭﻓﺎﻩ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻂ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻥ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ.
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺭ
ﺧﻂ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﻫﺪ،ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺍﺯ ﺑﻘﺎﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
کند ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻭ ﻇﻬﻮﺭ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ ﺍﻧﺎﻟﻴﺰ
ﻧﻔس ﺑﺎ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺎﺯﻧﻈﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭش هاﻯ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻳﺎ ﺗﺤﻘﻴﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﻭﻯ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ،ﺑﺎ ﻫﺮ ﻣﺤﺮﻙ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﺮﻙ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺵ،ﺑﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺟﺴﻢ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﻃﺮﺩ
ﻳﮑﻰ ﺩﻭ ﺻﻔﺖ ﻭ ﻋﺎﺩﺗﻰ،ﮐﻪ
باعث ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﻭ
ﺷﺪﻩ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘل جمعی ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻌﺪ ﺑﺎﺯ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺨﺪﻣﺖ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺧﻠﻴﻔﮕﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﻭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ ﺗﺸﺒّﻪﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬی ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﺑﺎ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﺧﻠﺎﺻﻰ،ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺗﻠﻘّﻰ ﮐﻨﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻨﻮﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ،ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻋﺰﻝ
ﻫﺮﮐس ﻭﻧﺎﮐﺴﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﮐﻴﺴﺖ؟ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺳﺖ؟ ﻫﺮ ﺻﻔﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻭﺟﻤﺎﻋﺘﻰ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻧﺰﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺎ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻫﻤﺎن اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺵ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻳﺶ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻧﻔس ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ،ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺟﻨﻮﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﺵ،ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﺩﺍﺭﺩ،ﺧﻮﺩﺵ
ﻫﻢ ﻧﻮﻋﻰ ﺟﻨﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس ﻔﻠﺴﻔﻰ ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎت
اﺭﺯﺷﻰ،ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺿﺪ ﻭﻧﻘﻴض ﻮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﺗﺶ
ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺭﻳﺨﺘﻦ
ﺑﻨﺰﻳﻦ ﻭ ﻧﻔﺖ ﺭﻭﻯ ﺁﺗﺶ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺠﺎﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﻯ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ،عقلی
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺵ
ﺑﺮﮐﻨﺪ. ﻭﺍلاّ
ﺧﺮﻯ ﮐﻪ ﺧﺎﺭﻯ ﺯﻳﺮ
ﺩﻣﺶ ﺁﺳﻴﺐ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺟﻬشهای ﺨﺮﺍﻧﻪ
ﺧﺎﺭﺑﻴﺮﻭن ﻨﻤﻴﺂﻳﺪ،
ﻭ ﺩﺭﺩ ﻣﺘﻮﻗف ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﻗﻠﻰ ﮐﻪ
ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺮﺍﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻧﮕﺎﻩ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺴﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻭﻗﺘﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ،ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻭﺍﺳظه اﻯ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،(ﻣﻦ
ﺭﺁﻧﻰ ﻓﻘﺪ ﺭﺁﻯ
ﺍﻟﺤﻖ) . ﺭﻭﺵ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﺑﻪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺧﻮﺩش ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺵ ﭘﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻭﺗﻮﮐّﻞ ﺑﺪﺭﮔﺎﻩ
ﺧﺪﺍ،ﺑﺮﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﭼﺸﻢ ﺩﻭﺧﺘﻪ، ﺗﺎ
ﭼﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﺑﮑﻨﺪ،ﻭ ﭼﻪ ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ
ﻳﺎ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﻫﺪ
.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻭ ﺍﮐﺘﻴﻮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺷﺨﺺ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﻭﺿﺎﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭ ﻣﺸﮑﻞ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ و ﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﻤﺼﻠﺤﺖ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ
ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺗﺠﺮبه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻋﻴﺐ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭﻯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﺟﺎ ﺯﺩﻥ،ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻣﺎﻧﺪن اﺳﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺎﻧﺪﻥ،ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﺗﺪﺍﻭﻡ
ﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺁﻥ.ﻭﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻣﺪﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭﻧﻔس ﺍﺳﺖ،که
ﺒﺮﺍﺳﺎس ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﻣﻰ
ﮐﺸﺎﻧﺪ.ﻭﻭﺿﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺟﺪﻳﺪ،ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺷﺪﻩ،ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﻓﺮﺩﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺭﻓﻊ
ﺗﻀﺎﺩ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﺴﺖ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﺦ ﻭﺑﻦ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭی اﻋﺘﺮﺍﻑ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻠﻪ ﻣﻦ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩﻡ،ﻭﺣﺮﻑ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻫﻢ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻋﺘﺮﺍﻓﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﭘس ﺧﻮﺩ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻭ ﺻﺤّﻪ
ﺭﻭﻯ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ، باعث
ﻣﺸﮑﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭ ﺑﺮﺟﺎ ﻣﻰﮔﺬﺍﺭﺩ
ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ ﻫﻢ ﻧﻴﺴت
ﺴﺎﻟﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﭼﻪ ﺁثاﺭ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺑﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﺶ
ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺷﺨﺺ،ﻳﺎ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ

ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺴﺌﻮﻟﺶ ﭘﺰﺷﻚ
ﺳﺎﺑﻖ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﺩﻫﺪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ أﺑﺪﺍ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻢ، ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﺸﮑﻞ ﺷﺪﻳﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻋﻠﺎﺝ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺪﺭﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس انسان
ظاهرا سالم ﻫﻢ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺭﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﻭﺍﻧﮑﺎﻭ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺳﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﻬﻤﻴﺪ،
ﮐﻪ چه ﺒﻴﻤﺎﺭ ﺑﺪﺑﺨﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺶ،ﻣﻦ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻴﻨﺎﻣﻰ
ﻭ ﻧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻰ،ﺍﻭ
ﻣُﺮﺩ ﻭﺧﺪﺍ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺎﻣﺮﺯﺩ، ﻣﻦ
ﮐس ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭ ﺑﺎ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺘﻢ.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻠﺎﺝ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺩﻥ،ﻫﻴﭻ ﺭﻭﺷﻰ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻭﻣﺮﺣله
اﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ ﻓﺮﺻﺖ
ﻃﻠﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻔس اﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﻧﮓ
ﻋﻮﺽ ﮐﻨﺪ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﮔﺮﺩ ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻧﺼﻮﺡ،
ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺮﮒ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﻭ ﺷﻴﻮﻥ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ. ﺑﻘﻮﻝ ﺣﻀﺮﺕ
ﻋﻠﻰّ (ﻃﻮﻝ ﺃﻣﻞ)،ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻣﻮﮐﻮﻝ ﮐﺮﺩﻥ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺝ ﺭﺍ ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻣﻮﮐﻮل ﻨﻤﻮﺩﻥ
ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﺗﺪﺭّﺝ
ﻭﻣﺮﺣله اﻯ ﺑﻮﺩﻥ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺘﺪﺭﺝ
ﻣﻨﺘﻔﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ ﻭ ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﮑﺮﻯ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺿﻊ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ. ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻗﻄﻌﺎ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺫﺍﺗﺎ ﻋﻮﺽ ﺷﻮﺩ.
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﺎ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﺑﻨﻴﺮﻧﮕﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺰﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺣﻔﻆ ﻣﻘﺎﻡ ﺫﺍﺗﻰ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﺳﺎﺑﻖ
ﺩﺭ ﻧﻔس،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺟﺴﺘﻦ ﻇﺎﻫﺮﻯ،
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻋﺒث ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒی اﺳﺖ، ﻭ
ﺣﺘﻰ ﭘﺰﺷﻚ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳﻔﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﺦ ﻭ
ﺑﻦ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﮐﺮﺩ.

ﻓﮑﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺑﺮﺗﺮ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﻤﻊ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺤﺎﻝ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﺣﻘﻴﺮ
ﺳﺎﺑﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭلی
ﺪﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﺮﺩﻥ
ﺷﺎﻧس اﺯﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻓﮑﺮ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺫﻫﻦ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﻋﻘل ﺠﺰﺋﻰ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺩﺧﺎﻟت ﺪﺭﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺫﻫﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺧﺎﻟﺖ ﮐﻨﺪ. ﻭﺑﻪ
ﺁﻥ ﺗﻮجّه ﻨﻤﺎﻳﺪ.چه
ﺮﺳﺪ ﺑﺎﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣُﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﭘﺰﺷﻚ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻣﻌﻠﻢ
ﻭ ﻣﻠّﺎ،ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻭ ﺧﻠﺎﻓﺖ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣُﺮﺩﮔﺎﻥ ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﺤﺪ
ﺷﻮﻧﺪ،ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺍﻭﻝ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ ﺧﺪﺍ
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣُﺮﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﺳﻌﻰ ﭘﻴﺮﺍﻥ
ﻃﺮﻳﻘﺖﻫﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻫﺮﮐس ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣُﺮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻴﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺷﻔﺎ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﻳﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﮔﻔته اﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻔس ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻧﻔس ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺻﻮﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻭﻉ
ﺟﻨﺒﻰ ﻭ ﺗﺎﺑﻊ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺎﻝ ﻫﺮ ﺍﺻﻠﺎح
ﻮﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﻓﺮﻭﻉ،ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺯﺵﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﻓﺮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﻓﻮﺭﺍ
ﺟﺎﻯ ﻭﺷﮑﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﺍﺻﻮل ﻨﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻳﻚ ﺍﺻﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺁﻥ ﺍﺻﻮﻝ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ
ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺻﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺫﻫﻦ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔﺶ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺﺍﺳﺖ. ﮐﺸﺘﻦ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﺍﮊﮔﻮنی اﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﺻﻞ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﺫﻫﻦ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺻﻠﻰ ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻡ. ﻳﻌﻨﻰ ﺟﺴﺘﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﻋﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﺮﻭﻉ
ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﻴﻢ ﻭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻪ
ﮔﻴﺮﻳﻢ ﻭﺍلاّ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ، ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎﺯﻳچه
ﻨﻔس ﺒﻴﻤﺎﺭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﺷﺪه اﻳﻢ.ﭼﻪ ﺑﺪ
تر که ما ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻭ
ﻭﻳﺎ ﻣﻌﻠﻢ ﺗﺮﺑﻴت
ﻄﻔﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻢ.
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻧﻔس
ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﻓﺮﻭﻉ
ﺩﺍﻧﺴته اﻳﻢ. ﭼﻮﻥ
ﺣﺴﺎﺩﺕ ﻭ ﺣﻘﺎﺭﺕ،ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﺣﺎﮐﻢ
ﻭ ﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻖ ﺟﻠﻮﻩ
ﺩﺍﺩﻥ ﺍﺻﻮﻝ ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺧﻮﺩﻓﺮﻳﺒﻰ،ﺑﺎﺭ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.
ﻭﺗﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﺍﺭﺯﺵ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺻﻔﺘﻰ ﻓﺮﻋﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﺋﻴﻢ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﺬﻑ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻫﺮ
ﺍﻣﺮﻯ ﻓﺮﻋﻰ ﺩﺭ
ﻧﻔس ﻓﺎﻳﺪﻫﺎﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ،ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺻﻮﻝ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ،ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮّﻩ ﻫﻢ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺸﺮ ﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻴﮑﻪ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ( ﻣﻦ ) ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺮﺃﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﻬﺎ که ﺴﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭ ﺗﺮس ﺟﺎﻫﻞ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻧﺪﺍﻧﺴته هاﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺳﺖ
ﺑﮑﺎﺭ ﺷﺪ. ﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻮﻉ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﮑﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﻋﺎﺩﺕ ﻧﻔس ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﺡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﮐﻨﺪ . ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻥ ﻧﻔس ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﻧﻔس ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﺪﻫﺪ،ﻫﻤﺎﻧﺠﺎﺋﻰ
ﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﻣﻴﺘﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﺍلاّ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﺩﺷﻤﻦ
ﻣﺠﻬﻮﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ (ﻣﻦ) ﺗﻮﺟﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﻧﻪ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻦ، ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺩ ﻭﻣﻦ
ﺍﺻﻠﻰ،ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻴﻢ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻧﺎﮔهاﻧﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺗﺎ
ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺸﻮﺩ.ﺁﻧﻮﻗﺖ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﻨﺎ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺭﻭﺡ ﺑﺎﻧﻔس ﻤﻄﻤﺌنّه
ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺧﺎﻣﻮشی
اﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ ﻭ ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻧﻔس ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺩﺭﻓﻨﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﻧﺸﻮﺩ، ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻣُﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻗﻮﻝ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﺣﻖ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻧﮕﻴﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﺶ ﻋﻤﺮﺵ
ﻫﻢ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ ﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ.

ﻫﺮ
ﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺻﻠﺎﺡ،ﻭ ﻋﻴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﻃﺮﻑ ﮐﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺳﺨﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻭﺭﺍ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺤﺎﻝ ﻭﻣُﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ . ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ،ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﮐﺸﺶ ﻭ ﺷﻮﻕ،ﻭ
ﺟﺎﺫﺑﻴّﺘﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺣﺎﻝ، که ﻮﻗﺘﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ،ﻣﻦ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺨﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﻳﺪه
اﻡ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﺎﺭ ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺳﺨﺖ ﻣﻴﺪﻳﺪه
اﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻳﺎ ﺁﺷﻔته
اﻡ ﺁﺷﻔﺘﻪ ﺗﺮ ﮐﻦ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ
ﺷﻮﻕ ﺁﻣﻴﺰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳت ﻮﻧﻪ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭ ﺭﻧﺞ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺁﺩﻣﻰ ﻋﺰﻳﺰ ﺩﺭﺩﺍﻧﻪ
ﻭ ﻟﻮس ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻇلمی ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺑﻨﻔس ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﻭ ﻗﺪﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘن ﺒﺴﺎﻳﻪ ﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﺩﺍﻧﻪ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺁﻭﺭ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻄﻮﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻗﺒﻮﻝ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺵ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﻨﺪ. ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﮑﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻓﻮﻕ ﺍﺭﺍﺩه اﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻧﻔس ﻭ
ﻫﻤّﺘﻰ ﻋﻈﻴﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻫﺎﺯ ﺳﺨﺘﻰ
ﺭﺍﻩ ﻭﮐﺎﺭ ﻧﻨﺎﻟﻴﺪه
اﻧﺪ.ﺣﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﺭﻧج ﻨﻴﺎﻓته
اﺎﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ
ﻭ ﻳﻚ ﺳﺮﻩ،ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻓﺮﺩ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺮ ﻋﻴﺐ
ﻭ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺸﻖ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻧﻪ ﻣﺘﻀﺎﺩ.ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻣﺮﻳﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ . ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺎﺯ ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﺎﻥﺧﺪﺍ. که
هرﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﺑﺒﺎﻟﺎ،ﻭ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻗﻮﻳﺘﺮﺑﺎﺷﺪ،ﮐﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﻭﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻴﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺴّﺮﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻮﻉ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﻔس
ﻮﺑﺴﺘﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﻭ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ . ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﻮﺍﻧﺘﺮ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﺎﻳﻦ ﻓﮑﺮ
ﺑﻴﻔﺘﺪ، ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﭽﻬﻞ ﺳﺎﻟﻪ
ﻫﺎ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ﺑﻮﺩ.

ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻳﻦ ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ
ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻏﻠﻂ
ﻭﻣﺰﺍﺣﻢ ﺷﻬﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻣﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﻭﻡ ﺟﻬل
ها ﻭﻧﺪﺍﻧﺴته
ها ﮐﻪ ﺷﮑﻞ ﻋﺪﻣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻓﻘﻂ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺟﻬﻞ
ﻫﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺁﻥ
ﻗﺴﻤﺖ ﺟﻬﻞ،ﮐﻪ
ﺟﻬﻠﺸﺎﻥ ﺧﻴﻠﻰ
ﺿﺮﺭ ﺩﺍﺭﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﻮﺭی هستند ،
ﮐﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﻭ ﺍﺫﻋﺎﻥ
ﺑﺂﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺨﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﺟﻬﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺟﻬﻞ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ(ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ)ﻭ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻗﺎﺗﻞ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻗﺘﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺑﺪﺭﻙ ﮐﺴﻰ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﺍﺯ ﻋﻴﺐ
ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﺷﺪ،ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﺨﺶ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔﺶ ﺑﻴﻚ
ﺑﺎﺭﻩ،ﺍﻳﻦ ﺧﺪﻣﺖ
ﻭﻣﻘﺼﺪ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻙ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻌﺎﺭﻑ
ﻭ ﺗﻈﺎﻫﺮ،ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻢ ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺪت
کوﺗﺎﻫﻰ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻳﻮﺳﻒ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺳﺖ،
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺴﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﮕﺎﻫﻰ ﮐﺎﺭﺭﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻨﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺪﺍ،ﻭ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﻧﻔﺮﺕ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺍﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻭ ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻭ ﭘﻠﻴﺪﻯ ﻧﺎﻡ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،ﻭﺁﺭﺯﻭﻯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﻭ
(لا) ﺷﺪﻥ ﻭﺑﻰ ﺧﻮﻳﺸﻰ
ﻭ ﻓﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻧﻔس ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ . ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺗﺎ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣثلا ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺩ ﻧﺸﻮﻧﺪ،ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﻋﺎﻟﻰ ﻭ ﺗﻤﺪﻧّﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻬﻢ ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪ
ﻭ ﻣﺮﺑﻮﻁ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
. ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻤﻚ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻳﮑﻰ ﻳﮑﻰ ﻧﻪ
ﮔﺮﻭﻫﻰ. ﻣﺠﺎﻟس
ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻭ ﺳﺨﻨﺮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﮐﻠّﻴﺎﺕ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺂﻥ
ﻧﻴﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍلاّ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ،ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﺪ.
ﻭﻧﺴﺨﻪ ﺧﺎﺹ ﻭ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺶ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺧﺎﺹ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺖ، ﻧﻤﺎﺯ ﺭﺍ
ﺁﻧﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺸﻤﺎ
ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻴﺪ. ﺧﻮﺩﺁﻣﻮﺯﻯ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎی
ﺘﺎﺭﻳﺨﻰ ﻃﺒﻖ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭ ﻗﻮﺍﺭﻩ ﻫﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻔس ﻭ ﻋﻠﺎﺝ
ﺁﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺩﺭﮔﺎﻩ ﺧﺪﺍ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﻳﮑﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻓﺖ ﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻟﺎﺯﻡ،ﻭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺁﻥ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﻓﺮﺍﺩ،که
ﺸﺨﺼﺎ ﺍﺯ ﺷﻔﻴﻊ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍ ﺷﻔﺎﻋﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭﻭﺍﺳﻄﮕﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻨﺪ،ﻭﻭﺍﺳﻄﮕﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺷﻔﻴﻊ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮ،ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺠﺎﺗﻰ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺪﻓﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﺨﺼﻰ،ﻭ
ﺑﺎ ﺭﻭﺵ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻧﺰﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍ ﺭﻓﺖ.ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟک ﺮﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ،ﺗﻮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﻄﻠﺒﻰ،ﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﺮﮐسی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻰ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﺯﻯ
ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺣﺰﺑﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻔس ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺩﻳن سلوکی ﺑﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩ ﺩﺭﻙ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺎﺯ
ﺣﺠﺎﺏ ﺍﻋﻈﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ
ﻋﺎﺭﻑ ﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﻌﺪﺍ
ﻋﺎﺭﻓﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺍﻭﻝ ﻋﺎﺭﻑ
ﺷﻮ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ،ﺑﻌﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻰ
. ﺍﺻﻞ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭ ﻏﻠﻂ ﺧﻮﺍﻧﺪ . ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺧﻮﺵ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ کشت ،ﺗﺎ ﺍﺯ
ﻫﺮﺯﻩ ﮔﻮﺋﻴﻬﺎ
ﺷﻨﮕﻮﻝ ﻭﻣﺴﺖ ﻭ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻳﻚ ﻧﺸﺪ.
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﺮ ﮐس
ﻭﻧﺎﮐﺴﻰ ﺩﻟﺒﺎﺧﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪ. ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﺋﻰ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻣﺸﻮﺭﺕ
ﮐﺮﺩ. ﻧﻈﻢ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺁﻥ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﻭﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻥ ﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﻴﺮ ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ.
ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻳﺎ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﺷﻮﻳﻢ. ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺮﺗﺮﻫﺎ
را ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﻧﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﻌﻬّﺪﺍﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻢ ﻃﺮﺍﺯﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺣﺮﻓﻬﺎﻯ ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ،ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺯﻧﺪﮔﻰﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻮﻉ ﺗﻌﻬّﺪ،ﻭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺧﻮﺩ، ﻳﺎﺭﻯ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻪ ﺗﻌﻬﺪ
ﺑﺨﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﮕﺎﺭﻯ ﺣﻤﻞ
ﻭﻧﻘﻞ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ. ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ،ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ . ﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،
ﻫﻤﻪ ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻳﺎ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ.ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﻓﻄﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﻋﺪﺍﻟت
ﺪﺍﺭﻳﻢ، ﻭﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺟﺰﺋﻰ ﻃﺒﻖ ﻧﻴﺎﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻣﺤﻴﻂ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪه ایم ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯﻣﻌﻠّﻤﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﻭ
ﻗﻠﺒﻰ،ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻧﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﻭﺗﺮس ﻭ ﻃﻤﻊ ﻭ ﺧﻄﺮ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﻠﻰّ،ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺗﺮس ﺟﻬﻨم
ﻭ ﻧﻪ ﺑﻄﻤﻊ ﺑﻬﺶت
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﺘﻢ. ﺑﻠﮑﻪ
نوﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﻡ،ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻭ. ﻋﻠﻰّ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻃﻠﺒﻴﺪ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻭ،ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻳﻢ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻡ.ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺟﺴﻢ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺩﻝ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻧﻪ ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻨﻄﻖ.
ﻫﻤﻪ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺎس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
الگوی کمال
نوع بشر ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﺍﺳﻄﻪ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺒﻌﺪﻯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﺏّ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺑﻌﺪﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ
ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ ﻭﭼﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻔﻰ ﻭﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﭼﻪ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﻋﺰﻳﺰﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﺭﻑ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﻭ ﻓﺮﻳﺒﺖ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﻫﻢ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺻﺪ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﻡ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺍﻥ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺍﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ
ﺗﺮ ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺗﺮ
ﺧﻠﻖ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻮﮔﺎ ﻭ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺣﻘﺎﻧﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺁﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺗﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻦ ﺗﺒﻠﻴﻎ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ،ﻭﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺵ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﻰ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻡ،ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ. ﺍﻣﺎ
ﻣﻦ ﺗﺒﻠﻴﻎ ﻭ ﺍﺑﻠﺎﻍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻰ ﮐﻨﻢ
. ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍ ﺳﺮ
ﻧﺦ ﺭﺍ ﺑﻤﻦ ﺩﺍﺩ،
ﻭﺁﻧﻘﺪﺭ ﺻﻴﺮ ﮐﺮﺩﻡ
ﻭ ﮐﺸﻴﺪﻡ،ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﮐﺸﻴﺪﻡ،ﺗﺎ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻦ ﻧﺦ ﺭﺳﻴﺪﻡ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ ﭼﻪ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﭼﻪ ﺑﺸﺎﺭﺍﺗﻰ
ﻭ ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﺋﻰ،ﻭﭼﻪ
ﻣﺠﺎﻟﺴﻰ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻓﺴﺎنه اﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺸﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﻧﻪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﺷﻨﻴﺪ، ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻰ ﺑﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ ؟

M068

ژنتیک
روحی یا ذات و
فطرت

ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﺳﺖ،
ولی ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺃﺻﻞ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﺎشی
اﺯ ﮐﺮﺍﻣﺖ
الهی ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ الهی
در ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
باﻳﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﮑﺮﺭﻯ،ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
برای ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓته ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴن
ﺸﺨص ﺒﻮﺩﻩ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘّﻖ ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ استفاده ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰبیشتر
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻴﭻ ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧیستند.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮﻳﻚ تنها
ﻓﺮﺩ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻳﻦ ﺷﺄﻥ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺷﺪ
ﻧﻄﻔﻪ ﮐﺮﺩه
است .ﻭﺩﺭﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗن و ﺬﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻳﺎ
ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺭُﺷﺪ
ﻭ ثباﺕ ﻣﻮﻗّﺖ،ﺩﺭﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)
ﺗﻐﻴﻴﺮ زیادی ﻧﻴﺴﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭﺁﻟﻮﺩﻩ
و ﻤﻌﺎﻟﺠﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺟﻬﺸﻬﺎﻯ،ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰﺃثری
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﺮﺩ ﻳﺎ ﺯﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﻬﺸﻬﺎ،ﺩﺭ ﻧﺴﻠﻬﺎی
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺃثرﻣثبت
ﻭیا ﺍﮐثرﺍ أثر
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت ﺪﺭ (ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺎﻟب
ﻮﻣﻬﻢ و حیاتی
و أبدی ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﺪﻭ ﺗﻮﻟﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﺟﻨﻴﻨﻰ ﺩﺭﺷﮑﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ،ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣثبت ﻴﺎ ﻣﻨفی ﺪﺭﺁﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻃﻔﻞ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺷﺪ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّه
اﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩی
ﺰﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺍﻋﺼﺎب ﻤﻐﺰی
که ﺩﺭ ﺳِﻦّ ﺑﻴﺴﺖ
ﻭ ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻝ ﻣﻐﺰﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ ﺑﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺷﺨﺎص که ﺘﻮﻗّﻒ
ﺭُﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻐﺰ ﺁﻧﺘﻦ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺷﺪ ﻣثبت ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻭ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻣﺪﺍﺭس
ﻭ ﺍثرﺍت ﻤﺤﻴﻂ
ﺯﻧﺪگی ﺪﺭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.

در
عرفان ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﺎﻡ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ
ﺗﺄثیر ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻧﻪ،ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻃﻠﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﻮﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺘﻮﻥ
ﺟﻴﻮﻩ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺳﻨﺞ
ﻭﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﺪﻝ ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ(ﺫﺍﺕ)ﻳﺎﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ،ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﭘﻴﺮ،
ﺁثاﺭ ﻣثبت ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﺿﻌﻒ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺃﻫﻞ ﺑﻴﺘﻰ،ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺣﺘﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺮﮒ
ﺑﺤﺪﻭﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻋﻀﻮﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﺎﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸته
ﺒﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪهﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺩﺳت
ﻮﺯﺑﺎﻧﺸﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،که
کعبه ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﻣﺎﺗﺸﺎﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ رﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺑﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﻠﻮﻝ
ﻋﺼﺒﻰ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺦ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﻫﺴﺘﻪ
ﺳﻠﻮﻝ ﺑﮑﻨﺎﺭ ﻣﻴرود
ﻭ ﻧﻘﺶ ﺗﻔﮑﺮﻯ ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﻧﻘﺶ ﺁﻧﺘﻦ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺑﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻭﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻫﻴﭻ ﺳﻠﻮﻝ ﻋﺼﺒﻰ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣُﺮﺩﻩ،ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺍﻳﻦ ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﻩ ﺷﺪﻥ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﮐﻮﺭﺗﮑس
،ﻳﻚ ﺍﺳﺘثناﻯ ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﺪﻥ
برای ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
میباشد .ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ
ﺍﮔﺮ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻧﮑﺮﺩ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺑﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺮ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
.ﺗﻮﻗّﻒ ﺭُﺷﺪ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﭼﻮﻥ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺎﻣﺮﮒ
ﺯﻭﺩﺭس ﻃﻔﻞ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﻨﻴﻦ
ﻭﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺭُﺷﺪ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘُﺮ ﺣﺮﺹ
ﻭ ﭘُﺮ ﻧﻴﺮﻧﮓ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﮐﺸﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻭﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ (ﻋﻘﻞ
ﻟﻮﺍﻣﻪ) ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻃﻠﺒﻰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺟﺎﻯ(ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ)
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﻐﺰ،ﮐﻪ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪه ﺨﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ،که ﺴﺎﻟﻚ
(ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ) ﺍﺯﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﻤﻮﺟﺐ

ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﭘﻴﺮ،ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻭﻧﻘﺪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺵ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
تازه ﻋﻘلی ﺍﻟﻬﻰ
برتری ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ثرﻭﺕ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻋﮑس ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻨﻮﻥ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﻌّﺎﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻧﻴﺰﺣﺠﺎﺏ
ﺃﻋﻈﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻭﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻫﺮﮐس
ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭﺟﺪّﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﮐﻪ

ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺤﻴﻂ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻴﭻ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺭﺳﻤﻰﻭﻗﺸﺮﻯ،ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﺗﻌﻠّﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻫﻢ ﻣﻘﺎﻡﻣﻴﺒﺎﺷند.ﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ ﻭﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺁﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ تجلّیات
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺧﻮﺭ ﺩﺍﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ، ﻫﻴﭻ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻭ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﻭ
ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻗﺪﺭﺕ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ، ﻋﻤﻠﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻭﻗﺖ،ﻳﺎ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ.ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﺎﻟﻚ
،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ
ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪوﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ ﭘﺎﻙ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﺎﺋبه اﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﺮﺍﺗبی
اﺯ ﺗﺰﮐیه ها ﻭﺗﺮﻙ
ﺻﻔﺎت ﻨﻮﻋی ﺭﺍﺩﺭﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
که ﺒﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺩﺍﺧﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ
رحمان ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﭘس
اﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺷﺐ ﻣﺴﺎﻓﺖ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ ﻭﻗﺪﺭت ﻔﮑﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
أکنون ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮّﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ
.

ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ نیز ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﻫﺴﺖ،ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ،ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻣﺎ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺁﻧﻬﺎ را ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
که ﺒﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺒﻮﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ،ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮع ﻤﻴﻤﻮﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭلی ﺒﺎﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺭ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ،
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﺷﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،ﻭ ﻳﺎ
ﺯﻭﺍﻝ ﻭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺗﻠﻒ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯﻓﺴﺎﺩﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ(ﺑِﻬﺪﻳﻨﻰ)ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،
ﺑﺎ ﻣﺼﺮﻑ ﺣﺘﻰ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻋﺮﻓﺎ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻧﺴخه
هائی ﻮﻟﻮ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺿﺢ،ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﻘل کلّی ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻋث ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍلاّ ﻋﻘﻞ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ،ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺷﺪﻩ،ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻋث ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻴﻢ،
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﺍﺯ
ﻣﻨﺒﻊ ﻋﻘﻞ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻭ ﺍﮐثرا
ﭘُﺮ ﺍﺯ
انحراف به ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت اﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺃﻓﺰﺍﺋﻴﻢ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﻭﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭﺫﺍت
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﺏ ﺗﺮ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﻧﺒﻮﺭ ﻭﺣﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺶ ﺿﻠﻌﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎ
ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻫﺎﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺒﻨﺪ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭼﻮﻥ ﻋﺮﻭﺳﻚ
ﺧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺑﺎﺯﻯ،
ﺑﺎ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﮑﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭﺿﻌف عقل ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎت ﺮﺳﻴﺪه
ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯﻧﻮ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻰ ﻓﻬﻴﻢ ﻭ ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﻳﻢ.
ﭘس ﺩﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺟﺰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻔس،ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ،ﻭ
ﻫﺮ ﻋﺎﺩﺕ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﺷﺪﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺗﺄثّرﺍﺕ ﻭ ﺩﺧﺎﻟﺘﻬﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی ﺨﻮﻳش
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺍﺯﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺷﺨﺺ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺗﺮ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ،ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻌﺠّب
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺘﺄﻣّﻠﺎﺗﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻯ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻗﺒﻠﻰﻧﺪﺍﺷﺘﻪﺍﺳﺖ.

ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ.ﺑﻴﻦ
ﻧﻔس ﻋﻨﺼﺮﻯ ﻭ ﻧﻔس
ﺃثیرﻯ ﻭﻧﻔس ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﻔس ﺭﻭﺣﻰ.ﻭ ﻳﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻘﺴﻴﻢ
کلّی ﺑﻨﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻧﻔس اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟهی
ﺒﮑﻨﻴﻢ. ﻭﻳﺎ ﻋﺮﻓﺎ ﺑﻨﻔس اﻣّﺎره
ﻮ ﻧﻔس ﻠﻮّﺍﻣﻪ
ﻭﻧﻔس ﻤﻄﻤﺌنّه
گفته اﻧﺪ. وﺑﻄﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻔس ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺳﻨﺞ،ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻳﺎ ﺑﻌﻘﻞ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻳﺎﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﻣﺘﻮﻗّﻒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺪﻝ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻭﺟﻮﺩی
اﻳﻦ ﺷﺨﺺ، ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺴخه اﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍنی ﭙﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻤﺤﺎﺳﺒﻪ
ﻭ ﺩﺍﻭﺭﻯ،ﻳﺎ ﭼﻮﻥ
ﻭﭼﺮﺍ ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺍﻭﺍﺋﻞ ﻭ ﻋﺮﻓﺎ،
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺷﺮﻗﻰ ﻫﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﺑﻞ ﻭﻣﺼﺮ،ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﻔاه اﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻩ (ﺃثیرﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ)
ﻣﻰ

ﮔﻮﺋﻴﻢ، ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ(ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ) ﺗﻦ.ﻭ ﺍلاّ
ﻓﺮﺽ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺎﻫﻴّت
ﺒﻮﺩﻥ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺡ،
ﺑﺎﻋث ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
جوﻥ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
(ﺗﺤت ﺃثیرﻯ)ﺭﻗﻴﻘﺘﺮﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭﻟﺎﻫﻮت عاﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ الله ﻤﺎﺩﻩ
(ﺷِبه عدﻡ)ﺑﮕوﺌﻴﻢ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻋَﻤّاء ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،(ﻫﻮ)
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻋﺪﻡ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻰ ﻣﺎﻫﻮﻯﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﺎﻟﻢ(ﻫﻮ)
ﺷﻮﺩ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺑﻌﺪﻡ ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺷﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻧﻴﺰ ﻗﺪﺭت ﻮﺟﻮﺩ
ﻭ ﻭﺭﻭﺩ،ﻭﻧﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭﺩﺭﻙ

نخوﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺭﺍﺑﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﺑﺎﺯﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﻀﻤﻴﺮ ﻏﺎﻳﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.که
ﻮ ﻭﻫﻮ یا ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻓﺮﺿﻰ ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
(ﻫﻮ)ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰﺑﻴﻨﺪ
ﻭﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺃﻫﻮ ﻳﺎ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
هستی ﻭﺍﺯ ﺃﺗﻢ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺯلی ﺃﺑﺪﻯ ﮐن
ﻔﻴﮑﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮﻧﻮﻉ ﺑﻴﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻠﻪ،ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ در
نهایت ﺑﻨﻮﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻳﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺯﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻓﺮﺿﺎ
به الله ﺪﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻰ ﻋﺪﺩ ﻣﺮﻍ ﻣﻮﻓﻖ

ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﺪﺍی
خود ﺳﻴﻤﺮﻍ ﮐﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻨﺘﻈﺮﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮلیک
(ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ) ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻢ ﮔﻔته اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺗﺶ
ﻭ ﻧَﻔﺨِﻪ ﻳﺎ ﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺁﺗﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔﺨﻪ ﻳﺎ ﻧَﻔﺤِﻪ،
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﮔﻔﺘﻴﻢ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮم هاﻯ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻤﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻧﻮﺭﻯ،ﻭ ﺍﺯ ﺗﻮﺩﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ بیش
از 250 ﺗُﻦ ﺍﺯ ﻭﺯﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻫﺎﻯ
ﺁﺗﺸﻴﻦ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﻫﺎﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﭘﺮﺑﺎﺭ ﺗﺮ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺳﺒﻚ ﻭﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ موﻟﮑﻮﻝ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘثنا ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﻴﺪ DNA ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺤﻴﺎﺕ ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل می ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
وﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﻬﺎ ﺑﮑﺮﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻴﺎﺧﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﺎ ﻧﻮﻉ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.

ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻤّﻰ
ﻭ ﮐﻴﻔﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻴﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻳﺎ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.که
ﻤﺎ ﺍﺯﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﭘﻨﺠﻢ ﻭ ﺩﻫﻢ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﻡ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﺁﻧﻄﻮﺭ
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ( ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑُﻌﺪﻯ) ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻔس ﻮﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻭﻇﻴفه
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻧﻈﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﺗﻦ ﺍﺳﺖ.
ولی ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ،
ﻭﺳﭙس ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ،ﺗثبیت
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﻧﻮﻉ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ میﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﮑﻮ ﮔﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﺼﻮﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﻦ ﺍﻳﻦ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﻴﻦ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ،ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻭﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ
ﮐﻤﻚ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﺮﺍتب
اﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩه اﻳﻢ.ﻭﺍلاّ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭﻣﺠﺮﻡ ﺷﺪﻥ ﺑﺠﻬﻨّﻢ،
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺳﺨﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷاه ها ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ، ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻤﺠﺪﺩ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﻳﺎ
ﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﻮﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
برسیم . ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
در پیش هست، ﺗﺎ
فرضا ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭبّ اﻟﺄﺭﺑﺎب
رسید،ﻭﺍﻳﻨﻬﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎت الله ﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ،ﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻧﻔس ﺑﺘﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻧﻄﻔﻪ
ﻫﺮ ﺳﻠﻮﻝ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻌﻠﻰ،
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻧﻈﺎﻡ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩه ﺘﺮﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍلاّ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮﺭﻡ
ﺍﻓﻘﻰﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺮﮐﺖ
ﺻﺪ ﮐﻴﻠﻮ ﻃﻠﺎ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﻥ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﻗﺪﻣﻰ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺫﻫﻦ،
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﮐﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳت اﮔﺮ ﭼﻨﺎن
ﭙﻴش ﺮﻓتی ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩ، ﺩﺭﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﭼﻪ

ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﻌﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ ﻭﮐﻤّﻰ
ﻭﻧﻴﻤﻪ ﮐﻤّﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ،
ﻣﻌﻴﺎﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ.ﺑﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ، ﺍﻧﮕﻴﺰه
ﺴﺎﺯ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍن
ﺒﺮﺍﻯ ﺗﺄثیر ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﺘﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭی ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺳﭙس ﺒﺎﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺷﺮﻃﻰ،ﺭﺍﻩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺧُﺮﺍﻓﺎت اﺳﺖ.(ﺗﺠﺮبه
ﻮﺧﻄﺎ و
مجازات) ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺿﺮﺭﻯ ﻭ
ﺳﻮﺧﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﺗﺶ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗکرار ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ حیوانات
ﺩﺭ ﻃﻔﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺗﻠﻘﻴﻦ ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﻭ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻳﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﺄﻣﻠﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺭﻭﺵ
ﺗﻌﻠﻴﻢ (ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ)
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﺮﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺗﻌﻠﻴم
اﺭﺍﺩﻯ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ،ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻋﻀﻮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎ
ﻋﻴﺐ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻧﻪ ﭼﻮﺏ
ﺩﺳﺘﻰ ﮐﻪ ﮐﻒ ﺩﺳﺖ
ﻭﭘﺎﻯ ﻣﻰ ﺯﻧﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺑﺪﻝ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻫﻢ ﺍﺩﻏﺎﻡ ﻭ ﺗﻠﻮ
ﺍﻟﺄﺧﺮﻯ ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺤﮑﻤﺘﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ

ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ
ﻭ ﺍﻗﺪﺍﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﻧﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻄﺮﻯ ﺭﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖﺑﻴﺸﺘﺮﻣﻴﺒﺮﺩ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻪ ﺟزء
ﺧﻮﺍﻧﺪ،ﻳﮑﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻬﻮﻯ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ،ﮐﻪ(ﺣﻔﻆ
ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ)ﺁﻥ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭﮐﻤﻚ ﺑﻄﺒﻴﻌت
اﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺮﻙ ﺁﻥ،ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺗﻌﻠﻴم
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭﻣﺤﺼّﻞ
ﻫﺮ ﺭﺷﺘﻪ ﻋﻠمی
ﻮﺭﻧﮓ ﺁﻥ ﻗﻮّﻩ
ﻏﻀﺒﻰ ﻧﻔس،ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﺁﻥ
ﺷﺠﺎﻋﺖ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻫﺪفمند،ﻭﻧﻪ
ﺗﺮک کنترل ﺪﺭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺁﻥ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺘﻮﺣّﺶ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺪﻑ ﻣﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ. ﺑویژه
ﻫﺪﻑ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻥ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻧﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﺩﺭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺩﺭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
.ﻭ ﺟزء ﺳﻮﻡ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻧﻴﺮﻭی
عاﻗﻠﻪ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ.ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﻓﻨﺎ ﻧﺎ ﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺮﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﻬﻮﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻏﻀﺒﻰ
ﻭﻓﻌّﺎﻝ تن ﻮﺫﻫن
ﻤﻨﺠﺮ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻘل اﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺮﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻞ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ
.ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺳﻴﺪه
است. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻟﻠﻪ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭﮐﻤﺎل
اﻭ،ﺁﻏﺎﺯ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻋﺎﻟﻢ ﺩﻳﮕﺮی ﻮﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺩﺭﻋﻤّاء،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ ﺟﺪﻳﺪی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺩﺭﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﺨﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﺑﺮﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻫﺎ،ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﺴﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ ﮐﺎﺫﺏ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻀﻴﻠﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻳﮕﺮی
ﺒﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻘﺮّﺏ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﻭﺟﻮﺩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺑﺸﻬﻮﺩﻫﺎی
اﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳت
الهی،ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺷﻴﻮﺍﻯ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻣﺤﻤﺪ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺯﻳﻨﺐ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.که
ﺪﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻭﻋﺪﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ(ﺩﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ)ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻧﻴﺰ،ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﺩﺭﺍﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﻭﺑﻮﺩﻳﺴﻢ
ﺑﻮﺩﺍ،ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﻢ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭﻣﺴﻴﺤﻴّت
عیسی ﻭﻣﺴﻠﻤﺎنی
درﺴﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻗﺸﺮﻯ، ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ
ﻫﻤﺎﻥ (ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ)
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻣﻮﺳﻰ
ﻭﻋﻴﺴﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ(ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ)ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺷﻬﻮﺩی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻣؤﻣﻦ
ﺷﺪﻩ،ﻭ(ﺍﻣّﻰ)ﺍﻭﻡ
ﻭ ﻫﻮﻡ ﮐﺮﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﺍﮔﺮ ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﻧﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﺍﻋﺘﺪﺍﻝ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺴﺐ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻓﻀﺎﺋﻞ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺳﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻔﺎﺿﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭﻓﻀﺎﻳﻞ
ﻧﻴﮑﻮ ﻳﺎﻓﺘﻦ
آنگاه (ﻋﺪﺍﻟﺖ) ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﻣﺮﺩم
هر ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺷﻬﻮتها
ﻭ ﻏﻀﺒﻬﺎﺣﮑﻮﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ ﺳﺘﻤﻰ
ﺑﻬﻢ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺘﻢ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﻟﻔﻆ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺷﺎﻋﺮ ﻣﻰ ﺑﺨﻮﺭ
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﻨﺒﺮ ﺑﺴﻮﺯﺍﻥ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮔﻨﺎه
اﺳﺖ،ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻣﮑﻦ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻴﭻ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻧﮑﺮﺩه
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
(ﺳﺎﻟﻢ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ) ﻭﺿﻊ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ (ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺪ ﺩﻳﻦ) دارد ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺘﻢ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺧﺪﺍ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
اینان ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭﻟﺒﺎس کاﺫﺏ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ،ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ
ﺳﻴﺎﺳﺖ ﭘﻴﺸﻪ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ،ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺎﻫﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺪﺍﻟﺖ،
تنها ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،و ﺗﻌﺪﻳﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ صاحب
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻌﺪﻳﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ، ﺑﺠﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ،ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ ﺣﺘﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻰ ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩ،ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭﺁثاﺭﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭﺗﻌﻠﻴم اﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭلی
اﺭﺳﻄﻮ ﺷﺎﮔﺮﺩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻦ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﮐﺎﺩﻣﻰ ﺍﻭ،
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﺎﺩی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻠّﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭ
ﻣﻘﺪﻭﻧﻰ ﺷﺪ،ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭﺯﻣﻨﺪﺍﻧﻪ
ﺳﻔﺮ ﮐﺮﺩ،ﻭﻏﺎﺭﺕ
ﮐﺘﺎﺑﺨﺎنه ها ﻧﻤﻮﺩ،
ﺗﺎ ﺍﻧﺴﮑﻠﻮﭘﻴﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺁﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﮐﻤﺎلی
ﺪﺍﺷﺖ،ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﮑﺘب اﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻌﺪی ﺒﻮﺩ.ﮐﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭ ﺳﭙس
مکتب ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺭﺳﺪ،ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻳﺮﺍنی اﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻀﻮﻯ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،ﻭ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺑﻮﺩ.ﻳﻬﻮﺩﻳّﺖ
را ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
روش ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
.ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎنی که ﻗﺼﺪ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺎﺻﻠﻪ بین
ملل ﻳﻬﻮﺩی ﭘس ﺍﺯ
ﺳﻘﻮﻁ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ،ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﺯ ﺑﺎﺑل
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴت
ﻮﻣﺴحیّت ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪ. که
هممه ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ، ﺩﺭیک
ﻣﮑﺘﺐ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ،ﻣﻦ ﺑﮑﻤﻚ
ﻋﻴﺴﻰ ﻣﺴﻴﺢ،ﻣﻮﻓﻖﺷﺪﻡ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﻭ،ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺴﻴﺢ را ﺪﺍﺷﺖ ﺑﻨﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
نخستین ﺑﺎﺭ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻫﻤﺎﻧﮕﻮنه که ﻤﺤﻤﺪ
ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﺴﻴﺢ، ﺑﺠﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،

ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺁﻥ ﻋﺼﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻌﺮﺵ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ ﻋﺮﺵ
ﻧﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻫﻤﺎن
گونه که ﻤﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴت ﺒﺒﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ،
که ﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷی
هفتم ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﺎﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩی هفتم ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮسد
ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ(ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،که
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻗﺎﺋم
ﺯﻣﺎﻥ سالکان ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪه
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،که ﻮﺳﻴله
ﺘﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﮐﺴﺐ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ
ﻫُﺪﺍ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﭘﻴﺮکامل
ﻫﻤﺎن ﻘﺎﺋﻤﻰ
است ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣُﺠّﺖ ﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍلاّ
حجّت بن الحسن
ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺖ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ در شش سالی ﻏﻴﺒﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭ ﺩﻭﻳﺴﺖ
ﺳﺎﻟﻪ ﮐﻨﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺑﺎ ﺯﻥ
ﻭﺑﭽﻪ، ﮐﻪ پدر
و شوهر ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ، ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
دارنده ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬی
زنده هر زمان ﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ۳۱۳ ﮔﺎﻧﻪ
میباشد،و ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ حسنی ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮؤﻳﺖ ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﺮﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭘﺮ
ﺧﻴﺮﺗﺮﻳﻦ ﻭﺧﻮﺑﺘﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ،ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻏﺎﻳﺐ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻤﻴﺮﺩ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍﻯ ﺍﻭﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻣﻨﺘﺨﺐ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺯﻥ
ﻭﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ،ﺯﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺣﺘﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺨﺪﺍ
ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﭘﺪﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻳﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
بی ﺁﺯﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.(ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ)ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ(ﺧﻴﺮ)ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ همه
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﺬﺍ(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ)
ﺍﺯ ﻟﻔﻆ(ﺧﻮﺏ) ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ ﻭ ﺯﻧﺪ
ﺍﻭﺳﺘﺎ. ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﻧﺪ ﺭﺍ( ﺯﺑﻮﺭ) ﻣﻴﮕﻔﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺯﺑﻮﺭﺗﻮﺭﺍﺕ،ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺍﻭﺩ ﺧﻮﺵ ﺍﻟﺤﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻰ که ﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎ ﻭﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔی
ﺨﺪﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ

ﺻَﻔﺎ ﻭ ﺻُﻔﻪ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻭ ﺻﻮﻓﻰ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﺻﻮف ﭙﻮشی
اﻭ ﺍﺳﺖ.ﺣﺴﻴﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﺴﻨﻚ،ﻭ ﺣﺴﻦ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻭ
ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻳﻌﻨﻰ
سالک (ﻓَﻄﻢ)ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﺮﺗﻀﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴتند. وﭼﻮﻥ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍِﻫﺘﺪﺍ ﺷﻮﺩ ﺑﻬُﺪﺍ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻳَﻬﻮِﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ.ﻭ(ﺁﻳت
اﻟﻠﻪ) واقعی
بوده و ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
و (ﺣُﺠّﺖ) ﺧﺪﺍ ئ
اسلام تسلیمی ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮ ﺳﺮﻭﮐﻠّﻪﻫﻢﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ﮐﻪﺍﻳﻦﻋﻨﺎﻭﻳﻦﺭﺍﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،
ﺗﻌﺪﻳﻠﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻣﮑﺘﺐ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍلاّ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﺭﺳﻄﻮ، ﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭﻟﻘﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﻳﺎﻟﮑﺘﻴﻚ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
میباشند.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳّﻮن ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭ ﮐﻠﻴﺴﺎ
ﻫﺎ،ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺳﻨّﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻨّﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ یعنی ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳِﻨت
(ﺒﺪﻭﻥ ﺗﺸﺪﻳﺪ) ﻭﻣﻘﺪّس
ﺷﺪﻥ،ﻭ ﺷﻴﻌﻪ ﻋﻠﻰّ
که ﺒﺪﻭﻥ ﺷﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.پس همگی
ﺁﻧﺎﻥ، ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ ﻣُﺸﺮِﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺑﻮﻯ،ﺑﺎﺯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
به ﺧﻠﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺃﺻﻞ ﺣﻖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﻦ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﮐﺮﺍﻩ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺎﺯﻳﺎﻧﻪ ﻭ
ﻣﺴﻠﺴﻞ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻤﺐ ﺃﺗﻢ ﻭ ترورهای
ﻣﻴﮑﺮُﺑﻰ ﻭ ﺳﻤّﻰ،
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻣﺮﺩﻡ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺰﻭﺭ،ﺑﺪﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﺁﻧﺎن
ﻨﻴﺰ ﺑﻮﺋﻰ ﺍﺯ(ﺟﻨّت
ﻴﺎ جِنان و ﮔِﻨﺎﻥ)ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳت
ﺒﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐﻟﻘﺎﻯﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺳﻠﻮﻙﺍﻟﻬﻰ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻫﺒﻮﻁ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﻣﻴﻦ کرد.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺁﺩﻡ ﺃﺑﻮ
ﺍﻟﺒﺸﺮ،ﺍﺯ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﺁﻣﺪﻩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭ ﺍﺣﻔﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ .ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺟﺪّ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ، که ﺒﺪﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ،ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
( ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
) ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ،ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺣﺴب
ﻨﻴﺎﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎﺣﺪﻭﺩﻯ ﺷﺒﻴﻪ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ،ﻫﺮﻳﻚ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯَﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﺮﮐس ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻔﺖ،
ﻣﻦ ﻭﻋﻠﻰّ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ.(ﺩﻭ
ﻭﺍﻟﺪ) ﻭﺩﻭ ﭘﺪﺭ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻪ
ﻳﮑﻰ ﻣﺮﺩ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺯﻥ. ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺯ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ) ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ(ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ) ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺯ (ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺍﻟﻬﻰ یا ﺣَﺴَﻨﻴﻦ)
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
(ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ)
ﺩﻭﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ( ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﻧﻈﺮ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﺩﺭ ﻫﺒﻮﻁ
ﻭﻧﺰﻭﻝ ﺁﺩﻡ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺰﻭﻝ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ(ﺗﺘﻨﺰّﻝ
ﺍﻟﻤﻠﺎﺋکة ﻭ ﺍﻟﺮﻭﺡ)
ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻩ ﻗﺪﺭ ﻭ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺭﺃس ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ. ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭبّ اﻟﻔﺼﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺘﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩی ﻤﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ،ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩه ،و ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻗﺮﺍﺭ میگیرند
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺣﺞّ
ﻋُﻤﺮه اﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﻌﻤﺮﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺣﺎﺻﻞ ﺷﺪﻩ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺣﺞّ ﮐﻌﺒﻪ ﮔﻔﺖ،ﻭ(ﻋﻠﻴﮑﻢ
ﺍﻟﺂﻥ ﺑﺎﻟﺤﺞّ
ﺍﻟﺄﮐﺒﺮ) ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺣﺞّ
سمبولیک ﮐﻌﺒﻪ
ﻧﻮﺑﺖ ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﮐﻪ ﺑﺤﺞّ ﺃﮐﺒﺮ
و مهم ﺑﺮﻭﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻳﻦ ﺣﺞّ
ﺃﮐﺒﺮ تنها ﻣﻮﺭﺩﻧﻈﺮﺧﺪﺍ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣﺞّ
ﺃﮐﺒﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
انجام گیرد . ﭘس
ﺍﺯﺗﺨﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺗﺠﻠیه
ها ،ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﻋﺮﻭﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻴﺎ ﻣﻘﺪّس ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺟﺶ،ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﮑﺮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯﻣﻘﺎﻡﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺯﻳﺮ
ﻋﺮﺵ،ﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭ ﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﺣﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ سالک ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣؤﻣﻦ یا (ﺍﻣّﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ) ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
بمعنی ﺍﻣّﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻣّﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻣّی
ﻤﻮﺭﺩ ﺧﺪﻣﺖ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﮐﻤﻚ
ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎ ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﻋﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮﺣّﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
این شفا ﺻﻌﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ برای
شهود ﻋﺮﺵ وﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺰﻭﻝ ﻋﺮﺵ ﺩﺭ ﺩﻝ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺣﺎﻓﻆ
ﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﻮ
کامل الهی شده
محافظ عرش
میباشید. پس ﺧﻮﺩ
ﺣﺪﻳث ﻣﻔﺼّﻞ ﺑﺨﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻞ.ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭثوﺍﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺁﻧﺎن ﺒﺮﺍی
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ کاملان
ولایتهای قبل
از محمد ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺍلاّ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺸﺮﻙ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺖ،ﻭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺷﺮﻳﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪه اﻧﺪ ﻭﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ ﻭﺗﻤﺎﻣﻰﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﻨﺪﮔﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ.ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﻓﺮﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ.ﻫﻤﺎﻧﮕﻮنه
که نوع ﺒﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ ﻣﻴﻤﻮن
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﺪ،ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ.
ﻭ ﺍلاّ ﻣﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻴﻢ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ فرشته
گونه ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺩ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺮﻭﻥﺍﺯﻣﺤﺪﻭﺩﻩﺧﻮﺭﺷﻴﺪﺭﻓﺖﻭﺁﻣﺪﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﻭ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣل علم ﻭﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
نوع بشری ،ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
بشری ﻇﺮﻑ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻌﺼﺮ ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳیم
ﭘس ﻫﻨﻮﺯ ﻫﺒﻮﻁ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻭﺝ ﻭ ﺻﻌﻮﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪ ﻗﺸﺮﻯ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﻣﻘﺪّس
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ

ﻣﻨﻄقی ﺘﺮ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺼﺮ
ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻓﮑﺮ ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺗﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭجه
اﻯ ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺑﺪﻧﻰ
ﻭﻣﻐﺰی ﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳب
ﺰﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻋﻮﺕ
ﺑﺮﺍه ﺨﺪﺍ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺧﺪﻣﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻗﺎﺩﺭﺑﺨﺪﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺖ
ﻳﮑﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﺮﻙ ﻋﻈﻤﺖ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻮﻟﻮﮊﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﻔﺮﻳﺤﺎﺕ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ.ﻳﺎﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻭﺍﺭﺩ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻌﺒﺪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻮﻧﺪ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﮔﻮﺩﺍﻝ ﻗﺒﺮ، ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻌﺪی
ﺪﺭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻟﺬﺍ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻫﺮﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ کاﻣﻞﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺩﺭﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ است . ﻭﻟﻰ
نه امام ﺴﻴﺎﺳﻰ،ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧته
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. چه ﺪﺭﮔﺬﺷته
اﻣﺎم ﺰﻣﺎن ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﻭ چه
ﻔﺮﺯﻧﺪﻯ که هرﮔﺰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ، ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﺠّﺖ ﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦ
. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺒﺮی
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﻮﻣﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﺣﺠّت ﻮﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﺣُﺠّت
ﺴﻠﻮﮐﻰ،که ﻔﺮﺯﻧﺪ
ﺣﺴن ﻮﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ حسنی ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻏﻴﺒﺖ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺣَﺴَﻨﻰ ﺑﺮؤﻳﺖ

ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺼﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ ﻏﻴﺒت
کبرﺍﻯ ﺍﻭﺍﺳﺖ ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﻭﻯ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘس ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﺍ
بعهده ﻧﻤﻰ ﮔیرﺩ.

ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺪﻭﺧته هاﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ و ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻯ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺑﺎﻋﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻮﻟﻬﻮس
،ﺩﺭﺗﺰﮐیه ﺒﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳت اﺯ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺳﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭحی اﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻔس ﺭﻭﺡ ﺷﺪﻩ،
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻥ ﻋﺼﻮﺭ
ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ ﺷﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻴﺴﺘﻢ ﻋﺼﺒﻰ
ﻭﻣﻐﺰﻯ، ﺍﻳﻦ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﺴﻴﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﮐﻮﺭﺗﮑس ﺯﻳﺮﭘﻴﺸﺎﻧﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ، ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ
ﻧُﻪ ﻣﻠﻴﺎﺭﺩ،ﻭﻣﻮﺵ
ﻳﻚ ﺳﻠّﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺁﮔﺎﻫی
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﮐﻮﺭﺗکس اﺳﺖ،
که ﺁﻧﺘﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺑﺎﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻳﻦ
ﮐﻮﺭﺗکس ﺴﻠّﻮل
هاﻯ ﻋﺼﺒﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﺧﻮﺩ،ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻔس
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺎﻳن کرﺩن ﻮ ﻓﮑﺮ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻣﻐﺰ ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺷّﺢ ﺻﻔﺮﺍ ﺍﺯ
ﺟﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﺪﺍﻣﺖ
ﺗﺤت ﺘﺄثیر ﻓﻠﺴفه
ﻤﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،که
ﺒﺮﻭﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ ﺧﻮﺍﻧﺪ.
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩ.ﻧﻔس ﻳﺎ ﻗﻮّﻩ
ﻧﺒﺎﺗﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ،ﻭﻧﻔس
ﻳﺎ ﺑﺎ ﻗﻮّﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ ﮔﻮﻳﺎﺋﻰ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﻧﻄﻖ ﻭﮐﻠﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎﻯ ﻣﺸّﺎﺋﻰ
ﻧﻔس ﻣُﻠﻬَﻤﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺏ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍلاّ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﺗﺤﻘﻴﻘﺎت أﺧﻴﺮ
ﺗﺎ ﻧﻮﺩ ﻭ ﭘﻨﺞ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺁﻥ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﺗﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﺁثاﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨﺞ
ﺩﺭﺻﺪ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺟﻨبه
ﻤﺤﺴﻮس ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﻃﻖ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮑﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی هستند. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﻄﻖ ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺎ ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﮔﻔته
ﺨﻮﺩ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ،
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
،ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻠﻢ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻧﻄﻖ ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻧﻈﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺷﺪﻩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ به
(ﻋﻴن اﻟﻴﻘﻴﻦ)ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺘﻨﺪ
ﻭ ﺍﻭﺝ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻀﻮﻯ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻮ
ﻣﻮﻗّﺖ ﮐﻪ ﺣﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ(ﺣقّ
اﻟﻴﻘﻴﻦ)ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺣﻖ ﻭ ﺣﺞ،
ﺣﺎﺟّﻰ ﺣﺞّ ﺃﮐﺒﺮﺍﻟهی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺞّ
ﮐﻌﺒﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺣﺞّ
ﺃﺻﻐﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.
ﻭﺣُجّت ﺨﺪﺍ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،که
اﺯ ﺣُﺠّﺖ ﺍﻟﺄﺳﻠﺎﻡ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ( ﺁﻳﺪ ﻭ ﺁﻳﺖ)ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪی
ﻮﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻃﺎﻟب ﻠﻘﺎی اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ،ﺩﺭﺗﺴﻤﻴﻪﻫﺎﻯﺑﻌﺪﻯﻋﺮﻓﺎﻯﺍﻳﺮﺍﻧﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ،ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﻨﺪﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﻧﻈﺎﻡ ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﭼﻪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺨﺼﺺ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﺍﻋﻀﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻄﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺨّﺺ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺭﻭﺍﻗﻰ،ﺑﺎ ﻫﻤﺪﺭﺩﻯ
ﻭﻫﻢﺯﻳﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮐﺸﺶ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﮐثرﺕ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﺿﺪﺍﺩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ثاﺑﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.که
ﻫﻮﻳّﺖ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ . ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮔﺬﺷته ها ﺍﺳﺖ.که
ﺠﺎﻳﮕﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﮔﺎﻩ،
ﻳﺎ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﻮﺩﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻢ،چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ ﺩﻭﺭه
ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺘﺼﺪﻳﻖ
ﺁﻥ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺘﻨﻔّﺮﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺭﻭﻩ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻠﻮﻍ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻝ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎل
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﻴّﺎله
اﻯ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻋﮑﺴﻬﺎﻯ ﻓﻴﻠﻢ
ﺳﻴﻨﻤﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺣﺎﻟﺖ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺮﻳﻊ ﻋﮑﺴﻬﺎ،ﺍﺣﺴﺎس
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻓﻴﻠﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ ﻣثاﻝ
ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻮّﺍﺭﻩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺳﺘﻮﻧﻰ
ﻫﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺳﺘﻮﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺫﺭّﺍﺕ ﺁﺏ. ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺿﻌﻒ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺣﻮﺍس
ﻭ ﺫﻫﻦ انسان ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍلاّ ﺍﮔﺮ ﻓﻴﻠﻢ
ﺣﺮﮐت ﺴﺘﻮﻥ ﻓﻮﺍﺭﻩ
ﺭﺍ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﻫﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻓﻮّﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯﺫﺭّﺍﺕ ﺁﺏ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻟﺤﺮکه
اﺳﺖ. که ﭽﻮﻥ ﺭﻭﺩﺧﺎنه
اﻯ ﺳﻴّﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺻﺎﻟت
اﺿﺪﺍﺩ ﻋﻤﻠﺎ ﻃﺒﻴﻌت
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﺪ ﻭ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﺩﻩ
أثیری ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻨثی ﻭ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺳﺎﺯﺵ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﺯﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭﺻﻮﺭت
ﺴﺎﺯﺵ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﮔﺮ ﺃﻃﺎﻋﺖ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﺩﺭ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺻﺤنه
اﺎﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻭﺍﺩّﻋﺎﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻧﺰﺩ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﻤﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻳن
ﺮﺳﻤﻰ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﻋﻤل ﺪﻳن ﻮﺭﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﺮﺩﺍﺯﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰﻭﻣﮑﺘﺒﻰ.ﻭ
ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺸﺖ ﻗﻮّﻩ ﻭ
ﺟزء ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ،ﻭﻟﻰ ﺟﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ،
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺣسّ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻗﻮّﻩ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻭ
ﻗﻮّﻩ ﮔﻔﺘﺎﺭ،
ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺰاء ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺷﺮﻳﻔﺘﺮﻳﻦ
ﺟزء ﻧﻔس ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟزء ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺍت
ﻮﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻴﺎﻥ ﻳﺎ
ﮐﻠﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺍﻧﺪه
اﻧﺪ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻧﻴﺰ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩی
اﺳﺖ. ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮعه
اﺯ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻋﻘل
ﺠﺰﺋﻰ، ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻧﻔس ﻭﻋﻘﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻪ
ﻋﻘلی کاﻣﻞ ﺗﺮ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻧﻔس
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ،ﻭ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺁﻥ ﺑﺼﻮﺭت کلاﻡ،ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮبه های ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﻳﺶ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺗﺎ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺗﻨﺎﺳﻠﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪﻧﺪ.
ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺟﺴﻢ ﻭﻧﻔس
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻮﺍس ﻭ ﺣﻮﺍس
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺣﻮﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ،ﻳﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﭼﺸﻤﻰ ﺣس ﺑﺎﺻﺮﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟزء ﻫﺸﺘﻢ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ،ﺯﻧّﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻋﺎﺭﻑ،ﺻﺪﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ، که ﺠﻨﺒﻪ
ﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺣﺎل ﺪﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺣﻨﺠﺮﻩ ﻭ
ﺣﻠﻖ ﻭﮔﻠﻮ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻟﺒﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﻣﺮﮐّﺐ ﺍﺯ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻠﮑﻪ ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﻃﻔﻞ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ .ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺴﻤﺖ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﻣﺮﮐﺰ ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻏُﺪّﻩ ﻫﻴﭙﻮﻓﻴﺰ
ﺭﺍ ﺍﺯﻣﺮﺍﮐﺰ ﺍﺻﻠﻰ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﻤﺎﻡ ﻏﺪﺩ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﺎﺯ ﺑﺪﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻭﺭﻣﺰ ﻭ
ﻋﺠﻴﺐ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.که
همه ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭ ﮊﻧﻬﺎ ﺧﻮﺩ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ .ﺍﻳﻦ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﺻﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﮐﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﺯﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻮچک
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺪﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺡ ﻏﺮﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺭﻭﺡ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴتی اﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺩﻧﻴﺎﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ،ﻭﻓﻀﺎﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎیه اﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺯ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻣﺨﺘص ﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻋﻠﻞ ﻭﻣﻌﻠﻮﻝ ﻫﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﺍﻧﻔﺠﺎﺭ ﺑﻨﺰﻳﻦ
ﻭ ﺿﺮﺑﻪ ﺯﺩﻥ ﺑﭙﻴﺴﺘﻮﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ ﻣﻴﻠﻪ
ﮔﺮﺩﺍﻥ ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﮕﺮﺩﺍﻧﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻋﻠﻤﻰ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﻕ ﻭ ﺑﻨﺰﻳﻦ ﻭ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻣﺎﺷﻴﻦ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺷﺮﻭﻃﻰ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟﺒﻴﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺪﺍﻭﻡ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎ ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺮﺑﻴت ﻮﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺷﻴاء که
ﺨﻮﺍب ﻮﺳﮑﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺭﻭﺡ،ﭼﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ،ﻭ ﭼﻪ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،
ﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻟﺤظه
اﻯ ﻧﻪ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻧﻪ ﺁﺭﺍﻣﺶ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺗﺶ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺷﻌله ﻮﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺧﺎﻣﻮﺵ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،که
ﺘﻮﺟﻴﻪ ﺷﻌﺎﻉ ﻟﻴﺰﺭﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺑﻬﺮه
گیری ﮐﻨﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺗﻨﺶ ﻭﮐﺸﺶ ﻭﮐﻨﺶ
ﻣﻬﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺑﺨﺎﺭﺍﺗﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺪﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﻫﻮﺭﻣﻮﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ

ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
. ﻧﻔس ﺭﺍ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩه اﻯ
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻭ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻧﻮﺭﻯ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ،ﻣﺪﺍم
ﻨﻔﻮﺫ ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺑﻤﺒﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺩﺍﺧﻞ
ﺃﺗﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺃﺗﻢ ﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ،ﺍﻣﮑﺎﻧﺎت ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﮐﻴب ﺪﻳﮕﺮی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﺫﺭّﺍﺕ
ﺃثیرﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺫﺭﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﺯ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻨﻈﺮ ﻣﺎ،
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﻫﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﺮﺍﻯ  ﺃﺭﺑﺎب ﻨﻮﻉ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﻴﻜﻬﺎ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻭﻗﻔﻪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻧﻔس ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ ﭼﻮﻥ ﺣﻮﺍس
ﻭ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺁﻥ،ﺍﺯ (ﻣﺎﺩه
عقل ) ﮔﻔته اﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪﻣﺎﻫﻴّﺘﻰﻣﺎﺩﻯ.

ﺩﺭﻫﺮﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﭼﻮﻥ ﻭﺍﺣﺪ
ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﺭﺍ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻳﺎ ﻭﺍﺣﺪ
ﺃثیرﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.که
ﺒﺼﻮﺭﺕ ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺑﻤﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺻﺪﻫﺎ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺘﻔﺎﻭت ﻤﺎﻫﻮﻯ
ﺩﺭﻳﻚ ﻣﻮﺝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﻮﺗﻮن ﻨﻮﺭ، ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺳﻨﮕﻴﻨﺘﺮﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ،ﺍﺯ
ﻣﻮﺝ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﺭﺩ
ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪه ﻫﺎ
ﺭﺍ،ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺎﺯﺩﺭﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﻣﺎﻧﻬﺎ،ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﻚ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩه
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ،ﻃﺒﻖ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﻭﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺪﺭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺎ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﺎﻫﻮی ﺪﺍﺷته ،
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺍﺋﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮐﻤّﻰ،ﻭ
ﺳﺒﻚ ﺗﺮﻭﻟﻰ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻣﺎ ﮐﻪ
ﻏﺮﻕ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﻭﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.ﺑﻘﻮﻝ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﺎﻫﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﺪ،ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺩﺭﺁﻣﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻏﺮﻕ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻗﺪﺭ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺑﺪﻯ ﻭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ،
ﭼﻬﺮﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳی
اﺯ ﮔﺬﺷته گرﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻓﻌﻠﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺦ ﮔﺎﻭﻯ
ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﻭ ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﺩﺁﻭﺭﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻧﺞ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻳﻦ ﺭﻧﺞ
ﺭﺍ ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
. ﻣﻄﺎﺑﻖ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻔس ﻭﺫﺍﺕ،ﻭ
ﺟﻮﻫﺮ ﺍﺻﻠﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺴﻤﺖ ﻋﺎﻟﻰ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻃﺮﺍف
ﺤﻮﺍس ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻋﻘل
هستی ﻤﺎ،ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮ ﺑﺪﻥ،ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻔس ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺪﻥ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮ ﻧﻔﻮس ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻭﻫﻤﻪ ﻃﺒﻘﺎت
ﻤﺸﮑﻠّﻪ ﻫﺮﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺳﻴّﺎﻝ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻓﺮﺿﻰ ﻫﻢ،ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﮐﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻳﻚ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ، ﺑﺮﺣﺴب
عقل ﻨﺎﻗﺺ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ،
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻔﻬﻢ ﺳﻄﺤﻰ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺍﻗﻊ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ، ﻭﻧﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻨﺎﺳﻰ. ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت
اﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻳﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﻓﻖ،ﻭﭘﺎﻙ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﮑﻤﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻭ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﻄﻠﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ

ﻭﻣﺮﺍتب اﻭ
ﺻﻮﺭت ﻤﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺰﺭﮒ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﻪ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺗﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳت ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.که
ﭽﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺎ
ﮐﺪﺍﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﻟﺎ ﺟﺮﻡ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨلیه ﺁﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟُﺮﻡ ﻭ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﻓﺴﺎﺩﻯ ﭘﺎﻙ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎت
اﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺷﻮﺩ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ.
ﺳﻰ ﻣﺮﻏﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺧﺪﺍ ﻣﻰ
ﮐﺸﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ، ﺷﻤﺎ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻰ
ﻣﺮﻍ ﻫﺴﺘﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺳﻴﺪه
اﻳﺪ.ﭘس ﺨﺪﺍﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ ﺁﻥ ﺑﻤﺮﺯ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ،ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﮑﻨﻴﻢ
ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ. ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﻧﻔﺨﻪ ﺁﺗﺸﻴﻦ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺣﻮﺍس ﻣﻰ
ﮔﻔﺘﻨﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﻓﻌﺎﻟﻴﺘﻬﺎﻯﻣﺮﺍﺗب
ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻳی
کلّ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ.که
ﺒﺎﻋث اﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍی
ﺮﺳﻴﺪﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی اﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺁﺗﺸﻬﺎﻯ ﻣﺤﺮﻙ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺟﺎﻥ ﺑﺨﺶ، که
اﻧﺮﮊﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﻏﺬﺍ
ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸمه
اﻟﻬﻰ ﮐﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯﺧﻮﺍب
اﺑﺪﻯ ﺭﺯق ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺗﻮﻣﻴﻠﻰ
ﺍﺳﺖ،که ﺪﺭﻫﺮ ﻣﻨﺰﻟﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻮﺧﺖ ﻭ ﺑﻨﺰﻳﻦ
ﮔﻴﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﮐﺴﻰ ﺳﻮﺧﺖ ﺗﻤﺎﻡﺭﺍﻩﺭﺍﺑﺎﺧﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺧﺮﻭﺳﻴﭙﻮس
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ،ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻭ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻳﺎ
ﻓﻌﻠﺎ ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺨﺼﻴﺺ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻋﻀﻮ
ﺑﺪﻥ،ﻭ ﻫﺮ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺗﻦ،ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﺑﺪﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﻣﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﻳک
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺟﺎمعه
ای ﺭﻭﺡ ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﮐﻞّ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺟﻤﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭﺗﺨﺼﻴص ﻮﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﻇﺎﻳﻒ،ﻭ ﺗﺄثیر
ﻭ ﺗﺄثّر ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﺗﺄثیر
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺗﺨﺼﺺ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺟﺰﺋﻰ،ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﻔﮑﻴﮑﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻧﻈﺮﻯ،ﻭﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻉ
ﺍﺟﺰاء ﺭﻳﺰ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﻦ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺁﻧﻬﺎﻫمه
هستی ﺪﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒیعی ﻮﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﺁﻥ ﺍﻟﮕﻮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺁن به (ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ)ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ،ﻭ
ﺻَﻤَﺪﻳّﺖ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ،ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎه
ﺪﺭ ﺗﻦ ﻭﺳﺎﻳﺮ ﺍﻋﻀﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭت ﻮﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺍﺯ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﻗﻠﺐ
ﻭ ﮐﻠﻴﻪ ﻭﮐﺒﺪ ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﮐﻠّﻴﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،ﻭ
ﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ،ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻭ ﺗﺤﮑﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﺟﺰاء
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
که همگاﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺪﻑ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻰ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﭙﻴﺶ ﺑﺮﺩ. ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺟزﺌﻰ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺟﺰاء،ﻟﺎﺟﺮم
ﺪﺭﺧﺪﻣت ﺁن
کلّ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺑﺂﺭﺯﻭﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﮑﻮﺷﺪ، ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ،
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻏﻀﺐ ﮐﻞ
ﻧﺸﻮﺩ. ﻭ ﺿﻌﻒ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻫﺮ ﻋﻀﻮ ﻭﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ، ﺑﺎﻋث
ﮐﻨﺪﻯ ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﻫﺪﻑ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﭼﺎﺭﻩ
ﮐﺎﺭ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ،ﻭ
ﺗﺮﻙ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺩﺍﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ

ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺪﺭﻙ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ،ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻭ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﻭﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﮐﺴﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﻓّﻖ ﺷﻮﺩ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺸﺪ.ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭﺍﺳﺮاء ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ،
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻗﻠﺐ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻐﺰ ﻭ ﻳﺎ ﻏﺪﻩ ﻫﻴﭙﻮﻓﻴﺰ
ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻘﺶ ﻫﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﮐﺸف کند . که
عاﻗﺒﺖ ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﺎن ﺒﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺷﺨﺼﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻗﺘﻰ ﺫﺍﺕ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻭﻣثاﻟﻰ،ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺗﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ .

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻋﻤﻠﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺍﻗﻊ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻓﺮﺩی ﺮﺍ،ﺩﺭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺍ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،ﺗﺤﺖ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﮔﻔﺖ، ﮐﻪ ﻧﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ ﭼﺸﻢ
ﻣﻴﮕﻔﺖ، ﮐﻪ ﭼﻮن
ﻤﺨﺮﻭﻃﻰ،که ﺮﺃس
ﺁﻥ ﺩﺭﻣﺮﺩﻣﻚ ﭼﺸم
اﺳﺖ،ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻰ
ﺁﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎه ﻤﺎ
ﺍﺷﻴاء ﺮﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ(ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻮﺭﻯ)ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ(ﻧﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ)ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﺎﻇﺮ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﭼﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ ﺍﺷﻴاء
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻣﻄﻠق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ ﻧﻮﺭﻯ
ﺑﺮ ﺍﺷﻴاء ﺑﺘﺎﺑﺪ
ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺑﭽﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺷﻴاء ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﻧﮓ ﺧﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣنعکس
ﺷﺪﻩ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺷﻴاء ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺭﺍ ﺟﺬﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎﺑﭽﺸﻢ
ﻣﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ،که
همان را ﺳﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ، ﻳﺎ
ﺑﻰ ﺭﻧﮕﻰ ﻭ ﺑﻰ ﻧﻮﺭﻯ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭﺯﺍﺋﺪ
ﮐﻪ ﺟﺬﺏ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺷﻴاء
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﺑﺸﻴﺌﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺻﻔﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺍی ﻤﺎ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺗﺎ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﺎ ﺑﺮﺳﺪ،ﻣﻮﺝ
ﻧﻮﺭﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ذاتیﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺭﻧﮕﻰ ﺭﺍ ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺣﻮﺍس ﺿﻌﻴﻒ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﭼﺸﻢ ﻣﺎ،ﺟﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻔﺖ ﺭﻧﮓ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻧﻮﺭ،ﺍﺯ ﺳﺮﺥ
ﺗﺎ ﺑﻨﻔﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﻭﻧﻪ ﻣﺎﺩﻭﻥ ﻗﺮﻣﺰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺑﻨﻔﺶ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻮﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺎﻳﻦ ﭼﻨﺪ ﺭﻧﮓ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻣﻮﺍﺟﻰ
ﮐﻪ ﺭﻧﮕﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ.
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﻓﻴﺰﻳﻚ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗب ﺼﻔﺎت ﻤﻮﺟﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ، ﻭﻳﺎ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﺸﻨﺎﺧته
اﻧﺪ ﻫﺴﺖ. ﻣﻮﺝ نوری
ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﻣثلا ﺳﺒﺰ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺳﺒﺰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻣﺎ ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﻮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪن
اﺯ ﺷﻴئ ﺳﺒﺰﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺎﺭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻣﺎ،ﺍﺯ ﺣﻮﺍس ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﻣﻨﺒﻊ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﺭ،ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭ ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻳﺪ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪ، ﺗﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﺟَﻨﻴن
ﺪﺭ ﺭﺣﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﺷﻴﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺨﺮﻭﻁ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻮﺭ ﺍﻓﮑﻦ ﺩﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺒﻞ ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﻌﻠﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ . ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﻋﺼﺎﺑﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮔﺮﮒ ﻫﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
گرگها ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺮﮔﻬﺎ
ﺳﺮﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺻﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﭼﻘﺪﺭ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ .ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ باشد.

ﻧﻔﺨﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻣﺤﺮﻙ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺒﺎﺷﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺝ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺁﺏ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﻨﮕﻰ ﺩﺭﺁﻥ
ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ ﻭ ﺩﺍﻳﺮه
های ﻣﺘّﺤﺪ ﺍﻟﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻓﻘﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻣﻮﺍج ﺼﺪﺍ
ﻧﻴﺰ،ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺮﻭﻯ ﻣﺘّﺤﺪ ﺍﻟﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻃﺮﻑ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻣﻰ
ﺷﻨﻮﻳﻢ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺍﻓﻘﻰ ﻳﺎ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ،ﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﮑﻞ ﺗﻴﺮ
ﻭ ﺯﻳﮕﺰﺍﮒ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺟﻰ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺍﺯ ﻓﺮﺳﺘﻨﺪﻩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺑﺎﺷﺪ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺭﺍﺩﻳﻮﺋﻰ
ﺷﻠﻮﻍ ﺩﺭ ﻓﻀﺎ،ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺧﻨثی ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﻧﻔﺨﻪ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺁﻳﺎﺕ ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ،ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺨﻮﺍﻧﺪه ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻈﺎﻡ ﺍﻳن
اﻣﻮﺍج اﻟﻬﻰ ﺭﺍﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﺳﻴﻢ ﺑﻌﻠﺎﻣﺘﻰ
ﮐﻨﻴﻢ، ﺗﺎ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﮑﻠﻰ بآن
ﺑﺪﻫﻴﻢ ﻭ ﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﮑﻠّﻢ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﻨﻴﻢ ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ(ﺑﺎﺭ ﻣﻌﻨﻮﻯ)ﺑﺎﻣﻮﺍﺝ
ﺻﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻫﻴﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧند
ﺭﺳﻴﺪه ﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﻌﻠﺎﺋم ﺬﻫﻨﻰ،ﻭﺳﭙس
ﺒﮑُﺪﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﻣﻮﺍج
ﺼﻮﺗﻰ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩ.
که ﺒﮕﻮﺵ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﻭ ﭼﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﺑﺎﻣﻮﺍﺝ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﺗﺎﺑﺎﻣﻮﺍﺝ ﮐﻠﺎﻣﻰ
ﺩﺭﺁﻳﺪ.ﻭﺍلاّ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺪﺭ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﮔﻮﺵ
ﻭﻣﻐﺰ،ﺑﺎﺯ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻭﻣﻌﺪﻭﻡ ﻭ ﺑﻰ ﺃثر
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺗﻤثیل
ﻫﺎ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴک ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
بوده ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻈﺎﻡ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺗﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣؤثّرﺗﺮ،ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻔﺨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔس ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ،ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﺯﻳﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﺃثر ﺗﮑﺎﻧﻠﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭﺯﻳﺴﺘﻰ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺁﻥ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺟﺎﻟﺒﺘﺮﻯ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻤﻞ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻣﻮﺝ ﺑﺎﻋﺼﺎﺏ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻮی
که ﺍﻋﺼﺎب به ﺮﺳﻴﺪهﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﻌﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﻮﻋﻰ(ﺣﻴﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ) ﺑﻤﻮﺟﻮﺩ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺫﻫﻦ،ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻌﻨﻮﻯ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻭﺿﻮﺡ
ﺭﺳﻴﺪ، (ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﻤﻴﻨﻮﻯ)ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﻤﺤﻴﻂ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐُﺮﻩ ﺑﺮﻓﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻧﻪ
ﺩﺭﻣﺎﺩﻩ ﺍﻭلیه
اﻳﻦ ﮔﻮﻟّﻪ ﺑﺮﻓﻰ،ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮓ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻃﺒﻘﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺑﺮﻑ
ﮐﻪ ﺩﺭﺳﻨﮓ ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺰﺭگی ﺮﺍ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ،ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﻨﻰ،ﻭ ﺩﺭ ﺟﻨﺒﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣل
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﻮﻳﻢ،ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﻢ. ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ ﻭﺗﺤﺖ
ﺍثیرﻯ،ﺗﺎ ﺷِﺒﻪ
ﻋَﺪَﻡ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ،ﻭ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ ﻓﺮﺿﻰ
ﻫﺎﻫﻮﺗﻰ ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.

ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻟﮕﻮ)ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭﺗﻮﺭﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﻣﻐﺰ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻭ ﺧﺮﺩﻣﻨﺪﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮخویش
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ، ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭﺷﺒﻬﺎﻯ
ﻗﺪﺭ ﺗﻨﺰﻳﻠﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﺩﻭ ﻋﻤﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺩﺭﺧﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻗﺒلی ﺪﺭﺁﻭﺭﺩن
که ﺷﺨﺺ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺑﺤث
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻭﺁﺷﻨﺎ
ﺷﺪﻥ ﺑﮑﺎﺭﮔﻴﺮﺩ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺫﻫﻦ ﺩﺭﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺮ ﺷﺮﻭﻉ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ
ﻭﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺷﺮﻭع ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺪﮐﻰ ﺩﻓﻌﺎت
که ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﺟﺪﻳﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪه اﺳﺖ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁثاﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻭ، ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺮﻳﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﻫﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﮐﻢ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﮐﺮﺩه
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺗﻤﺮﻳن
اﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﻧﺘﻴجه ﺮﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣَﻠِﮑِﻪ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻬﮑﻪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺮﻧﺎمه
ﺮﻳﺰﻯ ﮐﺎﻣﭙﻴﻮﺗﺮﻯ
ثاﺑت ﻤﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻋﻠّﺖ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ ﺷﺨﺺ ﺑﺎ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻧﮕﺮﺵ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺯﺁﺭﺷﻴﻮ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ،ﺁﻥ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻭﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ .  ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻔس وروان، ﮔﺮﺍﻳﺶ
ﻭﺗﻤﺎﻳﻞ ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ،
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪه اﺯ ﺧﺎﺭج
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ (ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ)
ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣثبت
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻃﻠﺐ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻨﻔّﺮ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،که ﺤﺘﻰ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻃﺮﺩ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻨﻔﻰ،ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺍﻣﻮﺭ ﻣثبت
ﺳﻤﭙﺎﺗﻴﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻋﺸﻖ ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺳﻴله ﻨﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس،ﻭ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﮐﺸﻒ ﺍﻧﻮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ .ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺍﺟب اﻟﻮﺻﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻭ ﺍﺯﻣﺮﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ،
ﻭ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﺑجهان
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﺎ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺼﻮﺭت ﺮﻗﻴقه
هائی ﺳﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻭﺿﻌﻴﻒ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﺴﺐ
ﻟﺬّﺕ ﺑﺎ ﺩﻓﻊ ﻧﻔﺮﺕ،ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣقّ ﺤﻴﺎﺕ ﻓﺮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﺗﻠﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻭ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﺷﺪﻥ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺍﺯ ﺗﺤﻘّﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﻤﺮ ﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﻗﻮﺍﻯ ﺑﺪﻧﻰ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺁﻧﮕﺎه
ﺘﻤﺎم کرﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎﻗی ﻤﺎﻧﺪﻩ ﺷﺨص
اﻧﺴﺎﻧن کامل ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺭ ﻟﺬّﺕ
ﻫﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ثوﺍﺏ و ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮت هرچه ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﻣﺎت اﻟﻬی ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻓﺼﻞ نوعی
بالاتر ﺫﺧﻴﺮه
ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺒﺎﺷﻨﺪ.که ﺸﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺳﻨﺪ.که
ﺒﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴته
ﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ،ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎ،ﻭﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﻭ
ﺻﺮﻑ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﺩ. چون
مرغان سیمرغ
الهی شده خود
میشوند،ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌت هاﻯﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﻋﺎﻟﻰﺗﺮ.

ﻧﻘﺶ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ،ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮐﺎﺭﺵ ﺭﺍ ﺩﺭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺻﺤﻴﺤﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻌت اﻓﻘﻰ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﻬﺮهﻫﺎﻯ
ﺁﻥ،ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
همه ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺧﻄﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌت ﻮ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎن ﺒﺴﻴﺎﺭ
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺧﻄﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎت اﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺁﺳیب
ﺮﺳﺎﻥ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﺗﺎ ﺳﻬﻢ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻌﻤﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻋﻤﺪﻯ ﻭ ﺑﺎ ﻃﺮﺡ
ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﻣﻮﺫﻳﺎﻧﻪ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮ ﺿﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﻓﺘنه ها ،ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘُﺮ ﻣِﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ،ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻫﻢ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻓﺘنه ﺠﻮ ﻭﺟﺎه
ﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺭﻓﺎﻩ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺑﺤقّ ﻴﺎ ﻧﺎﺣﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺟﺴﺘﻦ
ﺭﻓﺎﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻭﺍلاّ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺸﮑﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻋﻘﻞ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺟﺴﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺎﻟﺎت ﺮﻭﺣﻰ
ﮐﺴی ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻫﻤین
عقل ﻨﺎﻣﺮئی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻧﻴک ﻨﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍلاّ ﺧﻮﺩ
ﺷﺨص اﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،که ﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
عوﺍلم اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺩﺭ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ ﮐﻮﺗﺎﻫی
ﺪﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﮐﺎﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺻﺤﻴﺢ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻧمی ﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺯﺷﺖ ﻭﺩﺭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﺑﮑﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﺗﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﺎﺹ ﻗﺸﺮﻳﻬﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺳﻨّﻰ ﻳﺎ
ﺷﻴﻌﻰ ﻭﺑﻬﺮﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺭﺍ، ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺑﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘس ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه اﻧﺪ.
ﻭﻫﺮچه ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﻋﺒﺎﺩت ﻤﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﻭﺍلاّ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺰ، ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻧﺴخه اﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻭﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
می گرﺩﻧﺪ،ﺗﺎﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻣﺸﺮﻙ،
ﮔﺮﺍﻳﺶ ﻭﮐﺸﺶ ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.که ﺨﻮﺍﻫﺎﻥ
ﻟﺬت ﺒﺮﺩﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﻖّ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰﺑﻮﺩه ﻮﺑﻬﺸت
چهارم ﻤﻮﻋﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﺑﺎ
ﻣﺼﺮﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺩﺭﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،
ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺃﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺁﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﻧﺰﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷته گونه ﺪﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻓِﻄﺮﻯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ
ﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ، ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺸﻮﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﺁﺯﺍﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﻏﻴﺮ ﻣﻘﻠّﺪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﺮﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﺷﺒﻰ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺮﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﺳﻴّﺪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ ﻭﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺑﺰُﻫﺪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ۳۱۳
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍنی ﺸﺨﺺ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻮﻥ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻣﺘﺨﺼﺺ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺗﺼﺮّﻑ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬی ﺰﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭ ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ، ﻭﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻧﻮﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ ﺍلأﺭﺑﺎب الله
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎن
اﺯلی ﺃﺑﺪﻯ (ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ) ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍلاّ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﻑ ﻭ ﻏﺎﻳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻥ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭﮐﻴﻨﻮﻧﻴّﺖ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ، قطعا
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ ﻭﻟﻰ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ،ﻭﻋﻘﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ،ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﺩﺭ ﻟﻮﺍﺯﻡ،ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺯﺍﺋﺪ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺩﻭﺳﺘﺪﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﭼﺮﻳﺪﻥ
ﺩﺭﻋﻠﻔﺰﺍﺭ ﻭﻣﺮﺍﺗﻊ
ﻭ ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺬﺗﻬﺎی
ﺁﻥ،ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﻭﺑﺎ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻗﺪﺭﺕ ﮔﺬﺷﺖ،ﻭﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﻬﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺮﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫب
اﺳﻤﻰ ﻫﻤﮕﻰ ﻣﺸﺮﻙ،ﻭ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ(ﺑﺪ ﺩﻳﻦ) ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ (ﺑﻬﺪﻳﻦ)
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭی
ﻴﺎ ﺗﻘﻴّﻪ ﻭ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ،ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎ
ﻧﻴﺮﻧﮕﻬﺎﻯ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﻫﻮﺳﻬﺎ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﻳﺶ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﭘُﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﺑﮑﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
و

ﺩﺭ ﺣﮑﻤﺖ ﺍﺷﺮﺍﻕ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭘﺮﻭﺭی
هستند.ﻭﺑﺎﺍﻋﻤﺎﻝ
(ﺑِﻪ ﺷﺪﻥ) ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺷﺪﻥ ﮐﺪﺍﻣﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﮐﺸﺶ ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻴﺰ،ﺗﺮﻙ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻐﻀﻮﺏ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﺖ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻗﻴّﻮﻥ
ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﺘﻰ ﺑﺸﮑﻞ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻧﻴﺎﻥ،ﺑﺸﮑﻞ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺸﺨﺼﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪه
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣلی اﻧﺴﺎﻥ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗب اﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮﻃﺎﻟﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﭘﻴﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ،ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩی
ﺘﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﭘﺎﺋﻰ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻭ ﻣﮑﺘﺐ
ﻭ ﻣﺬﻫﺐ،ﻳﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﭼﻮﻥ ﻓﻘﻬﺎ
ﻭ ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ. ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ
ﻭﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣُﺠّﺖ ﺧﺪﺍ
ﻭﺁﻳﺖ ﻭﺁﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ

ﺍﻟﻘﺎب ﺒﺮﺳﺮ
ﻭﮐلّه هم ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ﻭﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺪﻧﺎﻡ
ﻭﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﻭلی ﺨﻮﺩ را ﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﻧﺎﺏ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ،ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻔﻠﺴُﻒ
ﻧﻤﻮﺩﻩ،ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ،
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺰﺑﺎن
ﻤﺬﻫﺒﻰ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ،
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ (ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ)
ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ(ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ)ﻳﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ
ﭘﻴﺮﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭﺍلاّ
ﻫﻴﭻ ﺩﮐّﺎﻥ ﻭﺩﺳﺘﮕﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﻃﺎﻟﺐ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻮ ﺗﺎﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺪﻳﻦ
ﻭﺳﻴله ﺴﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ.ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻫﻔت
هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭﻋﺮش
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،که ﺒﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰّ،ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ رﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ. ﻣﻬﺪﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .ﺯﻳﺮﺍﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﮐﺎﺷﻒ
نور ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

M079

روح
چیست؟

ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﭼﻴﺰ ﺑﻰ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪه اﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﻋﻤﻠﻴّﺎﺗﻰ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
صورت ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ. ﻋﻠﻢ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﺷﻤﺎﺭ و ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﺗﺮ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺗﺮﺷّﺢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﺑﻨﻘﺎﻃﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﻦ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻭﺿﻊ
ﺧﻮﺩ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ. ﻣثلا
ﺭﻧﮓ ﻣﻮ ﻭﭼﺸﻢ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺭﻧﮓ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﻳﻚ ﮊﻥ
ﻳﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﭼﻨﺪ ﮊﻥ،ﮐﻪ
ﺭﻧﮓ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ثاﺑﺖ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ
ﻫﺴﺖ. ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻧﮓ ﭼﺸﻢﺭﺍﻋﻮﺽﮐﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻭﺭ،ﮐﻪ ﻣﻬﻨﺪﺳﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮊﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﻳﺎ ﺣﺬﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﺭﻧﮓ ﭼﺸﻢ
ﻋﻮﺽ ﺷﻮﺩ،ﻳﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺩﻳﺎﺑﺖ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻧﻘﺺ ﻳﺎ ﻋﻴﺒﻰ
ﺩﺭ ﮊﻥ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺑﮑﻠّﻰ ﻃﺮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﻬﺎ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ 23 ﺯﻭﺝ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮊﻥ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﻓﻨﺮ ﺩﺭ ﻫﻢ
ﺗﺎﺑﻴﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﻭﺳﻮﻣﻬﺎ
ﺳﺮﻫﻢ ﺷﻮﻧﺪ ﻭﮐﺸﻴﺪﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﺩﻭﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻳﻦ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﺁﻧﻬﻢ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭ ﺃﻧﺪکی
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ ﺍﺳﻴﺪ هسته ای اﻳﻦ ﮊﻧﻬﺎ
که ﺑﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺦ ﺑﺎﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﺎﺩﻯ،ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﻭﻗﺴﻤﺖ ﺍﺻﻠﻰ ﻭﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ(
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ (ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻣﺎ،ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺩﺭ
ﻏﺪﺩ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﺑﺴﺘﻪ ﺍثر
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﺴﺘﻬﻠﻚ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮ ﺣﻔﻆ (ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ) ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻐﻴﺮ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ،ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻇﺮﻑ ﺷﺼﺖ
ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ،ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻋﻀﺎ ﭼﻮﻥ
ﻣﻮ ﻭ ﺩﻳﻮﺍﺭﻩ ﻣﻌﺪﻩ
ﻭ ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺑﻮﻳﮋﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻏﺪﺩ ﺑﺴﺘﻪ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ ﮊﻧﻬﺎ
که ﺘﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ) ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﻈﻢ ﻭﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪه
ﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ،ﻭﺍﺯ
ﺃﻧﺒﻮهی اﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ، کخ
اﻧﺴﺎﻥ

ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺘﻔﮑﻴﻚ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻔﮑﻴﮑﻬﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻮﻥ ﺟﻬﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﻫﺎﺿﻤﻪ ﻭﻋﺼﺒﻰ
ﻭﻋﻀﻠﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻏُﺪﺩ ﺑﺴﺘﻪ،ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﻋﺼﺒﻰ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻈﻢ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﻬﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ.ﭘس ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭند،ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﮊﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،ﺩﺭ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ثبت ﺁثاﺭﻯ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﺗﻬﻴﻪ ﮐﺮﺩ،ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ( ﺷﺒیه
ﺠﺴﻤﻰ) ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺮﻭﺡ ﺻﺎﺣﺐ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺃﺯﻟﻰ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ،ﺩﺭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃثیرﻯ،ﻭ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ،ﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﮊﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﺍﻩ ﺑﻴﻔﺘﺪ،ﻭ
ﺍﺯﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺎﻳﺪ ﻃی
عبوﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍت
ﻤﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺍلاّ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻗﺎﻧﻊ ﺷﺪ،ﮐﻪ ﮊﻧﻬﺎ
ﻧﻈﺎﻣﻰ و
برنامه ﺩﻳﺠﻴﺘﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﮐﺎﺭﻫﺎ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻈﻢ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺭﻳﺰﻯ ﻫﺎﻯ ﮊﻧﻬﺎ
ﻭﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﻧﺎﻇﻤﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺣل
ﻨﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻧﻈﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻣﺒﻨﻰ ﺑﺮ ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺑﻨﻔﻊ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺑﺎﻋث
ﻫﻠﺎﻙ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﻗﻄﻊ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ در ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻗﺎﻧﻊ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺃﺗﻤﻬﺎ،ﻣﺴﻴﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘثناﻫﺎﻯ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﻋث ﻫﻠﺎﮐﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭﺑﻴﻤﺎﺭ ﺁﻥ ﻋﻴﺐ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﺮﺍﻳﻂ،ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺟﺪﻳﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ ﻫﻢ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻈﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻈﻤﻰ ﻫﺴﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﻢ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ
(ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻣﻞ)
و (ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭﻫﻢ)
ﻭ(ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺣﻮﺍﻝ)
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻋﻠﻢ ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮ ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.

ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ
ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﺟﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺑﺮﺁﻥ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺍﺻﻞ ﺭﻭﺡ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ قبلی
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻥ ﻭﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻣﻘﺪّس ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ،ﻗﺴﻤﺖ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻏﺮﻕ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﻫﻔﺘﻢ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﺗﻦ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﻮﻝ ﺗﺎﺭﻳﺦ،ﺍﺯ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭﺩﻳﺎﻧﺖ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ،
ﻳﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺩ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﺍﻭ،ﮐﻪ ﺗﺎ ﭘﻨﺞ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺳﻴﻨﻪ
ﺑﺴﻴﻨﻪ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﺸﺪ،
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﮐﺘﺎﺏ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﺎ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺳﺮﻯ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻧﻮﺡ
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺑﺮﭘﺎ
ﺷﺪ،ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭ ﺳﭙس
ﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺑﺎﻭﺝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ. ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﺑﻌثت
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
محمد و
سوشیانس سوم
زردشت ﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﭘﻨﺞ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﻗﺒﻠﻰ،
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺵ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮔﻨﺠﻴﻨﻪ ﻣﺨﻔﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺩﺍﺩﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺴﺮﻳﻊ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ،ﺍﺯ ﺳﺮﻋﺖ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﮑﻨﺪ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ، ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﺷﻮﺩ.
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐُﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
. ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﻋﻠﻢ ﺟﻨﻴﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺳﻴﺘﻮﻟﻮﮊﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﺷﺪ ﻧﻄﻔﻪ
ﻳﻚ ﺟﻨﻴﻦ ﺗﺎ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ
ﮐﻪ ﺟﻨﻴﻦ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻣثلا
ﺟﻨﻴﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺎﻫﻰ ﻭ
ﻳﺎ ﻗﻮﺭﺑﺎﻏﻪ ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺟﻨﻴﻦ ﭼﻨﺎﻥ
ﺳﺮﻳﻊ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﮑﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ ﻋﻠﻢ
ﻫﻴپنوﺗﻴﺰﻡ ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ ﻧﻴﺰ،
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺍﺏ ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩﺵ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﭘس
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ،
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ.
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﺳﻌﻰ ﻭ ﺟﻬﺪ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻮﻥ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺎﻭ
ﻳﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻡ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺰﺑﺎﻧﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﮑﺎﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺴب ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺪﺭﻙ
ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻋﻘﻞ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﻭﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ،ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ، ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.

ﻭﻫﺮﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل ﻨﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎن
عاﻗﻞ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺃﺑﺪﻯ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﺴﺘﻰ،ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺍﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺤﻘﻖ ﺩﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺼﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل،ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻧﻘﺶ ﮊﻧﺘﻴک ﺠﺴﻤﻰ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭘﺪﺭﺍﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺻﻔﺎت اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺍﺯ
ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﺟﺎﻥ ﻳﺎ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﻀﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺩﺍﻳﺮﻩ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﭼﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ.ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺪﺷﺘﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ

ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﻰ
ﻧﻈﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺴﺎﻁ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻢ ﻧﻤﻴﺰﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﻈﺎﻡ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﻨﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ،ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺑﺰﺣﻤﺖ
ﺑﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﻃﺒﻴﺐ
ﻭ ﺃثر ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺪّﺭ ﻓﻠﺞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ،ﻳﮑﻰ
ﺩﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی ﺮﺍ ﭼﺎﺭﻩ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
یا ﻧﺎﺨﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ، ﮐﻪ ﭘُﺮ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺁﻥ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﺷﺪﻩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ، ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
را ﺍﺯ هم ﺍﮐﻨﻮن
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪّﻧﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﺑﺤﺪّ ﺃﮐثر ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ،ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺮﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺻﺒﺮﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺤﺪ ﺍﻋﻠﺎﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻟﺬﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻴﮕﻴﺮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﭼﻮﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ثاﺑﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ ﺣﺘﻤﺎ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻣﻴﺮﻫﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ،ﻇﺮﻑ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺪّ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﭼﻨﺎﻥ
ﮐینوﻧﺖ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﺷﺪﻧﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎ،ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺍﺩه
ها ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﭘس
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ، ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﭘسﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ،ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺷﺨﺺ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﺎ،ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻄﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭ ﮐﺄﻥ ﻟﻢ
ﻳﮑﻦ ﻭ ﻋﺪﻣﺸﺎﻥ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﻓﺎﺳﺪﻯ ﺳﻨّﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،ﺟﺰ ﺑﺮﺩﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺗﻤﺎﻡ ﻋُﻤﺮ ﺗﻌﺒّﺪ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﻌﺒﺎﺩﺕ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ،
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
دعا ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﻣﻘﺪّس
ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻫﺪ ﻋﻴﻦ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﺎﻯ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺗﺎ
ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻳﺎﺑﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﻠﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭم ﺨﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﻦ ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑُﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﻭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻳﺎﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻗﻄﻌﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ
که ﭽﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺑﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﺎﻙ
ﮔﺮﺩﻳﺪه ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﻠﺤﻈﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﺪﻑ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻬﻢ،ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺩﺭ ﺳﻤﺖ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻣﺮﻯ
ﺣﻠﺎﻝ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻏﺬﺍ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺸﺮﻯ.ﺍﻣﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﻭ ﻣﻤﺘﻮﻉ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﺧﻮﻳﺶ ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺑﺮﺗﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻤﮑﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺃثر ﻣﻨﻔﻰ،ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ.
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﮐُﺸﻨﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ ﺗﻠﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ ﻫﺮﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺮﺍمی ﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺮﺍﻡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ.ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺣﺮﺍﻡ ﺭﺍ ﺣﻠﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس.ﻭﻫﺮﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﻭحی ﺮﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴن ببرﺩ،ﺍﺯ
ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻭﺗﺮﻙ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ جنین
ﺷﺪﻥ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭی اﺯ ﻧﻮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺑﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﻋﻀﻮﻯ ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﮐﻪ ﺧﻮﻙ ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺸﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﺯ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻣُﺮﺩَﻡ
ﻭﻧﺎمی ﻮﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺷﺪﻡ،ﻭ ﺍﺯ ﻧﻤﺎ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺳﺮ ﺯﺩﻡ. ﺯﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣُﺮﺩﻡ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺪﻡ. ﭘس ﻣﻦ ﮐﻰ ﺯﻣُﺮﺩﻥ
ﮐﻢ ﺷﺪﻡ؟ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﺭﺯﻭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺟﻤله
غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻤُﺮﺩﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﭽﺮﻧﺪ ﻭﻣﺴﺖ
ﻭﺧﻮﺵ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺁﻧﻬﺎ از تکامل
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ میکند.ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ، ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
.

ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﭼﻮﻥ
ﺃثیرﻯ ﻭﻣﺎ ﺗﺤﺖ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ ﺭﻓﻊ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻪ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻧﺘﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﻧﺮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻥ،ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭘس ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺩﺍﺧﻞ ﺃﺗﻢ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻪ ﭘﺮﺗﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﻭﺭ ﻣﺪﺍﺭ
ﺑﮕﺮﺩﺵ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣثلا
ﺃﺗﻢ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺄﺗﻢ ﻫﻴﻠﻴﻮم
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ ﻳﮑﺼﺪ
ﻭ ﭼﻬاﺮﺩﻩ ﻋﻨﺼﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺃثیرﻯ،ﻭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺃﺗﻤﻰ ﺳﭙس
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺳﻴﺪ دی إن ا ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﻬﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪ.
که هنوﺯ ﭘﻮﺳته
ﺠﺎﻣﻊ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﻚ ﻭﻳﺮﻭس ﺍﺯ
ﻣﻠﻴﺎﺭﻫﺎ ﮊﻥ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ تولید
مثل نوعی ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺳﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻭ ﺻﺪﻫﺎ ﻳﺎﻫﺰﺍﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺴﺖ ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ،ﺩﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ،ﻭ ﻧﻪ ﺣﺮﺍﻣﻬﺎﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﻔﺮﺽ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺎﺭ ﻋﺒث ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺪﻑ ﻭﻧﺘﻴجه ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﮐﻨﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
که کاﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﺍﺗب ﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ
.

ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻠﻤﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺩ ﺁﻟﻰ،ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﻟﻮ ﻭﻳﺮﻭس
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﻧﺪ،
ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،ﺍﮔﺮ
ﺁن ﺘﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺍﮔﺮ ﻧﮑﻨﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ ﺃﺗمی
است ﻮﻧﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺯﻧﺪﻩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﮐﻨﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺭﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﺑﻮﺩه ﺒﺎﺷﺪ . ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺃﺯﻟﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ از ما ﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮن ﻨﻮﻋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﻭﻟﻰ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﺩﻩ ﺭﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺪﻡ ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻥ،ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻘﺐ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻣُﺮﺩﻧﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﻳﺦ ﺯﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ
ﺑﻌﺪ ﮔﺮﻡ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻨﻨﺪ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﻤﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻳﺦ ﺯﺩﻩ
ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﺪﻩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻬﻮﺷﻰ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺸﮑﻠﻰ ﺟﺎﺋﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻴﻤﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺵ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ،ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻓﮑﺮ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺣﺴﺎس ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺮﮐس ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺣﺴﺎسهای ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻫﺴﺘﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﻳﮕﺮ،ﻳﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺮﺵ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺣسّ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺧﻮﺩﺍﺯ ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺎﺗﻢ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻭﻧﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﺃﺗﻤﻰ . ﺃﺗﻢ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ،
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﻣﻨﺎﺑﻊ
ﻋﻘﻞ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣثلا ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﻭﻣﻨﺒﻊ ﻣﻌﻴﻨﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻣﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭﺗﺮﺍﮐﻢ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺖ،که
ﺘﺮﺍﮐم هندﺳی
اﺳﺖ.ﻣثلا ﺍﺯ ﺧﺎﻙ
ﺷﮑﻞ ﻫﺮﻡ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﺩ، ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺁﺟﺮ
ﺧﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻫﻨﺪﺳﻰﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺃﺗﻢ
ﺑﺎﻫﻢ،ﻭﻳﺎ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻋﻀﻮ،ﻭ
ﺳﭙس ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﻟﺎ ﻳﺘﻐﻴّﺮ ﺍﻋﻀﺎ،ﮐﻪ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺁﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻳﻚ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﺪﺑّﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ.ﮐﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﻭ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺁﻥ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ ﺍﺳﺖ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ، ﺑﺎ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ میﺑﺎﺷﺪ. ﻫﻢ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻫﻢ ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻋﻀﻮﻯ
ﻳﺎ ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺮﻣﻴﻢ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺠﺎﺯ ﺁﻥ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﺴﺐ ﺭﻭﺡ ﻣﻘﺪّس
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ. ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﺎﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ،ﺟﻤﻌﺎ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺗﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻄﻠﻖ،ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ ﻃﺒﻌﺎ
ﺗﺎ ﺃﺯﻝ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﻗﻴّﻤﻮﻳّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻓﮑّﺮ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺟﺎﻧﻰ ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﭼﻮﻥ ﺭﺷﺪ
ﻭ ﻧﻤﻮ ﻭ ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﻭﺗﺮﻣﻴﻢ ﻭ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﻣثل ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﺭﺷﺪ ﻭ ﺑﻠﻮﻍ
ﺟﺴﻤﻰ،ﻭ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻠﻮﻍ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺑﻠﻮﻍ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻳﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻟﮕﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭘس ﻫمه
هستی ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺤﺴﻮس ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﺳﺮﺍﺳﺮﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺻﻒ ﺍﺳﺖ.ﻧﻔس ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﻴﻢ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﺣﺮﮐﺖ
ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﻮﺍﺑﻊ
ﺁﻥ،ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﮐﺴﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻥ
ﻧﻴﺰ نیروی ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭﮐﺸﺶ ﻭ ﺍﺗّﺼﺎﻝ
ﻏﻴﺮ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻦ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮﮐس ﺑﺪﻳﮕﺮی
ﻤﺤﺒّﺖ ﻭﻋﺸﻖ ﺑﻮﺭﺯﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻬﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻭﻣﺘﺼّﻞ
ﻏﻴﺮ ﻣﻠﻤﻮس ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﻋﮑس ﺁﻥ ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ،ﺁﺩﻣﻰ ﺭﺍ
ﺟﺎﻥ ﻭﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻳﻦ ﺁﺩﻡ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﺗﺼﺮّﻑ
ﺑﻰ ﻧﻈﻴﺮ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء ﻭﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﻭ ﺧﺒﺮ ﮔﻴﺮﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ،ﺩﺭ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ ﺫﻫﻦ ﺳﻮﺍﺭ
ﺗﻦ، ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺳﻮﺍﺭ ﺫﻫﻦ،ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻮﺍﺭ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭﺟﺎﻥ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ،ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﮔﺎﻭ ﻭﺧﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﻭ ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺎﻭ
ﻭﺧﺮﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺗﺎﺑﻊ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏُﺪﺩ ﻋﺼﺒﻰ،ﺍﺯ
ﺯﻳﺮ ﺳﺘﻮﻥ ﻓﻘﺮﺍﺕ
ﺗﺎ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﻐﺰﻯ
ﮐﻮﺭﺗﮑس ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﻣﺮﺣﻠه و ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه اﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ،ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻀﻮ ﺧﻮﺩ،ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﻫﮕﻠﻰ،ﮐﻪ ﺟﺎﻥ
ﺗﺰ ﻭ ﺑﺪﻥ ﺁﻧﺘﻰ
ﺗﺰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻨﺘﺰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﻨﺘﺰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍن ﺒﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺳﺎﻟﻢ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ.
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﻋﻀﻮﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﺩﺍﺧل
بدﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. که ﺒﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﮐﺮﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ،ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻫﺮﻳﻚ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﺟﺎﻥ
ﺍﺯﮐﻞّ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻠﮑﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﻞ ﺭﻭﺡ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﭼﻴﺰﻯ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﺴتی
ﻨﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺻﻔﺎت
ﺪﺭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ که
ﻇﻬﻮﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﺠﻤﻮعه
ای ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﻀﻮﻯ
ﻭ ﺟﺰﺋﻰ ﮔﻮﺋﻰ،ﭘس
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺳﻮﻡ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﮐﺎﺭ
ﻳﻚ ﺳﻮﻡ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ ﺗﺮﻣﻴﻢ
ﻓﺮﺳﻮﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺑﺪﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻣﻮﺍﺩ
ﻓﺎﺳﺪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻭﺩ
ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺗﺎﺯه
اﻯ،ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺮﻣﻴﻢ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﺑﺪﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭﺟﺪﻯ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺟﺴﻢ
ﺑﭙﻴﺮﻯ ﻭﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭ ﺿﻌﻒ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﺫﻫﻦ
ﻧﻴﺰ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻳﺎ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﮑﺎﻫﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ، ﻫﻮﺵ ﻭﺫﻫﻦ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻥ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪه
اﻧﺪ . ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ،ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﺳﺎﻝ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻋﺠﻴب ﺪﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺳﺘﻘﺒﺎﻝ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ بشری ﻓﻌﻠﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻨﻮع
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺁﻥ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺁﻥ،ﭼﻮﻥ ﺗﻦ ﻭ ﺑﺪﻥ
ﻣﻴّﺖ،ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎ
هاﻳﺸﺎﻥ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺧﺎﻃﺮﺍت
اﺯ ﺗﻮﻟﺪﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻭﻟﻰ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻫﺮ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍﻣﻰ ﺩﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﺶ
ﺿﻠﻌﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻨﻴنی اﻧﺴﺎن ﺸﺮﻭع
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﺰﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،که ﻨﻮﻉ
ﺑﻌﺪی ﺮﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭼﻮﻥ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﻭ ﺍﻭﻭﻝ،ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺣﻴﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ(
ﺣﻴﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ) ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ،ﺧﻮﺩ ﻣﺠﺮﻯ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻣﻦ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻴﺎﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺴﻴنی ﻴﺎ
ﺣﺴنی می ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻰ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺟﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭﻣﺎﻫﮕﻰ ﺭﻭﺡ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ هیچ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﻠﺎ ﺟﻨﻴﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭﻣﺎﻫﮕﻰ
ﺳﻘﻂ ﻣﻴﺸﺪ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﻭﺡ ﻣی
پندﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺟﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻬﺎﻯ ﺍﻭﻝ،ﺟﻨﻴﻦ
ﺳﺎﻗﻂ ﺷﺪﻩ ﺷﮑﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ ﻃﻔﻞ،ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻫﻢ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺮﻳﻚ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺯﻳﺮ ﺩﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﺧﺒﺮﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺡ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻢ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﺍﻧﺶ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍلاّ ﺑﺤث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺫﻫﻦ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺩﺭ ﺷﺐ
ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ،ﮐﻪ
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎنی ) ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻩ
ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻘﺪّس
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.که
ﺒﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻧﺰﻭﻝ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﺯ
ﺑﻴﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﺣﺮﺍﻡ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﻧﻪ ﺑﻴﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﻟﺤﺮﺍﻡ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻣﺴﺠﺪ ﺍﻟﺄﻗﺼﺎ
ﺭﻓﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﮕﺎﻩ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﻭﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺮاء ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﭼﻮﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺏّ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺍﺯ
ﺍﻭﺭﺷﻠیم ﻤﻘﺪّس
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
که اﺯ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺮش ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﺰﮐیه
کاﻓﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﺮﻣﺎﺩه
ﺃﺗﻤﻰ یا ﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺘﺎﺑﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮊﻥ ﻫﺎ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭﺟﻮﺩﺵ،ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﮔﻠﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺳﺮﺥ
ﺧﻮﻥ، ﺟﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭ ﭼﻨﺪﻯ ﺑﻌﺪ ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻚ
ﻗﻠﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺭﻭﺡ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﻭﺭﻭﺡ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ. ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻞّ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ،ﻭ ﺳﭙس
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﻗﻠب
ﻮ ﮐﻞّ ﻗﻠﺐ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﻠﺐ ﺩﺭ ﭘﻴﻮﻧﺪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺯﻣﺎنی
ﻮﻟﻮ ﮐﻮﺗﺎﻩ،ﭘس
ﺍﺯ ﻗﻄﻊ ﺍﺯ ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺷﻮﺭﻭﻯ ﺳﺮ ﺑﺮﻳﺪﻩ
ﺳﮕﻰ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﻤﭗ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ،ﮐﻪ ﺧﻮﻥ
ﺑﺴﺮﺵ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﻭﻣﺪﺗﻬﺎ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻐﺰ
ﺳﺮﺵ ﺩﻩ ﺗﺎ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ
ﺩﻗﻴﻘﻪ ﮐﻪ ﺧﻮﻥ
ﺑﺂﻥ ﻧﺮﺳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻐﺰ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻣﻐﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺣس ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺳﺎﻋﺖ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭﺩﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺧﺒﺮﻣﺮﮒ
ﻗﺮﻳﺐ ﺍﻟﻮﻗﻮﻉ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺨﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﺭﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺩ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺗﺮس ﺍﺯ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺮﺳﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﻬﻴﺐ ﭘﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭ
ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﻨﻔّس  ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺎﺳﺎﮊ ﻗﻠﺐ،ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﻭ ﺧﻮﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻋﺎﺩﻩ ﺟﺎﻥ
ﺑﺘﻦ،ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻤﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮک اﮔﺮ
ﻏﺬﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ.ﺑﺪﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭ ﻗﻠﺐ ﺍﻭ،ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺪﺍﺩ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. در ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﻬﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ،ﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﻟﺤظه
اﻯ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﺨّﺼﺎت
ﺠﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ،ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
(ﻟﺎ ﺯﻣﺎﻥ)ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ(ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ ﻭﻣﻨﻊ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﻦ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﻨﺎ ﺟﺎﻥ ﺭﺍ،ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ (ﺭﻭﺡ
ﺑﺨﺎﺭﻯ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.(ﺟﺴﻢ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺃﺗﻤﻰ) ﻭ
(ﺟﺴﻢ ﻣثاﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ)،ﻭ
(ﺟﺴﻢ ﻧﻮﺭﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ)،ﻭ
(ﺟﺴﻢ ﻋﻘﻠﻰ مراتب
ﺍﻟﻬﻰ) ﺩﺭ ﺑﺎﺯﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺗﺴﻤﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻫﺎﻯ ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺭﻭﺡ ﺑﻴﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺧﺮﻭﺝ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ،ﻭ
ﺳﭙس ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ.ﻭﺟﺴﻢ ﻣثالی
ﻴﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﻗﺒﻠﻰ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﻗبر ﻣﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺿﻤﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻴﺪﻳﻮﻣﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺩﻓﻦ
ﺟﺴﻢ ﻣﻴّﺖ ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﺳﺎﻋﺖ، یا ﺭﻭﺯ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻳﻚ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﺭﻭﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺷﺪﺕ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﻭ
ﻫﺮ ﻧﺎﺭ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ.ﻟﺬﺍﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺤث
ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ ﻭﺍﻟﻴﺴﻢ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨک ﻨﻴﺰﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺩﻭ ﻗﺮﻥ
ﭘﻴﺶ ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺩﺭ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ
ﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺗﻬﺎ ﻭ ﭘﻮﻟکی
ﭽﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺸﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻭﺟﻪ ﮐﺮﻳﻢ ﺭﺏّ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭبّ اﻟﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ.

ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻧﺎﻡ ﺟﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺟﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﻠﺎﻁ ﺑﻴﻦ
ﺁﺟﺮﻫﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺳﻠّﻮﻝ ﻳﺎ ﺁﺟﺮ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻘﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﺍﻳﻦ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.چه ﺪﺭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺯﻧﺪﻩ ای ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻣُﺮﺩﻩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﻣثالی گفتند ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻣثاﻟﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﮐﻪ ﺃثیرﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻮﺭ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﻭﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭﺟﻤﻌﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﭼﻪ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺑﻴﻨﺶ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺧﻮﺩ،ﻓﺮﺽ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻫﺮﻳﻚ ﺯﻧﺪﻩ،ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭﻳﺎ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻳﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﮐﺴﻰ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ همه ﻫﺴﺘﻰ،ﺍﺯ
ﮐلّ هاﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺟﺰﺍء ﮐﻪ ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﻠّﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻮﻥ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﭘﻮﺵ ﭘﻴﺎﺯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ
ﭘﻴﺎﺯ ﺟزء ﺩﺭ ﮐﻞ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺯ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺯ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺩﺍﺧﻠﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺷﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮐﻞّ ﺧﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻥ ﮐﻞ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﮐﻞّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﮐﺎﻣل
ﻨﺸﺪه اﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺍﻟﻠﻪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨت ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺪّﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳکی
ﻮ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺍﻯ ﺑس ﺩﻭﺭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻫﻤﻰ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﻰ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋﻰ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳﺎﺩﻩ
ﺑﺪﺍﺋﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩه باﺷﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﺎﺯ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺩﺭﺳت اﺯ ﻧﻈﺮﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ
ﺑﺮﺍی ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎلاﺘﺮ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﻙ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺸﺮ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ،ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ(ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ)ﻫﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔته
ایم ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﮐﺸﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺧﻮﺩﺵ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎنی
ﺸﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻰ،ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻰ، ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﻟﮕﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺩﺭ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮین
ﻤﻰ ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻣﻦ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺑﺎ ﺗﻮﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻬﺎﻳﻢ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻠﺶ ﻫﻢ ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﮕﻮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺁﻥ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎ ﺁﻣﺪﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﮔﻮﺋﻰ ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺍﺭﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻦ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭﻋﺼﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺗﺠﻠّی اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻠّﻰ
که ﻘﺒﻠﺎ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ.ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻘﻞ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﺎﺣﻀﺎﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﺵ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻋﻠﻤﻰ ﺗﺮ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻭ ﻗﺮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻭﺍﻣﺮﻳﮑﺎ،ﺑﻌﻠﻢ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺘﻮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.ﻭﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍن اﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ ﺩﺭﻣﻠﮑﻮتها
داده اند. ﺍﺭﻭﺍﺣی
که هنوﺯﭘﺬﻳﺮﺵ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﻡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯﻫﺮ
ﻧﺎﺭ ﻭ ﻧﻮﺭﻯ،ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻣﻴﺴﻮﺯﻧﺪ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻣﻴﺘﺮﺳﻴﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﮔﺮﮔﻬﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺣﻤﻠﻪ ﻣﻴﮑﻨند.ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺃﺗمی می ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ،ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﮑﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
.ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ،ﺍﻳﻦ
ﺗﺤﺪﻳﺪﻫﺎ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭﻭ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍلاّ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﮐﺠﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﻞ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ
باشد باز ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺟﻠﻮﺗﺮ ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻘﺐ ﺗﺮ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ،ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﺗﺎﺯﻩ،
ﺣﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻈﺮ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﭼﻪ
ﻣﺎ ﺗﺤﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻮﺏ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻳﻨﻬﻢ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﻳﺒب
ﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﻋﺒﺎﺩاﺕ
انجام ﺷﺪﻩ نوعی
ﺣﺎﻝ ﻭﻗﺖ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻋﻤﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ، حق ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ دارند،
ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ
میگوید ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﻭﺑﺒﻴﻨﻴﺪ، ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻤﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻧﺸﺎن ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻴﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﮐس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﻨﺪ.ﺑﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻥ،ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﺪﻳﺪﻥ
ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﺣﻀﺎﺭﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻭ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﺑﺎﺯ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺭﺩ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺮﻑ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ
ﻓﺮﺿﺎ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ

ﻫﺮﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤثّل ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﻧﻘش
ﻤﺮﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻟﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻀﻮﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﻀﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﺰﻭﻝ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺟﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻬﺎﻯ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺁﻥ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻭﻟﻴﺎ
گذﺷﺘﻪ، ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ،ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﺑﻖ، ﺑﺎ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺻﺤﺒﺘﻰ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺷﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﺁﻧﻬﻢ
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻧﻤﺎﻳﺶ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﺭؤﻳﺎ ﺣﺮﻑ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺁﻧﻬﺎ،ﭼﻪ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﮐﻨﺪ
.

ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ1867 ﺭﻳﺨﺘﻦ ﺑﺎﺥ
ﺍﻃﺮﻳﺸﻰ،ﺍﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﺳﺎﻃﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ (ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﻭﺟﻮﺩﻯ) ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
می ﻨﺎﻣﻴﻢ، ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻧﻮﺭﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺳﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻣﻨﺸﻮﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﺭﻗﻴﻖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺧﻄﻰ
ﺍﺯ ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﻢ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺎﺻله
هائی ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻧﮕﻬﺎ،ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﭼﻪ ﻭﺿﻌﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ
ﺷﻴﻤﻰ ، ﻫﺮ ﻋﻨﺼﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﻍ ﻭ ﺁﺗﺸﻴﻦ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻧﻮﺭ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺩﺭ ﻣﻨﺸﻮﺭﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ،ﺭﻧﮓ ﺧﺎﺹ
ﻭﻭﺿﻮﺡ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻈﺎﻡ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﻨﺼﺮ ﻳﺎ
ﻣﺮﮐﺒﺎﺕ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻋﮑس ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻨﺼﺮ ﺑﺎ
یک ﻣﺎﻫﻴّﺖ،ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻭ ﻧﻈﺎﻡ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﻣﻨﺸﻮﺭﻯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻝ ﺩﻭﭘﻞ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺭﺍ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ( ﺍﻭﺩ)
ﻧﺎﻣﻴﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺳﻨﺴﮑﺮﻳﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ
(ﺁﺗﺶ ﺯﻧﺪﮔﻰ) ﺍﺳﺖ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ( ﺁﺗﺶ ﻋﻤﻮﺩ)
ﭼﻮﺏ ﻳﺎ ﺟﺎﻥ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ،ﺗﺎﺟﻬﻞ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺍﺳﺘﻘﺎﻣﺖ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﺗﺶ
ﺑﺎ ﺗﻴﺮﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻭﺩ ﺭﺍ ﺭﺑﻂ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺡ
ﮔﻔﺘﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺍﺑﻂ
ﺟﺴﻢ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭﺟﺴﻢ
ﻣثاﻝ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻟﺘﺼﺎﻕ
ﺩﻭ ﺟﺴﻢ ﺩﺭﻫﻢ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻡ.ﮐﻪ
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺯﻳﺮ
ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﺩ( ﺟﺴﻢ ﻗﺎﻟﺒﻰ)،ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺟﺴﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻤﺪﺕ ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ
ﺩﻭﺭﺍﺩﻭﺭ ﻗﺒﺮ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻳﺎ ﺩﻳﺪه اﻧﺪ که
ﺒﻴﻨﻨﺪﻩ ﻫﺎ،ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣثلا ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ
ﺷﺒﻬﺎ ﺗﺮس ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭﺳت اﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ،ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﻙ ﺩﺍﺭﻳﺪ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺰﺋﻰ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺍﻣﻮﺭ، ﻫﺮﮔﺰ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﺼﻮﺭ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺪﻳﺪﻥ ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭﺍقعی ﻨﻴﺴﺖ. ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺣﺪﻭﺩ
ﮐﻠّﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﺩﻩ ﻭﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.

ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ،
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻗﻴّﻮﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﮔﺮ ﺣﺎﻟﺖ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ،ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﻞّ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺑﺴﻴﺎﺭی
اﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ ﺣﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻣﺎﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﺎﺭﺍ ﺗﺸﻮﻳﻖ
به (ﺤﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ)
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻳک ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻳﻚ ﻣﺪﺑّﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﺪ،
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﻳﺪ،ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﺍﻭ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺁﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻳﺎ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺤﻤﺪ،
ﻫﺮﮔﺰ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﮕﻔﺘﻬﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﻣﻘﺪس ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ،ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﺘﺎﺯﻩ ﻧﻮ
ﺑﻨﻮ کرده ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ ﺁﻏﺎﺯ
ﺷﺪﻩ، ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺒﻌثت ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻮﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺷﻮﻳﻢ،ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻋﻤﻴﻖﺗﺮﺍﺳﺖ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻤﻠﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﻧﻘﺶ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﮕﺮفته ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﺗﺮﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﻧﮓ ﻣﻴﺒﺎﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻳﺎ
ﺁﻥ ﻋﻠﻤﺎ،ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭﻭﻳﺶ ﻳﻚ
ﻟﺎ ﻗﺒﺎ،ﭼﻮﻥ ﺑﺎﺑﺎﻃﺎﻫﺮ
ﻋﺮﻳﺎﻥ،ﺳﺨﺖ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ.که
نه ﻔﻘﻂ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻧﮕﻔﺘه بوﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ.ﻭﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻁ ﻣﻬﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻫﻢ
ﻧﻨﻮﺷﺖ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻫﻢ ﻧﻨﻮﺷﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻴﻨﻮﺷﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻣﻴﺪﺍﺷﺘند.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﻣّﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺩ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻭﺧﻮﺍﻧﺪﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺤﻤﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﺩ ﮐﻪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻣﻨﺘﻬﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺑﭙﺮﻭﺭﺍﻧﺪ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﻭ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺁﻥ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ،ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﻭﺭ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﻋثماﻧﻰ،ﮐﻪ ﻋﻤﺮ
ﻭ ﻋثماﻥ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﺰﻭﺭ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺮ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﻠﺎم
ﻮﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺣﺬﻑ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻫﻢ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.

ﺑﺮﺳﺮ
ﺍﻣﻮﺍﺝ نوری ﺗﻦ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺍﻭﺩ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺭﺍﺳﺖ ﺑﺮﻧﮓ
ﺁﺑﻰ،ﻭ ﺳﻤﺖ ﭼﭗ
ﺑﺮﻧﮓ ﺳﺒﺰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻧﮓ ﺁﺑﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺳﻤﺖ
ﭼﭗ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺣﻴﺎﺕ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺭﻧﮓ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺍﺞ ﻭ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﮔﻮﺋﻰ ﺷﻨﺎﺳﻨﺎﻣﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ
ﺭﻧﮕﻬﺎﻯ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ ﻣﺤﻠﻮﻝ
ﺩﻳﺴﻴﺎﻧﻴﻦ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻟﮑﻞ ﺩﺭﺳﺖ
ﮐﺮﺩ،ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻭﺩ
ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺁﻥ ﺩﻳﺪ.ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﻳﺴﻴﺎﻧﻴﻦ ﻣﺴﺘﺨﺮﺝ
ﺍﺯ ﻗﻄﺮﺍﻥ،ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ ﺭﻧﮓ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺑﻨﻔﺶ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺭﺍ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﺻﻞ ﺭﻧﮓ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺭﻧﮕﻬﺎ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺎﺩ ﻗﻄﺮﺍﻥ ﺳﻮﺧﺖ
ﺟﻬﻨّﻢ،ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻢ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺠﺎت ﻨﺎ ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻯ ﻣﺤﻴﻂ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺍﺯ ﺍﺷﻌّﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺁﺗﺶ
ﻭﻧﻮﺭﻯ ﺭﻧﺞ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻄﺮﺍﻥ ﺳﻮﺧﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺴﻮﺯﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﮐﺒﺎﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
گوهانوم
تورات وﺟﺤﻴﻢ ﻗﺮﻳﺶ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ ﺯﻳﺮﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺳﻮﺯﺍﻥ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
میشوند تا ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﻭﻗﺼّﺎﺑﻰ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﻧﺸﻮﻧﺪ .

ﺷﻨﻴﺪه
اﻡ ﮐﻪ ﺩﺭﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺟﺰئی ﺘﺮﻯ
ﺍﺯﻗﻠﺐ ﻭﻣﻐﺰ ﻭﻏﻴﺮه
ﺮﺍ ﮔﺮﻓﺘﻬﺎﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻌﮑس ﺩﺭ ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭﺩﻳﻮﮔﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻗﻠﺐ ثبت
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﻣﻐﺰ ﻭﻗﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺻﺎﺩﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﺮﻕ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻭ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰﻯ،ﻭ ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﭼﻴﺰﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻭﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻭ ﺁثاﺭﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻦ
ﺁثاﺭ،ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ ﻋﻠﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺩﮐﺘﺮ
ﮔﺮﺍﻓﻮﺭﺩ ﺍﻧﮕﻠﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ،
ﺩﺭﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ثبت ﺍﻣﻮﺍﺝ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻳﻪ ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻥ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺟﺴﻢ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻘﺶ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺟﺎﻥ، ﭼﻨﻴﻦ ﭘﺪﻳﺪﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺶ ﺭﻭﺍﻧﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
یک ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﺖ
ﻧﺼﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻨﺶ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻭﺭﺩ،ﮐﻪ ﺗﺮﺍﺯﻭ
ﻧﺼﻒ ﻭﺯﻥ ﺍﺻﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ ﺩﺭ
ﺭﻭح ﺸﻨﺎﺳﺎﻥ ﺍﺳﭙﺮﻳت
ﻮﺍﻟﻴﺴﻢ،ﻭﻳﺎ
(ﺟﺴﻢ ﻗﺎﻟﺒﻰ) ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻭﺯﻥ
ﻭ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺪﻥ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺯﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﻭ ﻭﺯﻥ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﻭﺯﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭﺗﻤثیلی
ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﺪﻧﻴﺴﺖ
ﺣﺎﻟﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ(ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ)
ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻳﻢ،ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ.ﻭﺍﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻮﺍﻣﻞ مادی
ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺑﺎ
ﺟﺴﻢ ﻣثاﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ
ﺿﺮبه هاﻯ ﺑﭙﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺯﻭﺍﻝ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺎﺩه اﻯ،ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺁﺳﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ
. ﺩﻳﮕﺮی ﺘﺮس ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﺷﺪﻥ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﻣﻰ ﻟﺮﺯﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺭﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ ﺣﻮﺍس
ﻭﻋﺪﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ،ﺑﺎﻋث
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺷﺪﻳﺪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﺳﻮﮊﻩ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ ﺷﻮﻧﺪ.
ﭼﻪ ﻣﺎﻝ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﻨﺮ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ.

و ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺗﻦ ﺧﺎﺭﺝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﺮﮒ
ﻳﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺒﻴﻪ
ﻭﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻣﺴﻤﻮﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﻭﺩﺍﺭﻭﺋﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ. ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ، ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ، ﻳﺎ ﺍﺧﺮﺍﺝ
ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﺳﺒﻚ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺷﺪﻳﺪ،ﻭ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎن ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺋﻢ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﻨﻨﺪه
کرﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺴﻢ. ﺷﺸﻢ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﺳﺒﻚ ﺷﺪﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﻣﺤﺮﮐﻰ ﺑﻬﻴﺠﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ. ﺻﺒﻮﺭ
ﻭ ﺳﺎﮐﺖ ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺵ ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺗﻮﻟﻴﺪ
ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ ﺳﺒﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻳﻚ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﻭ ﺗﻘﻮﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ.

پنچم
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺁﻥ،
ﻭﺗﻮﮐّﻞ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ.و
ششم ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺑﺤﻖ،
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻮﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ،ﻳﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ. هفتم ﭘﻨﺎﻩ
ﺑﺮﺩﻥ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﺑﻮﻯ. هشتم ﺭﻭﺯﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻳﺎ ﮐﻢ ﺧﻮﺭﻯ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ.
نهم ثوﺍﺏ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ،ﻭ
دهم ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻫﻢ
ﺭﻧﮕﻰ ﺑﺎ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ،ﻭ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺣﻠﻘﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺭﻗﺺ ﻭﺳﻤﺎﻉ . ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﺳﺒﻚ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻳﺎ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﺳﺒﻚ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﺯ ﺗﻦ ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ ﺳﺒﻚ
ﺍﻭ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﺳﺒﻚ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﺮﻭﺝ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻬﺮ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻙ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﻭ ﺳﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻘﻠّﺐ
ﻭ ﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺩﺭ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺟﺪﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ. ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﺳﺒﻚ ﺧﻮﺩ،ﺗﺎ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺻﺒﻮﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﻴﺠﺎﻥ،ﻭ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺑﻴﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس اﺯﻣﺮﮒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭼﻮﭘﺎﻧﺎﻥ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓته اﺯ چنگ ﮔﺮﮒ
ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺼﻒ ﺍﻟﻮﺯﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺠﺎت ﻴﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﭼﻪ ﺗﺮس
ﻳﺎ ﺯﺧﻢ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻫﺎﻯ ﻟﺰﺝ
ﻭ ﺳﺮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﻟﻤس ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ ﺭﺍﺑﻂ
ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺟﺴﻢ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﺑﻴﻦ ﺟﺴم
عنصرﻯ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﺃثیرﻯ ﻣثاﻟﻰ ﺍﺳﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺧﺘﻠﺎﻝ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ
ﭘﺰﺷﻚ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ ﻧﻤﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﻣﻐﺰﻯ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺫﻫﻦ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﺮﻳﻊ ﻭ ﺷﺪﻳﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﻡ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻭﭘﺬﻳﺮش ﺨﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ، ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺮس ﺷﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﮔﺎﻫﻰ
ﻋﺎﺭﺿﻪ ﻓﻠﺞ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﮐﻮﺭﻯ
ﻳﺎ ﮐﺮﻯ ﻭ ﻟﺎﻟﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺎﻋث
ﺳﺴﺘﻰ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﺴﻢ
ﺑﺎ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﺴﻢ
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﮐﻢ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭﺯﻥ،ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﻣﺮﺗﻔﻊ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﺗﺮس ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺟﻬﻴﺪﻩ،
ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺁن ﻨﺒﻮﺩه
اﺳﺖ. ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﻫﻴﭻ
ﺁثاﺭ ﺗﺮس ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻢ.ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺟﺮﺍﺣﻰ
ﻣﻐﺰ ﻣﻦ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﺸﺪﻡ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻣﻘﺎﻡﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﺑﺎﺭ، ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ،ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﻕ ﻣﺮﺍ ﻣﻴﮕﺮﻓﺖ.ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺩ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﺷﺪﻡ. ﻗﻄﻌﺎ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﻬﺪﻓﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺑﻮﻋﺪه
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﻭﺧﻮﻥ ﺳﺮﺩﻯ ﻭ ﺻﻠﺎﺡ
ﺩﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺶ
ﺁﻣﺪﻯ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣؤثّر ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺎﻣﻞ ﺗﺮس
ﺒﺎﻋث ﻤﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮچه
ﺒﺎﺯ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻣﺎت اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﻭ ﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺷﻤن ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ،ﮐﻪ ﻗﺼﺪ
ﻣﺮﺍ ﺩﺍﺷﺖ ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﺰﺩﻳﻚ ﻣﻦ ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﻠﺮﺯﻩ
ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺳﺮﻡ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻣﻦ ﺗﻌﺠّﺐ ﮐﺮﺩﻡ
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺘﺮﺳﻴﺪﻡ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻡ
ﺷﻴﺮ ﻧﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺮﻭﻯ
ﺩﻭﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻩ
ﻭﺩﺳﺘﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﻐﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺳﻪ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻃﻮﻝ ﻣﻦ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺗﺮس ﺩﺷﻤﻦ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻣﻦ
ﺗﺮﺳﻰ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﻮﺣﺘﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻴﺮ ﻧﺮ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﺤﺎﻓﻆ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ
. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﺎﻕ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﻥ
ﺑﻤﻐﺰﺵ ﺑﺤﺪّ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺑﮕﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻟﮕﻰ،
ﭼﻨﺎﻥ ﻋﺎﺷﻖ ﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺩﻡ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ
ﺑﻰ ﺣﺎﺻﻠﻰ
ﻣﻴﺪﻳﺪﻡ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻔﺮﻳﺢ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﻳﻚ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﺧﻂ ﺍﺳﺘﻮﺍ ﺑﻮﺩﻡ،ﭼﻨﺪ
ﮐﺘﺎﺏ ﺭﻭﺡ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺎﻫﺮﻩ ﺧﺮﻳﺪﻡ،ﮐﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺍﺭﻭﭘﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩ. ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﻗﺪﻡ ﺑﺪﻧﻴﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻡ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻨﻚ ﻣﻦ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﻰ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺨﺪﺍ،ﻭﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺗﻤﺎﻡ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ
ﭘﺮ ﭘﻴﭻ ﻭ ﺧﻢ ﺭﺴﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺴﻘﻮﻁ
ﺩﺭ ﺩﺭّﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺮﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺩﻭ ﻗﺪﻣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺭﺿﺎ،ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﺩﻭ ﻗﺪﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﻧﮕﺬﺍﺷته
ﺭﺳﻴﺪه اﻯ.ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﺳﻬﻮﻟﺖ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺨﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻓﺮ ﺑﺤّﺪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،ﻭ ﺗﺮﻙ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﻋﺪﻡ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﻥ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭﻣﺤﻴﻄﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻭﻯ ﺃﻫﻞ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﻭ ﺁﻥ
ﻗﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻭلیّ اﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﮐﻪ،ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﺳﻨّﻰ
ﻭﻫﻨﺪﻯ ﺑﻮﺩ، ﻣﺘﻬﻢ
ﻧﻤﻮﺩ،ﮐﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻗﺸﺮﻯ، ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﺠﺒﻮﺭ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻭﺭﺵ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﮐﻨﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ،ﺷﺎﻳﺪ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ،ﺁثاﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺎﻟﺐ ﻭ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑقهاﻯﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰﮐﻪﻫﺮﮔﺰﻣﺨﺎﻟﻒﺁﻧﺮﺍﺑﺎﻭﺭﻧﺪﺍﺭﺩ.

M082

زیگموند
فروید و
ناخودآگاه

ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺵ ﺍﻃﺮﻳﺸﻰ
ﺍﻧﻘﻠﺎﺑﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳال 1939 ﺩﺭ ﻟﻨﺪﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﻯ ﻧﻴﻢ ﻗﺮﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﺰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺟﻨﺴﻰ،ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺧﻮﺩ
می ﮐﺮﺩ. ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻨﻰ
ﮐﻪ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﻭﺟﻮﺩ
ﻋﻨﺼﺮﻯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎنی
ﭙﺎ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﻓﮑﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،ﻭ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭ ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻥ ﻭﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﻴﺰ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﺻﻔﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺟﻨس ﻤﺨﺎﻟﻒ
ﻧﻤﻴﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻨﺪ ﺟﻨﺴﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺟﻨﺴﻰ ﻳﺎﻓته اﻧﺪ.
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﭘﻴﺪﺍﻳش
ﮋﻧﻬﺎ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺣﻔﻆ ﻭﺩﻭﺍم ﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻭ ﺷﺎﻧس
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت ﺒﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻘﺶ ﺟﻬﺸﻬﺎ
ﻭﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ ﻫﺎ،ﺩﺭ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺩﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮﻳﻦ ﻏﺮﻳﺰﻩ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﮊﻥ،ﺍﻳﻦ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻧﻘﺶ ﺍﺻﻠﻰ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻈﺮ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺩﺭ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﺤث ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ،ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭﺍﻟّﺎ

ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺭﻭﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮕﺬﺷته
هاﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ،
ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ (ﮐن ﻔﻴﮑﻮﻥ)
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ،ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰﺭﺏّﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏﺍﻟﻠﻪﺃﻫﻮﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺎ ﻭ ﺗﻘﻴّﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺧﻄﺎﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ،
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ، ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس،ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺂﻳﻨﺪه
ﻫﺎ. ﻭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
اﺳت که ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎ
ﺑﻌثت ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎت ﺤﻴﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ،ﺍﮔﺮ
ﻣﺤﻘّﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﭘس
اﺯ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮔﺬﺷته
ها ،ﻭ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺣﺎﻝ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﺧﻮﺍﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ ﻣﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻳﻨﺪه ﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺍﺳﺘﻔﺎﺩه اﺯ
ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎی اﻟﻬﻰ. ﺁﻧﻬﻢ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﻓﻌﻠﺎ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻠﻮﺗﺮ،ﺗﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،هفت
هزار ﺳﺎﻝ ﺳﺒﻘت
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍن
ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪﻩ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺑﺮﺩﻧﺪ.(ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ)ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ(ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ)ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ ﺑﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺧﻰ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ . ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺮ،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺩﺭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﺸﻬﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﻋﮑس ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ،ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻳﻦ
ﻣﺎﻧﻊ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻨﻔﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻔﺘﻦ ﻭ ﺣﺮﺹ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﻯ
ﻭ ﺳﺮﻗﺖ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻟﺸﮑﺮﻯ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﻨفی دﻳﮕﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻋﻤﻖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،
ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺷﻮﺩ.ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﮕﻴﺮﻡ، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺕ
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﮐﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻏﺮﻳﺰﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﮐﻮﺏ ﺷﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﻮﭘﺮ ﺍﮔﻮﻯ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻣﺨﺰﻥ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ،ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌّﺎﻝ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﭘُﺮ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ،ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﻔﮑﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﻬﻢ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮔﻔته اﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺣﺬﻑ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣثبت ﻮﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﺸﺒﺖ فوق ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻐﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻔﻴﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻔﺎت
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺗﻘﺮﺏ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺮﻭﺑﻴﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻃﻔﺎﻟﻰ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ

ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻄﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ
ﮐﻮﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﺍﻭﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺟﺴﻤﻰ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻥ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﭘﺪﺭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗب
ﺎﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﺮﮐﺖ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻓﺖ. ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻤﻨﺒﻊ
ﻭﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕﺍﻟﻬﻰﺭﺳﻴﺪ.

ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺴﻴﺤی ﻮﻳﺎ ﻫﺮﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﻭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺎﺑﻊ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﻠﻤﻰ ﮐﺮﺩه اﺳﺖ.چه
ﺮﺳﺪ ﺑﻤﺨﺎﻟﻔت
ﺒﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪف اﺻﻠﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ.ﻭ ﺟﺎﻟﺒﺘﺮ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺍن ﺨﻮﺩ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺍﺯ ﺩﺭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﺑﺎ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ ﺭﻭﺡ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻋﻠﻤﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﻣﻮﺍﻓﻖ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺪ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺍﻭ ﮐﻪ ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻧﺪ.ﻭلی ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺒﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﻋﻠﻞ ﺍﺻﻠﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺭﺍ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ ﻧﻘﺶ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻤﮑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻃﻔﻞ
ﻭﺟﻮﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ ﺁﺏ ﺳﺎﻟﻢ
ﺑﺎﺳﺘﺨﺮ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﻟﺠﻦ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺤﻴﻂ ﺳﺎﻟﻤﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﺑﺎﻟﻘّﻮﻩ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی ﺒﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﻧﻈﺮﻯ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ، ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ
ﻫﺮ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﺩﻭﺭﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
(ﭘس ﺯﺩﻥ) ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﺟﻨﺴﻰ، ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺭﺍﻣش ﺮﺍ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﮑس ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻴشه ﺴﮑس ﻔﺮﺍﻫم
ﻨﻴﺴﺖ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻗﺎﻧﻮﻯ ﻭﺷﺮﻋﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺩﻟﺒﺎﺧته
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﺘﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﻣﺮﻭﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ،ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻓﺎﻫﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﻭﺍﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻫﺴﺖ،که
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ، ﮐﺎﺭ ﺭﺍ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﮑﺸﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺳﮑس
ﻫﻢ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﭘﺮ ﺯﺣﻤﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻭﻫﻢ
ﺁثاﺭ ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﭘُﺮﺩﺭﺩﺳﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﻋﻘﻞ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﻗﻮﻯﺗﺮ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﮑس ﻣﺼﺮﻑ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﺑﺪﻥ ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﮐﻢ ﻳﺎﺏ فسفر ﺑﺪﻥ
ﺩﺭ ﺗﺤﻘﻖ ﺳﮑس ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻫﺎ،ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﻣﻐﺰﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺧﻮﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﻣﻐﺰ ﮐﻨﺪ،ﺗﺎ ﻣﻐﺰ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻗﺘﻬﺎی اﻟﻬﺎﻣﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﻧﺴﺎن
ﺒﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻣﺼﺮف
ﺴﮑس کمتر ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮص
زﻣﺎن ﺒﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺮﻣﻴﻢ ﺧﺴﺎﺭﺕ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ ﻣﺴﻤﻮﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻟﺬﺕ
ﺳﮑس ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺟﺎﻯ
ﺗﻤﺮﮐﺰﻣﻐﺰﻯ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺿﻌﻴف
ﺒﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻐﺰ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺗﻐﺬﻳﻪ،
ﺑﺎ ﻣﻮﺍﺩ ﻗﻨﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻮﺧﺘﻦ ﻭ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ،ﻭ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﮐﻢ ﻳﺎﺏ ﭼﻮﻥ ﻓﺴﻔﺮ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺑﻬﺮﻩ
ﻣﻐﺰ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﻨﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺍﺯﻟﻰ
ﺍﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﮐُﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻤﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ،
ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥباشد ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪه
اﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰی اﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
هستی ﺃﺗﻤﻰ ﻭﺗﺤت
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻓﻮﻕ ﺃﺗﻤﻰ
ﺗﺎ ﮔﻴﺎﻩ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ ﺗﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
خود ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﻠﻴﺎﺭﺩﻫﺎ ﻭﺍﺣﺪﺯﻧﺪﻩ
ﺳﻠّﻮﻟﻰ ﻭ ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺴﺘﻘّل
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺎﺭﻓﻰ، ﺷﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ، ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ به ﺧﺪﺍ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ،ﻭﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯﺟﺪﻳﺪﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺑﺎﺯ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻣﻰ ﺁﻣﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
را ﻧمیدﺍﺷﺖ. ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻮﺩﻙ ﺩﺭﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ،
ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻤﻴﺸﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﻭ ﺗﺼﺎﺩﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻘﺺﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ ﺩﺭ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻧﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺯﻧﺪﻩ.ﻭ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ،ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﺩﺍﺷته
ﻮﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
اﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﻭﻳﺎﺑﻘﻮل
ﺎﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،
انسان ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻫﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ ﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ،
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ،ﺑﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ،ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
که عقل ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﻡ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ ﺣﻮﺍﺩث
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻋُﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ،ﻣﺰﻳﺪ
ﺑﺮ ﻋﻠّﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﺷﺎﻳﺴته اﻯ ﻧﺮﺳﺪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻴﺐ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ ﻓﻘﻂ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺪﺕ ﻭ ﮐثرﺕ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﭼﺸﻢ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻔﻬﻤﺪ
ﮐﻪ ﻋﻴﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﭼﻮﻥ ﻣﺘﮑﺒّﺮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﺑﻤﻌﻠﻢ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﺑﺎ ﺳﮑس
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﮑس ﻟﺬﺕ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﻃﺮﺡ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻪ، ﻭﻟﻰ ﻃﻔﻞ
ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺴﮑس ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﻣﮑﻴﺪﻥ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺭﺍ ﺷﺒﻴﻪ ﻋﻤﻞ ﺳﮑس
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﺍﻭﺩﻳﺐ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺎ ﮐﻨﺪ،ﭼﻮن
ﺪﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺟﻨﻴﻨﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ
. ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﻠّﻂ ﺑﺮ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭﺧﻄﺎﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ .ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻨﻮﺯ ﺩﻩ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯی ﺮﻭﺍن
ﺼﻮﺭت گرﻓته اﺳﺖ،ﻣﻌﺎﻳب
ﺪﻳﮕﺮی ﺪﺭ ﺭﻭﺍن
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ،ﺑﺎﺭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻭﺭﻩ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ ﺟﺪﻳﺪی
ﺒﺴﺎﺯﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﻇﺮﻑ
ﺳﻪ ﺭﻭﺯ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﺑﺎ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺁﻣﻮﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯﺗﺰکیه
هائی ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭیّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭبّ ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌت
ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺑﺸﻮﺩ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻬﺮ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ.ﻭ
ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻕ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭ ﺳﭙس ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ،
ﺑﺎﻋث ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺗﮑﺎﻣل ﺸﺪﻩ،ﻭ ﻣﺪﺍﻡ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻭ ﺑﻰ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺩﺍمه ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺳﺮﻋﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍی
ﻨﺴخ ﻮﻣﺴﺦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻫم اﮐﻨﻮﻥ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺑﺎ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس، ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻳﺎ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺳﮑس ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺭﻩ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺕ
ﺳﮑس ﻭ ﺷﮑﻢ،ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻨﮕﻞ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﭘﺎﮐﻰ ﻳﺎ ﻋﻘﺪﻩ
ﺩﺍﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﺁﻥ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺎﻫﻠﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺯﻋﺎﻟﻤﺘﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺗﺮ

ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﺒﻴﺮ ﻭ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﻣﻴﮕﻤﺎﺭﺩﭘس ﺗﮑﺒّﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺑﺪﻥ ﺑﺎ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻣﺒﺘﮑﺮ
ﺍﻭ،ﺭﺍﻩ ﺣﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺑﺮ ﺑﺎﻟﻴﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﻠّﻢ
ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺗﺨﺪﻳﺮ ﻭ ﺑﻰ
ﺣس ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻄﺢ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺸﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﺭﻗﺎﻳﻘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ،ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺩﺭﺟﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﻚ
ﻣﻌﺎﻟﺞ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ،ﺭﻭﺵ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻔﻬﻴﻢ،ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﺸﻖ،ﻭ ﻃﺮﺩ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻔﺮﺕ،ﻭ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﻈﻴم
اﻣﻴﺪ، ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺎﻟﻢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺷﻔﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺣﻞ
ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎﺭﮐس
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻭﻝ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﻥ ﺳﺎﻟﻤﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺷﻔﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭ
ﻧﺎﺭﺳﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻣﻐﺰﻯ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻄﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
که ﺪﺭ ﺳﻦ ﺑﻠﻮﻍ
عقل کاﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ ﻭ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ ﻳﺎﻓﺖ،ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ
ﻧﻘﺶ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﺣﺬﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺳﺎﺑﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺭﻭﺯﻩ
ﮐﻢ ﺧﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺷﮑﻢ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻳﺎﺟﺎه
ﻄﻠﺒﻰ ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﮐﺸﺪ، ﻭﻋﺰﻟﺖ
ﻭﮔﻤﻨﺎم ﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁنچه ﺪﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ،ﻗﻬﻘﺮﺍﺑﺮ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺻﺪﻗﺎﺕ ﻭ ﺧﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻥ ﺁﺳﻴﺐ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻬﺮﻩ
ﻭ ثوﺍﺏ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﺁﻥ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ثوﺍﺏ ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻣﺮﺩم ﻮﺑﺮﺍﻯ ﻏﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺗﺤﮑّﻢ ﻭ ﺯﻭﺭﮔﻮﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺘﻌﺪﺩﺑﺎﻋث
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﺑﺪﺗﺮ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ، ﮐثرﺗﻰ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭﺗﺄثیر ﻭﺗﺄثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﭘس ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻴﺰ ﻳﮑﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎﻋث
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﻋﺎﻣﻠﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺗﺸﺪﻳﺪ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺑﻌﮑس
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺻﻔﺖ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻨﻔﻰ ﺟﻨﮕﻴﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺗﻔﻊ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎﻫﺮﭼﻪ
ﺻﻔﺖ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻧﻴﮑﻮنی ﺒﮑﺎﺭ
ﺍﻓﺘﺎﺩ،ﻣﺠﻤﻮعه
ﺼﻔﺎت ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ
ﺁﻥ ﺻﻔﺖ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻳﻚ ﻳﮑﺒﺎﺭﻩ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﻮﻟﺎﻋﻠﻰّ
ﺻﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ،ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ،ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ،ﺑﺎ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺮﻭﺋﻰ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻥ ﻧﻔﺮﺕ ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻯ
ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺩﺭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﭼﻪ ﺳﻨّﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻬﺮﻧﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔیه ﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﺻﻔﺎﺕ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺪﻣﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﻋﻔﻮ
ﻭ ﺑﺨﺸﺶ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ ﺑﭽﻨﺪﻳﻦ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﮐﺮﺩ.
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﻭﺟﻮﺩﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻋﺪﻣﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﻳﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺼﻮﺭم
اﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ.   ﺍﻣﺎ ﻧﻘﺶ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻭﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻭﻣﺪﺍﺭس ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻃﺒﻖ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﺳﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﺪﺍﻡ ﺳﻤﺖ
ﻋﻘﻞ ﻧﻘّﺎﺩ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ
ﻭ ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ ﺁﻥ،ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ، ﮐﺎﺭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺑﺴﺮﻋت ﭙﻴش ﻤﻴﺒﺮﺩ.ﺩﺭﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ
ﻭﺩﻭﻡ ﻣﻦ ﺳﻪ ﺳﺎﻝ،
ﻭ ﺑﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺩﻭﺳﺎﻝ
ﻳﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮﻝ
ﮐﺸﻴﺪ، ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺴﺎﻝ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺳﻰ ﺭﻭﺯ ﺑﻮﺩ، ﻭﺁﻧﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﻡ.ﻭﻧﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺳﺮﻋت ﺘﺼﺎﻋﺪﻯ
ﻭ ثبات ﺁن ﺪﺭ ﺃﻣﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺟﻮﻫﺮﻯ

ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﻰّﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﺪ
ﻭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻫﻴﭻ
ﺯﺣﻤﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺭﺍﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.که
ﭙﻴﺮ ﻫمه اﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﺯﺩﺭﺳت اﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ،ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺩﻭ ﻗﺪﻡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﻧﮕﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ.ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻫﻨﻴﻦ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ
ﺑﻘﻮﻝ ﻭﻋﺪه ﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻬﺪﻑ ﻭﻗﺒﻠﻪ
ﮐﻌبه ﻨﺰﺩﻳﻚ ﺷﻮﻳﻢ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺮ ﺍﺯ ﺗﺮﮐﺴﺘﺎﻥ
ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪن
از ﺧﺪﺍ ﺷﺪه اﻧﺪ،
ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮﺑﺎﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ،ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻓﺎﺳﺪ ﻭﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺣﻤﻖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺍﺯ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺁﻥ،ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺩﺭ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺁﻥ،ﻭﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺘﺎﻳﺶ ﮔﺮ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻭ
ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺿﻤﻴﺮ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺍﻭ،ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴن
اﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮﮔﺮﺩﺩ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺟﻬﺎﻟﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺑﻰ ﺗﺠﺮﺑﮕﻰ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﺎﻡ
ﺷﺎﺳته اﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭﺭﻭﺷﻦ
ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ ﺑﻮﺩﻥ
ﺿﻤﻴﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟفعل
ﺧﻮﺩ،ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺷﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﭘﺮﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﻧﻊ
ﻭﺭﺍﺩﻉ ﺗﻌﻘّﻞ
ﻭ ﺗﺒﺼّﺮ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎئی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﮔﻨﺎﻩ ﻭﻓﺴﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩی ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻠﻤﻮس
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣثلا
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﺭﺑﻮﺩ،ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻢ ﻭﺯﻳﺎﺩ
ﮐﺮﺩ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﺍ، ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻫﺮﮐس،ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻳﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣﻠﮑﺎﺕ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺿﻤﻴﺮ ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻮﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﮔﺮﺩﺩ،ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﻭَﺟﺪ
ﻭ ﻳﺎﻓﺖ،ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ،ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﮐﺴﺐ ﺷﺪﻩ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭼﻮﻥ ﺑﺴﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﻋﺮش ﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
،ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺣتی ﺮﻭﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐُﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻮﺻﻮﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺣی ﻮﻣﻔﻴﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.

ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻔس ﺭﺍ
ﻗﺴﻤﺖ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺬﻫﻦ،
ﺭﻭﻳﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺒﺎﻳﺪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ،ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﻧﻤﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ،
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻘﻴﻪ ﺁثاﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ،ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﻤثیلاﺕ ﻭﺑﻴﺎﻧﺎت
ﺴﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺩﻝ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻏﻴﺒﻰ ﻭ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﮔﻮﻫﺮ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮔﺮﺍﻥ
ﺑﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻧﺴﺒت
ﺒﮕﻮﻫﺮ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﺟﺎﻥ ﺭﻭح ﺍﻟﻘدس
ﻭﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻩ،ﺟﻮﻥ
ﺳﻨﮕﻰ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻟﻤﺎس ﺍﺳﺖ.ﺷﻌﻮﺭ
ﺑﺎﻃﻦ ﻳﺎ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ ﻟﺪﻧّﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻌﻮﺭ ﻭﺩﺭﻙ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﮐﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﻪ ﻳﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺧﻨثی ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ، ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻳﮕﺎﻧﮕﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺮﮐس ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﮐﺪﺍﻡ ﮐﻞّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺗﮑﺎﻣل ﻄﺒﻴﻌﻰ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﻴﺮﻏﻢ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻰ
ﺃثر ﮔﺮﺩﺩ.ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﮐﻨﺪ، ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺖ،ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺟﺒﺮﻭت اﻭﻝ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺑﺎ ﺧﻮﺩش
ﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺻﺪﺩﺭﺻﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻌﻤﻮلی ﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻔﺎﻫﻢ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﻳﺎﺑﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭﻫﺴتی ﻮﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ،ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻫﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ ﻣﻠﻤﻮس
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﻮﺩ.ﭘس
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ،ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃثیرﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘس ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺟﺴﻢ ﻗﺎﻟبی
عنصرﻯ،ﻭ ﺟﺴﻢ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻌﺎﺩل
ﺁﻥ،ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟﺴﻢ ﻧﻮﺭﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺗﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﮐﺴﻰﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻄﻔﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻥ ﻧﻄفه ﺮﺍ ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋم ﺘﺤﻘّق ﺪﺍﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ، ﻧﻄﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗب
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮﻣﺎﺩﻩ
ﻧﻔﺶ ﺭﺍ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﻫﻢ ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺘﻮﺍﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺴﻢ ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻣثالی
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘس شش ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺩﺭ ﮔﻮﺭ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴّﺖ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻳﻦ ﺟﺴﻢ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﻣثاﻟﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺍﺣﺴﺎس ﻓﺸﺎﺭ
ﻗﺒﺮ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺁﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﻋﻤﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺗﻦ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﺑﺴﻄﻮﺡ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﭼﻮﻥ ﺳﺒﮑﺘﻨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺟﺴﻢ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻣثاﻟﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ ﻭ
ﻧﻔس ﻭ ﺟﺴﻢ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﺃثیرﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﻭﺗﻮﺣّﺶ،ﻭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ، ﮔﻮﺋﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺟﺴﻢ ﻗﺎﻟﺒﻰ
ﻳﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺣﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،ﻭ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺑﺎ ﺣُﺴﻦ
ﻧﻴّﺖ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺴﻤﺖ ﺭﻭﺷﻦ ﻧﻔس
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺐ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺘﻰ،
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﭘﺎﺋﻴن
ﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،که ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ. ﻧﻔس
ﻧﺎﻃﻘﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻧﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻧﻔﺶ ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﺍﻟﻬی ﺸﺪﻩ،ﻭﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﮑﻠّﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ

ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﮑﻠّﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺳﻰ
ﮐﻪ ﮐﻠﻴﻢ ﺧﺪﺍ ﺑﻮﺩ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺗﮑﻠّﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﺷﻴﺦ ﺍﺣﺴﺎﺋﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﻧﻔس ﻧﺎﻃﻘﻪ ﺭﺍ
ﻫﻮﺭﻗﻠﻴﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﻫﻤﺎﻧن
هوﺭﻩ ﻭﺧﻮّﺭﻩ ﻭﻗﺮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺷﻬﺮﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ. ﻗﻠﻴﺎ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻧﻪ ﺍﺳﻴﺪ ﻭﻧﻪ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﺷﻴﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺣﺸﺮ ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻣثاﻟﻰ
ﻭ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ، ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﺸﺎﺭ ﻗﺒﺮ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻨﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍﺗﺤﻤّﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺡ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺖ،ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻨﺎﺳﻮﺕ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻳﺪ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻧﺰﻭﻝ ﺭﻭﺡ ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻨﺎﺳﻮﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻔس ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻘﺪّس
ﻭﭘﺎﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﺍی ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺡ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺃﺗﻤﻰ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺠﺴﻢ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻭ
ﺑﺮﺯﺥ ﻣﻮﻗّﺖ ﻧﻔس
ﺍثیرﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﻌﺎﺩ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍﻯ ﻣﺤﺸﺮ
ﻗﻴﺎﻣﺖ،ﺩﺭ ﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻮﺩ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺩﺭﻳﻚ
ﺻﻮﺭت ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣل
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻃﺮﺩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ ﮐﺸﺘﻦ
ﺁﻥ،ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺯﺍﻟﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺴﻢ ﺃثیرﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻥ.ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﮐﻢ ﮐﺮﺩﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺪﻥ
ﭼﺴﺒﻨﺪﻩ ﻭ ﻟﺰﺝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻋﺮﻭﺝ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﭼﺴﺒﻨﺪﮔﻰ
ﻫﺎ ﻣﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ﺍﮐﺘﻮﭘﻠﺎﺳﻢ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﺸﻬﺮ ﺻﻮﻓﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺴﻢ ﻣثاﻟﻰ ﭼﺴﺒﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ
ﻭﺳﺒﮑﻰ ﺁﻥ ﺩﺭ ﻣﻴﺪﻳﻮﻣﻬﺎ،
ﻳﺎ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﺑﺎﻃﺮﺍﻑ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﺳﺮ ﻧﺸﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﻠﻮ
ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ،ﺑﺴﺮﻋﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻣﺠﺎﻟس ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ،

ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺎﻙ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ،ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻧﻤﻮﺩﻩ، ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺿﻌﻴﻒﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ ﺳﺮﮔﺮﺩن
هستند،ﻭﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﮐﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻠﺎﺡ ﺩﻳﺪﻯ، ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺿﻌﻴﻒ ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ ﻣﻠﮑﻮﺕ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻀّﺎﺭ ﻣﺠﻠسﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ،ﮐﻪ
ﻋﺒﺮﺕ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﮔﻔته اﻧﺪ،ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺟﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻭ
ﻣﺤﺴﻮس ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.
ﻭﻟﺬا ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ، ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ، ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻣﺴﺘﻮﺟﺐ
ﺑﻬﺸﺖ ﻗﺒﺮ ﺣﺴﻴنی
،ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺘﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻭﻟﻰّ ﺣﺴﻴنی
که ﺤﺘﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪه
ای اﺳﺖ،ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﮕﺎﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭﺣﺴﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ.ﻫﺮ ﺩﻳﺪﺍﺭﭘﻴﺮ
ﻳﻚ ﺑﻬﺸت اﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ
ﮐﺮﺩﻥ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ،ﺑﻨﺰﺩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺷﻬﺮ ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﮐﺮﺏ ﻭ ﻏﺼﻪ ﻭ
ﺑﻠﺎ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺑﺎﻳﺪ. ﺑﺮﺳﺮﻭﺳﻴﻨﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﺯﻣﺎﻳﺶ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﺮﺩﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﺎﻡ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻫﻠﻴّﺖ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ

ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎ ﻣﺎﺳﻚ
ﻳﺎ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﺑﺎﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻰ ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻮﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺟﻮﺍﻧی هاﻯ ﺍﻭ.ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻭﺭﺍ ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ. ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻧﺶ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭ ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ،ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺎﺏ ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻴﭻ ﺩﻭﻧﻔﺮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭﻋﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮ ﮐس
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﻧﻪ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺸﺨّﺼﺎت
ﻤﻨﺤﺼﺮ ﺧﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ (ﻟﺎﻣﮑﺎﻧﻰ)،ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮔﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﻓﻮﻥ ﻭﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﻭﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭ
ﺩﻭﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ.
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ ﺧﻴﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻝ،ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ،ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎنی ﺒﻮﺳﺘﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺧﻮﺩ، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ،ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ،
ﺑﺎﻟﺎ ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎﺑﺎﺯﺭجعتﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯﺑﺠﻬﺎﻥﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﺗﻦ،ﺩﺭ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺫﻫﻦ
ﻭﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺩﺭﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺃثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﮐﺸﺶ
ﻭﺗﺄثیر ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺩﺭ ﻗﺴﻤﺖ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺁﺳﺎﻥ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﻭ ﺷﺘﺎﺏ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ،ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ می ﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ
ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ ﻭﻭﺳﺦ
می گرﺩﻧﺪ.ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺟﺮﻡ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺷﺪﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻭ ﺍﻳﺪﻫﺁﻝ ﻃﻠﺐ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺭﻧﺞ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ﻭﺻﺒﺮ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻠّّی ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻘﻮﻁ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺧﻮﺩ،ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﻋﻘﻞ
ﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺳﺮﻋﺖ
ﻭ ﺷﺘﺎﺏ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺷﺘﺎﺑﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻘﻮﻁ ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺣﺘﻰ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺳﻘﻮﻁ،ﺃﻧﺪﻙ
ﺗﺄثیرﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﮔﻨﺎﻩ ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﺍﻳﻨﻚ ثوﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮن ﺴﻴّﺌﺎﺕ
ﺣَﺴِﻨﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻳﻨﻚ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺿﺎﻝّ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻭﮔﻤﺮﺍﻩ،ﮐﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺳوء ﻧﻴّﺖ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺣﺮﺹ
ﻭﻣﺎﻝ ﺃﻧﺪﻭﺯﻯ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ،ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﮑس ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺸﺮﻙ ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﻭ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫب اﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻃﺌﻪ
ﻭ ﺗﻘﻠّﺐ ﻭ ﺣﺮﺹ
ﻭﻣﺎﻝ ﻭ ﻣﻨﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﺟﺐ
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻣﺸﺮﮐﻴﻦ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺪﺩﻳﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ ﻳﺎ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻫﻤﻴﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﻘﻞ ﻭﺗﻮﺍﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻮﺍﻃﻒ
ﻭﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺮﻙ
ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍلاّ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻌﺮﺵ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺯﻳﺎﺩﻯ،ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺸﮑﻞ
ﺗﺮ، ﻭ ﻳﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺍﻭﻝ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﺎﺑﻞ،
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻟﺎﺗﻴﻦ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩه ﺸﺪ
وماﻧﻨﺪ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭼﻮﻥ ﺻﺮﺍﻁ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺘﺮﻳﺖ
ﻭﺍﺳﺘﺮﺍﻳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺪﺍ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺑﻌﺒﺮﻯ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺷﺪ، ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ.ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﮐﻪ ﺯﻳﺮ
ﺁﻓﺘﺎﺏ ﺩﺍﻍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻋﺮﺍﺏ،ﻭ ﺯﻳﺮ
ﭘﻮﺳﺖ ﭼﺮﻣﻴﻦ ﮐﻠﻔﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ ﺩﻭﺍﺏ،ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﭼﻨﮕﺎﻝ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺴﺘﻪ ﻭﮔﺮﺳﻨﻪ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺁﺏ ﻣﺮﺩﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺩﺍﻍ ﻭﻣﺘﻌﻔّﻦ
ﻭ ﺗﻠﺦ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﺷﻴﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻴﻦ ﮔﺎﻩ
ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭﺷﮑﺎﺭ
ﭼﻴﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،
ﻟﺬﺍ ﺗﺸﻨﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﺄﺻل ﺮﺍ ﺩﺭﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺗﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭلی ﺪﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﭘﻠّﻪ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﺍﻓﺖ ﻋﺼﺒﻰ ﺩﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ،ﺩﺭﺑﻮﺩﻥ
ﻃﺒﻴﺐ ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻭ

ﭘلّه شفا ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﻘب ﺮﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ،ﺩﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻘﻴﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ ﺩﺭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ. ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ،
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻋﻴﺒﻰ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻳﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺍﺯﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺗﻦ،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺸﻔﺎﻯ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻭﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺰﻋﻠﻢ ﻭﺩﺍﻧﺶ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭجه
ﭙﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻋﻘﺪهﻫﺎ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺘﻬﺎ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺣﻘﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺼﻴﺐ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﺭﻧﺞ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ، ﮔﻨﺞ ﮔﺮﺍﻥ
ﻭﺷﺎﻳﮕﺎﻥ ﻭﺷﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺒﺎﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻗﻮﺭه ها تُرش
ئر ﺻﺒﺮ ﺣﻠﻮﺍﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﻴﻠﻰ ﻧﻘﺪ
ﺭﺍ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ ﺑﺮ
ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻧﺴﻴﻪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ

ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ
ﻫﻢ ﺳﻴﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺭﻧﺪ،ﻭﻫﻢ ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﺣﻠﻮﺍﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ . ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺑﺎ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻧﻴﻚ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﻴﻚ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ
ﻧﻴﻚ، ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗثبیت
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺗﺎﺯﻩ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﺗﺨﺪﻳﺮ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ،ﻭﻣﺪﺍم
ﺼﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩن اﺳﺖ.
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ثاﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﮐﺸﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی هستند.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺮﮔﻬﺎﻯ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﻳﻦ

ﻫﻤﺎﻧﻰﺭبّاﻟﻨﻮﻉﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻴﺎﺑﺪ.

ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺸﺮﻃﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺣﻮﺍس
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﺑﺎ ﺣﻮﺍس
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭﺣﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﮔﻬﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻢ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻫﺮﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺩﺭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﺒﺮﺗﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻭﺭﺯﺷﮑﺎﺭﺍﻥ،ﻭ
ﻣﻠﮑﻪ ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﭼﻮﻥ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻭ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻧﻴﻚ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻔﻮ ﻭﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﺗﺮﺣّﻢ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺣﻮﺍس ﻭ ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻤﻚ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﻣﮑﺮﺭﻯ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺟﻮﺋﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺟﻬﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﻑ ﺑﺮﺗﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﮑﺎﺭ ﮔﻴﺮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪسﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯﻫﺮ ﻧﻮﻉ،
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﮑﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺏّﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﮔﻴﺎﻩ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﮔﻮﺋﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﮔﺮﻭﻩ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻳﻚ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﺍﻟﮕﻮ
ﮐﻤﺎﻝ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﻋﻤﻞ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
(ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺮﺩﻯ) ﺩﺍﺭﺩ،ﻳﺎ
ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺩﻩ . ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺎ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻨﺠﺮ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺿﻌﻴﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻗﺒﺮﺳﺘﺎﻥ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭﺻﻔﺎﺕ،ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻣﻬﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻟﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻧﻈﺎﻡ ﻏﺬﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﺗﻦ،ﻋﻤﻠﺎ ﺭﻭﺯﻩ
ﻭ( ﺩﺍﻳﺖ) ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﭙﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺗﻀﻌﻴﻒ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺳﭙس ﺑﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﻬﺎﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﻦ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺷﻬﺎ
ﻣﺨﺘﻠﻔﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻦ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ،ﻭ ﻳﺎ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺳﻮﺩ ﻭﺑﻬﺮﻩ
ﺩﺭ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﺻﺎﻟﺖ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭﻫُﺮﻫُﺮﻯ
ﺷﺪﻥ ﻭﭘﻮﭼﻰ ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ . ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﭘﻴﺶ ﮔﻴﺮﻯ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻗﻨﺎﻋﺖ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺎﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﺑﻄﻤﻊ
ﮐﺴﺐ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺮﻭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﻴﻢ ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻋُﻤﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻠﻒ ﮐﺮﺩه
اﻳﻢ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺑﻬﺮﻩ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩه
اﻳﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻣﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻗﻴﺒﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺍﻥ ﺗﺮﻫﺎ،ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻯ، ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺿﻌﻴﻒ
ﺷﺪﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴش اﺯﺁﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗن ﻮ ﺫﻫﻦ،
ﻭ ﻣﺤﻴﻂ ﺗﻮﻟﺪ ﻭﭘﺮﻭﺭﺵ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎل
ﺴﭙﺎس کننده ﺨﺪﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻓﻠﺞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﺎ ﺑﻴﻨﺎ
ﺍﺳﺖ. ﺧﻠﺎﺻﻪ ﺑﺠﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻧﻪ
ﺑﺠﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ،ﻭ
ﻳﺎﺟﻨبه های ﻣﻨﻔﻰ.
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻠﺎﺝ
ﺑﻬﺮ ﻧﺤﻮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻪ
ﻋﻠﺎﺝ ﺗﻦ ﻳﺎ ﻋﻠﺎﺝ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﺑﺎ ﻋﺒﻠﺎﺝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﻋﻮﺍﻣﻠﻰ
ﺁﺯﺍﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮس
ﻭ ﺧﻄﺮﻫﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،ﮐﻪ
ﭼﺎﺭﻩ ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت
اﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺗﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎی ﻠﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،که
ﺒﺎﻳﺪ ﺍﺯﻓﺘنه
ها ﺑﻬﺮه ﺒﮕﻴﺮﺩ.ﻋﺒﺮت
عقلی ﻭﺻﺒﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮکی اﮔﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﺑﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺤﺒّﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ ﻭ
ﺩﻫﺶ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﮐﺴﻰ ﺍﮔﺮ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺻﻠﺎﺡ ﺩﺍﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺰﻭﺭ ﺧﻄﺮ
ﭘس ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻳﺎ ﺭﺑﻮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﮔﻔته
هاﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺄثیر ﺑﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺃثر ﻣثبت کمی ﺪﺍﺷﺖ،
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻨﺪ.ﭼﻪ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
که ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺃثر ﺗﺤﺮﻳﮑﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺑﻠﻴس ﺍﻫﺮﻳمن
ﻮﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ،ﻭ ﺍﺑﻠﻴس
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣؤثّر
ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻨﮕﺴﺎﺭ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰ ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻤﮑﺘﺐ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ . ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺁﺳﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ.ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﻏﻀﺐ ﻭﺧﺸﻢ
ﻭ ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ،ﻭﺩﻩ
ﻫﺎ ﻋﺎﺩﺕ ﻭﺻﻔﺖ
ﻣﻨﻔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ،ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺑﻠﻴس ﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺳﺮﻋﺖ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺻﻔﺎﺕ ﻣثبت ﺑﺎ
ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ خیر ﺍﻟﻬﻰ،
ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻋﻔﻮ
ﻭ ﺑﺨﺸﺶ ﻭﮐﻤﻚ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻧﻮﺍﺯﺵ ﻭﻫﻤﮑﺎﺭﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺁثاﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
هستند.ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎی
ﺮﻭﺣﻰ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺳﺨﺖ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺸﻮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ .ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﺮﺷﻰ،ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻫﺮﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﺪﻓﻰ ﺑﺎﻟاﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﮑﺮ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻪ ﮐﺴﻰ ﺭﻧﺞ ﺑﺒﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻟﺬﺕ
ﺑﺒﺮﺩ،ﻭ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻠﻒ ﮐﻨﺪ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﺑﻌﺪﻡ
ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘی ﺒﺮﻭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﻧﻬﻴﻠﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭ ﺍﺳﺘﻐﻠﺎﻝ
ﮔﺮ ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭﮔﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻟﺬﺕ ﻭﺳﻴﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﻌﺪﺍ ﺩﻭﺭﻩ
ﺭﻧﺞ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﮔﺮﺳنگی ها ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮس ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﮐﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﻫﺪﻑ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮنه غیرﺳﺎﻟﮑﺎن
ﺮﻭﺍﻧﻬﺎی ﻤﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻃﻠﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﻣﻘﺪّس ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﻧﺎﻣﻘﺪّس
ﻋﻘﺪﻩ ﺩﺍﺭﺍﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﺍﮐثرﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭘس ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻭ ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﺮ ﻭ ﺧﺸﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﻮﺯﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪه
اﻧﺪ .ﻭﭼﻮﻥ ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺣﺸﻰ ﺗﺮ ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺗﺮ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﮐﺮﻣﻬﺎ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﮔﻮﺭ
ﻭﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻭﻳﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ ﻗﺼّﺎﺑﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﻣﻘﺪّس ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺑس ﮐﻪ ﺍﺯ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻭﺑﻮﺳﻪ ﻭ ﺗﻮﺍﺿﻊ
ﻭ ﺗﻔﺎﻫﻢ ﻭﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺟﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺮﺑﺎﺭﺗﺮﮐﺮﺩﻥ
ﺧﻮﺩﺩﺭﺳﮑﻮت ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﭘﺮﺑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤگی ﺪﺷﻤنی ﻤﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﻧﻘﺎهﻮﻣﺠﺎﻟس
ﺼﻮﻓﻴّﻪ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻧﺴﻴﻢ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﻮﺯﺩ،ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺧﻨﻚ ﻭﻟﺬﺕ
ﺑﺨﺶ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺹ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻢ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﻨﻮﺯ، ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺧﺪﺍ ﺟﻮﺋﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻫﺎﻧﺪ.ﺟﺎﻟﺐ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻋث ﺟﻨﻮﻥ ﺁﻧﻰ،ﻭﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯﮐﻨﺘﺮﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺷﺪﻳﺪ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭘس
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻔﺖ ﻭﻳﺎﭼﻨﺎﻥ
ﮐﺮﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺤﻖ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺠﻨﻮﻥ ﺁﻧﻰ
ﺑﮑﺸﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﻳﺎ
ﻣﺤﺎﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺼﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻋﻘﺪﻫﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ؟ﻭ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﺳﺨﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﺣﻘﻴﺮ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺪف اﻣﮑﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺗﺸﺎﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻞ ﺣﻤﺎﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺒﻬﺎﻧﻪ ﭘﺸﺘﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺍﺳﻞ ﮐﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
، ﻭﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﺁﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ،ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺠﺘﻬﺪ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺍﺳﺎس
ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻘﺪه
ﻫﺎ ﻭﭼﺎﺭﻩ ﮐﺎﺭ
ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ ﻭﺟﻨﻮﻥ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺠﺎمعه ﺨﻮﻳش ﺨﻴﺎﻧﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺰﺭﮒ
ﺩﺭ ﻣﻨﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺗﻠﺦ،ﻭ
ﻋﻠّﺖ ﻧﺎﮐﺎﻣﻰ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳن ﺒﻔﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺭﻓﺘﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻧﺒﻮﻩ
ﺷﺪﻥ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ،ﻭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﺧﻠﺎﻗی ﻮﻏﻴﺮﻩ
ﺍﺳﺖ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺍﮔﺰﻣﺎﻳﻨﺮ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻬﮑﻤﺘﺮ
ﺑﻔﺴﺎﺩ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺑﺨﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ. ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪه
ﻫﺎ، ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺬﮐّﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﻓﮑﺮ ﭼﺎﺭﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﻳﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺑﻮس ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮچه
ﺠﻬﻨّﻢ ﺍﮐﻨﻮن
ﺸﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺟﻬﻨّﻢ ﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﮑﻮﺗﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺳﺪﺍﻥ ﺭﻭﺍﻥ،ﺍﮔﺮﮐﺎﺑﻮس
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺍﻣﻮﺍﻟﺸﺎﻥ ﺳﺮﻗﺖ
ﺷﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎﺩﺭ ﺗﻦ
ﻋﻠﻴﻞ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺑﻴﻔﺘﻨﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. که ﺠﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻝ ﻭﺳﻮﻡ ﻭﭼﻬﺎﺭﻡ
ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻠﺞ
ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺁن ﺪﺭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻣﺴﺦﻣﻴﻤﻮﻥﻭﺧﻮﻙﺑﻬﺘﺮﻳﻦﺷﺎﻧس-آﻧﺎنﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺗﺬﮐّﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
که به ﻔﻄﺮت ﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.ﻳﺎﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی
ﭙﻴﺶ ﺩﺍﺷته اﻧﺪ. ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻳﺶ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻫﺮ ﺑﺮﮒ ﺧﺸﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ،ﺧﻮﺩ
ﺗﺬﮐﺮ ﻳﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺰﻳﺰﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ، ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮﮐس
ﺑﻌﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻊ ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍﺩﺍﺭﺩ.ﮐﺴﻰ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،ﻭ ﻳﮑی
ﺒﺎ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﺑﺰﺭﮒ
ﭘس اﺯ ﺟﻬﻨﻢ ﺁﺗﺶ،ﻭﺩﻳﮕﺮی
همه ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺵ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻓﻬم اﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻟﺒﺨﻨﺪ
ﻣﺎﻣﺎی ﺨﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻮﺏ ﻭﭼﻤﺎﻕ ﺑﺪﺳﺖ،ﺍﺯ
ﻧﻮ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭ ﺑﺪﻫﺪ. ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻮﭘﺎﻥ ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺩﻭﺍﺏ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﺗﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﻍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﺮﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭ ﺣﺘمی ﺒﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ . ﺍﺳﺮﺍﻓﻴﻞ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ،ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺮاءﻮﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺍﺭﺟﻤﻨﺪ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺳﺮاء ﻟﻔﻆ
ﻋﺒﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
و سفر شبانه
بعربی ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻘﻴﺮﺍﺳﺮﺍﺋﻴل
عزﺭﺍﺋﻴﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺍی غیر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﻳﺎﻫﺮﺗﻮﺻﻴﻔﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮکس اﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷته ﻤﺮﮒ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﺣﺎﻓظه اﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻮﺍﺩث ﻣؤثّر ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭼﻪ ﻣثبت
ﻟﺬت ﺒﺨﺶ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻣﻨفی
ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺃﺯلی
ﻮﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﺩﺭﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭﻓﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ،ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺑﺎﻋﺪﻡ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻭﺗﺤﻘﻴﻘﺎت ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﭼﻨﺪﻯ
ﺑﻌﺪ ﺟﺰ ﻧﺎﻡ ﻭﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎ ﻭﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺑﻰ ﺭﻗﻴﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺧﺎﻃﺮﺍت
ﺃﺯﻟﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺎﻟﻄﺒﻊ
ﺩﺭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻌﻠﻰ
ﻧﻴﺰ، ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻤﻞ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺃثر
ﻣﻨﻔﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ.ﺩﺭﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﭼﻮﻥ ﺭؤﻳﺎ،ﺍﻳﻦ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺷﻬﺨﺺ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺣﺎلی اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻤﺎﻥ ﺍﻣﻮﺍﻝ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ
ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺍﺯ ﺗﺮس ﺧﻄﺮﻫﺎ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﺯﺍﺩ،
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭ ﻣﺨﻔﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻬﺎﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ،ﺩﺍﺭﺩ
ﻗﺴﻤت ﻴﺎﺯ ﺫﺧﻴﺮه
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ،ﭼﻪ ﺧﻮﺏ ﻳﺎ
ﺑﺪ، ﺑﻨﻈﺮ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻴﺎﺩ

ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ،ﺗﺬﮐّﺮﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭس ﻋﺒﺮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺎﺑﻮس
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﻔس ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.که
اﮔﺮ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﺭﻭﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺎﻧﺴﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺒﻚ ﮐﺮﺩﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﻧﻔسﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺭؤﻳﺖ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺭﺯﻕ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻭﻧﻘﺸﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭس
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻣﺘﻨﻔﺮ
ﮔﺮﺩﺩ،ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ،ﺩﺭﺗﺮﻙ
ﻭﺣﺬﻑ ﺁثاﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺮ
ﺣﺴﺐ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺍن ﺤﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﺗﺮ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺁﻧﺮﺍ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺘﻦ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﮐﺎﺑﻮس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ،ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻟﺬﺕ ﺑﺨﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﻤﺎﻡ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮس ﻭﺩﺭﺩ ﻭﺩﻟﻬﺮه
اﺳﺖ.ﻭﺍﻏﻠب ﺪﺭ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻭ ﺩﺭ ﻗﻠّﻪ
کوﻫﻬﺎ، ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻣﮑﺮﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﻗّﺖ
ﮐﺮﺩ، ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻭﺍﻳﺎﻯ ﻧﻴﻤﻪ
ﺗﺎﺭﻳﻚ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭﺗﻤثییلی
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﻭ ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺎ،ﺑﺎ
ﮐﺴﻰ ﺣﺮﻑ ﻣﻴﺰﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻠﺎﻡ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻄﻔﻞ ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺗﻤثیلی
ﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﻫﺴﺖ. ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﮐﻠّﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺤث ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ،ﺑﺸﮑﻞ
ﻳﻚ ﮐﺮه اﻯ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻏﻠﻄﻴﺪﻥ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﮐﺮه ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺳﻘﻮﻁ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺒﺤثی
ﮐﻪ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺑﺎ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺳﻬﻢ
ﻣﻬﻢ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،
ﺍﻳﻦ ﮐﻞ ﺍﺣﻮﺍﻝ،
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﮐﻨﻴﻢ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﻴﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺍﺟﺰاء
ﺁﻥ ﺑﺤث ﺭﻭﺑﺮﻭﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﻳﺎﺑﺴﻮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺷﺪﻥ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺑﺎﻭﮔﺸﺖ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﮐﻠّﻰ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭ
ﺷﻚ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻋﻘﻴﺪﻩ،ﻭﻋﺪﻡ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺁﻧﭽﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓته
اﻳﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺩﺭﻙ ﺑﺤث ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻭﺑﺪ
ﺩﻟﻰ ﻭ ﺷﻚ، ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،ﻭﻳﺎ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻈﺮیّه
های ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺩﻳﺮﺗﺮ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻧﻔﻬﻤﻴﻢ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻳﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ،ﮐﻪ ﺑﺮ ﺩﻝ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻤﻰ ﻧﺸﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻤﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎ ﺗﺮﺩﻳﺪ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺍﺑﺎﻃﻴﻞ
ﻭﺑﺎ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﭼﺮﻧﺪ
ﻭﭘﺮﻧﺪ ﻓﺮﻗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﺧﻴﻠﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐﺍﻓﺴﺎنه
اﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﮔﻴﺮ ﺍﺻﺮﺍﺭﻭﺗﻌﺼّﺐ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻙ ﻣﻴﻮﺭﺯﻧﺪ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭﺩﻫﺎﻥ
ﮐﺠﻰ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺪﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻮﻯ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺩﺭﮔﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫبی ﺪﺷﻤن ﻮﻟﺎﻳت
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،که ﺤﺘﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﺍن
ﻮﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻧﺎ ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﻬﻢ ﻟﺎﺯﻡ، ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻰ
ﻧﻮﻳﺴﺪ.ﻭ (ﮔﻨﺎﻩ)ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎن اﻣﻮﺭی اﺳﺖ
که ﭙﻴﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻴّﻦ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻪ، ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﮔﻮﻧﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. که ﺒﻘﻮل
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣتی
اﮔﺮ ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﺧﻄﺎ ﮔﻔته ﺒﺎﺷﺪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﻣﺠﺮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻏﻠﻂ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ مهم اﺳﺖ،
ﻭنه ﻤﻮﺿﻮﻉ ﺩﺳﺘﻮﺭ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻫﻴﺰﻡ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻳﻚ ﻣﺎﻩ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﺎﺭ ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻴﺰﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﭘﺎ ﺭﻭﻯ ﺗﮑﺒّﺮ
ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ،
ﻭﺣُﺴﻦ ﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺑﺼﻠﺎﺡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺁﻥ ﻋﺎﺑﺪ
ﻣﻐﺮﻭﺭﺗﺮ ﺑﻌﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ، ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﻴﺰﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺍﺳﺖ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻭﺳﭙﺎس ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻋﻘﺐ ﺑﺮﻧﺪﻩ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺠﺮﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ ﮐﺎﺭی کرﺩﻥ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﻟﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﺑﺤص ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺒﺎﺣث ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ،ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﮔﻴﺮ
ﺳﻠﺴﻠﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻣﻄﺎﻟب
ﻤﺘﺪﺍﺧﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.که
ﻴﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻤﻰ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺑﺤث ﺮﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩ،ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻳﺎ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ،
که ﺨﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟب اﺩﺍﻣﻪ ﺑﺤث
ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﮑﻪ
ﺗﻨﻔّﺴﻰ ﮐﺮﺩ ﻭﺍﺳﺘﺮﺍﺣت
ﻨﻤﻮﺩ. ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﺴﺘﮕﻰ،ﺍﺯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﻫﺎﺋﻰ
ﻳﺎﺑﺪ ، ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻨﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ،ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬی
کمک ﮐﻨﺪ. ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﮐﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺭﻗﺎﺑﺖ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﺎﺑقه
ﻮ ﺟﻬﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻨﺸﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ .

M101

روح
وروان و
ناخوآگاه ونفس

ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﻨﺒﻪ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﻣﻐﺰ ﻭﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺍﺩﺍﺭﻩ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ، ﺍﺯﻣﺪﺑﺮ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍن
اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ ﺟﺴﻢ
ﺗﻮ ﺩﺭ ﺗﻮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺟﺴﻢ ﻇﺮﻳﻔﺖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬی
هستند،ﮐﻪ (ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ
. ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﻣﺤﺮﻙ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺃﻣﺮ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻫﻤﺎﻥﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻮﻉ
ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﮑﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ ﺩﺭﻧﻮﺷته
هاﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.که
ﺒﺎ (ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ)
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ثاﺑﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺍﺧﻞ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ،
ﺩﺭﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺟﻬﺸﻬﺎ ﻣﻨﺠﺮﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭلی ﻟﻴﻤﻨﺘﻘﻞ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﮕﺮﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﻨسی
ﺩﺭ ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺩ ﻭﺯﻥ، ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﻭ ﺍﻭﻭﻝ باشد. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺃثرﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﺗﺄثیرﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻭﺟﻮﺩﺁن در
اﻧﺴﺎﻥ ندﺍﺭﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻥ،ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺡ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﮐﻪﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻘﺪّس ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺮﺳﻴﺪه ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﺎن
ﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻣﺴﻴح
ﺒﻌﺮﺵ ﺍﻭﺭﺳﻴﺪ،ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻨﻮﺭﺁﻥ. ﻭﻣﻬﺪﻯﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺘﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺟﻮﻫﺮﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺟﺎﻥ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻓﻘﺪﺍﻥ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮔﻮﺋﻰﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺟﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﺟﻨﻴﻦ ﻭﺟﻨﺎﻥ ﻭ
ﮊﻥ،ﺣﺮﮐﺖ ﻣثبت
ﻭ ﺑﺠﻠﻮ ﺩﺭﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺟﻮﻫﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ،ﻧﺎﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺁن ﺒﮑﺎﺭﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻠﻤﺎی ﻔﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺑﻴن ﻤﻔﻬﻮﻡ ﻧﻔس
ﻮ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﺫﻫﻦ
ﻭﻋﻘﻞ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺫﻫﻦ ﺗﺤت ﺘﺄثیر
ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎه اﺳﺖ.ﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﺍﺳت
که ﻣﺤﺴﻮس ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻌﺪﺍ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﻣﻘﺪّس ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺯﻣﻘﺎﻡ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺭﺑﻮﺑﻴّت ﻴﺎﻓﺘﻦ،ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّت
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻓﺘﻪ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺑﺄﺻﻞ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﺒﻨﻤﻰ ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ،ﺷﺒیه
ﺒﻌﻈﻤﺖ ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﺑﻌﻈﻤﺖ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻨﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪی
ﺒﺎﻳﺪ ﻣﺼﺮف ﺸﻮﺩ.که
ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ،
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻧﺶ،ﭼﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺗﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻤﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺖ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺗﻦ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻭﺫﻫﻨﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﻴﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺻﺮﻑ ﻟﺬت ﻮ ﺑﻨﺎ
ﺣﻖ ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭﺍﺳﺮﺍﻑ
ﺭﻓﺎﻫﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺭﻭح ﻤﺤﺮﻭم ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻧﺘﻴجه ﺘﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪﺍت
گذشته ها اﺳﺖ.
که اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ. ﻫﺮﮐس ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺁﻏﺎﺯ ﺑﺘﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﺍﮔﺮ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺍﺷﺖ،ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﺁثاﺭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺟﺴﻢ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭘس ﺭﻭﻯ ﻭ ﻓﺴﻖ ﻭ
ﭘﺴﻚ ﺭﻭﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮔﺮﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺑﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻳﺎ ﺗﻮﺣّﺶ.ﭘس ﻣﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻠﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ،ﮐﻪ
ﻃﻔﻞ ﺩﻭﺳﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻭﻫﺸﻴﺎﺭ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔس ﻭﺗﺮﺑﻴت ﻮﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﻋﺰﻟﺖﺳﻠﻮﻙ ﺑﺠﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﻴﺪﺍﺭﻯﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺍﻃﻔﺎﻝ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻨﺒﻮﻏﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭﺗﺎ
ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﺑﺒﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺍﺳت ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.که ﭽﻨﺪ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺭﻳﺎﺿﺖ
ﺭﻭﺍنی ﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ،ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺭﺳﺘﻢ ﻫﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻥ،ﭘسﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ،ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﭼﻮﻥ
ﻟﺤظ] اﻯ ﺑﮕﺬﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ
ﻭﻣﺮﻭﺭﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﺪﺍﺭﺩ
.

ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯﺁثاﺭ ﻓﻠﺎﺳفه
ﻮﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﻣﺘﺨﺼّﺼﻴﻦ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ ﺑﻨﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﻭﻧﺴﻠﻬﺎﻟﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﮔﻤﺮﺍه ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﻠﻂ ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﺑﻴﻦ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻥ،ﻭ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺡ،ﻳﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻧﮕﺎه
ﺬﻫﻦ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺮﻭﺍﻥ،ﺑﻬﻤﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﺃﻯ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺟﺪّﻯ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺑﭽﺸﻤﻰ ﺑﻴﻨﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻧﻔس
ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﻣﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﺑﺎ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﮐﻪ ﻧﺴﻞ ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻟﺎ ﺟﺮﻡ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﻋﻮﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﺗﻌﺠّﺐ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﺬﻳﺮﺵ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺳﺨﺘﻰ
ﻃﻰ ﻃﺮﻳﻖ ﻭﺳﻔﺮﻫﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ،ﺑﺴﻮی
ﺨﺪﺍ ﻭﺩﺭ ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻳﺎ ﺗﻦ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ، ﻭ ﻳﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺪﻯ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎئی
ﻨﺮﺳﻴﺪه اﻧﺪ.
که اﻳﻨﺎن ﭙس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭﺻﻔﺎﺕ،ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻘﻴّﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻨﺪ.ﺩﺭﺁﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﻨﻮﺯ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻢ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﻭﻧﻴﺰ ﺧﻄﺮﺑﺰﺭﮒ
ﺍﺟﺘﻨﺎب اﺯﺳﻠﻮﻙ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺳﺎﺧته اﻧﺪ
ﺧﻨثی ﻭﺑﺎﻃﻞ ﻭﻣﻌﺪﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﺗﺎﺩﺭ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻣﺠﺪﺩﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺳﺨﺘﻰ ﺁﻥ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺑﺎب
نوﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭼﻮﻥ
ﺭﺣﻤﺎن ﺪﺭﭘﻴﺸﺮﻭﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﻓﺮﺿﺎ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻄﻠﻖ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻮ،ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ،ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎ ﺳﻮﺍﻩ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻟﺎ ﺑﺸﺮﻁ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﻟﻈﺎﻫﺮ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻔس ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ
ﻋﻤﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﮔﺮﻭﻩ
ﺍﺻﻠﻰ وﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻫﻴﻮﻡ ﻭﮔﺮﻭﻩ ﻟﺎ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﻳﺎ ﻓﺮﻋﻰ
ﺩﺍﺗﺴﻮﻥ. ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻴﻮﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺎﻣﻞ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮعه
هائی ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﺍﺯ ﺗﻮﺩه
اﻯ ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﻭﺳﻮﺍﺑﻖ ﺣﺴّﻰ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻓﻌلی
اﺳﺖ. ﻫﻴﻮﻡ ﺍﻳﺪﻩ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻋﻘﻞ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻋﻘﻞ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺩﻭ ﻧﻔﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻬﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻓﻮﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪن هستند.ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎن ﺪﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺍﮔﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﻣﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺗﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﭽﻨﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
نیز ﺍﺯﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻫﺮﮐس هماﻥ ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﺟﺴﻢ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻭ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻫﻴﻮﻡ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺮﺍﮐم اﺩﺭﺍﮐﺎت
ﻘﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ،که ﻤﺎ
ﺍﺯﻧﺘﺎﻳﺞ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺮﻭﺣﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﻋﻘل
اﺳﺖ،ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﺯﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻣﮕﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻣﮑﺘﺐ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻘﻞ ﮐﻞ
ﺁﻧﻬﻢ،ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺑﺪﺍﻋﺎت
عقلی ﻭﻓﮑﺮی اﺭﺍئه
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ ﺗﮑﻨﻴﺒکی
ﻧﺪﺍﻧﺴته ﻤﺘﺨﺼﺼﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .و ﻫﻴﻮﻡ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﮐﻠّﻰ ﻭ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﺮﮐس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻭ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺍﮐﺘﺴﺎﺑﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺫﻫﻨﻰ،ﺍﮐﺘﺴﺎﺑﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺴﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺩﻭﺭه
ﻫﺎﻯ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻓﮑﺮ ﮐﻠّﻰ ﻫﻴﻮﻡ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﻠﺎصه
اﻯ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮیه اﻯ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﻟﺎﻟﺖ ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪﻥ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﺷﺨﺼﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭ ﻫﻤﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﺘﻰ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭﺑﺮﺗﺮﻮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺣﻖ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻥ ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻓﮑﺎﺭ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺵ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ
ﻭﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪ،ﻧﻤﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻭ ﮐﻮﺩﮐﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ
.

ﭘس
ﺑﺎ ﻫﻴﻮﻡ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻳﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻯ ﺿﻤﻦ ﺧﻮﺩ،ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪه ﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ،ﮐﻪ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﺣﻘﻴﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻭﺣﺘﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﻧﻈﻢ ﺗﺎﺯه اﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﻋﺎﻟﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻏﻴﺮ ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓته اﻧﺪ. ﭘس
ﺧﻴﻠﻰ ﺯﻭﺩ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﺪﻩ
ﮐﻠّﻰ ﻫﻴﻮﻡ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺍﺯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺮ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺣﺎﺻﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺠﻤﻮعه
هاﻯ ﺟﺰﺋﻰ، ﻭ ﻧﺤﻮﻩ
ﻧﻈﺎﻡ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎم ها ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻴﻪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻫﻢ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺘﻰ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻧﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻓﮑﺮﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ،ﭼﻮﻥ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺪﻧّﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﻫم ﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳب ﻔﻮق
ﺒﺸﺮی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻣﺒﻌﻮثاﻥ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻭﺭ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎن ﻮﻃﻰ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺩﻭﭘﻠّﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺖ ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﻋﺒﻮﺭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩ ﻭﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ.

ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ،ﺑﺪﻗّﺖ
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﻭ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺖ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺣسّﻭ ﻟﻤس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﺮﺍوﺍﻥ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،که
ﺒﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺑﺮﺗﺮﻯ،ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍه ﺒﺮﺍﻯ
یک ﺳﻮﺍﺭﮐﺎﺭﻠﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳن
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎن اﻫﻤﻴّﺖ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻈﻴﻢ ﻫﺮﻣﻘﺎﻡ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﮑﻰ ﺩﺭ ﺻﺪ ﻣﺘﺮﻯ
ﺟﻨﮕﻞﺧﻮﺩ،ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﻓﻀﺎﻯ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮔﺮﺩﺵ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺩﻫﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺣﻰ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ، ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺣﺪّ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺷﻪﻫﺎﻯ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﺍﻥ ﺭﻓﺖ
ﻭ ﺁﻣﺪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ ﺩﺭ ﻭﻫﻢ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﭘس
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﺮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻔﺖ
ﭘﻠّﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﺍﺟﻬﺎ
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ ﭘﻠّﻪ،
ﺗﺎﺯﻩ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭﻟﻰ ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺗﮑﺎﻣﻞ ﭼﻮﻥ
ﺧُﻢ ﺭﻧﮕﺮﺯﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻏﻮﻃﻪ ﺧﻮﺭﺩ
ﻭ ﺭﻧﮓ ﺁﻧﺮﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ (ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺻﺒﻐﻪ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻭﻥ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﺮﺩ. ﺗﺎ ﺭﻧﮓﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﺼّﻞ ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ،
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﻭﭘﺰﺷﮑﻰ
ﻭ ﺗﺨﺼﺼﻰ ﺳﺮ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎ ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ
ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻴﻮﻡ،ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻮﻳّﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﻫﻮﻳّﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ،ﺭﻭﺗﻮﺵ
ﺁﻥ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﮐﺮﺩ،ﻭ ﺑﻤﻌﺮﺽ
ﺩﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻰ ﻋﻠﻢ،ﻭ
ﺩﺍﻧﺎﻫﺎﻯ ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﻃﺎﻟﺢ ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻳﻢ،
ﺍﻳﻦﺟﻌﻠﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺸﺎﺕ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻭ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖ، ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺎﺩﺍﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺪﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﺳﺎﻟکی
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﺭﻭﺯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﻭﺗﺎﺯﻩ ﺍﺭﺍئه
ﻤﻴﺪﻫﺪ.

ﺭﻭﺵ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺗﺴﻮﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭ ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻓﮑﺮﻯ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺷﺪﻩ، ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ،ﻭﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﻢﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ( ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ)
ﻭﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﺒﻄﻦ
ﻭﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻔﮑﺮ،ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻯ ﺑﺬﻫﻦ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺸﻒ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﺶ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﺒته
ﺪﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻏﻴﺮ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺑﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺤث،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﮑﺸﻒ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻔس ﺭﺳﻴﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺩﻓﺎﻋﻴّﺎﺕ ﺧﻮﺩﻭﺩﺭﺟﺪﺍﻝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﭼﻪ ﻗﺪﺭﺑﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﻭﺩﺭﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺷﺪﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺎﻟﺎ،ﻭ ﺑﺎ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻫﺮﮐس
،ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻘﺒﻮﻝ
ﻳﻚ ﻧﻈﺮ ﻳﺎ ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻳﮑﻄﺮﻑ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣثبت ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺳﮑﻮﺕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺠﺎﺩﻟﻪ،ﺗﺼﻮﺭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﺴﺐ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻠﺴفه ها ﻭﻣﺠﺎﺩﻟﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺸﺶ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﻧﻔﺮﺕ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ،ﭼﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺑﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻤﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ،ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ
.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻟﻬﺎم
ها ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭﻣﻔﺎهیم
ﻣﺎﺩﻯ ﺷﺪﻩ،ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ماﺩی ،ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻮﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻥ، ﺑﺮﻭﻯ
ﻗﺮﻃﺎس ثبت ﻤﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺑﻘﻴﻪ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﺯﻝ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﺮﻋﺖ ثبت ﻭ ﻧﻮﺷﺘﻦ
ﻭ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻦ،ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ ﻓﺮﺻﺖ
ثبت ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﮔﺮ
ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺷﻮﺩ،ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺁﻥ،ﺍﺯ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺷﻔﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ
ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺁﻧﺎﻥ، ﮐﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺒﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭ ﻧﻮﺡ
ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ.ﮔﺮچه ﺒﺮﺧﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﭘﻴﺮﻭﺍن ﻤﺒﺎﻟﻐﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
که ﺨﻮﺩ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟک
اﻟﻬی هستند. ﻋﻨﺎﻭﻳﻨﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭﻣﻮﺳﻰ.
ﻭ ﺍﻟّﺎﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺁﺯﺭ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻣﻮﺳﻰ
ﻧﻴز ﮐﺎﻣﻞ ﭘﻴﺮﻭﺷﻌﻴﺐ
ﻭﻳﻮﺳﻒ ﻭ ﻳﻌﻘﻮﺏ
ﻭﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺩﺭﻣﺮﺍتب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺢ، ﻫﻤﮕﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺸﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﺸﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﮐﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﭻ ﻣُﺮﺩه اﻯ
ﺗﻮﺍﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﻣﺮﺩه اﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﻴﻨﺎ ﮐﺮﺩﻥ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﮐﺎﺭ
ﻋﻘﻞ ﭼﻮﻥ ﭼﺸﻢ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄقی
ﺮﺍ،ﺁﻧﻬﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻢ
ﻭ ﺑﻴﺶ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻫﻴﻮﻡ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻟﻮ ﺿﻌﻴﻒ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻋﻘﻠﻰ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺃﻧﺪﻙ ﻭ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺮﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﻋﻤﻮﺩﻯ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻘﻠﻰﻭﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﻫﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ،ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ،ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺣّﺶ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻌﻠّﺖ
ﺳﺨﺘﻰ ﺑﻬﺮﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺩﺭ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻭﺗﺴﻠﺴﻞ
ﻫﺎﻯ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻋﺘﺒﺎﻃﻰ
ﻭﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺪﺍﻋﻴﻬﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬی ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.که
ﺸﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﺰﮐیه ﻨﻔس
ﻮﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺑﺮﻳﺪﻩ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺗﺎﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﻬﺮﻩ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻥ
ﻗﺪﺭﺕ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺎﺳﺪ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﭼﻴﻦ ﻭﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ
ﺟﻤﻠﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
میگذرند . ﭼﻮﻥ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺘﻔﺼﻴﻞ ﻭﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻧﻤﻰﭘﺮﺩﺍزند.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭ ﻇﺮﻓﻴّت
هم اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﮑﻤﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺼﺎﺭ،ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣثبت ﺍﺣﺘﻤﺎلی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻓﮑﺮﺧﻮﺩ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗثبیت ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺭﺍﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ تنها ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺮﻭ.ﻭ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺼﻴﻞ
ﻭﺗﺸﺮﻳﺢ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻫﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
.

ﺩﺭ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎ، ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﻣﻔﻴﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﺍﺩﺑﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺃﺩﺏ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻋﺒﺮﺕ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻰ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣثبت ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﺮﮐﺮﺩﻥ ﺑﺮﻭﻳﻪ
ﭘﻴﺎﺯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯﻃﺒﻘﺎﺕ ﺯﻳﺮﻳﻦ
ﺁﻥ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ
ﻳﺎ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ،ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﻣﻔﻴﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺎﻃﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺳﻮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺍﮔﺮ
ﻧﺎﻇﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴﻮﻡ ﺭﺍ ﻣثالی
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ، ﭼﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﺴﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ
ﺍﻭ،ﺩﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺮﮐﺰ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﻭﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺫﻫن ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
که ﻤﺴﺌﻮﻝ ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺣﻴﺪ،ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺠﻤﻮعه
هاﻯ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ،ﻭﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺗﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﺍﺑﺪﺍﻋﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺎیه اﺻلی
ﺮﺍﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳل ﻤﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓته های
اﻟﻬﻰ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻋﺼﺒﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺯ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺖ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی ﻠﺎﺯم اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭ ﻳﮕﺎنه
ﺮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
(ﻳﮕﻴﻦ و یکین ) ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﻭﻳﻘﻴﻦ ﺩﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺣتی اﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﮔﺮﺑﺎ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺳﺨﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺗﻨﺰﻳﻞ،ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺄﺻﻞﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭلیّ اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺍﻣﺎ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺟﺰ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺃﺑﺎﻃﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﭼﻮﻥﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻗﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻯ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭼﺎله ﺑﭽﺎﻩ
ﻣﻰﺍﻓﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺸﻮﺩ،ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻳﻚ ﺗﮑﻨﻴﺴﻴﻦ
ﻭﺗﮑﻨﻮﮐﺮﺍﺕ،ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺠﺮبه
او ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍثرﻯ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺤﻘﻖ
ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮﺑثرﻭﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻧﺪﺍﻧﺴته
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﻮﺷﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮیش ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺍﻧﺎﻯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﺑﺎ
ثرﻭﺕ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺩﻭﻡ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻌﻴﻨﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺑﺤث
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺤﻖ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﮐﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻨﮑﺮﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮض ﻮﻃﺮﺡ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.که ﻤﺮﮐﺰ
ﻳک ﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﺿﻰ ﮐﻤﻚ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻂ ﻓﺎﺻﻠﻰ ﺑﻴﻦ
ﺁﻥ ﻗﺴﻤﺖ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺺ،ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﺑﺎ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﺟﻨﺒﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﮐﺰ ﮐﺸﻴﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺩﺭﻣﺮﮐﺰ ﺩﻭﻡ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺪﻭﺭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ،ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻳﺎﻓﺖ نمی
ﺸﻮﺩ. ﺩﺭﺭﻭﺵ ﺍﻭﻝ،ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﺮﮐﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻔسﻫﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺮﮐﺰ ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻔس ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺴﻴﻂ ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳت
ﻮﺍﻣﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺷﺨصی .ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﻣﺒﺪﺃ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﮐﻪ ﻧﻔس ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﻳﮕﺎنه
ﺴﺎﺯﻯ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻮﺟّﻪ ﺷﺨﺺ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺍﻧﺘﺒﺎﻩ ﻭﺗﻨﺒّﻪ
ﺩﺳﺖ ﻧﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻳﮑﻰ ﺑﺴﻤﺖ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺫﻫﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻦ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻃﺎﻗﺖ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸف ﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺟﺴﻢ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.ﺩﻳﮕﺮﻳﺎﻧﺘﺒﺎﻩ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺴﻤﺖ ﺑﺎﻟﺎ،ﺩﺭ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﺯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺷﺨﺼﻰ ﺩﻡ ﻣﻴﺰﻧﺪ ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪﻭﻇﻴفه
اﺵ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﻣﻨﻄﻖ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻣﻨﻮﻁ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺏ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ،ﻭ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻋﻮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ، ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻋﻮﺍﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻦ،
ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ ﺁﻧﻬﺎ،ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﺑﺴﻴﺎﺭﻳﺎﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻳﺎﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻳﺎﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺻﺤﺒت ﻮﺗﻨﺰﻳل
او ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻧﺎﺯﻝ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻔﺘﺎﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺁﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ثبت ﺩﺭ ﻗﺮﻃﺎس
ﻭﮐﺎﻏﺬ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﺩﻳﮕﺮ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺑﺎﺑﺎ ﻃﺎﻫﺮ
ﻋﺮﻳﺎﻥ،ﺍﻳﻨﻬﺎ
(ﻭﻗﺖ)ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ. ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻭﻗﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﭘﺨﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺁﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺍ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ ﺟﻨﺒﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻓﺮﻣﻮﻟﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﻭﺩﺭﺳﺖ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺿﻊ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﻦ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻠﺐ ﺗﻮﺟّﻪ،ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻧﺘﺒﺎﻩ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺒﺐ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﺸﺴﺘﻦ ﻭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﻥ
ﺑﺨﻮﺩﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺣﺎﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯﻫﺎ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻳﻮﮔﺎ ﮔﺮﻓﺘﻦ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ،ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺿﻊ ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭ ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﺳﺨﻨﺮﺍﻥ،
ﺗﺎ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺸﺘﻦ
ﻭﻳﺎ ﺣﺎﻟﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﻧﮕﻴﺮﺩ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻳﺎ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ، ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺵ ﺷﻠّﻪ ﻗﻠﻤﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﺟﺴﻢ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ،ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ ﻓﻌﻞ
ﻭ ﻋﻤﻞ ﻭ ﺷﻐﻞ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻋﺎﻟﻢ ﺗﮑﻨﻴﻚ،ﻳﺎ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﺩﺭ
ﻣﺮﺍتب ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ ﺻﺎﺣﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺘﻔﮑّﺮ،ﻳﻚ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ
ﻣﻐﺰ ﻭﺗﻦ، ﻭﻧﺪﺍﺷﺘﻦ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻓﺮﺻﺖ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺮﺿﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺨص ﭙﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺎﺩ ﺷﺨﺺ ﺩﺭﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍب اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﻣُﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﮔﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻓﻬﻢ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺩﻗّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﻓﮑﺮﻯ
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮﺷﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻭﮐﻴﻔﻴّت ﺘﻔﺎﻭت
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﮕﻮنه ﺒﺪﻥ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭﻭن ﻔﮑﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩه ﺎﺷﺪ، ﻭﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ ﺍﻭ ﻧﻴﺰﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ،ﻭﺷﺎﻳﺴﻨﺘﮕﻰ
ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ،
ﺑﺎ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻓﺮﻕ ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﺮ ﺩﻭنشخوﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﻋﻠﻔﺰﺍﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻠﻒ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺖ.ﻳﮑﻰ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻋﻠﻒ ﻣﻌﻄّﺮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻋﻠﻒ
ﺗﻠﺦ ﻭ ﺯﻫﺮﺁﮔﻴﻦ.

ﻭﻟﻰ
ﺑﺤثهاﻯ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ،ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻄﺤﺎﺗﻰ،
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺭﺍ،ﺑﻤﻘﻮﻟﻪ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻌﻞ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭘس
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺩﺭ
ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ،ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ، ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﭼﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﻭ ﺩﻋﺎ، ﭘﻮﺯﺵ
ﺧﻮﺍﺳته هاﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﻴﻨﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﻇﺎﻳف
کاﻣل اﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎن اﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﺍﺭﻯ ﻭ ﺣﺰﺏ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺍﺯﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻫﺸﺪﺍﺭی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ،ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻭﺭﻯ ﻭ
ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻓﮑﺮﻯ،ﮐﻪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﻗّﺖ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻫﺴﺖ، ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ،ﻭﺣﻴﺮﺕ
ﻧﻔس ﺑﺎﻃﻞ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﺩ
ﻭﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻭﺯﺩ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ ﺧﻮﺩ،ﺗﺨﺘﻪ
ﻧﺮﺩﺑﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻃﺎس هاﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﻫﻴﭻ
ﻃﺎس ﻣﻀﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻴﭻ ﻟﺤظه ای ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺍﻧﺘﺒﺎﻩ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺑﭽﻴﺰﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺁﻥ ﭼﻴﺰ ﭼﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥﺑﺎﻋث
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﻣﻮجوﺩ
ﺍﺳﺖ،ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﻣﺮﮒ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻌﺒث ﻭﺑﺎﻃﻞ ﻋﻤﺮ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭﺳﻤﺖ
ﻭﺳﻴله اﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺑﺎ ﮐﻠﺎﻡ ﻭﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻧﮕﻴﺮﺩ،ﻭ
ﻓﮑﺮ ﺟﺪﻳﺪی ﺒﺮﺍﻳﺶ
ﻧﺮﺳﺪ،ﺑﮑﺎﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭ ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﺻﻨﻌﺘﮕﺮﻯ
ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ،
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﭽﻨﺪ ﺷﮑﻞ
ﻓﻨّﻰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ ﻭ
ﻋﻠﻔﺰﺍﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻄﻮﺭﺍﺭﺍﺩﻯ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗثبیت ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻣﻠﮑﻪ
ﺷﺪﻥ ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ ﻗﺮﺍﺗﺮ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺎ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺤﺮﺍﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺮﻳﺐ ﺍﻟﻮﻗﻮﻉ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺣﺼﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ، ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺟﻮﺍﺏ ﻧﮑﻴﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﭼﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﭼﻴﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ، ﺳﺮﻣﺎیه
اﻯ ﺩﺭﺩﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻧﮑﻴﺮ
ﻭﻣﻨﮑﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ منکر ﺁﻧﭽﻪ
ﺯﺷﺖ ﻭﮔﻨﺎﻩ و
شایسته فرار ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻣﺎ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻭ
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﻮﺩ،ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻭﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭس ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻳﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﺭﺍﺩﻯ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ،ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻘﺪﻡ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﮑس
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﻌﺪﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﻴﭻ ﻟﺤظه
اﻯ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻮﺩﻙ ﻳﺎ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺩﻗّﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻣثلی
ﺷﻨﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﺴﻰ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺳﮑّﻪ
ﺩﻩ ﺳﻨﺘﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺳکه
های ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺍﻭ ﺑﻘﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺷﺨﺺ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻓﻘﻂ ﺩﻩ ﺳﻨﺘﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺍﺭﺍﺩﻩ،ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﻭ ﻓﻄﺮﺕ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺮ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺰﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ ﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗل اﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ، ﺑﺂﻧﻬﺎﻭ
ﺑﺮﺍﻳﺸﺎﻥ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻳﺎ ﻓﮑﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﮐلامی ﺮﺍ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﺎﻳق ﺮﺍ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎﺃﺑﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻇﺮﻓﻴّﺖ ﮔﻴﺮﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﮑﺮ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺳﻤﺖ ﺑﺮﺩﺍﺷت ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺎﻝ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻭﻟﻴﻦﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ،ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮐس ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻫﻤﺎن
گونه که ﺳﺮﻧﻮﺷت
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺘﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﻳﺎ ﮐﻢ ﻋﻘﻞ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
دﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﺿﻊ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﮑﺮﺩه اﻧﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺟﺮﺍ ﮔﺮﺩﺩ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ،ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺘﺠﻠیه هاﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮﺑﺸﺮﻯ.
ﻟﺬﺍ ﺍﮔﺮﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﻣﻘﺮﺭﺷﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻬﻤّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﭼﻪﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣثلا ﻃﻮﺭﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﺎﺩﺵ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺪﺭ ﻧﻴﺴﺖ. ﭘﺪﺭ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷتی ﺒﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﺑﻮﺩه
است ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻬﺮﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﭘﺪﺭﻡ ﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺧﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﭘﺴﺮﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮐثر ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺯﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ، (ﺣﺘﻰ
ﺃﻋﻠﻢ) ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯﺳﺎﻟﻚ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ،ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﺁﮔﺎه اﺳﺖ،
که همه موﺟﻮﺩﺍت
ﺤﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ،
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤت
عذﺍﺏ،ﮐﻪ ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻓﻬﻢ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭ
ﺗثبیت ﺻﻔﺎﺕ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺴﺖ ﻧﻤﻰ
ﺑﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﻧﺮﻭﻧﺪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ ﺩﺭﮐﺎﺕ،ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﻔﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ،ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺳﻨﮓ ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﭘس
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺖ . ﻭﺍﮔﺮ
سالک ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،
ﺩﺭﻙ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺣﻘﻴﺮ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺑﺤﻖ ﮐﻨﻨﺪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ،ﺿﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.

ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤت اﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﺎﻳﺪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭﺁﻥ ﻫﺴﺖ، ﺗﺎ
ﺗﻮﺟﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻣﻮﺭﻣﺘﻔﺮقه
ﻨﮑﻨﺪ،ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺭ ﺳﻮﮊه اﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﻰ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻭﺳﻴله
اﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﭼﺎﺭﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ ﻭﭼﺮﻧﺪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﮑﺎن ﺪﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻘﻴﺮ،
ﻫﺮﭼﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻬﻤﺘﺮﻭﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎه ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺣﺮﺹ
ﻭ ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍنه
ﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﻪ ﺳﻴﺮﺍبی
ﺪﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ ﺣﺪّ
ﻳﻘﻔﻰ.ﺯﻳﺮﺍ

ﺑﺎ ﺣﻘﺎﺭت
ﺮﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎن ﻀﻌﻴﻔﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﻣﻔﻴﺪ ﺃﺑﺪﻯ،ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺂﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺨﻄﺎی
ﺨﻮﺩ، ﭘس ﺍﺯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺩﺭﺳﺖ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺠﺎﻟﺖ ﮐﺸﻴﺪ ﻳﺎ
ﺗﺮس ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻘﻴّﻪ ﻭﺗﻘﻮﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻌﻨﻰ
ﺗﻨﮓ ﻭ ﮐﻮﭼﻚ ﻭﺣﻘﻴﺮ،ﺑﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻊ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻔﻌﻰ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻧﻪ ﻧﻔﻊ ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﻣﺮﺣله اﻯ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻔﻊ ﻏﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ،که
اﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻭ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺭﺍ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﻨﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﮐﻪ(
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎت)
ﻮﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭلی ﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ (ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ) ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻤﺮﮐﺰ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺍﺳﺖ،که ﻤﺘﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺳﻮﮊه ﻫﺎ ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺑﺎ
ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭﻭﻥ ﻧﻔس
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ،ﺑﺸﮑﻞ
ﮐثرﺕ ﻭﮐﻤﻴّﺖ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ ﻋﻤﻞﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ،ﻫﻤﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻪﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺭﺟﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎن ﺒﺎ
ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻇﺮﻑ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ. ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﮐﻤﻴّﺖ ﺯﻳﺎﺩ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﻭﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺫﻭﺏ ﺷﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺄﺻﻞ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺫﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺎﺹﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﺏ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺁﺏ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ،که
ﺮﺑﻄﻰ ﻫﻢ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻔﺁﺏ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮﻣﻮﻟﮑﻮل
ﺁﺏ ﺭﺍ ﺗﺠﺰﻳﻪ ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻟﻴﺰ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺃﺗﻢ ﻫﺎﻯ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ ﻭ ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﺧﺒﺮﻯ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁب ﺒﻮﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﻳﻊ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭﺟﻮﺷﻴﺪﻥ ﻭ ﺑﺨﺎﺭﺷﺪﻥ
ﻭﻳﺦ ﺷﺪﻥ ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺧﺪﻣﺘﻰ که ﺁب ﺒﺮﺍﻯ
ﺣﻴﺎﺕ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺷته ﺨﺒﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻟﺬﺍ ﻣثاﻝ
ﺁﺏ،ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﺏ ﺩﺭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺷﺪﻥ،ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ(ﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ) ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻳﺎ ﺩﺳﺘﻪ ﺟﻤﻌﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺍﺯ ﺣﺎﻝ
ﻭ ﮔﺬﺷته ﺒﻮﺩﻩ،
ﻭﻣﻘﺪمه ﺴﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﻟﻴﺰ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ ﺁﺏ،ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻝﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﮐﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻫﻢ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻳﮑﺎﻳﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪﺍﺟﺰﺍﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺟﺰﺋﻴّﺎت
علل ﺍﻳﻦﺣﺎل ﻤﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯﺑﻴﻦ
ﺭﻓﺘﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺑﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﺎﺭ ﺷﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﻙ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮﺍﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﮑﻞ ﮐﻠّﻰ ﺣﺎﻝ،ﺩﺭﻙ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﻭ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺫﻫﻦ ﻭﻧﻔس
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺁﻥ ﮐﻨﻨﺪ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻭﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻨﺪ ﻭﺑﺎﻟﺎ ﺭﻭﺩ
ﻭ ﻗﺼﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ(ﺣﺎﻝ)ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺍﺭﺩ.(ﺣﺎﻝ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﺧﻠﺎﺻﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪﺭﻭﺡ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻌﻴّﺖ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﻰ ﻭﻣﻮﻗّﺖ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﻣﺪﺕ ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﻤﺘﺮ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺭﻭﺍﻥ،ﺗﺄﺷﻴﺮﻳﺪﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.چه ﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی اﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﮐﻤﺘﺮ
ﺗﺄثیرﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺯﻯ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺩﺭﻧﺪﻫﺎﻯ
ﭼﻮﻥ ﭘﻠﻨﮓ ﺑﻮﺩ،
ﺻﻔﺖ ﭘﻠﻨﮕﻰ ﺍﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮊﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﭘﻠﻨﮕﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ،ﻭﮐﻤﺘﺮ ﺑﺮﻭﺯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻣﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ.ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺮﻭﺯ ﺑﮑﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻄﺮﻧﺎﻙ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺻﻔﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺯﻗﺪﺭﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ،ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺣﻮﺍﺩﺷﻰ ﮐﻪ ﺩﺭﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻧﺴﺒت
ﺒﻌﻘﻞ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﻤﻮﺍﺯﺍت
ﺁن اﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ
ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺮﻭﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﻮﺣّﺶ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺣﺘی ﻤﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ ﻃﻤﻊ
ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﻭﺣﺮﺹ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻃﻐﻴﺎﻥ
ﻏﻀﺐ،ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺪﻥ،ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺮﻭﺯ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﺟﻨﻴﻦ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ ﺧﻮﺩ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﻟﻮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺤظه اﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﻳﺴﺘﮕﺎﻩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻓﻘﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮔﻮﺋی
ﺠﻨﻴﻦ ﺍﺯﺻﻔﺮﺷﺮﻭﻉ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﺩﻟﻴﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺑﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﺹ ﻭ ﻏﻠﺒﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻳﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﺍﻧﺴﺎنی
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻌﺎﻳب ﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺰﮐیه ها ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮﺍﺯ
ﺩه ﺭﺻﺪ ﺑﻮﺩه
که ﺒﻨﺠﺎت ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪی
ﺒﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩه
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﭘﻴش ﺒﺂﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ
ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮچه
اﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ. ﺍﮔﺮ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺁﻥﮐﺮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺨﺸﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﻧﻔس
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ. ﻭﺭﮔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﭘسﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﮐﻤّﻰ ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﮐﻴﻔﻰ ﺩﺭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺍﺳطه
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ،
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ،ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﺭﻗﺎﻳﻘﻰ
ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻫﺎ ﺷﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎﺯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮم اﺯﻫﺮﮔﻨﺎﻩ،
ﻭﺩﺍﺭﺍی ﺘﻔﻮﻳﺾ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎن
ﺒﺎ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﮔﺮچه ﺒﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺼﺎﻳﺤﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺫﺍﺗﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﻮﻯ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ ﺁﻥ ﻣﻮﻟﮑﻮﻝ
ﺁﺏ ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺎﻟﻴﺰ،ﻭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺼﻔﺎﺕ ﺍﻭﻟیه
ﺃﺗﻤﻰ. ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸت
ﺒﺨﻠﻖ ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎت
ﻮﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎت اﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺷﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ ﻭﻫﻢ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻫﻢ ﺣﺎﻟﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﺑﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺸﻨﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﺗﻔﺎﻫﻢ،
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺎﻣﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻭﺣﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ
ﺳﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮﻭﻟﻰ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻳﺎﻓت های ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ، ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻭ ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﭼّﻘﺪﺭ ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳت
ﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻭﺭه
ﺴﻠﻮﻙ ﺑﺎﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳﺶ،ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺍﺋﻢ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻣﺪﺍﻡ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺫﻫﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻰ ﮔﻮﺋﻴﻢ،ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ
ﻭ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺧﻄﺮ ﻭ ﺁﺯﺍﺭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﺎﺑﺎﻟﻎ
ﻭ ﻧﺎﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻌﺮﺽ ﺧﻄﺮ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺋﻢ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
ﺒﻬﺸت ﺁﻧﺎن اﺳﺖ.ﻭﻧﻔﺮﺕ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺸق ﺘﻨﻬﺎ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﺤﻤّﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺧﻨﻚ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﻭﻟﻰ ﮔﺮﻡ ﻭ
ﺩﺍﻍ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﺩ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﻭ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ،ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻭ،
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.

ﺩﺭ
ﺑﺤث (ﺗﻮﺟّﻪ و
تمرکر ﻓﮑﺮﻯ)،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﮐﻞّ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﻴﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﻮﺟّﻪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻂ ﻓﺎﺻﻠﻰ ﮐﺸﻴﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﮐﺮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻤﻞ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭ ﺍﺩﺍ ﮐﺮﺩﻥ،ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻤﻞ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎن ﻮﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺁﻥ،ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻳﮑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺪﺕ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ،ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﻋﻤﻞ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭﮐﻞّ ﺟﺎﻣﻌﻪ،
ﻫﻤﻴﻦ ﻏﻴﺮ ﻣﺸﺨّﺺ
ﺑﻮﺩﻥ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻐﻴﺮ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﻋﺎﻟﻢ ﮐﺒﻴﺮ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻧﺘﺒﺎﻩ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ،ﺑﺎ ﺭﻭﺵ
ﺍﻧﺘﺒﺎﻩ ﻭ ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎ ﻓﻌﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻥ وﻭﺣﺪﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﮐﻠّﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﻭ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩﮐﻪ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﻭ ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺟّﻪ ﻓﮑﺮ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﺿﻌﻴﻒ ﺩﺭﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﺯ ﺗﻮجّه اﺳﺖ.که
ﺨﻠﻂ ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻭ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﻗﺎﺑﻠﻴّﺖ
ﻫﺮ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﮔﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﮔﻴﺠﻰ
ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ
ﭼﻮﻥ ﺧﺮﻣﺪﺍﺭ،ﻭﺑﺪﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﺋﻰ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺳﺒﺐ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﻤﻴﺸﻮﺩ،که ﺒﺎﻳﺪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮی ﻮﻳﺎ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﺍﺳﻴﺮ
ﻃﻠﺴﻢ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ، ﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍﻩ ﭼﺎﺭﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺍﮐﺴﻴﺮ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ، ﺩﺭﺗﺮﺟﻤﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺑﻞ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻭﻣﻮﺍﻓﻘﺖ ﮐﻮﺭﺵ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻞ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ ﻭ ﺧﻠﻂ
ﻭ ﺣﻴﺮﺗﻬﺎﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻫﺪﻑ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻓﮑﺮﻯ ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﮐثرﺕ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻭﺿﻌﻒ
ﻗﺪﺭﺕ ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ
ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ،ﺑﺘﺄثیر
ﮐﻤﭙﻠﮑس هاﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
.

ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺗﻮﺟّﻪ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﮐﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩﺍﻓﺮﺍﺩ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺃﮐثرﺍ ﻏﻠﻂ،ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﺴﺒﻰ ﻭﻣﻮﻗﺖ
ﻭﮐﻢ ﺍﺭﺯﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻄﻤﻊ ﻧﻈﺮ ﻣﺎﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭﺗﻮﺳﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻭﻟﻮ ﺑﺎﺯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺵ ﻭﺍﺣﺪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﺴﺒی اﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ شهوﺩﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﻫم
ﺒﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.ﺑﺎﺯﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺗﻮﺟﻪ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،
ﺑﺎﺯ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻬُﺪﺍ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻭ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﻬﻠﻮﻝ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ، ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﮔﻔﺘنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﮐﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺟﻬﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﻭ ﺗﻘﺮﺑﻰ ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻫﺮ ﻋﺼﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﻫﻨﺪﮔﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﻣﺤﻴﻂ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺻﺮﻳﺢ
ﺗﺮ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺴمبوﻟﻴﺴﻢ ﻭ ﺷﻌﺮ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻗﺼﺎﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﮑُﻨﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻧﻘﺶ ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ
ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﭼﺸﻢ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻣﺨﻔﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻚ
ﻧﻔﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺯﻥ
ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﻌﺮفی ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻫﺒﺮﻯ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺘﻰ،ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﺁﻥ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻗﺎﺋﻢ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥﮐﺎﻣلی
ﺮﻭح اﻟﻬی ﺒﺮﺳﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎه ﻮی
ﻨﻴﺰ ﻗﺎﺋﻢ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪ، ﮐﻪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ۳۱۳ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﮔﺮﻓﺖ.ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺑﮑﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻯ ﺭﺍ(ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺩﺍﺑﻰ
ﻣﺨﻔﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺯﻥ ﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺮﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ،ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻭﮐﺎﻟﺖ ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﮔﻰ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺑﺮﺍﻯ(ﻗﺎﺋﻢ)ﭼﻬﺎﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻔته
اﻡ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﻗﺮﻥ،ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﺣﻢ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭﻯ،ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﻋﺴﮑﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺯﮒ ﻭﻯ ﺁﺑﺴﺘن
ﻨﺒﻮﺩه اﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﻗﺎﺋﻤﻰ ﺑﺪﻧﻴﺎ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻧﻴﺰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻭﺑﻮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ ﻫﻤﺎﻥﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﺷﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﻮﺳﻰ
ﺭﺍ ﺷﻴﺮ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﻮﺳﻰ ﻋﻀﻮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺑﺎﻃﻞ ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺷﻴﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻩ ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﻴﺎﻓﺘﻪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻬﺪﻯ ﻏﺎﻳﺐ ﺭﺍ،ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺮ ﻓﻘﻴﻪ ﺳﻔﻴﻪ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﻴﺮ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﮐﻨﻢ،ﮐﻪ ﻫﺮﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺍﮊﻩ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﻋﺮﺑﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻠﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪ ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺑﺮﺣﺴب
ﻤﻌﺎﻧﻰ ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎﺗﻨﻈﻴﻢ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺭ ﺭﺍﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ،ﺑﻐﻠﻂ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.که
ﺘﻐﻴﻴﺮ ﺍﻟﻔﺎﻅ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻫﻤﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺟﺰ
ﻓﮑﺮ ﺍﺭﺗﺠﺎﻋﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﻣﻠﺘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺳﺎﺯ ﻭ ﻣﺸﺮﻙ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧﺶ ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﺮﻭﻧﺪ
.

ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻧﺘﺒﺎﻩ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺩﻗّﺖ،ﻭﮐﺴﺐ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺳت ﺘﺮﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﺶ ﺷﻮﻕ ﻭ ﻃﻠﺐ
ﻭ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭﻯ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭت
هستند. ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﺴﺎﻥ
ﺗﺎﺏ ﺗﺤﻤّﻞ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻳﺎ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭ ﺩﻟﺰﺩﮔﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻋﻈﻴﻢ
ﺗﺮﺑﻌﺪﻯ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻣﻰﮔﻮﻳﻨﺪ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﻳﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺒﻌﻮث
ﺑﺮﺳﺎﻟﺖ ﻭ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. که ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﺩﻋﻮﺕ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻚ ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ،ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺗﻌﺪﺩ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﻴﻦ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. ﺁﻳﺎ ﺑﻔﮑﺮ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﻚ ثرﻭﺕ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻔﮑﺮ ﻟﺬﺕ ﺷﻬﻮﺕ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺁﻳﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﺎﻡ ﮔﺪﺍ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﻴﺮﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ،ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﻣﻮﺭﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺭﺍ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﺳﻞ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻏﺮﺏ ﻭ ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ
ﺭﺍ ﺑﻤﺤﺎﮐﻤﻪ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻣﻰ ﮐﺸﺪ، ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺷﻌﺎﺭ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺍﺣﺰﺍﺏ ﭼﭗ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﭼﭙﻰ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﺤﺎﮐﻤﻪ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ،ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩ
ﻭﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺶ ﭼﭙﻰ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.ﻭﺭﺍﺳﻞ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺍﻳﻦ
پیرﻭﻯ ﺑﻮﺩﻩ، ﮔﺮچه
همیشه علامت ﻮﭼﺮﺍﻍ
ﺭﺍﺳﺖ ﺭﻭﻯ ﻣﻴﺪﺍﺩﻩ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﻟﻮﺭﺩ ثرﻭﺗﻤﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﺍﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎ ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺭث ﻣﮑﺘﺐ
ﭘﻮﺯﻳﺘﻴﻮﻳﺴﻢ
ﻣﻨﻄﻖ ﺭﻳﺎﺿی ﺒﻮﺩﻩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺻﻴﻞ
ﺗﺮﻳﻦ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻌﺎﺻﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ ﻓﻠﺴﻔﻬﺎﻯ
ﭼﻮﻥ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺁﺑﺮﻭﻣﻨﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻫﻴﻮﻣﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﮔﺮﺍﺋﻴﺪﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺃﻧﺪﻯ ﺳﺎﻝ
ﺩﺭ ﻗﻴﺪ ﺯﻧﺠﻴﺮ
ﺩﺭ ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻮﺩ ﻭﻟﻰ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻋﻤﺮﻫﺎﻯ ﺩﺭﺍﺯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺻﺪ ﺳﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺟﻮﺍﻧﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻣﺮﮒ ﺟﺰ ﺣﮑﻤﺖﺣﺮﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺮس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﻬﺸت
هاﻯ ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮی ﺒﺠﻬﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻣﻬﺪی ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎن
ﺒﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺷﻚ
ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺍﺷته
اﻧﺪ ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺠﻠﻮ،ﻭﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﻌﻘب ﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻋﻮض عوﺍم ﻤﺮﺩﻡﺳﺎﺩﻩ
ﻟﻮﺡ، ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ، ﻭ
ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﮐﻪ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺮ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺷﺪﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﻪ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺒﺎﻏﻬﺎﻯ
ﺑﻮﺳﺘﺎﻧﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺭﻭﺡ ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻥ، ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺗﻦ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﺑﺤﻮﺭﻳّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﻭ ﺳﻴﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻮﺭﻳﻪ
ﻫﺎ،ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻮﺭ
ﻭﻫﻮﺭ ﻭ ﺧﻮﺭ ﻭ ﻗﺮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
عقلی اﻟﻬﻰ، ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺭﻳّﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.چه ﺮﺳﺪ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی عقلی
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻫﺰاﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻣﻬﻢ ﺗﺮ.

ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﻭ،ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻭ ﮔﻔﺘﻦ ﻭ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻤﻮﺩﻥ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ
ﺩﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻏﻴﺮ
ﺯﻧﺪﻩ،ﭼﻮﻥ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﮐﻪ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻣﺤﺴﻮس
ﻭ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﺍئیدﻩ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺃﺻﻞ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺷﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﻯ،ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺵ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻄﻪ ﻭ ﻃﻠﺴﻢ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ. ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ،ﮐﻪ ﻫﺮ
ﮔﻠﺒﻮﻝ ﻭ ﺳﻠّﻮﻝ
ﻭ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﺮﻳﻚ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺫﺭّﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺭﺍﺩﻳﻮﺍﮐﺘﻴﻮ،ﻇﺮﻑ
ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎﻧﺪنی
اﺳﺖ،ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻓﮑﺮ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻣﺎ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻗﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻟﺰﻭﻡ
ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ
.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻥ
ﻣﺎ،ﺩﺭ ﻏﺎﻳﺖ ﻭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺑﺴﻮﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﻴﻢ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺗﻰ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﺎ، ﮐﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺣﻘﻴﺮ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻨﺠﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻳﺪ،ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﮐﺴﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ، ﻓﺮﺿﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻏﺎﻳﺖ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺎ ﻳﻚ ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﺍﻩ
ﮔﺮﻳﺰﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸا
ﺮﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻧﻪ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺎ،ﮐﻪ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﭘﺮ ﺁﺷﻮﺏ ﻭﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﻭﺑﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺟﻨﻮﻥ ﻭﺣﻘﺎﺭﺕ،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﻏﺎﻳﺖﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﻣﺎ،ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ،ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﻳﺎ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺩﺭﺑﺸﺮﻳّﺖ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭﺍﺟﺐ ﻭ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﻟﺎﺟﺮﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ، ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﺭﺟﻤﻨﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻝ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺷﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﭼﻪ ﻧﻮﻉ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺭﺍﺣﺖ
ﺗﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺑّﻰ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﮑﻨیم
ﻭ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﺻﺎﺩﻕ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﺷﺸﻤﻴﻦ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ،ﭘس
ﺍﺯ ﻃﻰ ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ.ﺩﺭ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺍﻳﻨﻚ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﻮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻣﺘﺪﻳّﻦ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺎمعه هاﻯ ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣثلا ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻯ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﻬﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﮐﻪ
ﺍﺣﺰﺍﺑﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﻌﻠّﻖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﮐﺴﻰ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻇﺎﻫﺮ ﺍﻟﺼﻠﺎﺡ
ﻭ ﻣؤﻣﻦ ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻋﻤﻠﺎ ﺷﺮﻙ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﻫﻮس
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺵ
ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻴﺰ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺐ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻥ
ﻭ ﺯﺭﺃﻧﺪﻭﺯ ﻭ ﺟﻠّﺎﺩﻯ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭ ﺑﻨﺎﻡ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺗﺼﻮﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﺴﻢ ﺑﺎ
ﺫﻫﻦ،ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺟﺴﻢ ﺭﺍ ﺣﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺫﻫﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭ ﻧﻔسﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺳﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ،ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﻫﺮﺳﻪ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ،ﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣﻘﺪّس
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭﺍﺟﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺣﺪﺕ ﺟﺴﻢ
ﺑﺎ ﺫﻫﻦ،ﻭ ﻫﺮﺩﻭ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺩﺁﮔﺎﻫﻰ ﺳﻄﺢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻋﻘﺪه ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﺍت
همه ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﻫﺴﺖ
ﺷﻔﺎ ﻳﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﻔﺎﻯ ﺫﻫﻦ ﻭﺗﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺷﻔﺎ ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺮﻭﺡ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﻗﻴﻖ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﻤﻠﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺣﺼﻮﻝ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭ ﺳﻄﺤﻰ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍٴ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ . ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺟﺪّﻯ
ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮکی اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻈﻴﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ،ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ ﺣﺼﻮﻝ ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻬﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ،ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺗﻔﺎﻫﻢ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
. ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﮐﻠّﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭح اﺯﻫﺮ ﻧﻮع
ﻮﻗﺘﻰ ﻫﺴﺖ،که ﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﮐﻤﺎﻝﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﺩﺩ
.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﺟﺴﻢ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،ﻣﺸﮑﻞ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﻘﻞ ﻭﺟﺴﻢ
ﺭﺍﺣﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺴﺖ
ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺫﻫﻦ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺣﺎﻝ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ،ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ
ﮐﺎﺭ ﺁﻥ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩ
ﺑﺎ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﻚ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺩﺭﻙ ﻭﺿﻊ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﺴﺒی
ﻮ ﺩﺭﺷﺄﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺞ ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ
ﺧﻮﺏ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ ﺟﺴﻢ
ﺑﻮﺿﻊ ﺫﻫﻦ،ﻭ ﺳﭙس
ﺑﻮﺿﻊ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﺟﺴﻢ ﻭﺭﻭﺡ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﺭﻭﺡ ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﺗﻦ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺴﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ .

ﺧﺼﺎﻳﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻋﺎﻗﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺎﻧﺪ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺍﻧﺘﺒﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻮﺟّﻪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﭼﻪ ﺩﺭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺩﻗّﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﻭﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺗﺼﻮﺭﺍت
ﺨﻮﺩ ﺩﺭﮐﻠﻤﺎت
ﻮﺍﻟﻔﺎﻅ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻳﺎﺩﺭﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎت
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ،
ﻭﭼﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎت
هست . ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.که
ﺪﺭ ﺃﻣﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺗﺒﺪﻳل
ﻮﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄقی
ﺁن ﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺟﻬﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،که اﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺗﻮﺍﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻳﺎ ﺁﻧﺘﻦ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ، ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﻰ
ﻳﺎﻓﺖ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻔس ﭘﻴﺶ ﭘﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺗﺬﮐّﺮ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺻﻠﺎﺕ ﻳﺎ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ،ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻳﻦ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﺣﮑﻤﺖ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺪﻳشه ﻮﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎی
اﻭ،ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﻤﺪﺭﻙ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﻭﻭﻟیّ
اﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﮔﺮﻓته
ﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻪ ﺑﻰ ﺩﻳﻦ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻬﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻥ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻀﻮ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﺮﻙ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺎﻧﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﻤﻰﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺎﺑﻊ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﻭﻟﻰﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﻧﻮﺡ ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬی
ﺘﺮ ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﭘﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﻭﮐﺴﺐ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺶ ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﻌﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﻳﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻃﻮﻝ ﺑﮑﺸﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﻘﻴّﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﻫﺮﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺣﺴﺎﺏ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﮐس ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮکی ﻮﺗﻮﻓﻴﻖﻧﺠﺎﺕ
ﻗﺴﻤتی اﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﻭ
ﺳﺨت ﺘﺮﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮔﺬﺷته
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻴﻚ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍت ﺬﻫنی
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻧﻴﮑﻮ ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ،ﺍﺯﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻧﻴﺰﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻘﻞ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺩﺍﻧﺶ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺪﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺁﻟﻮﺩﮔی هاﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪه
ﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻓﺎﺳﺪ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭﻭﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳتی ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻳﺁﻧﺎن
ﻨﻴﺰ ﻧﺎﺭﺳﺎ ﭘﺮ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺝ ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻃﻞ،ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭﺣﺸﻴﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ ﻭ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﻮﻥ
ﻭﻭﺳﻮﺍس ﻭﺗﻮﺣّﺶ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.

ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﮐس
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻭﺻﺪﻭﺭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﻧﻈﺎﻳﺮ ﺁﻥ،ﺍﺳﺎﺳﺎ
ﺑﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﻫﺪﻓﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﻰ ﻭ ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﮐﺴﺐ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻟﺬﺍ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﺫﺍﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﺑﻬﺘﺮ،ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻗﺪﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺟﺪﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﻭﺿﻌﻴّﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺼﻰ
ﭼﻴﺴﺖ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺍﻧﺘﺒﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪن
ﻤﺒﺪﺃ ﻭﻣﺒﻨﺎﻯ
ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭﻓﻠﺎﺳفه
ﺮﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﻰﻣﺎﺩه
گرﺍ ﺑﺮﺍی ﺪﺭﻙ
ﺟﺒﺮﺫﺍﺗﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮص
ﺒﻴﻤﺎﺭﺍن ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺴاه ﺒﺎﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﭼﻪ
ﺭﻭﺷﻰ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﭘﺰﺷﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ،ﺑﺴﻄﺢ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻧﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻥ،ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻟﻰ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﻋﻠﻞ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻯ، ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭﻣﻮﻗّﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮐﻤﻰ ﺩﺭ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻧﺎ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﺩﺍﺭﻭﻫﺎﻯ
ﻣﺨﺪﺭ،ﻭ ﺻﺤﺒﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳب ﭙﺰﺷﻚ ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻟﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﻫﻤّﺖ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻤﻚ ﺑﺰﺭﮔﻴﺒﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺿﺮﻭﺭت اﻃﺎﻋت
ﺴﺎﻟﻚ،ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟک
اﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ، که ﭽﻪ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﭘﻴﺮﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺁﺳﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻧﺠﺎت
ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﺟﺎت
ﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺳﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﻃﺒﻴﺐ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﮔﺮ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺩﻗّﺖ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﻨﺪ،ﻳﮑی
ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻴّﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ،ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺘﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻔﺎﻕ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﻨﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
.

ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﭘﺰﺷﻚ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣؤثّز
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ ﻋﻠﺎﺟﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪه اﻡ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﺩﺭ ﻏﺮﺏ ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ
ﺑﻮﺩ،ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﭘﺰﺷﮑﺎنی
هستند ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﭼﻮﻥ ﺗﺮﺷّﺢ
ﺻﻔﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺒﺪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻮﺳﺎﺋﻞ
ﺗﺮﺷّﺢ ﻭﻟﻮﻟﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺗﺮﺷّﺢ،ﻭ
ﻋﻀﻮﻯ ﻣﺸّﺨﺺ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮔﺶ،ﭼﻴﺰ
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﻭﻧﺸﺎن ندﺍﺩ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﻐﺰ ﺩﺭ ﻇﺮﻑ
ﺍﻟﮑﻞ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺧﺘﺮﺵ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﭙﻨﺠﺎﻩ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺩﻭﻟﺎﺭ ﺑﻔﺮﻭﺷﺪ.

ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺮﺧﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ، ﺑﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﺤﺮﻙ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺭﺯﺵ
ﭼﻨﺪﺍنی ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻢ ﺟﺴﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺩﺍﺧﻞ ﺟﺴﻢ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃثیرﻯ ﺍﺯﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.که
ﺪﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﺮﻕ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻴﻂ
ﺃثیرﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻭﺳﻌﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺒﻰ، ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ.ﭘس ﺑﺰﺭگی
ﺮﻭﺡ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺮش رﺣﻤﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.ﻭﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺤﻴﻂ
ﻋﻈﻴﻢ ﺍثیری ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﭘﺰﺷﻚ.ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻳﻦ

ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺫﺍت ﺒﺎﺷﺪ، ﺗﺎﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺠﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻦ ﺑﺪﻫﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮐثر ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻫﺮﮐس ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ
ﺭﺍ ﮐﺴﻰ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻠمی
ﻤﺮﺍﺗﺐ ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺻﻮﻟﺎ
در امور ﺫﺍﺗی ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰم ﻮﻃﺮزعمل
ﺭﻭﺡ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﻫﻨﻮﺯ ﺁﻥ ﻋﻠﻤﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﺰﺩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪﺷﺨﺺ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗب ﺮﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺻﻴف
کرﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺻﻔﺖ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺷﻤﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻴﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﮔﺮﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺧﻄﺎ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ.

ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺧﻮﺩ،ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
کمک کند.ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﺎﻣﻴﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﮐﺮﺍﻣﺖ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮐس ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎن
ﺒﺨﻠﻖ،ﺁﻧﻬﻢ ﺩﺭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺟﺎﻯ
ﻧﺎﻡ ﻋﻘل اﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﮐﻠی ﺮﺍ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺮﮐس
عاﺩﻯ،ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻣﺘﺨﺼص
ﻤﻌﺎﻟﺞ ﺃﻧﺪﻙ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ،ﻣﺒﻴّﻦ
ﺷﺄﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻣﻘﻴّﺪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻋﻘﻞ ﻫﺴت ﭽﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠیه
هاﻯ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍن
ﺮﺳﻴﺪ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
که ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺑﮑﻤﺎل اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺿﺎفه
اﻯ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
اﺯﮔﻮﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺧِﺒﺮﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺫﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،چه
ﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍن ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺸﺮﻙ،که ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍنی هستند،
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺷﻔﺎ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﻨﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻋﮑس ﮐﺎﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ،ﻭﻗﺪﺭﺕ
ﻣﻠﺎﻣت ﻮﻧﻘﺪ ﻭﻋﻴﺒﺠﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﻘﻖ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺫﻫﻦ ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﭼﻮﻥ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﺩﻭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ ﻟﺎﻣﺮﮐﺰﻯ.ﺩﺭﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﻗﺎﺋﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺟﺰئی
ﻤﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺑﻬﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺸﺘﺮﮐﺎ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻦ

ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﻘق ﺤﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻴﺪه
ﻫﺎﻯ ﮐﻪ ﺑﺬﻫﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﺑﻨﺤﻮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺣﺴﻰ ﻭﺧﺎﺭﺟﻰ
چه ﺃثرﻯ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺮﻭﺍن
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه اﺳﺖ.
ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫمه
اﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﻨﺤﻮﻯ،ﺣﺎلی ﺒﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻡ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻫﻤﻪ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻥ، ﻧﻘس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ ﺩﺭ ﭼﻪ ﻋﻤﻘﻰ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻗﻮﻯ
ﺗﺮﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨی
ﻮﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻥ،ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻭ ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐثرﺗﻰ
ﺍﻓﻘﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣثاﻝ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺫﻫﻦ،ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﮔﺎﻫﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﺟﺎﻥ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ ﺭﻭﺣﻰ، ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺁﻥ ﻋﻮﺽ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺻﺎﺣﺐ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺠﺎﺋﻰ که ﺸﺒیه
ﻤﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺴﻤﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺎﻗﻰ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺭﻭﺡ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻓﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﻴشه
ﺪﻝ ﻳﺎ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ. ﮐﻪﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﺃثر
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ ﺑﺨﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻦ ﻭ ﺣﻔﻆ ﺗﻦ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ ﭼﻨﺪ
ﺫﺭﺍﺕ ﻣﻨﻈّﻢ ﺍﺯ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﺳﻴﺪﻫﺎﻯDNA بیشتر ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
اﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻧﻬﺎ،ﺑﻌﻠﺖ
ﺃثر ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻴﺎﺳﺖ،ﮐﻬﺨﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺃﻣﺮﻯ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﻭﺗﺼﺎﺩﻓﻰ ﻭ ﺣﻮﺍﺩث
ﮐﻮﺭ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺎ ﺁﻥ ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮔﺎﻫﻰ ﻣﺘﻀﺎﺩ
ﺭﺍ،ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﻐﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺫﻫﻦ ﺑﺮﺍی
ﻤﺎ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ
ﻣﺒﻬﻢ ﺍﺳﺖ.

ﻭﻟﻰ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻭ ﺣﺪﻳث ﻧﻔس ﺑﺎﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎ
ﻣﻈﻬﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺷﺨص ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ ﻗﻮﺍﻡ
ﻭ ﺳﺮﭘﺎ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻗﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ،ﻭ
ﺗﺮﻣﻴﻤﺎﺕ ﺗﻠﻒ
ﺷﺪﻩ ﺗﻦ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﻮﺩ،که ﺒﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﻮﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺣﺘﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺟﻠﻮ
ﺗﺮ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﮔﺮﻭه
ﺁﻧﻬﺎ ﮔﺮﺩﺩ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪت ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺭﺍ
ﺣﺬﻑ ﻭﻗﺴﻤﺘﻰ ﺭﺍﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ .ﻭﺍﺯ ﻣﻘﺎمﺒﺸﺮﻳّت
ﺒﻤﻘﺎﻡ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮی ﺪﺭﻣﻴﺂﻳﻴم
گوﺋﻰ ﭘﻮﺳته ﺠﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮ ﺁن ﺿﺎﻓﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﺩ، ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺘﺮﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭﻯﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺭﻭﺡ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺴﺦ ﺁﻣﻴﺰ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻃﻮل
ﺰﻣﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﺸﻘﻰ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻛﻮﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﭙﺎک ﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩی
ﻔﺮﺍﻫم کند . ﺗﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻭﻟﺎﻳت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮش ﺮبّ
اﻟﻨﻮع آﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ،ﺧﻮﺩ
ﻟﺤظه اﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻃﻮﻝ
ﻧﮑﺸﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﺗﺎ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
گرﺩﺩ.که ﻮﻯ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﺮﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺑﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻳﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﺗﻮﺳّﻞ،ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﻬﺪﺍ ﻭﺷﻬﻮﺩ ﺭبّ
رﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻬﺮﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﻠﻰ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳﻬﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻏﻴﺮﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯلی ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.که
ﺒﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻭﺗﺤﺖ ﺍﺗﻤﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ.

ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﻚ ﺳﻮﮊﻩ ﺟﺰﺋﻰ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟزء ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺧﻮﺩ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺟﺰﺍء ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻳﻚ ﺟزء ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺘﺪﺍﺧﻠﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻫﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﺮﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻞ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،ﮐﻞ
ﺍﺟﺰاء ﺧﻮﺩ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻳﺎ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ،که
هر ﺗﺠﻠّﻰ ﻳﻚ ﺑﺎﺯ
ﺍﺟﺰاء ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻦ
ﭘﺮ ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﮐﻠّی ﻮ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺟﺰﺍﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﺤﻮ،ﺍﺟﺰﺍﺋی ﺪﺭ
ﮐﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﻗﻄﻌﻰ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺍن ﻮﻫﺮ ﺃﻣﺮی
ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻞ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭﻳ
ﺎﻓﻘﻄ ﺠﺰﺋﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻮﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺁﺏ،ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭ ﺳﻴﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺁﺏ ﺭﻭﺍن
اﺳﺖ.ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻢ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻢ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ،
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﻚ ﮐﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳﺸﻮﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺷﻬﻮﺩاﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻣﺪﺭﻙ
ﻣﻮﻓﻘﻴّت ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺒﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻳﺎﻓته ﻮﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩی ﻴﻚ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﺸﻪ ﻭ
ﺃﺗﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ.

ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻟﺎﻣﺮﮐﺰﻯ ﻧﻔس
ﺭﺍ،ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺣﻮﺍﺩث
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،
ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻄی
ﺃثر ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻇﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺟﺰﺍٴ،
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴت
کاﺭﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺟﺰﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩ. ﻣﮕﺮﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﺍﺟﺰﺍ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻫﺒﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻚ
ﻭﺯﺍﺭﺗﺨﺎﻧﻪ ﻳﺎ
ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺍﺟﺰﺍ. ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺭﺋﻴس ﺩﺭﺣﮑﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻟﺎ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺮﮐﺰ ﻣﻌﻴﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺣﺪﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،ﻭ ﺑﺸﮑﻞ
ﺧﺎﺹ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻓﻘﻰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﭼﻮن ﻤﺮﮐﺰﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ که ﻤﺘﺪﺍﺧﻞ
ﻭﻋﻤﻮﺩی ﻮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺒﺎﺷﺪ.ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻣﺮﮐﺰﻳﺖ
ﺩﺭ ﻓﺮﺩ ﻫﺴﺖ،که
ﻔﺮﺩ ﻣﺴﺘﻘل ﺒﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭلی اﻳﻦ
ﻧﻈﺮ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎن
اﺳﺖ، ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻓﺮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ
ﮐﻞ ﺧﻮﺩ،ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﺄثیر
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻓﺮﺩ ﭼﻴﺰﻯ
ﻋﺒث ﻭﺧﻨثی ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪﺟﺎﻣﻌﻪ ﮐﻞ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺡ ﺑﮑﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﺶ ﺑﻀﺮﺭﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺫﻫﻦ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺍﻥ،
ﻧﻘﺶ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺣﻮﺍﺩث
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﮑﺎﻥ ﺣﻮﺍﺩث
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺑﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ ﻭ ﺷﻤﻮﻟﻴّت
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث
ﻋﻘﻠﻰ ﻳﺎ ﻫﻮﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔﺶ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻫﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺩث ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ
ﻭﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﻰ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﻮﺩﻥ.

ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻔﮑﺮ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،
ﻭﻳﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﺮﺑﻴت
ﺤﻴﺎت کنوﻧﻰ، ﺍﮔﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ،که
عفل ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺩﺍﺋﻢ،ﻳﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻳﺎ
ﺗﻌﻴﻴﺮ ﺧﻴﻠﻰ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺩﺍﺋﻢ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ،ﺑﻐﻠﻂ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻳﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻳﺎﻓﺖ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ ﺣﮑﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺍﺯ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻭﺗﻔﮑﻴﻚ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﮕﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺎﺩﻯ،ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭ ﺟﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮت ﻤﺎﺩﻯ
ﻣﺎ،ﮐﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎه
اﺭﻭﺍﺡ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭذﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺯ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﺍﻭﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮی اﺯ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ،
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﮐﺎﻣلی
ﺒﻮﺩ،که ﺒﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭلی
ﺒﺎﻟﺎﻯ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻨﺮﻓﺖ.
ﻭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﺁﻥ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺰﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.ﻭﻯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺳﻮﻡ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﭘس ﺣﻮﺍﺩث
ﺬﻫﻨﻰ ﺍﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻓﻠﺴفی
اﺳﺖ، ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭﻣﺎﺩی
ﺘﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﺮﺍ،ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺫﻫﻦ ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻧﻔس ﻮﺭﻭﺍن ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎت ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﻋﻤﻠﻴﺎت
عقلهای علیای ﻤﻨﻄق
ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺣﮑﻢ ﻭ ﻗﻀﺎﻳﺎ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ.
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺷﺪﻩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﺮﺍﻥ
ﺗﺮ ﻭﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. که اﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻭ ﻭﻗﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺣﺠﺎﺏ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﻓﺎﻝ ﮔﻴﺮﻯ،
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺍﻧﺒﺎﺭﻫﺎﻯ ﻃﻠﺎ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻗﺪﺭﻃﻠﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﻤﻊ ﻭﺣﺮص
ﺨﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﻨﮕﻴن ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺒﺎﺭ ثرﻭﺕ
ﻭ ﻃﻠﺎ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ ﺭﻓته
اﻧﺪ.ﻭﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻫﺮﭼﻪ
ﺣﻀﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺗﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ،ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺑﺴﺨﺘﻰ ﺷﻮﻧﺪ. ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻭ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩﺩﺍﺭﻧﺪ،که
ﺒﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎنی
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺿﺮﺭ ﺭﺳﺎن
هستند.ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺄثیرﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺣﻮﺍﺩث
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر ﻗﺮﺍﺭﻧﮕﻴﺮﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﺗﺄثیر
ﻣثبای ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺣﻮﺍﺩﺵ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺘﺄثّر
ﺑﺤﻮﺍدث ﺭﺍ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ،ﻋﻤﻮﺩی
ﺘﺮ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻣﺴﻠﻂ ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺫﻫﻦ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺣﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺣﻴﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺎﮐم ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺟﺎﻥ ﻭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻫﻤﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﻬﺮﺩﺭجه اﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻭﻥ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ، ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺿﻌﻴﻒ ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ که ﺒﻨﺎﻡ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﺘﻮﺩﻩ ﺷﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺮﻙ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺁثاﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﺎﺩﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺫﻫﻨﻰ ﺭﺍ،
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ،
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺟﺴﻤﻰ ﺩﺭﭼﺸﻢ
ﻭﻣﻐﺰ ﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﺮﺻت ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺍﻣﻴﺪ
ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺭﻓﻊ ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻦ،ﮐﻮﺷﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﮐﻪ
ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺩﺭﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺁﻥ،ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺍﺭﺯﺵ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻄﺎلعه
اﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻌﻘﻞﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺳﻴﺪه
تﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺃﻧﺪﻙ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ ﭼﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻰ ﮐﻨﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺍﺭﻭﻯ ﮐﺎﺭ ﺷﻔﺎ
ﺑﺨﺸﻰ ﺁﻥ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ ﺑﺪﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﻣﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻭﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻫﻢ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﮑﻠّﻰﺣﺬﻑ
ﺷﺪﻧﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻭﺣﺬﻑ ﺑﺮﺧﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ ﺭﻭﺍﻥ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺘﺤﺪ ﺷﺪﻩ،
ﻭﺑﺎ ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺩﺭ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺗﻠﻔﻴﻖ
ﻭ ﺭﺍﻩ ﺳﻮﻣﻰ ﺑﺠﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺪﻣﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺩﺍﺷته
اﻧﺪ.ﻫﻴﻮﻡ ﻭﻭﺍﺗﺴﻮﻥ
ﺩﺭ ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ،ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻞ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺭﺍ ﺭﻭﺵ ﻭﻣﻨﻬﺞ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻨﻬﺞ
ﻭﺭﻭﺵ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺩﻗّﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﺤﺎﻓﻈﻪ،ﻭ ﺃثر
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺃثرﺍﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﺣﻞ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﻧﻔﻮﺫ ﻣﺪﺑّﺮﺍن
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺸﻮﺩ.ﻫﻴﻮﻡ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻧﻮﻉ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﮑﻰ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﺷﺨﺺ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ثبات ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩ،ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻮﻥ ﺑﻴﻦ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ،ﺑﺎ
ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﻭﺟﺪﻳﺪ،
ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ ثباﺕ ﻭﺣﻴﻮﻳّﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻭﮐﺸﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﮕﺮﻭﻫﻰ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺍﺯ ﻧﺎﺧﺪﺍﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭﺟﻪ
ﺣﻴﻮﻳّﺖ ﻭ ﺃثر
ﺣﻴﺎﺗﺒﺨﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨص ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺷﺎﻣﻞ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻋﻘﻠﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ،ﭼﻨﺎﻥ
ثباﺕ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﻴﻚ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﻓﮑﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻠﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
أﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭت
ﻤﻠﮑﺎﺕ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ثاﺑت اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻳﻚ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻯ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻃﻠﺴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﻓﺮﺻﺖ ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ،
ﭼﻨﺎﻥ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻥ میﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺭﺍﻩ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻔﺎﻇﺖ
ﻭ ﺧﻄﺮ،ﺍﺯ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻤﻴشه
ﻤﺒﻬﻢ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺩﻡ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﺘﻰ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﻣﺪﺍﻡ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻧﮓ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،که ﻤﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺧﻄﺮ ﻭﺗﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﻤثیلاﺕ ﻭ ﺗﺸﺒﻴﻬﺎﺕ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﻝ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺻﺮﺍﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺨﺸﻨﺎمه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻫﺴﺖ.

ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻃﺒﻊ
ﻭﭼﺎﭖ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺍﺯ
ﺁثاﺭ ﻣثبت ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﭼﻮﻥ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺩﻫﻨﺪﻩ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻦ
ﺩﻓﻌﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺄﻣّﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻓﮑﺎﺭﻳﮑﻪ ﻧﻮﻉ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻨﻈﺮ
ﻫﻴﻮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺣﺎﺻﻞ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺷﺨص
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﻗﻮﻯ ﻭﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ
ﺭﺍ، ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﻭ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺩﺭﺁﻣﺪﻥ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺗﺎ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺳﺖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺍﺯ
ﺣﺼﻮﻝ ﺣﻴﺮﺕ ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺫﻫﻨﻰ،ﺑﻨﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ، ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺳﻄﺢ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻧﻌﮑﺎس
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ،ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﺮﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﺑﺴﻴﻂ،ﻳﻚ ﻓﮑﺮ
ﺑﺴﻴﻂ ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ
ﻋﻘﻞ،ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻔس ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺑﻮﺍﻟﻬﻮﺳﺎﻧﻪ
ﺍﺯ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﭼﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ.ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ،ﻧﺎﺷﻰ
ﺍﺯ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﻭ ﻣﻠّﺎﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺳﺨت ﻮﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺯﻳﺎﺩﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ .

ﻫﻴﻮﻡ
ﺑﺎﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺑﻴﻦ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻣﺘﺸﺎﺑﻪ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻋﻤﻴﻖ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﺟﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺑﺎﺷﺒﺎﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭ
ﻧﻔس ﻭﻋﻘﻞ ﻳﮑﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻋﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﻟﻴﻞ ﻫﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ
. گرچه ﻴﻚ ﻫﺴﺘﻪ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ، ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ،ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﻴﺰ ﺻﻌﻮﺩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺭﺍ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﺍﺭﺩ،
ﻋﻤﻞﻭ ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﺴﺘﻤﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ
ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﺧﺎﺹ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻋﺎﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺳﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺗﺪﺑﻴﺮ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﺎﺹ ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻓﺮﺽ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻋﺎﻡ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺒﻮﻝ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ ﻫﺮﺍﻧﻄﺒﺎﻋﻰ
ﻭﺗثبیتی ﻳﮑﻬﺰﺍﺭ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻨﻴﻢ،ﺑﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺗﺄﻣﻞ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﺑﺴﻴﻂ،ﺗﻘﺪﻡ ﺑﺮ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠّﺖ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭ ﺩﺍﺋﻢ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،که
ﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس اﻣّﺎﺭﻩ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﺸﺶ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺋﻢ
ﺑﻴﻦ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻣﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻠّﺖ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻓﮑﺮ،ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑطه اﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺗﻘﺪﻡ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ،ﺩﻟﻴﻞ ﺧﻮﺑﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ،ﻋﺎﻣل
ﻮﻋﻠّﺖ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺎ،ﻋﻠّﺖ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎن
کتمل الهی اﻧﻄﺒﺎﻉ
ﻧﻔﺴﺎنی ﺁﻧﻬﺎ،ﺍﺯﻧﻔس
ﻣﻄﻴﻊ ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﺯﻧﻔس ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻩ،ﻭﺭﻭﺡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺣﻔﻆ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ،
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﮐﺴﺒﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻧﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻯ ﺣﺎﻓﻆ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﺮﺣﻬﺎی اﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺪﻑ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻧﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍن
ﻮﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.
ﻭ ﻫﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻃﺮﺯ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻪ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﭼﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﺪﻡﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﺁﻧﻬﺎ،ﻃوﻝ
ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ ﺣﺬﻑ ﺷﺪﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻴﺰ ﺑﻰ ﺃثر
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺭﻧﺪ ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺻﺤﻴﺢ ﻭﻣثبت
ﻭﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ ﺃﻧﺪﻭﺧته
ﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎت
ﻮﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﻟﺬﺍ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻓﻄﺮﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺁﻧﻬﺎﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷت
اﺯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﻌﺒﺎﺭ
ﻫﻴﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺻﻮﺍﺏ
ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺃﺑﺪﻯ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﻘﻴﺐ ﺁﻥ ﺍﻳﺪﻩ،
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﺁﻥ ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎه
ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ
ﺍﻳﻦ ﺍﻳﺪﻩ ﺷﺪه
اﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ
ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﺟﻮﺋﻰ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻧﻔس ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ثاﺑﺖ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﺯ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻣﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﺑﺎﻗﻰ ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻳﺪﻩ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍن ﻮ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﻭ ﺑﺸﮑﻞ ﺑﺪﻳﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ
ﻳﻚ ﺍﻧﻄﺒﺎﻕ
ﻭﺳﺎﺑﻘﻪ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﺑﺸﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ،ﺭﻭﺵ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﺨﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻨﻴﻦ ثوﺍﺏ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺩﺭ ﺟﺴﺘﻦ ﺍﺻﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﺻﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﻋﻘﻞ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺎﺯ
ﮐﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻭﺧﻮﺷﺁﻳﻨﺪ، ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﻰ ﻭﻓﺮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ثوﺍﺏ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺑﺪﻯ، ﻳﺎ ﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻧﺰﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﻴﻮﻡ ﺑﮑثرﺕ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭنه
ﺘﻮﺣﻴﺪ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺭﻭﺍﻥ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﺠﺪﺩ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﮐثرﺗﻰ ﻫﻢ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺑﺮﺧﻰ،ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭘس
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻧﻤﻮﺩ؟ ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﻨﮕﻞ ﻳﮑﻨﻮﺍﺧت
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﻳن
اﺭﺯﻳﺎبی اﺭﺯش
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻫﻴﭻ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ثاﺑﺘﻰ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﺑﻴﻢ،که
عاﺩﺕ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﺯ ﻃﺮﻓﻰ
ﺃﻟﻢ ﻭﻟﺬﺕ، ﻭﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ،
ﻫﻤﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ
ﺃثر ﺗثبیتی ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻫﺮﮔﺰﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺟﻤﻊ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻳﺪﻩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻧﻔس ﺭﺍ،ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﮐﺮﺩ ﭼﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ،ﺩﺭ
ﻣﺤﻔﻈﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﻏﻴﺮ
ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ ﺿﻤﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻭ ﻫﻴﭻ ﺻﻔﺖ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﺎﺩی ﻤﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻤﻴّت ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻴﻔﻴّت اﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻴﻮﻡ ﺑﺪﻳﻬﻰ ﻭﺩﺭ ﻧﻔسﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻭ ﺑﻌﻘﺎﻳﺪﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ.ﺟز ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺎﺑﻊ ﻧﻔس ﺒﻮﺍﻟﻬﻮس
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺻﻮﺍﺏ ﻭ ﺩﺭﺳﺘﻰ،ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﺳﻴﺮ ﺳﻄﺢ
ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺨﻮﺩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭﺁﻣﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻌﺪی ﺪﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻫﻮس
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻣﻄﻠﻖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﭘس
ﺭﻭﺵ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺩﺭﻭﻧﻰ،ﻭ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﻫﻴﻮﻡ
ﺑﺪﺭﻙ ﻭﺣﺪﺕ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺸﺪ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.که
ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻭ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻣﺎ،ﺍﺯ
ﻣﻨﺸﺄ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﻭﻡ
ﻫﻤﻪ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﭘس ﻭﻯ ﺍﺳﻴﺮ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺃﺳﻴﺮ ﺣﺎﻓظه ﺨﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﻴﺰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ ﺑﺨﻄﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺗﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺩﺭ ﻭﻗﺘﻴﮑﻪ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺮﺳﺪ،ﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺭﻳﺸﻪ ﻳﻚ ﻓﮑﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ،ﮐﻪﺭﻓﺘﻨﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻫﻴﭻ ﻭﻗﺖ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺑﺒﻴﻨﻢ. ﭼﻮﻥ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺪﻭﺩ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺪﻳﺪﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻤﻞ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ،ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻃﻮﻝ ﻭ ﻋﺮﺽ ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻫﻴﻮﻡ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﻋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺮ ﺩﺍﻧﻰ ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﭻ ﻧﺪﺍﻧﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻭ
ﺍﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺃﻫﻞ ﺣﮑﻤﺖ ﻧﻈﺮﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻨﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻧﻬﺎ، ﻫﻤﻴﻦ ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ،ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺎﺩﺭﺳﺖ،ﻳﺎ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﮐﺎﺫﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.که
ﺮﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﻌﻠﺖ
ﮐثرﺕ ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺵ ﻃﺮﺩ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣﺎﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.که
ﺪﺭ ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺧﺎﻝ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ ﺭﺍﻣﺴﺘﻀﻌف
ﻮﻧﺎﺗﻮﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.که
ﺒﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﻭﺑﺒﻴﺨﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﺩﺭ ﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ،ﺗﺎ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﺒﺢ ﺷﻬﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩی اﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮی
ﻮ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺗﻮﺭﻯ
ﻳﺎﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ،ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟک
أکنون ﺒﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺑﺮﺳﺪ .

ﺗﺬﮐّﺮ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻞ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺬﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺑﺎ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﮐﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ ﺑﺎ
ﮐﻞّ ﻧﻔس،ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﭼﻮﻥ ﻳﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺿﺒﻂ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺑﻴﺎﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺰئی ﺒﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭﮐﻠی گوئی اﺯ ﺩﻳﺪ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨی
ﻄﻔﻞ،ﻭﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﭘﺪﺭ ﻳﺎ ﭘﺪﺭ ﺑﺰﺭﮒ
ﻃﻔﻞ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍتب
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﻧﻪ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﻴﻨﻰ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻴﻨﺎ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻠّﻰ
ﺁﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎ ﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﺯ
ﻧﺎﭼﻴﺰ ﻭﺿﻌﻴﻒ
ﻭﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ثوﺍﺏ ﺫﺧﻴﺮه
ﺁﺧﺮت ﻤﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻳﻌﻨی
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ که ﺒﺠﻬﺎن
ﺘﻮﻟﺪﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺟﺰﺋﻰ
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺮﺍﺗب عقلی ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭ ﺃﺻﻞ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺪﺍﻥ ﺩﻟﺨﻮﺵ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﺩﺍﺋﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺤﺪّ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻓﮑﺮ که ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺣﺮﮐت
ﻤﺪﺍﺭﻯ ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺤﻴﺮﺕ ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﻧﺎ
ﺍﻣﻴﺪﻳﻬﺎ ﻭﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﭘس ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻨد.ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍ ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺑﻰ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺟﻨﻮﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ، ﺁﻏﺎﺯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺁثاﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺻﺪ ﭼﻨﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ یک ﺮﻭﺯ ﻳﺎ ﺁﻧﺪﮐﻰ
ﺍﺯ ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺬﺍﺏ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ،ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍی
ﺘﺤﻘﻖ ﮐﻤﺎﻝ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻳﻢ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻧﺤﻮﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻌﺠّﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭ ﻫﻴﻮﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻨﻔس
ﺧﻮﺩ ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻴﭻ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﺍﻍ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺍﻧﺴﺎن
ﻮﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﺗﻠﻨﺒﺎﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯ ﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﺗﻤثیلی
ﭘﻴﺪﺍ ﺑﮑﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻳﺎﺑﺪ.
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮐﻠّﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺩﺭ ﺣﻮﺍس .ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺧﺎﺭﺝ،ﺍﺯ ﺳﻤﺖ
ﺩﺍﺧﻞ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﺩﺭﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺍﺯ ﺩﺍﺧﻞ
ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭﻫﺎﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺣﻮﺍس
ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺩﺭﻭﻥ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ،ﭼﻮﻥ
ﭼﺸﻢ ﻭﮔﻮﺵ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺍﺧﻞ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟک
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﭽﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺩﺭﻫﺎﻯ
ﮔﺸﺎﺩ ﻭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻫﺮچه
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﻨﺪﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺬﻫﻦ
ﻫﻴﻮﻡ ﻭ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﺑقه اﻯ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺫﻫﻨی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭنه
ﻔﻘﻂ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘس اﺯﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭﺗﻮﺟﻪ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﮐﺘﺸﺎﻓﺎﺕ
ﻭﻣﺨﺘﺮﻋﺎﺕ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻥ،ﺑﻘﻮلی
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ .

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﺰﺩ ﻫﻴﻮﻡ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﺮﺗﺒﻂ
ﺑﻬﻢ ﻭ ﺑﺸﮑﻞ ﺧﺎﺹ
ﺍﻓﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴب ﺒﺮﻧﺎمه
ای اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
ﻭﺗﺪﺍﻋﻰﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺷﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻭی عفل ﭽﻮﻥ
ﺩﺳته ای اﺯ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎت
ﺒﺪﻭی ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻫﻢ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺣﺎﺿﺮﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﺫﺍﺕ
ﻭﺍﻟﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺑﺸﺮﻳّﺖ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭼﻪ
ﺟﻬﺸﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺍﺻﺎﻟﺖ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ
ﺁﻣﺪه اﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﺠﺪﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،
ﻋﻴﻨﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ،ﺑﺎ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﮐﻪ ﻫﺪﻑ
ﺩﺍﺭﺑﺤﻖ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺧﻮﺵ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻌﮑس ﺁﻥ ﺩﺭﻭﺍﺻﻠﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻓظه
هستند. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﻋﺮﻓﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
، ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﮐس ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ،ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳش
ﺪﺭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ،ﻭﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﻫﺮﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻫﺮﻣﺨﺎﻃﺐ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻫﻢ ﮐﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻴﻞ ﺑﻰ ﺍﻣﺎﻥ،ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﻳﻮﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ ﭼﻮﻥ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪه
ای که دﺭﺳﺘﻮﻥ ﻧﻮﺭ
ﺩﺭﺍﻃﺎﻕ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ .ﺑﺪﻭﻥ
هدﻑ ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻭ ﻏﺎﻳﺘﻰ،ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺷﺎﻫﺪ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎت ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺑﻤﻮﺟﺐ
ﻫﺪﻑ ﺩﺭ ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮ ﻳﻚ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭﺑﺎ ﻳﻚ ﺑﻴﻨﺶ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﻣﺮﮒ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻭﺗﺮس
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺣﺘﻰ ﺍﺯﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻋﺬﺍب
ﻘﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﺑﻌﺪﺍﺯﻣﺮﮒ
ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻋﻘﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﻮﻡ،ﭼﻮﻥ
ﺻﺤﻨﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻔﺎﻯ ﻧﻘﺶ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻯ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺳﺮ ﺩﺭﻧﻈﺮﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺩﺭ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺍﻓﻘﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ. ﺑﺎﺯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﮑﺎﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﻭﻧﻔس ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺗﺮﮐﻴﺐ،ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺼﺎﺩﻓﺎﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﺍﺯﺩﻳﺎﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻏﻠﻂ ﺍﻳﻦ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﭼﺮﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻣﺎﺩﺍﻡ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ؟ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺍﻳﻦ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻦ،ﻭﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
که ﺁﻧﺮﺍ ﻋﻘﻞ،ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺍﺯﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ،ﮐﻪ ﻫﻴﻮم
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮔﻮنه
اﻯ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﻫﻴﻮﻡ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻫﺮﮔﺰﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺑﺴﻴﻂ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ،
ﺑﺎ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﺯﺩﮔﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﺍﻋﻢ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﺒﺎ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻔﺴﻰ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ ﻃﺒﻘﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻓﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭﻭﺍﻟﺎﺗﺮ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس،ﺩﺭﻫﺮ ﻫﺪﻑ
ﺑﻨﺪﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
متحد ﻭ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺻﻔﺎت اﻳﺪﺁﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻃﺮﺩ
ﮐﺮﺩه ﻴﺎ ﺿﻌﻴف
کرﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺃثر ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺳﺎﺑﻖ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻣﻨﻔﻰ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﻴﺎﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻋث
ﺍﻓﺴﺮﺩﮔﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ
ﻧﺪﺍﻧﺴته ﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﻴﮑﺮﺩه اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺗﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻮﺯﺵ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ . ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻧﻴﺰ ﮔﺮﺩﻳﺪه
اﻧﺪ. ﻫﻴﻮﻡ ﺣﺘﻰ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﮐی ﻮﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻴﻮﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﮔﺮ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﺻﺤنه
ﻨﻤﺎﻳش اﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺣﻘﻴﺮ ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ
ﻭ ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ،ﺧﻮﺩ ﻋﻘﻞ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻳﻚ ﮐﺮﺍﻣﺘﻰ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻥ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﭙﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ که
اﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺒﺪﻳل ﺒﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ،ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﺯ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﮐﻪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺑﺤث ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻋﺎلم
اﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮت ﺪﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺗﺎﺯﻩ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﻭﺣش ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﺩﺭﺟﺒﺮﻭﺕ ﺳﻮﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻌﺪﺍﺩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ الله
رسید.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺧﺎﻟﻖ ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،ﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّﺎء
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻟﻔﻆ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
ﺃﻫﻮ ﺩﺭ ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺩﺍﻧﺎ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ ﻣﺎ
ﺳﻮﺍﻩ،ﺩﺭ ﺍﺳﻢ
ﺍﻟﺒﺎﻃﻦ ﻭ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﻟﺎ
ﺑﺸﺮﻁ)ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
اﻟﻠﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ(ﺑﺸﺮﻁ
ﻟﺎ)ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﺍﺳﻢ
ﺍﻟﻄﺎﻫﺮ ﻭ ﺍﻟﺪﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺎﻫﻮﻯ ﻓﺮﺿﻰ
.

ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﺍﺯ
ﻫﻴﻮﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﺪﻩ
ﻋﻘﻞ ﺭﺍ ﻃﻮﺭﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭ،ﻣﺘﻨﺎﻗﺾ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﻔته
هاﻳﺶ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﮐثرﺕ ﻭ ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻴﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭی
اﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺂﺑﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻓﺮﺿﻴّﺎﺗﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﺿﻴّﺎﺗﻰ
ﻫم ﻔﺮض ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍباﻃل
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﻢﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻓﺮﺽ ﺭﺍ ﺑﺎﻃل ﺪﺭﺗﻔﮑّﺮﺍت
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻫﻴﻮﻡ
ﮔﻔته اﺳﺖ،که
اﻧﻄﺒﺎﻋﺎت ﻴﺎ
ﺍﻧﻄﺒﺎع ﻋﻘﺪهﻫﺎی
ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﻮﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
که اﺯ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻣﻘﻄّﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻇﻬﻮﺭ
به آﮔﺎﻫﻰ ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﻓﺮﺿﻰ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺻﻔﺤﻪ ﺳﻔﻴﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺫﺍﺕ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺭﻭﺍﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺤﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﻳﻚ ﻓﺮض ﻤﺠﺮّﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻃﻔﻞ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ،ﺑﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺤﺘﻮﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺷﺨص ﻤﻴﮕﻴﻮﺋﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﻪ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ ﮐﻪ ﻫﻴﻮﻡ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻳﺎﺷﺪ. ﭘس اﻣﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ، ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﮔﺮ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭﺩﺭﻙ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﺩﻳﮕﺮﺳﻔﻴﺪﻯ
ﺩﺭ ﺻﻔﺤﻪ ﻋﻘﻞ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ،ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺻﻔﺤﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻃﻔﻞ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻃﻔﻞ  ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ،ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻧﻴﺰ ﮐﻤﭙﻠﮑس ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻠﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﻫﻴﻮﻡ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎه ﺒﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩﮔﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩی
ﻤﻮﻓﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ،ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﺮﺵ ﮐﻔﺎﻑ
ﻧﺪﺍﺩ، ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﻭ ﺑﺎ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﺩ. که هفت
هزﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺭﺟﻌﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ
.

ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻴﻮﻡ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻘﻞ،ﺍﮔﺮ
ﻃﻔﻞ ﻭﺩﺭ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﻓﺮﺿﻰ ﺫﺍﺕ ﻳﺎ ﺳﺮﻣﺎیه
اﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﺣﻮﺍس ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺳﺮﻣﺎﻳﻬﺎﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.که
اﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻔﮑﺮ
ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﻭ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎت
اﺯﺳﺮﻧﻮﺷت ﻔﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺠﺴﻤﻪ ﺳﻨﮕﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺫﺍﺗﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺳﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺪﻝ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﻬﻤﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﭼﻮﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ ﺍﺯ
ﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻭ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭی که ﻤﻴﮑﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس اﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺎﻧﻴﺰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﺍﺩﻳﻢ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺭ ﮐﺴب
علوﻡ ﻭﻓﻨﻮﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷش ﻮﻟﺎﻳت
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻌﮑﻮس ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻬﺮﻧﺎﻡ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻮﻟﺎﻳت
اﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﺷﺮﻙ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘس
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺍﺯ ﻧﻮ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻋﮑس
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺁﮔﺎﻩ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺻﺤنه ای ﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﺯ ﻣﮑﺎنی
ﻤﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،که
ﺪﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی
اﺳﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ،ﺩﺭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻐﺰ ﻣﮑﺎﻥ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﺗﻨﻬﺎﻳﻚ
ﺁﻧﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﺁﻥ، ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻧﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﻣﺎﺩﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻐﺰ ﺁﮔﺎﻩ ﻭﻧﺎﺁﮔﺎﻩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻠﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﻐﺰﻯ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﻴﻔﺘﺪ،ﻭ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﺧﺸﻚ
ﺩﻭﺭ ﺷﻮﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻐﺰ ﺁﻧﺘﻦ ﻭﻯ ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻏﻴﺒﻰ ﻭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﮑﺎﻥ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺃثیرﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺻﺤﻨﻪ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ، ﺍﺯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺃﺗﻤﻰ،ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻴﺰﻯ ﺍﺯ
ﺑﺪﻥ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺮﻭد.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﻨﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺑﺎﺯ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎ،ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺪﻣﺎ ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ ﻳﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺸﮑﻴﻞﺷﺪﻩ.ﮐﻪ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ، ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻄح ﺨﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺃﺯﻝ
ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺰﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮﺍﻳﻦ
ﺻﻮﺭت ﻗﺎﻟﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻭ ﺃﺻﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﺩﺭﺳﻄﺢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎﻫﺮ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ،ﻭ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻟﺎ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺻﻔﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻗﺎﻟﺐ ﻧﻮعی
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻢ ﻣﻮﻟﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺗﻦ،ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﺩﻩ ﺑﺪﻥ
ﺗﺠﺰﻳﻪ ﺷﺪﻩ،ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻴﺮﮐﻮﻟﺎﺳﻴﻮﻥ
ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭ ﺍﺻﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت
ﺒﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺗﻢ،ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻮن
ﻤﺮﮒ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﺳت
ﺪﻫﺪ،ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺗﻢ
ﺗﺄثیری ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺮﻑ
ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ،ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﺑﺪﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﺩﻥ ﺑﺪﻥ،ﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﻌﺎﻟﻢ ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﺮﺃﺗم نیز ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺧﻮﺩش ﻴﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻮﻗﺘﻰ ﻭﺻﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ
ﺻﻮﺭت ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﻧﻴﺰ ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﺴﻮس ﻧﻴﺰ،ﺟﺰ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺗﻦ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﻮﺟﻮﺩﻳت
ﻤﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺟﻨس ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭ ﻣﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ،ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻣﻘﺪّس ﺷﺪه
و ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺷﺪﻩ،ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﻣﺎ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩه
اﻳﻢ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺳﺮﻧﻮﺷت
کاﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺮﺍ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺒﻬﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ.ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻓﺖ

ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻧﻘﺪ،ﺍﺯ ﻫﻴﻮﻡ
ﮐﻪ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻧﻔس ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯﺁﻥ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ( ﮔﻮی) ﺩﺭﻧﻈﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻯ ﻫﺎ ﭼﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣثلا ﺷﮑﻞ
ﻣثلّث ﺑﺴﺎﺯﻳﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺎﻡ ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﮔﻮﻯ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻧﻈﺎمی اﺯ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه اﺳﺖ،ﻭﻟی
هماﻥ ﺧﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﭼﻴﺰی اﺯ ﺫﺍﺕ ﻧﻈﺎﻡ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ ﻓﮑﺮﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺍﺩﻩ ﺣﺴّﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺭﻧﮕﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺁﻥ ﺷﻴﺌﻰ
ﺩﺭﻙ ﺷﻮﺩ،ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺷﻴﺌﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺟﺴﻤﻰ ﺣسّ ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﻭ
ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺑﮑﻨﻴﻢ ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺷﻴﺌﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﺑﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﻭﻧﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻯ
ﺷﻴﺌﻰ.ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﺣﺴﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﻥ ﺑﮑﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺭﻧﻪ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻯ ﻫﺎ ﺑﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭﻙ
ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻘﺎﺭﻧﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﭼﻴﺰﻯ،ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻫﻢ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﺭﻧﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﻟﮕﻮﻯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﭘسﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻈﺎﻡ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺵ
ﺗﺮﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻣﻘﺎﺭﻧﻪﺍﺭﺯﺵ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺷﻴﺌﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
ﺩﺭ ﻣثاﻝ ﺑﺎﻟﺎ،ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺎﻡ ﮔﻮﻯ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﻣثلّث ﺷﻨﺎﺧﺘﻴﻢ
ﻣﺎ ﺗﺼﻮﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﻣثلّث ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺷته اﻳﻢ . ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﺎ ﻳﻚ ﺣﮑﻢ ﺻﺎﺩﺭ
ﮐﺮﺩﺍﻳﻢ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻓﻌﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ
ﻓﺎﻋﻞ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﻔﻬﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ ﭼﻮﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﻮﺍس ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧت
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.

ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ
ﺷﮑﻞ ﻣثلّث ﺪﺭ ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻘﻂ ﺣﮑﻤﻰ ﺻﺎﺩﺭﺷﺪﻩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣثلّث ﺍﺳﺖ
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ،ﭼﻮﻥ
ﺷﮑﻞ ﻣثلّث ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣثلّث (ﺷﮑﻞ ﻣﮑﺎﻧﻰ)
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﻓﻬﻢ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻭ ﺻﺪﻭﺭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﺗﺼﻮﺭ
ﺷﻮﺩ،(ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ) ﻭﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﻳﺎﻣﺴﺘﻘل
اﺯ ﻣﺪﺑّﺮ ﺷﺨﺺ
ﻭ ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ از ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﺭﺍﻩ ﺩﺭﻙ
ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺑﺪﻥ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻓﻘﻂ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﺸﻰ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﻦ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭه
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺟﻨﺒﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻫﻴﻮﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺍﮔﺮ
که ﺒﺼﻮﺭت اﻓﮑﺎﺭ
ﺳﭙﺸس ﺰﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﻌﻞ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﻀﺎﻳﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭﻳﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ
ﻗﻀﻴﻪ ﻭ ﺣﮑﻤﻰ ﺻﺎﺩﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻓﻌﻞ ﺍثباﺕ
ﻳﺎ ﻧﻔﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻔﻰ ﻭ ﺍثباﺕ
ﻗﻀﻴﻪ ﻭ ﮐﻠﻤﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﮐﺴﻰ ﻭ ﻓﺎﻋﻠﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﻗﻀﻴﻪ
ﺭﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻦ
ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ، ﺩﻟﺎﻳﻞ
ﺍثباﺕ ﻳﺎ ﻧﻔﻰ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﻮﺵ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍنی
ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺣﮑﻤﻰ ﻭ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻭﻧﻈﺮیه اﻯ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺋﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ
ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺪ.که
کساﻧﻰ ﻣﻤﮑن اﺳﺖ،ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﺮ ﺍثبات اﻳﻦ ﻗﻀﻴﻪ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺮ ﻧﻔﻰ ﺁﻥ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﻀﻴﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺭﺯﺵ
ﺁﻥ ﻧﺰﺩ ﻣﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺮﻙ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺑﺂﻥ ﺣﮑﻢ ﻭ ﻗﻀیه
ﻤﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺣﮑﻢ ﻭﻫﻮﺵ ﺻﺪﻭﺭ
ﺣﮑﻢ ﻭﻗﻀﻴّﻬﺎﻯ
ﺍﺯﻧﻔس اﻣّﺎﺭه
ﺮﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻧﮑﻨﺪ،ﭘس ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﻏﺎﻓﻞ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤت اﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺑﻠکه ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﺤﺴﻮس
ﻮﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ ﻭ
ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻭ ﺗﺤﮑّﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﻨﺪ.که
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.که ﺒﺒﻴﻨﻨﺪ
ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﮐﻠﺎس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭﻓﺼﻮﻝ ﭘﺎﺋﻴﻦ،ﺑﺎﻧﺴﺎن
اﻟﻬﻰ ﺷﺪه ﺪﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻃﻤﻊ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻓﻄﺮﺕ ﺫﺍﺗﻰ،ﻭ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﻃﻤﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﺧﻄﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﻴﭻ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺭﺍ ﻧﻔﻰ ﮐﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻗﻤﺎﺭ ﺑﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ،ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻳﻚ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍنی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻳﺎ ﻣثلا
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺩﺭﻧﺪه ﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻭ ﺑﺘﺮﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯﺻﻮﺭت ﻮﺟﺴﻢ
ﺍﻭ،که ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﻣﺎن
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺟﺎﻯ
ﺗﺮس ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻧﺼﺎﻳﺢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﻗﻄﻌﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﭼﻮﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ، ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺃﺳﻴﺮ ﺍﺑﺎﻃﻴﻞ
ﻭ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻔﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﻔﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻋﻠﻮﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﻮﻡ ﺍﺣﺘﻴﺎﻃﺎ
ﺍﺯ ﺗﺮس ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺧﻮﺩ،ﭼﻨﻴﺒﻦ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺣﮑﻢ ﻭ ﻗﻀﻴّﻪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻯ ﺗﺮﺩﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﻴﻚ ﻗﻀﻴﻪ ﻭﺣﮑﻤﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻋﻠﺖ
ﺻﺪﻭﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻴﻮﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺎﻋﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻧﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺣﮑﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻘﺪ ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﻫﻴﻮﻡ
ﻭ ﻫﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﮔﻔته هاﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭﮐﻨﺘﺮل
ﻤﺮﺍتب اﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍت ﻨﮑﻨﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻧﻘﺪ ﮐﻨﺪ،ﻭ
ﻟﻌﻨﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺪﻋﻰ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻭﻧﻘﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﻋﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺮس ﺍﺯ ﻧﻘﺪ
ﮐﺴﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﻌﻨﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﻮﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﻢ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻟﻌﻨﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﺭﺍ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﺍﮔﺮﻓﺮﺿﺎ
ﺭﻭﺣی اﻟﻬﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﻨﻴﻢ،ﻭﻫﻴﭻ
ﮔﺎﻩ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﺪﻫﻴﻢ،ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﻭ ﺃثرﻯ
ثاﺑﺖ ﻭثبت ﺷﺪﻩ،
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﻫﻢ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻗﺒﺢ ﮔﻨﺎﻩ ﻧﻴﺰ
ﺯﺍﻳﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ،
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻏﻠﻂ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻨﺎﻥ ﻋﺎﺩت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﻋﺎﺩﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺍﮔﺮ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻧﺪﻫﻨﺪ،ﺧﻮﺩ ﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﺎﻧس ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻫﺎ، ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺿﻌﻴﻒ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺁﻏﺎﺯﻳﻦ
ﭘﺎ ﺩﺭ ﮔِﻞ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﻫﻴﻮﻡ ﺍﻳﻦ ﻓﻬﻢ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮔﻔته ﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﻓﺎﻋﻞ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﮔﻨﺎﻩ،ﻭ ﻫﻢ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺤث ﺑﺎﺷﺪ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺣﮑﻢ ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ ﻭﻣثبت
ﻭ ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻘﺒﻮﻝ،ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﮑﻢ ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺑﻴﻚ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻗﻮﻯ ﻭ ﺳﺮﻳﻊ،ﺍﺯ
ﻳﻚ ﺍﻳﺪﻩ ﻭﻓﮑﺮ،
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﮑﻢ ﻭ
ﻗﻀﻴّﻪ ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﮔﺬﺭﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺣﮑﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺮﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻴﻮﻳّﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﻭﺯﺑﺎﻧﺶ
ﺩﺭﺑﻴﺎﻥ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻗﻀﻴّﻪ ﻭﺣﮑﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻮﺍﺩﺵ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭ ﻋﻴﺐ ﻭ ﺧﻄﺎ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﻳﻚ ﻣﻀﻤﻮﻥ
ﻓﮑﺮی ﻨﻴﺴﺖ، ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴکه ﺪﺭﺣﮑﻢ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍثاﺭﻯ
ﺑﻔﮑﺮ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺍﻳﻦ
ﻓﻌﻞ ﺩﺍرﺩ. ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺣﮑﻢ ﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﻭﺩﺭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻓﻌﻞ ﻧﻴﺰ
ﺃثرﺵ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻓﻌّﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻟﺎﻣﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻧﻴﺮﻭ ﻭﺣﮑﻢ،ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺭﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻳﺎ ﺣﮑﻢ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻧﻴّﺖ ﺑﺎﻫﺮ
ﺣﻴﻮﻳّﺖ ﻭ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺘﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،
ﭼﻮﻥ ﺗثبیت ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻔﻰ ﻭﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺣﮑﻢ ﻣﺎ
ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻮس ﻧﻔسﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻭﮐﺸش
ﺪﻝ ﺑﺨﻮﺍﻩ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭﻟﺰﻭﻡ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺣﮑﻢ ﺑﺎ
ﺍﺻﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ،
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺧﻮﺩ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﻳﺪﻩ،ﻳﺎ ﻓﻌﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﻓﺮﺽ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺣﮑﻤﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺎﻋﻞ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺁﻥ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍثباﺕ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺁﻥ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﻧﻔﻰ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﻄﻠﺎﻥ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻣثبت
ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﺮ ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎنی
ﺒﺎﺯ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺻﺎﺩﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﻭﻣﺎﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻌﺮﻓت برﺳﺎﻧﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﮑﻤﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ،ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﮔﻔﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﭽﻪ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﮐﻠﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﮑﻠﺎﻡ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ
.

ﻧﻘﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮ ﻫﻴﻮﻡ،ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻭ ﺩﺭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
که ﭽﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﺍﺣﺴﺎسهاﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺭﺍ ﻫﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻤﺎﺷﺎﻯ ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻳﻚ ﺁﻫﻨﮓ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ.ﺍﮔﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﮐﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﻞ ﺳﻮﻣﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻣیکند.
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺎﻣﻞ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺄثیرﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ ﺭﺍ ﻳﻚ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﺷﺨﺺ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﺎﺳﺪ، ﻓﻌﻠﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻣﺪﺑﺮﺍﻥ ﻣﺮﺑﻮﻁ،
ﺑﻬﻤﺎن ﻔﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎی
ﺤﻴﻮﺍنی اﺩﺍﺭﻩ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻭﺳﻮﺍﺑﻖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭﻫﻮﺳﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎب ﻤﻴﮑﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﺑﻔﮑﺮ ﻭﻋﻤﻞ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ
ﻋﻤﻠﻰ ﻣﺎﺭﺍ ﺷﮑﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﻀﺮﻭﺭﺕ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.نه
ﺘﻨﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻀﺮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﻀﺮﺭ ﻭﮐﺎﺭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﺎ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮﻧﻈﺮ
ﻧﮕﻴﺮﻳﻢ ، که ﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ،ﻭ ﻧﻔﻊ
ﺯﻭﺩﮔﺬﺭ ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﺑﺴﻴﺎﺭﺍﺯﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻰ ﮔﻴﺮﻳﻢ
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﻭ ﺩﺭﺗﻨﮕﻨﺎﺋﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ
ﭼﻮﻥ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯ ﻗﻠﺐ ﻭ ﺧﻮﻥ ﻣﺎ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﻤﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻳﺎ ﻫﻮﺍﺋﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻔّسﻣﻴﮑﻨﻢ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺑﻴﺎﺩ
ﻫﻮﺍ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻴﻢ.
ﻭ ﻳﺎ ﻣثلا ﺗِک ﺘِﻚ
ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺑﻠﻨﺪ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺪﺍم
ﺒﻤﺎ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﮔﺬﺭﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺎ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻫﻮس ﺩﺍﺭﻳﻢ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ
ﺷﺪﻩ،ﺑﻔﮑﺮﻭﺫﮐﺮ
ﺁﻥ ﺷﻐﻞ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺴﺎﻋﺖ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎ،ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎب
ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﻘﻴّﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﮕﺎه که ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻋﺘﻨﺎ ﻫﺴﺘﻴﻢ.
ﻣﮕﺮ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﭙس ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺟﺴﻤی ﻤﺎ ﺭﺍ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﻭ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ ﺁﻥ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ،ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺪﻝ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺭﻓﺘﻦ،
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻫﻮس ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻓﻄﺮﺗﺎ
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ.ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭ ﺃﻧﺪﺭﺯ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻋﻤﻞ ﻧﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺍﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺷﺨﺺ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ،ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ ﻭﺩﺭﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﻤﺼﺮﻑ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺷﻬﻮﺕ ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﻭﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﺤﮑﻢ
ﺑﺮﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻣﺘﺤﻘﻖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻘﻮّه
ﻤﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻣﺎﻧﺪه ﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﺑﻬﺮ ﺩﻟﻴﻞ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻰ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻋﻴﺐ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ
ﻓﻠﺞ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﻋﻴﺒﻰ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻧﻤﻰ ﺷﺪﻧﺪ،ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﺯ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﺻﺎﺩﺭﻩ
ﺁﻥ ﺑﺬﻫﻦ ﻭ ﺳﭙس
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻭﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﻭ ﺍﺟﺮﺍ ﺩﺭ ﺗﻦ ﮐﻪ
ﻫﻴﻮﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻣﻌنی
ﺪﻳﮕﺮی ﺪﺭ ﮐﺎﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ ﺁﻥ، ﺟﺰ
ﺭﻣﺰ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺭﻣﺰ ﺑﺎ
ﻣﻀﻤﻮﻥ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﻣﺤﺘﻮﺍﻯ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﺁﻥ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻭﻗﺘﻰ که اﻳﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﻓﮑﺮ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺁﻥ ﺍﻳﺪﻩ ﭼﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺮﺩﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ ﻳﻚ ﻓﮑﺮ،ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ
ﻭ ﺭﻣﻮﺯﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﺴﻰ ﺭﻣﺰ ﻭﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺒﺮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺳﺎﺑﻘﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮ، ﻭﭼﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺑﻰ ﺃثر،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﻨﻬﺪﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻗﺒﻠﻰ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ،ﻳﺎ
ﻓﺴﻖ ﻳﺎﻫﻤﺎﻥ ﭘﺴﻚ
ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ ﻣﺎﺭﺍ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺩﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷیم.ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﺭﺍﻩ
ﻏﻠﻂ ﻫﺮ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺟﺪﻳﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻣﻨﺤﺮف
ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺮﺍﻩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻭ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ ﺍﻟﻬی
ﺒﺪﻳﮕﺮی ﻨﺸﺎن
ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺑﺮﺍﻩ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻳﺎﺑﻰ،ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻧﺴﺒﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﻗﺎﻧﻊ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس،ﺫﺍﺗﺎ
ﺑﺎ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺍﻳﺪﻩ،
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺝ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻦ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﮐﻪ ﺭﻣﺰ ﻭﺍﺷﺎﺭﻩ
ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﻭ ﺗﻤثیلی
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺎﻋﻠﻰ ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺣﺘﻰ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﭼﻪ
ﺭﺍﻫﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻃﺒﻖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻣﻮﺯ
ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﮔﺬﺷﺖ،ﻭﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭼﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺍﻗﻌﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﻴﻨﻮﻯ،
ﮐﻪ ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺁﻥ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺭﻣﻮﺯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺑﻔﺮﻳﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﻴﻢ. ﻭﺍﺯ
ﭼﺎله اﻯ ﺑﭽﺎﻩ
ﺑﻴﻔﺘﻴﻢ.ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻔﺎﻋﻞ
ﺗﻌﻴﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﻳﺎ
ﻧﻔسﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺣﺸﻰ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻮﻗﻒ ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﺩﺭ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ،ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﺯ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
که ﺒﺎﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻧﻮع ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی عقل ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﻳت
ﭽﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
که ﺒﺸﺮ سه ﺒُﻌﺪﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎت ﺪﻭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﺍت
ﺒﺪﻭﻥ ﻫﺮﺑُﻌﺪﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ از نظر
ما ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺮچه
ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی ﺮﻓﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﮑﻨﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻞ ﻭ ﺻﺤﺮﺍﻫﺎ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻤﻮن ها ﺭﺍ ﺑﺠﻨﮕﻞ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻤﺪﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺩﺭ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﻴﻦ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻓﻀﺎ ﻭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ،ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻫﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﻬﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﻧﻘﻄطه اﻯ،ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﻋﺪﺩ ﺩﻭ ﺑﺎ ﻋﺪﺩ
ﺳﻪ،ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﮔﺮ ﻣﻌﻨﻴﻬﺎ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﻗﻄﻌﺎ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ که ﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﺮﺳﻴﻢ ﭘس ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎ ﺃﻧﺪﻙ
ﮐﻮﺷﺶ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ .

ﻫﻴﻮﻡ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ ﮐﻠّﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺭﮐﻠﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﮐﻠّﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﺰﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺎﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ.ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻡ ﮐﻠّﻰ،ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺳﻴﻊ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻣﻞ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮﻫﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻫﻢ ﺍﺳﻢ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻫﻢ ﺩﻟﺎﻟﺖ
ﻭﺳﻴﻊ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﭘﺶ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻞ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺟﺰﺍ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻧﻔس ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻮس ﻭﻧﻔﻊ ﺁنی
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﻧﺴﺒﻰ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻭﺟﻮﺩﻯﺑﺮﺗﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﻴﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺯ ﻣﻌﺮﻓت
ﺮﺳﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩه ﺨﻮﺩ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﺳﻄﺢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﺧﻂ ﺣﻘﻴﻘت
اﻟﻬﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮنی ﺨﻮیش
ﺮﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﮐﻨﻴﻢ،ﻭ
ﻧﺎﻡ ﮐﻠّﻰ ﺑﺂﻥ
ﺑﺪﻫﻴﻢ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺄﺻﻞ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ،ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﺮﺩﻩ،ﺑﻬﺮ
ﻧﺴﺒﺘﻰ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﭼﻨﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﻄﺒﺎﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻭﺣﺪﺕ ﮐﻠّﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻫﻢ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭنه اﺯ ﺗﺮﮐﻴب
ﺠﺰﺋﻴّﺎت ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﻮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺫﻫﻦ ﻫﺮﺍﻧﺴﺎن
ﺒﺸﺮی کلّی ﺠﻮﺋﻰ،ﺍﺯﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ ﮐﺸﺶ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ،ﻭﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﭘس ﻳﻚ
ﺟزء ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﮐﻞ ﺍﻧﺘﺨﺎب
ﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮﮐﻠّﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍﺳﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﺮ ﺍﺣﺴﺎس ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺭﺍ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻭ ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻧﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻮس ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﻘﺪه
اﻯ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻧﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻤﺎﺭﺩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺁﺷﻨﺎ ﺑﺒﻴﻨﺪ.که
این ﻨﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻭﺁﺷﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺁﺷﻨﺎ.چه
ﺮﺳﺪ ﺑﻨﺎ ﺁﺷﻨﺎ،
که ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﻟﺬﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ، ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ ﺷﺪﻩ،
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺑﻔﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﻭ
ﺗثبیتی ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺷﺎﻣﻞ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻠﻨﺪ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ،ﻳﺎ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭ ﺳﻴﺎﻩ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ

ﺟﺎﻫﻞ،ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻨﺪﺍﻥ ﻭﮔﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ .

ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠّﻰ ﻫﻴﻮﻡ ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺟزء ﺭﺍ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ،ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ.
ﻭﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ ﮐﻠﻴّت
ﻨﺒﻮﺩه اﺳﺖ.ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﺳت که ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯی
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﻚ
ﻭضع ﻤﻠﮑﻮﺗی ﺪﺍﺭﺩ
ﻭنه کلّی ﻣﺎﺩﻯ.ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﺮ،
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﮐﻠّﻰ ﻫﻴﻮﻡ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ.ﭘس ﺫﻫﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪ ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﺑقه ها ﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﻠّﻴﺘﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺁﻥ ﮐﻠّﻴﺘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺟﺰﺋﻰ
ﺭﺍ ﻧﺎﻡ ﮐﻠّﻰ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﺭﻧﻪ،ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ،ﻳﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺬﻫﻦ
ﻭﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻭﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻴﻢ،ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮﺭﺍﻫﻰ ﺑﺮﻭﻳﻢ
ﺑﺮُﻡ ﺧﺘﻢ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻳﺎ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻪ ﺍﻭﻡ ﻭ ﻗُﻢ ﻭ
ﺧُﻢ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺻﻔﺖ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﺩﺭ
ﺍﻭﻡ،ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻗﺪﻳﻢ ﻫﻨﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻢ ﻧﻪ ﺷﻬﺮﻯ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮔﻔﺘﻪ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻗﻴﺎﻡ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﻭﺧﺮﻭﺝ ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﻴﺎﻡ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
،ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ.ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﺯﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺭﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ ﻣﺮﮒ،
ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺷﺖ،ﻗﻴﺎﻡ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﻭﻡ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﻳﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺩﻳﻨﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺋﻢ
ﻏﺎﻳﺖ،ﻓﻌﻠﺎ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣَﺴَﻨﻰ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺳﺖ،ﭘس
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻤﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻨی ﺘﺎ ﻣﻘﺎم
ﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻮن ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎت ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺩﺍﻧﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺮﺁﻥ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﺎﻃﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﻋﺎﻟِﻢ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﺮﺍﻓﻰ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﺯﻳﺭﺍ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.

ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﮑﺮ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻧﻤﻮنه
اﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺟﺰﺍ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﻠّﻰ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﮐﻠّﻰ ﺗﺎﺯه
اﻯ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﻠّﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩ.ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﺗﺰﮐیه
ﻨﺸﺪﻩ، که ﻨﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﮑﻞ ﺧﻮﺩﺑﺮﺳﺪ.که
کوﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﻨﺎ ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﮔﺮ
ﻧﻈﺮ ﻫﻴﻮﻡ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ،ﻳﻚ
ﺟزء ﮐﻞ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﻮﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺩﻭ ﺃﺻﻞ ﻋﻤﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﮑﻰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﻭ ﭘﺮﻭﺳﻪ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﺤﻮﻝ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﻭﺳﻪ،ﻭ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻋﻤﻠﻰ ﻓﮑﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﻔﮑﺮ ﺧﻮﺩ،ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻣﻌﻴّﻨﻰ ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻋﻤﻞ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ.ﻭ ﺍﻣﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﺎﺻﻞ،ﺩﺭﻙ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ،ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﺗﺄثیر ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺘﻘﺪﻡ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎ ﻋﻤﻠﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ ﺃﻣﺮ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩن ﻨﻔس
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻴﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ ﺑﺎﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻫﺴﺘﻴﻮﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻭﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﺍ
ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻔت ﻮﺷﻨﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠکه
ﺪﺭ ﺩﻳﺪن ﻮﺷﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻳﻌﻨﻰﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺩﺭﻫﺮﮐﺎﺭﻯﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﺭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ،ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ،ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﻳﻘﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻳﻘﻴﻦ،ﻫﻤﺎﻥ ﻳﮕﻴﻦ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻭﻓﺮﻫﻨگی ﻘﺮﻳﺶ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ،ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺗﺮﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﮐﻪ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺷﺪﻥ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﻳﻘﻴﻦ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ،ﺩﺭﺟﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻴﻢ.

ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺩﺭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﻭﺍﺗﺼﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﻣﻴﻨﺎﻝ
ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﺸﺘﺮﮐﻰ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻴﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭﺁﻭﺭﻳﻢ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ،ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺳﭙس ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﺸﻒ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﻭﺍﻳﻦ
ﺣﺪس ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮﻯ ﻣﻨﻄﺒﻖ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺃﻣﺮ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ سه ﺘﺎﺭ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻧﻔﺨﻪ ﺑﺰﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻭﻝ ﺑﺎ ﺩﻭﻡ،ﻭ
ﺍﻭﻝ ﺗﺎ ﺳﻮﻡ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﺑﻨﻈﺮﻫﻴﻮﻡ ﻭ ﺑﺮﺍﺩﻟﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻭﻣﻘﺎﺭﻧﻪ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ ﺳﭙس
ﮐﺸﻒ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﺭﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﻮﺩ،ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻢ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺩﻟﻴﻞ،ﻭ ﻫﻢ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺁﻥ،ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﺎ ﺍﺯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺿﺎ ﻣﻘﺎﺭﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﺷﻴاء
ﺑﺮﻣﺎ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺣﻮﺍس ﺭﺍ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻭ ﻧﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ. ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺸﺶ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺣﺪس ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﺍﺷﻴاء ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭ
ﺣﻮﺍس ﺑﺎ ﺁﻥ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺁﺷﻨﺎ ﻧﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلی
ﺒﺎﺷﺪ،ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ، ﮐﻪ ﺁثاﺭی
اﻧﻌﮑﺎﺳﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ .

ﻫﺮ
ﻧﻈﺮیه اﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ،ﻳﻘﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻳﻘﻴﻦ
ﻣﺎ، ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪه
اﻯ،ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻞ ﺗﻤﺎﺳﻬﺎﻯ
ﺁﻥ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ
. ﻭﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺮﺳﻴﻢ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻋﺎﻟﻰ ﺗﺮ،ﻋﻘﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﻓﻘﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻭﺍﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻋﻤﻮﺩﻯ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻓﮑﺮ،ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺸﺎﺑﻪ ﻭ ﺍﻓﻘﻰ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﭘﺸت گرﺩﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭﭼﻴﺰ
ﻣثل هم ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭﻳﻚ ﺳﻄﺢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ،ﻭﭼﻪ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻟﻰﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﻫﻤﻪ ﭘﺸﺘﮕﺮﺩﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﺎ ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ،ﻭﻳﺎ
ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ، ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻳﺎﺑﺤﻖ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺠﺴّﻢ ﺻﻔﺎﺕ،ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻤﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﭙﻠّﻪ ﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﻟﻮﺍﺯم هر ﭘﻠّﻪ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺸﻖ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﻭ ﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺁﻣﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﺭﺿﺎﻳﺖ ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍن
اﻟﻬﻰ.ﺁﻧﮕﺎه ﺴﺎﻟﻚ
ﺩﻭﺳﻪ ﭘﻠّﻪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻗﺪﻡ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺗﻮﻗﻒ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﭘﻠّﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺍﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺳﺮﻋﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺳﺖ ﻣثلا ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﭘﻨﺞ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﮔﺮﺩﮔﻴﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻋﺒﻮﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ
ﺩﻭﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺮﻗﻰ ﮐﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺩﺭ
ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ،ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺗﺎ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳت
اﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻈﺮ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺁﻧﮕﺎه ﺮﻭح اﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ،ﮐﻪ ﺑﻌثت ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺘﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﺑﮑﻨﺪ ﻳﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﺿﺎﻓﻰ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮن ﺪﻳﮕﺮ،
ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ،ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﻬﺪﻯ ﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎی ﺪﺭﻭنی ﻮﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﭘس اﺯ
ﺧﺮﺍﺑﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩی ﻮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺭﺍ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﻭﻟی اﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﻋﺼﺮ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺧﻠﻖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﮒ ﻭﻏﻴﺒﺖ
ﮐﺒﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻏﻴﺒﺖ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﺋﻰ
ﺳﺤﺮﺁﻣﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻴﺴﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺎ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎی
ﺒﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ
ﺷﻬﻮد ﺳﻮﻡ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺰﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺩﻏﺪﻭ،ﻭﻧﺰﺩ ﺑﻮﺩﺍ
ﻧﺎﻡ ﺷﻴﻮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ
ﻭ ﭘﺬﻳﺮﺵ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﻳﺪﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠم ﻤﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻨﺠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﻘﻴّﻪ ﻟﻮﺍﺯﻡ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺗﺬﮐﻴﻪ ﻳﺎ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺑﺮﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ
ﻟﻮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﻒ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻧﺎﺏ
ﺑﺸﮑﻞ ﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺭﺍه ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎت
ﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺻﻨﺎﻳﻊ
ﻭ
ﺍﺧﺘﺮﺍﻋﺎﺕ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻫﻤﻪ ﻫﻨﺮﻫﺎ ﻭﻫمه
ﺰﺑﺎﻧﻬﺎ ﻭﻫﺮ ﺭﺍﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺼﻠﺤﺖ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻭ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ

ﻫﻴﻮﻡ
ﮐﻪ ﻧﻔس ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻘﺶ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﺪﻩ
ﻭ ﻓﮑﺮ، ﻫﻮﻳّﺖ
ﺑﺴﻴﻂ ﻣﺘﺤﺪ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻘﺶ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺗﺶ
ﻣﺘّﺤﺪ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻫﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺘﻌﺪﺩ ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻣﺘّﺤﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﭘس
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺍﻭ ﻣﺘﺤﺪ ﻭ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺻﻔﺎﺕ،
ﻣﺸﺨّﺺ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﮔﻬﮕﺎﻩ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻣﻄﻠﻖ
ﻧﺸﺪﻩ،ﻭﺷﺪﻧﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ
ﻳﺎ ﻋﻘﺪﻩ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺩﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮﺍﺯ ﺩه
ﺪﺭ ﺻﺪ ﻧﺠﺎﺗﻤﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣی ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺿﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺩﺭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.

ﺑﺴﻴﻂ
ﻳﻌﻨﻰ ﺳﺎﺩﻩ،ﻭﻣﻨﺒﺴﻂ
ﭘﻬﻦ ﺷﺪﻩ ﻭﮔﺴﺘﺮﺩﻩ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﭼﺸﻢ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺩﻳﺪ ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﻂ ﺑﻤﻌﻨﻰ ﻣﺘّﺤﺪ
ﺍﻟﺄﺟﺰﺍ،ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﮐﻠّﻰ،ﺩﻳﺪﻥ
ﻭ ﻳﮑﺠﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﮐﻠّﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺁﻥ.ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ،ﮐﻪ
ﺑﮑﺠﺎ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﭘﻮﺳﺖ
ﺭﻭﺋﻰ ﭘﻴﺎﺯ ﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮐلّ ﭙﻴﺎﺯ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪه اﻳﻢ ﮐﻪ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺁﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ
ﺍﻧﺘﻬﺎ، ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎت اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ،ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﻧﻮﺭ ﻭﻋﻘﻞ،
ﻭﻭﺟﻮﺩ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ،ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ،ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺯﻝ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻭﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺭﻭﻳﻪ ﮐﻠّﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ،ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎم ﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷته اﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻣﺎ که ﺘﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺍﺯ ﻋﻤﺮ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻟﻪ ﻣﺎ،ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻭﮐﺴﺐ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ،ﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺘﺒﻰ،ﻭ ﮐﺘﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻫﺎ. ﻣﺮﮒ
ﮐﺴﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
که ﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬی ﻮﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم
ﺮﻭح اﻟﻘﺪس ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺭﺍﻩ ﺁﻥ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﭘﺮ ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍ ﻭﭘﻴﮕﻴﺮﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺭﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ،ﺩﻭ
ﻗﺪﻣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺪﻡ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﻧﺪﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻫﺎﻯ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻳﺎ ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻃﻮﻝ
ﻧﮑﺸﻴﺪﻩ.ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ
ﻫﺮﮔﺰ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺭﻧﺞ
ﻭﺻﻮﻝ، ﺳﭙﺎس
گذﺍﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺳﺮﻳﻌﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺻﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﭽﻨﻴﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ،ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ .

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻳﻘﻴﻦ ﺍﺯ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺑﺴﻴﻂ ﺧﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﻓﻘﻂ ﺩﺭﻙ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ.ﺑﻠﮑﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﻫﺴﺘﻰ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻦ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﻭ
ﻧﻔس ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺗﺴﻰ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩه اﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺷﻨﺎﺳﻰ ﺧﺪﺍ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺍﺳﺖ(ﺍﻋﺮﻑ
ﻧﻔﺴﻚ ﺗﻌﺮﻑ ﺭﺑّﻚ)ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﮐﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺭﻙ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺩﺭﻙ ﺩﺍﺧﻠﻰ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺟﻬﺖ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﻳﺪ.
ﻫﻢ ﺫﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﻫﻢ ﺫﺍﺕ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﻠﻮﺕ
ﺩﻝ ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻃﺮﺩ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ
ﺣﺎﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻫمه ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﻭﻟﻮ
ﭘس ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﺩﻭﺭﻩ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ. ﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺑﺎﺯﺗﺎﺏ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﻫمه
هوﻳّت ﻤﺎ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮچه همه ﺁﻧﻬﺎ
ﺿﻤﻦ ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ. ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻓﻘﻰ ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻞ،ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺿﺎﻣﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ، ﮐﻪ ﺿﻤﻨﺎ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﻣﺮﻣﺰﺩﺍ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﺎﺑﺖ
ﺑﻨﻈﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﻭﺍﺣﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﻮﺩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﮔﺮﺩﻳﻢ،
ﻫﻨﻮﺯ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺯﻣﺎﻥ،ﻭﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻓﻘﻰ،ﻭ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻋﻘﻞ ﻭﻭﺟﻮﺩ،ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﻋﺮﻓﺎ،ﻣﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺗﺴﻠﺴﻞ
ﺁﻥ، ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻓﻘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻳّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻳﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ ﺃﺣﺪﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻋﺎﺷﻖ
ﺟﺰ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻫﻢ ﻋﺎﺷﻖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻢ ﻣﻌﺸﻮﻕ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﺩﻝ ﻋﺎﺷﻖ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﮕﺎﻫﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺪﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﺩﺍﺧﻞ،ﺑﺎ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻌﺸﻮﻕ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
گفت ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ،ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﺩﺭ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ ﺍﺯﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﺪﻥ،ﻭﺧﺎﻃﺮﺍت
ﺬﻫﻨﻰ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﺧﺎﻃﺮه ﻫﺴﺖ.که
ﺮﻧﺞ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎی
ﻤﺮﺍﺣﻞ ﮔﺬﺷﺘﻬﺎﺳﺖ.ﻫﺮچه
ﺨﻮﺩ ﻧﻴﮑﻮ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﮐﻤﺎﻝ،ﺑﺎﻋث
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﻟﻬی
هستند.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻣﺼﺎﻳﺐ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ،ﺑﺎﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻧﻨﮕﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﻋث ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻡ
ﻭﭼﻪ ﺷﺪﻡ ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻔﻮس
ﻭ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ثبت ﺍﺣﻮﺍﻝ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ، ﺻﻔﺤﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺭﻕ
ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻣﻬﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺣﺼﻮﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺪﺍﻭم اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻈﻢ ﻭ ﻫﻮﻳّﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺷﻨﺎسی ﻤﺎ
ﺑﻬﻢ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎﺯ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﺳﺖ، ﻭ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺟﺰﺋﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﻬﻢ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻣﺎ،ﺣﻔﻆ ﻣﻮﻗّﺖ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﻤﺠﺪﺩ،ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻬﺶ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ. ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺪﻳﻢ، ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ،ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻤﺮ
ﮐﻨﻮﻥ ﻣﺎ،ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻈﻴﻤﺘﺮﺍﺯﺁﻳﻨﺪه
هاﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﻮﻟﺪﺍت
ﻔﻮق ﺒﺸﺮی اﺳﺖ.ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺗﻨﻬﺎﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺎ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﺗﺠﻠّﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻨﻚ
ﮐﻪ ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﻧﮑﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﺎﻟﺎ ﮔﻔﺘﻢ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ،ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﻣﺎﻧﻊ ﻧﺠﺎت
ﻤﺎ ﻧﺸﺪه اﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳل های ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺣﺎﻓﻈﻪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﮐﺎﻓﻰ،ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻔﻮﻅ،ﻭﮐﻤﻚ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺮﺑّﻰ

ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﻦ ﻣﺎ،ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ ﺩﺭﻳﺎﻓت
ﻤﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻭﻣﺪﺍﻭﻡ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺃﺳﻰ
ﻭ ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﻳﻢ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻴّﺎﺕ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺗﻦ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺟﻬﺶ ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﻳﺶ،ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﻬﺶ ﺑﻬﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻮﮊﻩ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺣﺴﻴﻦ ﺷﻬﻴﺪ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻭ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺯﻳﺎﺭﺕ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﺵ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻦ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺍﺯ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮﺩﻳﺪﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺯﻳﺎﺭﺕ ﻗﺒﺮ ﺍﻣﺎﻡﺣﺴﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮ ﮐﺮﺑﻠﺎ،ﮐﻪ
ﺳﺮ ﺍﻣﺎﻡ ﺣﺴﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻗﺎﻫﺮﻩ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺵ ﺑدون ﺗﻨﺶ
ﺩﺭ ﮐﺮﺑﻠﺎ،ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻳﺎﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﮐﺮﺑﻠﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﮐﺮﺏ
ﻏﺼّﻪ ﻭ ﺑﻠﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻋﺎﺷﻮﺭﺍ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺭﻭﺯ ﻗﻴﺎمت
اﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ
ﮐﻨﺪ. ﻭ ﺑﺮﻭﺡﺍﻟﻘﺪس
که ﺭﺳﻴﺪ.ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪﺵ ﺷﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ
ﺍﻟﺄﻗﺼﻰ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺳﺠﻮﺩ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻭﺣﺶ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻨﺶ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺭﺧﺖ ﺧﻮﺍﺑﺶ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺍﻭ،ﭼﻮﻥ ﺣﻔﺮﻩ
ﻗﺒﺮ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ ﺑﺎ ﭘﻮﺯﺵ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯﻣﻄﺎﻟﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺼﺤﺮﺍﻯ
ﮐﺮﺑﻠﺎ ﻣﻴﺰﻧﻴﻢ
ﻭﺍﺯ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺫﮐﺮ ﻫﻤﻪ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻭ ﻟﻮﺍﺣﻖ،ﻭﺗﻨﻮﻋﺎﺕ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻣﮑﺘﺒﻰ، ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﻟﺰﻭﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ .

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻴﻮﻡ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺷﺨﺺ،ﻣﺒﻨﻰ
ﺑﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺍﺯﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺣﺴّﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻭﻣﺘﻌﺎﻗﺐ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎﺭﺍ ﺑﺨﻄﺎ
ﻭ ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭ ، ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،ﺗﻌﺎﻗﺐ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻬﻤﻪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺫﺍﺕ ﻣﺘﺤﺪ
ﺩﺭ ﻫﻮﻳّﺘﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻫﻢ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻮﻳّﺖ
ﺷﺨﺺ ﺳﻴّﺎله اﻯ
ﺍﺳﺖ،ﭘﺮ ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ.ﭼﻮﻥ
ﺫﺭّﺍﺕ ﺁﺏ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ،ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣثاﻝ ﻫﻴﻮﻡ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﺫﺍﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪت ﺒﺎﺧﻮﺩ ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ،ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﻫﺮﻣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻫﺮﻣﺠﻤﻮعه
ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﮐﻠّﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺟﺰﺋﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﻴﻚ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ ﻫﺮﻡ
ﻭﻣﺨﺮﻭﻁ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻴﻮﻡ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ ﮐﻠّﻰ،ﺍﺯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﮐﻪ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ،ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﻭﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻭﻯ ﺭﻭﺡ ﻭﻧﻔس
ﺭﺍ ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﻭﻫﻢ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻭﻫﻢ ﻭ ﺧﻴﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ گونه ای ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.که ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭﻟﻮ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻣﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺎﻟﻬﺎﻯ
ﻭﻫﻤﻰ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮔﺬﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻭﺿﻊ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭﻭﻫﻤﻰ،ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّت
اﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﻋلی
اﻟﺄﻃﻠﺎق ﺮﺍ ﺩﻭ
ﻋﺎﻟم ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭ ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻫﺎﻫﻮت ﺒﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺳﻢ ﺍﻟﺨﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﻃﻦ،ﻏﻴﺮ ﻇﺎﻫﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻬﺎﻫﻮﺕ ﺑﺸﺮﻁ
ﻋﺪﻡ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻣﻌﺪﻭﻡ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ،ﺃﻫﻮ
ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﻳﺶ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺑﻴﻤﻦ ﻭﺳﭙس
ﺑﻤﮑّﻪ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻤﻠﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺍﺯ ﺳﺎﺳﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﺻﻔﺖ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻏﻴﺮ ﻣﺬﻫﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺰﺩﮐﻰ
ﻭ ﻓﺎﺳﻖ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻣﻴﮑﺸﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺷﻴﻌﻪ،ﻧﻴﺰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻫﺮ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ . ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺧﺪﺍ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻠّﺖ ﺣﻔﻆ ﻫﻮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ، ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎﻋث ﺩﺭﻙ ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﮔﺬﺷته ﻮﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ ﺍﺯﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮐثرﺍ
ﭼﻨﺎﻥ ﺿﻌﻴﻒ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺒﺮﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻇﻬﻮﺭﻯ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﺑﻔﻴﻠﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺍﻭ ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ
ﺩﻫﻴﻢ، ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺁﺳﻴﺐ
ﻣﻐﺰﻯ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ ﺫﻫﻦ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﻰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭحی اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻫﻮﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻧﭽﻬﮑﻪ ﮐﺴﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﻧﻪ ﺫﻫﻦ ﻭﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﺴﺘﻘﻞ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺴﺘﻘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻢ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﮑس ﺑﻰ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﮑس
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺑﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻈﺮ ﺷﻮﺩ، ﺣﺎﻟﺖ
ﺗﻮﻗﻒ ﺣﺎﻝ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﻫﻮﻳّﺖ،ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﺎﻇﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺃﻧﺪﻭﺧﺘﻦ
ﺩﺭ ﻋﮑس ﺑﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﻓﻮّﺍﺭﻩ ﻭ
ﺳﺘﻮﻥ ﺁﺏ،ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﺴﺖ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ،
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻧﺎﺷﻰ ﺍﺯ ﻋﺪﻡ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯ
ﺫﺭﺍﺕ ﺁﺏ ﮐﻪ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻳﻦ
ﺫﺭﺍﺕ ﺁﺏ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺷﻮﺩ ،آﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺘﻮﻧﻰ ﺩﻳﺪﻩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺫﺭﺍﺕ ﻓﻮﺗﻮﻥ
ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﮔﺮﺩﺩ،ﮔﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻧﻮﺭ ﺑﻨﺎﻡ ﻓﻮﺗﻮﻥ ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻨﺪ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻮﺝ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ ﮐﻪ ﻣﻮﺝ
ﻧﻮﺭ ﺑﻴش اﺯﺻﺪﻫﺎ
ﻣﺎﺩه ﺘﺤت ﺃثیرﻯ
ﻣﺨﺘﻠف ﺘﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ، که ﻔﻮﺗﻮﻥ
ﻳﺎﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻭﺍﺣﺪ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ، ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺝ ﻧﻮﺭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﻮﺗﻮﻥ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺷﻮﺩ،
ﺍﺯﻣﻮﺝ ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﭼﻴﺰﻯ ﺳﻨﮕﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺿﻤﻦ ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻓﻮﺍﺭﻩ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،
ﺑﻌﻠّﺖ ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻮﺍﺭﻩ ﺑﮑﻨﺎﺭﻯ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺎﺯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻢ ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎن
اﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،که
ﻘﺒﻠﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩه ﻮﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﻭﺡ

ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺸﺮﻯ،ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻟﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭ،ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺭﻭﺣی ﺪﺭﺣﺮﮐت
ﺤﻘﻴﺮﺗﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ، ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮن ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰﺗﺮ ﺷﺪﻩ
ﺁﻧﺎﻥﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﻭﺍﺭﺩ
ﻧﻄﻔﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭ ﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺴﺦ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﻧﻴﺰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮعی
هست . ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺳﺮﮐﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﻘﻮﻁ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻈﺎﻡ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺳﺮﭘﺎ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺑﺪﻥ،ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ
ﺍﻋﻀﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ،ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﺪّﻯ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺮﺗﺒﻂ ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻧﻘﺶ ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻃﻠﺐ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻄﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺑﻠﻴس
ﺩﺭ ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ ﮐﺎﺫﺏ،ﻭ
ﺗﻠﺒﻴس ﻭ ﻃﻠﺎ ﻧﻤﺎﻯ
ﻣِس ﻓﺮﻭﺵ،ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻓﺴﺎﺩ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺭﻭﺍﻥ،ﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺟﻬﻨﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﻍ ﺗﺮ ﻭ ﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ،ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎ
ﻭ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﻰ ﮔﻨﺎﻩ ﻳﺎ ﮐﻢ
ﮔﻨﺎﻩ،ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺣﻖ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮﻫﺎﻯ ﺩﺳﺘﻪ
ﺟﻤﻌﻰ،ﺩﻭﺭ ﺍﺯ
ﻧﺎﻟﻪ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﻓﻦ می ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻋﻘﺐ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻓﺘﻪ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺧﻴﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ
ثوﺍب اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ نکنند ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎه کرده اﻧﺪ
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪﺍﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس ﻫﻮﻳّﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﺿﻤﻦ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺁﻥ،ﻳﻚ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻏﺮﻭﺭ ﺁﻓﺮﻳﻦ،ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺑﺰﺭﮒ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺁﻥ،ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺤﻘﻴﺮﺗﺮﻫﺎ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺣﻘﻴﺮ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻋث ﺳﺘﺎﻳﺶ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻭﺩﻳﮕﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ،ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭ ﻓﻘﻴﺮ . ﻭ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻄﺢ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﺑﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎﺳﻮﺍﺩ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ که به ﺒﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ.ﻳﺎ
ﺩﻳﭙﻠﻤﻬﺎﻯ ﮐﻪ
ﻟﻴﺴﺎﻧس ﺷﺪﻩ،ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﺩﻭﺭﻩ
ﺩﻳﭙﻠﻤﻪ ﺑﻮﺩﻥ،ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﺁﺷﻨﺎ ﺑﻄﺮﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﭙﻠﻤﻪ
ﻫﺎ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺧﻴﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ .

ﻫﻴﻮﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ،ﻳﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺁﻧﺮﺍ ﻭﺣﺪﺕ ﻧﺴﻖ
ﻭﻧﻈﺎﻡ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻫﺴنه اﻯ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﺎﺩﻯ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺭﺍ ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺧﺼﺎﻳﺺ ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﻭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ،ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﺑﺮﺷﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﻳن
ﺘﺎﺭﻳﺦ ﻭ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻭﺣﺪﺕ ﻋَﺮﺿﻰ
ﻳﺎ ﺍﻓﻘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻃﻮﻟﻰ ﻧﻔس
ﻭﺫﺍﺕ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﮐﻪ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﻓﻘﻰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻟﻰ
ﭘﺸت ﺴﺮ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭلی
اﻳﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪه ﻫﺎ ﻭ
ﺍﻳﺪﻩ ﻫﺎﺋﻰ و
آیدهای ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪه ﻫﺎی ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﻳﺪﻩ
ﻫﺎ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺍﺯ ﻧﻔس ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺃثیرﻯ،ﻭﺩﻭﻣﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻋﻤﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﺎﺩق ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺷﺨﺺ ﺭﺍ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺣﺎﻓظه ﺒﺎ ﺧﻴﺎﻝ
ﻫﻴﻮﻡ،ﻭﮐﺸﻒ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﺷﺨﺼﻴّﺖ،
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻭﻫﻮﺵ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺍﻳﺪه ﻫﺎ ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺎ،ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻫﺮ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺩﻳﮕﺮی
ﺪﺭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﻘﻞ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﻚ
ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩﻯ ﻭﻫﺴته
اﻯ ﺫﻭب ﺸﺪﻩ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭﻳﺎﭼﻬﺎﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺑﻬﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺼﻴﺒّﺖ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻘﻞ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸت اﺯ ﺣﺎﻓﻆ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻧﺴﻖ ﻭﻧﻈﺮ
ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭﻳﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭﻧﺴﻖ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ ﻳﻚ
ﻗﻄﻌﻪ ﺳﻨﮓ ﻓﻀﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻈﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﺗﺪﺍﺧﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻬﺴته
اﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﺣﻔﻆ
ﻧﻔس ﻭﻣﺮﺍﺗب ﻮﺳﻂ،
ﺑﺎﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﻭﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﻭﺣﺪت
کلّی نیاﺯ ﺁﻧﻬﺎ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﮑﻌّﺒﻬﺎﻯ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ، ﻭﻧﻴﺰ
ﻭﺣﺪﺕ ﺳﻴّﺎﻟﻬﺎﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺠﻤﻮعه هاﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﭼمه ها، ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻭﺣﺪﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺩﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﭼﻮﻥ
ﻭﺣﺪﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻭﺣﺪﺕ
ﺳﻴﺴﺘﻤﺎﺗﻴﻚ ﺩﺭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺵ
ﻋﺮﺿﻰ ﺍﺯ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺣﻮﺍﺩث
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺣﻮﺍﺩث
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺭﺍ ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺴﺘﻬﺎﻯ،ﺍﺯ ﻟﻮﻟﻪ
ﻫﺎ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﻮﻝ ﺳﻴّﺎله
ﻤﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﻣﻮﺍﺯﻯ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪﻯ.ﺍﻳﻦ
ﺣﻮﺍﺩث ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺵ،ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺧﺎﺹ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻌﻴّﻨﻰ
ﻭﻣﺸﺨﺺ.ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻣﺸﺎﻥ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺴﻠﺴﻠﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻃﻊ ﻋﺮﺿﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯﺭﺳﻰ ﮐﻨﻴﻢ،ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻣﺸﺎﺑﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭ ﻧﺴﻖ
ﻭ ﻧﻈﻢ ﻓﺮﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺎ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺣﻮﺍﺩث ﻃﺒﻴﻌﺖ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻌﺎﻟﻴّﺖ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻠﺎﺵ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ. ﻣﮕﺮ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻧﺎﺣﻖ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﻣﻰ ﺣﺎﺻﻞ ﺍﺯ
ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺩﻙ ﻭﻧﻮ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﺋﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺎﺩﻯ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻟﻮﻟﻪ ﻫﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺣﻮﺍﺩث ﺩﺭ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺣﻔﻆ ﻭ ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺍﺯ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺗﻦ ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺫﺍﺕ،ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﻠّﺖ ﺟﺴﺘﻦ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺳﺖ .

ﺍﮔﺮ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻫﻴﻮﻡ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻦ،ﭘس
ﺿﻤﻴﺮ ﺷﺨﺺ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺑﮕﺮﻭﻫﻰ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﻴﻦ ﺍﺟﺰﺍ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﺫﺍﺗﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻓﻘﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
عموﺩﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭح اﺯ ﻧﻮﻉ،ﻭﻋﺎﻟﻤﻰ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﻴﻚ ﻧﻮﻉ،ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺿﻤﺎﻳﺮ
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻦ ﻭﺗﻮ،ﻣﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺿﻤﺎﻳﺮ
ﺷﺨﺺ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻫﺎﻧﻰ ﻗﺎﻃﻊ
ﺩﺭ ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﺮﮐﺰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺑﺸﺮ،ﺧﻴﻠﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺑﻐﻠﻂ
ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻴﻮﻡ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﺷﮑﺎل ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺻﺮﻑ ﻭﻧﺤﻮ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﻋﻠﻮﻡ
ﺭﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺩ.ﻭﻟﻰ ﺿﻤﺎﻳﺮ
ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺭﻭﺯ ﻣﺮبﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﺟﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻏﺮﻭﺏ
ﮐﺮﺩ ﻭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺟﺎﺑﺠﺎ ﺷﺪﻧﺪ ﺿﻤﻴﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ ﻧﻔﺨﻪ
ﻭ ﺳﻴﺴﺘﻢ ﺣﺎﻓﻈﻪ،ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺧﻴﺎﻝ
ﺣﻮﺍﺩث ﻫﻴﻮﻡ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺿﻤﻴﺮ
ﻭﺣﺪت ﻨﺒﺎﻳﺪ ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺟﺰﺋﻴّت ﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی اﺳﺖ.که ﻔﻬﻢ
ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﺿﻤﻴﺮ
ﭼﻮﻥ ﻓﻬﻢ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ،
ﻭﺣﺘﻰ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺠﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﺯﺧﺪﺍ
ﮐسی ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳن اﻋﺘﺮﺍﺽ ﺭﺍ
ﺑﺮ ﻫﻴﻮﻡ ﻭﺍﺭﺩ
ﮐﺮﺩ.که هنوﺯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﮐﺰ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺖ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻐﻴﺮ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﺎﻟﻢ ﮐﺒﻴﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺪﺍﻫﺘﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭﻙ ﻭﺣﺪﺕ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﻭﺣﺪﺕ ﻣﺴﺘﻘﻞ،ﻭﻳﺎ
ﻭﺣﺪﺕ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺧﻴﺎﻝ ﻫﻴﻮﻡ،ﻭ
ﭼﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﻴﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻭﻝ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﻓﮑﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ، ﺑﻌﺪ ﻧﺎﻣﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺭﻭﻯ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﻳﺎ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺟﺰﺋﻰ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﺣﺴّﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺫﻫﻨﻰ .ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﻭﻧﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺎﺯ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺩﺍﺋﻢ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﺑﺮﻫﻴﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺟﺰﺋﻰ ﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺣﺪﺕ
ﻧﻔس ﮐﺸﻒ ﻋﻠﻤﻰ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻟﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﺍﺋﻰ ﺩﺭﻙ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ . ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻭﻝ
ﺍﺳﻢ ﺭ، ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻬﻴﻞ
ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ،ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ.ﻭﺳﭙس
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﺴﻤّﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﻢ ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺍﺳﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺴﻤّﺎﺋﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺴﻬﻴﻞ ﻭﺿﻊ ﺷﺪﻩ.
ﺿﺮﻭﺭﺗﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻓﺮﺿیّه
ها، ﺍﻭﻝ ﺍﺳﻢ ﻭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ،ﺑﻌﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻭﻝ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ، ﻭﻧﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻣﺴﻤّﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﺳم ﺒﻮﺩه
اﺳﺖ.ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﺍﻭﻝ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻴﻢ ﺑﻌﺪ
ﻧﺎﻣﻰ ﺭﻭﻯ ﺁﻥ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻋﻠّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯﮔﺮﻭﻫﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻋﻘب گرﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻧﻮﻉ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺍﺳﻢ ﺿﻤﺎﺋﺮ ﻣﻦ
ﻭ ﺗﻮ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺩﻟﻴﻞ
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﻮﻳّت اﺳﺖ.ﻭ ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﻫﻮﻳّﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﻔﺨﻬﺎﻯ ﻭ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻮ ﻭﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻫﻮﻳّﺖ، ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻧﻔﺨﻪ ﻫﺎ ﻳﺎ
ﺩﻣﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،ﻭ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻮﮐﻰ ﻳﺎ ﭘﻠﺎﺳﻴﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﻋث
ﺗﻮﺭﻡ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﻧﺴﺒﻰ ﺁﻥ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺠﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎ ﻫمه هستی ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺎﺑﺠﺎﺋﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ، ﮔﻮﺋﻰ
ﻳﻚ ﻧﻔﺨﻪ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺭﻡ ﻳﺎ ﺭﺷﺪ
ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺻﻔﺎﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻧﻄﻔﻪ
ﻭﺟﺴﻢ ﺷﺪﻥ،ﺍﻧﺴﺎن
ﺒﻤﺮﺣﻠﻪ ﺁﺧﺮ ﻧﻔﺨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻳﻚ ﻧﻔﺨﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻧﻔﺨﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﮐﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ،ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
(ﻧﻔﺨﻪ )ﻣﻌﻄّﺮ ﻭ(
ﻧﻔحه) اﻯ،ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﻧﺴﻴﻢ ﻣﻌﻄّﺮ ﺩﺭﺑﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺎﺻﻞ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔﺨﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻔﺤﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﮔﻔته
اﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﻳﻚ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻠﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﺫﺍﺕ ﻳﺎ ﻧﻔس ﻭﺟﺎﻥ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺪﺳﺖ ﻧﺪﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎن
کاﻣﻞ ﺷﺪﻩ،ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺁثاﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ،
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺑﻤﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺧﻮﺩ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﭘﻴﺮﺍﻣﻮﻥ ﻣﺮﮐﺰ
ﺫﺍﺕ ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﺎﺯﻩ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﻫﺮ
ﻳﻚ ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ،ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭﭼﻴﺰ
ﻭﺩﻭﺣﺎﻝ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻫﻤﻪ
ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﻤﺮﮐﺰﻳﺖ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﻳﺎ
ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺁﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻙ ﺁﻥ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺁثاﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺣﺘﻰ ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺃﺗﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﻥ ﺷﻮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺸﺨﺼﻴﺖ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺄﺻﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺃثیرﻯ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬی ﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻭﻧﻔس ﻭ ﺷﺨﺼﻴﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺁثاﺭ ﺟﻨﺒﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ ﻓﺮﻕ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺷﺪﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻧﺪﻩ. ﺁﻧﮑﻪ
ﻣﻴگوﺋﻴﻢ،ﺁﻧﭽﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭﻣﻴﺸﻨﻮﻳﻢ
ﻭ ﺣسّ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ،ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻋﻤﻠﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ ﺁﻟﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﮐﺎﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ. ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﺍﺯ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﻭﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﺑﻌﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺑﺤﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺮﻙ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻮﻳّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﻋﻤﻞ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.

ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺍﻳﻨﺘﻮﻳﺸﻦ
ﻭ ﺍﻧﻄﻮﺍٴ ﻳﺎ ﻃﻰّ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ ﻭ (ﺗﻮﻯ)
ﺧﻮﺩ فرو ﺭﻓﺘﻦ،ﺍﺯ
ﻣﻨﻴّﺖ ﻭﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ،ﻭﺣﻔﻆ
ﻫﻮﻳﺖ ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﺬﺷته اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭ ﺣﺪﻳث ﻧﻔس،ﻳﺎ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﮔﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺿﻤﺎﻳﺮ
ﺷﺨﺼﻰ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻬﺮ
ﺷﮑﻠﻰ ﺟﺰ ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺿﻤﺎﻳﺮ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﻭﻧﻔس
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ
ﺑﺪﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺿﻤﻴﺮﻯ
ﺩﻟﻴﻞ ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺫﺍﺕ ﻭ ﺟﺎﻧﻮ ﺃﺻﻞ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺸﺨّﺼﺬﺍﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﺃﺻﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺗﻘﺮﺑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺨﺪﺍ،ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬی ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺩﺭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻳﺎﻓته اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﭼﻪ ﺩﺭﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﺩﻟﻴﻞ
ﺧﻮﺑﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺑﺂﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭﻏﻔﻠﺖ ﻋﻤﻴﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﮑﺸﻒ ﺧﻴﻠﻰ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﺑﺎﻋﻘﻠﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ،ﭼﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻗﺘﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﻤﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻤﺮﺣله
اﻯ ﺍﺯ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﻭﻫﻔﺖ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺧﻄﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻓﻄﺮﻯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺪﻣﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺗﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،ﻭ ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﺸﺘﻢ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ،ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭﻟﻰ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻣﮑﺘﺐ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻰ ﺭﺍ ﺳﻠﻮﻙ
ﮐﺮﺩ،ﻭﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﺑﻰ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍت
ﻨﻮﻋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﻭح ﻔﺮﺩﻯ ﺩﺭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺁﺯﺍﺩ، ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﭘﻨﺞ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻭﺩﻩ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭ ﺻﺪ ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ
ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﭘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ، ﻭ ﻳﺎ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ،
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﺂﺏ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻧﺎﻡ (ﺫﺍﺕ )ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺸﻮﻧﺪ.
ﺁﻧﻬﻢ ﺫﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻙ ﻭﺍﺣﺴﺎس
ﻮ ﻟﻤس ﺁﺑژﮐﺘﻴﻮ
ﺁﻥ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﻭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺗﺎﺯﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻫﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺘﻮﺍﻟﻴﺴﻢ
ﻭ ﻋﻠﻢ ﺳﻴﺘﻮﻟﻮﮊﻯ
ﺟﻨﻴﻦ ﺷﻨﺎﺳﻰ،
ﻭ ﻋﻠﻢ ﭘﺎﺭﺍ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻭﻋﻠﻢ ﺭﻭﺍن ﺪﺭﻣﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﺗﺮﺍﭘﻰ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭی اﺯ ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ، ﻫﻤﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﺍﺻﻠﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺗﻦ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺣﺘﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭ.ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ ﻟﺰﻭﻡ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ،ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻫﻢ ﺑﻨﻈﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺁﻣﻮﺯﺵ
ﻭﻭﺭﺯﺵ ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﺪﻫﻴﻢ، ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﻳﻢ.ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺭﺍﻩ ﺁﻣﺪه اﻳﻢ،
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﺑﻰ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺑﺴﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﻳﺎ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﺯﺵ ﻭﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ،ﻭ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﭘﺶ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﺗﻘﺪّس
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺯ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺗﻮﺣّﺶ،
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻫﺪﻓﻰ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻟﺤظه
اﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﺮﺍ،ﺑﻌﺒث
ﻭﺑﺎﻃﻞ ﻭ ﺑﻰﻫﻮﺩﮔﻰ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺭﺍﻧﻴﻢ
ﻣﺎ ﺗﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﻮﻗّﻊ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ . ﭘﺶ ﺩﺭﻙ
ﻭﺟﻮﺩ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻳﻚ ﺃﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭﻙ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﻫﻴﻮﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﺿﻤﺎﻳﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﺍ،ﺣﻮﺍﺩث
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،
ﮐﻪ(ﻣﻦ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﭘس ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﮔﺮ ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺬﻫﻦ ﻧﺒﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﺩﻝ
ﭘﺎﻙ ﮐﺮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﺗﻦ
ﻭﻣﻨﻴّﺖ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺑویژه
دﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﻠﺎس ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎن
ﺮﺳﻴﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺮﺩﻩ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺫﺧﻴﺮه ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﻴﺐ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎه
ﻤﻮﺟﻮﺩﻳﺖ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭﺣﻘﻴﻘت
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ ﺍﺯﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻭﻭﺣﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍتب
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ،ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻬﺮﺷﺮﺍﺏ
ﻳﺎ ﻧﻬﺮ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﻬﺸت گفته
اند.ﻭﻣﺮﺍتب اﻟﻬﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻴﭻ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻳﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﺣﺘﻰ ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺩﺍﺧﻞ
ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺭﻭﺡ،ﻳﺎ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮐﻤﭙﻠﮑس
ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭﻋﻘﻠﻰ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍت
اﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻳﻌﻨی ﻴﺎ
ﻧﻘﺎﻁ ﺳﻴﺎﻩ ﻭﺗﺎﺭﻳﻚ
ﺍﺳﺖ، ﻭﻳﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻭﺍﮐثرﺍ ﺳﻔﻴﺪ
ﻭﻧﻮﺭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺩﺭﮔﺬﺷته اﻟﻬﻰ
ﺷﺪﮔﺎﻥ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﻳﺎ ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ
ﮔﺰﺍﺭﺷﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻧﺴﺦ
ﻧﻮﻋﻰ،ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﺗﻊ ﺩﻧﻴﺎ ﻋﻠﻒ
ﭼﺮﺍﻧﻰ ﮐﻨﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭﻟﻮ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﺷﻔﺎﻳﺎﺑﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺍﺯ
ﺳﻄﺢ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻫﻤﮕﺎﻥ،
ﺑﺴﻄﺢ ﺍﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺒﻮﺭﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻴﭙﺎﻳﺎﻥ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﮐﺴﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍلله ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ.که
ﺁﻧﮕﺎه ﻘﻄﻌﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﻳﻚ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ.که ﺪﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩ ﻭﻇﺎﻳﻔﻴﺎﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺷﺨﺼﻰ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﮒ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩ.ﻭﮐﺸﻒ
ﺫﺍﺕ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ
ﺗﺄﻣﻞ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺧﺎﺭجی
ﻤﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.که ﻴﻚ
ﺗﻮسعه اﻓﻘﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻮﺭﻣﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ثبات ﺩﺍﺋﻢ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭﻧﻴﺎﻓته
اﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻭﺗﺰﮐیه
هاﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻣﻮﺍﻧﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺁﻭﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎ ﻣﺮﺍتب
اﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓته ﻮﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﻭﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﻧﻴﺰ،ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻧﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺗﺄﻣﻞ
ﻫﺮﮐﺶ ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﻮﺷﺶ،
ﺣﺘﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟی
ﺒﺒﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺭؤﻳﺎ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺺ ﺩﺧﺎﻟﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻬﺮﭼﻪ ﺑﺮﺳﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﺴﻄﺢ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺬﻫﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺸﻔﻴّﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺗﺄﻣّﻞ ﻭﺗﻔﮑّﺮﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺭﻓﺘﻨﺪ، ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺟﻌﻞ
ﻣﻄﻠﺐ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺫﻫﻨﻰﻭﺍﻭﻫﺎﻡ
ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﻳﭙﻠﻢ ﻓﺎﺭﻍ
ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﻣﺮﺣله
اﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻡ.
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﻧﻈﺮﻯ ﺍﺯﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ،ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ، ﻭ ﺑﻴﺎﺑﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺒﻨﺪﺩ،ﻭﻣﻄﻴﻊ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﺗﺎ ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﻭﺻﺒﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﺻﻔﺎت اﺻﻠﻰ ﻭ
ﺧﻮﺍﺹ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎت ﺒﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّه ﻠﺎﺯﻡ،ﺩﺭ
ﺗﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ(ﺑُﻌﺪ) ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮن ﻨﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭﻟﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎت ﺪﻭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺩﺭﺭﻭﺍﻥ. ﻭﻟﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻳﻚ ﺑُﻌﺪﻯ،
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﺑُﻌﺪ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻣﻮﺭﺩ
ﻓﻬﻢ ﻣﺎﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻰ
ﺑﻌﺪﻯ.ﻭﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺍﺑﻌﺎﺩ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﭘﻨﺠﻢ ﻭ
ﺩﻫﻢ ﻭ ﺻﺪﻡ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﻮﻳﻢ،ﻭﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﮕﺬﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﺗﻦ ﺍﺯ ﻧﻔس ﺩﺭﻣﺮﮒ،
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻤﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﺸﻬﻮﺩ ﻭﻭﺻﻮﻝ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻋﺮﻭﺝ
ﮐﺮﺩ.ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﭼﺸﻢ
ﺍﻧﺪﺍﺯ ﮐﺎﻣﻞ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴن ﺮﺍﺩﺍﻧﺴته
ﺒﺎﺷﻴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻀﺎ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺍﺯ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺘﻪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻦ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﮐﻞّ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﺟﺰﺋﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮐﻞّ ﻣﻄﻠﻖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻘﺮّﺏ
ﮐﺮﺩ،ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺷﺪ،ﻭ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺗثبیت
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻭﻣﻠﮑﻪ ﻧﻤﻮﺩ.

ﻫﻴﻮﻡ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ.ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻭﻧﮕﺮﺍﺋﻰ
ﻓﮑﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻓﮑﺮ
ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ،ﺟﺰ
ﺣﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺍﻳﻦ ﺣﻮﺍﺩث
هماﻥ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻓﮑﺮﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺍﺯ
ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗمرﮐﺰ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻤﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪی ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭘس
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﻭ
ﺳﭙس ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﻃﺒﻘﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓته اﻧﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ،ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﭘﻮﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﺯ،ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﻣﺤﻔﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻘﺶ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺃثر ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ. ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﺮﻳﻚ ﻓﺮﺽ
ﻭﻫﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻃﻔﻞ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻙ ﺫﺍﺕ ﻧﺎﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻦ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎﻥ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﺭﻭﺍنی
ﻴﻮﺟﻮﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻏﻴﺮﻧﻮﺭﻣﺎل ﻨﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺭﻭح ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﺎﻫﺪﻯ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺳﭙس اﺯ
ﻣﺤﻞ ﺧﺎﻃﺮﻩ،ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
که ﻨﺴخه اﻯ ثبت
ﺸﺪﻩ ﺑﻴﺎﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﮑﺮﺍﺭﻧﻔﻮﺫ
ﻭ ﻏﻮﺹ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺧﻮﺩ،ﻣﺎ
ﻭﺭﺍﻯ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪﺟﺴﻢ
ﺩﺭ ﻧﺎﺳﻮﺕ،ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺍﻭﻝ،ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﺑﺴﻮﻯﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍی
ﻤﻬﺪﻭﻳﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﺳﻮﻡ ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺧﺎﻟﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺻﺎﺩﺭﺍﻭﻝ،
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ،
ﻫﺮﻳﻚ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮔﻴﺮﻯ ﻫﻴﻮﻡ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺩﻳﺪﻥ،ﻭﻧﺰﺩ ﻫﺮﮐس
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﺩﻳﺪن
ﻴﺸﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ،ﺿﻤﻦ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺷﺮﻁ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻥ،ﮐﻪ ﻧﻈﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻥ، ﻧﺰﺩ ﻫﻤﻪ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺍﺯﻃﺮﻓﻰ
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻃ
ﻔﺮﺿﻰ ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﻋﻴﺐ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺍﺯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ،
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺕ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻓﻌﻠﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ ﺷﺪﻥ،
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻭﺭؤﻳﺖ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ، ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺧﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻘﺪّس ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﺒﻴﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻢ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻫﻢ ﺫﻫﻦ ﻭﻫﻢ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩ ﺷﺪﻩ،ﺃثرﻯ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﺴﻢ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺍﺻﻴﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺩﻭﺭﻭﺡ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﺮﺳﺶ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﻴﻮﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﺍﺯ
ﺭﻭﺵ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻌﻤﻮﻝ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎﺯﺭسی
ﺮﺍ ﻣﻮﻗﻌﻰ ﺷﺮﻭﻉ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺩﺭ ﻣﻀﻤﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻁ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺟﺪﻝ ﻣﺬﮐﻮﺭ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﺟﻴﻚ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ
ﺁﻳﺎ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺬﻫﻨﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍن اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ،ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ.ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸته ﺒﺎﺷﻨﺪ.که
ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﮔﻔﺖ،ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﭼﻪ ﺩﻳﺪه اﻧﺪﻭ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﺣﮑﻤت
هاﻯ ﺍﻟﻬﻴﻮ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻞ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﻭ ﺩﺍﻧﺶ ﻧﻈﺮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺷﺶ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺁﺩﻡ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻮﺡ ﻭ ﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺗﺎ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﻠﺎﻭﻩ
ﺑﺮﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ، ﭼﻮﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺨﻠﻖ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺑُﻌﺪ ﭘﻨﺠﻢ،ﻣﺎﻭﺭﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﺑُﻌﺪﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻓﺮض
که ﺘﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
. ﮐﻪ ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺧﻮﺩ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻭ،ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭﻭﺣﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭ،ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﻳﺸﺮﻯ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺟﻬﺶ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺎﻡ
ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﻴﻦ
ﻣثاﻝ ﻭ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻫﻴﻮﻡ
ﺭﺍ ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻭﺿﻊ ﻭ ﺣﺎﻟﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺠﺎﻯ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺤﻮﺍﺩث ﺫﻫﻨﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ،ﻭﻣﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻴﻮﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩﻡ ﺭﺳﻴﺪﻡ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻴﻮﻡ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺑﮕﻮﻳﻢ،ﺑﺎﺩﺭﺍﮐﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه
اﻡ،ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺩﺭﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺟﺎﻯ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺷﺨﺼﻰ،ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﮔﻬﮕﺎﻩ
ﺣﻮﺍﺩثی ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﻭ ﻫﺴﺖ ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺑﺎﺭ ﺍﻭﻝ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ،ﻭ
ﻧﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺫﻫﻨﻰ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺍﺩه ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺭﻯ ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﭼﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻳﮑﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺩﺭﻧﺪﻩ
ﻭ ﻳﮑﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﭘﺮﺳﺶ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻏّﻞ ﻭﻧﻔﻮﺫ
ﺑﺎﻋﻤﺎﻕ ﻭ ﻏﻮﺭﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺖ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻔس ﺭﺍ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﮐﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﻭ ﺣﻮﺍﺩث
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺧﻮﺩﺵ
ﺭﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻧﻔس ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﻫﺮﭼﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻢ ﻣﺎﻳﻪ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﭘﺮ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﺍﻭﺍﺧﺮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺩﺭ ﻧﻔس،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻭﺍﺧﺮ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺷﺪﻩ ﻫﻴﻮﻡ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﺎﺋﻴﻨﺘﺮ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺫﻫﻦ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺬﻫﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺑﺎﻫﻢ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻳﺎ ﭘﺎﮐﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ،ﺿﻌﻴﻒ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻭﺍﺧﺮ ﮐﻤﺎﻝ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﻧﻔس ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺂﺧﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻙ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﻳﺪﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﺪﻳﺪﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﻳﺪﻩ
ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﻓﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﺎﺩﻳﺪه اﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺘﻠﺎﺵ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺁﺧﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳت
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻯ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺭﺣﻤﺎن ﺮﺍ ﮐﻪ ﻋﺮﺶ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ،ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﻴفه های اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻤﻘﺎم ﺒﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺳﺪ،چه
ﺮﺳﺪ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻌﺮش
ﺮﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻭﺍﺻﻞ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﻔﺮﺽ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﺪﻯ ﻭ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻴﺴﺖ
.

ﻋﻤﻠﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺩﺭﻙ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﻣﻘﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﺭﺍک
ﺮﺍ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻬﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻙ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻣﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻋﻤﻘﻰ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻋﻤﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﺎﻙ ﺷﺪﻩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺁﻧﺮﺍ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺪه اﻯ،ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝﻋﺮﻓﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺨﻮﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﻮﻋﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻭﻓﺎ ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻭﻋﺪﻩ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻋﻴﺪ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺩﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﺠﺪﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭻ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻌﺪﻡ ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮیش ﻮ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻳﻘﻴﻦ ﻋﻴﻨﻰ ﺍﺯ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻳﺎﻓﺖ، ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺭﻗﻴﻘﻬﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺭﺏّ ﻗﺎﺋﻢ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ،ﭘﻴﺎﻡ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﭘﻨﺞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻘﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ . ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﻫﻢ ﺪﺍﺭﺩ،ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﺮﮐﺎﺭﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺟﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﺩ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﺮ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻋﻤﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻤﺪ
ﻳﻚ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﻧﮋﺍﺩ،ﭼﻮﻥ
ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ ﺩﺭﺭﻭﺵ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﭘﻴﺮﻭ
ﺯﺭﺩﺷت بوﺩه اﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﺭﻳﺎﺋﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪ ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﻭﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺰﺭﺩﺷت اﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺍﻭﻝ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ،ﻭﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺳﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺵ ﻭ ﺃﻣﺮﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣثاﻟﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﺪﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺗﺎﮐﺎﻣﻞ ﺑﮕﻮﻳﻢ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ،ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺒﻴﺴﻮﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﻃﻔﻠﻰ
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻮﺩﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﻓﻴﻠﻢ
ﮐﻮﺩﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻦ ﻃﻔﻞ،ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻃﻔﻞ،ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ﺧﻨﺪﻩ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻝ ﻧﺎﻇﺮ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻫﻴﻮﻡ
ﺫﻫﻦ ﻳﺎ Mindﻭ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺗﻮﺟّﻪ
بنفس ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺟﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻫﺮﺟﻮﺭ ﻣﻌﻨﻰ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺑﺎﺯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺭﺍ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ،ﻭ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ.ﮐﻪ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻳﺎ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﻴﻢ
. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻫﻴﻮﻡ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﻭ ﺑﺒﻄﻦ
ﺧﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺍﺯﭘﻴﺶ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﻭﺵ ﺟَﺪَﻝ ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﻫﻴﻮﻡ،ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺍﻭ ﭘﻴﺶ ﮐﺸﻴﺪﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺫﻫﻦ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔس،ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺫﻫﻨﻰ
، ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨم
ﭙس ﻫﺴﺘﻢ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺴﺒﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻭ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ،ﭼﻪ
ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﺪ
ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﻧﻔس ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺫﻫﻦ ﻭﻧﻔس ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻩ،ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﺫﻫﻦ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﺩﮐﺎﺭﺕ
ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﺩﻳﺪﻩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﺑﻮﺿﻌﻴّﺖ ﻭﺣﺎﻝ
ﻭﻣﻮﻗﻔﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻢ. ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻴﻮﻡ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﺎﺯ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ،ﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻴﻮﻡ ﻧﻔس
ﻭﺫﻫﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ،ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﻔس ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ، ﮐﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺁﻥ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ ﺑﺎ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺟﺪﻝ، ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ ﮐﻨﻴﻢ.ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻔس
،ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﮑﺮ
ﺷﻮﻳﻢ،ﺩﺭ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﭼﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺑﺎﺯ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﻧﻔس اﺳﺖ.ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎ ﻫﻴﻮﻡ ﻫﻢ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺫﺍﺕ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥ ﺫﺍﺕ ﺍﺯ ﺧﻠﺎﻝ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻥ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﺎﻣﻞ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﻭﺭ
ﺷﺪ،ﺗﺎ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﻴﺸﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺣﺬﻑ ﮐﺮﺩه اﻳﻢ.ﻭ
ﺩﺭ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺤث ﻫﻴﻮﻡ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻔس ،ﮐﻪ ﺫﻫﻦ ﺷﺎﻣﻞ
ﺣﻮﺍﺩث ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻤﻠﺎ
ﺫﻫﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ ﺑُﻌﺪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺒﺮﺍﻯ ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﻫﺮ ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭ ﻣﺤﺴﻮس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓوﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒُﻌﺪ ﭘﻨﺠﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ ﺍﺩﺍمه
ﻤﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ،ﺑﺬﻫﻦ
ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺎﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺧﺎﺹ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ . ﻣﮑﺘﺐ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ،ﺩﺭ ﻣﺮﮐﺰی
ﻨﺒﻮﺩﻥ ﻧﻔس،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻧﻔس ﻭ ﺫﻫﻦ ﻫﻴﻮﻡ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻴﻢ،ﺍﻳﻦ
ﻣﮑﺘﺐ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﻤﻂ
ﻫﺎ ﻭﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺵ ﻭﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﮑﺎﻭ ﺍﺯﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻋﻠّﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻋﻠت ﻤﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺗﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺃﻧﮕﻴﺰهﻫﺎ
ﻭ ﻋﻠّﺘﻬﺎ ﺑﺪﻫﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻬﺮﻩ ﺭﺍ
ﺑﺒﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺒﻴّﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ
ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺩﺭﻙ ﺩﺭﻭﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ.ﻧﻔﻮﺫ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﮑﻨﺪ، ﺗﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻳﺪ
. ﻣﺎ ﺧﻮﺩﻣﺎن اﺯ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ،ﻭﺩﺭﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ،ﻭ
ﺩﺭ(ﺟَﻴﺐ) ﺧﻮﻳﺶ
ﻏﻮﺹﮐﺮﺩﻥ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺟﺰ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.
ﻭ ﮔﻔﺘﻴﻢ ﺭﻭﺵ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﮐﺎﺭ ﭘﺰﺷﻚ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺭﻭﺵ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﮐﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻫﻢ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﮐﺮﺩﻥ
ﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ،ﻃﻮﻝ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻮﮊﻩ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺿﻤﻦ ﺭﺍﻩ
ﻧﻴﺰ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮔﺬﺷته
هاﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﻳش ﺮﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ،که ﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﺑﺪﺗﺮ
ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﮔﺮﮔﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍب کاﺑﻮﺳﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺧﻮﺩ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﮔﺮﮒ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﮒ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﺁثاﺭﺵ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺸﺪﻩ.ﻭ ﻳﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﮔﺮﮒ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﻓﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﮔﺮﮒ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﻳﺶ،ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺸﺎﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺭﺳﻴﺪ، ﻭ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺭﻓﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭ ﺍﺳﺮاء
ﺧﻮﺩ،ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،
ﺩﺭ ﻧﻔﺨﻪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻔﺨﻪ ﻳﻚ ﺩﻣﻴﺪﻥ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﻧﻔﺨﻪ ﺩﻭﻡ ﺑﺎ ﺟﺴﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﻄﺢ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻋﻮﺍﻃﻒ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺎﺻﻞ ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺍﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ . ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﻣﺮﺍﻗﺐ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺮ ﺑﺎﻟﻴﻦ ﺍﻭ،ﻣﻨﮑﺮ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺭﻭﺵ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﭙﺰﺷﻚ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﺑﭙﻴﺮ
ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﺎﺭﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭﻣﮑﺘﺐ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ،ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﺘﺠﺎﺭﺏ ﭘﺎﻭﻟﻮ ﺭﻭﺳﻰ ﺩﺭ ﻓﻌﻞ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺍﺷﺎﺭﻩ
ﺑﭽﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﺴﻢ
ﺗﻦ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺫﻫﻨﻰ، ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻌﻴّﺖ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺗثبیت ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ
ﻇﻬﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻪ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﺧﺪﺍﺩ،ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺺ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.که
ﻤﻔﻴﺪ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻟﺞ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺣﺬﻑ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ،ﻭ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺑﺴﺮﺣﺪّ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﺮﮒ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﻴﺰ،ﺑﺎ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﺭﺍ،ﺟﺒﺮﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﺷﺮﻃﻰ،
ﺷﻌﻮﺭ ﺁﮔﺎﻫﺎﻧﻪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻣﻠﮑﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﮑﺘﺐ
ﺭﻓﺘﺎﺭی ﻴﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﻃﺒّﻰ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻠﻮﻡ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻗﺎﺩﺭﻧﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺩﻟﻴﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻧﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﺪﺍﻧﺴﺖ.ﺍﻟﺒته
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺩﻭﻥ
ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻭﺗﻈﺎﻫﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﻓﮑﺎﺭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺳﺎﻧﺴﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﻧﺎﻇﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﻳﮕﺮی
اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﻠّﺖ ﺭﺍ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﮐﻨﺪ،ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺨﺴﺖ
ﻗﺼﺪ ﻋﻠﺎﺝ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻳﺶ
ﺑﺎﺷﺪ ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻧﺎﻇﺮ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮ،ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﻭﻧﻴﺰ
ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺻﻠﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﺎﻳﺒﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻬﻬﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.ﻭﻫﻢ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻔﺎﻳﺎﺑﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺁﻥ ﻭﻋﺪﻩ
ﻫﺎﺋﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻋﺪﻩ ﭘﻴﺮ ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺮ ﭘﺮﺳﺶ
ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ
ﺧﻮﺩﺵ،ﮐﻪ ﺗﺤﻤﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺧﻮﺩﺳﺎﻧﺴﻮﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﮑﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﻋﻘﻞ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﺮ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﺑﺎﻟﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻧﻈﺎﺭﺕ
ﺑﺮ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺫﻫﻨﻰ
ﭘﺰﺷﻚ ﺗﺤﻠﻴل
هائی ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
که ﻤﺪﺍﻡ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺮ ﺗﺤﺮﻳﻚ،ﻭ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻪ ﺗﺄثیر
ﻭ ﻣﺤﺮﻙ ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰهﻫﺎ،ﻭﭼﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻭ ﺍﺳﺘﺠﺎﺑﺖ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﺮﺍﻗﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﮕﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﺎﺳﺦ
ﻳﻚ ﺗﺤﺮﻳﻚ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺵ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍی
ﺸﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭘﻴﺮﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻘﺶ ﺍﺿﺎﻓﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﻣﻔﻴﺪﻯ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ ﺑﺮ
ﺍﻭ ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﻋﺎﻣﻞ، ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﮐﻤﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺗﺄثیر
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮﺗﺤﺮﻳﮑﻰ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﺪ،ﭘﺎﺳﺦ
ﺍﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺭﺍﺿﻰ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻴﺮﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ
ﺟﺎﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ
ﺟﺎﻯ ﺗﻨﮕﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺩﻝ ﻣؤﻣﻦ ﻣﻦ ﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺳیع اﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﮔﻮشه اﻯ ﺍﺯ
ﺩﻝ ﺍﻭ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻡ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻘﺮ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻭ ﺩﻋﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﺧﻄﺎﺏ ﺑﭙﻴﺮ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﻋﺎ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻠﺎﺕ ﻧﻤﺎﺯ، ﻳﺎ
ﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ﺍﻭ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﺎﻭﺳﻴله اﻟﻬﻰ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺩﻋﺎﺋﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺁﺳﻤﺎن
ﻨﻤﻴﺮﺳﺪ.که ﺒﺪﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪه ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺑﺼﻮﺭت
اﻭ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﻭﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ.ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺦ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺭﺩ

ﻣﺸﮑﻞ
ﮐﺎﺭ ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺎﻫﻢ ﭘﺎﺳﺦ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺷﺨﺺ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ،ﻳﻚ
ﮔﻮﻧﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺤﺮﻙ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﺣﻮﺍس
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻨﻈﺮه ای، ﻳﮑﻰ
ﺟﻨﮕﻞ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،
ﻭﻳﮑﻰ ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺑﻔﮑﺮ ﻣﺎﻫﻰ
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭘﻴﺪﺍ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻔﻀﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺟﻨﮕﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ﻭ ﻓﻀﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻳﻚ ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭘﺰﺷﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻠّﺖ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ،ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻞ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﭘﺬﻳﺮ ﻭﻣﺘﻨﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﻠﻞ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺟﺴﻢ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺳﺖ،که ﺸﻨﺎﺧﺖ
ﺁن ﻤﺸﮑﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﺤﺎﻝ ﻣﮕﺮ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ ﺷﺪﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﺑﺮﻳﺰﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮ ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻘﻞ، ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻧﻪ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺮ،ﻭﻧﻪ ﻫﻤّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺟﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺧﻮﺩ،ﭘﺎﺳﺦ
ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻫﺮ
ﺗﺄﺷﻴﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﺸﻖﻭﺻﺒﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ،ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﺎ
ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻮﺩﻥ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻬﻢ ﺭﻧﮕﻰ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭ ﻋﺮﻓﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﻤﻌﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﻣﻌﺎﻑ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻴﺎﺯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻢ
ﺭﻧﮕﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﺗﺄثیرﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺩﺍﺋﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺟﺮﻗّﻪ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﭼﺎﺷﻨﻰ ﻣﺤﺮﻙ ﻋﮑس
اﻟﻌﻤﻞ ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﻳﺶ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﺎﺩﻕ،ﺑﺎ ﺍﻧﻔﺠﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺑﺮﻭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﺴﻰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻣﺤﺮﻙ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺭ
ﺃﻣﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ ﻣﻨﻔﺠﺮ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺟﻤس
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺘﺎﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﻣﻨﻄﻖ ﮐﻤﺒﺮﻳﺞ
ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﮐﻪ ﻓﻌﻞ
ﺍﺳﺎس ﺫﺍﺕ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﺟّﻪ،ﺫﺍﺕ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺑﺎ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻓﺮﺩﻯ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻔﻌﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻏﺮﻭﺏ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺮﻍ ﺭﺍ ﺑﻠﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﻭ ﺷﻐﺎﻝ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻟﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻳﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﺷﻴﺮ ﺭﻭﺑﺎﻫﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﻭﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﻤﻊ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﻟﻰ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﺍﻥ
ﺭﺍ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺫﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘﺶ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺃﻧﺪﻳﺸﺪ،ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﻌﻘﻠﺶ ﻫﻢ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻓﺮﻣﻮﻝ ﻳﻚ ﻣﺤﺮﻙ،ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺁﻥ،ﻭ
ﻋﮑﺶ ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ.ﻧﻴﺰﺑﺎﻳﺪﮐﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻓﺎﻋﻞ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺟﺰ
ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﺍﻧﮑﺎﺭ،ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺎﻋث ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﭘس ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺑﺎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻝ ﻫﺮ ﺯﺣﻤﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ ﻭﻓﻠﺞ
ﻭﻳﺎ کمﻋﻘﻞ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺮﻭﺯه
ﺑﺎ ﻫرﻗﺪﺭﺗﻰ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺪﺍﻧﺪ، ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺿﻌﻴﻒ ﻭﺣﻘﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ پیشین
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺿﻌﻴﻒ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺭﺍﺩه
اﺵ ﺻﻔﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺮﺯ ﺻﻔﺮ ﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺟﺎﻯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺍﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﻳﺘﻴﻤﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻮﻯ ﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﻳﺘﻴﻢ
ﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻭﮐﻤﻚ ﮐﻨﺪ.ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺩﺭﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭﺳﻤﺖ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻫﺮ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ،که
اﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺭﻭﺍن ﺁﻟﻮﺩه ﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺨﻮﺩ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﺴﺎﻧﻴکه
ﺨﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺴﺒﻰ ﺧﻮیش
هستند. ﻳﻌﻨﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺸﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻳﻚ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
. ﺗﺎ ﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻫﻴﭻ ﻣؤثّر ﻭﻣﺤﺮّﻙ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰه اﻯ،ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻌﮑسﺍﻟﻌﻤﻞ ﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻭ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ،ﺻﻮﺭﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺿﺮﺑﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺟﻠﻮ ﻣﻴﺒﺮﺩ.
ﺑﺎﻣﻴﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻬﺎﺟﻢ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﺩﺩ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭﺳﺨﺖ ﻣﻨﮑﺮ
ﻧﻴﮑﻰ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﻮﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ الهی ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺨﻂ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺳﻮﻡ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺒﺪﺃ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻣﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺵ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﻴﺎنی
ﻣﺎﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﺮﻣﻴﻨﺎﻝ ﻭ ﻣﺠﺮﺍﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺗﻠﻘﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ،ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺧﻮﺩﺑﺨﻮﺩ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﻭﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎ،ﺍﺯ
ﻋﻠﻮﻡ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﻭ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺩﺭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻭﻣﺸﺎﻫﺪﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭﻯ ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ
ﻭﺩﺭﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻓﺘﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻧﻔس ﻭﺫﺍﺕ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺑﺮﻓﺘﺎﺭﻫﺎ ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﻳّﺖ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺵ ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ
ﻣﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻔس ﻭ
ﺫﺍﺕ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
که هر ﺩﻭ ﮔﺮﻭه
ﻤﺮﮐﺰﻯ ﻭﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺫﺍﺕ ﻭﻧﻔس ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺭﺍﻩ
ﮔﺸﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﻥ، ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ ﺍﺳﺎﺳﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﻭﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﻭ
ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻭﺳﭙس ﺪﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪه ﺮﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺭﻭﺵ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺍﺳﺘﺒﻄﺎﻥ،ﺑﺮ
ﺍﻳﻦ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺟﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ ﺍثباﺕ
ﻋﺪﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﺑﺪﻳﻬﻰ،ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ،ﺑﻬﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻠﻮﻡ ﻭﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﻧﺸاﻦ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻳﻚ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺑﺮﺧﻰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﺴﺖ.ﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻌﺮﻓﺖ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺍﺯ ﻣﻨﺒﻊ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﭼﻪ ﻣﻌﺮﻓﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣؤثّر
ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺏّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺒﻊ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﻔﻬﻤﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﻣﻌﺮﻓﺖ ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﭼﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣؤثّر ﺩﺭ ﻣﺒﺪﺃ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭ،ﺟﺰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭﮐﺎﻧﺎلی
ﺪﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻬﻮﻟﺖ ﺗﺼﻮﺭ،ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮع ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
که ﻴﻚ ﻃﺒقه ﺒﻨﺪﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍت ﺁﻥ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ،ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺁﻓﺮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭﮐﺴﺐ ﻓﻬﻢ ﻭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺠﺴّﻢ ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.که
ﺮﻭﺡ ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻦ،ﻋﺒﺮﺕ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺣﺪﺕ ﻧﻔس
ﺑﺎﺷﺪ، ﺩﺭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ،ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍنی ﻮﻫﺪﻑ
ﺫﺍﺕ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﺗﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺗﺮ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﺗﺒﺪﻳل
ﺒﺮﻭﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺎﺩﻯ ﺃثرﻯ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻘﺪّس ﻭ
ﭘﺎﻙ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺸﺪه
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺭﻭش ﺴﻠﻮﻙ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﺮﻭﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺳﭙس ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺑُﻌﺪ ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺪﺳت ﻤﻴﻴﺎﻭﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ ﺑﻌﺪﻯ،ﻣﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ.ﺑﻘیه
ﺤﻴﺎت ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ فوق ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ،ﺗﺮﻙ
ﻗﻄﻌﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻳﻚ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ،ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺴﻄﺢ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪآنگاه
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻧﻪ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ، ﻭﻧﻪ ﺗﺄثیر
ﻣﻌﻘﻮﻟﻰ ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻠﮑﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﻭﻧﻔس ﺁﻧﻬﺎ،ﺳﺮﺍﺳﺮﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺵ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﺮﻭﺵ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺷﺨﺼﻰ،ﺩﺭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺧﻮﺩ،ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺷﻰ
ﺭﺍ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﺁﻧﭽﻪ ﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻮﺭﻣﺎﻝ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻪ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻭﻧﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﮐﻪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﺗﺤﻘﻖ
ﻧﺪﺍﺩه اﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺳﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺪّس ﺷﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮﮐﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺻﺤﻴح اﺳت
ﻮ ﺑﺤﻖ ﻭﻟﻮ ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ،ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻳﺎﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
هست . ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ثوﺍﺏ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭث وﺍﺏ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﺣﺘﻰ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻌﺒﺎﺩت
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻣﺎ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﺍﻥ ﺟﺎﻫﻞ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺘی
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی هستند .ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻓﻮﺭﻯ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺗﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍن
ﻮﻗﺪﺭﺕ ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ،ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﮔﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺪﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺍﻣﺎ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﭼﻪ ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﻮﻧﺪ،ﻭﭼﻪ
ﻫﺮﻋﺎﻣﻠﻰ ﺍﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺿﻤﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰﻧﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﻘﻮﻝ
ﺣﮑﻤﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ ﻫﻨﺪﻯ،ﻫﺰﺍﺭ
ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺗﻤﺎﻡ ﺣﺠّﺖ ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺑﺸﻮﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ،ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺎﻟﺎ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ ﻭﮔﺎﺭﻣﻪ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ،ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺗﺎﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ. ﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ ﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ، ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭﺗﻘﺮّﺏ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﺎﺭﻭﺍﺡ ﻭﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﻭ ﻧﻮﺡ ﻳﺎ ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﻭ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﺷﺶ ﺑﺎﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﻭ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻧﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺎ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل ﻮ ﺻﻔﺎت
ﻔﻮق اﻧﺴﺎﻧﻰ، ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺒﻌﻮث
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺑﻨﺎﻡ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻧﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﺟﻬﺎﻥ،ﮐﻪ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﭘﺶ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺎ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻨﺎﻡ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻧﻴﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ،ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪ. ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ،ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻋﻤﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺩﺍﻧﺶ ﻃﺒﻰ ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻋﻠﻰّ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ،ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻋﺼﺮ ﻣﻬﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﻨﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ.ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺟﻌﺖ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺑﻬﺮ ﻧﺎﻡ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭﻣﻨﺤﺮﻓﺎﻧﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺎﻃﻞ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻳﺎ ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺧﺎﻟﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﻔس
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﻴﻨﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻭ ﮐﺎﻤﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻮﺗﺎﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺁﻥ
ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﺭﻭﺵ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﺑﺎﻟﻴﻨﻰ
ﺩﺭ ﻋﻠﺎﺝ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺏ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻧﻤﻂ ﻫﺎ
ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎ ﻭﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻖ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻓﮑﺮ ﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ،ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻭﺟﻮﺩﺵ،ﻭ ﻳﺎ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﺍﺵ ﻣﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ ﺷﻮﺩ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻭﻝ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ، ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻳﻨﻪ ﻭﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺯ ﻭﺿﻌﺶ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ ﺩﺍﻧﺴته
اﻧﺪ که اﻧﺒﺎﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺷﺪﻩ ﮐﺎﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ،ﻭﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﻫﻤﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﻔس
ﺭﺍ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﺷﻨﺎﺧﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﻭﻗﺪﻳﻢ
ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺪﻭﺭ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺭﻭﻯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻳﺎﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﺎ
ﺑﺤﺪّﻯ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺬﮐّﺮ ﻭ
ﺑﻴﺎﺩﺁﻣﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ، ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺭﻭﺯﻯ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﺩﺍﺭﻡ.ﮐﻪ ﻳﮑﺼﺪ
ﮐﺎﺭ ﺑﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﻤﺘﺮﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍمه
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻋﻴﺐ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘُﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﭘﺎﻙ ﻣﻄﻠﻖ
ﺻﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ،ﮐس
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﺎﮐﻰ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻠﻪ، ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻧﺎ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺫﺍﺕ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎن
اﺳﺖ. ﭼﻪ ﺩﺭﮐُﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ. ﺳﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﭘﺮ ﺣﮑﻤﺖ،ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺷﻴﺮﻳﻦ،ﭼﻮﻥ ﻫﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ،ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺗﻦ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎن ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺪﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ،
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻦ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﺳﺨﺖ،ﺑﻴﻦ ﭘﺎﻧﺼﺪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺍﺳﭙﺮﻡ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺪﺧﻮﻝ ﺩﺭ
ﺍﻭﻭﻝ ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺗﻮﻟﺪﺟﺴﻤﻰ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ .

ﺗﺎﺯﻩ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻳﻚ ﺻﻔﺖ
ﻳﺎ ﻋﺎﺩﺕ ﻳﺎ ﻋﻴﺒﻰ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩش
ﺪﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺳﺖ،ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎت
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﭼﺎﺭﻩ ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺰﻭﺭ ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﺷﺪﻳﺪ،ﻭ ﺗﻠﻘﻴﻨﺎت
ﻴﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻮﻗّﺖ،ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﻋﻴب ﺮﻭﺍﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺻﻔﺖ ﻋﻴﺐ ﻭﮐﻢ ﻋﻴﺐ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﭘﺰﺷﻚ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻳﻚ ﺻﻔﺖ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ
ﻫﻨﺮﻣﻨﺪ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﺵ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺩﺭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺧﻮﺩ، ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﻧﻈﺎﺭﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎﺟﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻣﺮﻳﺾ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﻚ ﻫﻢ
ﺃثر ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﺰﺷﻚ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻭﺍﮔﻴﺮﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﻣﺮﻳﺾ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺴﺮ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺷﻮﻫﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻧﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﻣثاﻝ ﻫﻴﻮﻡ
ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺫﻫﻦ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻫﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺎ ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻭ ﻃﺒﻖ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﭘﻴﺮ،ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ،ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺣﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ ﻣﺠﺴّﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺯ

ﺣﻖ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻨﺘﻈﺮﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎﻫﻢ ﺑﺪﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﮐﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺩﺩ، ﻭ ﻫﻢ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻭﻝ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ، ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻗﺒﻞ ﻣﻘﺮﺭ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﻘﺮﺭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻋﻠّﺖ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻧﻔﻰ
ﻭ ﺍثباﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ،ﺑﻴﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻓﻴﻠﻢ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه ﻨﺪﻳﺪه
اﻧﺪ. ﭘس ﻫﻤﻪ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺗﺄثیرﺍﺕ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻧﻴﺰ
ﺟﺎﺋﻰ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭح ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻢ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﺗﺄثیرﺍﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭ ﻣﺤﺮّﮐﻬﺎ ﻭﻣﻮﺗﻴﻮ
ﻫﺎﻯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻭﻣﻘﺒﻮﻝ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺄثیرﺍﺕ
ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﺤث ﻣﺎ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻭ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﭽﻪ ﻫﻴﻮﻡ
ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻳﻚ ﺃﻧﺒﺎﺭ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﻭﻧﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﭼﻮﻥ ﻃﺒﻘﺎﺕ ﭘﻴﺎﺯ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﻳﻪ ﺟﺎﻣﻊ
ﺗﻤﮑﺎﻡ ﺭﻭیه اﻯ
ﺯﻳﺮﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎ ﻣثاﻝ ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺩﮐﻨﻚ ﻭ ﺑﺎﻟﻮﻥ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺑﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺷﻮﺩ. ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﺎﻟﻮﻥ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺩﺭ ﻳﻚﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘﺰﺷﻚ ﻣﻌﺎﻟﺞ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﺎﺩﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﻳﺎ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﺗﺎﺯه اﻯ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﻋﺎﺩﺕ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ
ﻭﻟﻰ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﺎﻟﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺩﻭ ﻗﺴﻤﺖ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻳﻚ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﮐﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻭﺑﺸﮑﻞ
ﻣﻮﻧﺎﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻳﻚ ﻣﻦ ﺧﺎﻟﺺ
ﻭ ﺑﺴﻴﻄﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ،ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﺷﺪﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺻﺮﻑ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﻳش
ﻤﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺭﻭﺡ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺎﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻭ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭼﻪ ﻭﻗﺘﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،
ﻭﭼﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﻳﺎ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻧﺎﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻔس
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺗﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺁﺯﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺟﺴﻢ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺗﺴﺮﻳﻊ، ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ،ﻇﺮﻑ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻭ
ﺧﻄﺎﻫﺎ،ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻗﺸﺮﻯ،ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺨﺮﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ، ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻫﻢ ﻧﺰﺩﻧﺪ .ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺎﻯ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﻨﺎﭼﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻓﻄﺮﺕ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺍﻭﺍﺧﺮ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،
ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺣﺘﻰ
ﺭﻭح هر ﻭﻳﺮﻭس ﻭﺃﺗﻢ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕﺑﻨﺰﺩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻧﻪ
ﺩﺭ ﻣﺮﮔﻬﺎ ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ .

ﺍﮔﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻧﺎﺩﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﺑﺎﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ،ﺗﻤﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ ﻣﻮﻧﺎﺩ، ﻓﺮﺩ
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﻟﺎﺯﻣﻪ ﮐﻴﻔﻴّﺖ،
ﻭﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺁﻥ،ﻧﻪ ﺑﻬﻤّﺖ
ﻭ ﺳﻌﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤّﺖ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻡ ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣﻌﺠﺰﻩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻴﺰ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠکه
ﺪﺭﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰﺩﺭﻣﺸﻴت
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ،ﻭ ﺩﺭ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ.ﻭﻟﻰ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﺍﻭﻝ ﻟﺎﺯﻡ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺣﺼﻮﻝ ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
. ﺍﻣﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻔس
وﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ ﺳﺎﻟﻢ،ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻧﻔس ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﺮﮐﺰ ﻭﻣﻮﻧﺎﺩ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺷﺪﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺷﺨﺺ،ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻓﻌﻠﻰ ﺗﺠﻠّﻰ ﺭﻭﺍﻧﺎﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍت ﭙﻴﺸﻴن
ﺮﻭﺡ،ﺑﺨﺼﻮص ﺪﺭﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻴن
اﺳﺖ. ﺍﻧﺪﻭﺧته
اﻯ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﺎﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺨﻮﺑﻰ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﻟﻴﻞ ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﻗﺒﻠﺎ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻭﻟﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻫﻢ
ﺁثاﺭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺧﻮﺩ،ﻭﻫﻢ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﻭﻣثبت
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﺃﺧﻴﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻚ ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻳﺎ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﮐﻨﺎﺭ ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺸﺒﺖ
ﺁﻥ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺰﮐﻴﻪ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﻫﺮ
ﺟﺎﻳﺶ ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻣﺮﮐﺰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻣﻮﻧﺎﺩﻫﺎ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﻤﺎﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭ ﺗﻄﻮّﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺠﺎﺭﺕ ﺷﺨﺺ ﻣﮑﺮﺭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﺁثاﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﺃﻧﺒﺎﺭﻯ،ﺁﻧﻬﻢ
ﻧﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭﮐﻤّﻰ
ﻳﺎ ﮐﻴﻔﻰ ﺩﺭ ﻧﻔﺶ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ ﻣﺮﮐﺰ ﺳﻴّﺎله
اﻯ ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮔﻔﺖ،ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻫﻤﻪ ﺟﺎﻯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﮐﺰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺳﻴّﺎﻟﻪ،ﭼﻮﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ.
ﮐﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺪﻣﺎ،(
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ)
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎﺯﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﺻﻮﺭت اﺳﺖ،ﻭﺻﻮﺭﺗﻨﻴﺰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ،ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫنی اﺳﺖ.ﻭ ﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ ﻏﻴﺮﻣﺎﺩﻯ.ﭘس
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ ﻧﻔس ﻣﺸﺨّﺺ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭ ﻣﻠﻤﻮس ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺭؤﻳﺖ ﻫﺴﺖ ﻭﻧﻪ
ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ ﻫﻴﻮﻡ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ ﻧﻔس
ﻭ ﺫﺍﺕ،ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺁﻥ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻔس ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﺤﻮﺭ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ.ﺍﺯ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺩﺭﻙ ﻭﺁﮔﺎﻫﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ
ﺃﺻﻞ،ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎ ﻣﺠﻤﻮعه
اﻯ ﻣﺒﻬﻢ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﺴﻢ.ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻮﺭ ﻳﺎ
ﺗﻮﺩﻩ ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺍﺯ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
،ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺧﻴﻠﻰ ﻣﺤﻮﺭﻯ
ﺿﻌﻴﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭﻧﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ،ﺑﺎ ﻣﺤﻮﺭ
ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﻣﺸﮑّﻠﻪ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﺫﺍﺗﻰ
ثاﺑت ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺋﻢ ﻣثبت
ﻮﭘﻴﺸﺮﻓﺖ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﻃﺒﻘﺎت اﻟﻬﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی
اﺳﺖ،ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺧﺪﻣﺎت اﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ.
ﻭ ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺤﻮﺭﻯ ﺭﺍ
ﻗﺎﺋﻞ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻮﻥ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺷﺸﻢ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﻣﺤﻠی ﺪﺍﺭﺩ، ﻭﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪی
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ. ﻣﮕﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭﺟﻬﺶ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﻣثبت ،ﻭﺍﺯ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺟﻬﺶ ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ ﻗﺮﻧﻬﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻘﻴّﻪ
ﮐﺸﺘﻪ،ﻳﺎ ﺑﺘﻌﻮﻳﻖ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺭﺷﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎن
اﺳﺖ.ﻭلی اﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ثاﺑﺖ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮ،ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﮊﻧﻬﺎ ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﮊﻧﻬﺎ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ ﺍﺳﻴﺪﻯ،ﻫﺮﻳﻚ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﻥ ﺑﻐﺪﺩ ﺑﺴﺘﻪ
ﻭ

ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺑﺪﻥ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ ﺷﻮﻧﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻳﺎ ﺃﻧﺪﻙ ﻭ ﻳﺎ ﺧﻨثی
ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﺼﺒﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮﺷّﺤﺎﺗﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﺍ ﺧﻨثی
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍن
ﺪﺍﺋﻤﻰ ﮔﺮﺩﺩ،ﻭ
ﺳﭙس ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ثاﺑﺖ ﺷﻮﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻥ، ﭼﻪ ﺁﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﺪﺍﻡ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻮﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ، ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺳﻨﺞ ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ،
ﺑﺎﻟﺎ ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﮑﺴﺐ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ،
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺗﺨﻠّﻒ ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺰ ﺗﻮبه
اﻯ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻓﺮﻭﺩ ﺳﻄﺢ ﺍﻳﻦ
ﺳﺘﻮﻥ ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ، ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﻳﺎ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺷﺮﻭﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻧﺮﺍ(ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﺯﺍﺩ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﻳﺎ ﻧﻪ.ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ،ﻳﺎ ﻣﺮﺯ
ﮐﻮﻓﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺎ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﺩﺭ
ﺣﻔﻆ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻮﻥ
ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ،ﺑﺎﺯﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭﻓﺮﻭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﻭﺩﺭ ﻭﻋﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ ﮐﻮﻩ
ﻗﺎﻑ ﻭﺣﺪّ ﻳﻘﻒ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺸﺒﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﻋﻴﺐ ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻣﺤﻮﺭﻯ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻧﻔس ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻮﺭ ﺭﺍ،
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﻨﮓ ﺍﻭﻝ
ﺑﻨﺎ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻃﻮﻝ
ﻋﻤﺮ ثاﺑﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺁﻥ ﺍﺯ ﺷﻌﻮﺭﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﻫﺎ ﻣﺘﻐﻴّﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﻓﻘﻰ
ﻳﺎ ﻳﺪﺗﺮ ﻣﻨﻔﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭلی
هرﮔﺰ ﺗﻌﺎﻟی
عموﺩﻯ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺭﺍﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭ
ﺃﺻﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،ﮐﻪ ﻧﻔخه
ﻮﺩﻣﻴﺪﻩ ﻭ ﻧﻔﺤﻪ
ﻣﻌﻄّﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ثباﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮐﺰ ثاﺑﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻮﺭ ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺍﺳﺎس ،ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃثیرﻯ،ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻮﺭ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﺑﺪﻭن اﺭﺍﺩﻩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻬﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،که ﺪﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺻﺪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭح اﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺸﻤﻮﻝ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﻭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ،
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺩﻡ ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﻭﻣﺤﻤﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﮐﺎﺷﻒ ﻳﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ. ﻭﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ،ﺗﻮﻟّﺪ ﺑﺮﺗﺮ
ﻭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺁﻥ ﻋﺼﺮ، ﻭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻭ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﻬﺪﻯ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺍﮔﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﻴﺮﻧﺪ،ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭﮐﻤﻚ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬی
ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.

ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﮑﺘﺐ ﻣﺤﻮﺭﻯ
ﻧﻔس ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺷﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﻳﺪ،ﻣﺤﻮﺭ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﻫﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ،ﺍﺯ
ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺣﻮﺍﺩث
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻧﻔس
،ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺣﻮﺍﺩث
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺗﻮﻟﺪ،ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ،ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻟﻮﻟﻪ، ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﻴﻤﻬﺎﻯ ﺑﺮﻕ،
ﻣﻔﺘﻮﻝ ﻫﻢ ﺷﺪﻩ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ ، ﭘس ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﻟﻮﻟﻪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﺍ ﻣﺤﻮﺭ ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ، که
ﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣثبت
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻘﺪﺵ ﺷﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﺯ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﻭﺍﺣﺪ ﻋﺪﺩﻯ،
ﻳﺎ ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻤّﻰ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﮐﻴﻔﻰ،ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺭﻭﺡ ﺧﺎﺹ
ﻭﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭ ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭ ﻣﻮﻗّﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﺣﺪ، ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﻘﻄﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺭبّ
النوﻉ ﻳﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﻫﺎﻯ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎ،ﮐﻪ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻫﻢ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻣﻐﺎﻳﺮ
ﺑﺎ ﺍﺻﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ. ﭘس ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺰ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺪﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﻧﻤﻰ ﻣﺎﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﭼﻨﺎﻥ ﺣﻴﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ،ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺍﺯ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴّﺖ ﻗﺒﻮﻝ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ،
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺑﻘﮑﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﺗﻘﻮﻳﺖ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﺤﻴﻂ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر،ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ،ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻭ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﻴﺘﻴﻚ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﻓﺮﻭﻳﺪ،
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺍﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺑﺮﺵ
ﻣﻘﻄﻊ ﻋﺮﺿﻰ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺩﻩ ﻧﻔس ﻭﻣﺤﺴﻮس
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻴﺮﻭﻧﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﻮﺭ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺤﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻣﺎ ﺑﺮﺵ
ﻃﻮﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻘﻄﻊ ﻋﺮﺿﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﻨﻰ ﻭ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺼﻮﺭﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺍﺯﻋﻠﻤﺎﻯ ﻣﺬﮐﻮﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺤﻮﺭﻯ ﻭﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻧﻔس ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﻈﺮﻳﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻔس ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﻳﺪ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﻣﺤﻮﺭﻳّﺖ ﻧﻔس
ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺗﺠﺮﺑﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺍﺻﻞ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻧﻔس ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ،
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﭘﺰﺷﻚ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ ﻋﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﺯﺁثاﺭ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺁﺯﺍﺩ،
ﻭﺣﺘﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﻮﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻰ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﮐﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻔس ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺒﺘﺪﺭﻳج ﺪﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻋﻴﺐ ﺍﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﻢ ﻧﻔﺶ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﻫﻢ
ﻣﻨﮑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﮔﺮ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺭﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭﻟﻰﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻘﺒﻮﻝ ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﻔس ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻓﻘﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﺮﺧﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺭﻭﺍﻧﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﻧﻔس ﺭﺍ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﺎﻣﻴﻢ،
ﻫﻢ ﻫﺴﺖ ﻭﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺷﻌﻮﺭﻯ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﺗﻦ ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻌﺪﻡ
ﺭﻓﺘﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻭﻳﻦ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ ﺁﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺃﺗم ﻣﺸﮑّﻠﻪ ﺗﻦ.
ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
رﺣﻤﺎﻥ ﺑﻨﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺗﻘﺮﺏ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺮﻏﺎﻥ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﭘﺮﻭﺍﺯ ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺳﻰ ﻋﺪﺩ ﻣﺮﻍ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﺑﺨﺪﺍﻯ
ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻗﺒﻠﺎ ﺟﺰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻰ ﻋﺪﺩ ﻣﺮﻍ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﭼﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺟﺎﻟﺒﻰ ﻳﺎﻓته
اﺳﺖ.ﻭﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﻭ
ﭼﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺴﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻧﻘﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻰ ﺟﻮﺍﺏ
ﺑﺎﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،ﺧﻂ
ﻓﺎﺻﻞ ﺑﻴﻦ ﻣﺤﻮﺭ
ﻣﺮﮐﺰﻯ،ﻭ ﺷﻌﻮﺭﻫﺎ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺁﻥ ﮐﺸﻴﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻔﻮﺫﻯ ﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺳﻠﻴﻘﻪ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻠﻰ،ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺮﺵ،
ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻔﺘﻰ ﻭ ﻋﺎﺩﺗﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺵ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪﻩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﻯ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔت ﻮﻋﺎﺩﺕ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭ
ﻋﺎﺩﺕ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺟﺎﻯ
ﮔﺰﻳﻦ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻮﻗﺘﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺸﺮﻁ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ.ﻳﻌﻨﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﺭجه اﻯ ﺍﺯ ﺷﻔﺎ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺎ ﭘﺰﺷﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺑﻨﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ، ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭ ﺷﻮﻙ ﻣﻐﺰﻯ،ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﺘﻮﺳّﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻫﻤﮑﺎﺭ ﭘﺰﺷﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﺷﻔﺎﺋﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭ ﭘﺰﺷﻚ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ،ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ،ﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻳب
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﻭ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺷﻔﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﭼﻨﮓ ﭘﺰﺷﻚ ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺍﺯ ﺗﺮس
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻧﺴﺒﻰ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﭙﺰﺷﻚ ﺑﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺁﺭﺍﻡ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺑﺎﺯﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﻋﻤﻖ،ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭ ﻭ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻮﺷﺶ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﺯ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺰ،ﺩﻳﻦ ﺭﺳﻤﻰ
ﻭ ﺍﺳﻤﻰ ﻭﻭﻫﻤﻰ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﺁﻥ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺩﻳن
ﻮﺭﻭﺷﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻘﺮّﺏ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺗﻰ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳت اﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻧﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﻭ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ ﻭﻣﻐﺮﻭﺭ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻣﻄﺎﻣﻊ ﺩﺭ ﺗﺤﮑّﻢ
ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻭ ﺍﺳﺘثماﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺪﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺨﺪﺍﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ چه ﺮﺳﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﻭﺟﻬﻨّﻢ.ﺑﺎﺯ
ﻧﻘﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﻪ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﻭﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﮐﺰ ﻭ ﻣﺤﻮﺭ ﻧﻔس
،ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺄثیرﻯ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺤﻮﺭ ﻧﻤﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺪﻩ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ ﻭﺣﺎﻝ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺪﻩ ﻭﺑﺰﺭﮒ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻧﻮﻋﻰ
ﺟﺴﻢ) ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ،که
ﺑﻀﺮﺭ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﺍﺳﭙﺮﻡ
ﻭ ﺍﻭﻭﻝ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﺎﻋث ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ(ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ)ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎت ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺃثرﻯ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﻓﮑﺮ
ﺭﺍ ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﺍﺯ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﻣﻐﺰﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺷّﺢ ﺻﻔﺮﺍ ﺍﺯ
ﮐﺒﺪ.ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭﻳﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﺸﺮﻯ. ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻧﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ.ﻭﻟﻰ ﻣﺤﻴﻂ
ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ ﺍﺯ
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ.ﻣﮕﺮ
ﺍﻧﺪﮐﻰ ﻏﺬﺍ ﻭ ﺁﺑﮑﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻴﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺄثیر ﻣثبت ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺕ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺳﺖ ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
از ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻤﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻭ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺃﻧﺪﻙ ﺳﻄﺤﻰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﮐﻪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻴکه ﺒﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮچه
ﺒﺎﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺑﻴﺎﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺎﻓﺘﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺭﺍ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺭﻭﺯﻯ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻴﺎﺩ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺎﻓﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩه
اﻧﺪ.

ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ،ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭ ﻳﺎ ﺗﺮﻙ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺪه ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻋﺖ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺪﺕ ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻫﺎ ﻭ ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻴﻘﺘﺮ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ، ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ،ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻓﺴﺨﻬﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.که
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﺍﻩ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺧﻮﺩ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس،ﺗﺎ ﺣﺼﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﺎﮐﻰ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻘﺪّس ﺗﺮ
ﺷﺪن هستند ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻫﺮﮐس
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳن ﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس ﺘﻐﻴﻴﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺖ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻤﻖ ﺗﺰکیه اﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﻓﺰﻭﻧﻰ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﺎﻳﮑﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭﻳﺎ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺫﺍﺕ
ﺍﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟی
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس چه ﺴﻮد بحث ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ثباﺕ ﺩﺍﺋﻢ ﺫﺍﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﺳﻤﻰ،ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻭ ﺻﺤﺮﺍﻯ
ﻣﺤﺸﺮ،ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻋﻤﺮ ﻫﺴﺘﻰ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﻴﮑﺎﺭ ﻭﻋﺒث ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﻓﻮﺭﻯ ﺩﺍﺭﺩ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ،ﻟﺤظه
اﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺸﺮی
است.ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮی اﺳﺖ.ﺑﻔﺮض
اﮔﺮ ﺑﺎ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ
ﻭﻏﻴﺮه ﭙﺮﺳﻴﺪه
ﺸﻮﺩ، که ﭽﻘﺪﺭ
ﺩﺭﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬی
ﺒﻮﺩه اﻧﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺍﺷته
است. ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ
ﻓﺎﺻله اﻯ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﻚ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪکی اﺎﺯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺗﺎ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﮑﻨﺪ.ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ،ﺍﺯ ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ،ﭼﻮﻥ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺗن اﺳﺖ.
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭﻭﻫﻢ ﻭﻭﺿﻊ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻭ،ﻧﺘﻴجه
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت
ﺘﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺒﺠﻬﺎﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻫﺮﮐس
ﺑﺎ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ.ﺟﻪ ﺑﻬﺸت ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎ ﮐﻤﻰ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭنه
ﺪﺭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺮﺧﻰ ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻭ ﺑﺮخی
کمی ﺑﺪﺗﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ ﻭ ﻓﻠﺞ
ﺑﻮﺩﻥ. ﭘس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻣﺎ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﻓﻖ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺘﻢ ﺑﮑﺴﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻬﻨّﻢ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻭ ﮔﻮﻫﺎﻧﻮﻡ
ﻋﺒﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﻫﻴﻞ
ﻓﺮﻧﮕﻰ ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﭼﺎﻩ ﻭﻳﻞ ﻭﻭﺍﻭﻳﻠﺎ
ﻭﭘﺮ ﻣﺼﻴﺒﺖ،ﻓﻮﺭﺍ
ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﭘس ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ،ﻭ
ﮔﻢ ﮔﺸﺘﮕﻰ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭ ﻓﻘﺪﺍﻥ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺰﺍﺝ ﺷﺨﺺ،ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ، ﺍﺯ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺫﺍﺕ ﻳﺎ
ﻧﻔس ﺍﻧﺴﺎن ﻮ ﻭ
ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩی ﻮﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﺑﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ. ﺍﻣﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ ﻭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﺮﻭﺣﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪﻩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ،ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ، ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ
ﻗﺒﻠﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
که ﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ،ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭند.ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻴّت
ﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺩﺭﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻣﺰﺩﺍ ﭘﺎﻙ ﻭﺩﺍﻧﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﻫﻢ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﭼﻮﻥ بنوﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﮐﻪ ﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩ.ﻭﺧﻮﺩ ﺻﺎﺣﺐ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﻦ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﻣﻰﺩﻳﺪ. ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﻟﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺼﻠﻴﺐ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻋﻠﻰّ ﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﺭﺟﻌت
ﻤﻬﺪﻭﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﺎﻓته اﺳﺖ.

ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭ ﺍﺷﻴاء ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺳﺎﺑقه
اﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺨﺺ ﻳﺎ
ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﮐﻪ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎ
ﺭؤﻳﺖ ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻭنه ﺒﻴﺮﻭﻥ ﺗﻦ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺷناﺧﺖ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎ ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﻳﺎ ﭼﻴﺰﻯ،ﺟﺎﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻃﻔﻠﻴﮑﻪ ﺑﺰﺭﮒ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻳﺎ ﭘس
اﺯ ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ.که اﺯ
ﻧﻮ ﺗﺼﻮﺭﮐﻠّﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﺫﻫن
ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺴﺎﺯﻳﻢ.ﻭ
ﺍﻟﮕﻮ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺿﻌﻴﻒ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﺮﮒ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁثاﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬی
ﺸﺪﻩ، ﺑﺘﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ.ﻭﺩﺭ ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺳﺨﺖ ﻭﺿﻌﻴﻒ است.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻗﺒﻠﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺎ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻮﺍﺭﺩ،ﺍﮔﺮ
ﻃﻔﻞ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺑﻴﺎﺑﺪ، ﻣﮑﺎﻥ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﻃﻔﻞ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ، ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﺫﮐﺮ ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﻃﻔﻞ
ﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﮐﺎﺭ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻗﻄﻌﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﻨﻈﺮ
ﺻﺎﺣﺐ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺭؤﻳﺎ ﻫﺎ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﮐﺎﺑﻮس ﻫﺎ،ﺣﺘﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻧﻘﺪ ﻋﻠﻴﻪ
ﻫﻴﻮﻡ،ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻟﺎﻣﺮﮐﺰﻯ ﻧﻔس
،ﺑﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻣﺮﮐﺰﻯﻧﻴﺰ
ﻭﺍﺭﺩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻴﺐ
ﻧﻈﺮ ﻫﻴﻮﻡ ﺩﻳﺪ
ﮐﻠّﻰ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ
ﻧﻪ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ،
ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺿﻤﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﮔﺮ ﺭﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺧﺪﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﻈﺮ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮔﻮﺋﻰ ﻧﻔس
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻟﺎ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺧﺎﻃﺮﻩ
ﻫﺎ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﺍﺯ ﮐﻞ ﻧﻔس
هستند. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺎ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮﻭﮐﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﺩﺭ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
که هیوﻡ ﺍﻳﻦ ﺗﺎﺭﻳخ
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷﺖ.که
اﺯ ﮐﺪﺍم اﻧﻄﺒﺎﻉ،ﻭﺍﺯ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺳﻴﺪه
اﺣﺴﺎس ﺨﺎﺭﺟﻰ،ﺍﻳﻦ
ﮐﻞّ ﻧﻔس ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ
ﻳﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺩﻩ
ﻭﻣﺤﻮﺭ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪه
ﺎﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺎ ﺳﺮ ﺍﺯﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺫﺍﺗﻴّﺎت ﺮﺍﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺩﻟﻴﻞ
ﻋﻠﻴﻪ ﻫﻴﻮﻡ ﺍﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺬﻫﻦ،ﺍﮔﺮ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﻣﺤﻮﺭ ﻣﺮﮐﺰﻯ،ﺩﺭ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺩﻭﻡ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻳﺪﺍﻳﻦ ﺍثر
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﻭ ﻃﺒﻊ
ﺷﺪﻩ،ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺑﺎﻳﺪ
ثاﺑﺖ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻀﻌﻴﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺍﺯ ﻃﺮف ﺪﻳﮕﺮ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ ﻟﺎﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻫﻴﻮﻡ ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﮕﻮنه
اﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻳﻨﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﮑی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﭘس
ﻧﻪ ﻣﺮﮐﺰ ثاﺑﺘﻰ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻧﻪ ﻟﺎ ﻣﺮﮐّﺰﻳّﺖ
ﺁﻥ،ﺑﻠکه ﺃﻣﺮی
ﺒﻴﻦ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ،
ﺍﺯ ﺃﺗﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﺎﺩﻯ،ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺃثیر ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﺃثیر ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺸﮑّﻠﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﺃﺗﻢ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺃثیر ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻫﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﺟﺰﺋﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ.
ﻟﺬﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺎ ﻫﻴﭻ
ﺍﻧﻄﺒﺎﻉ ﺷخصی ﺍﺯ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮐﻢ ﻭ ﺑﻴﺶ ﻗﺎﺑﻞ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺨﺺ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻧﻔس ﻮ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻮﺩه اﻯ ﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺍﺯﺁثاﺭ ﻭ ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ
.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻣﺤﻮﺭ ﺩﺍﺧﻠﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮعه ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﺷﻌﻮﺭ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭﻣﺘﺮﺍﮐﻢ
ﺷﺪﻩ،ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺻﻞ ﺗﻄﻮﺭ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﻭ ﻳﺎ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺻﺪﻭﺭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭ ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﭼﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻦ،ﻭ ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﺫﻫﻦ،ﻭﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ.ﺍﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﻨﻄﻖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ،ﺟﻨﺠﺎﻝ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻳﻢ.ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻣﻨﻄﻖ ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﺯ ﻣﺤﻔﻮﻇﺎﺕ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍثر ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻌﺼﺒّﺎﺕ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ ﻭ ﺟﻠﺐﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﺕ.ﻣثلا
ﺍﮔﺮ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﺎ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻴﻦ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﺴﺨﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ،ﻭ
ﻳﺎﺍﺣﮑﺎﻡ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻴﺪﺗﻰ،ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ
ﺩﺍﺧﻞ،ﻭﻳﺎ ﻣﺒﺎﺣث
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻳﻚ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﻭﺧﺼﺎﻳﺺ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺸﮑﻞ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦﻣﻮﺭﺩ ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺗﻦ ﻣﺎ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﭘﻴﮕﻴﺮی اﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻓﺴﺎﺭﻋﻀﻮﻯ
ﻳﺎ ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭﺩﺳت
ﻤﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﮐﻪ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻳﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺮﺩ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻤﺰﺍﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻣﺮﺍﺗب
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﮕﻴﺮ ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ،ﺷﺨﺼﻰ
ﻧﺼﻒ ﻃﻮﻝ ﻣﻦ،ﺩﺳﺘﻢ
ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﺭﺍه ﻤﻴﺮﻓﺘﻢ،
ﻭﺍﻭ ﺍﻓﻘﻰ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﻃﻔﻠﻰ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﮐﻮﭼﻚ،ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻟﺎﻧﻪ ﮔﻨﺠﺸﻚ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺁﻣﺪه اﻡ.ﻭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﻋﻈﻴﻢ
ﺳﻨﮕﻰ،ﭼﻮﻥ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻳﻮناﻧﻰ ﻭ ﺭُﻡ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺣﮑﻢ ﻣﻘﺒﺮﻩ ﻣﻦ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﻳﺎ ﻣﻦ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﻮ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮﮐس ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﺵ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺯ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪی ﺪﺍﺭﺩ . ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻳﻚ ﻋﺎﻣﻞ،ﻳﺎ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﮐﺴﻰ ﺩﺍﺧﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪﺭﺍ
ﻣﻤﮑﻦ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻳﺎ
ﺭﻗﻴقه هاﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ،ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﻭ ﺳﺒﻚ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻚ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﺟﺪﺍل اﺳﺘﺨﺮﺍج
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. که ﺒﺬﻫﻦ
ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﻭ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎچه
کسی ﺭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ، ﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﻭﻯ
ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﻳﮕﺎﻧﻰ ﺫﻫﻦ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺰﺋﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ. ﭘﺎﺳﺦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮﺍن
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺮﺣﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﺗﻤﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻃﺒﻌﺎ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﻮﺵ ﺷﺨﺺ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﻤﻠﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻯ،ﺟﺎﻯ
ﻣﺪﺑّﺮ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣثلا ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺪﺑّﺮ،ﮐﻪ
ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺍﺧﻞ ﺑﺪﻥ ﺷﺨص
ﺃثر ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭ ﮔﺮﮒ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻓﮑﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺬﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﺎ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﭘس ﺟﺪﺍﻝ ﻣﻨﻄﻘﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻪ ﺩﻟﻴل
ﺤﻘّﺎﻧﻴّﺖ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻧﺎﺣﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ،ﻳﻚ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻧﻈﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻋﺎﺩﺕ ﺑﺎﺳﺘﻤﺎﻉ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﺠﻠس ﻋﺮﻓﺎ
ﻭ ﺧﺎﻧﻘﺎهﻫﺎ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻧﻪ ﻫﻤﻪ ﺣﺎﺿﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻣﮑﺮﺍﺳﻰ
ﻭﺣﻖ ﮐﻠﺎﻡ ﻭﺭﺃﻯ
.

ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺟﺰﺋﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺁثاﺭ ﺣﺴّﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﮐﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻭﺗﻔﻬﻴﻢ ﮐﻨﻨﺪه
ﺮﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ.ﻭﻟﻰ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ
ﻧﺰﺩ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﻭﺡ
ﺷﻨﺎس ﺣﻞ ﻧﺸﺪﻩ،ﮐﻪ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻣﻰ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺫﻫﻨﻰ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺷﺎﻣﻞ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻭﻣﻴﮑﺎﺋﻴﻞ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ، ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺮاء
ﻭﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺁﻧﻬﺎ،
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ،ﻭﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺩﺭﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻨﺘﺨﺐ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ۳۱۳ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
که ﭙﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه ﺎﻟﻬﻰ،که
هرچه ﺨﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﻥ ﺧﻮﺑﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺵ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﻭﺗﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻋﻀﻮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺒت کبرﺍی
اوبا ﻣﺮﮒ، ﮐﻪ ﻏﻴﺒت
ﺼﻐﺮﺍﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
اﻭ ﺍﺳت ﻮﺑﺎﻧﺘﺨﺎب
اﻟﻬﻰ، ﻭﻧﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﻭﺍﺯﺩ ﻗﺮﻧﻰ
ﺯﻧﺪه ﺪﺭﭼﺎه ﺠﻤﺎﺭﺍﻥ
ﻳﺎﺳﺎﻣﺮه ﺒﺎﺯن
ﻮﺑﭽّﻪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻣثلا
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ مسیح ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﻗﺎﺋﻢ،
ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﺎﻣﻞ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﻰ ﺗﺎ
ﺯﻳﺮ ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ،ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺘﺮ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻗﺮﻳﻦ
ﻭﻳﺎ ﻫﻢ ﺯﺍﺩ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ،ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﺩﻭ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﻳﺎ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺩ ﻧﻄفه اﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺁﻧﺮﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﮕﻮئیم .

ﭘﺮﺳش
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺣﮑﻢ
ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﮐﻴﺴﺖ ﺁﻳﺎ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻮﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍثباﺕ ﻳﺎ ﻧﻔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﻗﻀﺎﻳﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻳﺎ ﻣﻌﻠّﻖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ؟ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺩﻩ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻴﻦ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺧﺒﺮﻩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ، ﻭ ﻓﻬﻢ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﺎﻳﺪ
؟ ﺍﺑﺪﺍﻉ ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺷﺨص ﺒﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑقه
ﻴﺎ ﮐﻢ ﺳﺎﻳﻘﻪ ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ ﮐﻪ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺍﻭ ﺑﻤﻮﺭﺩ ﺍﺟﺮﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺨﺺ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ، ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﺮﺍ ﺳﻮﭘﺮ
ﺍﮔﻮ ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ.ﻭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯﻭﺍﻗﻌﻴّت
هاﻯ ﻣﺎﺩﻯ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ،
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮﻭﻣﺪﻳﺮﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺮﻳﻦ ﻭ ﻗﺮﻳﻨﻪ،ﻭﻫﻢ
ﺯﺍﺩ ﻭﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺷﺨﺼﮑﻪ ﻳﻚ ﻋﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻴﭻ ﮐس ﺍﻳﻦ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻴﺸﻨﺎﺳﺪ
ﻭ ﻧﺪﻳﺪﻩ،ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻬﺎﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ ﻣُﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺮ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮﻳﻦ ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻗﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎﻗﺮّﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﻚ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ ﮐﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺷﺨﺺ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺍﻭ
ﺭﺍﻩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،که ﺮﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻧﻴﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪه ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺮ ﻗﺒﻠﺎ
ﺑﺎ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺟﻨﮕﻞ
ﻣﻮﻟﺎ ﻭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ
ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺃﻧﺒﻮﻩ
ﺷﻠﻮﻍ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺑﺤﺎﺭ ﺑﺤﺮﺍﻧﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﻭ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩه اﺳﺖ. ﺑﺎ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭﻧﻈﺮﻳﺎﺕ
ﻭ ﻗﻀﺎﻳﺎ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺧﻮﻳﺶ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﮐﺮﺩه اﺳﺖ. ﺗﺎ ﻋﺰﻳﺰﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ ﺟﺎﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺻﺪ
ﺍﻓﺴﻮس ،ﮐﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻣﺮﺗﻊ ﺩﻧﻴﺎ
ﺑﻌﻠﻒ ﭼﺮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺭ ﺷﺪﻥ ﺗﻦ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﺰ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﭘﺮ ﮔﻨﺎﻫﻰ ﻭ ﺳﻴﺎﻫﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﺷﻤﺎﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﭙﺪﺭﻯ ﻳﺎ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ.ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ،ﻭ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻗﺒﻠﻰ،ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﭘس اﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ،ﺑﺘﺠﻠیه
ها ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﮔﺮ ﻋﻤﺮﻯ ﺑﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺍﻧﺪ.ﺗﺎﺑﺎﺯﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺩﻳﮕﺮی ﺮﺍ ﻧﺠﺎﺕ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮت ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻳﺎﻓﺖ،ﺗﻮﺍﻥ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﭘﻞ ﺻﺮﺍﻁ
ﻳﺎ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ
ﺟﻨﮕﻞ ﭘﺮ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺭﺍﻩ ﻟﻨﮓ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭ ﻟﻮﻁ ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ
ﻭﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﻭﻫﺪف ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻟﻮﻁﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﻫﻢ
ﻧﻴﺎﻓﺖ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘﺴﺮ
ﻳﺎ ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻥ
ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋﺖ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﺮﻑ ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺴﻮب ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﻣﺮﺩﻯ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻣّﻰ
ﻣﺮﺩ،ﻳﺎ ﺍُﻡّ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﺯﻥ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻗﺮﻳﻦ ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ
ﻳﻚ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻭ ﻗﺮﻳﻦ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻧﺴﺎن
هاﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﻳﻚ
ﻗﺪﻡ ﻋﻘﺐ ﺗﺮﺻﺎﺣب
ﻮﻣﺼﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ ﺳﺮ ﺍﺯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﻰ ﻓﺴﺦ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺟﻨﮕﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻠﻌﻴﺪﻩ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﮕﻞ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﺟﺰ ﺑﺎ ﻫﺪﺍﻳت
اﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ،
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺨﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﮕﻞ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ،ﻭﺍﺯ
ﻫمه ﻄﺮف ﭙﺮﺧﻄﺮﻧﻴﺴﺖ.ﺣتی
اﮔﺮ ﻳﮑﻰﺍﺯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﻩ ﮔﺬﺍﺭﺍﻥ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﮕﻞ،ﺑﻤﺸﻴّﺖ
ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﺨﺺ،ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺟﻨﮕﻞ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭﻭﺣﺸﺖ
ﺟﻨﮕﻞ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻔﮑﺮ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﻟﺘﺠﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻳﻚ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻭﺑﺎ ﻫﺮﻣﺮﺣله
ﻴﺸﺮﻓﺘﻰ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺟﻨﮕﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺭﺳﻴﺪن
،ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻳﻬﺎﻯ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﻧﻘﺶ ﻗﺎﻧﻊ ﮐﻨﻨﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺫﻫﻦ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﻗﺎﻧﻊ
ﮐﻨﺪ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ
ﺑﺎﻃﻞ ﺍﺳﺖ، ﻳﺎﻣﻨﺤﺮف
اﺯﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻫﻤﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺍم ﻨﻈﺮﻳّﺎت
ﺠﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
که ﻤﮑﻤّﻞ ﻧﻈﺮﻳّﺎت
اﻭﻟﻴﺎی قبلی ﺍﺳﺖ.
ﻭﻧﻪ ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺪﺍﻡ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﺶ،ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭ ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻭ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ، ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻨﻮﻁ ﺑﻔﻬﻢ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻭ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺎﺑل
ﻘﻴﺎس عقلی ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻭ ﺟﻨﮕﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﭘس ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺳﺮﻋﺖ
ﻧﻮﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻧﻴﺰ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﭼﻨﺪ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ ﭼﻪ
ﺑﻬشت ﻨﻮﻋﻰ ﻋﻈﻴمی
ﺮﺍ که ﻨﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺑﻌﺪی
ﻮﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺍﺯﺳﻔﺎﺭﺕ
ﺧﺎنه ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﭘس اﺯ ﮐﺴﺐ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺳﻔﺎﺭﺕ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻭﻟﺎﻳت ﺴﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ،
ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ ﺩﺭﺳت ﺘﺮﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻭﺍﻗﻌﻴﺘﺮ ﺩﺭﭘﻴش
هستند. ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻣﮑﻤّل ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻫﻢ. ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯﻫﺮﻳﻚ ﻟﻌﻨﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻔﻰ ﻭ ﺗﮑﺬﻳﺐ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺍﻧﮑﺎﺭ
ﻭﺗﮑﺬﻳﺐ ﻫﺎ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﻤﺎﺭﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
.

ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻟﺎﻣﺮﮐﺰﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻧﻔس ﭼﻮﻥ ﻫﻴﻮﻡ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس
ها ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍن ﻔﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳن اﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻭﺫﺧﻴﺮهﻫﺎﻯ
ﺃﺭﺷﻴﻮ ﺫﻫﻦ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺘﻮجّه ﻨﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻧﻔس
ﺮﺍ ﺗﻮﺍﻥ ﺷﻌﻮﺭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻭﺭ ﻣﺤﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺣﺎﻟﺖ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ،ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻟﺖ ﺍﺩﻏﺎﻡ ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺗﻰ ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺳﻮﻣﻰ ﺟﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ ﻧﻔس
،ﻭﻫﻢ ﻟﺎ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﻴﻪ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻧﺘیجه ﺘﺠﺮبه
های ﺸﺨﺼﻰ،ﻭﻫﻢ
ﺩﻟﻴﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨص ﺒﺎﺷﺪ.که اﺑﺪﺍﻉ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻈﺮﻳﻪ.ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺷﺨص
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻈﺮ ﻭﻫﺪﻑ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﺗﮑﺎﻣلی
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺮ ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﺮ ﺑﺴﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ،ﭼﻮﻥ
ثرﻭﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ
ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻭ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﺟﺰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺍﺯ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻯ ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎ
ﻣﺎﻧﺪﻩ.ﻭﻳﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ، ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﺬﺗﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺟﻬﺎﻟت
ﻮﺣﻴﻮﺍﻧﻴّت
را ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺑﻘﻠﻮﻩ
ﺳﻨﮕﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﮔﻠﻮله ﺒﺮﻓﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻗلّه کوﻩ ﺑﺪﺭّﻩ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﻫﺮﺩﻡ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍ ﻣﺮﮐﺰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﮐﻮﻩ ﻧﻮﺭﺩﻯ
ﺳﺨﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ، ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﺫﻭﺏ ﺷﺪﻫﻮ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺳﺒﻚ
ﺗﺮ ﻣیگرﺩد ﮐﻪ ﺑﻘﻠّﻪ
ﮐﻮﻩ ﻗﺎﻑ،ﻭ ﺍﻟﺒﺮﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻔﺘﺨﻮﺍﻥ ﺭﺳﺘﻢ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻳﻮ ﺳﻔﻴﺪ ﻳﺎ ﺳﻴﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﮑﺸﺪ، ﻭﺗﺎﺝ ﻭﻓﺮ
ﺷﺎﻫﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺳﺮ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﺩ،ﺑﺨﺪﺍی
ﺨﺎﺭﺝ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﺯ ﺭﺏّ
ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﺑﻤﺮﺯ
ﻭﻋﺮﺵ ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺮﺗﺮ،ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻋﺮﺷﻬﺎﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ،ﻳﮑﻰ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﻫﺮﺑﺎﺭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺻﻮﻟﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻪ ﺍﻟﻠﻪ،ﻳﺎ
ﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ( ﻫﻮ
ﻭ ﺍﻭ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﺪﺭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ(ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮ
ﺩﺭ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﻫﻨﻮﺯ(ﺁﻥ ﻭ ﺍﻭ)ﻧﻴﺴﺖ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ،ﻭﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻭ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺟﻮﻳﺎﻥ،
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻭ ﻟﺎﻣﺮﮐﺰی ﺒﻮﺩﻥ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭﺷﺎﻥ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
اﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺘﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺻﺤﺒت
اﺯ ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺩﺭﺭﻭﺍن
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺪﻭ
ﺷﮑﻞ ﺗﺼﻮﺭ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻣثلا ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺭﺍ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺣﺎﻝ
ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭼﻴﺴﺖ.
ﻳﻚ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﺯ ﭼﻨﺎﻥ
ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻔس
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺴﻴﻂ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ، ﻳﺎ
ﮐﺎﺋﻦ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻯ(ﻟﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ)ﺍﺳﺖ.ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻫﺴﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺑﺎ
ﺟﺴﻢ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺳﺐ
ﻳﻚ ﮔﺎﺭﻯ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ. ﻳﻌنی
اﺯ ﺟﺴﻢ ﻭﻇﺎﻫﺮ
ﺁﻥ، ﻧﺎﺧﻮﺍﺳته
اﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ، ﮐﻪ
ﻟﺎﺯم آﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻏﻴﺒﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻟﺎﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻫم اﺯ ﺻﻔﺎت
عوالم اﻟﻬی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺒﻮﺩﻥ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﺑﺴﻴﻂ،ﮔﻮﺋﻰ ﻏﻴﺮ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺻﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺷﺪه اﺳﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔخه ﻮﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﺭﻭﺡ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺳﺖ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪی ﺮﻭﺡ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ، ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺸﺒﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ،ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺟﺮﻡ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﻢ ﻳﻚ ﺍﺳﺐ
ﮐﺸﺎﻧﺪﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺐ ﺑﺎﺯ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺍﺳﺐ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
که ﺘﻦ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﺑﺴﻴﻂ ﺍﺳﺖ،ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍن اﺳﺐ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺟﺴﻤﻰ ﻋﺎﻗﻞ
ﺗﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺎﺳﺐ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﺳﺐ ﺭﺍ،ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺟﺴم اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ، ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺭﻭح
اﻟﻬﻰ،ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ. ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻯ ﺑﺄﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻪ ﺍﺳﺐ
ﻭﻧﻪ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،ﺟﺰ
ﺗﺎﺑﻊ ﻭﻣﻄﻴﻊ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺸﻮ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺪﻥ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺡ،ﺗﺎ
ﻫﻤﺎن عبوﺭﺗﮑﺎﻣلی
اﺯﺍﻧﻮﺍع ﻮﺍﮐﻨﻮن
اﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﺑﺮﺍی رﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮع
ﻔﻮق ﺒﺸﺮﻯ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻫﺰﺍﺭﮔﺎﻧﻪ ﻳﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺷﺪﻥ،ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭﭼﻪ
ﻣﺮﺍﺘﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﮐﻪ ﺑﺪﻝ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺩﻳﺎن اﺳﻤﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺍﻭلی
اﻟﻌﺰﻡ ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻭﻟی
اﻟﻌﺰﻡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﻔﻬﻤﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ.ﻭﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻦ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩه اﺳﺖ.ﻭﻧﺎﻗﻠﺎﻥ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺟﺎﻫﻞ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺁﻥ ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﻮﺩه
ﻮ ﺑﻤﺎ ﺭﺳﺎﻧﺪه
اﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺣﺬﻑ ﻭﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ،ﻭ
ﮐﺞ ﺳﻠﻴﻘﮕﻰ ﻭﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ ﭘﻨﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﮑﺮﺍﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭ ﺗﻔﻮﻳﺾ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺍﺳﺖ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ،ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻨﻬﺎ ﮐﻪ ﺟﺎمعه
ها، ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﮐﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
ﻫﺮﺟﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﻭﺳت
ﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﻫﺮﺟﻮﺭ ﻋﺒﺎﺩﺍت
ﺪﻳﻨﻰ،ﺁﻧﻬﻢ که
خداﻭﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺷﺮﻙ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨﻢ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺗﺮ،ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺨﻬﺎﻯ ﺗﺤﺖ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﺗﺼﻮﺭ
ﺩﻭﻡ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﻭﺳﻂ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﺫﻫﻦ
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ ﻭﺣﺪﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﻠﻮﻩ ﺳﻨﮓ
ﻭﺳﻂ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﺮﻓﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻭﺣﺪﺕ
ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ،ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﺠﺮﺑﻴﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻔس ﻧﻴﺴﺖ. ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ،ﻭ
ﺑﺎ ﻫﻤّﺖ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺑﺴﻴﻂ ﻧﻴﺴﺖ، ﮐﻪ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻭﻟﻴﻪ،ﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻃﻔﻞ ﻣﻮﺟﻮﺩﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺑﻮﺩﻩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ، ﺃﺻﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﻨﻈﺮیه
عرﻓﺎﻧﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﺍﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪ ﺍﺻﻠﻰ
ﺭﻭﺡ، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺷﮑﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﺟﻴﻮﻩ ﺗﺮﻣﻮﻣﺘﺮ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭ
ﺑﺎﺯﻧﺪﮔﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ، ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺑﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﭘﺮﻋﺬﺍب ﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨم ﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺭﺍﺣﺖ ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ .

ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ ﻣﺒﺪﺃ
ﺩﺭ ﻣﺸﺎﺭﮐﺖ ﺩﺭ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺺ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﺍ،ﺃﻣﺮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺎﮐﻨﻢ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺷﺨﺺ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭ
ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺟﺴﻢ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﻧﻘﺶ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺪﺃ ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺑﺘﻨﻈﻴﻢ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻧﻴمه ﺪﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﮐﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺒﺪﺃ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻳﺎ
ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﺟﺎﻫﻠﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﺪ،ﻭ
ﺑﺎ ﺳﻮﺍﺩ ﮐﻨﺪ،ﻭﺑﻴﻨﺎ
ﻭﺯﻧﺪه ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻳﻦ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎت
نیزﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ
ﻣﺘﮑﺒﺮﺍﻧﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭﺗﺄثیر
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ،
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺯ ﻣﺴﺄﻟﻬﺎﻯ،
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍثباﺕ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻳﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ثاﺑﺖ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻧﻈﺮﻳّﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺑﻬﺎﻡ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﻨﺼﻒ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﻳﻮﺍنه
ﻮﺍﺭ،ﻭﺑﺠﻨﻮﻥ
ﺧﻮﻧﻴﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰﺑﺎ
ﺻﻔﺎت هماﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﮑﻪ
ﺷﺒیه ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
ﻮﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺁﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﭼﻨﻴﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩی ﻮﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﺷﺨﺼﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻠﻬﺎﻯ ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ثاﺑﺘﻰ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺳﻴﺴﺘﻤﻬﺎﻯ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﻳﮕﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺣﺎﻓظه ای ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺧﻮﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺣﺎﮐﻢ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﭘﻴﺶ
ﻧﺮﻭﺩ، ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺍﮔﺮ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﺮﻯ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺟﺎﻫﻠﺎﻧﻪ ﻭﺣﺘﻰ
ﻓﺎﺳﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻨﮑﺮﺍﻥ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻨﺎﻫﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺗﺤﻤّﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺑﺪﺳت ﻤﻴﺁﻭﺭﻧﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت
،ﻭ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ
.

ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
که ﻓﻠﺴفه ها اﺯ
ﻋﻘﺪهﻫﺎﻭﻋﻘﻴﺪهﻫﺎ
ﺳﺎﺧته اﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﮐﻤﻰﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺤث
ﺍﺯ ﺩﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻭﺳﻂ ﺟﻮﻳﺎﻥ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﻟﺎﺟﺮﻡ
ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻨﺎﺨﺖ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﺗﺎ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭﻧﻪ
ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﭘﺸﺎﺯ ﻣﺮﮒ،ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﺍﻳﻨﻚ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺟﺒﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺠﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺟﺒﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ.که
ﻄﺒﻴﻌﺖ ﻣﺠﺮﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻓﻄﺮت ﻴﺎ ﻃﺒﻴﻌت
ﺸﺨص اﻧﺴﺎﻧﻰ ﺣﺎﮐﻢ
ﺩﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ ﺑﺴﻴﻂ،
ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮﺩ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﻣﺒﺪﺃ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻣﻴﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﺳﻨﮓ ﻣﺮﮐﺰ
ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﺮﻓﻰ ﺳﺮﺍﺯﻳﺮ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻗﻠّﻪ ﮐﻮﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺪﺭﺕ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ ﻫﻮﻳّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ.ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺣﻞّ ﻣﺸﮑﻞ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻤﺎﻝ،ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎن
اﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺎﺳﺦ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﺯ
ﺟﻤﻠﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎت
اﻳﻦ ﺍﺳﺖ، که ﻘﺎﺩﺭ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﺭﺍﺑطه
ﻨﻔس ﻮﺟﺴﻢ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺟﻤﻊ ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺍﺻﻞ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴته ﺃﺗﻢ ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪﻭ ﻣﮑﻤّﻞ
ﻫﻢ، ﻭﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺧﻨثی ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻧﺎﺳﻮﺕ،ﺍﺯ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺟﺒﺮﻭﺕ
ﻳﺎ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻬﺎﻯ ﺍﺧﻴﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﻔﻰ ﺷﺪﻥ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ
ﺷﻌﺎﺭﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎنی
ﻘﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓته اﺯﻭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤﻰ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﻣﺪﺍﻡ
ﻧﺎﻡ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺮﻑ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﻨﺤﺮﻑ ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺣﻖ ﺗﻘﺮّﺑﻰ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﻣﺒﺪﺃ
ﺑﺴﻴﻂ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﮔﻔته اﻧﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺍﺣﺴﺎس
ﻓﺮﺩ ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭﻭﺟﻮﺩﺵ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﺎﻟﺐ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺒﺪﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭ ﺷﺨﺼﻴّت
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﻣﺪﺍﻡ ثاﺑﺖ،ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ ﻭ ﻗﻮﺍم
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻗﻮﺍﻡ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺗﻦ ﻇﺮﻑ ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺷﺨﺼﻴّت
همچنان هنوز ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ،ﺩﺭ
ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ،
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺃﺯﻟﻰ ﺭﺍ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺑﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﻄﺮ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻴﻬﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺎﺯ
ﻗﻴّﻮﻣﻴّت ﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﻣﺤﻔﻮﻅ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮئی
ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﺩﻭﺑﺎﺭه
هرﻟﺤظه ﺰﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮچه
ﻮﺟﻮﺩﻣﺎﻫﻮی اﺻلی
اﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﻚ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭ ﻳﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭ ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ،ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﮑﻨﺪ . ﺍﺷﮑﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﺑﺴﻴﻂ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﺑﻔﺮﺽ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﻔس ﻭ ﺫﺍﺕ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻈﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ
ﻣﺮﮐﺰی ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻣﺮﮐﺰﻯ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ ﻗﻞ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﻫﻢ ﻣﻔﻴﺪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی ﻮﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
اﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻓﺎﻳﺪﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻨﺪ،ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺑﺮﺩﻥ ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻓﺮﺽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻔﺮﻭﺽ
ﻭﻗﻄﻌﻰ ﻭﺣﮑﻤﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻓﺮﺽ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭﺳﻴﺪ، ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻬﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﺟﺴﻢ ﻣﺎ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﻣﺎ،ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠیه
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ، ﻭ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪت ﻤﺮﮐﺰﻯ ﻧﻔس
ﻓﺮﺽ ﺷﺪﻩ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻭﻣﻮﺍﺯﻯ
ﺟﺎﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﻭﻟﻰ ﭼﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ثاﺑﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﺷﺨﺼﻴّتی
ﺪﺍﺭﺩ؟ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﮔﻔﺖ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﻟﻮ
ﺑﻨﺎﻡ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ثاﺑﺘﻰ ﻗﺎﺋﻞ ﺷﺪه
اﻧﺪ ﭘﻴﻮﺳﺘﮕﻰ
ﺁﻥ ﺑﺘﻦ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺼﻮﺭت
ﺘﺠﻠی ﺪﺭﺗﻐﻴﻴﺮﺍت
ﺘﮑﺎﻣﻠﻰ ﻳﺎﺗﻐﻴﺮﺍت
ﻘﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻧﻔس
ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﻟﻴﻞ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ ﺍﺭاﺩﻯ
ﺭﻭﺡ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﻣثبت ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. که اﻣﺮﻭﺯ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺳﺘﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺳﺘﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺨﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ.ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺳﺘﻢ
ﺑﺨﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺗﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻔﺼل ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ثاﺑﺖ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺡ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﺗﻨﺎﻗﺾ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ ثباﺕ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻃﻮﻝ ﺣﻴﺎﺕ ﻓﻌﻠﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
رﻭﺣﻰ، ﭼﻮﻥ ﺳﻴّﺎله
ای که ﺑﺠﻠﻮ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺃﻧﺪﻙ ﺃﻧﺪﻙ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﻟﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﺮﺍ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﺷﻬﻮﺩ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ،ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﺭﻟﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﺭﺍﻡ ﻭﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﻮﭼﻪ
ﻋﻠﻰّ ﭼﭗ ﺑﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ،
ﻭﭼﺐ ﺭﻭﻯ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ، ﮐﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻓﺮﺽ
ﺑﺎﻃﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻔس
ثاﺑﺖ،ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍت ﻮﺑﺪﻭﻥ
ﻓﺎﻳﺪه ﺒﻮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺃﻧﺪﻳﺸﻪ،
ﺷﺒﻴه هماﻥ ﺳﺘﺎﺭه
اﻯ ﺍﺳﺖ، ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺖ. که ﻤﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻫﺮﮐس
ﺴﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﺩﺭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮوﮐﺎﻣل ﻮﺳﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ؟ ﻭﻟﻰ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺷﺨﺼﺎ ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎن ﺪﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ،ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺳﻨﮓ ﻭ ﺧﺎﻙ ﻧﻴﺴﺖ
.

ﻣﺸﮑﻞ
ﻫﻴﻮﻡ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺫﻫﻦ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﭼﻪ ﻟﺰﻭﻣﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭ ثباﺕ ﻧﻔس
ﻓﺮﺿﻰ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻭﻟﻴّﻪ
ﺑﺴﻴﻂ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﺮﺽ ﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺍﺣﺮﺍﺝ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﻰ
ﺟﻮﺍﺏ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻧﺎﺩ
ﻧﻔس ﺍﻭﻟﻴّﻪ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ،ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻮﻉ ﺍﻓﺮﺍﺩ،
ﻭ ﺑﺴﻴﻂ ﻭ ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻮﻧﺎﺩ ﺍﺯ ﭼﻴﺴﺖ
؟ ﻳﺎ ﻣﻮﻧﺎﺩ ﻭ ثاﺑﺖ
ﻭﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻳﮑﺴﺎﻥ، ﻭ ﻳﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ،ﻳﺎ
ﺑﺴﻮﻯ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻗﺒﻠﻰ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻳﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺮﺩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺷﺪﻥ
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻳﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺼﻞ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻓﺮﺽ
ﻣﻮﻧﺎﺩ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻫﻤﺨﻮﺍﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻮﻧﺎﺩ
ﺭﺍ ﻣﻨﻌﺰﻝ ﻭ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺽ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﻧﺎﺩ
ﻭ ﻧﻔس ﺑﺴﻴﻂ ثاﺑﺖ
ﭼﻪ ﻓﺎﻳﺪه اﻯ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﻣﺘﺄثّر
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ،ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﺮﺍ ﺍﺯ ثباﺕ ﺁﻥ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺑﻠﮑﻪ
ﺳﻴّﺎله اﻯ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻫﺴﺖ،ﻭﻫﻢ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﮔﺮ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺑﺠﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﮐﻨﻴﻢ. ﻓﺮﺽ ﻣﻮﻧﺎﺩ
ﺍﻳﻦ ﺣﺴﻦ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻗﺒﻮﻝ
ﺫﻫﻦ ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻭﺧﺎﻟﻖ
ﺭﻭﺡ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺣﺪﺗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺧﻮﺩ ﻭﺣﺪﺕ ﺳﻴّﺎﻟﻬﺎﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﺎﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻳﺎ ﺟﻮﻫﺮ ﻓﺮﺩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮔﻮﻫﺮ ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﻮﻧﺎﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺑﺮﺍﺩﻟﻰ
ﮐﻠﻤﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻟﻴﭙﻨﻴﺰ،
ﻣﻮﻧﺎﺩ ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻤﻌﻰ ﻭﺣﺪﺕ ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﺩﻟﻰ
ﺿﻤﻦ ﻧﻘﺪ ﺟﻮﻫﺮ
ﻓﺮﺩ ﺩﺭ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﺩﻟﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﺟﻮﻫﺮ ﻭﮐﻴﺎﻥ
ﻭ ﻋﻀﻮ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺬﺍﺕ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﻭ ﭼﻴﺰﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺍﻳﻦ ﺑﺪﻥ
ﺍﺳﺖ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻈﺮﻳﻬﺎﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،که ﺪﺭﺑﺎﺭه
ﺮﻭﺡ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭﺑﺸﮑﻞ
ﺭﺍﺑﻄﻬﺎﻳﻦ ﻋﻨﺼﺮ
ﺟﻮﻫﺮﻯ ﺑﺎ ﻣﺘﻨﻮﻋﺎت
ﺤﻴﺎت ﺒﺸﺮﻯ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻫﺮﮐس ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺎﻣﻴﺎنه
کرﺩه اﺳﺖ.ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ،ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﭘس ﭼﺮﺍ ﻧﻘﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻢ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ،ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳت ﺒﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ.

ﺩﺭﺑﻴﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻣﺮﮐﺰﻳّﺖ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﻣتوﺣّﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﺑﺴﻴﻂ ﻭﻣﺴﺘﻘل
ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﻢ ﻧﻔس ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻭﺍﺣﺪ ﮐﺮﺩﻥ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺬﻫﻦ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻫﻢ
ﻏﻴﺮ ﺑﺴﻴﻂ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻟﻰ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺩﺭﻋﻤﻞ.
ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻮﺣّﺪ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺑﺴﻴﻂ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻝ ﺍﻭ ﺍﺯ ﺟﺴﻢ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
الله ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﺩﺭﻫﺮﮐس
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ،ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻣﺪﺑّﺮ
ﻗﺮﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻫﺴﺘﻪ ﻣﺮﮐﺰﻯ،ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺷﮑﻞ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻗﻠﻮﻩ ﺳﻨﮓ ﻣﺮﮐﺰ
ﮔﻠﻮﻟﻪ ﺑﺮﻑ، ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺟﻨﺶ ﺑﺮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺩﻩ ﻣﺮﮐﺰﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﻰ ﻧﻔس ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺒﺪﺃ ﻗﺒﻠﻰ ﻗﺪﺭﺕ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﻣﺤﺴﻮس ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺤﺴﻮس
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻨﻔﻊ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮐﻠّﻰ ﻭﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ حاﻓﻈﻪ
ﮐﺎﺭﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﮐﺎﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩﺵ
ﺣﺎﻓﻆ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺑﺤث
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ؟ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺗﺮﺷﺢ ﻓﮑﺮ
ﺍﺯ ﻣﻐﺰ ﺷﺒﻴﻪ ﺗﺮﺷّﺢ
ﺻﻔﺮﺍ ﺍﺯ ﮐﺒﺪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺑﺴﻴﻂ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﻇﺮﻑ ﺟﻤﻊ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻭ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ،ﻭﻳﺎ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﻣﺒﺪﺃ ﻭ ﻋﺎﻣﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻠﻰ
ﺭﻏﻢ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎت
ﺠﺪﻳﺪ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮐﻨﻨﺪﮔﻰ، ﮐﺸﺶ
ﻭﻧﻔﺮﺕ،ﻳﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻳﺎ ﻋﺪﻡ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭ ﭘﺬﻳﺮﺵ،ﻳﺎ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﻣﺤﺎﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻓﻰ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﺮﺽ
ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ
ﻣﻮﺣّﺪ،ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻌﻞ
ﻣﺘﻀﻤّﻦ ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺍﻧﺘﺒﺎﻩ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺎﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍن اﻟﻬی
ﺒﺮﺗﺮ ﻭﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻞ
ﻣﺘّﺤﺪ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﺘﺤﺪ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺑﻴﻚ ﻋﻤﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﻣﻌﻴّﻦ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺟﺴﻤﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﮊﻧﻰ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﭼﻪ ﻭﻇﻴفه اﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ؟ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻳﻚ
ﺷﻴﺌﻰ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍت
اﻭﻟﻴﻪ، ﮐﻠّﻰ ﻳﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ،ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺭﻭﺍﻥ، ﮐﻪ ﺩﺭﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺍﺯﻗﻄﺮﺍﺕ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﮐﻞ ﻣﺘّﺤﺪ،ﻳﻚ
ﮐﻞ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺼﻮﺭ ﻳﻚ ﮐﻞّ ﻋﻀﻮﻯ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺃثرش ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﺑﺮ
ﻫﻤﺰﻣﺎﻧﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺟﺰاء ﺍﻳﻦ ﮐﻞّ،ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﺮﮐﻴﺰ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺭﺋﻴﺴﻰ
ﻭﺍﺣﺪ ﻭﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻣﻌﻴّن ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪ،
ﻭﻣﺘّﺤﺪ ﺩﺭﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺭﺍ، ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻄﺎلعه ﻮﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭ ﺳﺒﮋﮐﺘﻴﻮ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓته
اﻳﻢ. ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻳﻚ ﺣﺎﻝ
ﻭﻭﺿﻌﻴّﺘﻰ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻣﻄﺎلعه
ﺫﺍﺕ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻫﺮ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻰ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﮐﻞّ ﺫﺍﺕ.ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭ ﺫﺍﺕ،ﺟﺪﺍ ﺍﺯ
ﻇﺎﻫﺮ ﮐﻞ ّﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻨﻈﺮﻫﺎﻯ ﮐﻪ ﻧﺎﻇﺮ
ﺗﻮﺟّﻰ ﺑﭽﺸﻢ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﮑﻞ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن
ﺘﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﻣﺎ
ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﺭؤﻳﺖ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭﻣﺎﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﺎﻇﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺟﺴﻤﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﻧﻈﺮ ﻳﻚ ﻓﻌﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﻢ.
ﺩﺭهرﺣﺎل ﺪﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻴﻦ
ﻭﺍقعی که ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﻭﻭﺍﻗﻌﻬﺎﻯ
ﮐﻪ ﻓﺎﻋﻞ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺧﺒﺮ،ﻗﺎﺑﻞ
ﻭﺻﻒ ﻧﻴﺴﺖ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺎ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﮕﺮ ﻭﺻﻒ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻬﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻭ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺍﻧﺘﺒﺎﻩ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﭼﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺧﺎﺭﺟﻰ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﺎﻟﻚ. ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻴﮕﺎنه
ﻮﻫﺪﻑ ﺁﺭﻣﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻌﮑس
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻘﻮﻯ ﺗﺮﻳﻦ ﺣﻮﺍﺩث
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮجّه ﺴﺎﻟﻚ
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﺗﺨﻴّﻞ
ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ
ﺻﻮﺭت ﭙﻴﺮ ﻳﺎ ﻫﺮﺳﻮﮊﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻋﻤﻠﻰ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺎﺭﺝ ﻭﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺷﺨﺺ. ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺿﻤﺎﻳﺮ ﺭﺍ،ﺩﺭ
ﺿﻤﻴﺮ ﺗﻮ ﻳﮑﻰﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﻧﺐ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﻣﺎﺩﻯ ﺁﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻔس
ﻭﺣﺪﺕ ﺍﻳﻦ ﺫﺍﺕ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻭ ﮔﺎﻧﮕﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﭘس ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﻌﻞ ﺗﻮﺟّﻪ، ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻤﻴﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻢ.ﻭﻟﻰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻳﻦ ﺗﻤﻴﻴﺰ
ﻭﺩﻭﮔﺎﻧﮕﻰ ﺩﻳﺪﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻫﺮ ﺩﻭﻯ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭت
ﻮﻣﺎﺩﻩ، ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭ
ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻳﻚ ﻗﺎﺑﻞ ﺟﺪﺍ
ﺷﺪﻥ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺷﺨﺺ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ،ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﻮﺟّﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﺷﺨﺺ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺻﻔﺤﻪ ﺳﻔﻴﺪﻯ
ﮐﻪ ﻫﺮﮐس گفته ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ
ﺳﻔﻴﺪ ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﻔﺤﻪ ﺳﻔﻴﺪﻯ
ﻫم ﻨﻴﺴﺖ، که ﺒﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺍ ﻭ ﭘﺎﺳﻴﻮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻓﻌﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﮐﺘﺎﺑﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ، ﺻﻔﺤﻪ ﺁﺧﺮ
ﺁﻥ ﺳﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺻﻔﺤﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﭘﺮ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁثاﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺭﺍ ﭘﺎﻙ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺻﻔﺎت اﻟﻬی
ﺮﺍ ﺩﺭ ﺻﻔﺤﻪ ﺁﺧﺮ
ﮐﺘﺎﺏ ﭘُﺮ ﮐﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯ،ﻓﺮﻭﺍن
آثاﺭ ﻣﻨفی اﺯ ﺻﻔﺎﺕ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔحه ﺁﺧﺮ
ﻧﻴﺰ ثبت ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺗﺎﺯﻩ ﺍﺳﺖ،ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘس ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ،ﺑﻘﺼﺪ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ،ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﻴﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋﺸﻖ ﻭﻫﻤت ﺴﺎﻟﻚ،ﻭﺑﻮﺩﻥ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺎﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻭﻣﺸﻴّﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
با ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﻧﻮﺍﻗﺺ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ششم ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس به ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﺍﺟﺐ الهی
هر انسانی ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
نیز ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ
در ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ که
کاشف ﺸﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻴمه اﺭﺍﺩﻯﭘﻴش
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ ﺟﺰ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﻫﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺻﻔﺤﻪ
ﺳﻔﻴﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺭﻕ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﺎ ﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ. ﺑﺪﻭن
اﻳﻦ ﺗﺰﮐیه
کافی ،ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮعی ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی
ﺒﻨﻤﺎﻳﺪ.که هرﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭبّ
النوﻋی یا ﺭبّ
اﻟﻔﺼﻞ،ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻝو
شهودی ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻴﺎﺑﺪ .

ﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻴﻚ
ﺳﻮﮊﻩ،سالکان
درﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﺧﺎﺹ ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ،ﺍﺣﺎﻃﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ
ﻋﻠّﺖ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ
ﺑﮑﺎﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﺪ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺎﻟﺖ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺗﻦ ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ،ﻳﺎﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺍﺣﺘﺮﺍﻡ
ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺗﻦ ﺩﺭ
ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺑﮋﻧﺘﻴﻚ ﺗﻦ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺫﻫﻦ
میدهد ﮐﻪ ﺑﻨﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺡ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺫﻫﻦ،ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺗﻌﻘّﻞ،ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﺣﺎﻟﺘﻰ
ﺑﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﻭ
ﺧﺸﻚ ﻭ ﺑﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺗﻦ ﺗﻴﺰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺁﻥ ﺧﺸﻚ
ﻭﺑﻰ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺗﻌﻘّﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺣتی
کاﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸق عاﻃﻔﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮجّه
ﺒﻤﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎ،ﻭﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﭘﺎﺋﻴﻦ، ﺧﺸﻚ ﺑﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺮﺣﺮﮐﺖ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،ﻧﻘﺼﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﻭﻳﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ ﺟﺴﻢ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻋﻮﺍﻃﻒ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺟﺴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻣﮕﺮﻣﺮﮒ ﻗﻄﻌﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺑﻰ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺁﻧﻬﺎ، ﺑﻔﮑﺮ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﻧﻔﻊ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻨﻔس و
روان ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻋﺪﻡ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍت
ﻘﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭلی
ﺒﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴله اﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺰﺗثبیت
ﺒﻴﺸﺘﺮ ﺻﻔﺎت ﺒﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍنی ﺤﺎﺻﻠﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻫﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﮑﻤﺮﺷﺎﻥ
ﺯﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ می ﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﮑﺎﻧﻰ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻘﻞ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ،ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻫﺴﺖ
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ( ﺯﻣﮑﺎﻥ)
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﻭﻳﮋﻫﺎﻯﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴف اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.
ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍت
به (ﺯﻣﮑﺎﻥ ﻫﺎﻯ)ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ، ﭼﻨﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ،ﻭﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺃﺯﻟﻰ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻓﺮﺻتی
ﺪﺭﻟﺤﻈﻪ ﮔﻔته
اﻧﺪ.ﻋﺪﻡ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
و تمرکز ،ﮐﻤﻚ ﺑﻌﻤﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺃثر
ﻣﺤﻴﻂ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﻰ ﺃثر ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻈﻢ ﺗﻦ ﺩﺭ ﺑﻰ ﺣﺮﮐﺘﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺑﺨﺪﻣﺖ ﻧﻔس
ﻧﮑﺮﺩﻥ،ﻭ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻥ، ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣثبتی ﺍﺳﺖ ﻭ ﻋﮑس
ﺁﻥ ﻣﻨﻔﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻰ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻓﮑﺮﻯ،ﻭ ﺣﺼﻮﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﻰ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﺗﺎ ﻓﻬﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺻﺤﻴﺢ
ﺗﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﻥ،ﻋﻤﻞ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻣﺘﻮﻗﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭ ﭼﺸﻢ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻓﺮﺻﺖ ﺩﻳﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﭼﺸﻢ ﻭﮔﻮش
ﻮﺩﻳﮕﺮ ﺣﻮﺍس
اﻭ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺣﺎﻟﺖ ﺩﺭ ﺃﺷﺪّ
ﺣﺎﻟﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﺠﺮﻳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺣﺎﻟﺖ
ﻓﻨﺎ ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.

ﺗﻮﺟّﻪ
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺟﻪ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﻚ ﺳﻤت
ﻮ ﻗﺒﻠﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﮐﺮﺩ.که ﺴﺎﻟﻚ ﺑﻮﺟﻪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ،ﻳﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﻮﺍﺭﺩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻤﺮﻳﻦ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺷﻌﻠﻪ ﺷﻤﻊ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﺗﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻥ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﮔﺮﺩﺩ. ﻃﻔﻞ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﺣﻔﻆ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻄﺮ ﻭﺗﺮس ﻤﺮﺗﻔﻊ
ﮔﺮﺩﺩ. ﺗﻮﺟّﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺍﻣﻨﻴّت ﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﮊﻩ،ﻳﺎ ﺍﻣﻮﺭ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ،ﻭﻧﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻓﻄﺮﺗﺎ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭجه
اﻯ ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻰ ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.که
گوﺋﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﻄﺮﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺮﻙ ﻭ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍنی
است که ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳبی
بی اﺣﺴﺎس در
خطر اﻣﻨﻴت ﺪﺍﺭﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﻟﺤﻈﻬﺎﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺍﺯﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻏﺎﻓﻞ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺰ ﻏﻔﻠﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻣﺪﺑّﺮ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺮﺩه
اﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺪﻭﮔﻮﻧﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩ.ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ،ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺳﮑّﻪ
ﮐﻮﺍﺭﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩ ﺳکه
هاﻯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻣﮕﺮ ﺁﻧچه ﺮﺍ که
هوس ﻭ ﺁﺭﺯﻭ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﻗّﺖ ﺧﺎﺹ ﺁﻧﺮﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﭼﻮن
هوس ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﮑﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺘﺤﻘﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺁﻧچه ﺮﺍ
که اﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺷﻬﻮﺩﺍﻟﻬﻰ
رورانه ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﺰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺁﻥ ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺠﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎی ﺘﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ ﺁﺧﺮ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﺄﻳﻴﺪ
ﭘﻴﺮ ﻫﺴﺖ.ﻣﺎﺩﺭﻯ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺟﻨﺠﺎﻟﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ،ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮﻳﻦ ﻧﺎﻟﻪ
ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﻧﺎم
کسی ﺑﺮﺩﻩ ﺷﻮﺩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ ﻃﻔﻞ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺩﺭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺑﻄﻔﻞ،ﭼﻮﻥ ﻃﻔﻞ
ﮐﻪ ﻣﺮﺑّﻴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ، ﺑﻴﺪﺍﺭی
اﺯ ﺻﺪﺍﻯ ﻃﻔﻞ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﻮﺟّﻪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻨﺢ ﺗﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺗﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺣﺴﻨﻰ ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ .

ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﺩﻯ،ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ
ﻫﺮ ﺃﻣﺮ ﺿﺮﻭﺭﻯ،
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﻭ ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﻣﻮﺭ،ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ
که ﻨﺎﻇﺮ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺣﺴّﺎﺳﻴّﺖ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺨﺺ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭﺳت ﻮﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭﻟﺎﺯم ﻤﻔﻴﺪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺩﺭﺣﺎﻟﻴکه
ﺒﺴﻴﺎﺭﻯ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺩﺭ ﺑﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮﻯ
ﺑﻀﺮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﭽﺸﻢ ﻭﻳﺎ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺬﻫن ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﺭﺍ،ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭﻧﺎﭼﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻌﻘﺪﻩ ﻫﺎﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭ ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ
ﻟﺬﺕ ﻭﻧﻔﻊ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﮐﻠّﻰ
ﻭﻋﻤﻮﻣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻬﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﻮﺟّﻪ
ﻭﺩﻗّﺖ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺰ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺭﺿﺎﻯ ﺧﺪﺍ ﻫﻴﭻ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺭﺯﺵ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻤﻚ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺪﻗّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺻﺪﺍﻯ ﺍﺭﮐﺴﺖ
ﻣﻮﺳﻴﻘﻰ،ﻳﻚ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﻗّﺖ
ﺩﺭ ﺻﺪﺍﻯ ﻳﻚ
ﺳﺎﺯ ﺩﺭﺗﺮﻙ ﺩﻗّﺖ
ﺩﺭﺍﺟﺰاء ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻋﺎﺩﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺻﺪﺍﻫﺎ
ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻫﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻨﺎﻇﺮ ﻭ ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﺎ،ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﻗّﺖ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺯﻳﺎﺩ
ﺍﺳﺖ ﭘس ﺗﻮﺟّﻪﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﻣﺘّﺼﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺋم
که ﺑﺴﻮﻯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤّﻰ
ﻭﮐﻴﻔﻰ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﻋﻘﻴﺪهﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ.ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﻘﺮّب ﺮﻭﺡ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰاست. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺵ ﻋﺮﺿﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻓﺮﺽ ﻣﻄﺎلعه
کنیم ،ﻣﺎﻫﻴّت
ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺷﺨص ﻤﺸﺨص ﻨﻤﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻫﺮﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺵ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ ﻣﻴﮑﻨﺪ.که
ﺪﺭﻧﻬﺎﻳت ﻤﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺩﺭﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.

ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻨﺒّﻪ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ ﺳﺎﻳﮑﻮﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﮐﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﮐﺎﺭ ﺗﻦ
ﻭﭼﺸﻢ ﺍﺳت ﺒﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﮐﻤّﻰ ﻭﮐﻴﻔﻰ ﺍﻳﻦ
ﻓﻌﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻴﺰ ﺃﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻬﺮ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭﺳﻮﮊﻩ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﺪﻥ ﻳﮑﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻫﺮ ﺭؤﻳﺖ
ﻭ ﺩﻳﺪﻥ، ﻭﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ،ﮐﻪ ﺑﻴﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﭼﻮﻥ ﻓﻌﻞ
ﺩﻳﺪﻥ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺑﻨﺎﻡ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﻳﺪﻥ،ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻥ
ﻧﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺁﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺎﻣﻴﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺁﻥ، ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ
ﻓﻌﻞ ﻋﻤﻠﺎ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭﺳﻮﮊﻩ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ. ﭘس ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻠﺎﻗﻪ،ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻓﮑﺮ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺪﺍﻭﻣﺖ ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﭘﻴﮕﻴﺮ
ﻋﺒﺎﺩﻯ، ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺩﺍﺋﻢ ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ
ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺮﭼﻪ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎن
گفته ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﻰّ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻧﻤﺎﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻤﺎﺯ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﺎﺯ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺳﺎﻟک ﺒﺼﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻮجّه وﺗﺨﻴّﻞ
دیرﻭﺯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﮐﺎﺭ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﺑﻰ ﺧﺎﺻﻴّﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﭼﻨﺎﻥ
ﮐﻮﺷﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺩﺭﺧﻴﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻢ، ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺤﻘﻴﻘت
ﺸﺒیه ﺸﻮﺩ. ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯی
ﺑﻴﺎﻥ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺣﻀﻮﺭﻣﺤﺒﻮﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،که ﺒﺘﻦ
ﺑﻨﺰﺩ ﺍﻭﺑﻴﺎﺑﺪ،که
ﭽﻮﻥ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺭﺗﺨﻴّل
ﺨﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺩﺳت ﺩﺍﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
سالک ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻣﻴگردد.
ﺗﺎ ﺁﻥ ﺗﺨﻴّﻞ ﺟﺪﻳﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺮﻭﺯ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﭼﺸﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺒﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻫمه ﭽﻴﺰﺩﺍﻧﻰﻫﻴﭻ
ﻧﺪﺍﻧﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴﻮﮊﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺗﺨﻴّﻞ،ﻭ ﻳﺎ ﺣﻀﻮﺭﻯ
ﻭﺍﻟﺎﺗﺮ ﻭﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ
ﺳﺎﮐﺖ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻧﺴﺒﻰ،ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻧﻈﺮ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺩﺭﺟﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺳﻮﮊﻩ،ﻭ
ﺍﺭﺯﺵ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺁﻥ،ﭼﻮﻥ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻭﺭﺍ
ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
که ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻄﺎﻯ ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﺎﺩﺭﺳت ﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﻋﻤﻞ
ﮐﺮﺩن ﻮﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺷُﺮُف ﺸﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﮔﻮﺩﺍﻝ ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻭﺍﻳﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﺮ ﺑﺮﺳﺪﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺪه ﺒﺎﺷﺪ،ﻣﮕﺮﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮگ
ﻮﺍبلّ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ

ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺗﺎ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺻﺒﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻣﺤﻴﻄﻰ،ﻭ ﺑﺎ ﺗﺄﺧﻴﺮ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺩﺍﺋﻢ ﺧﻮﺩ،ﻭﭘﺸﺖ
ﮐﺎﺭی ﺪﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺩﺍﺋﻢ، ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺑﻨﻈﺮﻳّﺎﺕ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭ، ﻭ ﻫﺪﻓﮕﻴﺮﻯ
ﻭثبات ﺪﺍﺋﻢ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ ثاﺑﺖ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﭘﻠﻚ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﺑﻬﻢ ﻧﻤﻰ ﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،که
ﺒﺴﺨﺘﻰ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﺷﺪﻩ،ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻭﭼﺸﻢ
ﺍﻭ ﺑﺮﻭﺩ ﮐﻪ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭﺿﻮ ﻟﺎﺯﻡ گردد.
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﻯ ﺳﻮ ﻭ ﺳﻤﺖ
ﻭ ﻗﺒﻠﻪ ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺩﺭﺗﺨﻴّل
ﺨﻮﺩ که ﻬﻴﭻ ﺣﺎﺩثه
اﻯ ﻧﺒﺎﻳﺪﺑﺎﻋث
ﺒﻬﻢ ﺧﻮﺭﺩن اﻳﻦ
ﻭﺿﻮ ﻳﺎ ﺳﻤت اﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
(ﺣﺪثی) ﺩﺭ ﻧﻤﺎﺯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺗﺮﻙ
ﺻﻠﺎﺕ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺻﻠﺎﺕ،ﻧﻤﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﺸﺘﻦ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎﺋﻰﻫﺎ
به ﺧﺴﺘﮕﻴﻬﺎ ﻭ
ﺩﻝ ﺯﺩﮔﻰ ﻫﺎ،ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻤﻚ ﺑﻌﻤﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺩﻗّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﻃﺮﺯ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭجی
اﺳﺖ، ﮐﻪ ﻫﺴﺖ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻌﻠت ﺘﻔﺎﻭت ﺪﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺭﻭﺍن اﺳﺖ،
که ﺪﺭ ﺭﻭﺍﻧﺸﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠف اﺳﺖ که
هست. و ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ
نیز ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍت
اﻓﺮﺍﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺤﺮﻳﻢ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ،بی
ﺃثر ﺷﺪﻩ،ﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ، ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﻀﻌﺎف ﻤﻴﮑﺸﺎﻧﺪ،
که ﺒﻤﺮﺯﻫﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻩ،ﺗﻮﺟّﻪ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ،ﺑﺴﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺨﺺ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻂ ﺭﺍ ﺧﻨثی
،ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺸﺮﺍﻳﻂ ﻣثبای،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻬﺪﻑ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ ﺫﺍﺕ ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ، ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﻭ ﺫﺍﺕ،ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﻰ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺑﺮﺧﻰ
ﺭﺍ ﭘﺴﻨﺪﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻭ ﮐﻞ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺫﺍﺕ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭﻭﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ
ﻫﺴﺖ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺫﺍﺗﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺫﺍﺗﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﭼﻮﻥ ﺫﺭﺍﺕ
ﺁﺏ ﻧﻴﺴتند ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺤﻴﻂ ﻳﻚ
ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ، ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﺮﮔﻮﺷﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻗﻮﺍﻡ ﻭﻣﻠﻞ ﻧﻴﺰﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺧﺎص ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﺮﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﻴﻚ
ﻧﺤﻮ،ﻭ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﺑﻴﻚ ﻧﺤﻮ. ﻭ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻭ
ﻳﺎ ﮐلّ ﺠﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﻚ ﺷﮑﻞ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺴﻨﺪﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺁﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻣثلا
ﺩﺭﺷﻠﻮﻏﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻳﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺰﻭﺍﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﺮﻭﻥ ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﺐ ﺳﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻳﺎ
ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ، ﻭﺑﺎ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮐثر ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﭘس
ﺍﺯ ﺷﮑﺴﺖ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺑﺪﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﻭ ﺿﻌﻒ
ﺗﻦ،ﻭ ﺩﺭ ﻭﺭﺷﮑﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺑﻌﮑس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻧﻘﺶ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭﻭنی عقدﻩ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓته اﻧﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﭼﻨﺪ
ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ، ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻞّ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،
ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﺍﮐثر
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻭ
ﺍﮐثر ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺗﺎﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰﻓﺮﺻﺖ ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫند ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺗﺎ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻮﻓق
گرﺩﻧﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﻋﻈﻴﻢ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﻧﻬﻢ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻔس ﺭﺍ
ﺑﺘﻠﺎﺵ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧﺘﻪ
اند.ﻭ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﺪ . ﻭﺍﻟّﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻣﻔﻴﺪ ﭼﻮﻥ ثروت
ﻮ ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﻋﻠﻢ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺑُﺮﺩ ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺑﺎﻋث
ﺁﺳﻴﺐ ﻭ ﺿﺮﺭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﺮﺻﺖ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﻗﻒ ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺣﺬﻑ ﻓﺸﺎﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻳﺎﺻﻄﻠﺎﺡ ﺗﻮﺟّﻪ
چون ﻓﻌﻠﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺣﻴﺎﺕ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﮕﻴﺮﺩ
ﻳﺎ ﻧﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺟﺰ ﻫﺪﻑ
ﺍﻟﻬی ﻮﻟﻘﺎﻯﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻴﭽﮑﺎﺭﻯ
ﺟﺰ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﮑﺮﺩﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻣﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺑﻰ ﺟﺰ ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻠﻘﺎی اﻟﻬﻰ،ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﺍﻧﺘﺨﺎب ﻮﻏﺎﻳت
اﻟﻬی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺑﺨﻮﺩ ﻫﻢ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﺯﺣﻤﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮی ﻨﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺮﺩﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭﺻﻮﺭﺕ
ﻭﺳﻴﺮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻟﺘبه
ﺘﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺩﻡ،
ﮐﻪ ﺧﻴﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﻳﺎ
ﻣﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﻨﺪ ﭘس ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﺮﮐﺖ ﻧﻔس ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﮐﻤﻴّﺖ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺣﺮﮐﺘﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺗﻮﻗّﻒ
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭ ﭼﺸﻢ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﭼﺸﻤﺎن ﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﺟﻬﺪ ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭﺟﻬﺎﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭنه ﺤﺘﻰ ﺯﺣﻤت
ﻤﻄﺎﻟﻌﻪﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﺟﻬﺪ ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ،ﺑﺸﺮﻁ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺁﺩﻡ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺟﻬﺪی ﺒﺎ
ﺳﻮﺍﺩ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻬﺪ
ﻭﮐﻮﺷش ﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ جهاﺩ ﺟﻨﮕﻰ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ.که
ﻘﺒﻠﺎ ﺩﺭﺍﺩﻳﺎن
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﮐﺎﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﺮﻳﻌﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺧﺮ ﺁﻧﻬﺎ، ﺟﻬﺎﺩ
ﺟﻨﮕﻰ ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ ﻭﻓﺪﺍﺋﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ، ویا ﺩﺭﺟﺒﻬﻪ
ﺟﻨﮓﻣﮑﺮﺭ،ﻧﺘﻮﺍﻧﺴته
ﺒﺎﺷند ﺷﺮﺑﺖ ﺷﻬﺎﺩﺕ
ﺑﻨﻮﺷﻨﺪ.که ﺸﻬﻴﺪ
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس گرﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺯ ﺟﺒﻬﻪ، ﺍﺷﻚ
ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺘﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪ ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺷﻬﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ . ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺎﻫﻰ ﺣﺎﻟﺖ ﺑﻰ
ﺗﻮﺟﻬی ﺪﺍﺭﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺎ ﭼﺸﻢ ﺑﺎﺯ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ  ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺧﻮﺩ،ﻣﺴﺌﻮﻝ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﻳﮑﻰﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺍﺭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ ﻧﻴﺰ،ﺷﺨص
ﺒﭽﻴﺰﻯ ﺟﺰ ﺑﺘﻠﻘﻴﻦ
ﺧﻮﺍب ﺑﮑﻨﻨﺪه
ﺘﻮﺟّﻪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ،ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻭﻧﻔس
ﻭﻳﺎﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺄﻣﺮﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ،ﺗﻮﺟﻬﺎﺗﻰ
ﺑﺼﺤﻨﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻧﻔس ﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳش
ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺨﺼﻮص ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﻨﻮی ﺒﺮﺍﻯﺭﻓﻊ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﮐﺎﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎت
ﻠﺪﻧّﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﺍﻳﺸﺎن
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
. ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﺤﺘﻮﻯ ﭘﺎﺳﺨﻬﺎﻯ
ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪه ﺒﺮﺍﻯ
ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺣﻞّ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺭﻫﻤﻪ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﺷﺪﺕ ﺍﻳﻦ ﺗﻮجّه
هست. ﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺿﻌﻴﻔﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺩﻭﺭ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.که
ﺤﺘﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،
ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ
ﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬی ﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﭘس
ﻣﻐﺰ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻋﻤﻠﺎ ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺣﻖ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰﻋﻤﻠﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ ﺑﺎ
ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘثماﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍن
اﺳﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺗﻮجه
ﺒﺎﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.که ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻋﺰﻟت ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺟﺴﺘﻦ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻤﺮﻳن
ﻮﺩﻗت ﺒﻴﺸﺘﺮ،ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻌﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻋث
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺧﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی ﺨﻮﺩ،ﺳﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﭘﻴﺸﺮﻓت
ﺸﻬﻮﺩﻯ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻴﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣثبت
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻤﻚ ﮐﺮﺩﻥ ﺑﻤﻌﺘﺎﺩﺍﻥ.
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺗﻰ ﮐﻤﻚ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻣﻨّﺖ ﻭﻃﻠﺒﮑﺎﺭﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻈﺎﻫﺮ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﻳﺎ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﻣﻮﺭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻠب اﻋﺘﻤﺎﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻡ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ ﺷﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺮﺍی سالک ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﺎﺋﻰ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ ﺩﻳﮕﺮ.ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻳﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺟﺰ ﺧﺪﻣﺖ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ،ﻭﻳﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻮجه
ﺒﺪﻫﺪ. ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ، ﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺷﺪت
ﻤﻮﺿﻮﻉ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻓﻌﻞ ﺗﻮﺟّﻪ.
ﺿﻌﻒ ﻓﻌﻞ ﺗﻮﺟّﻪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺑﻌﺪﻡ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ.ﻭ
الاّ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻐﻴﺮ ﺧﺪﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺗﺨﻴّﻞ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻮجّه
ﺪارﺩ.ﻭﻭﺳﻴله ﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺗﺎ ﻧﻮﺑت ﺒﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻮﺭﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
ﺸﻬﻮﺩی ﺒﺮﺳﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ،ﭼﻮن
ﺪﺭﻣﻘﺼﺪ ﺍﻟﻬی
ﻮﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ، ﭘس ﺑﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻋث ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﮑﻨﻴﻚ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻧﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺣﺘﻰﺍﮔﺮﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.که ﭼﻨﻴن
ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻋﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﺗﺮس ﻭ ﺑﺮﻭﺯ ﺧﻄﺮ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻄﺮ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎ ﺭﻓﻊ ﺧﻄﺮ ﻭﺟﺴﺘﻦ
ﻧﻘﻄﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﻭ ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺳﻤﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻓﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻋﻤﻴﻖ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﻮﺿﻮﻉ،ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮجه ﻮﺩﻗّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟّﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﻭ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ،ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺷﺪﺕ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺷﺨﺼﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ،ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﺑﺮﺩﺑﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺳﺨﺖ ﻣﺤﻴﻄﻰ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟت گاﻩ، ﻳﺎ ﻣﺤﻞ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻤﺘﺮ ﺗﻮجه
ﺒﺎﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﺣﺘی
ﻴﺘﻦ ﺧﻮﺩ ﺷﺨص ﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﻳﺶ،ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺩﺭ ﺳﻮﮊﻩ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺨﻴّﻞ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻗّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺼﺪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺩﺭ ﺩﻗّﺖ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺟﻪ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﭼﺸﻢ،ﻳﺎ ﻟﺒﺎﻥ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭ ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ، ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ ﺑاء ﺑﺴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻯ ﺑﺴﻢ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ ﺑاء
ﻋﺼﺎﺭﻩ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺮﺁن ﻴﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ و ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮی
ﺩﺭﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ،ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻘﻄﻪ ﺑﺎٴ
ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺯﻧﺪﻩ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺤﺎﻟﺖ
ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ ﻳﺎ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺗﮑّﻤﻴﻞ
ﺗﺮﺳﻴﻢ ﺻﻮﺭت ﭙﻴﺮ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻠﻚ ﭼﺸﻢ
ﺑﻬﻢ ﻧﻤﻰ ﺯﻧﺪ،ﻭﺳﻴﻞ
ﺃﺷﻚ ﺭﺍﻩ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ،ﺗﺎ
ﺗﺨﻢ ﭼﺸﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺸک ﺸﺪﻥ ﻭﺧﻄﺮ
ﮐﻮﺭﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﺃﺷﻚ ﺭﻳﺰﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﺮﻳﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴن ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻗﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺌﻢ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻫﺎ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﻫﺴﺖ ﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺷﺒﻴﻪ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻋﺪﻡ،ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺄﻣﺮ ﻣﻬﻤﺘﺮﻯ
ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﻃﺒﻴﻌت
ﻮﻣﻨﻔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ،ﻣﻴﻞ
ﺳﻘﻮﻁ ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺭﻓﺘﻦ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﻗﻠﻮﻩ
ﺳﻨﮕﻰ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺑﻠﻨﺪﻯ،ﻣﻴﻞ
ﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ ﻭ ﺳﻘﻮﻁ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻧﻴﺎﺯ ﻫﻢ
ﺑﮑﻤﻚ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻠﻨﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﻪ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ،ﻭ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ . ﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ،ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺳﺒﻚ ﺑﻴﺎﻥ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ،ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﺳﺮﺍﺷﻴﺒﻰ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺑﺮﺍﺩﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﺻِﺮﻑ
ﺣﻀﻮﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻧﻔس ﻳﺎ
ﺣﻮﺍس ﺑﺨﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟﻪﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﮑس
ﺍﻟﻌﻤﻞ ﺍﺳﺖﻭﻧﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ. ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺣﻀﻮﺭ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍ،ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻦ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺩﻗّﺖ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ . ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺳﻮﺩ
ﭼﻨﺪﺍﻧﻰ ﻧﻤﻴﺒﺮﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺳﺘﻤﮕﺮی ﺒﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﺭﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﻢ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ،ﺟﺰ
ﺧﺎل ﺯﻧﺨﺪﺍﻥ ﻳﺎ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﺃﺑﺮﻭﻯ ﻳﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ،ﻭ ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺧﻮﺩ.ﻭﻟﻮ ﺑﺪﻭﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ، ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎﻡ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻳﺎ ﺑﺪﻝ
. ﻭ ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻟﻴﮑﻪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺍﻣﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻤﻴﻖ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﭘﺎﺋﻴن ﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻳﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻓﺮﺻت
که اﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣل
ﺪﺍﺭﺩ.

ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ ﻋﻘﻠﻰ،ﺩﺭ
ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ،ﻭ
ﺳﭙس ﻭﺍﺭﺩ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬی ﺠﺒﺮﻭﺕ ﺍﻭﻝ
ﻋﺎﻟﻢ ﺭﺏّ ﻣﺸﻬﻮﺩ
ﻳﺎ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ
ﺩﻭﻡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﻮﻗﺖ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺗﺎﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺣﻔﻆ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﺎﺍﻟﻔﺎﻇﻰ،ﮔﻔﺖ
ﮐﻪ ﻭﺣی اﻭ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
اﻟﻬﻰ ﺑﭙﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧی ﺘﻨﺰﻳﻞ
ﺷﺪ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ می
نوشت. ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻋﺮﺑﻰ
ﮐﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﻫﻤﻪ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ،ﺑﻮﺳﻴله
اﻓﺮﺍﺩ غیرﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻘﻞ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﭘس ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﮐﺎﺗﺒﺎﻥ ﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
نوشته های ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ،تاﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺷﻮﺩ،ﭼﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺣﺬف ﻴﺎ ﻓﺮﺍﻣﻮش
کرﺩه اﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺿﺒﻂ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ. ﮐﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﻓﻌﻠﻰ،ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪﻩ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻧﺶ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺃﺑﻮ ﺑﮑﺮ ﺧﻠﻴﻔﻪ
ﻭﻋﻤﺮ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻩ
ﺍﻭ ﻧﺸﺪ،ﻭ ﻋثماﻥ
ﺧﻠﻴﻔﻪ ﻧﻴﺰ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻗﺮﺁﻥ ﻋﻤﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ
ﺟﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﺬﻑ ﻭ ﺍﺿﺎفه ﻭ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮐﺘﺎﺏ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮐثرﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺷﻌﺮ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﺁﻥ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ
ﮐﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺷﻌﺎﺭ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﺑﺤﺮ ﺷﻌﺮﻯ، ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭ ﻧﻪ ﻫﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﮐﻪ ﺟﺰ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﭘُﺮﻋﻘﺪﻩ
ﻣﻔﺴّﺮ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻭﻧﺎﺳﺦ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻣﺎﻡ ﻳﺎﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮ ﻓﺘﻮﺍﻯ
ﺗﮑﻔﻴﺮﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﺟﺎﻫﻞ
ﻫﺴﺖ.ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺗﻌﻤّﻖ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ ﺳﻄﺢ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ،ﻭﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻴﺎﻭ
ﻭﺍﻟّﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ

ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﭘس
ﺘﻔﮑّﺮﺍﻧﺴﺎن ﻨﻴﺰ
ﺩﺭﺟﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّت
ﻤﻘﺎم ﺘﮑﺎﻣلی ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.نه اﻳﻨکه
هرﮐس ﺘﻔﮑّﺮﺩﺍﺷﺖ
ﭘس ﻤﻮﺟﻮﺩ ﮐﺎﻣلی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﻨﮓ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﮐﻠﺎس ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺖ.
ﻭ ﺁﻳﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻳﺎﺩﺭﺟﺎﺕ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺳﺒﻘﺖ ﺑﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻘﺪّس ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺳﺒﻘﺖ
ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ(ﻣﻦ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ(ﻣﻦ)ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺮﺩه
اﺳﺖ. ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺪﺭﺗﻔﮑّﺮ ﺗﺄثیر
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ.ﻭﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻌﺎﻳب ﻮﻣﺤﻔﻮﻇﺎت
ﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩه اﺳﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﻳک ﺴﻤﺒﻮل ﺘﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺍﻭ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻪ ﻫﻢ ﺍﺯ
ﺭﺏّ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺧﻮﺩ
ﻭﭼﻪ ﺍﺯ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﺳﺖ .که
ﮔﺎﻫﻰ ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻬﺮ ﺷﺮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ، ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺧﺎﺹ ﺳﺮﻣﺴﺘﻰ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺷﺨﺺ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ
ﺩﺭﺩ ﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻏﺮ ﺷﺮﺍﺏ ﭘﻴﺮ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻬﺮ ﻋﺴﻞ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﻃﺮﺡ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺮﻓﺎی ﺪﻳﮕﺮ،ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ ﺳﻠﻮﻙ،ﺁﻧﻬم
ﺒﺴﺨﺘﻰ ﻭ ﺳﻄﺤﻰ
ﺩﺭﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺷﻴﺮ
ﻏﺬﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻧﻬﺮ ﺁﺏ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻮﻣﻰ
ﻭ ﻋﺎﻣﻴﺎﻧﻪ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ ﺣﮑﻤﺖ
ﺳﻬﻞ ﻭ ﺁﺳﺎﻥ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬی اﺳﺖ.
ﻭ ﺍﮐثرﺍ ﻧﻤﻰﻓﻬﻤﻨﺪ،ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺘﻌﺒﻴﺮﻯ،
ﺁﻧچه ﺪﺭﭘﻴﺶ ﺭﻭﻯ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺍﻋﺘﻨﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭت ﺒﺤﺎﻓﻈﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ،ﺃثر
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﭘس ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺴّﻰ ﻳﺎﺣﺮﮐﺖ
ﺟﺴﻤﻰ،ﻭ ﭼﻪ ﺷﻌﻮﺭ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ.ﻭ
ﭼﻪ ﺗﻔﮑّﺮ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭﭼﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ . (ﺍﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻞ ) ﺷﻴﺌﻰ ﺭﺍ ﻋﻘﻞ،ﺑﺎﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﺋﻢ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮﺟّﻪ،ﻫﺮ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﻴﺰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﻳﻦ ﺷﻴﺌﻰ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻗﻄﻌﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺷﺮﻁ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﻬﻤﺘﺮﺍﺯ
ﺷﺒﻴﻪ ﻗﺪﺭت اﺩﺭﺍﻙ
ﺩﺭﺫﻫن ﻨﻴﺴﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﺪﺍﺧﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻧﻴﺰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ، که
عامل اﺩﺭﺍک
هستند.ﭼﻪ ﺣﺪﻳث
ﻨﻔس اﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻭﻭﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﺗﺄثیرﺍﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪه اﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﻮجّه ﺒﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ،ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺷﻴﺌﻰ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ،ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻟﺰﻭﻡ ﺩﺭﻙ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺩﺳﺖ
ﻧﺪﻫﺪ، ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺳﻮﺩ ﮐﻤﺘﺮ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﮐﻤﺘﺮ
ﺧﻄﺮ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻢ ﻫﺮﮐس ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﺬﮐّﺮ
ﺷﺪ،ﮐﻪ ﺷﻴﺌﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺷﻴﺌﻰ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺹ ﻭﺳﻮﺩ ﺟﻮﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻣﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺪﺭﻙ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺑﻴش
اﺯ ﻟﺰﻭم ﺒﺪﺭﻙ
ﺩﺍﺧلی هرچه ﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨﻮﻳﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﭼﻪ ﻣﻴﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺪﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ

( ﻟﻴﺐ
ﻧﻴﺘﺰ) ﻧﻴﺰ ﺫﻫﻦ
ﺭﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺍﺋﻢ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻞ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺪﻭﻥ
ﺫﻫﻦ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺷﻴﺌﻰ
ﻫﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻊ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺎﺻﻄﻠﺎﺡ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﻧﺘﺒﺎﻩ
ﻭﺗﻮﺟّﻪ،ﺑﺠﺎﻯ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺫﻫﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﻌﻠﻰ ﺩﺍﺋﻢ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺍﻧﺘﺒﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻗﻌﻪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭلی
هنوز ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﻗﻊ
ﺩﺭﻭﻥ ﻓﻌﻞ، ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﺍﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﻭﺗﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺑﻴﻨﺸﻰ
ﺩﺍﺋﻤﻰ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ.ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺎﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ ﻭ ﺁﺷﻨﺎ
ﮔﺮﺩﻳﻢ.ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻪ
ﻋﻘل ﺴﺎﻟﻢ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻮﺷﻴﻢ. ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.
که اﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﮑﻨﻴﻢ. ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺭﺳﻴﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ ﻧﻴﺰ،ﻣﺼﺮف
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ ﻳﻚ
ﺩﻫﻢ ﻋﻤﺮ ﻣﺎ ﺩﺭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
. ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺧﻮﺩ، ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭﺟﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺍﻓﮑﺎﺭ.
ﺑﻘﻴﻪ ﻧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﻋﻤﺮ ﻣﺎ ﺁﺯﺍﺩﺍﻧﻪ،ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.که هم ﭙﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻃﺒﻴﻌی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻭﻫﻢ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭﺍﻗﻊ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ، ﺑﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗی هست.ﻭﻟﻰ(ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﭘس اﺯ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﺪﺑﻴﻨﻰ ﻫﺎ ﻭﮐﺞ
ﺭﻭﻯ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺷﻮﺩ،ﻭ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ،ﺗﺰکیه
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻳﺸﻮﺩ،
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺭﻭﺷﻦ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﻴﻨﻰ ﻧﺴﺒﻰﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﻭﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮی ﺒﻮﺩه اﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻘﺪّس ﮔﺮﺩﻳﺪه
ﻮﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﺭﻗﺎﻳﻘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺮﺳﻴﻢ
.

ﺑﻘﻮﻝ
ﻟﻴﺐ ﻧﻴﺘﺰ،ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﮔﺎﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻴﺌﻰ،ﻭ ﻫﺮ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻭﺍﻳﺪه اﻯ ﻣﻌﻴّﻦ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﮐﻨﻴﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺻﺎﺣﺐ ( ﻣﻦ ) ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﻗﻮﻯ ﺗﺮ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﺮﺩه ایم.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ
ﺍﻳﺪه هاﻯ ﻣﺒﻬﻢ
ﺣﻘﻴﺮ،ﺑﺎﺯﻫﻢ
ﺍﺯ ﺁﻥ(ﻣﻦ)ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻤﺘﺮ(ﻣﻦ)ﻧﺎﻇﺮ
ﺩﺭﻙ ﻭﺗﻤﻠّﻚ ﺁﻥ
ﺿﻌﻴﻒ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﻣﻮﻝ ﻟﻴﺐ
ﻧﻴﺘﺰ،ﻣﻨﺤﺼﺮ
ﺑﺪﺭﻙ ﺍﺷﻴاء ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻬﺘﺮ،ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﻴﺌﻰ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮع ﺪﺭ ﺁﻣﻮﺯش
ﻮﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﭼﻪ ﺣﺪﻳث
ﻧﻔس ﮐﻪ ﮐﻮﺭی ﭙﻴﺶ
ﺧﻮﺩﺵ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺑﻤﻌﺎﻳﺐ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ، ﻭ ﺑﻬﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ،ﮐﻪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺬﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻣﺤل
ﺪﺍﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭبّ ﺸﻬﻮﺩ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﺎﻫﺪﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻗﺎﺋﻢ،ﻭ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﻨﻄﻖ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻧﻴﻤﻪ
ﻣﺎﺩﻯ.

ﺑﺮﺍﺩﻟﻰ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﺎﻓﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺗﻮجه ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺣﻔﻆ ﻭ
ﺑﻘﺎﻯ ﺃثر ﺩﺭﻙ
ﺣﺴﻰ ﺷﻴﺌﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺭﺫﻫﻦ، ﮐﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻧﻘﺶ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭﺩﻗّﺖ، ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺑﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس
ﻣﺒﻬﻢ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺩﺭﻙ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺷﺪ، ﻧﻤﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ
ﺗﺼﻮﺭﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮ ﺧﻠﺎﻑ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﻧﺪﻭﺧته
هاﻯ ﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ،ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﻋﻘﻞ،ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺗﺼﺪﻳﻖ،ﻭ ﺳﭙس
ﺩﺭﻙ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّﺖ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﺮکس ﺭﺍ ﺑﺸﮑﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﺎﻧﻊ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ ﺩﺭﻙ
ﻭثبت ﻭ ﺣﻔﻆ ﺃثر
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻣﺎ،ﺩﺭﺳﺎﺑقه
ها ، ﺑﺎﺩﺭﺍﻙ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬی
ﺘﻮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺩﺭﻙ ﺷﺪ، ثبت ﻭﺣﻔﻆ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﮔﺎﻩ ﻭ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﻮﺩ.ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺁﻥ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺨﺴﺖ ﺁﻧﺮﺍ
ﺷﻨﺎﺧﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ،ﺗﺎ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺭﺳﻴﺪهﻫﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،ﻭﺗﺤﮑّﻢ
ﻫﺮﮐس ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﺟﻌت هاﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ ﻭﮐﻠّﻰ ﺗﺮ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺷﻴاء ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،که
ﺠﻨبه هاﻯ ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﺍﺳﺖ،که
ﭽﻘﺪﺭ ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪه اﻳﻢ.ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺳﻮﮊﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺍﻟﻬﺎم
ﻮﺩﻗّﺖ ﺩﺭ ﺁﻥ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﺎ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻧﻰ،ﺳﻨﺠﺶ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺑﺎ ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻧﻔﻊ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺿﺮﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﺩﺭ
ﺯﺭﺃﻧﺪﻭﺯﻯ،ﺑﺨﻄﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺧﻄﺮ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺂﻥ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺍﺻﻮﻝ ﭘﺮﺍﮔﻤﺎﺗﻴﺴﻢ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﻧﻔﻊ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ
ﺗﺮ.ﻭﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺣﻴﺎتی ﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎ
ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﮐﺴب ﺸﺪﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﻴﺎﺭ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻣﻌﻴﺎﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻔﻊ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﻭ ﺧﻄﺮ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺩﻭﺭﺗﺮ،ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻬﺎﺕ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻫﻤﻴن
اﺻﻮل اﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،ﻭﺩﺍﻧﺴته
اﺯ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎی
اﻟﻬﻰ ﻭﺑﺮﺗﺮﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ. که ﻨﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺑﺘﻘﻠﻴﺪ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺳﭙس
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﮑﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺑﭙﺎﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪﮐﻪ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ.

ﺑﻄﻮﺭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣل
ﺮﻭﺡ، ﻣﻌﻴﺎﺭ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﺪﻧﻴﺎ،ﻭ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺴﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺗﻮجه ﻮﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﺁﺧﺮﺕ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣﻰ،ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻳﺎﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﻧﻮﻉ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﻫﺰﺍﺭﺍن
ﺒﺮﺍﺑﺮ ﺗﻔﺎﻭت
عقلی ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺁﺧﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ ﺻﻔﺖ ﭘس
اﺯ ﻣﺮﮒ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺩﺭﺁﻳﻨﺪه
ﻫﺎ ﺍﺳﺖ. که ﺁﺧﺮﺕ
ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻗﻄﻌﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺭﺍ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺰﻭﺩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺨﻮﻳﺸﺘﻦ،ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ
ﻭﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻗﺎﻣﺖ.ﭘس
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻧﻔس ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻟﺠﻦ ﭘﺎﻙﮐﺮﺩﻥ
ﻭ ﺳﭙس ﺁﺏ ﺗﻤﻴﺰ
ﺩﺭﺁﻥ ﺭﻳﺨﺘﻦ،
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ،ﻭ
ﺃثرﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻃﻮﻝ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺃﻣﺮ ﻣﺤﺎﻟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺰﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻤﮑﻦ ﺷﻮﺩ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﭘﺎک ﻛﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ،ﻣﻤﻠﻮ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﭼﻮﻥﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻇﺮﻑ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ،ﻣﺄﻣﻮﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻴﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﻧﻘﺎﻁ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﻮﺩ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺩﺭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺩﻳﭙﻠﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃزﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺭﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﻭ
ﺣﺘﻤﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﻮﺟّﻪ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﺎ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﺄﻧّﻰ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﮕﻰ
ﻭﮐﻨﺪﻯ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺠﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﮐﻤﻚ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻤﺒﻮﺩﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ،
ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ،ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ ﺭﺍ ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺎﻙ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻭ ﺻﺎﺣﺐ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺳﺮﻳﻊ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺍﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻋﺰﻟﺖ ﻧﺸﻴﻨﻰ،ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭ ﭼﻪ ﺷﺪﺕ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻭ
ﮐﻮﺷﺶ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻃﺎﻋت
اﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﻳﻦ
ﺗﺄﻣّﻞ ﻃﻮﻝ ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﮐﺎﺭ
ﻧﺎﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻧﺎ ﭘﺎﮐﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻭﻳﺎ ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻮﻧﺪ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺯ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ،ﺟﺰ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭﻯ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻤﻨﻄﻖ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻮﺩﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ثرﻭﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﻭﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺩﻥ.ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻮﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﻯ ﻗﻤﺎﺭ
ﺭﻭﻯ ﺷﻤﺎﺭه اﻯ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩن اﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺧﺖ ﻫﺎی ﺴﺮﻳﻌﺘﺮ،ﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﻯ ﻗﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﺗﺄﺧﻴﺮ ﺟﺎﻫل
اﺯ ﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮﺏ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺁﻧﺮﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻘﺘﺮﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ. ﺗﺎ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺳﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺑﺮﻭﺩ،ﻭﺩﺭﺁﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻟﻨﮓ ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻧﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﻇﺎﻳﻒ ﻓﻄﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺩﺍمه
ﺰﻣﺎﻧﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺑﻌﺪﻯ،ﻣﻤﮑن
اﺳﺖ،ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﻣﺘﻮﻗف
ﻮﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻘﺎﻣﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩ،ﺗﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ.ﻓﺮﻕ
ﺍﺳﺖ ﺑﻴﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﺮﻓﺘﻦ،ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﺗﺼﻤﻴﻢ،
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻗﻞ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﺎﺻﻠﺎﺡ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻟﻘﺎی اﻟﻬﻰ که
ﻤﻔﻴﺪﺗﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴب اﺳﺖ.ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ
ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی اﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺍﺟﺮﺍﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ، ﻫﺮﭼﻪ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻭ ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ
ﺑﮑﺸﺪ،ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻋﺠﻠﻪ
ﺍﺯ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒته
ﺪﺭ ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ ﻋﺠﻠﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﻚ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻳﺎ
ﺧﺎﻣﻮﺵ ﮐﺮﺩن ﺁﺗﺶ
که ﺠﺎﻯ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺍﺳﺘﺨﺎﺭﻩ
ﮔﻴﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﺧﻴﺮ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﻪ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻣﺎ ﺑﻨﻔﻊ
ﺩﺷﻤﻦ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻋﻘﻠﻰ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺎ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ،ﺗﺄﻣّﻞ ﻭﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺫﻫﻦ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﺴب کماﻝ ﻋﻠﻮﻡ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻋث ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺑﺮﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺧﻄﺮﺍﺕ ﻭ ﻣﻀﺮﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﻳﻚ ﻣﺴﺎﺑقه
عشق ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺎﻯ
ﺩﺭﻧگی ﻨﻴﺴﺖ.ﻭﻣﺴﺎﺑﻘﻪ
ﻳﻌنی اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﺍﻧﻬﺎ
ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺒﻘﻴﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﻳﻒ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﺧﻂ
ﻓﺎﺻﻞ ﮐﺸﻴﺪﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﺮﺯ ﺳﺒﻘﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﻓﺎﺳﺪ، ﻭ ﻃﻠﺎ ﺟﻮ
ﻭﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺧﻂ
ﻣﺮﺯﻯ ﻣﺸﺨﺺ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﻬم
اﺯﻧﻈﺮﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬی ﻮﮐﺴﺐ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺃﺑﺪﻯ ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ . ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺪﺕ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺤث ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ ﭘﻴﺶ
ﺁﻭﺭﺩه اﺳﺖ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﺗﻮجه اﺭﺍﺩﻯ)ﻭ
ﺁﻧﻮﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺩﻧﻴﺎﻭ ﺧﺎﺭﺝ
ﻭﺟﻮﺩﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺎ ﭼﺸﻢ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﮐﻠﺎﻡ ﻭﺣﺘﻰ
ﻟﻤس ﺑﺘﻦ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ(ﺗﻮﺟّﻪ
ﻏﻴﺮﺍﺭﺍﺩﻯ)ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺣﺴﺎس ﻳﻚ
ﺩﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺻﺪﺍﻯ ﺷﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺎﻣﻮﺭﻯ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.که
ﺪﺭﺍﺭﺍﺩﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﻭﻣﻮﺭﺩﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺷته
اﻧﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺧﺎﺭﺝ،ﺩﺭ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻧﻔﻊ ﻭﻳﺎ ﺗﺮس ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﻧﺪﺍ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻧﻔﻊ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﭘﺎﺳﺦ ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺑﻨﺪﺍﺋﻰ ﺍﺯ ﺧﺎﺭﺝ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺷﺪﺕ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻭ ﺑﻬﻮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺣﻮﺍس ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺣﺴﺎﺵ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﮐﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﻴﭻ ﺁﺳﻴﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
.

ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻰ
ﺑﭙﺎﻯ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ،ﻭﺍﺯ
ﺷﺪّﺕ ﺩﺭﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﺩ ﮐﺴﻰ ﻣﻴﺦ
ﻳﺎ ﺳﻴخ ﺮﺍ ﺍﺯﭘﺎﻳﺶ
ﺑﻴﺮﻭن ﻧﺒﮑﺸند.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻔﺖ،
ﭼﻮﻥ ﻋﻠﻰّ ﺑﻨﻤﺎﺯ
ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﮑﺸﻴﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﺑﺎ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺴﻢ،که
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺍﻳﺞ ﺍﺳﺖ.ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺣﻮﺍس ﺗﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻗﻄﻊ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ ﺑﺎ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ، ﺁﻥ ﺭﺍ
ﻣﻐﺎﻟطه اﻯ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺄﻣﺮﻯ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﮐﻪ ﻗﺒل
اﺯ ﺍثبات ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺗﻮجه ﺮﺍ ﺗﻘﺪﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﻨﺪ،ﺳﭙس ﺗﻮﺟﻪ
ﻣﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺗﻮﺟﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻧﻔس ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ، ﻫﻢ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﻫﻢ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭیک
ﺰﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﺁﻧﺮﺍ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ.ﺑﺤث
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺗﻮﺟّﻪ،ﻭ
ﺍﻫﻤﻴﺖ ﻫﺮﻳﻚ ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺷﺪّﺕ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺷﺪّﺕ ﺗﻮﺟّﻪ،ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﺼﻮﻡ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﻣﺘﻮجه ﻤﻴﺒﺎﺷند.
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻤﺮﺍتب ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻘلی ﻠﺪﻧّی
اﺳﺖ. ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺧﻮﺩ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﻭﻣﺮﺩﻡ
ﻭﺑﺸﺮﻳّﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ،ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺩﻣﻨﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺴﺘﺠﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺣﺎل ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺑﺒﻴﺮﻭﻥ،ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻧﺎﻡ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺟﺒﺮ ﻧﻔس ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ
ﺟﺒﺮ ﺫﺍﺗﻰ ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻦ،ﺷﺮﻁ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻭﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺁﺯﺍﺩ ﻣﻄﺮﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.که
اﻳﻦ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺗﻨﻬﺎﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﻴﻊ
ﻧﻔس هستند، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻧﻔس ﻣﻄﻴﻊ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. چه اﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺯﺷﺖ،ﻭ ﭼﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻄﺮﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﻠﺒﻰ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻳﺎ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺮﺩﻭ،ﺭﻓﻊ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻓﺎﺳﺪ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴن
ﻤﻴﮑﻨﺪ.که ﺘﺠﻠیه
هاﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺭﺍﺩه اﻯ ﺟﺒﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺟّﻬﻰ ﺑﻨﺎﭼﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ، ﺳﺒﻘﺖ ﻭﺗﻘﺪﻡ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺑﺮ ﺗﻮﺟّﻪ،ﺧﻮﺩ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﺼﺎﻳﺺ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺎﻟﺖ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﺭﻭﺍﻧی ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﻤﺎﻡ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ، ﻭ ﺣﺎﻟﺎﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﻫﻤﻪ ﻳﮑﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻣﻨﺪﻳﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﻫﻮسﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ،ﺩﺭ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﺃﻣﺮ ﺗﻮﺟّﻪ، ﻭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ،
ﺑﻘﺴﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﻭ ﺧﺼﺎﻳﺺ ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻰ ﺍﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻫﺴﺖ،ﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺳﻮﮊﻩ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺩﻗّﺖ ﺍﻭ،ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺃﻣﺮ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ، ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺑﻴﺮﻭﻥ، ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﮐﻨﺪ،ﻭﻳﺎ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﺃﻣﺮﻯ ﺩﺭ ﺩﺭﻭﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺩﺭﻭﻥ،ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﺖ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻟﺐ ﻧﻔس ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻦ
ﻭﮐﺎﺭ ﻧﻔس ﺟﺴﺘﺠﻮﮔﺮﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮐثرﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﮐﺮﺩﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰﻯﺣﺎﺻل
ﻨﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﺍﺭﺳﻰ ﺭﻳﮕها
ﻭ ﺳﻨﮓ ﺭﻳﺰﻫﺎ،ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮔﺮﺩﻭ ﻳﺎ
ﮔﻮﻫﺮ ﻗﻴﻤﺘﻰ

ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻓﮑﺮ
ﻣﺨﺘﺼّﺎﺕ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﻣﺤﺮﻙ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺍﮔﺮ ﺃﻣﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﻧﻈﺮ ﺟﻠﺐ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺃﻣﺮﻯ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﻣﻮﺿﻌﻰ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ ﺩﻳﺪﻩ
ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺫﻫﻦ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﻔس ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰﻯ
ﺭﺍ ﻣﻴﺠﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﻭ ﻧﺎﻓﻊ ﺍﺳﺖ
ﻳﺎﻣﻔﻴﺪ ﺩﻓﻊ ﺿﺮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺧﻠﺎف
عاﺩﺕ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻭﺿﻊ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻭﺿﻊ ﻏﻴﺮ ﻋﺎﺩﻯ،
ﻣﺎﺭﺍ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻰ
ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻳﺎ ﻭﻀﻌﻰ
ﮐﻪ ﻣﺤﺎﻝ ﻳﺎ ﻏﻴﺮ
ﻣﻤﮑﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘیم
ﺒﺎ ﺧﻄﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﺫﺍت ﻤﺎ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭﺩ
ﻳﺎ ﻟﺬﺕ ﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮﻩ،ﺑﺎﻋث
ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻭﺿﻌﻴّﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻬﻢ ﻭﺟﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ
ﻭﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻋث ﺟﻠﺐ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻟﺬﺕ
ﻃﻠﺒﻰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﺳﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠی ﺨﻮﻳﺶ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ ﻟﺬﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻋﮑس ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻟﺬﺕ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺣﻖ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍی
اﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻟﺬت ﻤﻨﻔﻰ ﻭ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻧﻪ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ.
ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﭼﻪ
ﺍﺯ ﻋﻠﻞ ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻭﺍﻥ،
ﻳﺎ ﻓﻄﺮﺕ ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺷﻮﺩ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎﺯﻯ ﻭﺳﺮﮔﺮﻣﻰ
ﻭﻭﻗﺖ ﮐﺸﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﻭﻳﺎ ﺑﻴﺮﻭن اﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯی ﻤﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺣﺪﻳث نفس که ﺒﺎﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﮔﻔﺘﮕﻮﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺣﺪّﻯ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ ﻋﻠّﺖ
ﻳﺎﺑﻰ،ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﺍﻭ ﺑﻮﺩه
ﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳن ﺤﺎﻝ، ﺣﻴﺮت
ﻮﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭﺑﻠﺎ
ﺗﮑﻠﻴفی عمل ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻟﺎﺟﺮﻡ ﺳﻘﻮﻁ ﻭ
ﺍُﻓﺖ ﺭﻭﺍﻧی ﻮﻋﺼﺒﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﻘﻮﻁ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺸﺪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﻗﺒﻮﻝ
ﮐﺎﺫﺏ ﻭ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺘﻴجه
اﻯ ﺧﻮﺏ ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﻘﻮﻁ ﻓﮑﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﺪﻝ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮچه ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺣﻘﻴﻘت که ﺍﺯ
ﻃﺮف ﺪﻳﮕﺮ ﺣﺘی
ﺪﻳﮕﺮﺍن اﺯ ﻧﺘﻴجه
کارﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺭﺿﺎﻳت
ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ که ﻤﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻓﺮﻳب ﻨﻤﻴﺪﻫﺪ،که
ﺮﺳﻮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﺭ
ﺍﺯ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴّت
ﻮﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻰ ﮐﺮﺩﻥ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻴﻨﻰ،ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﻳﺴﺘﻰ
ﻭﺧﻄﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺗﻮﺟّﻪ،ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ ﺷﺨﺺ
ﺑﺄﻣﺮﻯ ﮐﻪ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻳﺎ ﻣﺪﻋﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻧﺪﺍﺩﻩ،
ﻣﺤﺮﻙ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﺍﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﺍن
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﺟﻮﺋﻰ ﻭﺗﺼﻤﻴﻢ
ﺑﻌﺪﻡ ﻋﻔﻮ ﻭ ﺑﺨﺸﺶ
ﺧﻄﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،
ﺣﺎﻟﺖ ﺩﺭﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺍﻳﺠﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭ ﺧﻮﺩ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻣﻴﺪ
ﻟﻘﺎﻯ ﺧﺪﺍ،ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺁثاﺭ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰﻭﺯﺑﺎﻧﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ،که ﻤﻴﺴّﺮ
ﻭﻣﮋﺩﻩ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﺳﺖ. که ﺪﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎﻃﻨﻰ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ .

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﻮﻯ ﻭﻳﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﺃﻣﺮ ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﺘﻈﺮﻫﺎﻯ،ﻧﻈﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻠﺐ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺣﻔﻆ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﺯ
ﺧﻄﺮ،ﻭﮐﺴﺐ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺂﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻋث ﺍﻣﻨﻴّﺖ
ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻰ
ﭼﻴﺰﻯ ﭼﻮﻥ ﺑﻮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ، ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺷﺨﺺ ﻋﺎﻣﻞ ﻣؤثّرﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺧﻄﺮ ﻟﻮ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻯ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﭘﻠﻴس ﺑﺎ ﻃﺒﻴﻌت
ﻮﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺧﻄﺎﻫﺎﺍﺳﺖ.که
اﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻭﻋﺪه
ﭙﻴﺮ ﺩﺭﻋﻔﻮﺍﻭ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺸﺮﻁ
ﺍﺩﺍمه ﭙﻴﻤﺎﻥ،ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ،
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺮ ﻭﺿﻌﻴّﺖ
ﻭﺣﺎﺩثه ﺍﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎی
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻮس ﻧﻔس ﻋﻤل ﻨﻤﻴﮑﻨﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺧﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﮐﺴﺐ ﻧﻔﻊ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻮﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻮس هاﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻭﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ،ﺿﻌﻒ
ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﻰ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﺘﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،که
ﺒﺎ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎف ﺨﻮﻳﺶ
ﺑﻤﺮﺯ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﻭﺵ ﻣﺤﻤﺪﻯ، ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﺯﺭﺩﺷتیان
ﻮﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻔﺼﻞ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ایلی یا اله ﻣﻴﮑﻮﺷﻨﺪ.

ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﻟﺬﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﺩﺭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﻋث ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ.ﮔﺮچه
اﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺴﺎﺩ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻭﺁﺯﺍﺭﺩﻳﮕﺮﺍن
کرﺩﻫ ﺒﺎﺷﺪ.که ﻤﺮﺩم
اﺯ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺎﻋث
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺑﺪﻭﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺯﺍﺭﻯ،ﺑﺎﺯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﭘﺮﺳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺑﻘﻮﻝ ﺷﺎﻋﺮ
ﻣﻰ ﺑﺨﻮﺭ ﻣﻨﺒﺮ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻥ ﻣﺮﺩﻡ
ﺁﺯﺍﺭﻯ ﻣﮑﻦ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ، ﭘس اﺯ ﮔﺬﺷت
اﺯ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺗﮑﻤﻴل ﺴﺎﺧﺘﻤﺎن
ﺬﻫﻨﻰ ﻭﻋﺼﺒﻰ ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ، که
ﺒﻌﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘن ﺮﺳﻴﺪﻩ،
ﺁﻧﮕﺎه ﺴﺮﻧﻮﺷت
ﻮ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑّﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﺻﺮﻑ ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮه اﻯ که ﻔﻌﻠﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﺑﮑﻨﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺎﺳﺮﺣﺪّ ﺁن ﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣی ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺠﺎم
ﺒﺪﻫﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ، ﻭﺑﺒﻬﺸﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﺑﻬﺘﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘﺶ
ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺑﺘﻮﺟّﻪ
ﻭﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻳﺎ ﺳﺎﻠﮑﺎﻥ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس .ﺍﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻤﻮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻧﻴﺰ ﮔﻔته اﻧﺪ.ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻧﻮﺭﻯ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ. ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﺍﮔﺮﭘﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﻣﺒﺎﺩﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺻﻞ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺗﻮﮐّﻠﻰ
ﮐﻪ ﺗﻌﻬّﺪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻬﻢ ﺑﺨﻮﺭﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺭﺍ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣثلا ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪﻩ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻋﻘل ﻤﺤﺪﻭﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺯ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻬﺸتی
ﺨﻮﺩ ﺍﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﻭﻟﻮ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﮐﻤﻰ،ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻳﻌﻨﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺼﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺑﻞ
ﮐﻨﺘﺮﻝ، ﺍﺯ ﺗﺮس
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪن ﻤﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺧﺎﺹ،ﻃﺒﻴﻌﺘﺎ
ﺟﻨﻮن ﺁﻣﻴﺰ ﻋﻘﺪهﻫﺎ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮔﺸﺘﻪ،ﻭﻋﻘل
ﻮﺫﻫن ﻮ ﺟﺴﻢ ﺻﺎﺣﺐ
ﺁﻥ،ﻗﺪﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮل
ﺮﺍ ﺍﺯﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻟﺬت
که ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺖ، ﻣﺤﺮﻙ
ﮐﻮﺭ ﻭﺩﻳﻮﺍنه
اﻯ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻋﻴﺐ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺣﺎﮐﻢ ﺑﺮﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ، ﺁﻧﻘﺪﺭﻫﺎ
ﻫﺸﻴﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺎﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺑﻴﻔﺘﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺬﺕ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﺷﮑﻢ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ، ﻭ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭﻃﻤﻊ
ﻭ ﺯﺭﺃﻧﺪﻭﺯﻯ،ﻭﺣﺮﺹ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮ ﻫﻨﺮﻯ
ﻫﻤﮕﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﻋث ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس اﺯﻣﺮﮒ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺪت اﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻭﻣﻤﻨﻮﻉ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﺩﻭﺭﻩ
ﺍﺣﺮﺍﻡ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺪﺕ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ،
ﺍﺯ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﻭﻧﻴﺴﺖ،
ﮐﺎﺭ ﺣﺮﺍﻡ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﺭﺍ، ﮐﻪ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ،ﺑﺮ
ﺧﻮﺩ ﺣﺮﺍﻡ ﻭﺗﺤﺮﻳم
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻯ ﭼﻮﻥ ﺧﺎﺭﺵ
ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ،
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺤﻮﻯ ﻟﺬﺕ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺒﺎﺯﻯ ﻭﻋﺪﻡ ﺗﻮجه
ﺪﺭﺗﻮﺳّﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
، ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻬﺎﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺩﺭ ﻭﺳﻴله
اﻟﻬﻰ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺒﺎﻃﻞ ﺷﺪﻥ
ﻭﺿﻮ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻳﺴﻮ ﻭ ﺳﻤﺖ ﻭﻧﻮﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯﺍﻭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ (ﺣَﺪَث
) ﺑﺎﻃﻞ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﺿﻮﻯ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﺴﺘﻦ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺣﺎﺩثه اﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻧﻈﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻭﻟﻮﻟﺤظه
ای اﺯﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﮐﺮﺩه اﺳﺖ.ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻭﺿﻮی ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨی ﻴﻮﺳﻴله
اﻟﻬﻰ که ﺒﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ ﺁﻣﺎﺩه
گرﺩﺩ.ﺗﺎﻫﺮﻋﺒﺎﺩت
ﻤﻮﺭﺩ ﺗﻌﻬّﺪ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﻣﻴﻞ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﭙﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ،ﻭﻏﺎﻓﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭﻏﻴﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮه
ﺮﺍ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺑﻄﻠﺎﻥ
ﻫﺮﺗﻐﻴﻴﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﺣﻔﻆ ﺗﻌﺎﺩﻝ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﮐﻠّﻰ ﺷﺨﺺ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ
ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻞ ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺭﺍ،ﻧﺰﻭﻉ ﻭﺍﺳﺎس
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻧﺰﻭع ﻮﮐﺸش اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﻭ،ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﻞ ﻭ
ﮐﺸﺶ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ،ﻭﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﮐﺸﺶ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺎﻫﻴّت ﻮﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ. ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻄﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺟﺴﻤﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﺍﻳﻦ
ﺫﺍﺕ ﺑﺪﻳﻦ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ،ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪه ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ

ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی
ﺘﺮ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋی
ﻤﻴﺸﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﻰ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻳﻰ ﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﻫﺴﺖ.ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﺨﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﺎﺭ
ﻭﻣﻮﺭ ﻭﻓﺴﺨﻬﺎﻯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ، ﻭ ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﻮﺍﻡ ﻓﺮﻳﺒﺎﻥ
ﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺯﺍﺭﺍﻥ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﻫﺮچه ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺩﻡ
ﺩﺭﻓﺮﻳب ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺟﺴﻢ ﻭ ﻫﻢ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﮑﻠّﻰ ﺑﭙﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺴﻮﻯ ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺠﺎﺕ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﻭﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻭﺡ،ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﺟﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻏﺮﻕ ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﻭﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺑﺪﻥ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻟﺎﻳت ﺴﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﻤﺮﺯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس،ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ، ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺍﺳﺮاء

ﻭ ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺠﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ ﺍﺯ
ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭبّ النوﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪه ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﺑﺠﺎﻯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺒﺎﻟﺎﻯ
ﻋﺮﺵ ﺍﻭ ﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎن ﺮﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺷﻰ،ﻭﺩﺭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﻭم ﺁﻥ (ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﺎ)،ﺍﺯ ﺭﻭﺯنه
ای ﻳﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪی
سمبول ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﻗﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﺮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻣﺎﻩ
ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﺩﻩ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ،که ﺒﻨﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻗﺪﺭﺗﻬﺎ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻙ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ، ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ
ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻋﺮﺷﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ،ﺧﺎﺹ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺷﮑﻞ ﻣﺮﺑّﻊ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺷﻰ ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺷﮑﻞ ﮐﻠّﻰ
ﻋﺮﺵ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳت ﻤﺤﻤﺪﻯ،ﺑﺘﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه
ﭽﻮﻥ ﻗﺎﻟﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. که ﺘﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺵ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺳﻂ ﺁﻥ ﺍﻭﺭﻧﮓ
ﻳﺎ ﮐﺮﺳﻰ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ
ﻭﻧﻮﺍﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺁﻥ،ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺃﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺟﻤﻌﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ، ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ ﺭبّ
اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﻗﺴﻤﺖ
ﭼﭗ ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺵ ﺭﺍ
ﺑﻮﺿﻮﺡ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻓﺮﺵ ﺩﺭ ﺳﻤﺖ
ﺭﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺍﻓﻖ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺻﻔﺤﻪ
ﺷﻴﺸﻬﺎﻯ،ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﻧﻘﺸﻰ ﺑﺮﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺮﻭﻯ
ﻫﻢ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﻭﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺘﺎﺑﺪ،ﺗﺎ ﺑﭽﺸﻢ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺑﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻭﺿﻮﺡ
ﻭﺣﺠم ﺪﺭ ﻫﺮﻧﻘﺸﻰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﮔﻞ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻮﺵ
ﻓﺮﺵ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﺭﺍ ﮔﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻳﺎ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺑﺪﻝ ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه ﺮﺏّ
النوﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻣﻞ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻣﺮﺍﺗب
أﺭﺑﺎب اﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺭبّ اﻟﻔﺼﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ،
ﺫﮐﺮ ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻳﺎ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﮐﺒﺮ،ﻭ ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻧﻰ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺑﺘﺠﻠّﻰ ﻋﻈﻴﻤﺘﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭﻟﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺎﻟﻠﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺃﺗﻤﻰ،ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻥ،ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍثیرﻯ ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ،ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻓﺮﺿﻰ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺁﺧﺮ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭﻗﻴﻖ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻄﻠﻖ،ﻣﺎﺩﻩ(ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻡ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻟﻠﻪ ﻧﻴﺰ
ﭼﻮﻥ ﺃﻫﻮ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﻠﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻭ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّﺎٴ ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺭﺍ
ﻣﺎﺩﻩ ( ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ،ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻋﺪﻡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻧﺪﺍﺷتن
اﺳﺖ. ﻭﻟی ﺒﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺁﻧﭽﻨﺎن
اﺎﺳﺖ،که ﺨﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻫﺴﺖ. ﺟﺎﺋﻰ که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﻭﺻﻔﺎﺗﺶﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﺶ
ﺑﺎ ﺫﺍﺕ ﺍﻭ ﻳﮑﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻫﻢ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻫﻢ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﻚ
ﻧﻔﺨﻪ ﻭﺩﻣﻴﺪه
اﻟﻬﻴﺎﺯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﻭﺭﺣﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﻧﻔﺨﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﭼﻮﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭم اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪه
اﻧﺪ.ﻭﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻔﺨﻪ ﺩﻭﻡ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎﺯ
ﻧﻔﺨﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺍﻟﻠﻪ،ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ. ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻭ ﻭﻳﺮﻭﺳﻰ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻭﺟﺒﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺳﻴﺪه
ﻮﻫﻤﻴﻦ ﻭﻇﻴفه
ﺴﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺎ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﺭﺟﻌﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﻭ ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ.

ﺍﻣﺎ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻧﻔﻊ ﻭﻣﺼﻠﺤﺖ
ﻳﺎ ﺩﻓﻊ ﺧﻄﺮ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻧﻔﻊ
ﺁﻧﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﻳﺎ ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻔﻌﻰ ﮐﻪ ﺻﺮﻑ
ﻧﻈﺮ ﺍﺯ ﻣﻀﺮﺍﺕ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻔﻊ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺖ.ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ،ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ.ﻟﺬﺍ ﻓﻘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻫﺮ ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩﺭس ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺰ ﻓﻘﺮﺵ
ﺑﻨﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺑﺎﻋث ﻓﺨﺮ ﻭﻣﺒﺎﻫﺎت
ﺒﻌﺪی اﻭ،ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭﻣﺘﻤﮑّﻨﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﻧﺎ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺭﻧﺠﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﻫﻤﺎﻥﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﻓﻘﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ،ﮐﻪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺍﻳﻦ ﻓﻘﺮﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ ﺍﻳﻦ
ﻓﻘﺮ ﺳﻌﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﻣﻔﺘﺨﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻣﺘﻤﮑّﻨﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭ ﺩﺭﻙ ﺍﺭﺯﺵ ﺍﻳﻦ
ﻓﻘﺮ ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻬﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﻭﻭﺳﻴﻌﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻣﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺿﺮﺭ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻨﻔﻊ ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﭘﺎﺩﺍﺷﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻋﻘﻠﻰ،ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺼّﻠﻴﻦ
ﻋﺎﻗﻞ ﮐﻪ ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺑﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻳﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻋث ﻏﺮﻭﺭ ﻭﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ
ﻭ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﺳﺎﺯﻯ ﻭﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﺳﺨﺘﻰ
ﺗﺰکیه ﻨﻔس ﻭﺩﻓﻊ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ ﺍﻳﻦ
ﻋﻠﻮﻡ،ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﻫﺮ ﻋﺎﻟﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻠﻮﻡ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﻌﮑﻮس ﺟﻬﻨّﻤﻰ،ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺣﺘﻰﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ . ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻣﺴﺦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ .

ﻧﻔﻊ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺑﺎﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺩﺭ ﮐﺴﺐ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ،ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻬﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﻴﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﺷﺪﻥ،
ﻫﺮﮔﺰ ﮐﻤﻚ ﺑﺘﺰﮐﻴﻪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻣﮕﺮ ﮐﻪ
ﺑﻨﺪﺭﺕ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺤﺼﻴﻠﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺃﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﺳﻮﺍﺩﺍﻥ،ﺳﺮﻋﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺍﻓﺮ ﻭ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ،ﺍﺯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭﺣﻔﻆ ﻣﺤﻴﻂ ﺯﻳﺴﺖ
ﻭ ﺣﻤﺎﻳت اﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻤﻚ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺣﺘﻰ ﭘﺰﺷﮑﻰ
ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ ﻭﻣﻐﺮﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻭﺳﻮﺩ ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺒﺎﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ. ﻭﻟﻰ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻧﻔﻊ ﻣﻌﻨﻮﻯ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻔﻊ ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺑﺪﻯ،ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥﺍﺳﺖ .ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﻧﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﻫﻤﻪ
ﺁﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳت ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ

ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺍﻳﻦ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﭼﻮﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻧﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ،ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ،ﻭ
ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋی ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﻃﻤﻊ ﻣﺎﺩﻯ،ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ، ﻃﻤﻊ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻘﺮﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺭﺍ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﮔﺬﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﺮﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻯ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻳﺪ.

ﻧﻔﻊ
ﺣﻔﻆ ﺫﺍﺕ ﻭﺩﻓﺎﻉ
ﺍﺯ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎن
ﺁﮔﺎﻩ ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺣﻔﻆ ﺫﺍﺕ ﺍﺯﺧﻄﺮﺍﺗﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﮐﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺭﻙ
ﺁﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﻀﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻔﻊ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﻭﺍﺯ
ﻧﻔﻊ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻧﻴﺰ
ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﻔﻆ ﺫﺍﺕ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺣﻔﻆ ﺫﺍﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺴﺌﻮﻝ
ﺣﻔﻆ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘُﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ ﻫﺮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﺸﻮﺩ. ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ، ﻫﻤﺎﻥ
ﻗﺒﻮﻝ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ،ﺗﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭ ﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﮔﺮﺩﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﻭﺗﻮﺷﻪ
ﺁﺧﺮت ﻮﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻧﻔﻊ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺃﺑﺪﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﺎ ﻧﻤﺒﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﻣﻬﺪﻯ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺟﻌﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ
ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ .

ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ،که
هر ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻪ ﻗﺼﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻪ
ﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ ﺣﺪﻭث
ﺁﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻋﻤﻠﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺩ ﻧﮑﻨﺪ،
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﭘﻴﺮ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻭﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻪ ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ ﺍﺯ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺗﺼﻮﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ. ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑا ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺒﻴﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻰ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ،ﻭﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺑﻤﻮﺿﻮﻉ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ ﺍﻭ،
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻧﻔﻊ ﻭ
ﺿﺮﺭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ ﻃﺮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭﭼﻴﺰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺗﺎﻡ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻭﻳﻮﻧﻴﻚ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺤﻴﺎﺕ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣثبت ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻮﺍﺯﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﺤﻴﺎﺕ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ، ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭﻣﺤﺼﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ. ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺣﻴﺎﺕ ﻭ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩﻥ،ﻫﻴﭻ
ﺃﻣﺮ ﮐﻠّﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﺧﻮﺩ
ﻫﻨﻮﺯ ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ
ﮐﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺟﺰاء ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻳﻚ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺁﻥ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺘﻘﻠﺎﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﻩ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ثاﺑﺖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
. ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩﺍﻥ ﻭﻣﻌﺸﻮﻗﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺿﻊ ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺣﺘﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﺑﺎﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻫﺮ ﻤﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺑﻨﺪﺭﺕ
ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺟﻤﻊ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
. ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻄﻔﻪ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻣﻮﺟﻮﺩ،ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺭﺷﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻥ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﻠﻰ ﺭﻏﻢ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺍﻭﻡ، ﻫﻤﺰﻧﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ
ﻗﺒﻞ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺿﻌﻒ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﺪﺳﺎﻝ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻭﻧﻪ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷته ها ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻋﻤﻠﺎ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣثبت ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺳﻘﻮﻁ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺨﺺ ﺳﺎﺑﻖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻤﮑﻪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺑﻰ ثباﺗﻰ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ، ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺘﻐﻴﻴﺮ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﻣﺎﺩﻩ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺩه اﻯ ﺧﺎﻙ،ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺩﺭ ﻣﻰ ﺁﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ
ﻣﺎ ﻫﺴﺖ.ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﺁﻥ ﺷﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﻳﺎ ﺗﻮﺩﻩ ﺧﺎﻙ . ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﻟﻮﻟﻪ ﺍﺳﭙﺮﺗﺴﮑﻮﺏ
ﺍﺯ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺭﻳﺰﻫﺎﻯ
ثاﺑﺖ،ﺑﺎ ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻈﺎﻣﻬﺎ ﻭ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﺁﻥ،ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺗﺮﺍﮐﻤی ﻮﺗﻮﺩﻩ
ﺭﻭﻯ ﻫﻢ ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻳﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺷﮑﺎﻟﻰ ﮐﻪ ﺫﺭﺍﺕ
ﺑﺮﻑ،ﺷﮑﻞ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺮﻑ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﺍﺣﺴﺎس
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ
ﻭ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮ، ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﭘﺴﻨﺪﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﻧﺨﻮﺭﻳﻢ. ﮐﻪ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻣﺎ ﺑﺎﺯ ﻣﻮﻗّﺘﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﮐﺎﺫﺏ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻠّﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺟﺰﺋﻴّﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺠﻤﻌﻴّﺖ
ﺩﺭ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺁﻭﺭﺩ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺷﺪﻥ،ﺑﺎﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦﻓﺮﺩﻳّت
ﺘﻌﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺠﻤﻌﻴﺖ ﮐﻨﻴﻢ.
ﭼﻮﻥ ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺑﺎﺭﺍﻥ
ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﻞ ﻭﻭﺍﺣﺪ ﮐﻠّﻰ
ﺁﻥ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺩﺭﻳﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﻭﻧﻪ
ﻗﻄﺮﺍﺕ ﺁﺏ. ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﻭﻧﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺭﺍ.ﭘس ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﭼﮕﻮﻧﮕﻰ ﺍﻳﻦ ﺟﻤﻌﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻋﺠﺎﺯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺃﺗﻢ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺗﺤﺎﺩ ﺭﻭﺡ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ،ﻳﺎ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﻌﺪﺍ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺣﺴﺎس ﺷﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺟﻤﻌﻴّﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎی
ﻤﺸﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﻋﻘلی
ﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ
ﻭﻣﻰ ﻓﻬﻤﺪ،ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺴﺒﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻮﻗﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﮐﺎﺭ

ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻣﺎﻫﻮﻯ ﭼﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﺩﺭﻙ ﻣﺎ،ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﻣﺸﺨﺼﺎﺕ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ ﺭﻭﺡ
ﻳﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ،ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋی
ﺨﻮﺩ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺳﻰ، ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴﺘﻰ
ﻧﺴﺒﺖ،ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮی
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷت ﻮﻧﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﻟﺘﺮ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪه اﻧﺪ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ،ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ، ﺷﺒﺎﻫﺖ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻭ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻋﻤّاء ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺣﺘﻰ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻠﻪ،ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻥ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ، ﺭﺑﻮﺑﻴّﺖ
ﻭ ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺮﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭ ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻭ ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﻡ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮ ﺩﻳﻨﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻮﺩﺗﺮ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ ﻭﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﭘس
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻬﻨﮕﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﺻﻔﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﻴﺎﺕ ﺟﻤﻌﻰ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﻧﺴﺎن
اﻭﻝ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻗﺼﺪ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﮐﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﻳﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻭﺍﻗﻌﻰ، ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ،ﻳﺎ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺖ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ، ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪ
ﻭ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻳﻚ
ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍٴ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﮔﻮﺋﻰ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺯﻧﺪه اﻯ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺍﻭ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮐﻠّﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﻧﻴﺰ
ﺟﺰﺋﻰ ﺩﺭ ﻳﻚ ﮐﻞّ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻗﺘﻰ
ﺭبّ ﻤﺸﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋم
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﺪ،که
ﻤﺸﻐﻮﻝ ﻋﺒﺎﺩت
اﺎﺳﺖ،ﻭﻣﺪﺍﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻳﺎ
ﺳَﺒّﻮﺡ ﻳﺎ ﻗﺪّﻭس
.ﺯﻳﺮﺍ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ،ﻗﺒﻮﻝ
ﺟﺰﺋﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺳﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻌﺮﺵ ﺍﻭ،ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ، ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪی ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻭﺑﺎ ﭼﻪ
ﺗﮑﻨﻴﻚ ﻭﺭﻭﺷﻰ
ﮐﻪ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ. ﻣﮕﺮ
ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺟﺎﻟﺒﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ،ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻇﺎﻫﺮﺷﮑﻞ ﻭﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻳﻚ ﺍﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺫﻫﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﻭ ﻫﻴﻮﻟﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺤﺴﻮس ﻣﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﺟﺰاء،ﻭ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺍﺟﺰﺍء، ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻭﻫﻴﻮﻟﺎﻯ ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻭﻫﻴﻮﻟای
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺑﻮﺍﺣﺪﻫﺎ ﺃثیرﻯ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ،ﻭ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺤﺖ ﺍثیرﻯ
ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ ﺩﺭ ﻣﻄﻠﻖ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ، ﺑﻬﻴﻮﻟﺎﻯ
(ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ)ﺟﻬﺎﻥ
ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ،
ﺩﺭ ﻓﺮﺽ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻰ،ﺭﻭﺡ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺷﺒﻪ
ﻋﺪﻣﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻟﻠﻪ ﺧﺎﺭﺝ
ﺷﺪﻩ، ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﺋﻴﻢ ، ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﺤﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺷﻴاء
ﺧﺎﺭجی ﻨﻴﺰ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭﻙ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﺎ ﺑﻤﺎ ﻳﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﭘس ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯﻏﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﻪ ﺑﺨﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﭼﻴﺰﻯ
ﺟﺰ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﺷﺮﻗﻰ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺻﻮﺭﺕﻫﺎ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻧﻮﻉ،ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺻﻮﺭﺕ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﻤﻰ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ،ﻫﻤﺎﻥ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ)ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺒﻴﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﺤﻴﺎﺕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﻬﻴﻞ
ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻋﻠﻤﻰ،ﺍﺯ
ﺻﻔﺘﻰ ﺗﺎ ﺻﻔﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ،ﻳﻚ ﻧﻮﻉ ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻘﺮه ﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻳﺎ ﻧﺮﻡ ﺗﻨﺎﻥ. ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ
ﺩﺭ ﺭﺗﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﭼﻨﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ،ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻧﻘﺶ ﺫﻫﻦ
ﻣﺎ ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﺼﻮﺭ،ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻰ
ﻧﻘﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ،ﻭ
ﻧﻘﺎﻁ ﺿﻌﻒ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪه
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﻧﻴﺎﺑﻴﻢ،
ﺗﻤﺎﻡ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ
ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﻣﺎ ﻧﺎﻗﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺍﮔﺮ ﻧﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻃﻞ ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻏﻴﺮ
ﺗﺠﺮﺑﻰ، ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻯ
ﻳﺎ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻤﻌﺮﻓﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ،
ﺑﺎﻳﻦ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻐﺰ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺮﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺨﻮﻳش ﺁﺷﻨﺎ ﮔﺮﺩﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﻑ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻠﻘﺎﻯ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﻘﺸﺮﻯ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺻﺎﻟﺢ ﻣﻰ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ ﺑﺪﻭﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻫﺎ ﻭ ﮔﻴﺠﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﻬﻠﻴﺴﻢ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺭﻭﺵ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ بجهان ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ،ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺣﺘﻤﺎ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ
ﮐﻪ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ. ﺍﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺒﺮ
ﺫﺍﺗﻰ ﻭ ﺟﺒﺮﻫﺎﻯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ،ﻫﻴﭻ
ﻳﻚ ﺍﺯﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﻭﻣﺎ ﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﻧﻤﺎﺋﻴﻢ. ﻭﺟﺰ
ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﭼﻴﺰﻯ
ﺑﺂﻳﻨﺪهﻫﺎ ﻧﻤﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺩﻭﺩ ﺩﺭ
ﻓﻀﺎ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺟﺰﺋﻰ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯﻋﻨﺎﺻﺮ
ﺻﺪﮔﺎﻧﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻤﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭکه ﺘﻤﺎﻡ ﻣﻨﻈﺮﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻫﻢ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻣﺎ،ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.
ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻧﻔﻊ ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺭﺍ
ﺟﻮﻳﺎ ﮔﺮﺩﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮﺍﺕ ﺧﻮﺵ
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﺩﻭﺭﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﻋﻤﻠﺎ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺯﻫﺮ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﺍﮐثر
ﻗﺮﻳﺐ ﺑﺎﺗﻔﺎﻕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
. ﭼﻮﻥ ﺍﺣﺴﺎس ﻧﻔﻊ
ﻭ ﺿﺮﺭﻯ ﺩﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ، ﺧﻴﺮ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻮﺍﻧﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺭﻭﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﺎﻝ ﻭﭼﺸﻢ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻧﻴﮑﻮ،ﺑﭽﺸﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻥ
ﻭﻗﺎﻳﻊ ﻭﻓﮑﺖ ﻫﺎ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻏﻴﺒﻰ ﻳﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘس ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺭﻙ ﻭﻗﺎﻳﻊ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻙ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺣﺪّ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭼﻘﺪﺭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ،ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ، ﻳﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻣﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ ﻭﮐﻢ ﺩﺍﻧﻰ،ﻣﺎﺭﺍ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺍﻳﻦ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ
ﻫﺮﮔﺎﻩ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻳﻦ ﺍﻫﻤﻴﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻟﺰﻭﻡ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺳﻴﺪ، ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻝ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﺎﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺑﻬﺘﺮ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺮﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ثوﺍﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ ﻭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺃﺻﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺗﺪﺭﺝ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﺩﺭ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﻗﻔﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻫﻮﻳّﺖ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺮ
ﺍﺳﺎس ﻃﺮﺩ ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺳﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﻧﻔﻊ ﻭ ﺿﺮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﻧﺎﺣﻘّﻰ ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﻣﻬﻢ ﻭﻏﻴﺮ
ﻣﻔﻴﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺭﺍ
ﻧﺎﺩﻳﺪه ﻤﻴﮕﻴﺮﻳﻢ،ﻭ
ﮐﺎﺭﻯ ﺑﺤﻖ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﻗﻴﻖ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻟﺬﺍ
(ﻟﻴﺐ ﻧﻴﺘﺰ) ﻧﺎﻡ
ﻫﻮﻳّﺖ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻯ
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻮﻧﺎﺩﻟﻮﮊﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻮﻧﺎﺩﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺩﻭ ﺷﻴﺌﻰ
ﻣﺸﺎﺑﻪ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﻭﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭ ﺑﺎﻃﻦ ﻭﮐّﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﻭ ﺻﻔﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻗﺎﻟﺒﻰ ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﮔﺮﻯ،ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻳﮑﺴﺎﻥ،ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺨﺪﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ،ﻭ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭت
هستند. ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﺎﻗﻞ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻔﻊ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﺷﻴاء ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ
ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ ﻓﺮﺽ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻔﻊ ﺟﺬﺏ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺑﺎ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺼﻮﺭ ﺿﺮﺭ ﺩﻓﻊ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻔﻊ
ﻣﻘﺪﻡ ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺗﻀﺎﺩ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻠﻰ ﺍﺯ
ﺗﻀﺎﺩ ﻫﺎﻯ ﺁﺷﺘی
ﻨﺎﭘﺬﻳﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ ﻭ ﺭﺍﺣﺖ
ﺷﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ، ﺍﺯﺧﻄﺮ ﺩﺭﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻥ،ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ
ﮐﺴﺐ ﻭﻗﻤﺎﺭ ﻣﻌﺎﻣﻠﺎﺕ،ﻭﺗﻮﻃﺌﻪ
ﮔﺮﻯ ﻫﺎﻯ ﺑﺎﺯﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻨﮕﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻃﺒﻌﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻩ،ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺟﻨﻮﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ
ﻣﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺸﺮ،ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﭘﻴﺸﻪ،ﻭﻫﺮﻧﻮﻉ
ﺟﺴﺘﻦ ﻧﻔﻊ، ﺍﮔﺮﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﻰ
ﮔﻨﺎﻩ،ﭼﻮﻥ ﻃﺒﻖ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ ﻭ ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻰ ﻧﻴّﺖ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﻧﻮنی ﺪﺭ
ﻧﻔﻊ ﭘﺮﺳﺘﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩﮔﺎﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭﺗﻦ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﻓﮑﺮ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻧﺎ
ﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ ﻫﺎ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﺩﺭ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ، ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺷﻌﻮﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﻌﺎﻃﻔﻪ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ،ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﻯ ﺍﺯ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺑﻮﺗﻘﻪ
ﺫﻭﺏ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﺎﻳﻨﺠﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﺷﻌﻮﺭﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎه
ﺪﻭﺑﺎﺭﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺟﻨﻮﻧﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺑﻰﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎ تضاﺩﻫﺎ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﻭ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎﺕ ﻭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻤﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺑﺎﻳﻦ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﻧﻈﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎﻋﺸﻖ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭﺗﻌﻬّﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻠﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺟﻤﻊ ﻭﺟﻮﺭ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭ ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻧﻔﻊ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﮐﺴﺐ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺖ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻳﻦ
ﺟﻨﮕﻞ ﻭﺣﺸﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺳﺮ ﻭﺗﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﻮﻋﻰ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺒﻮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﺨﺶ ﮔﺮﺩﺩ ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻴﮑﻮ
ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺧﺼﻠت
ﺪﺭﻧﺪﮔﻰ ﻭﺳﺒﻮﻋﻴّت
ﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.

ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺳﻮﮊﻩ ﺗﻮﺟّﻪ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻳﻚ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮﻣﺤﺴﻮس
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت
ﺎﺣﺴﺎس ﻭﻣﺤﺴﻮﺳﺎﺕ
ﺭﺍ،ﺩﺭﻳﻚ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮐﻠّﻰ ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻨﺪ،
ﮐﻪ ﮐﻞّ ﺑﻴﻨﻰ ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﮐﻞ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺘّﺤﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﺩﺭ
ﺷﻠﻮﻏﻰ ﺟﻨﮕﻞ ﻫﺴﺘﻰ،
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﺠﻨﮕﻞ
ﻣﻮﻟﺎ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣثبت
ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻣﺸﮑّﻠﻪ
ﺗﻮﺟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺩﻗّﺖ ﮐﻨﺪ،
ﺧﻮﺩ ﻫم ﭼﻨﺎﻥ ﺟﺰﺋﻰ
ﻳﻚ ﮐﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﮐﻠّﻰ.ﭘس ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻬﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ
ﺭﺍ ﺩﻗّﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻠّﻰ
ﻗﺎﺑل ﺘﺼﻮﺭ ﻭﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮ ﻫﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﺎﻡ ﺩﺳﺖ ﻳﺎ ﭘﺎ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺭﺍﻯﻗﻄﻌﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ،ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺩﺭﺟﻬﺎﻯ ﺍﺯ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ ﮔﻴﺠﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ،ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﻴﻨﻰ
ﺍﻭ، ﺍﺟﺰﺍﺋﻰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺭﺍ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﮐﻠّﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ، ﺑﻤﺤﺪﻭﺩﻩ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭﺳﭙس
ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻔﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺍﺿﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻓﺮﺿﻰ
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍعی ﺮﺍ ﻗﺎﺋﻞﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻣثلا
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺭﻧﮓ ﻭ ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ،ﻧﺎﻡ
ﻳﻚ ﺷﻴﺌﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺑﮑﻞ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺟﺰاء
ﺁﻥ ﮐﻞّ ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺎﻳﻌﻰ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ،ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﮐثرﺍ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﺴﺒﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻮﻫﻮﻡ ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ که ﺪﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻭ ﺗﻤﺮﮐﺰﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺣﻘﻴﻘی ﺘﺮ ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻋﻘﻞ ﮐﻞ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺑﻴﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﻪ
ﺟﻨﮓ ﻧﻔﻊ ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻔﻊ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻭ ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺴﺮﺑﺎﺯ

ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺳﺮﺑﺎﺯ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻔﺮﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺑﺎ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺧﻰ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺟﺰﺋﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﻳﻚ ﻗﺎﻟﺐ ﺭﻳﺰﻯ
ﻓﻮﺭﻯ ﻭﺧﺎﺹ،ﺍﺯ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﺫﻫﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻨﻴﻢ. ﺩﺭﺍﻳﻨﺠﺎ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﺩﺭ
ﺻﺤﻨﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ. ﻫﻴﭻ
ﻣﺎﻧﻌﻰ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻧﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﺃﻣﺮﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺪﻑ،ﻭ
ﻣﻌﻴﺎﺭﻯ ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺍﻥ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺻﺎﺣﺐ ﺁﻥ
ﺭﻭﻯ ﺑﺴﻤﺖ ﺑﺎﻟﺎ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﮐﻤﮑﻰ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﺎﻟﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ ﮔﻴﺮﻧﺪه
اﻯ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﺰﻳل
اﻭ ﺷﻮﺩﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻤﺎﻧﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻋﮑس ﻫﺮﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ،ﻳﺎ
ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺼﺪ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻭ ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺖ ﺫﻫﻨﻰ،ﺍﺯ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﻘﺼﺪ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﺗﺎ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺠﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﭘس ﺑﺎﺯﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮ ﻣﺎ ﻣﺨﻔﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻯ،
ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺭﻋﺎﻳﺘﻰ
ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻴﻢ ﻗﺒﻮﻝ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،
ﺍﺳﻴﺮ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺻﺤﻴﺢ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺎﻓﻰ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ.ﻭﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺟزء ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻨﻴﻢ.ﺗﺎ ﮐﻞّ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﻨﻢ،ﮐﺎﺭ
ﺩﺭ ﺍﺟﺰاء،ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮕﺮ
ﺗﺨﻴّﻞ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺎﺩﻯ ﺻﺤﻴﺢ ﺑﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﻧﻴﺴﺖ،ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﮐﻞّ ﻗﺒﻠﺎ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺑﻮﺩﻩ، ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺟﺰاء ﺁﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﮐﻞ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻮﺍلم اﻟﻬﻰ،
ﻭنه ﭽﻮن اﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.که ﺒﺎﺯﻫﻢ
ﺗﺼﻮﺭﺍت ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﭘﺎﻙ
ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﺻﻮﻟﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﻙ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺟﺒﺮﻭﺘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻗﻴﻘﻬﺎﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.

ﮐﺎﻧﺖ
ﺻﺎﺣﺐ ﻣﮑﺘﺐ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ ﺧﺎﻟﺺ ﻭﻣﺘﻌﺎﻟﻰ،ﺍﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﺗﺮﺍﺳﻨﺪﻧﺘﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺼﻮﻝ ﺩﺭ
ﺫﺍت ﻮﺫﻫﻦ ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪه اﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﻋﻨﺼﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺯ ﺍﺟﺰاء،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻞ ﺳﺎﺯﻯ
ﺫﻫﻦ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺣس ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﺟﺎﻯ
ﻋﻀﻮﻯ ﺍﻳﻦ ﺣسّ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ
؟ ﻭﺁﻳﺎ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﻳﻚ ﺣسّ ﺍﺳﺖ ﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮعه اﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺣسّ ﻣﺸﺘﺮﻙ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺣﻮﺍس ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﺧﺎﺭﺝ. ﻭ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺣس ﺍﻧﺴﺎن اﺳﺖ.
ﺍﻳن کلّی ﺑﻴﻨﻰ
ﮐﺎﻧﺖ،ﻣﻘﺪمه ﻮﻭﺳﻴله
ﺘﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮ ﺩﺭ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﻋﻤﻠﺎ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺘﻘﺮﺍٴ، ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺟﺎﻯ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺫﻫﻨﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺩﻋﺎﺍﺳﺖ ، ﻭﻧﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ،ﻭ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺭﻓﺘﻦ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺟﺎﺕ
ﻭ ﺍﺳﺘﻘﺮﺍٴ،ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺩﻋﺎﻫﺎ،ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،
ﻭﻧﻪ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺟﺪﻳﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺍﺩﻥ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮﻡ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﻳﺎ ﻧﻔس ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻋﻤﻠﺎ ﺻﻠﺎﺕ
ﻳﺎ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ

ﻗﻄﻊ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﻗﺒﻠﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃی
ﺒﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎن
اﻟﻬﻰ ﺩﺭﺻﻠﺎﺕ
ﻭﺍﺭﺗﺒﺎﻃﺎﺕ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﻭﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺳﭙس
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺁﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
،ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺳﺖ ﺩﻫﺪ.
ﮐﻪ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺎﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺣﻴﺎﻧﺎ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺧﻄﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻓﻬﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ
ﺩﺭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺁﻥ،ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭ ﮐﻠﻤﺎﺕ،ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﺧﻴﻠﻰ
ﺯﻭﺩ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺧﻄﺎ
ﺷﺪﻩ ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﺑﻠﺎﻍ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑ ﺑﺨﻄﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺗﺼﺤﻴﺢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺿﻤﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺍﻃﺎﻕ
ﺍﺯ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﺩﺭﺳﺖ ﮐﺎﺭ ﮐﻨﺪ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻃﺎﻋﺖ،ﺩﺭﻧﻔس
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻃﺎﻋت
اﺳﺖ ﻭنه ﺪﺭ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﺳﺘﻮﺭ. ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻫﻴﭻ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﻫﻴﺰﻡ ﺍﺯ
ﺟﻨﮕﻞ، ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻡ ﮐﺮﺩﻥ ﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﭘﻴﺮ. ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﺭﮐﻌﺖ ﻧﻤﺎﺯ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ثوﺍﺏ ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺁﻥ
ﻫﻴﺰﻡ ﺟﻤﻊ ﮐﻦ،ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ثوﺍﺏ ﺁﻥ ﻧﻤﺎﺯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻣؤﻣﻦ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ.ﻳﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﺗﻘﺮﺏ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﻏﺮﻭﺭ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺩﺳت
ﻤﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻯ
ثوﺍﺏ ﮔﻨﺎﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻥ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻥ ﻫﻴﺰﻡ ﺟﻤﻊ ﮐﻦ
ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺣﻘﻴﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺟﺒﺮ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻫﺪﻓﺶ ﺧﺪﻣﺖ ﻭ ﺟﻠﺐ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﻭﺍﺣﺪ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮐثرﺕ ﺍﺯ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﺭﻭﻯ ﻫﻢ
ﺭﻓﺘﻪ ﮐﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺫﺍﺗﻰ ﮐﺎﻧﺖ ﺍﺳﺖ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻧﻘﺶ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺍﺯ ﻋﻤﻞ ﺭﺑﻂ ﺩﺍﺩﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ
ﺫﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﮐﻤﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ.ﻭ
ﻓﺮﺿﻴﻪ ﻭ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩﺍﺕ
ﮐﺎﻧﺖ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ،ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻭﺣﺪﺕ
ﺩﺭ ﮐثرﺕ ﺻﻔﺖ ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺣﺪﺕ ﺩﺭ ﮐثرﺕ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺩﺭﺳت
ﻨﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﻏﻠﻂ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻠّﻰ
ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻠﺤﻈﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻋﻤﻞ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ،
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﺗﺪﺍﻋﻰ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﮐﻪ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎس ﻫﻢ ﺑﺪﺍﻧﺪ
. ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻳﻚ ﻋﻤﻞ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺍﺯ ﻣﮑﺎﻧﻴﺴﻢ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺳﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ، ﺳﺮﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ ﺯﻳﺮﺍ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﮐﺎﻣﻞ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻤﻰ
ﮔﻴﺮﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺧﻄﺮ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺗﮑﻔﻴﺮ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻫﺴﺖ.ﭘس ﺑﺎﺯ ﻫﻨﺮﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ
ﺫﻫﻨﻰ،ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ثاﻧﻮﻳﻪ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻋﻤﻠﺎ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺸﮑﻞ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺳﻮﮊﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ،ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﺳﺖ،که
ﻘﺎﺑﻞ ﺣﻔﻆ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﻕ ﺑﻴﻦ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺑﺎ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺫﻫﻦ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻧﺼﻮﺭﺍﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﮐﻠّﻰ ﺑﻴﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺮﻕ
ﮔﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍم
ﺠﻬﺎﻧﻰ ﺧﺎص ﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻨﺎﻭﻳﻦ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺑﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻧﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ثاﺑﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻴّﺎﻟﻬﺎﻯ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﺮ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺳﻮﮊﻫﺎﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﻧﮕﻴﺮﺩ،ﭘس ﺍﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺂﻥ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.
ﻣثل ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻦ
ﺩﺧﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺳﺎﻝ ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻢ.ﻣﮕﺮ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻰ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﻨﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺷﻴﺌﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪن اﺯ( ﺣﺪﻭﺩ
ﺷﻴﺌﻰ) ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺷﻴئ ﺍﺳﺖ ﻭﻣﺤﻴﻂ
ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﺷﻴئ ﻭﺑﺎ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﺍﺳﻢ ﮔﺬﺍﺭﻯ.که
ﻴﻚ ﺷﻨﺎﺧت ﻨﺎﻗﺺ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮﻯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﺤﺪﻳﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﺍﻳﻦ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﻳﺎ
ﺟﺰﺋﻰ ﺍﺯ ﺷﻴﺌﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺷﺨﺺ،ﻭﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗثبیت ﺁﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻓﻈﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺷﺮﻭﻉ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺩﺍﺩﻥ،ﻭﮐﺸﺎﻧﺪﻥ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺍﺯ ﻃﺮﻑ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﻳﺎ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﺍﻳﻦ ﺗﺄثیر
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭ ﻧﻔﻊ ﺩﺭ ﺑﺮﺩ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺘﻤﺮﮐﺰ ﺑﻘﺼﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺿﻌﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭﮐﺎﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ،ﺗﻮﺳّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﮔﻴﺮﻯ،
ﻳﺎ ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻭ ﺳﭙس
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻰ ﻳﺎ ﺗﻨﺰﻳﻞ
ﺑﻴﺎﻧﻰ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺩﺭ ﺗﺪﺍﻋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺮﺳﺪ .

ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﻭﺣﺪﺕ ﺫﺍﺕ
ﺷﻴﺌﻰ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ،
ﻭﺣﺪﺕ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻳﮑﻰ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ.ﺍﻣﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺣﺪﺕ ﺷﻴﺌﻰ،ﺣﺘی
ﺪﺭﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ ﺍﮐثر
ﻓﻌﺎﻟﻴّﺖ ﺫﻫﻨﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ،ﻭ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ
ﺑﺎ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩی
که ﺗﻮﺟّﻰ ﮔﺬﺭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺑﻨﻔﻊ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻭ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊ ﺿﺮﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ.ﻭﺣﺪﺕ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻇﺎﻫﺮ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ ﺫﺍﺗﻰ
ﺁﻥ.ﻭ ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺫﻫﻦ ﺍﻳﻦ
ﺩﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﺑﺎﺯ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎ ﺳﻮﮊه ﻫﺎی
اﻟﻬی ﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭﻙ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ،ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺨﺖ ﻭ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺣﻘﻴﻘﺘﻰ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻘﻴﻘﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺮﻭﺍﺑﻂ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻭﺍﺣﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﺶ ﺍﺯ ﻳﻚ ﻧﻘﻄﻪ
ﻭ ﺳﻮﮊﻩ ﻳﺎ ﺟﺰﺋﻰ
ﻧﻈﺮ ﮐﻨﺪ،که
هرﺩﻭ ﻭﺣﺪﺕ ﺳﺎﺯی
ﺮﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻫﻢ ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻫﻢ ﻋﻤﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻥ،ﻭ
ﻫﻢ ﻋﻤﻞ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﮐﻠّﻰ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﻣﻔﻬﻮﻡ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﺎﺭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪﻭﻓﮑﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭ ﺣﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﺯﻧﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺑﻤﻌﺒﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﺮﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ،
ﺟﺰ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﭘﺮﺳﺘش عشق ،ﻭﺑﺎ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺠﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻳﻚ ﻓﺮﺩ ﻭ
ﺷﺨﺺ ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﮐﻠّﻰ ﻋﻀﻮﻯ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮ ﺟزء
ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺑﺎ ﮐﻞ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﻠّﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻤﻊ ﺍﺟﺰاء ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺟﺰاء ﻣﺘّﺤﺪ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺑﺎ ﮐﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﮐﻠّﻰ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺋﻴﺴﻰ،
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻌﻴﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﻯ ﻫﻢ ﺭﻳﺨﺘﻪ،ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﺻﻮﺭﺕﺗﺮﺍﮐﻤﻰ
ﻭﻳﺎ ﺣﺘّﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ
ﻭﻧﺎﻣﻰ ﺑﺮﺁﻥ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻓﻌﻞ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻣﺎ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﺑﭽﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎﻧﻴﺰ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺍﻓﻌﺎﻝ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﻴﺎﻥ ﻳﻚ
ﻓﻌﻞ ﺍﺻﻠﻰ ﻭﻣﺮﮐﺰﻯ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻧﻈﺮ ﺧﺎﺹ
ﻣﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺍﺷﺘﺮﺍﻙ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺑﺎ ﺁﻥ
ﻣﺘّﺤﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﮐﻤﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ
ﻓﻌﻞ ﺍﺻﻠﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮔﺰ ﺍﻳﻦ ﺍﻓﻌﺎﻝ
ﺟﻨﺒﻰ، ﻣﺎﻧﻊ ﮐﺎﺭ
ﻓﻌﻞ ﺍﺻﻠﻰﻧﻴﺴﺖ.
ﺁﻥ ﻓﻌﻞ ﻭ ﻓﻌﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﺣﺎﮐﻢ
ﺑﺮ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯﻣﺎ ﻧﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﻓﻌﻞ ﺍﻳﺠﺎﺑﻰ
ﻣﺸﺒﺘﻮﻓﻌّﺎﻝ،ﻭ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺳﺎﺩﻫﺎﻯ
ﺍﺯ ﺑﺮﺷﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻔﻌﻞ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ثاﻧﻮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺰﺍﺣﻢ ﻓﻌﻞ
ﺍﺻﻠﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻌﻰ ﻭﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻧﻤﻮنه ها ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺨﻮﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺵ ﻧﺎﺭﺍﺣﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻓﻌﻞ ﻣﺮﮐﺰﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺵ ﺗﺎﺝ ﻓﻌﻞ
ﻭﺍﺣﺪ ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺷﺨﺺ،ﭼﻨﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻭﻣﺘﺤﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻣﺸﺨّﺼﻪ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﻓﻌﺎﻟﻴّت
اﺟﺰاء،ﻫﺮ ﻧﺴﻖ
ﻭﻫﺮ ﻧﻈﺎﻣﻰ،ﺍﻳﻦ
ﻧﺴﻖ ﺭﺍ ﮐﻞّ ﻣﺘﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﻓﻌﻞ ﻓﺮﺩ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻞ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍٴ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻘﺶ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﻳﻚ
ﻣﺎﺷﻴﻦ، ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﮐﻞ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻫﻢ
ﺁﻫﻨﮕی اﻓﻌﺎﻝ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺟﺰاءﻭ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺩﺭﮐﻞّ
ئﻋﻀﻮﻯ ﻭﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﻓﺮﺩ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺘﺤﺪ ﺍﺯ
ﺍﺟﺰﺍٴ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﺧﻮﺩ، ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﻤﺮﮐﺰ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻐﺰ ﻳﺎ ﻏﺪﻩ ﻫﻴﭙﻮﻓﻴﺰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﻣﺮﮐﺰ
ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺗﺤﺎﺩ
ﺍﺟﺰاء ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻭﺍﺣﺪ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﻋﻤﻞ
ﮐﻨﻨﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮐﺰ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺒﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍی ﺠﺰﺋﻰ
ﮐﺎﺭهم ﺁﻫﻨﮓ ﮐﻠّﻰ
ﺩﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺮﮐﺰ ﻭﺭﻫﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳن ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭﻗﺴﻤﺖ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﻭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻏﺮﻕ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪه
ﻫﺎ، ﭘس ﺍﺯ ﮐﺴﺐ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻫﻔﺖ ﮐﻠﺎس ﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ.
ﭘس ﺍﺗﺼﺎﻝ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﻣﺮﮐﺰ ﻣﺎﺩﻯ.ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﻣﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎس ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺮﮐﺰ ﻫﺴﺘﻰﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻧﻘﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﻳﻔﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺁﻏﺎﺯ ﺷﺪﻩ،ﻭﺍﺯﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﺭﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ،ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭﺍﺯ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺑﻮﺩﻩ،
ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺻﺒﺮ
ﻭ ﻋﺸﻖ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺪﺳﺖ ﺑﻴﺂﻭﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺎﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
،ﻭﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠق ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺁﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎن ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻭﺑﻮﺩﺍ ﻭﺯﺭﺩﺷت
ﻮﻣﺴﻴﺢ ﻭﻧﻴﺰﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺯﻧﺪه ﺒﺮﺍی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳت ﻤﺤﻤﺪﻯ
ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ،ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ﺁﺧﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﺑﮑﺸﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺣﺘﻰ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ
ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ،ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻬﺪﻳﻬﺎ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮﺩ، ﻭﺣﺪﺕ
ﺫﺍﺕ ﻭﻭﺟﻮﺩ ﻓﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻣﺘﻀﻤّﻦ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺘﻨﻬﺎﺋی
ﻮﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻧﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﺷﺨﺺ،ﻭ ﻧﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ،ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ ﺷﺨﺺ،ﻭﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻫﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﻤﻂ ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺭ ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺟﺎﻧﺐ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺍﺯ ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺺ،ﻣﻈﻬﺮﻯ
ﺍﺯ ﻭﺣﺪﺕ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ
ﺿﻤﻴﺮ (ﻣﻦ ) ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺑﻬﺮ ﻧﻈﺎﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﻬﻢ ﻣﻴﺮﻳﺰﺩ،ﺗﺎﺑﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﮑﻤﻚ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﻭﺗثبیت
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺑﺠﺎﻯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺣﺼﻮﻝ ﺣﺘّﻰ
ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،ﻭﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺍﺳﺎﺭﺕ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭﻭﺡ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ،ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺑﺎﺯ ﺍﮔﺮ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻗﺎﺋﻢ، ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺧﻮﻳﺶ،ﻭ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﭘﺮﺩﻩ ﻣﺮﮒ ﻧﻤﻮﺩ،
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﭘﻴﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻧﻈﺮﻯ ﻣﺮﺩﻡ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﻚ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ ﻋﻤﻠﻰ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﺨﺺ،ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻧﻈﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ،ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻨﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺑﺪﻭن ﻤﺎﻧﻌی ﺒﺎ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،ﻣﮑﺘﺐ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻣﮑﺘﺐ ﻳﻚ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺍﻭ،ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ،ﺑﺪﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﺍﮔﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻧﻘﺎه
اﺯ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺍﻟﻬی
اﻓﺘﺎﺩﻩ،ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺟﺰ ﺷﺮﻙ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﮐﺮﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻬﺮﮐس
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺻﺪﺍﻗﺖ،ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪه ﻣﻌﺎﻳب ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ،ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻬﻤﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭﻣﺮﻳﻢ ﻭﻏﻴﺮﻩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺻﺪﻡ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻫﺮﺯﻣﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ۳۱۳ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪه ﺪﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺖ. ﻭﺣﺪﺕ ﺫﺍﺕ
ﻭﺟﺴﻢ ﮐﻪ ﻣﻨﻴّﺖ
ﻭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻭ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺣﺎﻟﻰ
ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻧﻪ
ﺷﮑﻞ ﻣﺎﺩﻯ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﺴﻮس ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺎﻃﻦ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺫﻫﻨﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺎﻃﻦ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺭﻭﺣﻰ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ،ﭘس
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻫﺮﻳﻚ،ﺷﮑﻞ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻭﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﮐﺸﺘﻦ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺧﻮﺏ ﻭ ﺑﺪ ﺧﻮﻳﺶ،ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺑﺤث ﺩﺭ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻓﺮﺩﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﻭﻯ،ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴم
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺍﻧﺠﺎم ﻮﻇﺎﺋف
ﺴﻠﻮﮐﻰ ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴنی
ﺒﺎ ﭘﻴﺮ،ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺪﺍﻭم
ﭙﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺩﻗّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺎ ﺑﺎﻃﻦ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻳﺎﺿﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠکه
اﺯﻧﻮع ﺤﺎﻝ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭ ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺘﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﮔﻮﺋﻰ ﺯﻣﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ،ﺑﺰﻣﺎﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻭ
ﻋﺪﺩﻯ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ
ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻗﻴﺎسﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺍﻓﻠﺎﻙ ﻳﺎ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻗﻴﺎس ﺯﻣﺎﻧﻰ،ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﮑﺎﻧﻰ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ،ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺎﻓﻠﺎﻙ ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ،ﻓﺮﻕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻣﺎﻥ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ ﺩﻭﺍﻡ
ﺑﺎ ﻣﺪﺕ ﻭ ﺍﻣﺘﺪﺍﺩ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺎﺑﻖ ﻭﻟﺎﺣﻖ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﻣﺤﺎﺳﺒﻪ
ﺗﻚ ﺗﻚ ﺳﺎﻋﺖ، ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻳﻦ ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻫﻢ ﺷﻤﺮﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﻫﻢ ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻥ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺗﻌﺪﺩﻯ
ﺳﺎﺑﻖ ﻭﻟﺎﺣﻖ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺎﺹ ﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﺿﻤﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺳﺎﺑﻖ ﺩﺭ
ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﻭﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺎﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺒﻠﻰ ﻭ
ﺑﻌﺪﻯﻫﺴﺖ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺣﺎﻝ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺗﻮﻗّﻒ ﻳﺎ ﻓﺎﺻﻠﻪ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺗﻚ ﺗﻚ ﺳﺎﻋﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺯﻣﺎﻥ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻭ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺳﺮﻋﺖ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺤﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ،ﻭ ﺳﭙس ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺟﺎﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﻣﺮﮒ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﺣﺴﺎس
ﺩﺭ ﺷﺨﺺ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺁﻥ،ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻋﺒث
ﻭ ﭘﻮﭺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻤﺎﻡ ثرﻭﺕ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺦ ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ،ﻫﻤﻪ
ﺑﮕﻮﺭ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺗﻨﻬﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﻳﺎ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ، ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭ
ﺣﺘﻤﻰ ﻭ ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﺮﮒ ﻳﻚ
ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺎﺯﻣﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻳﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺮﮒ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﺩ.ﺗﺎ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺗﺎ ﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺠﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪن ﺒﺎﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ،ﺩﺭ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ﺯﺭﺩﺷﺖ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺩﻭﻣﻴﻦ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﻳﺎ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ،ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺩﺧﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﻃﻤﻪ
ﻳﺎ ﺷﻴﻮﺍ ﻭ ﺩﻏﺪﻭﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﺳﺖ .

ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺃﺯﻟﻴّﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﺪﺍﻡ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻤﻮﺭﺩﺍﺟﺮﺍ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ،ﻭ
ﺍﻳﻨﻚ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻭﺍﻟﮕﻮﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺭﺍﻩ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻭ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺩﻳﮕﺮ،ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ، ﮐﻪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺠﺴﺘﻪ ﻭ ﻋﻈﻴﻤﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ،ﻭﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺳﺎﻟﻢ
ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﺩ ﻫﻤّﺖ
ﮐﻨﻴﻢ. ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﻧﻮﺍﻗﺺ ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﮐﺮﺩ.ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ،ﺗﺎ ﺷﺮﻁ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺣﺘّﻰ ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﻓﺘﻨﻪ
ﻫﺎ ﻭﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ،ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﺩﻡ
ﻭ ﻣﻴﺘﺮﺍ ﻭﺑﻮﺩﺍ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ، ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺁﻳﻨﺪه ﻤﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻣﺤﻤﺪ، ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻭﻇﺮﻑ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﻣﺎ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﻭﻣﺮﮒ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ، ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻭﮐﺴﺐ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﺩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﺗﺎ
ﺑﻌﺪﺍ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺯ
ﻃﻠﺴﻤﻬﺎﻯ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﻳﺎﺑﺪ.ﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻤّﺖ ﺻﻌﻮﺩ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﻟﺬﺕ ﺟﻮﺋﻰ ﻧﮑﻨﻴﻢ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻟﺬت اﻧﺠﺎﻡ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺻﺪﻗﺎﺕ ﻭ ﻣﺒﺮّﺍت
ﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﻣﺴﺦ ﺷﺪﮔﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺑﻬﺘﺮ،ﺳﻴﺼﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻳم
ﺒﺮﺳﺪ. ﻭﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﻣﺎﺭ ﻣﻮﺭ ﺷﺪ، ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻳﺎ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ ﻧﻴﺰ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺗﺤﺖ
ﺃﺗﻢ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻭﺗﺎ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳت اﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ(ﺑﻪ
ﺷﺪﻥ)ﻭ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺩﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻨّﺖ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﺟﻨﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻥ ﻫﻨﺪﻯ
ﻗﺪﻳﻢ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﻘﻞ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ.

ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻰ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻪ
ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺯﻳﺎﺩ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﻮﻳﻢ،ﭘس ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻢ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ،ﺗﺎ
ﺭﻧﺞ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺒﺮﻳﻢ. ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺷﻮﺩ.ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻫﻢ ﻫﻤّﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ،ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﺎﻓﻰ،ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻮﺭﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﺁﻥ، ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ ﺗﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺩﺭﭘﻴﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎﻓﺮﺿﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ،
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻭﺭﺍﺑﻴﺎﺑﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻔﺮﺽ
ﺭﺳﻴﺪﻥ، ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺍﺟﺮﺍﻯ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮐﻪ ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺘﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻭ ﻋﻤّاء،
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﺎ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻳﻚ ﺻﺎﺩﺭ ﻧﺨﺴﺘﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺻﺎﺩﺭ
ﺍﻭﻝ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺑﺰﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﻭ ﻋﺪﻡ
ﻣﻴﺮﻭﺩ، ﻣﮕﺮﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،که
ﺘﺮﮐﻴب ﺁﻥ ﺟﺰ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﮑﺮﺩﻧﺪ،
ﮐﻪ ﭼﻘﺪﺭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻃﻞ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﻧﻤﺮﻩ
ﻣﻌﺪﻝ ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﮐﻪ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﺎﻭﻟﺪ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﭘﻨﺞ ﺑﺎﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ، ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻭ ﻣﺘﻮﻟﺪﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺷﺶ ﺑﺎﺗﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻳﻮﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ.

ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﻣﮑﺘﺐ ﮔﺸﺘﺎﻟﺖ،ﺭﻭﻯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ(ﺩﺭﻙ
ﺣﺮﮐﺖ)ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻪ. ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﻗّﻒ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺘﺄﻧّﻰ،ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺟﺴﻢ ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺧﻮﺩﺵ
ﺩﺭﻙ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﻭﻭﺍﺣﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻪ
ﺩﺭ ﻧﺎﻇﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ، ﮐﻪ ﭼﺸﻢ
ﻧﺎﻇﺮ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻭﺑﺎ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺍﻭ ﻧﻴﺰ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻭﻋﺪﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻣﺘﺠّﻪ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﻏﻴﺮ ﻣﻌﻴّﻦ
ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻁ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻧﻘﻄﻪ ﺁﻥ، ﻳﻚ
ﻟﺤﻈﻪ ﺳﮑﻮﻥ ﻣﻘﺮﺭ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺑﻠﮑﻪ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺭﺍ
ﻳﮑﺠﺎ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺗﻌﻘﻴﺐ ﮐﻞ ﺣﺮﮐﺖ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺣﺎﻝ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻙ
ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﺳﻠﺴﻠﻬﺎﻯ ﭘﺸﺖ
ﺳﺮﻫﻢﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻌﻴّﻨﻰ،ﻣﻌﻨﻰ
ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺮ
ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺪﻥ ﻣﺎ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻗﻄﻊ ﺷﻮﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﻫﺴﺘﻪ
ﺣﺮﮐت کند ،ﺍﻋﺼﺎب
ﻤﺎ ﺣس ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﺩﺳﺘﮕﺎﻩ
ﺣسّ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺣﺮﮐﺖ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻣﺠﻤﻮﻋﻬﺎﻯ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﺭﻭﻯ ﺟﺴﻢ
ﺣﺴّﺎس ﻣﺎ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ،ﻣﺎ ﺍﺯ ﮐﻞ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺣﺴﺎس ﺟﻤﻌﻰ
ﻣﻴﺎﺑﻴﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺤﺮﻙ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺍﺷﻴاء
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻃﻌﻤﻪ
ﻳﺎ ﺩﺷﻤﻦ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺮﮐﺖ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﺩﺭﻧﺪﻩ،ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ
ﺷﮑﺎﺭ ﺯﻧﺪﻩ ﺭﺍ
ﺑﺎﻋث ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺷﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ،ﺷﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺴﻮﻯ ﺷﻴﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻳﻢ،ﺷﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﻓﻴﻠﻢ ﻣﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺭ ﺻﺤﺮﺍ،ﻳﻚ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺷﺠﺎﻉ ﻭﮔﺮﺳﻨﻪ،ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺴﻮﻯ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺷﻴﺮ
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺩﺭﻳﺪﻥ
ﺷﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓﺖ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻥ
ﺷﻴﺮﻫﺎ ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻧﺪ،ﻭﻃﻌﻤﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺭﻫﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﺷﺠﺎﻉ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻮﺩ،
ﮐﻪﺷﺠﺎﻉ ﺍﺳﺖ . ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺧﻮﺩ،ﺍﺯ
ﺣﺮﮐﺖ ﮐﻞ ﻳﺎ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺟﺰاء ﻣﺘﺤﺮﻙ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻟﺸﮑﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ،ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻠّﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﻭﻧﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺨﺼﻮﺹ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﻋﻤﻠﻰ ﺍﻭﻝ
ﻭﺁﺧﺮ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻘﺪﻡ ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﺣﺮﮐﺖ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﻘطه
اﻯ ﮔﺬﺷته اﻳﻢ.
ﮐﻪ ﻣثلا ﺍﺗﻮﻣﺒﻴﻞ
ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺭ ﺟﺎﺩه ﻫﺎ ﻣﻰ
ﮔﺬﺭﺩ.ﭼﻮﻥ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺑﻨﻘﻄﻪ ﻣﺸﺨّﺺ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ
ﻗﺎﺋﻞ ﺷﻮﻳﻢ.ﭼﻮﻥ
ﮐﻪ ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺳﻠﺴﻠﻪ ﺣﺮﮐﺖ
ﻳﮑﻰ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﭼﺸﻢ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﻳﻊ ﺭﺍ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺍﮔﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺘﺤﺮﻙ ﻭﺑﺎ ﻫﺮ
ﻗﺪﻡ ﺗﻮﻗّﻔﻰ ﮐﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﻳﻊ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺟﺴﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺎﻋث
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﻞ ﺣﺮﮐﺖ
ﺭﺍ ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎﺵ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﭘﻴﺸﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.که هم ﺿﻌﻒ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺿﻌﻒ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ
ﺻﻔﺖ ﻫﻤﺮﺍﻫﻰ ﺑﺎ
ﺣﺮﮐﺖ ﺳﺮﻳﻊ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻀﻌﻒ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻗﺒﻠﻰ،ﭘس
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻣﺘﺂنی
،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ ﺣﺮﮐﺖ
ﮐﻨﺪ.ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺘﺄﻧّﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺿﻊ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺭﺍ،ﻳﻚ ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺫﻫﻦ ﺩﺭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻣﺘﻌﺪﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻌﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺗﻦ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﺎﻣﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺍﺳﻄﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺼﻮﻝ ﺩﺭﻙ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺍﭘﻴﺴﺘﻤﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﻣﻐﺰ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭﺑﻴﺎﺩ ﺁﻣﺪﻥ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﻟﻴﻞ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ،ﮐﻪ
ﺳﺎﺑقه اﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ،ﺣﺮﮐﺖ ﺗﺄﻟﻴﻒ
ﻭﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻣﺘﻌﺪﺩی اﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﺴﺎس ﺣﺮﮐﺖ
ﻭ ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺍﺟﺰاء
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﺎﺯ
ﺿﻌﻒ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﺗﺮﮐﻴﺐ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،
ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ،ﻳﺎ
ﺍﻭﻫﺎﻡ ﻭ ﺍﺳﺘﻨﺘﺎﺝ
ﻭﺗﺼﻮﺭﺍﺕ،ﺑﺎﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ ﺍﺯ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﮐثرﺕ ﮐﻤّﻰ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﺣﺎﻟﺖ
ﮐﻴﻔﻴّﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺍﺧﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﻔﮑّﺮ،ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺑﺎ ﮐثرﺕ ﺩﺍﺩه
ﻫﺎ، ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺭﻓﺖ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻭ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭﮐﺘﺎﺑﻰ ﺍﻳﺪﻫﻬﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺸﻮﺩ،ﺑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻳﮑﺎﻳﻚ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺯ ﮐﻞ ﻭﺍﺣﺪ ﺫﻫﻨﻰ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻗﻄﺮﻫﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻳکی ﺸﺪه
ﺒﻮﺩﻧﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺯگشت
، ﮔﻮﺋﻰ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻗﻄﺮه ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎ
ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻘﺪﺭﺕ ﺣﺎﻓﻈﻪ،ﻳﺎ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﭼﮕﻮﻧﮕﻰ
ﮐﻤﻚ ﻣﺪﺑّﺮﺍن
اﻟﻬﻰ. ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ، چوﻥ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ،ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﻥ ﻣﺎ، ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ ﻧﻘﺎﻁ
ﺿﻌﻒ ﮐﻤﺘﺮ ﻭﺍﻣﮑﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﺁﻧﮕﺎه
ﻨﻘﺶ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺍﺿﺢ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺿﻮﺡ ﺩﺭ
ﮐﺴﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭﻙ ﺣﺮﮐﺖ،ﻳﻚ
ﺩﺭﻙ ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻭﮐﻠّﻰ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺩﺍﺩﻫﺎﻯ ﺣﺴّﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺗﻮﻟﻴﺪﻯ
ﺫﻫﻨﻰ.ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﻨﺎﻡ ﺣﺮﮐﺖ.ﭘس
ﺍﺣﺴﺎسﺣﺮﮐﺖ ﻧﻴﺰ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭحی اﺳﺖ،
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺭﻙ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ .

ﻣؤﺳس
ﻣﮑﺘﺐ ﮔﺸﺘﺎﻟﺖ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﮔﺸﺘﺎﻟﺘﻰ(ﻟﺎﻣﮑﺎﻧﻰ)
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﻓﮑﺮ
ﺩﺭﻣﻐﺰ ﮐﺮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻴﺮﻭن اﺯ ﺗﻦ ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
که ﮋﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﭼﻮﻥ ﻫﺮﮐﻠّﻰ
ﻭﺣﺮﮐﺘﻰ،ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﺟﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﭘﺶ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﺟﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺣﺮﮐﺎﺕ
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺁﻥ
ﺣﻔﻆ ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺸﺘﻦ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺎ ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭﺍﮔﺮ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺷﻮﺩ ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﺭ ﺁﺭﺷﻴﻮ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ،
ﺩﻟﻴﻞ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﮔﺸﺘﺎﻟﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻳﻚ ﺩﻟﻴﻞ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﺗﺠﺮﺑﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﻌﮑﺎس ﻓﮑﺮ ﻭﺫﻫﻦ
ﺩﺭ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﮐﺎﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺩﺭﻙ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻋﻬﺪﻩ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺮﻳﻦ ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﺗﻮﺟّﻪ
ﮔﺸﺘﺎﻟﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﺩﺭﻙ
ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺻﺤﻴﺢ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻟﺎﻣﮑﺎﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻣﮑﺎﻧﺶ
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻝ1921 ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻰ ﭘﻨﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺍﺯ ﻓﺮﺽ ﺭﻭﺡ ﻭﺧﺪﺍ
ﻭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﻭﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﺑﻤﺮﺯ ﺑﻰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻭﻧﺎﺩﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻋﻠﻢ،ﻧﺘﻴجه
ﻭبه ﻣﺮﺯﻯ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭ ﺳﺎﻟﻤﺘﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﮔﺎﻫﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻏﺮﻳﺰﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ
.ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﻫﻢ ﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻏﺮﻳﺰﻩ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﻭﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺃﻣﺮﻯ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ،ﻭ ﺑﺮﻭﺯﺍﺕ
ﻋﺼﺒﻰ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﭘﺎﺳﺦﺩﺍﺩﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺍﺩه اﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ،
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻰ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺗﻦ ﻣﺎ ﻟﺒﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻠﮑﻪ
ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺭﺩ، ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻟﺒﺎس
ﻓﮑﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻓﺮﺽ ﮐﻨﻴﻢ،ﻓﮑﺮ
ﺗﺮﺷّﺤﻰ ﺍﺯ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﻦ ﻭﻣﻐﺰ
ﻭﺭﻭﺍﻥ،ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺟﺰﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯﺑﻨﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻭﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺍﻟﻠﻪ،ﺍﻳﻦ
ﻭﺣﺪﺕ ﻫﺎﻯ ﮐﻠّﻰ
ﺗﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺧﺪﺍ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻴﺴﺖ،که ﺪﺍﺧﻞ
ﺷﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﻫﺴﺖ.ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺗﻦ
ﻣﺎ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻭﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺷﺪﻩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﺍﻭ،ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺿﻊ
ﺳﺎﺑﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﻣﺮﮒ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻭ ﺩﺳﺖ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﺍﻭ،ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮﺩ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺭبّ اﻟﻔﺼﻞ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﻭ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻧﺸﺪه اﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ،ﻭ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻦ،ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻫﺮﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺧﺪﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﻭ،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ ﻳﺎﺩﻝ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﻮﺩﺍ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻮﺍ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ،ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻧﺎﻣﺶ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ ﻭﺭﺍﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﻔﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﭼﻬﺎﺭ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺭﺏّ ﺷﻤﺎ،ﻫﺮ ﺭﻭﺯﺵ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﺷﻤﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻫﺸﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ. ﭘس
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ، ﻣﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ،ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺑﻬﺮ ﻗﻴﻤﺖ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻣﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﭘس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮﮐس ﻭﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺭﺏّ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﺪﺑّﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﻔﺮﺷﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﮐﻪ ﻧﻴﮑﻮ
ﻭﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺷﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﻣﻐﺰ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻫﺮﺣﺮﮐﺘﻰ،ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ ﺩﻳﻨﺎﻣﻴﮑﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﻔﺎﻋﻞ
ﺩﺭ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺣﺮﮐﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺍﻳﻦ
ﺑﺤث ﻣﺸﮑﻞ ﺯﻧّﻮﻥ
ﺍﻳﻠﻴﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻧّﻮﻥ
ﻳﺎ ﺫﻭ ﺍﻟﻨﻮﻥ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻋﺎﺭﻑ ﻣﺼﺮﻯ ﺍﻟﺄﺻﻞ،ﺑﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻴﻮﻧﺎﻥ ﻭ ﺭﻡ
ﺭﻓﺖ،ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻭ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺍﻳﻮﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺩ ﺯﺟﺮ ﻭ ﺭﻳﺎﺿﺖ
ﻣﻴﺪﺍﺩ، ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺎﮐﺮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﺷﺪ،ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﻭﺭﻩ ﻋﺰﻟﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻓﺮ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻫﻨﻴن ﻮ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍنی اﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺯﻧﻮﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺁﺷﻴﻞ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺳﺮﻋﺖ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻬﺎﻯ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﻟﺎﻙ
ﭘﺸﺖ ﮐﻨﺪﺭﻭ

ﺟﻠﻮ ﺑﺰﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺪﺍﻡ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺭﺍ ﻧﺼﻒ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﻣﺴﻴﺮ ﺁﺷﻴﻞ ﺍﺯ ﻧﻘﺎﻁ ﻣﺮﮐّﺐ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﻧﺸﺪﻩ،
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻤﻞ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻭﺭﺧﺪﺍﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻣﺎ ﺁﻧﺮﺍ ﻳﻚ ﮐﻞ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ،
ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺑﺄﺟﺰﺍٴ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﻧﻈﺮﻳّﻪ
ﻣﻮﻧﺎﺩﻫﺎ، ﻫﺮﺣﺮﮐﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺣﺮﮐﺖ.ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ
ﻣﻐﺰ ﻣﻮﻧﺎﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭﺩﺭﻙ ﺣﺮﮐﺖ،ﺩﺭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﺎﻡ
ﮐﻠّﻰ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻧﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس.
ﻫﺮﺳﻴّﺎله ﻮﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺎﺑﻞ ﻗﺴﻤت
ﻨﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﻢ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﺪ، ﻭﻓﺎﺻﻠﻬﺎﻯ
ﺭﺍ ﻃﻰ ﮐﻨﺪ.ﺣﺮﮐﺖ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ
ﺑﻴﻨﻰ ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﻭﺗﻮﺟﻴﺪ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺫﻫﻦ
ﻳﺎ ﺭﻭﺍن اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻏﻴﺮ ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺃﺗﻤی ﺨﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺪﺭ ﺗﻮﺩﻩ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺷﮑﻞ ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻳﺎ
ﻏﻴﺮ ﻫﻨﺪﺳﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﺑﺤﺪﻭﺩ
ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺫﻫﻦ ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺷﮑﻞ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ ﺍﺷﮑﺎﻝ
ﻫﻨﺪﺳﻰ،ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩه اﻧﺪ.

ﮔﻔته
اﻧﺪ ﺑﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ،ﺑﺎ ﻟﺤﻈﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻳﺎﺿﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺗﻚ ﺗﻚ ﺳﺎﻋﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺑﺮﺣﻮﺍﺩث
ﻃﺒﻴﻌی ﺒﺎﺷﺪ ﻓﺮق
هست. ﺑﺮﺭﺳی
گذشته ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺮﺣﻮﺍﺩث ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﻭﺗﻮﺟّﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ، ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺣﻮﺍﺩث ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺣﻮﺍﺩث ﺫﺍﺗﻰ ﺷﺨﺺ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﺟّﻪ،ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭ ﺩﻭﺍﻡ.ﻭ
ﺳﻴّﺎﻟﻬﺎﻯ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺍﺳﺖ.ﻏﻴﺮ
ﻣﻨﻘﻄﻊ ﮔﺮﭼﻪ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﮔﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ
ﺧﻄی ﺪﺍﺭﺍﻯ ﺑُﻌﺪ
ﻭﺍﺣﺪ ﻃﻮﻝ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﮐﻨﻴﻢ،ﺩﺭ ﺍﻳﻦﺻﻮﺭﺕ
ﻟﺤﻈﻪ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﻘﻄﻬﺎﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺑُﻌﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺭﻳﺎﺿﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺁﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
( ﺍﻟﺂﻥ) ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻘﻄﻬﺎﻯ
ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﺳﻠﺴﻠﻪ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺍﺯ
ﻧﻘﺎﻁ ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ،ﺩﺭ ﻭﺣﺪت
ﻮﺟﻮﺩﺍﺳﺖ.ﻭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺁن اﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺳﻴّﺎله
ای ﺳﺖ.ﻭﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩ
ﺷﻴﺌﻰ ﻳﺎ ﺃﻣﺮﻯ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﺸﺨّﺺ،
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﻭﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺳﻴّﺎله اﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ نه ﻮﺟﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺷﻴﺌﻰ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﺤﺪﻭﺩ ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻳﺎﺕ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻭﻧﻘﻄﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ.ﻧﻘﻄﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﻳﺎ ﻫﻨﺪﺳﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻘﻄﻪ
ﭼﻮﻥ ﻫﻴﭻ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮑﺎﻥ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ ﺣﺮﮐﺖ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﻃﻮﻝ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻣﮑﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
که ﺘﺠﺮﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻟﺤظه ای ﺍﺯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ ﺍﺣﺴﺎس
ﺰﻣﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺑﺮهه ای اﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺍﺧﻞ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﻓﻴﺰﻳﻚ ﺗﺎﺯه ﺮﺳﻴﺪﻩ،ﻭﺑﺎﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺣﺎﻟﺖ ﻭﺣﺪت ﻮﺟﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺟﺰﺍ،ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺯﻣﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺣﺎﻝ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺋﻤﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻭﺍﺣﺪﻯ ﺍﺳﺖ ﻭﺗﻨﻮﻉ
ﻭ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﺍﻧﺘﺰﺍﻋی
عقل ﺍﺯ ﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﻌﺪﻯ ﺍﻳﻦ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﺴﻤﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮐﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺮﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻮﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻳﺎ
ﻧﺴﺒﺘﻰ ﺍﺯ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ ﺍﺻﻠﻰ
ﺁﻥ.

ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺑﻰ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ
ﻫﻨﺪﺳﻰ،ﻭ (ﺁﻥ)ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﻤﺘﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺖ،ﻭﻣﮑﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻃﻮﻝ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ ﻋﺮﺽ
ﻭ ﺍﺭﺗﻔﺎﻉ ﺩﺭ ﺧﻂ
ﻫﻨﺪﺳﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻠّﻰ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﺎ
ﻧﻴﺰ،ﻳﻚ ﺑﻴﻨﺶ
ﮐﻠّﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺟﺰﺍﺋﻰﺩﺍﺭﺩ،
ﻭﻟﻰ ﻣﺪّ ﻧﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺁﻥ ﺩﺭﻙ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ. ﻟﺬﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻐﻴﺮ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻋﺎﻟﻢ ﮐﺒﻴﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﮑﺮ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺟﺰاء ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﮐﻞّ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺍﺻﻮﻟﺎ ﻫﻴﭻ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺟزء
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﮐﻠّﻰ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﮐﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺟﺰﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻞ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺗﺼﻮﺭ ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﺁن
ﻨﻤﻮﺩ.

ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﻳﻚ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻭﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺍﺳﺖ،ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺁﻧﺮﺍ
ﻳﻚ ﺑﺮﺵ ﻋﺮﺿﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺷﮑﻞ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌنی ﻘﺒﻠﺎ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴّﻰ ﻣﻴﺸﺪﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺣﺴﺎس ﺁﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺷﮑﻞ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺨﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺪﺍ ﺷﻮﻳﻢ.
ﻳﺎ ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﺸﺨّﺺ ﮐﻨﻴﻢ.
ﺍﺳﭙﻴﻨﻮﺯﺍ ﻫﺮ
ﺟﺰٴ ﺍﺯ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺭﺍ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺼﻰ که ﺎﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭﻗﺘﻰ ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻮﺟّﻪ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﻰ ﻏﻴﺮ ﺭﻳﺎﺿﻰ
ﺍﺳﺖ، ﺍﮔﺮ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﻭﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﻮﺩ،ﭼﻮﻥ
ﺗِﻚ ﺗِﻚ ﺳﺎﻋﺖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﮑﻠّﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺃﻣﺮﻯ
ﺟﺮﻳﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﺳﻴّﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬی
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ، ﺍﺯ ﺟﻨس ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻏﻴﺮ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻈﺮ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺁﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺳﺎﻋﺖ ﺗﻚ ﺗﻚ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﺻﺪﺍﻯ ﺗﻚ ﺳﺎﻋﺖ
ﻓﺎﺻﻠﻬﺎﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ،
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺟﺪﺍﺋﻰ
ﻭ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎ ﺣﺪﻭﺩﻫﺎ
ﻭﺟﻮﺩﻧﺪﺍﺭﺩ ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ،
ﭼﻮﻥ ﺳﻴّﺎﻟﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ،ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺁﺏ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﻬﺎﻯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺎﺩﻯ، ﺗﻮﻗّﻔﻬﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳت ﻮﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ،ﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻦ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﮐﻠّﻰ ﻫﺴﺘﻰ ﺍﺳﺖ،ﭘس
ﺩﺭ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﺗﻦ ﻧﺴﺎﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣی
اﻭ، ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻗّﻔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﺎ،ﺗﻮﻗﻔﻰ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ
ﺣﺼﻮﻝ ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ
ﻫﺎ،ﻭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎﺯﻫﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﭼﻪ ﻓﺎﺳﺪ
ﺗﺮ ﺷﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺿﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧی
ﺪﺍﺷته ﺒﺎﺷﺪ، ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩﻭﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺩﻭﺭ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺴﺨﺮﻩ ﺩﺭ ﻣﺴﺦ،ﻭﺣﺘﻰ
ﮔﻨﺪﻳﺪﮔﻰ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﻓﺴﺦ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭘﺮ ﺭﻧﺞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ.
ﺧﻮﺍﻩ ﻧﺎﺧﻮﺍﻩ
ﻓﻄﺮﺗﺎ،ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﺪ ﻭﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺪﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ،ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺘﺸﺒّﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺭبّ اﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻨﻮﺯ
ﻫﻢ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ،ﺧﺎﺭﺝ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺮﺳﻴﺪﻩ
نشده ﺍﺳﺖ . ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭﻟﺎﻫﻮﺕ ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻣﻰ،ﺩﺭ
ﻣﻨﺘﻬﺎﻯ ﺭﻗّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻟﻠﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﺃﻫﻮﺍﺳﺖ،
ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘی
اﻟﺄﺻﻞ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨی
ﻤﻴﮕﻔﺘﻨﺪ که اﻳﻦ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﻪ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺂﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻭ ﻭ ﻫﻮ ﺩﺭ ﻋﻤّاء
ﻧﻴﺴﺖ.ﻟﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﻴﺰ،ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺑﺎﺯ ﻫﻮ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻟﻠﻪ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ.
ﻭ ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺍﻳﻦ،ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ،ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮ ﺑ ﺎﺿﻤﻴﺮ
ﻏﺎﻳﺐ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﻋﺪﻣﻰ ﮔﺮﺩﺩ،ﺗﺎﻓﺮﺿﺎ
ﺑﻬﺎﻫﻮﺕ ﻭﺍﺭﺩ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻋﺪﻣﻰ ﻧﻴﺰ
ﻭﺭﻭﺩ ﻭﺩﻳﺪﻥ ﻭﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺩ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﻋﻤّاء ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﻋﻤﺎﻯ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎﺋﻰ
ﻧﺎﺩﺍنی گرﺩﺩ.

ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺤث ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺩﻭ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻬﻤﻰ
ﻫﺴﺖ،ﻳﮑﻰ ﻓﺮﮐﺎﻧس
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ،
ﺑﻘﺼﺪ ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺸﻢ،ﻭ ﻳﺎﺳﻮﮊهﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺑﻴﻨﺶ ﺑﺎ
ﭼﺸﻢ ﺩﻝ.ﻭﭼﻪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﻭﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺷﻬﻮﺩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،
ﺩﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﻳﺪﻥ ﺷﻴﺌﻰ ﻭﺭﻭﺩ
ﺷﻴئ ﺑﺪﺍﺧﻞ ﻣﻐﺰ
ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻧﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺷﻴﺌﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ ﻣﺎﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻃﺒﻖ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻓﺮﮐﺎﻧس ﻭﺟﻮﺩﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻓﺮﮐﺎﻧﺴﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻌﮑس ﺍﺯ ﺷﻴئ
ﺑﭽﺸﻢ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻭﺩﺭﻙ ﻣﺎ ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻟﺬﺍ ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺣﻮﺍس
ﻭﻗﺎﺑﻠﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺣﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﺩﺭﻙ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭﻋﻘﻞ ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ ﮐﻪ ﺣﻮﺍس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻧﮕﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺗﻨﻮﻉ ﻭﻭﺳﻌﺖ ﺣﺴّﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻭﻋﻘﻠﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﮐﻪ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺗﺎ ﺃﺑﺪ.ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺩﻳﺪﻥ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﻴﻨﺶ ﭼﺸﻢ
ﺩﻝ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺑﺤﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﻃﻠﺒﻰ ﻭ
ﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﺑﺎﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﻬﻔﺖ
ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﻘﺮّﺏ
ﺑﺎﻳﺪﺁﻝ ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤّﺖ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻧﮑﻪ ﻫﻤّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺻﺎﺩﻗﺎنه
ﺘﺮ ﺑﺮﺍﻩ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ
ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺭﺍ ﺩﺭﻫﻔت
ﺴﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﻰﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺗﺎﻇﻬﻮﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﺣﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﺪ،ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺘﺸﮑّﻞ
ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺟﺰﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﺳﻄﺢ ﺃﺗﻢ ﺩﺭ
ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺍﺳﺘﻘﻠﺎل
ﻮﺟﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺩﺭﻳﻚ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻧﺎﻡ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﺍﻟﻠﻪ،ﺩﺭ
ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺟﺰ
ﺍﻟﻠﻪ ﮐﺴﻰ ﻫﻢ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻗﺪﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
. ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺣﺘﻰ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺁﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩ،
ﺃﺻﻞ ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺁﻥ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﻫﺎله ای ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﺎﻟﻪ ﻧﻴﺰ
ﻗﺎﺑﻞ ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ،ﮐﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﻋﮑﺴﺒﺮﺩﺍﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ، ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﺴّﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺬﻫﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﺯ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺟﺴﻢ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ
ﺭﻭﺡ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺧﺎﺭﺝ ﺍﺯﺩﺍﺧﻞ
ﻭﺟﻮﺩ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻳﻚ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﺣﺴﺎسی ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﺃﻧﺪﺭﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻇﺮﻓﻴّﺖ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ،ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺣﺴّﻰ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﺼﻮﻝ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﭘس اﺯ ﺣسّ،ﻳﻚ ﺩﺍﺩﻩ
ﻳﺎ(ﺩﺍﺗﺎﻯ) ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﻳﻚ ﺻﻮﺭﺕ،ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺣسّ،ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ،
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺳﺮﻳﻊ ﻭﮔﺎﻫﻰ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺯﻣﺎﻥ ﻭﺣﺎﻝ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﻳﻦ ﺳﺮﻋﺖ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.
ﺗﺎ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﺸﺪﻩ،ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪهﻫﺎی
ﺤﻘﻴﺮ ﻭﻋﺎﺩﺍت
ﻨﺎﻣﻨﺎﺳب ﭽﻘﺪﺭ
ﻭﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻮ ﺑﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ
ﺳﺮﻋت ﺎﺩﺭﺍﻙ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﻭﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ.ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭ ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎ،ﺩﺭ
ﺳﺮﻋﺖ ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺩ،ﻭﺩﺭ
ﻭﺿﻮﺡ ﻣﺮﺍﺣل
آﻥ ﺑﺮﺍی ﺪﺭﻙ ﻧﺎﻇﺮﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺑﺮﺍی ﺪﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻬﻤﺮﺍه ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺩﺭﻙ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭ ﺭﻗﻴﻘﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ،ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻤﺘﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺻﺪﺍﻯ ﺭﺍﺩﻳﻮ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﭘﺮﺍﺯﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺻﻮﺗﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﻴﻦ ﻭﻗﺎﻳﻊ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪکه ﺑﺎأباﻃﻴﻞ،ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺯﻝ، ﻫﻤﻪ ﺣﺮﻑ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﻄﻮﺡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻄﺢ
ﻓﻬﻢ ﮐﻠﺎم اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻳﻨﺪه ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺭﺍ ﺑﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺪ ﺃﻗﻞ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث ﮐﻨﺖ ﮐﻨﺰﻝ
ﻣﺨﻔﻴّﺎ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ، ﮔﻨﺠﻰ
ﺑﻮﺩﻫﺎﻡ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻢ،ﺗﺎ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ
ﺷﻮﻡ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ،ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺗﻤﺪﻧﻬﺎﻯ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﺢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺒﺮﻳﻢ.ﻭﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺕ
ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ
ﮐﻨﻴﻢ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻠﻒ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ.

ﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻋﺮﻓﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻋﺎﻟﻢ ﺻﻐﻴﺮﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ ﮐﺒﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﺪﻫﺮ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻪ ﻭ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﺪﻧﮕﻮﺋﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﭘس ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍ
ﮐﺴﻰ ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺧﺪﺍﺭﺍ
ﺭﻭﺡ ﻫﺴﺘﻴﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻴﻤﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ. ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻬﺎ ﻭﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﺘﻮﻥ ﺟﻴﻮﻩ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺳﻨﺞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺍﻡ
ﻳﺎ ﺑﺎﻟﺎ ﻭﻳﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
در ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﺍﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺳﺘﻮﻥ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﻭﺿﻊ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺍﻳﺴﺘﺪ.ﻭ
ﻫﺮﭼﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺑﺰﻳﺮ
ﺧﺎﻙ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﺑﺠﻬﺎن
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺗﻮﻟﺪ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﻌﺪﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺭﺳﺦ
ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤت
ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﻭﺗﺮﺑﻴﺖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻫﺮﮐس ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺮﺗﺮ،ﻳﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ.ﮐﻪ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺩﺭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺗﺰﮐﻴﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﻳﺎﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺗﺮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺗﻦ ﭘﺮﻭﺭﻯ،ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﻠﻔﺰﺍﺭ
ﺟﻬﺎﻥ .

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺣﺴﺎس
ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻣﮕﺮ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭﺩﺭﻙ
ﻭﻓﻬﻢ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ،ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺗﺮﺳﻨﺎﻙ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﺭﻧﺪﻩ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺧﻮﺷﺒﺨت
ﺘﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ،که ﺸﺨﺺ
ﺑﺎﺭﺟﻬﻨّﻤﻬﺎی
ﺪﻳﮕﺮ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺳﺒﻚ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﺰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻴﻤﻪ ﺧﻮﺏ ﻭ ﻧﻴﻤﻪ
ﺑﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﻣﺤﺎﺳﻦ ﺟﺪﻳﺪ ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺍﻳﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﻔﺮﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﺯﺷﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ، ﻫﺮﮔﺰ
بطور ﻣﻄﻠق ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺑﺎﻫﺮﻗﺪﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﺎﻟﻚ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩه ﻘﺪﻡ ﺟﻠﻮﻣﻴﺂﻳﺪ،
که ﺰﻭﺩﺗﺮ ﺑﺘﻮﻓﻴﻖ
لقای الهی ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﻬﺸﺖ
ﺩﻭﻡ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻴﻦ ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. که ﺘﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻳﻦ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ،ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ،ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭﮐﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﻤﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﺎ ﭼﻪ ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻯ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻘﺪﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺻﻠﺎﺡ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻋﮑس ﺍﻳﻦﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺘﻤﮕﺮﺍﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻮﺭﺩ
ﻏﻀﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ،ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﺪﺳﺖ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻭﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ
ﻭﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺩﺭﻣﺴﺦ
ﻭﻓﺴﺦ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ثرﻭﺗﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭ
ﺳﻴﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ
ﻭ ﮔﺮﺩﻧﮑﺸﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ.

ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻄﺮﺡ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺁثاﺭ
ﻣثبت و خیر ﻳﺎ ﻣﻨﻔﻰ
و شرّ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ثبت ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﮔﺮﮒ ﻭﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻠﺎ
ﺁثاﺭ ﺗﻮﺣّﺶ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯ ﺁثاﺭﻯ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ،ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭﻗﻄﻌﺎ ﻋﺎﺷﻖ
ﺗﺮ ﻭﺷﺎﻳﺴته ﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺩﺭ ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻘﻖ ﺷﺮﻭﻁ
ﻟﺎﺯﻡ، ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻮﻓﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻋﻠﻰّ، ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﻋﻠﻰّ،ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﺗﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﺍﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻋﺮﻓﺎ،ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻠّﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻌﺒﺎﺭﺕ
ﮔﺮﺑﻪ ﻣﺮﺗﻀﻰ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻃﺮﻑ ﭘﺮﺕ
ﺷﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺩﺳﺖ ﻭﭘﺎ ﺑﺮﻭﻯ
ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﮔﺮﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺮّﻩ
ﻳﺎ ﺧﻮّﺭﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺰﻣﻴﻦ
ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺠﺎﺕ ﺭﻭﺡ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺩﺭﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺪﺳﺘﺁﻭﺭﺩه
ﺎﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣثل هاﻯ دست کارﻯ
ﺷﺪﻩ،ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﺎﻣﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.

ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣثبت ﻭ ﻓﻌّﺎﻝ ﻣﺎ،ﺑﺎ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺷﺎﻣﻞ
ﺩﻳﻤﻮﻣﺖ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻳﻚ ﺣﺎﻟﺖ ﺳﻠﺒﻰ
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﻭﻣﻨﻔﻌﻞ
ﭘﺎﺳﻴﻮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺤﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﻓﻌﻞ ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﺑﺎ
ﮐﻮﺷﺸﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺗﻮﺟّﻪ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺎ
ﺑﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻗﺒﻞ ﻭ ﺑﻌﺪ،ﻭﮐثرﺕ
ﻭﻓﺎﺻﻠﻪ ﻭﺷﮑﻞ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﺁﻥ
ﺗﻮﺟّﻬﻰ ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﻭﺑﺮﺗﺮ،ﺣﺎﻓﻆ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ ﺳﻌﻰ
ﻭﮐﻮﺷﺶ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻪ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺒﺎﻟﺎ ﻭﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺩﺭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺣﻔﻆ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺣﺎﻓﻆ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﻭ ﺑﺴﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺍﺯ ﺁﻥ
ﭘس ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﻭﺗﺨﻠﻴﻪ ﮔﺮﺩﺩ.ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﻭ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ ﻭﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﺵ،ﺣﺎﻓﻆ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.
ﺿﻤﻨﺎ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ ﮔﺮﺩﺩ.ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺣﺎﺿﺮ ﺣﻀﻮﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻋﻨﺎﺻﺮﻯ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻫﺪﻓﻬﺎ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ،
ﺑﺤﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﺨﻴّﻞ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ
ﻳﺎ ﺗﻮﻗّﻊ ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻳﻢ،ﺣﻀﻮﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻫﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪه ﻨﻴﺎﻣﺪﻩ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻨﺶ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ
ﻧﻘس ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻭﺍﻗﻊ ﭘﺬﻳﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﻏﻴﺮ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﺎﺭ
ﺑﺮﺩ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ ﺍﺯ
ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ، ﺩﺭ
ﺗﻄﺒﻴﻖ ﺁﻥ ﺑﺮ ﻳﻚ
ﻣﺪﺕ ﺩﺭﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻗﺘﻰ ﻣﺸﺮﻭﻋﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﻋﻤﻞ ﺍﺯ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﺼﺮ
ﺣﺎﺿﺮ ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﻓﻌﻠﻰ ﻭﺟﻨﮓ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ،ﻭﻟﻰ
ﺣﺎﺿﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﮕﺮ ﺍﺯ
ﻳﻚ ﮐﻞّ، ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﺑﺎﺷﺪ.ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺩﺭﺳتی اﺳﺖ، ﺍﻣﺎ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﺟﺰاء
ﺁﻥ ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺣﺎﺿﺮ ﻭﺑﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﻟﺤﻈﻪ ﻭﺁﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ
ﮐﻞ ﺑﮑﺎﺭ ﺭﻭﺩ،ﻭﺗﺎ
(ﺁﻥ) ﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺟزء (ﺁﻥ) ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ،ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ (ﺁﻥ) ﻧﻴﺰ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ،
ﻟﺤﻈﻪ ﺗﻮﺟّﻪ ﺭﺍ
ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺑﺪﻫﻴﻢ،
ﻳﺎ ﻧﻨﮓ ﮐﻨﻴﻢ ﻭﺍﺯ
ﺗﺨﻴّﻞ ﮐﻤﻚ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ.ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻪ ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ ﮐﻨﻴﻢ.ﻭﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺘﻮﺟّﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻳﻚ
ﻭﺍﺣﺪ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﺗﺨﻴّﻞ ﻭﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻟﺤﻈﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﻮﺗﺎﻫﺘﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻭﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺩﻭﺍﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺣﺎﻟﺖ ﺗﺠﺮﻳﺪ
ﻭﺑﻰ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺳﺎﺧﺖ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺨﻴّﻞ ﮐﻨﻴﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻩ ﺗﻮﺟﻪ
ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮐﻢ ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻘﻄﻪ ﻧﺎﻣﺘﻨﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻚ ﺑﺸﻮﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﻭﻝ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﻟﺤﻈﻪ،ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﺳﺮﻳﻊ
ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ ﺑﺼﻌﻮﺩ
ﻧﺎﻣﺘﻨﺎﻫﻰ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﺒﺮﻳﻢ ﻭ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺩﺭ ﻟﻤﺤﻪ ﻭﺍﺣﺪ
ﻭﻧﻈﺮﻯ ﺳﺮﻳﻊ ﻭﮐﻮﺗﺎﻩ،ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺩﺭ ﻫﺒﻮﻁ ﺑﻨﻘﻄﻪ
ﺭﻳﺎﺿﻰ ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﺩﻭ ﺣﺎﻝ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺨﻴّﻞ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻳﻚ ﻧﻮﻉ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ،ﻣﺒﻴّﻦ
ﺧﻴﺎﻝ ﻫﺮ ﻭﻫﻤﻰ
ﻭﺗﻮﻫّﻢ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺷﺄﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺴﺒﻰ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻌﺮﻓﺘﻰ،ﮐﻪ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ،
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻘﺎﻡ ﺟﺪﻳﺪ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﻳش ﺪﺭﺍﻳﻦ ﺗﺨﻴّﻞ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻭﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﮐﻞّ (ﺧﺪﺍ
ﺩﺍﺧﻞ) ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
کسی ،ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ،ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﻤﻌﺎ ﻧﻘﻄﻪ ﮐﻮﭼﻚ
ﺩﺭ ﻭﺳﻌﺖ ﺑﻴﮑﺮﺍﻥ
ﻋﺮﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ ﺩﻳﮕﺮ،ﺟﻤﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ،ﭼﻮﻥ
ﻧﻘﻄﻬﺎﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺍﺩﻩ
ﻫﺎ ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎ ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﻟﺰﻭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ، ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺘﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﭼﻬﺎﺭ ﺑﻌﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺩﻩ ﺑُﻌﺪﻯ ﻭ ﻫﺰﺍﺭ
ﺑُﻌﺪی ﻮﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،
ﮔﻮﺋﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ(ﺍﻟﻠﻪ
ﺷﺪﻥ)ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺩ. ﻭﻟﻰ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﻭ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭح
اﻟﻘﺪس ﺮﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮی ﺒﺎﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﭼﻮﻥ
ﺭﺏّ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﮐﺮﺩﻡ،ﺩﻳﺪﻡ که
ﻤﺪﺍﻡ ﻣﻴﮕﻔﺖ،ﻳﺎ
ﻗﺪّﻭس ﻳﺎ ﺳُﺒّﻮﺡ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺗﻘﺪﻳس ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻫﻨﻮﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﻥ
ﭼﻨﺎﻥ ﺗﻘﺪﻳس ﻭﺗﺴﺒﻴﺤﻰ
ﮐﻪ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ،ﮐﺎﺭ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻧﮑﺮﺩه
اﻧﺪ. ﭘس ﺗﻮﺍﻥ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮی
ﺪﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺣﺘﻰ ﺃﻋﻠﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﻭ ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ
ﺻﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩ. ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ،ﺍﺯ
ﮔﻴﺎﻩ ﺗﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭﺍﺣﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﺟﺎﻥ ﻭﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ،ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩ.ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻣﺒﺪﺃ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﮔﺬﺷﺘﻪ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﺗﺮ
ﺁﻣﺪه اﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺁﻏﺎﺯ ﺣﺮﮐﺖ ﺃﺯﻟﻰ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻓﻌﻠﺎ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺭیم .ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﺑﺎ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮﻯ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻃﺒﻌﺎ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ ﺑﻌﻘﻞ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭ ﺑﺴﺮﻋﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻯ،ﻳﺎ ﻧﻴﻤﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﺑﺮﺳﺪ، ﺗﺎﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺩ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺒﻖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﮐﺎﻓﻰ،ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻋﻘﺐ
ﺭﻭﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ،ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭﻭﺣتی ﻤﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺎﻣﻞ ﻭﻋﻨﺼﺮ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻫﻤﻪ ﻧﻔﻮس
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺒﺪﺃ
ﺃﺯﻟﻰ ﻳﮑﺴﺎﻥ،ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺃﺯﻟﻰ،ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺪﻑ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺗﻘﺮّﺏ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻟﺬﺍ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ
ﺑﻴﻦ ﺟﺎﻥ ﻫﺎ ﻳﻚ
ﺃﻣﺮ ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻣﺮﮒ ﻳﺎ ﺗوﻟﻴﺪ
ﻣﺸﻞ ﻭﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺎ ﺟﺎﻥ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺪﺭّﺝ ﭘﺮ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻥ ﻫﺴﺖ.ﻭﺩﺭﻫﺮ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺭﺥ ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﺸﻢ ﻣﺎ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ ﺟﻨﻴﻦ،ﻣثلا
ﻧﻮعی ﺮﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻟﺤظه اﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻋﻠﻢ ﺟﻨﻴﻦ
ﺷﻨﺎﺳﻰ، ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻞ
ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ،ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ ﺑﭽﺸﻢ ﻧﻴﺰ
ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻓﺮﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺭﺷﺪ ﺟﻨﻴﻨﻰ،ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻨﻴﻒ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻧﻔﻮس ﻭﺟﺎﻥ
ﻫﺎ،(ﺗﻮﺟﻪ)ﺭﺍ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ
ﻣﺮﻭﺭ ﺗﻮﺟّﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺭﺳﻄﻮ
ﺍﺯﻧﻔس ﻏﺬﺍ ﻃﻠﺐ،ﻭﻧﻔس
ﺣﺎﺳّﻪ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ.ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻤﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻏﺬﺍ ﻭﺣﻔﻆ
ﺣﻴﺎﺕ،ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل ﻭ ﻏﺬﺍﻯ ﻃﻔﻞ
ﺗﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﻭﻟﺒﺎس
ﻭﻭﺭﺯﺵ ﻭﺗﻔﺮﻳﺢ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻏﺬﺍ ﻧﻴﺰ
ﻳﻚ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺧﻮﺩﮐﺎﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻓﻄﺮﻯ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ.ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺃﻣﺮﻯ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭ
ﻫﺪﻓﻤﻨﺪ ﺑﺎ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ. ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﻭ ﺧﻄﺎ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻫﺴﺖ،ﺩﺭﻃﻔﻞ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻌﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﮑﺎﻧﻴﮑﻰ
ﻭﺗﮑﻨﻴﮑﻰ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺎﺑﺪﺍﻉ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻣﺼﻨﻮﻋﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻰ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻓﺮﺩﺍﻫﺎ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺳﻴﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭ،ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺨﺼﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺶ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ،
ﺷﺶ ﺗﺠﻠّﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺸﺮﻯ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺳﺖﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﺒﻠﻰ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣثلاﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﺻﺤﺒﺖ ﺁﻧﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻋﺪﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻭ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺳﻮﮊﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟﻪ
ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻪ،ﻭ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺗﺮﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﻃﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﻓﻮﺭﻯ ﻭ ﺳﺒﻘﺖ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ،
ﺍﮔﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻳﺎ ﺭﺏّ ﻣﺮﺑّﻰ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻪ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
۳۱۳ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﭘس ﺑﺤث
ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺎ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺪﺭﺯﻧﺪﮔﻰ ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﻧﻴﺰ
ﺑﺤث ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺁﻥ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺭﺍ ﺳﺒﻘﺖ ﮔﺮﻓﺘﻦ،ﺣﺘﻰ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﮐﺮﺩه اﻳﻢ.ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺑس ﻭﺳﻴﻊ ﺍﺯ ﻣﺒﺎﺣث
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻭﻋﻤﻠﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺳﺖ،که ﺤﺪﻭﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻭﻳﮋﻩ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺟﻤﻌﺎ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻣﺎﻭراء ﺍﻟﻄﺒﻴﻌﻪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ( ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ)
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﻧﺪ. ﭼﻮن
اﮔﺮ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ،ﭘس
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻴﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻌﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﻣﺮﺣله اﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺑﻌﺪﻯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻃﻮﺭﻯ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻫﻤﻪ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻧﻴﺰ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ.ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ،ﻧﻮﻉ ﻗﺒﻠﻰ
ﺭﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻭﺣﺸﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣل ﺪﺍﺭﻭﻳنی
اﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺪﺍﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
که اﺭﻭﺍح ﺘﻄﻮّﺭﻣﻮﺍﺯﻯ
ﻭﺟﺪﺍ ﺍﺯﺗﮑﺎﻣل
اﻧﻮﺍﻉ ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭﮐﻤﺎﻟﺎت
ﭙﻴش ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﭘس
ﺭﻭﺡ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ،ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎن
ﻤﻴﻨﻤﺎﻧﺪ، ﺗﺎﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺪﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.که ﺮﻭﺡ ﻣﻮﻓق
اﻣﺮﻭﺯ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮی گردد. ﻭ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻬﺮﺻﻮﺭﺗﻴﮑﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﭘس ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ،ﺩﺭﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺎﺯ
ﺭﺟﻌﺖ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ ﻭ ﻳﺎ
ﻫﺮﺟﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍه ﺸﻴﺮﻯ،ﻭﺣﺘی
ﺪﺭﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ که اﺭﻭﺍح
ﻔﺎﺻله ﺸﻨﺎﺳی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺣث
ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺷﺨﺼﻰ،ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔی ﭽﻨﺪ،ﺑﺮﺣﺴب
ﺘﻮﺍﻥ ﻋﻘلی ﻤﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺗﻮﺟﻴﻪ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﺸﺮی ﻮﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬی ﺮﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩه اﻳﻢ.ﻧﻪ
ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺩﺍﺩه
اﻳﻢ،ﻭﻧﻪ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﺣﺮﻑ ﺁﺧﺮ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻬﺎﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻭﺍﺻﻞ ﮔﺮﺩﻳﺪ،
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ ﺟﺪﻳﺪﺗﺮ،ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻃﺮﺡ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﺪﺳت
ﺁﻭﺭﺩ، ﻭ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّه اﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﮔﺮﭼﻪﻫﻤﭽﻨﺎﻧﺪﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻌﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﺨﻂ ﻧﻬﺎﺋﻰ،ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺳﺒﻘﺖ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ،ﺑﺎ
ﺘﻮﻟﺪﺍت ﻮﻣﺮﮒ
ﻭﻣﻴﺮﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ، ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ،ﻃﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻟﻮ ﻓﺮﺿﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺣﺪﻭﺩﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺵ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻓﺮﺩﻯ،ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺑﺰﺭﮒ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﺪﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺗﺠﻠّﻰ ﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻭﺍﺭﺩ
ﺷﺪﻩ،ﻳﺎ ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺒﺪﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﮔﺮﺩﺵ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﭘس ﻣﺎ
ﺑﺎ ﻗﺼﺪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮔﻮﺋﻰ، ﮐﺎﺭﻣﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺍﺯﺍ ﮐﺸﻴﺪ.ﻣﻬﻢ
ﮐﺴﺐ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪ، ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﻣﺤﺪﻭﺩﻳّﺖ ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻳﻢ،ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻭ ﻗﺮﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﺘﻪ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻓﺘﺮﭼﻪ ﮐﻮﭼﻚﺳﻔﻴﺪ
ﺩﻝ،ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﺁﻥ ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻠﻰ،
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺧﻠﻒ ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ ﻭ ﺳﻴّﺪ
ﻭﺁﺭﻳﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ،ﻭ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰ ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺍﻭﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ،ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﺷﺮﺍﺏ ﻣﺴﺖ
ﻋﺮﻓﺎﻥ،ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﻋث
ﺗﺼﺪﻉ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻳﻢ،ﻭﻗﺒﻠﺎ
ﭘﻮﺯﺵ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﭘﻮﺯﺵﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ.
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻪ ﺃثرﻯ ﺭﺍ ﺩﺭﺩﻝ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺃثرﻯ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺩﻳﺪﻩ ﻧﺸﺪ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭﻟﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،
ﺍﻳﻦ ﺃثر ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭ ﻟﺬﺍ ﻫﺮ ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ
ﺿﺮﺭ ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﻭﺍﮔﺬﺍﺭﻯ ﺑﻔﺮﺩﺍ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ ﺩﻳﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺍﺳﺘﺎﺭ
ﺷﺪﻥ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
بوﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺟﻌﻪ ﺑﻬﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﺩﺭﻭﻳﺶ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ،ﮔﻮﺋﻰ
ﮐﻪﻣﺤﺼّﻞ ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﮐﻠﺎس ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﺳﻮﺩ ﭘﺮﻭﺭﺷﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﻫﺪ،ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻪ
ﺍثاﺭو اشاره ﻫﺎﻯ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺎﺷﺪ.

M124

عشق
مظلوم ترین
ومهمترین
مسأله حیات

ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ،ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﮐﻨیم ،ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﻘﻂ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻴﺰ مورد ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ
ﻫﮕﻞ ﺑﻮﺩ،ﺩﺭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﺘﻌﺒﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
همان ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
می ﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﺳﺎس
ﮐﺎﺭ ﺁﻥ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﺴﺘﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭحی ﺤﻞ
ﺷﺪﻩ است ﻭﺍﻟّﺎﺑﺪﻭﻥ
ﻋﺸﻖ ﻳﺎ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﻣﺴﺎﺑقه
عشق ﻮﺭﺯﻯ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪی هستی ها ﻘﻬﻘﺮﺍئی
میباشد. ﻣﻮﻟﺎﻧﺎ
ﺗﺄﮐﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﮐﻪ ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻣﺸﮑﻞ ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﻞ ﻫﺮ ﻣﺸﮑﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻋﺸﻖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻝ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻗﺎﻝ ﻭ ﮔﻔﺘﻦ
نمیباشد. ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻭ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ،ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﺴﺄﻟﻪ
ﻭﻣﺸﮑﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ ﻭ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺯﻧﺪگی ﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﺭﺧﺪﻣﺖ
ﻋﺸﻖ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻣﻰﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭﻫﻢ
ﺯﻳﺴﺘﻰ،ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ.ﻭﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻋﺸق
اﺳﺖ. ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍ
ﻧﭙﺮﺳﺘﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺧﺎﻟﻖ ﻋﺸﻖ ﻭﺧﻮﺩ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻋﺎﺷﻘﺎن
ﺨﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.که
همه ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﺯﻧﺪﻩ،ﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻏﻴﺮﺯﻧﺪﻩ،ﻭ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﺑﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭﮐﺴﺐ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ،ﻭﺗﻘﺮّﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺗﺸﺒّﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺮﺣله اﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ ﻭﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﺎ ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻧﻪ ﺁﻥ ﻟﺎﻫﻮﺕ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻋﺎﻡ ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻭ ﺳﭙس
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺗﺎ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻴﻢ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ نیزﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺎﻫﻮﺕ ﺩﺭ ﻋﻤّاء
می ﺒﺎﺷﺪ.ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﻭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻭ ﻓﺸﺮﺩﻩ ﺷﺪه ﺪﺭﻟﻔﻈ
عشق ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّت
ﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭﺗﻘﺮّب ﻮﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻥ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﺘﻨﻔّﺮﺭﺍ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰﻭ
ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻭﻣﺮﮒ
ﻭﻣﻴﺮﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،ﻭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ،ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ
ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻠﻪ ﺟﺪﺍﺷﺪﻩ،ﻭﻭﺍﺭﺩ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺍﺑﺪﻳّﺖ،ﻭﭘس
اﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻟﻠﻪ ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ
ﺃﺻلی ﺒﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻟﻮ
ﺑﻘﻴﻤﺖ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ،ﻭﻳﺎﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻬﺎﻧﻮﻡﻳﻮﻧﺎﻧﻰﻭﺟﻬﺎﻥﻓﺎﺭﺳﻰ.

ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﻭﺍﮊﻫﺎﻯ ﻋﺮﺑﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻢ،ﺍﺯ
ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﺃﺷﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﻫﻤﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﺷﻚ
ﺷﻮﻕ ﻣﻴﺮﻳﺰﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺃﺷﻚ ﻏﻢ ﻭ ﺃﻧﺪﻭﻩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻤﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺍﺷﻐﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺠﺎﻯ
ﺍﺷﻚ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻫﺴﺘﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﺍﺷﻚ
ﺑﺮﻳﺰﺩ.ﻗﻮﻡ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺑﻴﻤﻦ ﻭﻣکّه ﺒﻮﺩه
اﻧﺪ، ﮐﻪ چند ﻗﺮﻥ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﻌثت ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ،ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩَﺭﻯ ﻭﺍﻭﺳﺘﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺷﻚ ﺳﺎﻟﻚ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻥ
ﭘﻠﮑﻬﺎﻯ ﭼﺸﻢ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ،ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺩﺭ ﺧﻴﺎﻝ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﺗﻔﮑّﺮ ﻭﺩﺭﺩ
ﺩﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ،
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺗﺎ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﺯ ﻭﻯ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﻙ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ ﺑﺠﺎﻯ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻴﻚ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻭﺳﺮ ﺳﭙﺮﺩﮔﻰ ﻭ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺭﺳﻤی
ﻮ ﺍﺳﻤﻰ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﺸﺮﻙ ﻭ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭ ﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ،
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻒ ﻭﮔﻴﺎﻩ ﻭ ﺟﻤﺎﺩ
ﻭﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ ﻫﺮ
ﺫﺭّﺍﺕ ﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ،ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺃثیرﻯ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﺩﻭﻥ ﺃثیرﻯ،
ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎت ﺮﻭﺣﻰ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻓﺼﻮﻝ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺎ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﮐﻨﻨﺪ، ﻭﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﺎ،ﺑﺎﻳﻦ
ﺣﺪّ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺒﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﺗﺎ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﺩ ﺩﺭ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﻭ ﺩﻭﺭﺗﺮ.ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮِّه
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﺍﺧﻠﺎق
اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﺑﺎ
ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ
ﺑﻌﺪﻯ،ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭﺑﻌﺪﻯ ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ
ﻳﻚ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﻤﺪﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﺳﻠﻮﻙ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﭘﺮﺳﺘﺸﻬﺎ
ﺷﺮﻙ ﺁﻣﻴﺰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ
ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻰ
ﺩﻳﻨﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻋﺎ
ﻭ ﺻﻠﻮﺍﺕ،ﺧﻴﻠﻰ
ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﻬﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭﻧﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﮔﺮﭼﻪ ﻫﻤﻪ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ ﺗﻌﺼّﺐ
ﺷﺪﻳﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺎﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺧﻮﺍﺳته
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻔﮑﺮ ﻭﺿﻊ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺷﻬﺮﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻰ ﮐﺸﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺩﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﮔﺰﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ ﺷﮑﺎﺭﭼﻴﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻗﺘﻠﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ،ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﭼﺸﻢ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﭼﺸﻢ ﻳﺎ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﮐﺎﺭﻣﺎ،ﮐﻪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻨﺎﻩ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ، ﺗﺎ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮐﺴﺐ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭘس ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺑﺎ ﻭﺳﺎﺋﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻥ،ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﺴﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﺩﻋﺎﺋﻰ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﮐﺴﺐ ثوﺍﺏ ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﺮﺕ،ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﺳﻴﺎﻩ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩه اﺯ ﻟﮑّﻬﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺑﺪﮐﺎﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﮐﻨﻮﻧﻰ.ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻣﻌﺎﻳب ﻮﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍن ﺪﺍﺩ.ﮐﻮﺩﻙ
ﻳﺎ ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ،ﻭ
ﻳﺎ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﮐﻪ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺁﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﺸﻘﻬﺎ ﻧﺴبی
هستند،ﻣﮕﺮ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺼﺮ ﺍﺯﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ

ﻣﺎ ﺿﺮﻭﺭﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺁﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ،ﻭﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻮﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﺭﺏّﺭﺣﻤﺎﻥﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻗﺪﺭﺕ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻣﻌﺠﺰﻩ
ﻫﺎﻯ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺫﺍﺕ ﻳﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﮐﻪ ﺑﺬﺍﺕ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭘس ﻋﺸﻖ
ﻳﻚ ﻫﻮﺵ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻌﻞ
ﻭ ﺗﻠﺎﺵ ﻭ ﺍﺑﺪﺍﻉ،ﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻭ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻋﺸﻖ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺴﻴﺢ ﻋﺸﻖ،ﻓﺮﻳﺐ
ﻭ ﺩﻟﺨﻮﺷﻰ ﻭﺷﻌﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ ﻓﻌﻞ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﻴﺮﮐﮕﺎﺭﺩ ﺍﮔﺰﻳﺴﺘﺎﻧﺴﻴﺎﻟﻴﺴﺖ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻣﺤﻘﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺳﺎﺯی ﻨﻮﻋﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﻫﺪﻑ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﺑﻮطه ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻣﮑﺘﺐ ﻧﺮﻓﺘﻪ ﻣﻠّﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻳﻮﻧﮓ ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻠّﻰ ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺠﺮﺑﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﻠّﻰ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﮐﻠّﻰ ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺳﺎﺑﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺟﺴﺘﻦ
ﻧﻔس ﮐﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ، ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺫﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻮﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﻔﻴﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﻫﻢ ﻣﻔﻴﺪ ﮐﺴﺐ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭثوﺍﺏ
ﻭ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺯ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺟﻌﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻨﻮﺭﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﻴﻢ
ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺻﺎﺩﻕ ﻭﺟﺪّﻯ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻣﺎﺩﺍﻡ ﻟﺎﻓﻠﺎﻳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻫﻢ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﻫﻢ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﻫﻢ ﻗﻠﺐ ﻭ ﻫﻢ ﺟﺴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺟﺎﻣﻊ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻫﻨﺮ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﮔﺬﺷﺖ ﺳﺮﻳﻊ ﺯﻣﺎن
ﺪﺍﺭﻧﺪ. که ﺒﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻭﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ،ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺗﺎ
ﻋﺸﻖ ﺑﻤﻄﻠﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ ﻭﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺑﺎ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺖ.ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﻠﺎﻫﻮﺕ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﺳﺖ، ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺸﻘﻰ،ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
که ﺪﺭ ﭘﻴش اﺳﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺍﺯﻋﺸﻖ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺧﺎﺹ ﻧﺎﺳﻮﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﮑﻢ
ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺷﮑﻢ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻋﺸﻖ ﮐﺴﺐ
ﺑﺪﻳﻊ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺎﻟﺒﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺪﺭجه اﻯ ﺍﺯﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ،ﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﻫﻔﺘﻢ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ،ﻭﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﻭﻟﻰ ﺣﺼﻮﻝ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻳﻊ ﻭ ﻣﻠﺤﻘﺎﺕ
ﺑﻌﺪﻯ ﺁﻥ،ﺩﺭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ ﻧﻴﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﻭل
اﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ ﻭ ﺁﺩﻣﻴّﺖ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ ﺗﺎ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﻭ ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ،ﺗﺮﻙ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﻇﺎﻫﺮ ﺁﺭﺍﺳﺘﻪ
ﺁﻥ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺑﺎﻗﻰ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺷﺶ ﮐﻠﺎس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ
ﻭﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺗﺎ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﺁﻥ

ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﺑﺎﺯﻯ
ﻭ ﺳﺮﮔﺮﻣﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﭘﻴﺮﻭﻯ ﻫﺮﺩﻳﻦ
ﺭﺳﻤی ﻮﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ،
ﺑﻨﺎﻡ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻋﻤﺮ ﻭ ﮔﺬﺭ
ﺳﺮﻳﻊ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﺸﺮ ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻩ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺭﻳﺎﺿﺘﻰ
ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻰ
ﺩﻭﺍﺋﻰ ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺶ،ﻭ
ﻋﻠﺎﺝ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺯﻧﺪﮔی
ﺃﺑﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻏﻴﺒﻰ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ،که
ﺘﺎ ﺃﺑﺪﻳت ﺪﺭﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﻣﺎ ﺍﺳﺖ ﻭﺍﻟّﺎ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ،ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤت ﺠﻤﺎﺩﻯ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﻠﺎﻑ
ﻭ ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ ﻓﺮﻕ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺗﻤﺪﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺘﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺗﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎشد. ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻔﮑّﺮﺍﺕ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎت ﻠﺪﻧّﻰ
ﺍﺯ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ﮔﺮچه گذﺷﺘﮕﺎن
ﺪﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺑﻮﺩﻫﺎﻧﺪ.ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﻭﺗﻘﺪس
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺯﻳﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ، ﻭ ﺑﺎﻋﺸق
ﻘﻬﻘﺮﺍﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﺳﺮﺣﺪّ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻣّﻴﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ. ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺧﺎﻟﺺ ﺍﺯﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﻭﻳﮋﻩ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻭﺟﻮﺩﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪﻭﺍﻟّﺎ
ﻧﻔﻮساﻣّﺎﺭﻩﻭﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯﺣﻴﻮﺍﻧﻰﭘﺮﻋﻘﺪﻭﻋﻘﻴﺪﻩﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﻭﺭﮔﻴﻞ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻭﻣﻄﻤﺌﻦ،ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺤﻘﻴﻘت ﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻬﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺳﻴﺪ،ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴنی
ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﻳﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻟﺤﻈﺎﺗﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺍب ﻮﺧﻠسه
ﻤﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺑﻌثت ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﺿﻤﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺣﻖ ﺍﻟﻘﻴﻦ
ﺍﻭ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺣﻖ
ﻭ ﺣﺞ ﻭ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺣﺎﺟﻰ
ﺁﻗﺎ ﺷﺪﻥ،ﻭﺁﻗﺎﻣﻨﺶ
ﻳﺎ ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ ﺷﺪﻥ،ﻭﻧﻪ
ﺣﺎﺝ ﺁﻗﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻳﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺣﺞ ﮐﻌﺒﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻭﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ.ﻭﻳﺎ ﺍﺯ
ﻧﺎﻡﺣﺎﺟﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﮑسب ﻮ ﺩﺭﺁﻣﺪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻣﻘﺪّس ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﺣﺪّ
ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻭﺭ ﻭ ﺧﻮﺭﺳﻨﺪﻯ
ﻭ ﺧﻮﺭﻩ ﻣﻨﺪﻯ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺍﺳﻢ ﺃﻋﻈﻢ ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ.ﻭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻳﺎﺍﺳﺎس ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖﻧﻮﻉﺸﺮﻯ.

ﺩﺭﻙ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭﻫﺮﻣﺘﺤﻘﻖ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺠﺎﺭﺏ ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻰ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻙ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ ﺷﺄﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ ﻟﺰﻭﻡ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﻭﺗﺸﻨﻪ
ﺁﻣﺪﻥ ﺟﻠﻮﺗﺮ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪه اﺳﺖ.ﺗﺎﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍت
ﺒﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ
ﺭﺟﻌت ﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ، ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﻳﺎ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ
. ﻣﺤﻘﻖ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ ﺗﺼﻮﻳﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩﻳﻌﻨﻰ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭﺳﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻓﻮﺭﻣﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻭﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﺩﻟﺎﺕ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺁﻥ ﺩﺭ ﺫﻫﻦ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻭ ﺳﻤﭙﺎﺗیک
هستند.ﻭ ﻟﺬﺍ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﺮ ﻣؤﻟّﻒ ﻭﮔﻮﻳﻨﺪﻩ،ﻧﺸﺎﻥ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺟﻬﺖ ﮔﻴﺮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺗﮑﻨﻴﮑﻰ
ﮔﺮﻭﻫﻰ ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺿﻤﻨﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﭘﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭼﻪ

ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
که ﻤﻘﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﻭﺭﺍﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺧﻞ ﺟﺴﻢ ﺍﻭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﻠکه ﺠﺴﻢ ﻏﺮق
ﺪﺭﻫﺎله عظیم ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﻠﺎﺵ
ﻣﺤﻘﻖ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﻭﻣﺤﺮﻙ
ﻭﺟﺪﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺤﻘﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺤﻖ ﻭﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺸﻖ ﻫﻴﭻ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﮐﻨﺪ.ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ،ﻭﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻭﺗﺄﻭﻳﻠﺎﺕ
ﻭﺗﻨﺰﻳﻠﺎﺕ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺩ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎه
هنر ﺷﻌﺮ ﻭﺧﻄﺎﺑﻪ
ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻓﻠﺴﻔﻪﻫﺎ
ﻧﺎﭼﺎﺭﻧﺪ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﻧﻈﺮ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﻭﺡ ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ ﻭ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺑﻴﺎﻥ ﻟﻔﻈﻰ
ﻭﻧﻮﺷﺘﺎﺭﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﺯ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﻴﺪه اﻧﺪ،ﻭﻧﻘﻞ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ،ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺎﺩﻳﺎﻥ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﻗﺸﺮﻯ ﻭﺣﺰﺑﻰ
ﻭ ﺳﻴﺎﺳﻰ ﮐﺮﺩﻩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﻣؤﺳس
ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺷﺪه اند ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﮐﻪ ﺭﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ،ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﭘﺮ ﻋﻘﺪﻩ
ﺍﻭ ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﻯ ﮐﻨﻨﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺷﺪﺕ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﻳﻨﺪﻩ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻭﺧﻮﻙ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺎﻧﺶ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ ﺑﺠﺎﻯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ، ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭبّ اﻟﻨﻮع ﺨﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﻮ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺕ ﻭ ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮی ﺮﺍ
ﺗﺤﻘﻖ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻭ ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭ ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ
ﺁﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻭﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺎﺯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺁﻥ
ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰﺑﺮﺏّﺍﻟﻨﻮﻉﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯﺭﺣﻤﺎنﺒﺮﺳﻨﺪ.

ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻫﻴﭻ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ،ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻭ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﺳﺨﻦ
ﺑﮕﻮﻳﺪ ،ﻧ ﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ ﮐﺎﻣﻞ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺸﻖ، ﮐﻪ
ﻧﻤﻮنه ای اﺎﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺫﻫﻨﻰ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺍﺳﺖ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻨﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻟﻔﻈﻰ
ﻣﻈﻠﻮﻡ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ ﺍﺳﺎس
کاﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻋﺸﻖ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﺒﺮ
ﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﺸﻖ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﭘس ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻣﺮﺯﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺍ،ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳش ﺪﺭ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﻟﻤس ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺣﻖ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﺩﺍ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ
ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﺸﻨﻴﺪﻥ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﻪ ﻋﻘﻴﺪه ﺒﻮﺻﻒ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﻭﻧﺴﺒﻰ ﻭ ﺩﺭﺳﻄﺢ
ﺑﺸﺮی ﺒ ﺎﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﻭﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﺁﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﮔﺮ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﮑﺸﺎﻧﻨﺪ،ﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻧﺎﻋﺮﺍﺑﺪﺭﺻﺤﺮﺍ،ﻣﻴﺮﺍث
ﺍﺩﺑﻰ ﻭ ﺁثاﺭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﻣﮕﺮ
ﭘس ﺍﺯ ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻁ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺎ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﮐﻪ ﺁثاﺭ
ﺷﻌﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭼﻮﻥ ﺻﺤﺮﺍ ﻭ ﺷﺘﺮ
ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮ،ﮐﻪ ﻫﻤﻰ
ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻣﻮﺭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ

ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻋﺸﻖ
ﺁثاﺭﻯ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭﻳﺎﺍﺯﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ ﺭﻭﻣﻰ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﭘﺎﻯ ﭼﻮﺑﻴﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﺨﺘﻰ.ﻭﻧﻪ ﭼﻮﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﺑﺸﺮﻁ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ،
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺣﺘﻰ ﺭﻩ
ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪﺑﺮﻭﺩ.

ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺳﻤﺖ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮن
عاﻳﺖ ﻭﻫﺪف
عمیق ﻭﭘﺮ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺑﺎ ﺍﺭﺯش ﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻈﻬﺮ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺗﻌﻤّﻘﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﺗﻤﺮﮐﺰ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺍﺯ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻭﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻌﻘﻞ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺳﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻳﺎﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ،ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻧﺎﻥ
ﻣﻔﺖ ﺧﻮﺭ ﻧﺒﻮﺩه
اﻧﺪ. ﻭ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ
ﺑﻄﻮﺭ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺟﺒﺮﻯ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﻰ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻟﺰﻭﻡ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،
ﺗﺎ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻭ ﺗﺠﻠّﻴﺎت اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.که ﻴﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﻴﻦ
ﻳﻚ ﮐﺎﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻬﺘﺮﻯ ﺑﺮﺳﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎ
ﮐﻪ ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭ ﺻﺪﻫﺎ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ، ﺗﺎ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﻳک
ﺮﻭﺡ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ . ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺗﺎ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﭼﻘﺪﺭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺍﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل اﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ
که ﭽﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّت ﻤﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮﺍﻣﻪ ﻧﻘﺎد
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ

ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ ﻧﻴﺰ،
ﻫﻨﻮﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ ﺩﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﻭﺻﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭﭘﻴش
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺠﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻧﻮﻋﻰ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﺴتی ﻴﺮﺍ
ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻳﺮﺍﻫﻰ ﺑﮑﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﻭ ﻓﮑﺮ ﺳﺮﻳﻌﺘﺮ
ﺣﺮﮐﺖ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻭ ﻣﻠﺎﺋﻚ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻗﺮﻥ
ﺑﻴﺴﺘﻢ ﻭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻋﻠﻤﻰ،ﻭ ﻋﺼﺮ ﺗﺠﺰﻳﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻭﻧﮕﺮﺍﻧﻴﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﻋﺼﺮ ﻋﺸﻖﻫﻢ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﻴﻠﻰ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﺯﺭﺃﻧﺪﻭﺯﻯ ﻭﺗﻮﺭﻡ
ثرﻭﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ،ﻗﻠﻴﻞ ﻣﻦ
ﺍﻟﺂﺧﺮﻳﻦ،ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻣﺘﺄﺧّﺮﻳﻦ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺤﻴﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﻭﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺭﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ، ﻭﻟﺰﻭﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣی هستند.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯل ﺮﺍﻩﺩﺭﺍﺯی
ﺮﺍ ﻃﻰ ﮐﺮﺩه ﺒﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ. ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷته اﻧﺪ. ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﺒﻮﺩه
اﻧﺪ.ﭘس ﻗﺮﻥ ﺑﻴﺴﺘﻢ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﺍ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺮﻥ ﻋﺸﻖﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﮔﻢ
ﻧﺎﻡ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
.

ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺩﻭﻡ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟّﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺖ، ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺁثاﺭ ﺟﻨﮓ ﻭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺁﻥ،ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻤﻌﺎﻧﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎنی ﭽﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ،ﻭ
ﻫﺪﻑ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺸﺎﻧﺪ، ﻭﻟﻰ ﺯﻭﺩ
ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺩﻫﺎ
ﺁﺭﺍﻡ ﺑﻨﻈﺮ ﺁمد.
ﺩﺭ ﺷﺮﻕ ﻧﻬﻀﺖ ﺯﻧﺎﻥ
ﻭ ﺗﻌﺪﺩ ﺯﻭﺟﺎﺕ
ﻭ ﺳﺘﻢ ﺑﺰﻧﺎﻥ،ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺍﺧﺘﻠﺎﻁ
ﺩﻭ ﺟﻨس ﻭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺁﺯﺍﺩ ﻭ ﺗﺠﺮبه
هاﻯ،ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﻧﻈﺮ ﻋﻤﻮﻡ
ﺭﺍ ﺟﻠﺐ ﮐﺮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺣﺮﺍﻡ ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﺸﻖ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺩﻭﺟﻨس
ﺑﺮﺣﺴب ﻨﻈﺎﻡ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭﻋﺮف ﺠﺎﺭﻯ،ﻭﻟی
همچناﻥ ﻋﺸﻖ ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻄﺮﺡ ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﻫﻢ ﺑﻔﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﺒﻮﺩ،ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﮐﻨﺪ
ﻳﺎ ﻣﺤﺪﻭﺩﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﻣﻄﺮﺡ ﺷﺪ.ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺒﻦ ﺑﺴﺘﻬﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺷﮑﺴﺖ ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺭﺩ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻭﻃﺮﻑ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﺪ. ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻰ ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺿﺮﺭﻯ ﺑﮑﺴی
ﻨﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻌﻬﺪ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ ﺻﻌﻮﺩ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ.

ﻟﻐﺖ
ﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﺳﻪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﺻﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻳﮑﻰ
ﮐﺸﺶ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺷﺒﺎﻉ
ﻧﻴﺎﺯ ﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻮس ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻌﻘﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﺎﻃﻔﻪ ﻗﻠﺒﻰ،
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻮﻉ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻭ
ﺗﺤﻤّﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺗﻤﺮﻳﻨﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس.
ﻭﻟﻰ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺳﻮﻡ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺨﺖ ﮔﻴﺮﻯ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﻰ
ﻳﺎ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻧﭽﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺪﻭﻥ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ ﻭﮐﻢ
ﮐﺎﺭﻯ ﻭﻋﺪﺍﻟﺖ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﻭ
ﺗﻌﺪﻳﻞ ﺫﺍﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺬﺍﺗﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻭ ﺿﺪ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺍﻧﺎﻧﻴّﺖ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻨﻮﻉ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻋﺸﻖ
ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺘﻔﺎﻭت
هاﻯ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻫﺮﮐس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺑﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺟﺰﺋﻰ
ﻳﺎ ﮐﻠّﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﻋﺸﻖ ﻧﺰﺩ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﺎ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺧﻮﺩ ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ،ﭘس ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﻋﺸﻘﻬﺎ،ﮐﺎﺭ ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺩﻥ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﺭﺳﺖ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻣﺤﺎﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﻋﺸﻖ
ﭼﻮﻥ ﻧﻮﺭﻳﺎﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺁﻧﺮﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﻳﺪ ﻭﺍﺣﺴﺎس ﮐﺮﺩ
ﻭﻫﻢ ﺍﺯ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺭ ﺑﻰ ﺧﺒﺮ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺩﺍﻧﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺘﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻳﺎ لاﺭﻭس ﻓﻮﮐﻮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻣﺮﺩﻡ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﭼﻴﺰﻯ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺑﻔﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺸﻖ ﺭﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻭ ﺧﻠﻘﺖ،ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣی
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﺪﻭن اﻳﻦ
ﮐﺸﺶ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ، ﭼﻪ ﺟﻨﺒشی
ﺒﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺑﻬﺮ ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﻳﮕﺮ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩگی
ﻮ ﻗﺒﻴله اﻯ ﻭ ﻣﻠّﻰ
ﻳﺎ ﺍﻳﺪﺋﻮﻟﻮﮊﻳﻬﺎﻯ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ.ﺣﺮﮐﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺯﻧﺪﻩ
ﻳﺎ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﺎ، ﺑﺴﻮﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس ﻭﻫﻮس
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺳﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺪﺑّﺮﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﻫﺎ ﮐﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻟﻨﮓ ﮐﻨﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ ﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﻴﭻ
ﺍﺭﺍﺩﻫﺎﻯ ﻧﮑﻨﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺭﺍﻩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺨﺪﺍ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ،ﻭﺭﺍﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻧﻈﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺸﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺡ.ﮐﻪ ﺟﺰ ﺷﺮﻙ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻳﺎﺍﺑﻠﻴس ﭙﺮﺳﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺃﻏﻠﺐ ﺑﺮﺳﺒﻴﻞ
ﻋﺎﺩﺕ ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﻭﺗﻠﻘﻴﻦ ﻏﻠﻂ،ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ
ﭘﺎ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﻦ25 ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﻠّﻮﻝ
ﺷﺒﮑﻪ ﻋﺼﺒﻰ ﻭﻣﻐﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺭﻭﺯﺍﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻭﻳﺴﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﻠّﻮﻝ ﮐﻮﺭﺗﮑس
ﺯﻳﺮ ﭘﻴﺸﺎﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﺮس ﻭﺧﻄﺮ ﻭ
ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﺳﺘﻢ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﭼﻮﻥ ﺯﻟﺰﻟﻪ ﻭﻣﺮﮒ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﮐﻮﭼﻚ،
ﮐﻪ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮐثر ﺍﻳﻦ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﻋﺼﺒﻰ
ﺑﺎﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﻠّﻮﻟﻬﺎﻯ ﺗﻦ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﺑﺎ ﺗﺒﻠﻴﻐﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﺳﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎﻋث
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﻫﻴﺴﺘﺮﻯ
ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻧﻴﺎﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﻔﺮﻫﻨﮓ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺤﺮﻙ ﻫﺴﺘﻰ ﻋﺸﻖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ،ﭼﻮﻥ ﺟﺎﺫﺑﻪ
ﺩﻭ ﻗﻄﺐ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ، ﻳﺎ
ﻫﻢ ﺯﻳﺴﺘﻰ ﺫﺭﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﺿﺪ ﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻓﺮﻕ ﻋﺸﻘﻬﺎ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺸﻮﺩ، ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﻏﺮﻳﺰﻯ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ
ﮐﻪ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﻨﻈﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺷﺨﺺ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻧﻴﺴﺖ ﭘس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺑﺮﺍﻯﺗﮑﺎﻣﻞﺍﺳﺖﻭﻧﻪﻗﻬﻘﺮﺍ.

ﺑﺎﻟﺰﺍﻙ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋﺸﻖ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻧﻴﺎﺯ ﻓﻬﻢ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻭ ﻓﮑﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭﻭﺟﺪﺍﻥ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﺷﺨﺺ،ﺍﺣﺘﻴﺎﺝ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭﻭﺟﺪﺍﻧﻴّﺎﺕ
ﺷﺨﺺ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺸﻖ ﺧﺎﻟﺺ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﻭﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺑﻨﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻭ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺭﺍ،ﻳﻚ
ﺑﺎﺭﻩ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﺗﺮﻙ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺟﺰ
ﺩﺭ ﻧﻘﻄﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﻤﺮﮐﺰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ، ﭼﻪ ﺻﻮﺭﺕ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺣﻀﻮﺭ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﺗﺮﺳﻴﻢ
ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﺮﻭﺯ ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﺮﻭﺯ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﺮﺩﻭﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺎﻟﺺ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ. ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺁﻥ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮﺍﺕ ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﻭ ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭ ﺍﺻﻮﻝ ﻣﻘﺒﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻳﺎﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﺨﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ،ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻫﻢ ﺷﺮﻙ ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺧﺎﻟﺺ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭﻏﻴﺮ
ﺟﺪّﻯ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ
ﻭﺻﺒﻮﺭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻗﺎﺑﻞ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﺗﺤﻤّﻞ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﺗﺎﺯﻩ ﻫﻔﺖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ
ﻫﻤﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻃﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﺻﺒﺮ
ﺃﻳّﻮﺏ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﮐﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺍﺳﺖ.
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺫﻭﺍﻟﻨﻮﻥ
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ ﺯﻧﻮﻥ
ﻧﻮ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺃﻫﻞ ﺍﺳﮑﻨﺪﺭﻳﻪ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻮﻧﺎﻥ ﻭﺭﻡ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﻋﺬﺍﺏ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻭ ﺭﺍ ﻫﻴﭻ ﮐس ﻃﺎﻗﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ،
ﻫﻴﭻ ﺑﻠﺎ ﻭﺯﺣﻤﺘﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻏﻠﻂ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺍﺻﻞ
ﺍﻃﺎﻋﺖ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻃﺎﻋﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺭﺍﺑﺎﻟﻔﺎﻅ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﺗﻨﺰﻳﻞ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﭼﻮﻥ ﺗﮑﻠّﻢ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻭﻋﻮﺍﻡ ﺩﺭ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩ.ﻭﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﻭﻧﺪﻭﮔﻨﺞ
ﺷﺎﻳﺎﻥ ﺭﺍﺩﺭ ﺭﻧﺞ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﺪ ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ ﺁﺯﻣﺎﻳش
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﭼﻪ ﺣﺪّﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﺪ ﻗﺪﻣﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺷﺨﺺ ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
غیر ﺳﺎﻟک پس اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ ﺣﺴﺮﺕ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻟﻪ،ﻳﺎ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻟﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎﻟﺰﺍﻙ
ﺍﺿﺎﻓﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﮐﻠﻴﺪ ﻫﺮ ﻋﻠﻢ
ﻭ ﻓﻬﻢ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧّﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﺎﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻧﺪ ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﭘﺮﻭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋﺸﻖ
ﻭﻫﻤﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻤﻊ ﺗﻤﻠّﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﻤﻠﻰ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮن
عشق ﺗﻤﻠّﻚ ﻣﺤﺒﻮب
ﺰﻥ ﻳﺎﻫﺮﺳﻮﮊﻩ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻮﻟﺴﺘﻮﻯ
ﻧﻮﺩ ﻭﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﺷﺮﺍﺭﺕ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﻋﺎﻃﻔﻪ ﺗﻤﻠّﻚ
ﻭ ﺻﻔﺖ ﻓﻄﺮی ﻤﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺍﻧﺪه اﻧﺪ. ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺸﻖ ﻳﮑﻄﺮﻓﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻭ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻋﺸﻖ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺍﺋﻒ ﻭ ﻗﻠّﺎﺑﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﮐﺎﺭﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻠﻮﺩ
ﺁﻧﻴﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻴﺰ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺴﺎﺯﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
. ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻘﻬﺎ،ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﺸﻖ
ﺯﻥ ﺳﭙس ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺑﻨﻮﺍﺩﮔﺎﻥ،ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺑﻤﺮﺩﻡ
ﺗﺎ ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﻋﺸﻖ ﻣﻘﺪّس ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻮﺩ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺨﺘﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ،ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﻟﺒﺮﻳﺰ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﺩﺭﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺿﻌﻒ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺿﻌﻒ ﻟﻮﺍﺯﻡ ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩ.
ﻭ ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﺪﺷﻤﻦ ﻧﻴﺰ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﻃﺒﻌﺎ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﺘﻨﻔّﺮ،ﮐﻪ
ﺧﻮﻥ ﺩﺷﻤﻦ ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﻳﺰﺩ،ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯﭼﻨﻴﻦﻋﺸﻖﻣﻠﮑﻮﺗﻰﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﮐﺮﺩ،ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﮔﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ.
ﻟﺬﺍ ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻋﺎﻟﻴﻪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ.ﻋﻤﻖ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ. ﺟﺰ
ﺩﺭﻋﺸق ﺒﺨﺪﺍ ﻭﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﻋﺸﻘﻬﺎ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺩﺳﺮ
ﺳﺎﺯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ. ﺯﻳﺮﺍ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺩﺭﻧﻴﮑﻮﺗﺮﻳﻦ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺿﺮﺭﺵ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻧﻔﻊ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻙ ﺃثر ﻋﺸﻖ ﭘﺮ
ﺩﺭﺩ ﺳﺮ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻤﻮنه اﻯ
ﺍﺯ ﺁثاﺭ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺟﺎﺫبه ﻄﺒﻴﻌﻰ،که
ﺪﺭﺗﻤﺎﻡ ﻣﻮﺍﺩ
ﺁﻟﻰ ﺩﻳﺪه ﻤﻴﺸﻮﺩ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ،ﭘس اﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻫﻤﺎن
عشق ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﺑﺎﺯ ﻋﺸﻖ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺷﮑﻢ ﺭﺍ

ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ،ﺍﺯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻫﺮ ﻋﺸﻖ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻗﻮﻳﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﮑﻤﻚ ﺗﻤﻠّﻚ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻭﺍﺭﺩ ﮐﺎﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ
.

ﺑﺎﺯ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻋﺸﻖ ﻣﻠﮑﻮتی
اﻣﮑﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ
ﮔﻴﺮﻧﺪﻩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﻋﺸﻖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ،ﮐﺸﺶ
ﺑﻤﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭﻣﻨﻄﻖ
ﻭﻋﻠﻢ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺁﻥ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺍﺯ ﺳﻤﺖ ﻣﺎ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻠﮑﻮت ﻮﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ.ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ.

ﮐﺴﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﭘﺪﻳﺪﻩ ﺧﺎﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺑﺎ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺫﺭﺍﺕ ﺃﺗﻤﻰ
ﻳﺎ ﻏﺮﺍﻳﺰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺣﺘﻰ ﻋﺸﻖ
ﺑﻤﻘﺪﺳﻴﻦ ﻳﺎ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻭﻟﺎﺩ ﻭ ﻳﺘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﻓﻘﺮﺍ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻓﻮﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺎﻝ ﻭ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻓﻮﺭﻯ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻘﻬﺎ ﻗﻴﺎس
ﻣﻊ ﺍﻟﻔﺎﺭﻕ ﺑﺎ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺍﺯﺍﻳﻦ ﻋﺸﻘﻬﺎ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﺍﺩ ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﺎﺭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻓﻨﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺑﺤﺪّﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺑﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﺁﻥ ﻣﺮﮒ ﮐﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﻫﺴﺖ.ﺩﺭ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﺍﻭﻝ
ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻴﺪﺍﺭﻳﻢ
ﺑﻌﺪ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻧﻴﺰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﻣﺎﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺩﺍﺋﻢ ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﻭﺳﺘﺸﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻡ ﭘس ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺃﺣﺒّﻬﻢ
ﻓﻴﺤﺒّﻮﻧﻰ.ﮐﺸﺶ
اﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻫﺎ
ﻭ ﺑﺨﺸﻨﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺣﻰ،ﺣﻔﻆ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﮑﻨﻨﺪ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺄثیر ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺴته ﺒﺎﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺳﺎﻟک ﺪﺭ
ﻋﺸق اﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﺯ
ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺁﺯﻣﺎﻳﺸﺎﺕ
ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺩﺭ ﺣﻔﻆ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻫﻨﻴﻦ، ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻨﻰ
ﻭﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ، ﺗﺎ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺣقۀ اﻟﻴﻘﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﻳﻘﻴﻦ
ﻧﻴﺰ ﻟﻔﻈﻰ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ،ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻬﺎﺟﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ ﻭﻣﮑّﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ بکعنی
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺤﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺎ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ.که ﻤﺤﺒﻮﺏ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﻮﻕ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﻭ ﻣﻤﺎﻧﻌﺘﻰ ﻫﻢ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﮐﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻳﻚ ﺑﺎﺭ ﻧﻌﻤت
هشق ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺭﺣﻤﺖ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﺭجه
اﻯ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﻭﺭﺍ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ
ﻭ ﻓﻄﺮﻯ،ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﻣﻠﺎﻁ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﻓﻄﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ،ﻋﻘﻞ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ،ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس
ﺑﺎ ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﭼﻮﻥ ﻫﻮﺍ ﻭ ﻏﺬﺍ
ﺗﺎ ﻋﺸﻖ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس ﻨﻌﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی هستند ﻭﻟﻰ
ﺭﺣﻤﺖ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻭﮐﺸﺶ ﺑﺴﻮﻯ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﺟﺴﺘﻦ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺧﻠﺎﻝ
ﺳﻠﻮﻙ،ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ،ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺗﻤﺎﻡ ﻣﻌﻨﻴﺎﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻭ ﺃثر
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻭ ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس
ﺳﻮﻡ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﺸﻒ ﻧﻮﺭ ﺭﺏب ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﺁثاﺭ ﻋﺠﻴﺐ ﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻥ ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻌﺸﻖ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ،ﺑﻬﺘﺮﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻴﻢ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺣﺘﻰ ﺣﺸﺮﺍﺕ
ﻫﻢ ﺑﻨﻮﺑﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺘﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺷﺒﻨﻤﻰ ﺍﺯ ﺍﻗﻴﺎﻧﻮس
ﺑﻰ ﮐﺮﺍﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺖ.ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﺁﺩﻡ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ
ﻗﺪﻳﻢ،ﻳﺎ ﮐﻴﻮﻣﺮث
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺷﻤﺎﻝ
ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎن
کشق نمود ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭ ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﮐﺘﺎﺏ ﺟﺎﻟﺐ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺍﻭ،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭘﻴﺮﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﮕﺎﺷﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﻨﺞ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﺸﺪ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﻨﺎﺳﻴﺐ ﺯﻣﺎﻥ.
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻳﻦ ﻭﺩّ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﻭِﺩﺍﺩ،ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻳﺸﻪ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﺍﮊﻩ ﺩﻳﻦ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﻭﺵ ﻭﺭﻫﺮﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ،ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭﻭﺩﺍﺩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﻮﺩ ﻣﺤﺒّﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥﻭ
ﺑﻄﺒﻴﻌﺖ ﺗﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ ﻫﺎﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﻋﺸﻖﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺻﺎﻟﺘﻬﺎ.ﺩﻭﻣﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ ﻗﺮّﻩ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﻮﺡ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺑﻠﻴﺎﻥ ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺁﺭﻳﺎﺋﻴﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ ﺭﺍ
ﺗﺄﺳﻴس ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻨﻬﺎﻯ ﻭﺳﻴﻊ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺨﻤﻨﺸﻴﺎﻥ

ﺑﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺑﺎﺭﻭﭘﺎ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﺷﺪ،ﻭﺗﺎ ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﺴﻴﺤﻴّﺖ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻌﺎﺑﺪ
ﻭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻫﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﮐﻮﻫﺴﺘﺎﻧﻬﺎ
ﻭﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻨﻬﺎ،ﺗﺎ
ﮐﻨﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻦ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺘﻰ ﺷﺪ،
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ
ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻧﻮﺷﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺟﺪﻳﺪ
ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﻣﻴﺘﺮﺍ،ﺍﮔﺮ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻭﻝ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺗن ﻤﺤﻤﺪی
ﺒﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﻧﻮﺭﺣﺴﻨﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺠﻤﻮعه ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﻚ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﻣﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ ﺑﺮ
ﻣﻴﮕﺰﻳﻨﺪ،که
غیبت کبرﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭﻏﻴﺒت
ﺼﻐﺮﺍﻯ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡﺧﻮﻳﺶﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﺣﺴﻴﻦﻳﺎﺣﺴﻨﻚ،ﻭﺣﺴﻦﻳﻌﻨﻰﺗﺤﺴینﻴﺎﻓﺘﻪﻭﮐﺎﻣﻞ.

ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ،ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ ﺭبۀ
اﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﺩﻳﻨﻰ ﻭﻗﻮﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩی اﺳﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺍﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪﺍﻥ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪﻳﺎﻥ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﺒﺎﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﺶ ﺭﻭﺯ ﺁﻓﺮﻳﺪ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻭﺯ
ﺍﻭﻝ ﺯﻣﻴﻦ،ﻭ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﺑﻌﺪﻯ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ. ﮐﻪ ﺩﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺻﻐﺮ،ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﺃﮐﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻝ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ،
ﺑﻌﺪ ﺯﻣﻴﻦ.که
اﻭﻝ ﻇﺮﻑ ﺑﻌﺪ ﻣﻈﺮﻭﻑ.ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻭ ﻳﻮﻡ ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭﻗﺮّهﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻳﺎ ﺷﻴﻮﺍ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﻭ ﺳﭙس
ﻧﻮﺭ ﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ ﺣﺠﺎﺏ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﻭﻳﺎ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺞ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﻭﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻫﻪ،ﻫﺮ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺗﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﮐﺸﻒ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺭﻭﺯ
ﻫﺸﺘﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ ﺭﺍ ﺑﻮﺩﺍ ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻮﺍ،ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻳﻠﻰ ﻭ ﺍﻳﻠﻴﺎ،ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﺭﺍ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻫﺎﻯ،ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ،ﮐﻪ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺷﺪﻥ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﻭﺯﻳﺮ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺗﺎ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﻓﺮﺩﻯ ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ، ﺑﻔﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.ﻓﺮﻗﻪ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ ﺃﻫﻞ
ﺣق ﻤﻌﺮﻭﻑ ﺑﻌﻠﻰّ
ﺍﻟﻠﻬی هاﻯ ﺍﻳﺮﺍﻥ،ﻭﻳﺎ
ﻋﻠﻮﻳﻮﻥ ﺩﺭ ﺳﻮﺭﻳّﻪ،ﺍﺯ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻠﻰ ﻳﺎ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺭﺍ ﻫﺪﻑ ﺁﺧﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻣﻬﺎ،ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﻴﺎﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﻮﺩ ﺟﻮ
ﻭﻗﺸﺮﻯ،ﺑﺎﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﺷﺪﻩ، ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺧﻮﺩﮐﺮﺩﻫﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺷﺮﻙﻧﺎ
ﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺮﻳﺶ ﻧﻴﺰ
ﺷﺎﺧﻪ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ،ﻭ
ﺑﻨﻰ ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻳﻬﻮﺩ ﭘﻴﺮﻭ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻧﻴﺰ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺗﺎﻟﺢ ﻳﺎ
ﻃﺎﻟح ﻮﻏﻴﺮ ﺻﺎﻟﺢ
ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﻫﻨﻤﺎ ﻭﭘﺪﺭﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﺩﻳﻨﻰ،ﺟﺰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻗﺮﻳﺶ
ﻗﺮﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ ﺣﻨﻴﻒ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺵ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺧﻮﺭﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻫﺨﺎﻣﻨﺶ
ﻳﺎ ﺁﻗﺎ ﻣﻨﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﺄﻣﻮﺭ ﻏﺮﺏ ﺷﺪ.ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﺩﺭ ﺍﻭﺭ ﻭ ﺳﭙس ﺩﺭ
ﺑﺎﺑﻞ، ﻭ ﺑﻌﺪ ﺩﺭ
ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ ﻓﻠﺴﻄﻴﻦ
ﻣﻌﺒﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﻭ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﺖ ﺍﻟﻨﺼّﺮ ﺑﺎﺑﻠﻰ،
ﻣﻌﺒﺪ ﺭﺍ ﻭﻳﺮﺍﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻳﺎﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ ﻣﻘﺪس
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻌﺪﻭﻡ
ﮐﺮﺩ.ﺗﺎ ﻫﺸﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ، ﺑﺎ ﮐﻤﻚ
ﮐﻮﺭﻭش ﻮﻓﺘﺢ ﺑﺎﺑﻞ،
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺍﺯ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻣﺘﻔﺮﻕ ﺩﻳﮕﺮ،
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺑﺎﺑلی
ﺮﺍ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻳﻮﻧﺎنی
ﻮ ﺑﻌﺪ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻋﺒﺮﻯ
ﺷﺪ.ﻭﻣﻌﺒﺪ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻮﺵ ﺳﺎﺧﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﺭ ﻧﺪﺑﻪ،ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁثاﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﭘﺪﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﻏﺮﺏ
ﺁﺳﻴﺎ ﻭﺍﺭﻭﭘﺎ
ﺑﻮﺩ.ﺳﻘﺮﺍﻁ ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻭ ﺍﻓﻠﻮﻃﻴﻦ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺍﻳﻠﻰ ﻭﺍﻳﻠﻴﺎ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ،ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺗﺎﻧﻮﺑﺖ
ﺑﻤﻬﺪﻯ ﻭﻧﻮﺭ ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺮﺳﺪ.ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺩﺭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ (ﺩﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ)
ﺯﻥ ﻣﺸﻌﻞ ﺑﺪﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺷﻴﻮﺍ
ﻳﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﺍﺳﺖ،ﻭﺩﻭﻣﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﺯﻳﻨﺐ
ﮐﺒﺮﺍ ﻳﺎ ﺯﻧّﻮﺑﻴﺎ
که ﺪﺭ ﻭﻟﺎﻳت ﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻣﺎﺩﺭﻭﻟﺎﻳت
ﻔﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﺯ
ﺳﻪ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺳﻮﺷﻴﺎﻧس ﻧﺎﻡ
ﺑﺮﺩ،ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺁﻥ ﻇﺎﻫﺮ،ﻭ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺒﻌﻮث ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻣﻬﺪﻯ ﻫﺎﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﻮﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﻣﻄﻠﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﻮﻓﻘﻰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﺷﺎﻫﺪ ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ،که
ﺒﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻣﻮﻓﻖ ﮔﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ ﺭﺍ،ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﻓﻌﻠﺎ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﮑﺮﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ،ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ، ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻭ ﻳﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ.ﭘس
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺸﺮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺍﺳﻤﻰ
ﻭ ﺭﺳﻤﻰ ﺑﺎﻃﻞ. که
عملا ﺍﺣﺰﺍﺑﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ،ﻭﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﮐﺸﻴﺶ ﻭﻣﻠّﺎ
ﻭ ﻣﻮﺑﺪ ﻧﺎ ﺁﺑﺎﺩ
ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎه
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺗﺎ ﺍﻳﻨﺠﺎ
ﻣﺨﺘﺼﺮﻯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮔﻔﺘﻴﻢ،ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺗﺸﺒّﻪ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺑﻮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﺯ ﻣﻘﺮﺑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺮّﻭﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ . ﻣﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺭﺯﻳﻢ.ﻳﻌﻨﻰﻋﺸﻖ
ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ ﻭﺑﻘﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭﺗﻮﻟﻴﺪ ﻧﺴﻞ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺪﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻓﮑﺮﻯ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ ﻧﻘّﺎﺩ
ﻣﻠﺎﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﻧﻔس ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮنی
اﺳﺖ، ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺑﻨﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ،ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ ﺩﻳﺪﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ،ﺣﻖ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ، ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ،ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﭘس ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻳﺪﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻃﻠﺴﻢ
ﻭﺍﺳﺎﺭﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺮﻭﺩ. ﻭﺍلاّ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎ
ﻫﺎﻯ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻳﺎ ﻓﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﻳﺎ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ،ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ
ﺑﺎ ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ،ﻭ
ﺩﺭﺩ ﻭﺭﻧﺞ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﺑﻨﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ، ﻫﻴﭻ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻧﻮع ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻥ،ﻭ ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﻠﻚ
ﻭ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺑﺎ ﻓﺮ ﻭ ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺮ ﺩﻝ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﭘس ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ،ﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﮔﻴﺎﻩ ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ،ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﮐﺴﺐ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻴﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻬﮑﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﺧﺮﺝ ﺗﺤﻘﻖ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻭﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﭘس ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﺮﮐس ﺭﺍ،
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﮐﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻬﺘﺮ ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺭﺍﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﻴﻢ،ﻭ
ﻳﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ ﺑﺪﺗﺮ،ﺻﺮﻑ
ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ ﻭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻋﻰ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺍﺯﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ،ﻫﺮ ﺷﺒﻰ
ﺭﺍ ﺗﺎ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺭﺍ ﻣﻤﮑن
است ﺒﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻳﻚ ﻋﻤﺮ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮی ﺒﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷب ﻘﺪﺭﻯ،ﺍﮔﺮ
ﻗﺪﺭ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻭ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ. ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﮐﻪ
ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺎﻥ
ﻋﺬﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ،ﻭ ﻋﺸﻖ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻠﺎﺻﻪ ﮔﻔﺖ،ﻋﺸﻖ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺣﺘﻴﺎﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﭽﺸﻢ ﻋﻘﻞ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺑﻬﺸت هاﻯ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ ﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪ ﻭ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﺮﻓﺖ.

ﭘس ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﻏﻴﺮﻋﺎﺩﻯ
ﻭﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻓﻬﻢ ﻋﻤﻴﻖ ﻣﻌﻨﻰﻋﺸﻖ
ﺩﺭﺍﻣﻮﺭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﻭﻝ،ﺗﺎ
ﻣﺮﺯ ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺩﻭﻡ
ﺩﺭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺄﻥ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺁﺷﻔﺘﮕﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﻥ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﺎﺩﻯﺩﺭ ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ،ﻭ
ﺳﭙس ﻧﻔس ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ،ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎن
ﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺩﺭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺻﻴف
ﺤﺘی ﺒﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﮐﺎﻣﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺩﺭ ﭘﻴش
هسند. ﻭﻫﺮ ﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭﻟﺎﻫﻮت ﺮﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ ﺍﻟﻠﻪ،ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء ﻭﻫﺎﻫﻮﺕ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻫﺎ ﮐﻨﺪ.
ﺑﺎ ﮐﺴﺐ ﮐﻤﺎﻝ،ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﺭﻭﺩ،که ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍلله ﻨﻴﺰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻬﺎ
ﻭﺭﺣﻤﺘﻬﺎ،ﺧﻮﺩﺭﺍﻣﺘﻌﻬّﺪﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻫﻮﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.

ﺑﻐﻴﺮ
ﺍﺯﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺟﺰ ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭ ﺷﺮﻙ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﻋﺸﻖ ﮐﻮﺷﺸﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺴﺘﺠﻮﻯ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳﺖ،
ﺑﺸﺮﻁ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻟﺎﻙ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ ﻓﻨﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﭘﻴﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ. ﺳﭙس
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻗﺮﺍﺭﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺟﻤﻌﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻥ،ﺩﺭ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ
ﻟﺎﻙ ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎ،
ﻋﻤﻠﺎ ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺮﻙ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺎﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﻳﺎ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ
می ﺮﺳﻨﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ،ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻣﺎ ﺳﻮﺍ ﺍﻟﻠﻪ،ﻭﻭﺻﻮﻝ
ﺑﺴﺎﺣﺖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﺗﻠﺎﺷﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﻠّﻚ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻠﺎﻝ ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻭ ﺍﺭﺯﺍﻥ
ﻓﺮﻭﺧﺘﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﺭﻓﺘﻦ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻭ ﻓﺴﺦ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ،ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮔﺬﺷﺘﮕﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ . ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻌﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻭ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﺎﻗﺺ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻌﻤﻴﻢ
ﺑﺪﻫﺪ. ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﮊﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﺸﻖ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺗﺤﺮﻳﻒ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺎ،ﻳﺎ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻋﻘﻠﻴّﻮﻥ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺍﺻﺎﻟﺖ
ﻋﻘﻞ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻋﺮﻓﺎ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺑﺎﻃﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﻳﻦ ﺗﻠﺒﻴس ﻭ ﭘﻮﺷﺶ
ﺩﺍﺩﻥ ﻣِس ،ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻃﻠﺎ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻗﺎﻟﺐ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭ ﮔﻨﭽﺸﻚ
ﺭﺍ ﺭﻧﮓ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻋﺸﻖ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻧﻤﻮﺩ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﺳﺘﺮﻭﻓﺴﮑﻰ
ﺩﺭ ﻗﻄﻌﻪ ﻳﺦ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭﺁﻓﺘﺎﺏ
ﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩه ﻮ ﺩﺭ ﺳﺮﻣﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﺣﺮﺍﺭﺕ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻤﮑﻦ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻭ ﻫﻢ
ﺫﻭﺏ ﮔﺮﺩﻳﻢ ﻭﻣﺎ
ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺑﺪﺍﺭﻳﻢ،ﻭﻫﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﻳﺎﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ ﻓﻨﺎﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺫﻭﺏ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﺗﻤﺎﻡ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺧﻴﺮﻭﺗﮑﺎﻣل
اﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺗﺤﻘﻖ ﺑﺪﻫﺪ.ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪ،ﻭ ﺑﺨﺪﻣﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﮔﺮﻓﺖ.ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗب ﺸﻬﻮﺭﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،که
عشق ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺸﺮط
ﻤﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﮑﻮ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺑﻌﺪ
ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺮﻓﺎ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ ﺩﺭ ﻳﻚ
ﻋﺸﻖ ﻭﺍﺣﺪ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ،ﻭ
ﻫﻤﻪ ﺍﻭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﺩﺭﺟﻪ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﻭﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ ﺑﺎﻣﻴﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﺟﺎن
ﻤﻴﺪﻫﺪ ﻭ ﻧﻔس ﺒﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﺣجّﺃﮐﺒﺮﺷﻬﻮﺩﻯﺭﻭﺡﺍﻟﻘﺪسﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﭘﺮﺳﺸﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﺮﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺸﻐﻮﻝ
ﻭﺻﻒ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻧﺮﺍ ﻗﻮّﻩ ﻭ ﻧﻴﺮﻭ،ﻭﻳﺎ
ﻓﻌﻞ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﻳﺎ
ﺟﻮﻫﺮ ﻭﻋَﺮَﺽ،ﻭ
ﺑﺎ ﺑﺎ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺟﻮﻫﺮﻯ
ﻭﮔﻮﻫﺮﻳﻦ ﻭ ﺍﺻﻠﻰ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺽ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻓﻌﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺷﺮﻣﻨﺪﻩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻭ ﺟﻬﺎﻟﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺁﻳﺎ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﻨﺪ ﺍﺯ
ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﺧﺒﺮﻯ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﺩ؟ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎﺳﺘﻨﺎﺩ
ﺷﻨﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﺷﺪﻩ.ﻭ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻔﻬﻮﻣﻰ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺷﺄﻥ
ﻋﻘﻞ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﻧﺎﻡ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻠﻴﻠﺎﺕ ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﻭ ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ،ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻭﺻﻒ ﻋﺸﻖ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺍﮔﺮﺍﺻﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻭﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺗﻮﺻﻴغ
کنند،ﺁﻳﺎ ﻋﻘل
کاﻓﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭعشق ﮐﻨﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻭ
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻌﺸﻖ.
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﻭﺻﻒ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﻭ ﺗﻤﺎﻡ ﺃﻧﺒﻴﺎ،ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﻫﺰﺍﺭ ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﻭﻳﺪ
ﻭ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻴﺪ
ﮐﻪ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ ﺑﮕﻮﺋﻴﺪ،ﺗﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ ﻭ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﺍﻳﻦ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻳﺪ ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻟﻢ
ﻣﮑﺘﺐ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﭘس
ﺍﺯﮐﺪﺍﻡ ﻗﺴﻤﺘﻮﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﺸﻘﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﺎ
ﺍﺯ ﮐﺪﺍﻡ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻋﻤﺎﻕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ؟ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﮐﺎﺭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻏﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻧﺎﺣﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺗﻔﺎﻗﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﺩﺭﺳت
اﺳﺖ. ﺍﮔﺮ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﭘس
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﺎﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﮔﺮﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻭ ﺗﺼﻮﻑ ﻏﻴﺮ ﻋﻤﻠﻰ
ﺩﺭ ﺑﺪ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﻄﺮﻯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺟﺰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ
ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻩ ﻭﺍﻭﻡ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ،ﻭ ﻳﺎ ﻧﺼﻴﺤﺖ
ﮐﺮﺩﻥ ﻋﻮﺍﻡ ﺑﺎ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎلات
ﺨﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴف عشق ﻭﺭﺍه
عشق ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ،
که ﺨﻮﺩ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﺸﻖ ﺷﺪه اﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ،
ﮐﻪ ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺟﺰ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺟﺰ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻭ ﺗﻌﺼّﺐ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺁﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺟﺎﻫﻠﻰ
ﮐﻪ ﻓﺘﻮﺍ ﻭﺣﮑﻢ
ﻣﺮﮒ ﭼﻨﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻔﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺘﻮﺍﺋﻰ
ﻧﺪﻫﺪ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻭ ﺁﺗﺶ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﭘس
باﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺂﺗش
ﻨﺮﻭﺩ، ﺣتی ﺎﮔﺮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﮐﺸته
ﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻟی ﺤﺘﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ،
ﺑﺎﺯ ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮐﻪ
ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺻلی ﺘﺮﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎب
هستند. ﺗﻮﺍﻥ ﻓﻬﻢ
ﻭﺗﻮﺻﻴﻒ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺸﻖﺭﺍﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪﺧﻮﺩﺑﺪﺍﻥﻫﻢﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰﺭﺳﻴﺪهاﻧﺪ.

ﺍﺯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ
ﺍﺣﺘﮑﺎﺭ ﻭﺍﻧﺤﺼﺎﺭ
ﺍﺩﺑﺎ ﻭ ﺷﻌﺮﺍ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭﻫﺎﻯ ﺟﺎﻭﻳﺪﻯ
ﺩﺭﺍﻳﻦ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ ﺗﺄﻣّﻠﺎﺕ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﻭﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺯﻳﺒﺎﻯ ﻫﻨﺮﻣﻨﺪﺍﻥ،ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻄﻠﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻋث ﺗﻴﺮﮔﻰ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﺁثاﺭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺃﺩﺏ ﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ
ﺯﻳﺒﺎ،ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺘﻬﺎ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ

ﺑﺤﻘﻴﻘﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ،ﻭ
ﻣﺸﮑﻠﺎت ﺮﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻗﺎﺩﺭ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺷﻌﺮﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺃﺩﺏ ﻭ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮔﺰﻗﺎﺑل ﻘﻴﺎﺵ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺷﺒﺎﻫت
های ﺩﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ.ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻴﺎﻥ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﻟﻮﺍﺯﻡ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺘﺮﺍﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺑﻬﺘﺮﻳن ﭙﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﮐﻤﺎﻝ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻬﺎﻯ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣثل
ﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ، ﺍﻭﻟﺎﺩﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ،ﺑﻨﻄﻔﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻨﺘﻘﻞ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻭﺭﻭﺩ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﺗﻮﻟﺪ،ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،
ﭼﻪ ﺍﻭﻭﻝ ﻣﺎﺩﺭ
ﻳﺎ ﺍﺳﭙﺮﻡ ﭘﺪﺭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺍﺯ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺸﻖ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩه
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻋﺸﻖ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯﮐﻮﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﭘس ﮐﺎﺭﻣﺎﻳﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﮐﻢ ﺷﺎﻳﺴته ﺪﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﻣﺪﺍﺭﺝ ﻭﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻣﺮﺍﺣﻞ
ﮐﺴﺐ ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻘﺺ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺗﻌﻴﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ ﮐﻮﺩﮐﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺟﻬﻞ ﺍﻃﺮﺍﻓﻴﺎﻥ
ﻭ ﻏﻔﻠﺖ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﮐﻨﻨﺪ
ﺭﻓع ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ،ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻭ حیوﺍﻧﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ
ﻭﺑﺎ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻢ ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺁﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻤﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻳﺎ ﮐﻴﻔﻰ
ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺗﺤﺪﻳﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ،ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺞّ ﻋُﻤﺮﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.که هر ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺧﻮﺩ
ﻳﻚ ﺣﺞ ﻋﻤﺮﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ ﺣﺞ
أﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻧﻔس
اﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏ ﺭﺣﻤﺎﻥ
، ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﻌﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺟﺎﻟﺐ ﺗﺮﻣﻴﺮﺳﺪﻭﺑﺮﻫﺮﻭﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮع ﺒﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ،ﺍﻧﻌﮑﺎﺳﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺗﺠﺴّﻢ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻫﻤﻪ ﺑﺸﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺷﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﺤﺎﻝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺍﺋﻢ ﻧﻴﺴﺖ
ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣثبت
،ﻭ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻨﻔﻰ،ﮐﻪ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎن ﺒﺎ ﺍﺗﻤﺎﻡ
ﺣﺠّﺘت ﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ . ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﺮﺝ ﻟﺬﺕ ﺷﮑﻢ ﻭﺍﻃﺮﺍﻑ
ﺷﮑﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﺘﻮﺭﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﻓﻘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺣﻖ ﻟﺬﺕ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺗﻨﻬﺎ ﭘس
ﺍﺯ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﻣﻌﺼﻮﻣﺎﻧﻪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺧﻄﺎ ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭ ثوﺍﺏ ﻭ
ﺻﻮﺍﺏ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﺩﺭ ﻗﺎﻟﺐ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺩﺭ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ ﭼﻮﻥ
ﻧﺪﻳﺪﻩ ﻭﺻﻒ ﺁﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﺎﺹ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ ﻭﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﭘﺎﺋﻴﻦ،که ﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺮﺍی ﻤﺮﺍﺗب ﺒﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺎﺭ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ،ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻣﺮﺩﻡ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑمکاﻧﻴﺰﻡ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻣﻮﺭﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﮑﻰ
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﻏﻴﺒﻰ. ﻳﻌﻨﻰﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻫﺎ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻮﺍﻃﻒ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺎ
ﺧﻴﺮ ﺃﻋﻠﻰ ﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻘﺶ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻋﺸﻖ،ﻭ
ﺍﺭﺯش هاﻯ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻋﺸﻖ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻫﻤﺮﺍﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻳﻨﺪﻩ،ﺍﺯﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﻭﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﺴﺘﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺠﺰ ﺑﺤﻴﺮﺕ
ﻭﭘﻮﭼﻰ ﻭﻧﻬﻠﻴﺴﻢ
ﺧﻮﺩ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ ﻭ
ﺷﺎﮔﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤی اﻧﺠﺎﻣﺪ.
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮﻯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻭلی ﺪﺭ
ﺩﺭﻙ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺩﺍﻧﺸﺠﻮ
ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ ﺑﺮﺣﻴﺮﺕ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﻓﺰﻭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ .

ﻣﮑﻨﻮﻧﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﺁﻳﻨﺪ ﻭﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺗﻮﺣﻴﺪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﻯ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺩﺍﺭﺩ. ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻌﺎﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻄﻠﺒﻰ ﺍﺯ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺴﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻰ ﺍﻧﺠﺎﻣﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﺮ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻫﺮﻭﻯ
ﮐﺮﺩﻥ،ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﻭﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺁﻫﻨﻴﻦ،ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺎ ﺷﺒﻰ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻔﺖ
ﺳﺎﻝ ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ
ﺳﺎﻝ،ﺑﭙﺎﺩﺍﺵ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭﻋﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ،
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺳﻌﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻢ ﮔﻔﺘﻪ،ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻇﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﺗﺎﺭﻳﮑﺘﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻓﻠﺴفه
های ﻣﺎﺩﻯ،ﺑﺤث
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻳﺎ ﻧﺪﺍﻧﺴته ﻤی
ﻤﻴﺮﺍﻧﻨﺪ. ﺍﻣﺎ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺑﺤث ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺳﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺗﻔﻬﻴﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﺴؤﻝ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﺗﺤﻘﻖ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍ ﻣﻘﺮﺏ
ﻭ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻴﺸﻮﺩ،
ﻭﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﻩ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ .

ﭘﺮﺳﺶ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻭﻗﺖ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻧﻴﺎ ﻭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﻌﻀﻠﺎﺕ
ﺁﻥ،ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ
ﻭ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﻬﻢ ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻓﺮﺿﺎ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﮔﺮ ﺑﻌﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﻧﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻮﺩﻩ،ﻭ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺄﺑﺪﻳّﺖ ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ، ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻞ ﻣﻌﻀﻠﺎﺕ ﮐﻨﻨﺪ.ﻋﻘﻞ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ،ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻣﻮﺭ ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺭﺍ ﺩﺭﻙ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻞ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻔﮑّﺮ
ﻭ ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺑﺮﺗﺮﺍﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺸﮑّﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺣﻞ ﮐﻨﺪ. ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺍﺳﺖ،ﻣﺸﮑﻠﺎت
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺴاﻨﻬﺎﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ،
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺼﺮ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺭﺍ
ﺣﻞ ﮐﻨﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﺑﻌﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺁﻧﻬﺎ ﭼﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﺍﮔﺮﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﺪﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﺷﻔﺎﻯ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺍﺯ ﭘﺰﺷﮑﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﻓﺎﻳﺪﻩ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺸﻖ ﭼﻴﺴﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻭﺟﻮﺍﻧﺎﻥ،ﻣﻘﺪﻣﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺫﻫﻦ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ.

ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋﺸﻖ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍز ﺟﻨﻮﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﻧﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺟﻨﻮﻥ،ﺑﻠﮑﻪ ﮐﺸﺶ
ﻭﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﺟﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺳﺮ ﺍﺯ ﭘﺎ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺳﺪ. ﻣﺠﻨﻮﻥ
ﻭﺍﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﻟﻴﻠﻰﺍﻟﻬﻰ،ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻬﺮ ﺳﺨﺘﻰ ﻣﻰ ﮐﺸﺎﻧﺪ.ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻋﻘﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺑﺰﺭﮒ ﻭ ﺍﺳﺘثناﺋﻰ
ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﻧﻔﻮﺫ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻋﺎﻃفه
اﻯ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺳﻴﻠﻰ
ﻧﻘﺪ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺣﻠﻮﺍﻯ
ﻧﺴﻴﻪ ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺑﺪﺑﻴﻨﺎﻥ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺷﺎﺫ
ﻭﻣﻨﺤﺮﻑ ﺍﺯ ﺭﻭﻧﺪ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻭ ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﻣﺄﻟﻮﻑ
ﺍﮐثرﻳّﺖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺍﺯ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ
ﺟﻤﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩﻩ،ﺍﺯ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻓﺼﻞﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍ،ﮐﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎ
ﻭﻣﻮﺍﺯﻳﻦ ﺧﻮﺩ،ﺍﻳﻦ
ﻗﻴﺎس ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ
ﻗﻴﺎس ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﻨﺸﺄ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺮﺍ،ﺑﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﺍﻧﻪ ﺗﻮجیه
ﻭ ﻗﻴﺎس ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻓﻠﺎﺳفه عرﻓﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ،ﻏﺮﻕ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺁثاﺭ ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻳﺪه
اﻧﺪ،ﻭﺑﺎ ﺧﻮﻥ
ﺟﮕﺮ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﺩﻭﺭﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁثاﺭ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﭽﻨﮓ ﺁﻭﺭﺩﻫﺎﻧﺪ،ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﺑﺎﺗﺮس ﺍﺯ ﺧﺪﺍ،
ﻭ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ،
ﻭ ﻋﺸﻘﻰ ﮐﻪ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻫﺴﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﺑﺎ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎت ﻤﺎﺩﻯ
ﻋﻮﺍﻡ ﻓﻬﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮی اﺳﺖ. ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﻔته اﻧﺪ،که
عشق سرّ و ﺭﺍﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺃﺑﺪﻯ،ﻭ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻧﻮﻋﺼﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻞ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﺸﺸﻰ
ﺍﺳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻗﻴﺎس ﺑﮑﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺑﻠکه کشش ﺍﻧﺪﻓﺎﻋﻰ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﻫﺮﮐﺸﺶ ﻣﺎ ﺳﻮﺍ
ﺍﻟﻠﻪ است .

ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻪ ﺃﻳﺮﻭس
ﻳﺎ ﻋﺮﻭس ﻔﺮﺷﺘﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻋﺮﻭس ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﺸﻨﻬﺎ ﻭﺗﺸﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺑﺨﺎﻧﻪ ﺑﺨﺖ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺰﺩ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻳﻌﻨﻰ ﺯﻭﺝ ﻭﺷﻔع
ﻮﻫﻤﻨﺸﻴﻨﻰ ﺍﺳﺖ.ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﺴﻔﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ ﺳﻔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣثاﻝ ﺧﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺮﻭس ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﻩ
ﺷﻬﻮﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﺤﺮﻣﺎﺕ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﮑﻢ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺣﺘﻰ ﻋﺸﻖ ﺑﻌﻠﻢ
ﻧﻴﺰ ﮐﻪ ﺣﺠﺎﺏ ﺃﻋﻈﻢ
ﺍﺳﺖ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯ.ﮐﻪ
ﮔﻨﺎﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺴﻮﻯ ﻋﻠﻮﻡ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻘﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺍﮔﺮ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻧﻪ ﺑﮕﻮﻳﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻫﻤﻴﺸﮕﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺣﺘﻰ ﻧﺪﺍﻯ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﻬﻠﻦ،ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﺷﻴﻮﺍ
ﻭ ﺩﻏﺪﻭ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﻭ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﻧﺎﻫﻴﺘﺎ ﻭﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﻴﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻠﻴّﺘﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻣﺤﻘﻘﻴﻦ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺖ، ﻧﺎﻡ
ﺁﻧﺮﺍ ﻋﺼﺮ (ﻣﺎﺩﺭﺷﺎﻫﻰ)
ﻭﻣﺎﺩﺭ ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﻭﺣﮑﻮﻣت ﺰﻧﺎﻥ
ﺩﺭﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺭﺍ ﮔﻔته اﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻧﻈﺮ ﻫﻮﻣﻴﺮﻭس
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺑﺎﺭﻯ
ﺑﻬﻠﻦ ﺩﺭ ﺍﻟﻴﺎﺫﻩ،
ﻭ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺘﻪ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺑﺒﺎﺗﺮﻳس
ﻭ ﻳﺎ ﺷﮑﺴﭙﻴﺮ ﺍﺯ
ﺩﺯﺩ ﻣﻮﻧﺎ ﻳﺎ ﮊﻭﻟﻴﺖ،
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻈﺮ ﮔﻮﺗﻪ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻓﺎﻭﺳﺖ
ﺍﺯﻣﺎﺭﮔﺎﺭﺕ،ﮐﻪ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻋﺸﻖ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻋﻠﻤﻰ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﮐﺸﺶ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﮐﻨﺪ، ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﺯ ﺫﺍﺕ
ﻋﺸﻖ ﺳَﺮ ﺩﺭﺑﻴﺎﻭﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺯ ﺭﺍﻫﻬﺎﻯ ﻭﺻﻮﻝ
ﺑﻌﺸﻖ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﻋﻨﺎﺻﺮ
ﻣﺸﮑّﻠﻪ ﻋﺸﻖ،
ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎ
ﻭ ﺁﺳﻴﺐ ﺭﺳﺎﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻌﺸﻖ،ﻭ ﻋﻮﺍﺭﺽ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ،ﻭ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻬﺎﻯ ﻋﺎﺷﻖ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺎﺷﻖ ﺷﺪﻥ،ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ ﻋﺸﻖ،ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻗﺎﺑﻞ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ ﺑﻌﺮﺵﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺴﺎﺋﻞ ﺁﻧﺮﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ
که ﻴﺎ ﻭﺟﻮﺩ ﺧﻮﺩﺵ
ﻧﻴﺰ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻭﺑﺮﺭﺳﻰﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﻭ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺧﺎﺹ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﻣﺴﺘﻘﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻳﺎ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻫﺮ ﻗﻮﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﻭ ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭﻣﮑﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻴﻔﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻪ ﮐﻤّﻰ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻤّﻴﺘﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﺪﻫﺪ،ﻭﻟﻰ ﺍﻣﻮﺭ
ﮐﻴﻔﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ،ﺟﺰ
ﺩﺭﺗﺰﮐیه ﻨﻔس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻗﺎﺑﻞ
ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺑﻤﺸﺒﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻋﻘﻠﻬﺎ ﻭ ﻋﻮﺍﻃف
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﺸﻖ ﺁﺩﻡ
ﻭﺣﻮﺍ، ﻳﺎ ﺳﺎﻣﺴﻮﻥ
ﺑﺪﻟﻴﻠﻪ،ﻭ ﻗﻴس
ﺑﻠﻴﻠﻰ،ﻭ ﺍﻧﺘﻮﻧﻴﻮ
ﺑﮑﻠﺌﻮﭘﺎﺗﺮﺍ،ﻭﺩﻭﻥ
ﮐﻴﺸﻮﺕ ﺑﺪﻭﻟﺴﻴﻨﺎ
ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻬﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﺁﻧﻬﺎﻋﺸﻖ
ﺑﻮﺩﻩ،که ﻤﺎﻫﻴّﺖ ﻭﻓﻄﺮﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻋﺸﻖ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺑﺸﺮﻳّﺖ،ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺗﺮﻙ ﻫﻤﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ، ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺸﺘﺮﻙ ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﺗﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﻭﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪﻭﺩ.ﭘﺶ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﭼﻮﻥ ﭘﺪﻳﺪه
اﻯ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﻭﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻬﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﮐﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻢ ﻣﻔﻴﺪ ﺭﺷﺪ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺎ ﺣﺪّ ﺑﻠﻮﻍ،ﺩﺭﻙ
ﮐﺮﺍﻫﻴّت ﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺳﭙس ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ.ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ،ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﮐﻪ ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻋﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ،ﻭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻮﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺳﻠﻮکی ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺟﺴﺘن اﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺩﺭﻙ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻋﻠﻢ ﻣﻴﺴّﺮ،ﻭلی
ﻤﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﺴفه
کاﺭﻣﺎﺳﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺪﺭﻙ
ﻣﺎﻫﻴّت ﻤﻠﮑﻮتی
ﻮ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﺨﺺ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ، ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺍﻭﻟﻴﺎ،ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ،ﮐﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭﻣﺎﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻬﻢ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،که
ﺒﺪﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّت
عشق ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺩﻭﻡ ﻭﺑﻌﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﭘس ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺳﻠﺎﻣﺘﻰ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺷﺮﻭﻉ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ،ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺩﺭﺟﻪ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺍﻭ ﺩﺭﻋﺸﻖ،ﻭﺻﺒﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻭ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﻫﺮﻟﺤﻈﻪ ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺻﻌﻮﺩﻯ ﻭﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﻓﺮﻕ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻥ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﻧﺠﺎﻡ

ﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺪﺍ،ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺻﺪﺍﻗﺖ
ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻭﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺮﻁ ﮐﺮﺍﻫﻴّت
اﺯ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺤﻘﻖ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ
.

ﻓﻠﺎﺳفه
عشق ﺭﺍﻋﻠّﺖ ﻣﺸﮑل
ﻮ ﻋﻴﺒﻰ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ، ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﻤﺎﻝ
ﻏﻔﻠﺖ ﺍﺯ ﺍﺭﺯﺵ
ﻋﺸﻖ،ﭼﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭﭼﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﺭﺍﻩ ﺣﻠّﻰ
ﻏﻴﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻣﻤﮑﻨﺎﺯ
ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺃثر ﻣثبت
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻞ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻳﺎ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩﻯ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ.ﻭﻟﻰ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﻳﻨﮑﻪ،
ﻫﺮ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﻰ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﭙﻴﺪﺍﻳﺶ ﻣﺸﮑﻠﺎت
ﺠﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﺳﻄﺢ ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ،ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨﻤﻰ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻩ،ﮐﻪ
ﻫﻴﭽﮕﺎﻩ ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻧﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﻳﺎ ﺑﺮﺧﻰ ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺣﻞّ ﻣﺸﮑﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺭﺍ ﺣﻞ
ﻣﺸﮑﻞ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻔﻊ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﺍﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺭﺍﻩ ﺣﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺃﺗﻤﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺷﻮﻧﺪ،ﻭﻳﺎ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺷﻮﻧﺪ، ﻳﺎ ﺑﻴﻚ ﻋﻀﻮ ﺯﻧﺪﻩ،ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﻣﺎ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺣﺸﺎﻥ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻳﺎﻓﺖ.ﺻﺮﻑ ﻧﻈﺮ
ﺍﺯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ
ﺗﻌﺪﺍﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﺒﺎﺗﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﮔﻮﺭﻳﻞ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻣثاﻝ،ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﻣﻴﻤﻮﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﺎ،ﻭ
ﻳﺎ ﺣﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻧﻤﺎﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺻﻌﻮﺩﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺬﮐﻮﺭ،ﺩﺭﺻﺪﻫﺎ
ﻭﻫﺰﺍﺭﻫﺎﻧﺴﺨﺒﺸﺮﻳﻌﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺑﺪﻭﻥ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﻌﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻭ ﺻﺒﺮ ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺩﺭﻙ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ،ﻭ
ﺩﺭﻙ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﺭﺍﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﺭﺩ
ﺻﺤﻨﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ،ﺑﺎ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ ﻣثبت
ﻭﻣﻨﻔﻰ ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻮﺑﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﺰﮐیه
ﺘﻤﺎﻡ ﺁثاﺭ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁثاﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﻃﻔﻮﻟﻴّﺖ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻟﺘﻬﺎ
ﻭ ﻏﻔﻠﺖ،ﺑﺒﺮﺧﻰ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻭﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎی ﻔﺎﺳﺪ
ﺍﺯﻧﻈﺮﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎنی گرﻓﺘﺎﺭﺷﺪﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺑﺎ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﮐﺎﺭ ﻭ ﮐﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺟﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺒﺸﺘﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ
ﮐﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﮐﺎﺭﺷﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺎﺷﺪ، ﺭﺍﻩ ﺣﻞ
ﻣﻮﻗّﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﻭﻣﻔﻴﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺮﺧﻰ،ﻋﻠﻴﻪ
ﻣﻨﺎﻓﻊ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﺍﻣﺎ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭﮐﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻭﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﮐﻤﻚ ﺑﭽﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﭘﺸﺖ
ﮔﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ،ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺼﻞ ﻓﺮﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ
ﺍﺑﻠﻴس ﻋﺪﻡ،ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ،ﺩﺭ ﺳﺘﻮﻧﻰ
ﭘﺸﺘﮕﺮﺩﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘﺶ ﺭﺍﻩ
ﺣﻠﻬﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺍﻧﻔﺮﺍﺩﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺍﺳﺖ،ﻭﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺧﻮﺩﺵ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺮﺑّﻰ ﭼﻨﺪ
ﻧﻔﺮ ﺷﻮﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺩﺍﻣﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ،ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ،ﺷﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﻓﺼﻞ ﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﭼﻨﺪ
ﻓﺼﻞ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻞّ ﻣﺸﮑل ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭﭼﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﮔﺰ ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﮑﺪﺳﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﺴﺖ ﻭﺟﻬﻨﻢ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﺑﻘﻮﻝ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ، ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻬﺸﺖ ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺩﺭ
ﻣﻴﺎﻥ ﺟﻬﻨﻢ ﺑﺮﭘﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ .

ﺷﻴﻠﺮ
ﺷﺎﻋﺮ ﺍﻟﻤﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻋﻤﺮ
ﺟﺰ ﺭﻧﺞ ﻧﺪﻳﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭﻋﺸﻖ
ﺧﻮﺩ ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩ.
ﮔﻮﺋﻰ ﺃﻳّﻮﺏ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﻮﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﭼﻮﻥﻫﺮﺩﺭﻭﻳﺶ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺭﻧﺞ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺑﻠﺎ
ﻭﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺎﻙ ﺳﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺍﺯ ﺑﺎﺯ ﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﭼﻮﻥ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﺯﻳﻨﺖ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭﺯﻧﺎﺷﻮﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﺗﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ،
ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻳﻦ ﻋﺸﻖ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺖ،ﭼﻮﻥ
ﺟﺸﻦ ﻋﺒﺪ ﺳﻌﻴﺪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﻭﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻋﻴﺎﺩ
ﻣﻠﻞ ﻣﺨﺘﻠﻒ، ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﻋﻴﺪ ﻳﻠﺪﺍ
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻳﺎ ﻋﻴﺪ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ،ﻭﻳﺎ
ﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﮐﻪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺳﺨﺖ ﮐﺸﺸﺘﻦ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺭﺍ،ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺣﺞ ﺃﮐﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮔﺮﭼﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺣﺞ
ﮐﻌﺒﻪ ﻳﺎ ﺍﻭﺭﺷﻠﻴﻢ
ﻭ ﺍﺳﺘﺨﺮ،ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﺸﺮﻳﺎﻓﺘﻰ ﻭﺍﺗﻴﮑﺎﻥ
ﻭﮐﻠﻴﺴﺎﻫﺎ، ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺸﻮﺩ. ﻭﺍﻟّﺎ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﻋﺎﺩﺕﻣﻠﻞﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕﻓﺴﺎﻧﻬﺎﻯﺑﻴﺸﺘﺮﻧﻴﺴﺖ.

ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﻧﻴچه ﭽﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺩﺭﺷﺐ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻤﺮﺍﻫﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎ ﻣﻨﻄﻘﻪ
ﺁﺑﺎﺩﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﻫﻴﭻ ﻋﻠﺎﻣﺖ ﻭﻧﺸﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﺎﻓﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﻭ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﺮ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﻚ،ﻫﻴﭻ
ﻧﺸﺎنه اﻯ ﺍﺯ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺭﺍﻩ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺷﻤﺎﻝ ﻭﻳﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ، ﻭﻳﺎ ﺍﻣﻴﺪ
ﺁﺧﺮﻯ ﺩﺭ ﭼﻨﻴﻦ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎ ﻭ ﺻﺤﺮﺍ
ﻫﺎﻯ ﺑﻰ ﻧﺸﺎﻥ،ﺟﺰ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﭘﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻧﻰ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﺡ ﮐﺸﺘﻰ
ﺑﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﻘﺼﺪ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﺍﺗﻠﺎﻑ
ﻋﻤﺮ ﻓﻌﻠﻰ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﺣﻔﻆ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﻈﻴﻢ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،ﻭ
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔت هزار ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺎﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﺭﻭﺷﻨﻰ
ﺑﺨﺶ ﺭﺍﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺍﻧﻔﻌﺎﻟﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻭ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺫﺍﺗﻰ ﺍﻧﺴﺎن
اﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ،ﺗﺎ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻞ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﺴﻴﺮ
ﺭﺍﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﮐﻪ ﺣﺠﻬﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻫﺎﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﺮﻳﻚ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺷﺪﻥ
ﺑﺪﺳت ﻤﻴﺂﻳﻨﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ ﭘس
اﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭﺑﺎ ﻭﺿﻊ
ﺑﻬﺘﺮﻯ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس می ﺮﺳﺪ،
ﮐﻪ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺘﻢ،ﻭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻭﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.
ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻔﺒﺎﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺭﺑﻴﻦ ﻫﻤﻪ
ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻋﺸﻖ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ ﻣﺎﻩ
ﺷب ﭽﻬﺎﺭﺩﻩ، ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﻣﺴﺎﻓﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻤﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
که ﻨﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎن اﻟﻬﻰ
ﺁﻥ ﻭﻟﺎﻳت ﻤﻬﺪﻭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻭﻩ ﺑﺮ ﻗﺮﺹ
ﻣﺎﻩ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ ﻣﮑﺮﺭﺍ
ﺩﻳﺪه اﻡ،ﺍﺯ ﺳﻘﻒ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺳﺮﻡ،ﺭﻭﺯﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﮐﻮﭼﻚ ﺩﻳﺪﻡ،ﮐﻪ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺩﺭ ﺣﺮﮐﺖ
ﺧﻮﺩ،ﻧﻮﺭﺵ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺯﻧﻪ
ﺑﺪﺍﺧل ﻮﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺎﺩ.ﻭﺟﺎﻟﺐ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺷﺪﻥ ﺍﻳﻦ ﺩﻳﺪﺍﺭ،
ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﻣﺮﺯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻭﻧﻪ ﻣﺮﺯ ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﻗﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻡ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻗﺮﺹ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻮﺭ
ﺷﺪﻳﺪ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺤﺮﺍﺭﺕ
ﻭ ﺟﺎﺫﺑﻪ ﺁﻥ، ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪ. ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﭼﺸﻢ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺁﻧﺎﻥ،ﻃﺎﻗﺖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺭﺣﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﻴﺴﺖ،ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﻧﻮﺭ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ، ﭼﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫت
ﺁن اﻧﻮﺍﻉ ﺑﺮﺗﺮ
ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﺮﺩﻭ
ﻧﻴﺰ ﻫﻴﭻ ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﺑﺎ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺩﺭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟکان ﻮﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ،ﺍﻳﻦ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎﻯ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ
ﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﻭ ﻣﺎﻩ ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ،ﺍﺭﺯﺷﻤﻨﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻟﺬﺕ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺳﻌﺎﺩﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺁﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻨّﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻓﻌﻠﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻣﺮﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻧﻰ ﻭ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻗﻄﻌﻰ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﻤﻮﻧﻰ، ﺑﺎ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺳﺖ ﮐﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻳﮑی ﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭتثلیث
ﻤﺴﻴﺢ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺴﻴﺢ،ﻭﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ،ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﻫﺮﺳﻪ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻋﻴﻨﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺻﺪﻕ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ. ﻭﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﻫﻢ ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺮ،ﻭﻫﻢ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻭ ﻫم
ﺒﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻯ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺻﻔﺎﺗﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﭘسﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﻴﺎﺕ،ﻭﻧﻮﻉ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ ﻓﻬﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ،ﻭﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻭﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭﻋﻴﻦ ﻓﻘﺮ ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺣﺴﺎس
ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭﺭﺿﺎﻳت
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻮﺭﺩ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ،ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺭﺯﺵ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺁﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮﮐﺴی
ﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗب اﻟﻬﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻫﻴﭽﮑس
ﻣﺤﺮﻭﻡ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﺎ ﺳﺮﺣﺪّ
ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ. ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﺩﻧﻴﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎ،ﺑﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎ
ﻭ ﺳﺨﺘﻰ ﻫﺎ ﻭ ﺧﺸﻮﻧﺖ
ﻫﺎ ﻭ ﺑﻰ ﺭﺣﻤﻰ ﻫﺎﻯﺁﻥ،ﺑﺎﺯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺤﻤّﻞ ﺍﺳﺖ
ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺴﺮﭼﺸﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ،ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻫﻢ
ﺭﺳﻴﺪ.ﭘس ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﻧﻴﺎ ﺯﻳﺒﺎ ﻭ ﭘﺮ
ﻧﻌﻤﺖ،ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺮﺣﻤﺘﻬﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺣﻘﻴﺮ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻭﺑﺪﺗﺮﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی
ﺒﺪ ﻃﻴنت ﻮﻧﻴﺰ
ﻓﻄﺮﺕ حقیر ، ﺑﺎﺯ
ﺭﺣﻤﺘی اﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍی
ﺁﻧﺎن اﺳﺖ. ﮐﻪ ﻓﺮﺻﺖ
ﻣﺠﺪﺩﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﺗﺎ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎ، ﻭ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﭘس ﺍﺯ ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ،ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺷﺶ
ﺷﻬﻮﺩ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺭﻫﺎ ﻭﺑﺎﺭﻫﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻧﻴﺰ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ، ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ، ﻫﻤﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ،ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶﺭﻓﺖ.ﻭﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ،ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﮕﺎﻧﻰ ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭﺭﺍﻩ
ﮐﻨﻮنی ﺁﻥ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﻴﻚ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ ﭼﻮﻥ ﺳﺘﺎﺭه
ﺸﻤﺎﻝ ﺁﺳﻤﺎﻥ،ﻣﺴﻴﺮ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﺸﺎنه اﻯ
ﺭﺍ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ،
ﻗﺮﺁﻥ ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﻗﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﺧﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﺩﺭ
ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﺁﻥ ﺧﺎﺻﻪ
ﺷﺪﻩ،ﻭ ﻧﻘﻄﻪ ﺑاء
ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ،ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺴﻢ ﺍﻟﻠﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻘﻄﻪ ﺑاء
ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﻠﻰّ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﻮﺳّﻠﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻭ،ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺎﻝ
ﺭﻭﻯ ﺍﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻫﺴﺘﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻭفاﺕ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ
۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
.ﻭﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﻭﻫﺪﺍ
ﻭﺧﺪﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﮔﻢ ﻧﺎﻡ
ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﭼﻨﻴﻦ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺁﻥ
ﻧﺎﻃﻖ ﺍﻭ،ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ،ﻭ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﺑﺮﺍﻯﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚﺧﻮﺩﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩﺑﺎﺷﺪ.

ﺃﺭﻳﻚ
ﻓﺮﻭﻡ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋﺸﻖ
ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺎﻳﻦ ﺳؤﺍﻝ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ ﻫﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻭﺭﺍ ﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻤﺮﺍتب ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺪﻭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﻭﻧﻔﺮﺕ
ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻭ ﺗﻬﻴﻪ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺒﺮﺩ،ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﻧﻔﺮﺕ ﺑﺎﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﮐﺸﻴﺶ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭ ﻫﺮ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪّس
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺁﻣﺪه اﻧﺪ.
ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻭﻣﻠّﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺒﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ.ﺩﺭ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍ ﻭﻋﺸﻖ
(ﻣﺎﻣﻮﻥ) امّی
های سالک مؤمن
اوم کننده، در
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻋﺸﻖ ﺑﺘﻬﺎ
ﻭﺻﻨﻤﻬﺎﻯ ﺳﻨﮕﻰ
ﻳﺎﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﺧﻮﻧﺪﻭ
ﻣﻠّﺎ ﻭﮐﺸﻴش ﻣﺪﻩ،
ﮐﻪ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻳﮑﻰ
ﻋﻔﻴﻒ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐثیف ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻋﺸق
ﺒﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس،ﻭﻋﺸﻖ
ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ،ﻭ
ﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﺗﻤﻠّﻚ
ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ،ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﻳﮑﻰ ﻋﺸﻖ
ﺑﺰﻥ ﮐﻪ ﺑﻘﺎﻯ ﺫﺍت
اﺳﺖ. ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﺼﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭﺷﺪﻥ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،ﻳﺎﻋﺸﻖ
ﺑﺘﻮﻗّف ﻮﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺂﻧچه هستند.ﻋﺸﻖ
ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ،ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻋﺸﻖ ﺷﻬﺮﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﺣﻔﻆ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺩﻳﮕﺮﺍن ﻮﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻂ ﺟﻮﺋﻰ ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺸﻖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺍﺯﺷﻬﻮﺩ ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧی
اﺳﺖ. ﻭ ﭘس از ﻣﺮﮒ
ﺩﺭﺭﺟﻌﺖ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺄﻟﻴﻒ ﻭﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﻳﺎ ﺑﺎﻋث
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺗﺄﻣّﻞ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﻭ ﻫﺮ
ﻓﻌﻞ ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣثبت ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ ﻳﺎ
ﻣﻨﻔﻰ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺁﻥ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺩﻧﻴﺎ،ﻭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﺘّﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ سالک
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻋﻠﺎﻣﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺍﻥ،ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭﺭﺣﻤﺖ

ﮐﺮﺩﻥ ﺑﺰﻳﺮ
ﺩﺳﺖ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭﮐﻤﻴﻦ
ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﻧﺰﺩ
ﻣؤﺭﺧﻴﻦ ﺍﺯ ﻫﺮﺩﻭﺕ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ ﺑﺒﻌﺪ،ﻧﻴﺰ
ﺍﺯﻋﺸﻖ ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺯﻳﻬﺎﻯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ
ﻭ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ،ﻭﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻃﻮﻝ
ﺗﺎﺭﻳﺦ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻧﻮﻉ ﺍﺭﺗﺒﺎﻃ
ها ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺒﻴّﻦ
ﺣﻤﺎﺳﻪ ﻗﻠﺒﻰ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺷﺠﺎﻋت ﺒﻮﺩه
که ﺗﺮس ﻭﻃﻤﻊ ﻭﻋﻘﺐ
ﻧﺸﻴﻨﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﻮﻓﻖ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺭﺍ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻧﻔﺮﺕ ﻭﺟﻨﮓ
ﻧﻮﺷته اﻧﺪ. ﻣﮕﺮﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮒ ﺍﻟﻬﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﻧﻮ ﺁﻭﺭﻳﻬﺎ ﻭﻣﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻓﻨﺎ ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﺘﺎﻳﺸﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮔﺮﭼﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﻭﻟﻴﺎ
. ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ ﻭ ﻧﻔﺮﺕ،ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻪ ﺑﺎﻋﺸﻖ
ﻭﺟﺬﺏ،ﻭﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻋﻘﻠﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ ﺑﺎ ﻋﺪﺍﻟﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺧﺼﻮﻣﺖ ﻭ ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭﻗﺴﺎﻭﺕ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﻓﺮﺩﻯﻭ ﺷﺨﺼﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺍﻭﻟﺎﺩ ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺭﻭﺍﺑﻂ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ ﻭﺳﺎﺋﻂ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺯﻳﺒﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺸﻖ ﻭﺟﻨﮓ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺒﮑﺸﻴﻢ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻓﺎﺩﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻰ
ﻭﻓﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﮐﻢ ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻭ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﮐﺸﻴﺪ. ﻭﺗﻮﻗﻒ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﻌﻨﻮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻣﻮﺭ ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ
ﻭﺁﻏﺎﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ،ﻭﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭﺩﺭ
ﻧﺎﺳﻮﺕ.ﻭﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻮﻝ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ
ﻧﮑﺮﺩ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍ
ﺷﺴﺖ.ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻋﺸﻖ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﻭﻭﺳﺎﺋﻞ ﺧﺪﺍ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
میداند. ﻭ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ

ﺩﺭﺟﻪ ﻋﺸﻖ
ﺩﺭﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻣﻦ
ﻧﻴﺎﻣﺪه اﻡ ﮐﻪ
ﺻﻠﺢ ﺭﺍ ﺑﺮﭘﺎ ﮐﻨﻢ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﻣﺘﻤﺪﻥ
ﻭ ﺁﺭﺍﻡ ﮐﻨﻢ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻣﺪه اﻡ ﮐﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﮑﺸﻢ.ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﻭﮐﺸﺘﻦ ﻭﺟﻨﮓ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭﻧﻔس ﻫﻮﺳﺒﺎﺯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،
ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺮﻙ
ﺟﺎﻥ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻭﺟﺎﻧﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻣﻴﮑﺸﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ،ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻦ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺫﻭﺍﻟﻔﻘﺎﺭ
ﺭﺍ،ﺩﺭ ﺩﻭ ﺍﻧﮕﺸﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،
ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻐﺰ ﻣﺮﺍ
ﺑﻬﻢ ﻣﻰ ﺭﻳﺨﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺍﺯ ﺟﺮﺍﺣﻰ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻭﺟﻨﮓ
ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻭﻯ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺼﺮف ﺴﺮﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﮑﺸﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺣﺘﻰ ﺁﻏﺎﺯ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ،ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ،ﻭﺣﺎﻝ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺪﻋﻰ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﺻﻠﺢ،ﺧﻮﺩ ﺷﻤﺸﻴﺮﮐﺶ
ﺑﻮﺩﻫﺎﻧﺪ.ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﻓﺎﻉ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎی
ﻘﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺍﺳﻤﻰ،ﮐﻪ ﻗﺎﺗﻠﺎﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﻣﻮﺍﻧﻊ ﺩﺭ
ﺭﺍه ﺨﻮﺩ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺷﻤﺸﻴﺮ
ﺑﺠﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻴﺮﺍﮐﻴﺮﻯ ﮊﺍﭘﻨﻰ
ﻭﭼﻴﻨﻰ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻭﻳﺎ
ﻫﺮ ﺳﺮﺑﺎﺯﻯ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﺟﻨﮓ ﺩﺭ ﺯﻤﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮐﻪ ﺑﺠﻨﮓ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸته ﺸﺪﻥ ﻣﻴﺮﻓﺖ،
ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﻮﻧﺪ،ﺗﺎ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﻴﮕﺮﺩﺩ،
ﻭﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺯﻭﺭ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺯﻳﺮﺩﺳﺖ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ،ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺸﺘﻦ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻴﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺩﻧﻴﻮﻯ،ﺟﺰ
ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﺎﺭه اﻯ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺮﮒ
ﺭﻭﻳﻪ ﺩﻭﻡ ﺳﮑّﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺣﺘﻤﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻌﻠﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﻧﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻭﻓﺮﺩﺍ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﻏﺰﺍﻟﻰ ﮐﺸﺘﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺧﺪﻣﺘﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻌﺎ ﻣﺎﻳﻞ ﺑﻌﺸق
ﺨﺎﻟﺺ ﻭﺻﻠﺢ ﺑﻰ
ﺷﺎﺋﺒﻪ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻓﻄﺮﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺣﮑﻢ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺁﺯﺍﺭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭ ﺻﻠﺢ ﺭﺍ ﻋﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺨﻄﺮ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺑﺎﻳﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﺭﺍ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺎﻟﺺ ﺑﺪﺍﻧﺪ،ﻭﺻﻠﺢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻣﻨﺎﻓﻊ
ﺯﻭﺩﮔﺬﺭ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻣﺴﻴﺮ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻫﻤﻴﻦ
ﺣﺎﻝ ﻭ ﻓﮑﺮ ﻭ ﺻﻠﺢ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ.ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ، ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻧﻴﺎ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻫﺮﮐس ﮐﻪ
ﺭﻓﺎﻩ ﻭ ثرﻭﺕ ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﺷﻬﺮﺕ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺮ ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ،ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻴﺰ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ

ﻫﺪﻑ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺍﺑﻠﻴس ﺧﺪﺍﻯ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﺸﺮﻙ ﺩﻳﻨﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰﺩﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺪ ﺩﻳﻦ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﺸﻖ ﻭﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﻣﻮﻗّﺖ ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭ ﺑﺎﻃﻞ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺨﻮﺩ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺭﺍ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺭﺍﻩ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻃﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﻫﻢ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻓﺮﺩ ﻓﺪﺍﻯ
ﺟﻤﻊ ﻧﻴﺴﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺟﻤﻌﻰ ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻢ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺟﻤﻌﻪ
ﻭ ﺁﺩﻳﻨﻪ ﻳﺎ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ،ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺷﺮﺍﻓﺘﻰ
ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺩﺍﺭﺩ ﺭﻫﺎ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﺗﺎ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﻠﻮﺍﻯ
ﻧﺴیه اﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﺪﻑ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﻭﺳﻴله اﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﺑﺒﺮﺩ.ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ، ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﺤﻞ ﺍﻣﺎﻧﺖ
ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ،ﻭﭼﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻣﺴﺘﻌﺪﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻗﺮﻳﺒﺎ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﺎﻗﻞ ﺻﻔﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺍﺟﺪﺍﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ  ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥهر  ﻃﺒﻘﻪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺍﺳﺎس ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻃﺒﻘﺎﺕﺯﻳﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻔﮑﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﺸﻖ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻢ،ﻋﺸﻘﻰ
ﮐﻪ ﻳﺎﻓﺘﻨﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ،ﻫﻤﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺣﻔﻆ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﻮﻯ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭼﻮﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻨﻦ
ﺑﻨﻮﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﻋﺸﻖ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺑﺪﺗﺮ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻭﻣﺸﺮﻙ،ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺗﻘﺪس ﻭﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﺎﻓﻰ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ،ﺟﺰ
ﻣﺴﺎﺑﻘﻪ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﮔﺬﺍﺭﺩﻥ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻭﺭﺗﺮ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﻯ ﻭﺭﻳﺎﺳﺖ
ﻃﻠﺒﻰ ﺟﺎﻫﻠﺎﻥ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ
ﺧﺮﺍﻓﻰ ﺗﺮ ﻭﺧﺮﻓﺖ
ﺗﺮ ﭼﻮﻥ ﺧﺮﻭﻑ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ
ﺑﻰ

ﻋﻘل ﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻟی
اﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﺎﻗﻠﺘﺮﺗﺼﻮﺭﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﺠﺮبه
ﺪﺍﺭ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﺭﺷﺪ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ،
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺍﺳﺘﺒﺪﺍﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻋﺸﻖ
ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭﻣﺒﺮﺍﺕ
ﻭﺳﻴﻨﻪ ﺯﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴﻴﻨﻰ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﺗﺎ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺧﻴﺮ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ،ﻭﮐﺴﺐ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.ﺍﻣﺎ
ﺁﻥ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺯﺍﺭﻳﺎﻥ ﻭ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﭘﻴﺸﮕﺎﻥ،ﺟﺰ ﺑﺎ
ﻟﮕﺪ ﻣﺎﻝ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ،ﻭ ﺍﺯ
ﺍﺟﺴﺎﺩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭﺩﺭﺟﺎﺕ ﺁﻥ،ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻳﻦ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺸﺮﻯ،ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺘﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.که
ﺤﺘﻰ ﺩﺭﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﻗﻀﺎﻭﺗﻬﺎ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻘﺪﺭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﻠﺎﺡ
ﺩﻭ ﻟﺒﻬﺎﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺗﺮ
ﮐﻨﺪ،ﻭﻫﻢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺯﺧﻤﻰ ﮐﻨﺪ
ﻭ ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ ﺑﺒﺮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺣﺰﺑﻰ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﺟﺴﺎﺩ ﻣﺮﺩﻩ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻨﻚ ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺟﺰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﻳﺎﻓﺘﻦ،ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﻭ ﺳﺨﺘﻰ
ﻭﺷﺮﺍﻳﻂ ﺧﺎﺹ ﺁﻥ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻇﺮ ﻭﺩﺍﻭﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭﺻﺪ
ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﺍﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻬﺎﻯ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ،ﺣﺘﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ،ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺑﻬﺮﻩ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ ﺗﻮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻟﻨﮓ ﻧﻤﺎﻧﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺁﻧﻘﺪﺭ
ﺩﻳﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﺩ ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺍﻭ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﻄﺮ ﺗﺮﻙ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ ﭘﻴﺶ
ﺑﻴﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﺗﺎ ﺩﻟﺴﺮﺩ
ﺍﺯ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺒﺎﺷﺪ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻯ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﻣﺰﺩ ﻭ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻥ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻨﻔﻊ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺄﺧﻴﺮﻯ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ
ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﻔﻴﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩ،ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺧﻮﺩ،ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭ ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻬﻤﻪ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺭبّ
ﺑﺮﺣﻤﺎﻥ،ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺑﻘﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺑﺮﺳﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺪ ﻣﺴﺎﺑقه
اﻯ ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭﻣﻴﻨﻮﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﺮ
ﺳﺮﻋﺘﻰ ﮐﻪ ﻃﻰ ﺷﻮﺩ،
ﺑﺎﺯ ﮐﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺭ ﭘﻴﺮﻯ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻢ ﮐﺎﺭﻯ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺳﺴﺖ ﮐﺎﺭﻯ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﻳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺴﻴﺢ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻨﺪ
ﺑﺎﺯ ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺭﻭﺯﻯ

ﺻﺪ ﺑﺎﺭ ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭ ﻃﻠﺐ ﻋﻔﻮ ﻣﻴﮑﻨﻢ.ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺧﻄﺎ ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ،ﻭﭼﺮﺍ
ﺩﻳﺮ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﻄﺎ
ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﭼﺮﺍ ﺣﻖ
ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍﺩﺭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺩﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻭﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻣﻬﻢ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺪﻑ
ﮔﻴﺮﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﮐﺠﺎ ﻗﺼﺪ ﺳﻔﺮ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻡ ﻋﺸﻖ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﺭﺍﻩ،ﻳﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ،ﭼﻮﻥ ﺣﺠﻠﻪ
ﺩﺍﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺩﻝ ﺧﻮﺵ ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮع
ﺒﺸﺮﻯ،ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺁﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﺍﻥ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺯﻳﻨﺖ ﺷﺪه اﻯ ﻣﺤﺒﻮس
ﮔﺮﺩﻳﺪ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺎﻋﺮﻭس
ﺰﻳﺒﺎ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭘﺎﻯ
ﺑﻨﺪ ﺯﻳﺒﺎ ﻭﺯﻧﮕﻮﻟﻪ
ﻫﺎﻯ ﻃﻠﺎﺋﻰ ﺑﺮﭘﺎﻯ
ﻋﺮﻭس ﺧﻮﺩ ﺑﺒﻴﻨﺪ،ﻭﺳﺎﻋﺘﻬﺎ
ﻭ ﺑﻘﻴﻪ ﻋﻤﺮ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺘﻤﺎﺷﺎ
ﻭ ﻟﺬﺕ ﺍﻳﻦ ﻋﺮﻭس
ﺭﺍ ﺑﺒﺮﺩ ﻭ ﻃﻰ ﮐﻨﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﺭﻭﺍﻧﻴﺎﻥ ﺭﺍﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺩه اﻧﺪ ،ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺎﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ،
ﺑﺠﻬﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺎﺯ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،
ﺩﺭﺣﺎﻝ ﺟﻠﻮ ﺭﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻋﺸﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪﻩ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻟﺎﻫﻮﺗﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻭﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻴﺂﻭﺭﻡ،
ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﻫﺮﮔﻨﺎﻫﻰ ﻫﻢ ﺑﮑﻨﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﺣﻴﻢ ﺍﺳﺖ ﻭﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺭﺣﻤﺖ ﻧﮑﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻤﺎ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩت ﻘﺸﺮﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺑﺮﺩﻥ ﻣﺠﺪﺩ ﺍﻳﻦ
ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﺍﻥ ﻭﺳﺘﻤﮑﺎﺭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﻋﻤﻠﺎ ﻳﻚ ﺭﺣﻤﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﺠﺪﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻧﻮ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﻟﺎﺯﻡ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺩﻓﻌﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﮑﻨﻨﺪ ﻭﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ ﻣﻌﺸﻮﻕ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ،ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻰ ﻣﻰ ﮔﺰﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻖ ﺗﺮ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﺗﺮ ﻭﺻﺒﻮﺭﺗﺮ ﻭﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﺯ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮔﺮﭼﻪ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﭘس ﺍﺯﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﻴﺰ،ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻣﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ،ﺑﺎﻣّﻴﺪ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ،ﭘس
ﺍﺯ ﻃﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ ﮐﺴﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ
ﻧﻔﺮ ﺷﻤﺎ،ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﻋﻤﻞ ﮐﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﻳﻚ ﻧﻔﺮ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺪﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ،ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺸته
اﻧﺪ، ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻭﭘس
ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ. ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﻥ ﻳﻚ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﻌﻨﻮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻳﺎ ﺣﺴﻨﻚ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺘﺤﺴﻴﻦ
ﻭﺑﻬﺒﻮﺩﻯ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺣﺴﻨﻰ ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ۳۱۳ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ
ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﺯﻣﺎﻥ
ﻭ ﺭﻫﺒﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﺍﻣﺎم ﺰﻣﺎﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻏﺎﻳﺐ ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩ ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺁﻏﺎﺯ
ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ
ﺍﻭ، ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ.ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭنه
ﺎﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﻗﺮﻥ ﺩﺭ
ﭼﺎﻫﻰ ﻣﺨﻔﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻣﺮﻩ ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺩﺭ ﺟﻤکراﻥ.ﻭ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﭼﺎﻩ ﺧﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻣﮕﺮ ﺁﻥ ﭼﺎﻩ ﻭﺳﺮﺩﺍﺏ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋم ﻤﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺳﺮﺩﺍﺏ
ﻭﭼﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺴﻮﻯ ﺍﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﻮﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭﺩﻏﺪﻭ ﻭﻣﺮﻳﻢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،
ﻓﻄﻢ ﻭ ﺍﻓﻄﺎﺭ ﻭ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺭﻭﺯﻩ ﮔﻴﺮﻯ
ﻫﺎ، ﻭ ﻗﻄﻊ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
.

ﻭﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﺑﻘﻴﻪ ﺍﻳﺎﻡ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ،ﺗﺎ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ ﺍﻟﺒﻴﺖ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﺳﻴّﺪ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﻭﻫﺨﺎﻣﻨﺶ ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﺴﻮﻯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻪ ﺍﮐثرﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺁﺧﺮ ﻋﻤﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻭﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺩﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ،ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ،ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺩﻧﺎ ﻓﺘﺪﻟّﻰ ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻋﺮﺵ، ﻣﻌﺮﺍﺝ ﻭﺍﺳﺮاء
ﺩﺍﺷﺘﻦ،ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩ ﻣﺤﻤﺪ،ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺸﻖ ﻣﻰ ﮔﻔﺘﻢ.ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮔﻔﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺧﺪﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻓﺮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺒﻮﺩه
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ،ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﺩﻭﺳت ﺒﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻣﻞ ﺳﺎﻟﮑﺎن
اﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﺪﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺑﺪﻫﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻭ ﺃﺗﻤﻬﺎﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩه اﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻫﻤﻴﻦ
ﻗﺪﺭ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪه اﻧﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ.ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﮐﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷته
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﻨﺪ،
ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺭﺍ ﺍﺟﺮﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﺮﻓﺖ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﭘﻠّﻪ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻋﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻭﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﺑﻴﻚ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﻨﺪ،ﮐﻪﺑﺸﻬﻮﺩﺟﺪﻳﺪﻯﺭؤﻳﺎﺋﻰﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺣﻀﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ،ﻳﺎ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍ
ﻣﺨﻠﻮﻃﻰ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﻭ ﻏﻀب اﺳﺖ. ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭﻏﻀﺐ ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻭ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﻭ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﻓﻄﺮﻯ ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺳﺘﻬﻠﺎﻙ
ﻭﻣﺼﺮﻑ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ ﺷﺪ، ﻫﻢ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻘﻮّه
ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟّﺪ
ﺑﻬﺘﺮﺑﻌﺪﻯ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻧﺸﺪﻩ،ﻭﻫﻢ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺴﺦ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻗﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺗﻠﻒ ﻧﺸﺪﻩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺯﻭﺩ
ﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻤﺴﺨﻬﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻯ ﻧﺮﻭﻧﺪ. ﻭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،
ﺭﺍﻩ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻀﺐ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺣﻤﺘﻰ ﻭ ﻓﺮﺻﺘﻨﻰ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﻘﻴﻤﺖ
ﺭﻧﺞ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﭽﺸﻢ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﺣﺘﻰ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺁﻧﺎﻥ،ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭﮐﺮﺏ ﻭﻏﺼّﻪ ﻭ
ﻓﺘﻨﻪ ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ،ﺑﺎﺯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﺍﻳﻨﻚ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺃﻧﺪﻙ
ﺍﺯ ﻋﺬﺍﺏ ﻭ ﺑﻠﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺗﺤﻤّﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﻋﺬﺍﺏ
ﺳﺨﺖ ﺗﺮ ﺭﺍ ﻧﻴﺰﺳﭙﺎﺳﮕﺬﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﮐﻪ ﺧﺎﺹ
ﺳﺎﻟﻚ ﭘس ﺍﺯ ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻧﺶ، ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺍﺯ ﻃﺮﻑ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﺑﻔﮑﺮﺍﻧﺘﻘﺎﻡ
ﻭ ﻋﺪﻡ ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭘس ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ
ﻭﻟﺬﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ،ﺗﺎ
ﮐﺎﺭﺩ ﺑﺎﺳﺘﺨﻮﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺮﺳﺪ، ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺗﺄﺧﻴﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻬﻴﻪ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺷﻮﺍﺏ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﻌﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ. ﭘﺶ
ﺗﺄﺧﻴﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ،ﺷﺎﻧس
ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺮﺣله های ﻮﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﺑﻮﺩﻥ ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺧﺪﺍ،ﺑﺎ ﻏﻀﺐ ﻭ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺑﻬﺘﺮ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺻﺪ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﺨﺖ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ،ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ . ﻭﻟﻰ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺎﻟﺺ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮﻣﻌﺼﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﻣﺼﻮﻧﻴّﺖ،ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻭﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻳﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺳت ﻮ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﺮﻭ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻤﻮﻡ ﻣﺮﺩﻣﻰ ﮐﻪ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭﮔﻨﺠﻬﺎﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﻭ ﺣﮑﻤت
های ﺍﻟﻬﻰ ﺧﺎﺹ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻨﺠﻬﺎﻯ ﺷﺎﻳﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻋﻤﻠﺎ ﻧﻔﺮﺕ
ﻭ ﻏﻀﺐ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﺳﺨﺘﻰ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻀﺐ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺴﺮﮐﺸﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺴﻠﻴﻢ،ﻭ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺣﻰ.ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺮ،ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺎﭼﻴﺰﻯ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﻭ ﺑﻨﻔﻊ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻋﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺑﻔﻬﻤﺪ.ﭘس ﺑﺎﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﺎﺭ ﻓﻬﻢ ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺩﺭﻫﺮﻣﻘﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺍﻭ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺻﺪﻫﺎ ﺑﺎﺭ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ، ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻭﺍﮔﺮ ﺩﺭجه
اﻯ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﺒﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﭘس ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﻯ ﺍﺯ ﻗﻬﻘﺮﺍ ﻭ
ﻋﻘﺐ ﺭﻭﻯ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﻫﻤّﺖ
ﻭﺍﻟّﺎ ﺟﺪﻳﺖ ﻭ
ﺻﺪﺍﻗﺖ ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﻇﺎﻳﻒ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﻗﻴﺎس ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺳﺮﮐﺶ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻓﺎﺳﺪ
ﺩﺷﻤﻦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺟﻬﻨﻤﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮑﻨﺪ،که
اﺎﮔﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭﺗﺤﻤّﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﺷﺎﻧس
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺁﺭﺍﻡ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻗﺸﺮﻯ ﻣﺴﻴﺤﻰ،ﮐﻪ
ﺩﻭ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ،ﺩﺭ
ﺩﺭﻳﺎﻫﺎﻯ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻓﮑﺎﺭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﮐﻠﺎﻣﻰ ﻭ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻏﻮﻃﻪ ﻣﻴﺨﻮﺭﻧﺪ،ﻭ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﻫﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪه
اﻧﺪ.ﭼﻮﻥ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﮑﺎﻣﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻣﮕﺮ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ،ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻋﺮﺵ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺪﺭﻙ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻳﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ،ﭘس
ﭼﺮﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺣﺎﺿﺮ
ﺷﺪﻩ ﮐﻪ ﭘﻨﺠﻪ ﻧﻔﺮﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ
ﻓﺮﻭ ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺍﻓﺴﺎﻧنه
ای باﺯ ﻣﺮﺩم ﺒﺎﺑﻞ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺍﻧﺴﺎﻧﻴﺮﺍ
ﺩﺭﻋﻘﻴﺪﻩ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺑﻞ ﻧﻘﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﺯﻣﻴﻦ ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ

ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﻋﺮﺵ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ،
ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺘﺪﺑﻴﺮﺍﻣﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﭙﺮﺩﺍﺯﺩ.ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻨﺠﻪ ﻧﻔﺮﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺁﺩﻡ ﻭﺣﻮﺍ که
ﺒﺪﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺧته
ﺒﻮﺩ ﻓﺮﻭ ﺑﺮﺩ،ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺫﺍت اﻭ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ،ﻭﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ
ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻭﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺧﻄﺎ ﻭ ﺳﺮﮐﺸﻰ ﺍﻭ،ﺑﺎ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ ﺍﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ، ﻭﻧﻘش
ﺰﻧﺎﻧﻪ ﺣﻮﺍ ﺩﺭ
ﺍﻳن ﻔﺮﻳب ﺨﻮﺭﺩﻥ
ﺁﺩﻡ،ﮐﻪ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺭﻭﻍ ﻭﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻇﺎﻫﺮﻯ،ﺯﻫﺮﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﺩﻫﺎﻥ ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺍﺑﻠﻴﺴﻰ ﺩﺭ ﺗﻠﺒﻴس
ﺭﻳا ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻇﺎﻫﺮﮐﺎﺫﺏ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ،ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺧﻮﺩ،
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺩﻥ،ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪه ﺎﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺗﺎ ﻫﺸﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻋﻘﻞ ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻟﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.که
ﺁﺩﻡ ﺍﻭﻟﻴﻦ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ، ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺯﻣﻴﻨﻪ ﻫﺎﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ،ﺁﺩﻡ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺁﻏﺎﺯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎﻭﻯ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺩﺭ ﺷﺶ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ

ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺁﻣﻴﺰ، ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،
ﺑﺎ ﻳﻚ ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭبّ
اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺭﺟﻌﺘﻬﺎﻯ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ، ﮐﻪ ﺑﺎﮐﺸﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭبّ ﺮﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ که ﺠﻬﺎنی ﻴﺎﻋﺎﻟﻢ
ﺍﺻﻐﺮ،ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﻫﺴﺘﻰ ﻋﺎﻟﻢ ﺃﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺷﺶ ﺭﻭﺯ ﻳﺎ ﻳﻮﻡ
ﻳﺎ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﮑﻰ ﭘس ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﻯ،ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻭﺁﺩﻣﻴّت ﻮﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﭘﻨﭽﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻌﻠّﺖ
ﺣﻘﺎﺭﺕ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﺧﻮﺩ ﺁﮔﺎﻩ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺻﻔﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﺍﺩﻭﺍﺭ ﻗﺒﻞ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺫﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺑﺸﻮﺩ .ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻮﭼﮑﻰ،ﺑﺠﺎﻯ
ﻋﺬﺍﺏ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺳﺨﺖ ﻭﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﻣﮑﺮﺭ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻰ ﺃﻧﺪﺍﺯﺩ.ﻭ
ﻋﻘﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﺑﻌﻘﻞ ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸتن
ﺒﻌﻘﻠﻬﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻠّﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ،ﻧﻪ
ﻧﻔﺮﺗﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﻭﺑﻔﻬﻤﺪ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻧﺒﻮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ،ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﭘس ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮﺣّﻢ ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻌﻤﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭﺑﻨﻔﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻣﺤﻤﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﻏﻀﺒﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ
ﻭﭼﻬﺎﺭﮔﻮﻧﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.ﻏﻀﺐ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯﻧﻮﻉ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻨﻔﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺖ ﻭﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻋﺪﻣﻰ ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻭ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺧﻮﺵ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ،ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻭﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ . ﻭﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺩﺭﻙ ﺣﻘﺎﺭﺕ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻮﺩﺵ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ ﻣﺘﻨﻔّﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭﻳﺎ ﺩﺭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﭘسﺍﺯ ﻣﺮﮒ، ﺭﺣﻤﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﺪ.ﭼﻮن
ﻔﺮﺻﺖ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺧﻄﺎ ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﮐﻪﮔﻨﺎﻫﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﺸﺎﻫﺪﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭﺵ،ﺑﻔﮑﺮ
ﺟﺒﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻰ ﺍﻓﺘﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺤﻤﺪ،ﺧﻮﺷﺎ ﺑﮕﻨﺎﻫﻰ
ﮐﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ثوﺍﺑﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﺳﻴّﺌﺎﺕ ﻭ ﺑﺪﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟﻚ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺤﺴﻨﺎﺕ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻭﺻﻮﺍﺏ ﻭثوﺍﺏ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭﺩﺭﺍﻳﻦ
ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﻋﺸﻖ
ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ،ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﻧﺘﻮﺍن ﺒﺒﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻋﺸﻖ،ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻴﻢ، ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺷﺪﻳﺪ ﻫﺴﺖ،ﮐﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﺁﻳﺎ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ،ﻳﺎ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣﺮﻭﺯ،ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﺪﺍﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.ﺷﺎﻳﺪ
ﻋﺸﻖ ﺣﻴﻮﺍنی اﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎلک ﺮﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ ﺑﺰﻥ
ﻭﻣﺎﻝ ﻭ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺁﻧﺮﺍ
ﻋﺸﻖ ﻭﻫﻤﻰ ﻭﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﻰ ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣثبت ﻧﺠﺎﺕ
ﺭﻭﺡ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺑﻤﺎ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.
ﻭ ﺁﻳﺎ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻋﺸﻖ،ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ ﺁﻳﺎ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻳﺎ ﻣﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺑﺮﺍﺯ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﻭﺳﻤﭙﺎﺗﻴک ﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺸﻘﻬﺎﺋﻰ که اﺣﺴﺎﺳﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﺎﺣﮑﻢ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﻳﺶ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻃﻔﻪ
ﺣﻘﻴﻘﻰ،ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس
ﻣﺎﺩﻯ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺟﺪﻳﺪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻌﻞ ﻭ
ﺷﻐﻠﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﻋﺎﺭﻓﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻧﻮﻋﻰ ﺗﻤﺎﻳﻞ
ﺑﺪﺭﻙ ﻭﻗﻴﺎس ﺨﻮﺩ
ﺑﺎ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﺭﻙ ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﺍﺭﺯﺵ ﻓﻌﻞ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﺁﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﺑﺮ ﺗﻀﺎﺩ ﻭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺗﺸﺎﺑﻪ ﻭﻫﻢ ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﺩﺭ ﻣﻐﻨﺎﻃﻴس ﻭ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻗﻄﺐ
ﻣﺘﻀﺎﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬﻰ
ﻋﺸق ﺮﺍ ﺑﺮ ﺍﺳﺎس
هم ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﻘﺎم ﺮﻭﺣﻰو ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻠﻰﻭ ﺗﺸﺒّﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﺑﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪﮐﻪ
ﺟﺬﺏ ﻫﻢ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻣﻰ
ﭘﺮﺳﻨﺪ ﺍﻳﺎ ﻋﺸﻖ
ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭ ﺣُﺐّ ﺫﺍﺕ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻘﺎﻯ ﺫﺍﺕ ﻭﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻫﺴﺖ.ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺫﺭﺍﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﭼﺴﺒﺎﻧﻴﺪﻩ
ﻭ ﺩﻭﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ،ﻭ
ﻣﻠﺎﻁ ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ
ﻭ ﺗﺸﮑّﻞ ﻗﻮﺍﻡ
ﻧﻮﻋﻰ ﻳﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻌﺪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﺷﺪﻧﺪ، ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻧﺎﺩﻳﺪه
گرفته اﻧﺪ، ﻭ ﺑﻔﮑﺮ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺪﺍﻥ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ
ﺍﮐﺘﻔﺎ ﺑﻬﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﺠﺎﺯﻯ ﮐﺮﺩﻩ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ،ﺁﻳﺎ
ﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﺸﻖ
ﻣﺎ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺳﺖ؟ ﻭ ﺧﻴﻠﻰ ﻋﺸﻘﻬﺎ
ﺑﻨﻈﺮ ﻭﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﻝ
ﺑﺴﺘﮕﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻦ ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﻮﮊﻫﺎﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭﻧﮕﺎﻩ ﺍﻭﻝ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ
ﭘﻴﭻ ﻭﻣﻬﺮﻫﺎﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ ﻣﮑﻤّﻞ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﻈﺮﺍﻭﻝﻋﺎﺷﻖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﺤﻨﻬﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻭﺍﻓﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ، ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻕ ﻭﺟﻮﺩﺵ
ﻧﻘﺶ ﻣﻰ ﺑﻨﺪﺩ.ﻭﭼﻮﻥ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﺎﻓﺖ،ﺑﺎ
ﻧﻈﺮ ﺍﻭﻝ ﺍﻭﺭﺍ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﺪ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﻋﻠﺎﺋﻢ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ ﺷﺪه اﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﻣﻮﺭ ﺍﻃﺮﺍﻑ
ﭘﻴﺮﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻘﺮ ﻭ ﺳﺎﺩﮔﻰ
ﻭ ﮊﻭﻟﻴﺪﮔﻰ،ﻭﺣﺘی
ﺒﻤﺤﻴﻂ ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺍﻭ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻳﺎ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﻫﻢ ﺩﺍﺭﺩ ﻳﺎ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺟّﻪ
ﻋﻘﻠﻰ ﮐﺎﻓﻰ ﺩﺭ
ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺍﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎی ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺗﺮ ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺨﻬﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘﻴﺶ
ﺭﻓته اﻧﺪ،ﺑﺘﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺄﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺮﮒ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ،ﮐﻤﺘﺮ
ﻓﺴﺎﺩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﮔﻨﺎﻩ ﺗﺎﺯﻩ،ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺷﺪﻳﺪﺗﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﮐﻪ ﺑﻘﺼﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ،ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ،
ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻦ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﮐﻪ ﺷﺘﺎﺏ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺭﺍﻩ
ﺣﻞ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻣﺮﮒ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﮐﺎﻣﻠﻰ ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻥ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺗﺮﺳﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ، ﺗﺎ ﺑﻮﻋﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺷﺮﻑ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
،ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺑﭙﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ،ﺧﺼﻮﺹ
ﻭﻗﺘﻰ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭﺩﺳﺘﻮﺭ ﺁﻧﺮﺍ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯﻣﺮﮒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ، ﮐﻪ ﺗﺮس
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘﺶ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰﺧﺎﺭﺝ ﻧﻤﻰ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪ،ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳش ﻤﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺷﺮﺍﺏ ﺻﺒﻮﺣﻰ
ﻭﺗﻘﻮﻳﺖ ﺟﺴﻤﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻮﺷﺎﻧﺪ
ﻭ ﺑﻮﺳﻪ ﺗﺒﺮﻳﻚ
ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭼﻮﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ،ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻴﺎﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ،
ﮐﻪ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺘﻘﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ ﺭﻭﺯﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺁﻣﻮﺯﺷﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﻣﻄﺎﻟب
ﺪﻳﮕﺮ.ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺧی
اﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻴﺎﺩ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﺍﻓﺘﻨﺪ.ﻭ ﻣﻨّﮑﺮ
ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ ﺗﺎﺯﻩ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙﺗﻮﻟﺪﭘﻴﺸﻴﻦﺍﺳﺖ.

ﺑﺤث ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﮐﻪ ﺳﻮﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺤث ﻋﻠﻤﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻋﺸﻖ،
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻃﺮﺯ ﻋﻤﻞ
ﺫﻫﻦ، ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣثبت
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ،
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺗﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻴﺰ ﮐﺎﺭ ﻋﻠﻢ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﻣﺪﺍﻡ ﭘﻴﭽﻴﺪه
ﺘﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﻋﻘﺐ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ. ﺳﻌﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎ
ﻭﻧﻘﺶ ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﺎﻝ ﻭﺁﻳﻨﺪﻩ،
ﺁﻏﺎﺯ ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﻋﺸﻖ، ﻭﺗﻮﻟﺪﻭ
ﻣﺮﮒ ﻋﺸﻖ ﻫﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺣﺘﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺐ
ﮐﺎﺭﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻌﺎﻳﺐ ﺯﻳﺎﺩ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﺨﺺ، ﺍﮔﺮ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﭘس
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﻓﻖ
ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻦ ﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﺑﺎ ﻣﻘﺎﺻﺪ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﻭ ﺟﺎﺳﻮﺳﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻗﺮﺍﺭﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﻭﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺸﻖ ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ ﻋﺸﻘﻰ
ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.

ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ،ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺸﻖ ﻋﻘﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ؟ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ
ﻓﻌﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﮐﻮﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺳﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺭﺯﻳﺎﺑﻴﻬﺎ
ﺭﺍ ﻧﻤﻮﺩ. ﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﺮﺑّﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ،ﻭﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ
ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ ﮐﺎﺭﻯ ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﭘس ﻋﻘﻞ ﮐﻮﺭ
ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻓﻌّﺎﻝ
ﺗﺮﻧﺪ.ﻭﻋﻘل ﺒﺴﻮﻯ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﺭﺍ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ
. ﻭﻳﺎ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ،ﺁﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﻋﻤﺮ ﮔﻞ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ، ﮐﻪ ﺯﻳﺒﺎ
ﻭﻟﻰ ﻧﺎﭘﺎﻳﺪﺍﺭ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﻫﺎ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﺩ،ﻣﺮﮒ
ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻋﺎﻃﻔﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﻟﻰ ﻋﺎﻗﻞ،ﻭﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺒﻠﻰ،ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺸق اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس
کند . ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﮔﺰ
ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﮔﻞ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻣﺮﮒ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﻭﮔﻞ
ﺯﻳﺒﺎﺗﺮ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﮔﻠﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﺮﻙ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ ،ﮐﻪ
ﺑﻌﺸﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻰ ﺭﺳﺪ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﺸﻖ ﻗﺒﻠﻰ،ﺧﻮﺩ
ﻣﻮﺍﻓﻖ ﻭﻣﺸﻮّﻕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ،ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻌﺸﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩﻩ،ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ،ﺑﺎﺯ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ،ﮐﻬﺒﺎ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪ ،ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺰ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﻳﮑﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺷﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﻧﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻧﺎﺳﺦ
ﻭﻣﻨﺴﻮﺥ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺁﻳﺎت ﻘﺮﺁﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﻭﺑﺎﻃﻞ ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.که
ﻨﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ،ﺍﻳﻦ ﺁﻳﺎﺕ
ﻣﻨﺴﻮﺥ ﺭﺍ ﻣﺸﺨﺺ
ﻧکردند ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺫﮐﺮﻯ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ
ﻗﺎﺿﻴﺎﻥ ﺷﺮﻉ ﺟﺎﻫﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﺪﺍ ﺭﺍﺩﺭﻣﺘﻔﺎﻭت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ ﺍﺣﮑﺎﻡ
ﻗﻀﺎﺋﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،
ﻭﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺮﺧﻰ
ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﺷﺪﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ223 ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻥ،ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺑﺎ ﺁﻳﻪ ﺳﻴﻒ ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺧﻠﻔﺎﻯ
ﺍﺳﻠﺎﻣی ﻮﻟﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﻣﻨﺴﻮﺥ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﺟﺪﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ ﮔﺮﻓﺖ،
ﺗﻮﺳّﻞ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﮐﻨﺎﺭ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻗﺮﺁﻥ ﺭﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻨﻮﺷﺖ
ﻭﺳﺎﻟﻬﺎ ﺑﻌﺪ،ﻋﻤﺮ
ﻭﻋثماﻥ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺑﺴﻠﻴﻘﻪ ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺩﺭ ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺣﺬﻑ ﻭ ﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﻭ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻭﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﻳﺎﺗﻰ ﮐﻪ ﺻﺤﺒﺘﺎﺯ
ﮐﺸﺘﺎﺭ ﺍﺳﺖ،ﺳﺎﺧﺘﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻠﻔﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺁﻳﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩَﺭﻯ ﻗﻮم ﻘﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪآیت (ﺁﻳﺪ)
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺁﻳﺎﺕ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻠﮑﻪ
ﺁﻳﺪﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎت
ﻤﺪﺍﻡ ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﻮﺭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘی که ﺰﻧﺪه
ﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻴﺸﺪ ﮐﻪ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﺩﻳﻨﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﮐﺮﺩ.ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺩﺑﻴﺮﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻭﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺑّﻴﺎﻥ ﻫﺮﻃﺒﻘﻪ،ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ ﺍﮔﺮ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﺍﻧﺠﻴﻞ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻗﺒﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺗﺎﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻔﻮﻳﺾ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﻋﻤﻞ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺣﺘﻴﺎﮔﺮ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﺻﻠﺎﺡ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺴﺎﻟکی ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ ﺳﺎﻟک
ﻤﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﻮﺗﻬﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺰﮐیه هاﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﺘﻔﺎﻭت ﺪﺭ ﺯﻣﺎﻥ،ﻭ
ﺩﺭ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺗﺮﻙ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮﻣﺮﺣﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ،ﮐﻪ
ﺑﻘﺼﺪ ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺩﺍﺩﻥ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ،ﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺮﻙ
ﻋﺸﻖ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩی
ﺒﻰ ﻭﻓﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻭ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺍﻟﻬی
ﻮﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺴّﺮ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺎﻧﻊ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ، ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑن ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺳﻮﮔﻨﺪﻫﺎﻯ ﻣﺘﻮﺍﻟی
ﺒﺎﻟﺎ ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺁﻥ،
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ،ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻟﺒّﻴﻚ
ﺑﮕﻮﻳﺪ، ﺗﺎ ﺑﺎﺯ ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻭﺗﻌﻬﺪ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﺻﻠﺢ ﻭﺟﻨﮓ،
ﻭﺑﺎ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﻳﻘﻴﻦ
ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ ﮐﻪ ﭼﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ
ﺑﺎ ﻧﻔﺶ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻭ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺼﻠﺢ
ﻭﺳﻠﺎﻡ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻘﺮﺭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺗﺎ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﺑﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ، ﻫﻴﭻ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﻢ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﻓﺎﺭغ
اﻟﺘﺤﺼﻴﻞ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﻰ
می ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺳﺮﮐﻠﺎس
ﮐﻮﺩﮐﺴﺘﺎﻥ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪﻭﺁﻣﻮﺯﺵﺑﻴﺸﺘﺮﺑﮕﻴﺮﺩ.

ﺩﺭ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺗﺼﻮﺭ ﺭﺍ ﮐﺮﺩ،
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻔﺮﺗﻰ
ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ،که
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭﺫﺍﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﻳﺎﺩﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺁﻳﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺻﺎﺣﺐ
ﻧﻔﺮﺗﻰ ﺑﻌﺸﻖ ﻋﻠﺎﻗﻤﻨﺪ
ﮔﺮﺩﺩ؟ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺘﺸﻨﺎﺋﻰ
ﻏﻴﺮ ﻣﻨﻄﻘﻰ ﺟﻤﻊ
ﺍﺿﺪﺍﺩ ﺩﺭ ﺗﻘﺮّﺏ
ﺷﻬﻮﺩی ﺴﺎﻟﻚ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﻋﺸﻖ ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺑﻤﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻤﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ،ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻳﺎﺑﺪ. ﺗﺮﻙ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺒﻠﻰ ﺩﺭ
ﺣﮑﻢ ﻧﻔﺮﺕ ﻧﻴﺴﺖ،ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺄﺣﺴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺁﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺗﻀﺎﺩ ﻳﺎ ﺗﻌﺎﺭﺿﻰ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟ﻭ
ﻳﺎ ﺑﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻭﻇﻴﻔﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ،ﻣﺪﺍﻡ
ﺍثباﺕ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺭﻓﺘﻦ
ﺑﻌﺸﻖ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ،ﮐﻪ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻧﻴﺰ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﺮﺩﺑﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺭﻓﺖ. ﺍﺯ ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺩﻳﻒ
ﮐﺮﺩ،ﻋﻮﺍﺭﺽ ﻋﺸﻖ
ﻭﻭﻇﺎﻳﻒ ﻋﺸﻖ ﻭﻧﺘﺎﻳﺞ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺃﻟﻢ
ﻭ ﺑﻠﺎ ﺩﺭ ﺗﺠﺎﺭﺏ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ،ﻭ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﺎ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ،ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﻳﺄس ﻮ ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ،ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﮔﻔﺖ.

ﺃﻳﺮﻭس
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ،یا ﻋﺮﻭس
ﻭﻋﺸﻖ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻳﺎ ﺃﮔﺎﭘﻪ ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺸﻖ ﻓﻴﻠﻴﺎ ﻭﺩﻭﺳﺘﻰ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻣﺒﺎﺣث گفتنی
هاﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻋﻤﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﻭ ﺑﺤث ﻭﻃﺮﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ، ﺳﻮﺩﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻭﺗﻘﺮﺏ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺤﮑﻮﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
به آﮔﺎﻫﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭﻋﻤﻞ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ، ﻭﺩﺭﻙ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺍﺳﺖ
.

ﺍﻣﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﻭﮐﺸﺶ
ﻭﺳﻤﭙﺎثی ﻳﺎ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺑﺴﺘﻪ
به ﻤﻮﺿﻮﻋﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺮﺍﻩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﭼﻮﻥ ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻋﺸﻖ
ﺑﺎﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﺗﻨﺰﻳﻞ منطقی ﮔﺮﺩﺩ،
ﻭﺍﺯ ﺣﺎﻝ ﺑﻤﻘﺎﻝ ﺩﺭﺁﻳﺪ،ﻣﺎﺭﺍ
ﺑﺎ ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ ﺷﻌﺮﻯ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﮑﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺗﻨﺰﻳل ﻤﻴﮑﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﮐثرﺕ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ ﻭﻣﺼﻄﻠﺤﺎﺕ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺸﻖ،ﺷﻠﻮﻏﻰ
ﻭﺍﺑﻬﺎﻣﻰ ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋث ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻓﻬﻢ ﺩﺭﺳﺖ
ﻳﺎ ﻧﺎﺩﺭﺳت اﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻋﺸﻖ، ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍ ﻧﺰﺩﻳک ﻴﺎ
ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺗﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﭼﻪ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﻭ ﻋﻘﺪهﻫﺎ ﻭﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ، ﺩﺭ ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭﻣﺘﻨﻮﻉ،ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﻣﻮﻗﺘﺎ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﺗﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻌﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﻭﺳﻴله اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻨﺤﺼﺮ ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻤﺪﺍﺭﺝ ﻋﺸﻖ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﻴﻨﺠﺎﻣﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ،ﻋﺸﻖ
ﺑﺨﺪﺍ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭ ﺑﺎﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﺮﮔﺎﻩ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻫﺮ ﻳﻚ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ
ﺑﮕﻴﺮﺩ،ﺗﺎ ﻫﺪﻑ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎثباﺕ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﺧﻮﺩ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﻣﻔﻬﻴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﺿﻌﺎﻥ ﺍﻟﻔﺎﻅ،
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻗﺪﺭﺕ
ﻓﻬﻢ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﻟﻔﺎﻇﻰ،ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭﻣﺸﮑﻠﺎت
عقدهﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻫﻤﻪ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ ﻭﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺯﺑﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﭼﻴﺰ ﺑﻨﺎﻡ ﻋﺸﻖ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺩ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﻣﺒﻴّﻦ ﻣﺸﮑﻠﻰ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻴﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ،
ﻭﻟﻰ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻣﻴﺸﻨﻮﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻋﻴﻦ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻌﻴﻦ ﻭ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺩﻳﺪه اﻧﺪ. ﻭ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ،
ﺧﻮﺩ ﺷﺨﺼﺎ ﺣﻖّ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ،ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ .

ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﺷﻌﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﺸﻖ ﺑﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﮐﻠﺎﻡ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﻬﺮ
ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ،ﭼﻮﻥ
ﭘﻮﻝ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ.ﺍﻳﻦ ﺯﺑﺎﻥ
ﺷﻌﺮﻯ ﺑﺎ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺧﺎﺹ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻓﺎﻝ ﮔﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺩﻳﻮﺍﻥ
ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ،که
اﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺳﻤﭙﺎﺗﻰ ﻫﺎ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﺎﻋث
اعتقاد به ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ و ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺯﺑﺎﻥ ﺷﻌﺮﻯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﺑﻨﺤﻮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ
ﻣﺸﮑﻞ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ ﺷﺎﻋﺮ،ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﺘﺐ ﺁﻧﺎﻥ ﭼﻮﻥ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ ﻣﺤﺮﻣﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻰ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪه
که ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﺩ.ﺷﻌﺮ
ﺩﺍﺭﺍی ﺰﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻟﻔﻈﻰ ﻭﻣﻮﺯﻳﻚ
ﻭﺁﻫﻨﮓ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻫﻢ ﻃﺒﻊ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻮﺳﻴﻘﻰ ﺯﺑﺎﻥ،ﺍﮔﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﭼﻮﻥ
ﺷﻌﺮ ﻭﻫﻨﺮﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻄﻠﻮب
اﻧﺴﺎن اﺳﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺗﺎ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﻠﺎﻡ
ﺷﺎﻋﺮ ﻭ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺑﺘﺴﻠﻴﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺗﺎ ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺮﻭﺩ.ﻭ
ﺷﺎﻋﺮ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ
ﺑﻌﻠﻮﻡ ﻭ ﺭﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺍﺩﺑﻰ
ﻫﻢ

ﻭﺍﺭﺩ ﺑﺎﺷﺪ،ﻣﻌﻘﻮﻟﺎت
ﺒﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺭﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ،که ﺪﺭﺷﻨﻮﻧﺪه
أثر ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺯ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺷﺪﻥ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻭ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻋﺮﻓﺎﻥ،
ﺑﻤﻄﺎﻟﺐ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ
ﺷﻌﺮ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣثلا
ﺗﻮﺍﻧﺎ ﺑﻮﺩ ﻫﺮ
ﮐﻪ ﺩﺍﻧﺎ ﺑﻮﺩ.ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻰ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ، ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﭼﻪ ﻣﻔﺎﻫﻴﻤﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﭼﻪ ﺳﻄﻮﺣﻰ ﺍﺯ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ.ﻋﺮﻓﺎ
ﺩﺭ ﺍﺷﻌﺎﺭ ﺧﻮﺩ،ﻭﺑﺮﺍی
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬی اﺯ ﺍﺷﻌﺎﺭﺷﺎﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺫﺍﺗﻰ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ
ﻫﻤّﺖ ﻭ ﺟﺪﻳّﺖ
ﻭ ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻤﺮﺍﺗب
اﻟﻬی ﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺪﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻭ ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﮐﺴﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﺎ
ﺗﻮﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ،
ﻭﺩﺭﺩﺍﻧﺎﺋی
که ﺩﺳﺘﮑﻤﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺃﺩﺑﻰ ﻭ ﺷﻌﺮﻯ،ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻭﺣﺮفه
اﻯ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ ﻋﺮﻑ
ﺟﺎﺭﻯ،ﻭ ﻳﺎ ﻫﺪﻓﻬﺎﻯ
ﻗﻤﺎﺭ ﻭ ﺭﻗﺺ ﻭﺯﻥ
ﺑﺎﺯﻯ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﻣﺎ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﺮﺩ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ،ﻭ ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﺑﺪﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﭘﻴﺮ ﻣﻴﻔﺮﻣﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺎﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎی اﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻴﭻ ﮐس ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﭘﺎﻙ ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ،ﺟﺰ
ﺩﺭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ،ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺒﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎ ﻭﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﻫﻤﻪ
ﺍﺯ ﺍﻟﻠﻪ ﺑﻮﺩﻩ،ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﮐﻪ بکمالی
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﻓﻬﻢ ﺗﺎﺯه
اﻯ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻓﻬﻢ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﻓﻬﻢ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﻭ ﻟﺪنّی
ﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺁﻧﻬﺎ ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳت ﺒﻮﺩه
که بکماﻝ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎن ﻨﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨکه ﻴﻚ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺪﻭ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮔﺮ ﻫﻢ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﺎﺷﺪ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻭ ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻄﻠﺐ ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ ﻫﻨﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺩﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﻭ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺃﺩﺑﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻳﺎ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻳﺎ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻋﻠﻤﻰ.ﭘس ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﮐﻪ ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺩﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻭ ﺩﻭ ﺃﻣﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻫﻢ ﻧﻴﺎﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﺮ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﻣﻌﺠﺰﻩ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺟﺎﻣﻊ ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎﻥ
ﺭﺍ،ﺍﮔﺮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﻔﻴﺪ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺫﮐﺮ ﻣﻨﺒﻊ ﺍﺻﻠﻰ
ﺑﮑﻨﻨﺪ ﻳﺎ ﻧﮑﻨﻨﺪ.ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺷﺎﻋﺮﺍﻥ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺁﻟﺎﻡ ﻭ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﻳش ﻤﺨﻠﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺍﺯ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﮐﻠﺎﻡ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ،ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻧﻴﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﺎیه مﻴﮕﻴﺮﻧﺪ،ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ،ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ
ﻫم تا کنون ﻨﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺍﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﭼﻮﻥ ﺯﻧﺒﻮﺭ ﻋﺴﻞ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﻓﻬﻢ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﻚ، ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﻋﻠّﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ،ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺴﺦ ﻳﻚ ﺁﻳﻪ ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺩﻭ ﺩﻟﻰ ﺩﺭﺷﺄﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻣﻨﺴﻮﺧﺎﺕ ﺭﺍ
ﻣﻴﺸﺪ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﻯ
ﻧﺨﺴﺖ، ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻧﺴﺦ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﭘس ﺍﺻﻞ
ﻧﺴﺦ آیات
قرآنی ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺟﻮ،ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﻴﺴﺖ ﻭﻟﻰ
ﻧﺴﺦ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﺮﻗﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺼﻮﺹ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺩﻭ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ

ﺩﺭ
ﺯﺑﺎﻥ ﺷﻌﺮﻯ،ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻭ ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻭﺯﻳﺎﺩﻩ ﺭﻭﻯ ﻫﺴﺖ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻔته هاﻯ ﻗﺪﻣﺎ
ﺭﺍ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺟﻨﺒﻪ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﻯ
ﻋﺸﻖ ﻫﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺴﺪ ﻭﺑﺨﺎﻟﺖ ﻋﺎﺷﻖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﺟﻨﺒﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ ﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﺗﻠﺨﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻳﺎ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺗﺎ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻫﻤّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺍﻭ
ﭼﻘﺪﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺗﻠﺨﻰ ﺷﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺻﺎﺩﻕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺳﺨﺘﻰ ﻧﺪﻳﺪﻳﻢ،ﻣﮕﺮ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﻳﮑﺮﻭﺯ.ﭼﻪ ﻣﻨﻈﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺑﺮﻕ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﺨﺘﻰ ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻢ ﮐﺎﺭﺍﻥ
ﻫﻤﻪ ﻋﻤﺮ ﺍﺷﻐﺎﻝ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﻓﻘﻂ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﻭﺳﺨﺘﻰ
ﺭﺍ ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭدرﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻥ باز ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﮐﺎﺭ ﺭﺍ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺍﮔﺮ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺭﻭﻯ ﮔﺮﺩﺍﻧﻰ ﻭﺧﻮﺩﺳﺮﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ
ﺭبّ اﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻏﻔﻠﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﻭ ﺍﺳﺮاء به ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭﭼﻪ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﺠﻤﻮعه هاﻯ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ ﻗﺒﻠﻰ،ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﺭ

ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﻧﺰﻭﻝ
ﺍﺟﻠﺎﻝ ﺑﺪﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺷﺎﻫﮑﺎﺭ ﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺨﺎﻧﻪ
ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻮﺭﺩ
ﻣﺤﺒّﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ،ﮐﻪ
ﺷﺐ ﻗﺪﺭ ﺁﺧﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﺷﺒﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﻣﺎﻩ ﻳﺎ
ﺻﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺷﺐ ﻗﺪﺭی
اﺳﺖ،ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺍﺭﺯﺵ
ﺍﻟﻬﻰ، ﮔﻮﺋﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻔﺘﺎﺩ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ ﻭﻋﺒﺎﺩﺕ،
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ و
هزاران برابر
عقل نوع فوق
بشری ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺭﻭﺣﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮔﻮﺋﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ،ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ، ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭ
ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ ﭘﻨﺪﺍﺭ
ﻧﻴﻚ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﻫمه ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﺳﻤﻰ ﻭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺬﺍﻫب ﺒﻴﺸﻤﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻭ
ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﻭﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻣﻠّﺎﻫﺎ ﻭ ﮐﺸﻴﺸﺎﻥ
ﻭ ﻣﻮﺑﺪﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﻭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮﻙ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺮﻳﻚ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺭﻗﻴﺐ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻧﻪ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺳﻔﻴﻬﻰ ﺩﺭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﺟﺎﻩ ﻃﻠﺐ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﻧس ﺁﻧﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﻙ ﻭﻣﻴﻤﻮﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭﺑﺠﺎﻯ
ﭼﻨﺪ ﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ،ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷته ها ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪهﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺠﻬﺎﻥ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ ﺳﺎﻝ
ﻃﻮﻝ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺸﻴﺪ،ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ
ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺧﺮﻭﺡ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ ﻫﺮﻧﻮﻋﻰ
ﮐﻪ ﻫﺴﺖ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺑﺮﺳﺪ. ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺮﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺮﻭﺩ.که ﺪﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪسﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻭ ﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﺍﺳﻤﻰ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻄﺮﻳﻘﺖ ﻭ ﻣﻌﻴﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺍﻳﻨﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﺳﻠﻮک
اﻟﻬﻰ، ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﭼﻨﺎﻥ ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﺋﻰ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﭘﺮ ﻋﺬﺍﺏ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ،
ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ
ﭘس ﻓﻌﻠﺎ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻟیّ اﻟﻬﻰ ﻣﻨﺎﺳب
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﻬﻴﭻ ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻇﺎﻫﺮ ﺍﻟﺼﻠﺎﺣﻰ
ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻮﺳّﻞ ﻧﺸﻮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﺎﺯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺍﺗﻔﺎﻗﺎ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺑﺤق الهی ﺑﺎﺷﺪ،
ﻭﻟﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺳﻠﻴﻘﻪ ﻭﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺷﺨﺺ ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻭﻟی ّاﻟﻬﻰ
ﭼﻮﻥ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ،
ﺗﺨﺼﺺ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺭﺍ ﺑﻄﺎﻟﺐ
ﻟﻘﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺳﺮﺭﺍﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﮐﻪ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﻭ ﺍﻃﺎﻋت
کند ﻭﻧﻮﻉ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻭﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﻋﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﻋﺎ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻳﻌﻨﻰ ﺻﻮﺭت
ﻨﻮﻋﻴﮑﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭ ﻣﺴﺦ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻣﺤﻴﻂ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ ﻭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﮐﻪ
ﻭﻯ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ،ﻭﻟﻰ
ﺁﺷﻨﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻚ ﻃﺎﻟب
ﻠﻘﺎی اﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﻣثلا ﺩﺭ ﺩﻳﻦ ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﺭﺳﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ، ﻭﻟﻰ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﻳﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ،ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻔﺮﺕ ﺷﺨﺺ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﺑﺎﺯ
ﺍﻭﺭﺍ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﮐﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﭘﻴﺮﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﻰ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻳﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻋﺒﺎﺩﺍﺗﺶ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻓﻊﺧﻄﺮﺗﮑﻔﻴﺮﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯﺁﻥﺟﺎﻣﻌﻪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺯ
ﻣﺸﺨّﺼﺎﺕ ﺑﻴﺎﻥ
ﺷﻌﺮﻯ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸته اﻧﺪ،ﺑﻴﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺧﺒﺮ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻟﺬﺍ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ، ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ،ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻫﺎﻧﺪ ﻭﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﻫﻨﻮﺯ
ﺩﺭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺩﺭﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻉ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﭘس ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺻﺎﺣﺒﺎﻥ ﻓﺼﻮﻝ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺎﺧﺒﺮ
ﻭﺣﺘﻰ ﻣﺘﺨﺼﺺ ﺍﺯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺣﻘﻴﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻟﻔﺎﻁ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﻋﺎﺷﻘﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯﻣﺎﻧﻨﺪﺍﺣﻮﺍﻝﺧﻮﺩﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻋﺸﻘﻰ
ﻧﻴﺰ ﭘﺶ ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺷﻌﺮﻯ،ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ
گفت. ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺩﺭ ﺃثر ﺍﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺷﻌﺮﻯ ﻭ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ، ﺑﺪﻭﻥ
ﺷﺮﺣﻬﺎﻯ ﻭﺍﺿﺢ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺭﻭﺷﻦ
ﻋﻮﺍﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭﻋﻠﻤﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺮﺡ ﺧﻮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﺩ،ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﺸﻮﺩ. ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻋﻤﻞ ﮐﻨﻨﺪ،
ﮐﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭالاّ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ
ﻣﻘﺮﺭﺍت گناه ﻤﻨﻘﻮﻝ
ﺍﺯﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﮔﺮ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺑﺎﺯ ﻣﺸﺮﻙ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﻘﻠﻴﺪ
ﺍﺯ ﻣﻴّﺖ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ.ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﮔﻔته اند،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ ﻭﻣﮑﺎﻧﻬﺎ.ﻟﺬﺍ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺗﻨﻬﺎ
ﺷﻬﻮﺕ ﻭ ﻟﺬﺕ ﺭﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﻫﻢ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭﻫﻢ ﻳﻚ ﺃﻣﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺧﻴﺮﺍت
ﻮ ثوﺍﺑﻬﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ،ﺍﮔﺮ ﺑﻤﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺮﺍ ﺑﮕﺬﺍﺭﻧﺪ،
ﺑﺎﺯ ثوﺍﺑﻰ ﻧﻤﻴﺒﺮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻨﻔﻊ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ،ثوﺍﺏ
ﻭ ﺻﻮﺍﺏ ﻭﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ ﺍﻳﻦ
ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻟﻰ ﻗﺸﺮﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﺳﺮﮐﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﻳﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﭘس روی ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭ ﻗﻌﺮ .ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭﺯﺑﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﻭ ﻋﻮﺍﻡ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻥ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻧﺤﻄﺎﻁ
ﻭ ﭘﺴﺘﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﻏﺮﻳﺰﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺑﻬﻴﻤﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭ
ﭘﺴﺘﻰ ﺷﻬﻮﺕ ﻟﺬﺕ.ﻭ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻓﻌﻞ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﺎﻟﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﻑ ﺩﺭﺁﻥ
ﻣﻨﻊ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺮ ﻋﺸﻘﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻋﺸق ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻟﺬت ﺒﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺸﻖ ﻣﺎﺩﻯﻭﺑﺸﺮﻯﺭﺍ،ﻗﺮﺑﺎﻧﻰﻋﺸﻖﺍﻟﻬﻰﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻋﺸﻖ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﺣﻠﺎﻝ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﻋﺎﻳﺖ
ﻣﻤﻨﻮﻋﺎﺕ ﻳﺎ ﻣﺠﺎﺯﻫﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ، ﺍﮔﺮ
ﮐﺎﺭ ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﻫﻢ ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﻭﻣﺠﺎﺯﺍت
ﻄﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﻭﻳﺎ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻄﺎ ﮐﺎﺭ ﺳﺮﺯﻧﺶ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ،ﺑﻴﮑﻰ
ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ ﮐﻨﺪ ﻭ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻘﺮﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺷﺒﻴﻪ ﮐﺎﺭ
ﭘﺰﺷﻚ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻴﻚ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻣﺼﺮﻑ
ﭼﻴﺰﻯ ﺭﺍ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭﻣﻨﻊ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﻭ
ﺑﺒﻴﻤﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺠﻮﻳﺰ ﻭﻣﺠﺎﺯ،ﻭﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻭﺍﺟﺐ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺣﻠﺎﻝ
ﻳﻌﻨﻰ ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ،ﮔﻮﺋﻰ
ﮔﺮه اﻯ ﺑﺎﺯ ﺍﺳت
ﻮﻳﺎ ﻃﻨﺎﺏ ﻭﺑﻨﺪﻯ
ﮐﻪ ﺣﻞ ﻭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻩ،ﻳﺎﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺯ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻭﻣﺼﺮﻑ
ﮐﻨﺪ ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ، ﻭﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﻭ ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺩﺭﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ.
ﮐﻪ ﻟﺒﺎس ﺍﺣﺮﺍﻡ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺑﺮﺗﻦ ﺩﺍﺭﺩ،ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺁﻧﻬﻢ ﺗﺎﺯﻣﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻧﺠﺎت ﺒﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ،ﻭﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮﮔﻨﺎﻩ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ. ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻧﻈﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﮕﺎﻥ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﮕﻰ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﺣﻠﺎﻟﻰ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭﺍﺭﺩ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﻰ ﺁﻧﺎﻥ،ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﺧﻴﻠﻰ
ﺑﺮ ﺑﺪﺩﻳﻨﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﺨﺪﺍ ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﻬﺪﻳﻨﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ،ﻭﺑﻬﺒﻮﺩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﺎﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻩ
ﺭﻓﺘﻪ. ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﻭ ﺩﺭ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻳﻚ ﻣﺬﻫﺒﻴﺎ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺩﺭ ﻫﺮﺳﺮﺯﻣﻴنی
عشق ﺭﺍ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻌﻴﻨﻰ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺑﺮﺷﺨﺺ.ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﺑﺪﻥ
ﺑﻰ ﺭﻭﺡ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.

ﺍﺧﻠﺎﻗﻴّﻮﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﻣﺸﺮّﻋﻮﻥ
ﻣﺘﺸﺮﻉ ﻣﻠّﺎﻫﺎ،ﺩﺭ
ﺑﺤث ﺧﻮﺩ ﺍﺯﻋﺸﻖ
ﺑﻴﻦ ﻃﻬﺎﺭﺕ ﺟﺴﻢ
ﮐﻪ ﺟﻨﺒﻪ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ،ﻭ
ﻃﻬﺎﺭﺕ ﺭﻭﺡ که
اﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ ﻣﺨﻠﻮﻁ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻨﺎﺳﻞ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،
ﻭ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻟﺬﺕ ﻭ
ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺣﺪ
ﺍﮐثر ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺗﻨﺎﺳﻞ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺴﺖ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻟﺰﻭﻡ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺭﻭﺍﻥ،ﺍﺯ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻔﺎﺕﻇﺎﻫﺮﺍﻧﻴﮑﻮﻯﺍﻧﺴﺎﻥﺍﺳﺖ.

ﻏﻴﺮ
ﺍﺯﺯﺑﺎﻥ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ،ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻠﻢ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ،ﻋﺸﻖ
ﻭﻇﻴفه اﻯ ﺳﺎﻳﮑﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﺮﺷّﺢ
ﻏﺪﺩ ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻋث ﺑﺤﺮﺍﻧﻬﺎ
ﻭ ﻫﻴﺠﺎﻧﺎﺕ ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻔﺮﻳﻎ ﻫﻴﺠﺎﻥ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ ﺧﺎﻟﻰ ﺷﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻣﺤﺮﻙ ﺃﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﻋﻀﻠﺎﺕ ﮐﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺗﻨﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺁثاﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺠﺴﻢ
ﻭﺣﺘﻰ ﺫﻫﻦ ﻭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﺣﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﺤﺮﻙ ﺍﺻﻠﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻭ ﻣﺤﺮﮐﻬﺎﻯ
ﺫﺍﺕ ﻧﺎﭘﺎﻙ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺑﻨﻔﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺷﺨﺺ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ ﺑﻀﺮﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭﺟﺴﻢ ﺻﺎﺣﺐ
ﺧﻮﺩ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﻀﺮﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭﺣتی
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﻭﺡ ﭘس ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﻋﻘﻠﻰﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺭﻭﺍﻥ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﻭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺳﻠﻮﻙ
ﺁﺷﮑﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺫﻫﻨﻰ،ﭼﻪ ﺍﺑﺪﺍﻋﺎﺕ
ﻭ ﺍﺑﺘﮑﺎﺭﺍﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻰ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺟﺴﻢ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﭼﻪ
ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺧﺪﻣﺖﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﭘﺪﺭ ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺟﺪﻳﺪ،ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﻧﻴﺎﺯ ﻋﻀﻮﻯ ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺷﻮﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻨﻈﻮﺭﺵ ﺷﻬﻮﺕ
ﺭﺍﻧﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭلی ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺎﺭﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺷﺎﻳﺴته ﻮﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
. ﺁﻧﻬﻢ ﻧﻪ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻏﻀﺐ
ﻭﻧﻔﺮﺕ ﻧﻴﺰ ﺯﺍﺋﻴﺪﻩ
ﻧﻴﺎﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ،
ﭼﻮﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺳﺖ،ﻭﺩﺷﻤﻦ
ﺩﺳﺖ ﺑﺮﺩﺍﺭ ﻧﻴﺴﺖ.ﭘس
ﺒﻨﻈﺮﻓﺮﻭﻳﺪ ﺗﺤﻘﻖ
ﻏﻀﺐ ﺭﺍ ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﺑﺪﻥ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻫﻨﺮﻯ ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﺭﻓﻊ ﻧﻴﺎﺯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ .ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺪﻥ ﺑﻌﺸﻖ
ﺭﺍ،ﮐﻪ ﻳﻚ ﺗﺤﺮﻳﻚ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺷﺒﺎﻉ ﺷﻮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺁﺷﻘﺘﮕﻰ ﻭﺩﺭﻫﻢ
ﺭﻳﺨﺘﻦ ﻧﻈﺎﻡ ﺁﺭﺍﻣﺶ
ﺗﻦ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﮐﺎﺭ
ﺳﻮﮊﻩ ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻫﺮ
ﻫﻴﺠﺎﻥ ﺩﺍﺧﻠﻰ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭالاّ ﺳﮑس
ﺍﺷﺒﺎﻉ ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﺯ
ﻋﺎﺩﺕ ﺳﺮﻯ ﺟﻠﻖ
ﻳﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺍﻳﻦ
ﻣثلﺃﻋﻠﻰ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺧﻄﺎﻯ
ﻓﺮﻭﻳﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪ ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﭘﺰﺷﻚ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻭﻣﻘﺪﻣﻪ ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس ﺍﺯ ﻣﻮﻓﻘﻴّﺖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻭﺍﺿﺢ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻳﻚ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺳﮑس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ،ﻭﻟﻰ ﺩﺭﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺍﻟﻬﻰ ﻭﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﻫﺎ ﻭﻋﺸﻖ ﺑﻔﺮﺯﻧﺪ
ﻭﻣﻴﻬﻦ ﻭ ﺳﻮﮊﻩ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ.

ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﮐﻪ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺑﺴﺎﺧﺘﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﺁثاﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺪ ﮐﺎﺭﺍﻥ ﺩﺭ ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ چه ﺒﺰﻥ ﻳﺎ
ﺣﮑﻮﻣﺖ،ﻭ ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﺁﻥ ﺣﺪّ ﺃﮐثر ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﺧﻠﺎﻕ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ
ﻭ ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ،ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﺑﮑﺎﺭ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍ

ﻭﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ
ﺧﺪﺍ ﺣﻔﻆ ﮐﺮﺩه
ﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻋﺸﻖ ﻳﻚ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﮑس
ﻏﺮﻳﺰه اﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻫﺴﺖ.  ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻭﺩ ﻣﻘﺒﻮﻝ،ﻳﻌﻨﻰ
ﭘس ﺍﺯﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻓﮑﺮﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﻆ ﻧﺴﻞ ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺣﻔﻆ ﻧﺴﻞ ﻭﻇﻴﻔﻪ
ﻓﺮﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﺮﺩه ﺒﺎﺷﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﮐﺴﺐ
ثوﺍﺏ ﺩﺭ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﻫﺴﺖ. ﻭﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﻧﻘﺺ ﺟﺴﻤﻰ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺴﮑس ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ
ﻳﺎ ﺍﻃﻔﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﺑﻔﺮﺯﻧﺪﻯ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺣﺘﻰ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ،ﮐﻪ
ﭘﺪﻳﺪﻩ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﭼﻮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺻﻔﺎﺕ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺍﺳﺖ، ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻋﻠﻞ ﻭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﺧﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻫﻴچ گاﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻗﺎﺩﺭ ﺑﺪﺭﻙ ﻫﻤﻪ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﻴﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻌﻠّﺖ ﻫﺮﺃﻣﺮﻯ
ﻭﺍﻗﻒ ﮔﺮﺩﺩ. ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﻭ ﺍﻣثاﻝ ﺍﻭ ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺭﺍ ﺧﺮﻭﺝ
ﺍﺯ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻧﺮﮔﺴﻴﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺑﻠﻮﻍ
ﺟﻨﺴﻰ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ
ﺭﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﻓﺮﺩﻳّﺖ
ﺧﻮﺩ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﭼﻨﻴﻦ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﺎﺭﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭﻟﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻓﺮﺩﻳّﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭﻓﺮﺩ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻭﻟﻰ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬی ﺒﺮﺍی ﺘﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺩﺭﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ.ﺗﺤﺮﻳﻢ
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺟﺴﻢ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﺭﻭﺯﻩ ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﺗﺮﻙ ﺷﻬﻮﺕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻟﺬت ﺒﻨﻬﺎﻳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺣﻠﺎﻝ ﻭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺯﻧﺪﮔﻰ،ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ

ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﭘس
ﺍﺯ ﻧﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻤﻞ
ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺭﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺑﺎ ﺟﻨس ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺍﺷﺖ،ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺗﻤﻠّﻚ ﻭﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻤﺮﻳﻦ ﺩﺍﺋﻢ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻋﻄﺶ ﻫﻴﭻ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻤﺤﻤﺪ
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﮐﻪ
ﭼﺮﺍ ﺍﻣﻮﺭﻯ ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﻮ ﺣﻠﺎﻝ ﺍﺳﺖ ﺑﺮﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺣﺮﺍﻡ ﻣﻴﮑﻨﻰ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺮﻭﺯﻩ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﻴﮑﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻋﺘﺮﺍﺽ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﻴﻦ ﺳﮑس ﻭ ﻋﺸﻖ
ﻳﻚ ﺧﻠﻂ ﻣﺒﺤث ﻋﺠﻴﺒﻰ
ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﻋﺸﻖ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﮑس ﻧﻴﺰ
ﻫﺴﺖ،ﻭ ﻧﻴﺰ ﺳﮑس
ﺑﺪﻭﻥ ﻋﺸﻖ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺯﻧﺎﻥ ﺗﻦ ﻓﺮﻭﺵ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ
.

ﺍﻣﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺍﺟﺘﻤﺎعی
ﺒﺮﺍﻯ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﺍﺳﺮﺍﺭ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺭ
ﻋﺮﻑ ﺟﺎﺭﻯ ﻫﺮﺟﺎ،ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺮﺧی ﺠﺎﻣﻌﻪ ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺭﻓﺘﺎﺭﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﻤﻌﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻓﺮﺩ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﻮﻳﺰ
ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺣﻔﻆ ﻧﺴﻞ ﻳﻚ ﻗﻮﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺯ ﮐﻮﺯﻩ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺮﺍﻭﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣثل ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺷﺎﻳﺪﻫﻢ
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯﺧﻮﺩ ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ،ﻭﺗﺮﺑﻴت
ﻤﻴﮑﻨﻨﺪ ﻭﺗﺤﻮﻳﻞ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺩ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ،ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺑﺒﺮﻧﺪ،ﺗﺎ
ﻧﻄﻔﻪ ﺟﻨﺴﻰ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺍﺭﻭﺍﺝ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺗﺮ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺟﺎمعه اﻯ ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻭﺍﺭﺩ ﺁﻥ
ﻧﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﻧﺪ،ﻧﺴﻞ
ﺁﻥ ﻗﻮﻡ ﺩﺭ ﻓﺼﻞ
ﺭﺍﻳﺞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻌﻘﺐ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﮐﻢ
ﻋﻘﻞ ﺗﺮ ﻭﻭﺣﺸﻰ
ﺗﺮ ﻭ ﺑﺪﻭﺭ ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﻤﺪﻥ ﺍﺟﺪﺍﺩﻯ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﻗﻮﺍﻡ
ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻗﻮﺍﻣﻰ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺗﺎﺯﻩ ﻧﻔس
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﻣؤثّر
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭ ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ ﺗﺎﺯﻩ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ
ﺑﺴﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺟﻤﻌﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺍﺋﻪ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻟﺬﺍ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺣﻔﻆ ﻧﻈﺎﻡ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ

ﻭﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺭﺯﺍﺕ ﻭ ﺟﻨﮓ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﺎﻫﻢ،ﺑﺮﺍﺳﺎس
ﺣﺴﺎﺩﺗﻬﺎﻯ ﺟﻨﺴﻰ
ﺧﻮﺩ،ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ،
ﺑﺪﻭﻥ ﻗﻮﺍﺭﻩ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻤﻨﻮﻉ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺧﻴﺎﻧﺖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺑﻴﻦ ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﻭﺯﻧﺎﻥ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﺯ ﺍﻓﺰﻭﺩ
ﻫﻢ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻳﺎ ﺯﻭﺝ
ﻭﺟﻔﺖ ﻭ ﺷﻔﻊ ﭘﺬﻳﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺍﺯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎ
ﻭﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﻫﺴﺖ.ﺧﻮﺍﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻳﺎ ﺯﻥ،ﻭ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻩ ﻣﺮﺩ ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﺯﻥ. ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻣّﻰ،ﻭﺯﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺭﺍ ﺍُﻡّ ﺍﻟﻤؤﻣﻨﻴﻦ
ﮔﻔته اﻧﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺭ ﺟﺎمعه اﻳﻦ ﺍﺯﺩﻭﺍج
ﺮﺍ ﻣﻘﺪُّس ﻭ ﻭﺍﺟﺐ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﮐﻪ ﻣﻨﻊ
ﻭﺟﻮﺏ ﻭﻟﺰﻭﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭﻣﺠﺮﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﺟﺮﻣﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺍﺩﺍﺭﻩ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺩﺭ ﺯﻥ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ ﺷﺮﻁ
ﻟﺎﺯﻣﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟﻨﺴﻰ
ﺭﺍ ﺟﺎﻳﺰ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﻮﺭﺩﺳﺎﻝ
ﺭﺍ ﺭﺳﻤﺎ ﻣﺮﺍﺳﻢ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﺎﺭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،
ﻭﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻣﺸﮑﻞﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﻰ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﺮﮒ ﻋﺸﻖ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺯﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﺤﮑﻮﻡ ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﺷﻮﻫﺮ ﻫﻤﺴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﮕﻮﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺍﻭﺝ خطاﻯ ﻓﻬﻢ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻭﺝ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﻭﺑﻰ ﻋﺪﺍﻟﺘﻰ ﻭﺟﻬﺎﻟﺖ،ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰﻣﻘﺼﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ ﻭﻭﻇﻴﻔﻪﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﺻﻠﻪ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﺍﺗﺼﺎﻝ
ﺑﺎ ﻏﻴﺮ ﻫﻢ ﺭﺣﻢ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﺮﻭﺑﺮﺍﺩﺭﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺭﺣﻢ ﺍﻧﺴﺎن
ﺒﺮﺍﻯ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ
ﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﺗﻨﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ
ﻫﻢ ﺭﺣﻢ ﻗﺒﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ ﺍﺯ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻳﻚ ﮐﺸﻮﺭ
ﺭﺣﻢ ﻫﻢ ﻧﮋﺍﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺻﻠﻪ ﻭ
ﺍﺗّﺼﺎﻝ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭَﺣِﻢ
ﻧﻴﺰ ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻢ ﺭﺣﻢ،ﺷﺎﻫﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺷﻴﻮﺍ ﻭﻣﺮﻳﻢ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺯﻣﺎﻥ ﺻﻠﻪ
ﺭﺣﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺣﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﺯﻧﺎﻧﻪ
ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﻣﻄﺮﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻗﺘﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺑﺎ
ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻓﺎﻃﻤﻰ،ﺣﺴﻴﻦ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺣﺴﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻮﺭﺩ ﺳﭙﺎس ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ،ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﺭﺣﻢ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ، ﻭﺩﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﻳﺶ
ﺻﻠﻪ ﺭﺣﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﻋﻤﻠﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﺩﺭﺍﻥ ﻭﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ،ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﺪﺭ ﻭﻣﺎﺩﺭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯﺩﺷﻤﻨﺎن ﺴﺎﻟکان
هستند. ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺮﻙ
ﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﺮﺩه اﺳﺖ.ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﮑﺬﻳﺐ می
ﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭘس ﺍﺭتباﻁ
ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺸﺎﻥ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺁﻧﺎﻥﺑﻌﻠّﺖﻧﺰﺩﻳﮑﻰﻭﺍﺣﺴﺎﺳﻰﮐﻪﺑﺂﻧﻬﺎﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺟﺎمعه
گرﺍﻳﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﻋﺸﻖ
ﺭﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﭘس
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭﺭﺳﻤﻰ ﻣﺮﺑﻮﻁ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺩﺭﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ، ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺭﺍ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺿﺮﻭﺭتی هم ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻔﺘﻦ
ﻭ ﺍﻓﺰﻭﺩﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻋﺒﺎﺭﺍﺕ ﺳﻨّﺘﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺷﺐ ﺍﻭﻝ ﻋﺮﻭس
ﺗﻌﻠّﻖ ﺑﺂﻧﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﺗﺎ ﺗﺒﺮّﻙ
ﺷﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺎ ﭘﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﺒﺎﺷﺪ،ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺟﻨﺴﻰ ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ
ﺭﺍ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﺣﺮﺍﻡ
ﻭ ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻭﻋﻘﺪ ﺷﺮﻋﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﺣﻠﺎﻝ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﻋﻘﺪ ﺭﺳﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻓﻊ ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،ﺑﺨﺼﻮص
ﺪﺭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ  ﺳﺖ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺳﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬی ﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻣﺎﻡ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺩﻭ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺟﻨﺴﻰ،ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﻭﻣﺮﺍﺳﻤﻰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺭﻭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻔﻴﺪ ﺍﺳﺖ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﻭﺝ ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﺷﺪﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ،ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺷﺎﻩ ﺩﺍﻣﺎﺩ،ﺑﺎ
ﺻﻠﺎﺣﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ.ﻭﺳﺎﻟﻚ ﺯﻥ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻣﺮﺩ،ﻭﭘﻴﺮ
ﻧﻴﺰ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ
ﻣﺮﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ،ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺯﻣﺎﻥ ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰﻫﺮﻧﻮﻉ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﻣﻘﺮﺭﺍﺗﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ، ﻣﻘﺒﻮل
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﻭﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎ ﭘﻴﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺁﻧﻬﻢ
ﺑﻘﺼﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺮﺿﺎﻳﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺳﺖ. ﻫﻤﻪ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﻭﻟﻴﻤﺴؤﻝ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ،
ﺁﻧﻬﻢ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘس اﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ،ﻭﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ.ﻭ ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺑﻬﺮﺩﻳﻨﻰ،ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺭﺍ
ﻣﺠﺒﻮﺭ ﺑﺎﻃﺎﻋﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺳﺘﻤﮑﺎﺭی
اﺳﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﻭ ﻓﺘﻮﺍی ﻤﺮﮔﻮ
ﺑﺪﻧﺎﻣﻰ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﻧﺎﺑﺨﺸﻮﺩﻧﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﺍﮔﺮ ﻓﺘﻮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﺃﻧﺒﻮﻫﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ
ﺭﺍ ﻧﺪﻫﻨﺪ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﻭﻟﺬﺍ ﺣﺎﺿﺮ
ﺍﺳﺖ، ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﺪﺭﺟﻬﻨﻢ
ﻭﻣﺮﮒ ﻭﺭﻧﺞ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﻧﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺭﻭﻳﺸﻰ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺣﺎﺿﺮﻣﺒﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺠﺎﻯ ﻫﻤﻪ ﺟﻬﻨّﻤﻴﺎﻥ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺑﺮﻭﻡ.ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺒﻬﺸﺖ ﺑﺒﺮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺍﻳﻦ ﺩﻋﺎ ﺭﺍ
ﺑﭙﺬﻳﺮﺩ،ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ. ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﭘﺎﺩﺍﺵ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎلاﺨﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺮﺳﻴﺪ،ﻣﮕﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍسم ﻋﻘﺪ
ﺷﺮﻋﻰ ﭼﻪ ﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺤﮑّﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺩﺍﺋﻢ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺟﺒﺎﺭﻯﺭﺍ
ﺭﺍﻳﺞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﮐﺎﺭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻤﻰ
ﺑﻌﺸﻖ ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﻣﻴﭙﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺯﺩﻭﺍﺟﻬﺎ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﻠﻔﻆ ﻋﺸﻖ
ﻭﻋﻠﺎﻗﻪ ﻭﺭﺍﺑﻄﻪ
ﻫﺎﻯ ﻗﻠﺒﻰ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺍﮔﻮﺳﺖ
ﮐﻮﻧﺖ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺯﻥ ﺩﺳﺖ ﮐﺸﻴﺪ ﻭ
ﺑﺎ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻓﻖ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺩﺭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ ﺑﺪﺍﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺤﺖ ﻓﺸﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ ﻏﺮﺍﻳﺰ
ﻭﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺍﻭ،ﺩﻟﻴﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
می ﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻧﺎﭼﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮﻝ ﺣﻠﺎﻝ
ﻭﺣﺮﺍﻡ ﺍﻭ ﻭﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ، ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺕ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﺪ،ﻭ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﻭﺗﻌﻬﺪﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻌﻬﺪﻩ ﻧﮕﻴﺮﺩ.
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ
ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﻭﻳﺎ ﻓﺸﺎﺭ
ﺩﺭﻭﻧﻰ ﺭﻭﺍﻥ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ
ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ ﺩﻭﺭﻯ
ﺍﺯ ﺳﮑﺶ ﮐﻨﺪ، ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻟﺬﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﻫﺎﻯ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻰ،ﺍﻭﺭﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻭﺭ ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ،ﮐﻪ
ﺑﻀﺮﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﺖ.ﻣﮕﺮ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺗﻮﺑﻪ ﻭ ﺍﻧﻘﻠﺎﺏ
ﺭﻭﺍﻧﻰ،ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺳﻪ ﺑﺎﺭ
ﭘﻴﺮ ﻧﻤﻰ ﺑﺨﺸﺪ،ﻭﻃﺮﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﻴﮑﻨﺪ،
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺯ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ،ﭘﺎﻯ ﻣﺤﻠل
ﺒﻤﻴﺎﻥ ﻣﻴﺂﻳﺪ.ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺑﺂثاﺭ ﻣثبت ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ،ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎ ﺭﺿﺎﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺩﻭﻡ ﺑﻨﺰﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ.
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻣﻮﺿﻮﻋﻴّﺖ
ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻭﺍﻗﻌﻰ
ﮐﺮﺩﻥ،ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﺎﺗﺪﻯ
ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ ﺁﺑﮋﮐﺘﻴﻮ
ﺑﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺴﻰ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ،ﻳﺎ
ﻟﺎﺯﻣﻬﺎﻯ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺟﻬﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ ﻫﺴﺖ.ﻭﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻟﺎﺯﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺳﻮﻟﻮﻭﻳﻮ ﺭﻭﺳﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﻋﺸﻖ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺸﺮ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩ ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺭﺯﺷﻬﺎﻯ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺣﺪﻭﺩ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻳﺎ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
که عشق ﻣﻄﻠق ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻣﻮﺭ ﺟﻨﺴﻰ
ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﮐﺎﺭ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺗﻐﺬﻳﻪ ﻭﺗﻨﻔس
ﻭﺣﺮﮐﺖ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺑﺸﺮﻯ، ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﭘﻮﺷﺶ
ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﺸﻖ
ﺟﻨﺴﻰ ﺁﻧﻬﺎ،ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻝ ﺧﻮﺩ،ﺑﻌﻠّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻗﻒ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭ
ﻣﻴﻞ ﺍﺭﺿﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺟﺎﻣﻌﻪ،ﺩﺭ ﺣﺪّ
ﮐﻤﺎﻝ ﻓﻌﻠﻰ ﻭ ﺧﻠﻖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺸﻖ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ،
ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺁﻧﻬﺎ،ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺮﻙ ﺗﻤﺎﻡ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺠﺎﻣﻌﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ، چه ﺒﺎﺳﺎﻟﻚ،ﻭچه
ﺪﺭ ﻧﻄﻔﻪ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﻬﺘﺮ ﺭﺍ ﺩﺭﺭﺣﻢ
ﺯﻧﻰ ﺑﮑﺎﺭﺩ،ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺘﺎﻓﻴﺰﻳﻚ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻬﺮ
ﺯﺑﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻴﺎﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ،ﺑﺪﻭﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ.ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﮐﻪ ﺻﻮﻓﻰ ﻧﺎﺻﺎﻓﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﮑﺮﺩﻩ،ﻳﺎ
ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﮐﺮﺩه اﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺒﺮﺧﻰ ﺍﺻطلاﺣﺎﺕ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻗﺸﺮﻳّﻮﻥ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻠّﺎ ﺻﺪﺭﺍ
ﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻗﺸﺮﻯ ﺗﺸﻴّﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺳﻔﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻠق
که ﺒﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩه
اﻧﺪ،ﺗﻘﻠﻴﺪ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻗﺸﺮﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺘﻔﮑّﺮﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﺟﺪﺍﻝ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﻭ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ ﻣﺬﻫﺐ
ﺗﺮﺍﺷﻰ ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﻪ ﻭ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ ﻣﻰ
ﮐﻨﻨﺪ،ﺩﺭ ﺣﮑﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻓﻠﺎﺳفه
ای هستند،که اﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺃﻫﻞ ﮐﻠﺎﻡ ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺩﻳﻨﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﭼﻪ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﭼﻪ
ﺑﺎ ﺣُﺴﻦ ﻧﻴّت
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺻﻮﻓﻰ ﻧﻤﺎ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻫﺮﻭﺍﻥ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﮑﻠّﻰ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺩﺷﻤﻦ
ﺗﺮﻳﻦ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺪﺍﺗﻮﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﺭﻳﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﻭ ﻟﺒﺎس
ﻭ ﻳﻮﻧﻴﻔﻮﺭﻣﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ ﺍﻭ،ﮐﻪ
ﺑﺸﻬﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﻓﺘﻪ
ﺑﻮﺩ،ﮐﻠﺎﻫﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﮐﻠﺎﻩ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺳﺮ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﺧﺒﺮ ﺑﺎﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﺭﺳﻴﺪ،
ﺍﻭﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻧﻤﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻪ
ﮐﻠﺎﻩ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ.ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ،ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ ﻭﺍﻣﺎﻣﺖ
ﻭﺗﻘﺪّس ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺻﺎﺋﻢ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﺩﺭ ﻗﻌﺮ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺷﺮﻳﻚ
ﺧﺪﺍ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺧﺪﺍ،ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﻭﺩﻳﻦ
ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺟﺰ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺟﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ ﻭﺣﺮﺹ ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﺟﻮﺋﻰ ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﺎﻝ
ﻭﺯﻥ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎ
ﮔﺮﻭه ﺪﻭﻡ ﺍﺯ ﺻﻮﻓﻴّﻪ
ﮐﻪ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ ﻣﺮﺩه
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺎﺯﮔﺸته
اﻧﺪ. ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣؤﻣﻦ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻭ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺷﺮﺍﻓﺖ
ﻭ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺗﺎﺯﻩ ﻭ ﺑﺮﺗﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﭘس ﺪﺭ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻭﺍﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ،ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ
ﻣﻬﻢ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺩﻭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻧﻈﺮﻯ،ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻳﺎ ﺣﮑﻤﺖ
ﻋﻤﻠﻰ، ﺑﻴﻦ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ ﻣﺪﻋﻴﺎﻥ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ
ﻓﺮﻕ ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﻢ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺍﺯ ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ
ﺯﺑﺎﻥ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺫﺍﺕ ﻓﺮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺯﺵ ﻗﺎﺋﻞ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻰ
ﻭ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺩ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎنی
ﺠﻤﻊ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺫﺍﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ،ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﺭﺣﻤﺖ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻓﺼﻮﻝ
ﺁﺧﺮ ﺁﻥ،ﺑﺎﻳﺪ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ،ﻃﺮﺡ
ﻧﻮ ﺑﻨﺎ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎن
ﻮﺩﺭﺳت ﺘﺮ ﻣﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻧﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺩ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻳﻬﺎ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ ﺟﺎﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺪﺳﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ،ﺑﭙﺬﻳﺮﺵ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪه اﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﺸﻴّﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭ ﺑﺪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ،ﭼﻮﻥ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺩﻩ،ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻣﻌﺼﻮﻣﻴّت
هفتم ﺭﺍ ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩه
اﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮔﺸﺖ،ﻭﻧﻤﺎﻳﻨﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺷﺪ.ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺩ ﻃﺎﻟﺐ
ﻭﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻗﺘﻞ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺍﻳﻠﻰ
ﻭﺍﻳﻠﻴﺎ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﻳﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﻣﺴﻴﺤﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﭘﻨﺠﻢ،ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ ﺷﺸﻢ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﺯ ﺳﮑﺶ ﺩﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ،ﻳﺎ
ﻫﺮ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺟﺎﺯﻩ
ﻭ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺑﺪﻫﺪ
ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ که ﭙﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﭽﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔته اﻧﺪ. ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻓﺮﺍﺭﻯ ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﻭ ﺍﺳﺎﺭﺕ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺎﻟﺘﺮ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﭼﻪ
ﺑﻔﺼﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭﭼﻨﻴﻦ
ﺗﺮﻙ ﺷﺨﺼﻴّﺖ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ،ﮐﻪ ﺑﺸﺨﺼﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﭘس ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻳﺎﻣﺴﺦﺣﻴﻮﺍﻧﻰﻭﺑﺪﺗﺮﻧﻴﺰﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.

ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺣﺘﻰ ﻋﻘﻞ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺭﺍ،ﮐﻪ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﺟﺰﺋﻰ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ، ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻌﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻠّﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺧﻮﺩ،ﭼﻪ
ﺷﻌﺮﻯ ﻳﺎ ﻋﻠﻤﻰ
ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ،ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻭﻟﺎﻳﺖ، ﻭﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭﺁﻭﺭﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻳﺎ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺩﻳﻨﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ.ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ،ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻋﺪﻡ ﺍﺣﺴﺎس ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭﮐﺴﺐ ﺣﺎﻟﺖ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭ ﺧﻠﺴﻪ،ﻭﺧﺎﻟﻰ
ﺍﺯ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭﺣﺎﻝ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﻳﺶ،ﻭﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﺭ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻧﻴﺮﻭﺍﻧﺎ
ﻭﻫﺨﺎﻣﻨﺶ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺑﺮﻫﻤﻦ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﻘﺎﻡ ﻧﺒﻮّت اﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪه اﺯﻨﻔس ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪه ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﺍﺫﮐﺎﺭ ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ،ﭼﻮﻥ
ﻟﺎ ﺍﻟﻪ ﺍﻟّﺎ ﺍﻟﻠﻪ،ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪه
اﻧﺪ، ﻭ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺒﺪﺭﻣﻨﻴﺮ، ﻭﻳﺎ
ﻋﺮش ﺮﺣﻤﺎن ﺒﺨﻠق
ﺒﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ،
که ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻭﺳﻴله ﺘﺄلّه
وﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﻯ ﻭ ﺍﻣﻴﺪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻰ،ﮐﻪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ ﺑﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺍﺭﻡ،ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ،ﺗﺠﺴّﻢ
ﻭﺗﺠﺴّﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ،ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻋﻈﻤﺘﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ) ﻧﻴﺴﺘﻰ
که ﺨﺎﺭﺝ ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻫﻮ ﺧﺎﻟﻖ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﻠﻤﻪ ﺍﻟﻠﻪ،ﻳﻌنی
اﻟﻪ ﻫﺴﺘﻰ ﻭﻟﻰ
ﻫﻮ ﻧﻴﺴﺘﻰ، ﮐﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ ﻭﺍﮊﻩ
ﺃﻫﻮ ﺩﺭ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺃﻫﻮ
ﻳﻌﻨﻰ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﻭ
ﻧﻴﺴﺘﻰ.ﺯﻳﺮﺍ ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ ﻣﻬﺎﺟﺮ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﻤﻦ
ﻭﺳﭙس ﺑﻤﮑّﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺮﻭﺵ ﺣﻨﻴﻒ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻓﺮ ﺩﻳﻦ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺁﺯﺭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻤﻰ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺗﺎﻟﺢ ﻳﺎ
ﻃﺎﻟﺢ ﻏﻴﺮ ﺻﺎﻟﺢ،ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺩﻳﺎﻥ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ، ﺍﺯ
ﺷﺎﺧﻪ ﻫﺎﻯ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﺷﺪﻩ،ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ
. ﮐﻪ ﻃﺒﻖ ﻣﻌﻤﻮﻝ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ ﻗﺸﺮﻯ
ﺁﻥ،ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﮔﺮﻭهﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻋﻤﻠﺎ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻳﺎ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻭﺣتی
ﻤﺤﻤﺪﻯ ﺷﺪه اﻧﺪ.

ﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﺗﻮﺣﻴﺪ ﻋﺮﻓﺎ،ﺍﺗّﺤﺎﺩ
ﺑﺎﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻓﻨﺎ
ﻭ ﺑﻰ ﺧﻮﺩ ﺷﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺫﺍﺕ ﻓﺮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺤﺎﻟﺖ ﺟﻤﻊ ﻭ ﺟﻢ
ﺑﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﮐﻞّ ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ،ﻗﻄﺮﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻧﺎﻇﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺻﻮﻓﻴﻪ ﻭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ،ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺫﺍﺗﻰ ﺑﺎ
ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﺸﮑﻠﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ،ﺗﺮﻙ ﺳﻨﺨﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ،ﻭﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﮐﻪ ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﺣﺘﻰ ﺟﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﮔﺰ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺑﺎ ﺭﺏّ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ،ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ.ﭘس ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕﺑﺸﺮﻯ، ﮐﻮﺷﺶ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻓﻊ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﺧﻮﺩ، ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗب
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳش اﺩﺍمه
ﺪﺍﺭﺩ. ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ، ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺭﻫﺎ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻫﻤﻴﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺳﻨﺨﻴّﺖ ﺫﺍﺕ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺍﻟﻬﻰ،ﻣﺤﺮﻙ
ﻭﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺑﺮﺗﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺭﺍﻩ ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﻤﺤﺒﻮﺏ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺣﺘﻰ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺍﻟﻬﺎمی ﻮ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺯﺑﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﺴﺎس ﮐﻨﺪ،ﺧﻮﺩ
ﭼﻨﻴﻦ ﻓﮑﺮﻯ ﮐﺮﺩﻩ،ﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺣﺘﻰ ﺣﺸﺮﺍﺕ ﻧﻴﺰ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﺳﻄﺢ
ﻋﻘﻞ ﺧﻮﺩ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷت ﭙﻴﺎم
اﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺑﻘﻮل ﻘﺮﺁﻥ، ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﮐﻪ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻭ ﺳﺴﺘﻰ ﻭ ﻋﻘﺐ ﮔﺮﺩ ﺩﺭ ﻣﺴﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ،ﻭﺣتی ﺒﻐﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺬﮐﺮ ﻣﻴﺪﻫﺪ،که
ﺒﺎﻳﺪ ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴت
ﺘﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ ﮐﻨﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺁﺧﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ،ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺩﺭﺁﻳﺪ
ﻭﻟﺒّﻴﻚ ﺑﮕﻮﻳﺪ.
ﻭالاّ ﺍﮔﺮ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻤﻰ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ،
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ.ﻟﺬﺍ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ، ﺗﺎ ﭘﺶ ﺍﺯ
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﭘﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻟﻤﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ،ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎ ﻧﻮﺭﻗﺎﺋﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﻧﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺪﻥ ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﻭ ﮐﻴﻨﻮﻧﺖ ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﺭﺍ،ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﺩﺭ ﻗﺮﻭﻥ ﻭﺍﻋﺼﺎﺭ
ﺩﺭ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍع ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ،ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻧﺪ،
ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮐﺮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻣﺠﺪﺩ ﺭﻭﺑﺮﻭﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.

ﮔﺮچه
عشق ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﺍﻟﻬﻰ،ﻭﻋﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﺩﺭﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﺧﻮﺩ،ﺑﻠﺎ
ﻣﺒﺎﻟﺎﺗﻰ ﻭ ﺑﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻰ ﺑﺨﻮﺩ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺠﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
که ﻔﺮﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻓﺮﺍﻣﻮش ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍی
اﻳﻦ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﻨﻄﻖ ﻭﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ،که
هماﻥ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻫﻨﺎﭼﻴﺰﻣﻨﻄﻘﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ ﺻﻮﻓﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ،ﺩﺭﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﻟﻬی
ﻨﻴﺰ ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﺍﻳﻦ
ﻋﺸﻖ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻣﺮﺍﺗب
ﺨﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ ﻧﻴﺴﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺟﻮﺋﻰ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ، ﺁﻧﺮﺍ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻓﻄﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ . ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ،
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺯ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺩﺍﺷﺘﻪ،
ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ، ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺪﻫﺪ،ﺑﻠﮑﻪ
ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺧﺪﻣت ﺮﺍ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ،ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮑﻨﺪ،که ﺤﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎی اﻟﻬی ﺮﺍ
ﺑﺎﻭﺭﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﺑﺎﺯ ﺍﻧﺠﺎم ﻤﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺎﻣل ﺠﻮﺋﻰ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭﺳﺘﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﺯﻯ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﺤﺼّﻞ
ﻋﻠﻤﻰ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﮐﺴﻰ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻣﺪﺍﻡ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺁﻧﺮﺍ ﻓﻄﺮﺕ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﮔﻴﺮﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺑﻀﺮﺭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻐﺮﺍﻕ
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﺻﻮﻓﻴّﻪ،ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺳﺘﻐﺮﺍﻕ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﻭﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺑﺒﻌﺪ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻴﻢ، ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ،ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬی
ﺨﻮﻳﺶ،ﺩﺭﻳﻚ ﺷﺒﻪ
ﺧﻮﺍﺏ،ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ،
ﻳﺎ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻠﺴﻪ
ﺍﺗّﺤﺎﺩ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻥ،ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﻚ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺩﺍﻧﺘﺎ ﺩﻳﻦ ﻭﺩ
ﻭ ﻭﺩﺍﺩ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﺣﺴﻴﻨﻰ،
ﻭﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﺭ ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﻭﺩﺭ ﺑﻮﺩﻳﺴﻢ ﺑﻨﻮﺭ
ﺳﻮﻡ ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻨﻮﺭ ﺍﻳﻠﻴﺎ
ﻳﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ،ﻭ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ،ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﻭﺍﺟﺐ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻫﻔﺘﻢ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ۵۵ ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ،
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮔﻔﺖ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺄﻣﻴﻦ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻟﺎﺯﻡ ﺗﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ،ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻟﻰ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ،ﭼﻮﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺘﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺁﻥ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺭﻭﺵ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﺧﻮﺩ،ﻫﺮﮔﺰ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﻫﻢ ﺑﺎ
ﺭﻭﺵ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺁﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻬﺎﺭﺑُﻌﺪﻯ ﺗﻤﺎﻡ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﻴﺮ
ﻭ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ،ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﻗﺪﺭﻯ ﻭﻳﻚ
ﻋﻤﺮ ﺻﺪﺳﺎﻟﻪ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ،ﮐﻪ ﺑﺪﺍن
ﺒﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻧﻮﻉ ﻳﺎ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻋی
ﺨﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ.ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻋﺸﻖ ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﺑﺨﺸﺶ ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺍﺳﺖ،ﻭ ﻋﺸﻖ ﺑﻬﻢ
ﺳﻄﺢ ﻭﻟﻮ ﻧﺴﺒﻰ،ﺗﺒﺎﺩﻝ
ﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻋﺸﻖ ﺑﺒﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺩﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﻘﺎﻝ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻌﻘﻞ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺗﻮﺣﻴﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﺣﻴﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺷﺒﻰ ﺭﺍ ﺑﺎﻧﺪﺍﺯﻩ
ﻳﻚ ﺷﺐ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺎ
ﺷﺒﻰ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ،
ﻋﺸﻖ ﻭﻋﺎﺷﻖ ﻭﻣﻌﺸﻮﻕ
ﻳﮑﻰ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ، ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺗثلیث
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺣﺎﻟﺖ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺧﻠﺴﻪ ﻭ ﺑﻴﺨﻮﺩﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺗﺤﺎﺩﻯ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﺩ،ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻣﻰ ﻳﺎﻓﺘﻪ،ﮐﻪ
ﺟﺎﻯ ﺟﺸﻦ ﮔﺮﻓﺘﻦ
ﻭ ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺴﻴﺢ
ﺩﺭﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﮕﻰ،ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ
ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺪﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩی
ﺮﺍ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ، ﺣﺘﻤﺎ
ﭘس اﺯﻣﺮﮒ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ ﺭﻭﺣی
ﻤﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ، ﺣﺘﻤﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
،ﭘس ﺍﺯ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺁﻥ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻓﺮﻣﺎﻥ
ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ
ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﺩﺍﺩ.

ﺧﻄﺎﻯ
ﻫﻤﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﺸﻖ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ، ﺗﻨﻬﺎ
ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻥ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﺗﻌﺼّﺐ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻫﻤﻴﺸﮕﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﻫﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺍﺯ ﻳﻚ ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﻭﻟﻰ ﺯﺑﺎﻥ ﺟﺎﻣﻊ ﺗﺮ،
ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ،ﺗﻨﻬﺎ ﺯﺑﺎن
عرﻓﺎن ﺴﻠﻮﮐی
است که ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮﻳﻦ ﻭ ﻋﻤﻠﻰ ﺗﺮﻳﻦ
ﺳﻄﺢ ﻋﻘﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺪﻧّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﺑﺎﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺷﺎﻫﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎت
اﻟﻬﻰ، ﻭﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ ﻫﺎی
اﻟﻬی ﺨﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺎ
ﻧﻤﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺫﺍﺗﻰ ﻋﺸﻖ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻭﺑﺎ ﻫﻤﻪ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ،ﺑﺎﺯ
ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺷﺪﻧﻰ ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺼﺎ
ﺧﻮﺩ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﺪ،ﻭﭘس ﺍﺯ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ،ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺑﺒﻴﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ ﺳﻄﺤﺎﻥ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺍﻥ ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﮔﻔﺘﻨﻰ
ﻭﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﮔﺬﺷته اﻧﺪ. ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺫﺍﺗﻰ
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﺎﺷﻴﻢ،ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻋﺮﻓﺎ،ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺭﺩ،ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. که ﻤﺎﻫﻴت
ﻤﺎﺩه ﺘﺤت ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺻﻞ ﻣﺎﻫﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﺃﺗﻤﻰ ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ،ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻳﻚ ﻭ ﻧﺘﻴﺤﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ ﻋﻘﻴﺪﻩ
ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﺍﺯ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﻣﻠﮑﻪ ﮔﺮﻭﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﺸﺨﻮﺍﺭ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ، ﮐﻪ ﻣﺮﺩه
اﻧﺪ،ﻭﻳﺎ ﺍﮔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ،ﻧﻴﻤﻪ
ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭘس
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﺮﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﺸﺎﺑﻪ،ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺩﻳﺪﻧﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﻟﺪﻧّﻰﻳﮑﺪﻳﮕﺮﺍﺳﺖ.

ﻃﺮﻓﺪﺍﺭﺍﻧﺰﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ،که
ﺰﺑﺎن ﻔﻠﺴﻔﻰ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺑﺘﺪﺍﺋی اﺳت ﻮ
ﺗﮑﻤﻴل ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﺋﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﺭﻣﺰﻯ
ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎﻡ
ﺯﺑﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ ﻫﺮ ﺩﺭﺟﻬﺎﻯ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﺍﺯ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺷﻴﺌﻰ ﻫﺴﺖ، که
ﺒﺮﺩﺍﺷﺖ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺯ ﺳﻤﺒﻮﻟﻬﺎ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﻃﻰ
ﮐﺮﺩ،ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﺪ، ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺸﻮﻕ ﺳﺎﻗﻰ
ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﻟﻰ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ ﺯﺑﺎﻥ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺁﻧﺮﺍ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﺯﺑﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ ﻭﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺑﻠﻬﺠﻪ
ﻫﺎ ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺭﻣﻴﺂﻳﺪ، ﺑﻄﻮﺭﻳﮑﻪ
ﻟﻬﺠﻪ ﻫﺎﻯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﻧﻤﻰ ﻓﻬﻤﻨﺪ،ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﺑﻴﺎﻥ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﭼﻨﻴﻦ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺰﻳﻞ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺧﻮﺩ ﺑﺴﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺳﺖ،ﻭ ﺩﺭ
ﺻﻒ ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ.ﻫﻨﻮﺯ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﺑﺮﻫﻴﭻ
ﺗﻌﺮﻳﻔﻰ ﻣﺸﺨﺺ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﺸﻖ ﻣﻮﻓﻖ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﻧﺪ.ﭘس ﻧﻘﺎﻁ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎ ﺩﺭ ﺗﻌﺮﻳﻔﺎﺕ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻰ ﺍﺯ ﻭﺍﮊﻩ
ﻋﺸﻖ ﻭﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﮐﻪ
ﻓﻬﻢ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻭﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘس
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﺧﻮﺩ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺤﺒﻮﺏ،ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺘﻔﮑّﺮﻳﻦ ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﻧﻮﻋﻰ ﻋﺸﻖ ﺍﺯ ﻣﻌﺒﻮﺩﻯ
ﺑﻨﺎﻡ ﻓﮑﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ، ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺸﻖ ﺣﮑﻤﺖ
ﻭ ﺣُﺐّ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻣﺘﻌﺎﻟﻰ
ﻭ ﭘﻴﮕﻴﺮﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ
ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.

ﻫﻴﺪﮔﺮ
ﺁﻟﻤﺎﻧﻰ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ ﺩﻭﺳﺘﻰ
ﺣﮑﻤﺖ،ﺁﻧﺮﺍ ﺣﮑﻤﺖ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﻯ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺣﮑﻴﻤﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﻣﺘﺨﺼﺺ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻮﺩه
اﺳﺖ. که ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺍﮔﺮ ﻋﺸﻘﻬﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺑﻄﻪ ﻓﮑﺮ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺑﺎﺷﺪ،ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﻭﺟﺴﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ ﺑﻨﺪ
ﺳﺤﺮ ﺁﻣﻴﺰ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﺭﺍﺑﻄﻪ
ﺭﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺩﺭﻙ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺎﺩﺕ
ﺩﺭﻙ ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺍﺷﻴاء
ﺑﺎ ﻫﻢ ﻭ ﻣﺒﺎﺩﻟﻪ
ﻋﺸﻖ ﻓﻴﻤﺎ ﺑﻴﻦ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺣﮑﻤﺖ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺍﻧﺪ،ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺴفه عرﻓﺎﻥ
ﻋﻤﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻓﻴﻠﻴﺎ ﻣﺤﺒّﺖ
ﻭﺍﺣﺴﺎس ﻮﮐﺸﺶ
ﻭﺻﻮﻓﻴﺎﻭ ﺣﮑﻤﺖ،ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻭ
ﺻﻔﺎ ﻭ ﺳﻔﻴﺪﻯ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ،ﮐﻪ ﻣﮑﺘﺐ
ﺻﻮﻓﻴﺴﻢ ﻭﺗﺼﻮﻑ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻪ ﺻﻮﻑ
ﻭ ﭘﺸﻢ ﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻣﺴﺠﺪ ﻭﺧﺎﻧﻘﺎﻩ
ﺧﻮﺩ،ﺟﺎﻯ ﻣﺨﺼﻮﺹ
ﻭﺑﻠﻨﺪﺗﺮﻯ ﺳﮑّﻮ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ،ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻧﺒﺎ
ﺍﻭ ﺑﺮﺁﻥ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺮﺍ (ﺻُﻓﻪ) ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ ﺑﺎﺯﺩﻳﺪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺴﺠﺪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﺒﻮﺭ ﻧﻤﻰ
ﮐﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﺣﺎﻝ ﺑﻨﻈﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ می کرﺩﻧﺪ،ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺻﻔﺎ ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﺑﺤﺪّ ﮐﻤﺎﻝ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ می ﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭ ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﺟﺒﻬﻪ ﺟﻨﮓ ﺑﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻭﻳﺎ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻀﻌﺎﻑ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺩ
ﺭس ﮐﻪ ﺍﻏﻠﺐ ﻧﻴﺰ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ ﺑﺎﺗﺰﮔﺸﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺧﻮﺩﻣﻴﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺳُﻨّﺘی کلاﺳﻴﻚ،ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ،ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ ﺍﺭﺯش ﻤﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﺣﻖ
ﻭ ﺧﻴﺮ ﻭﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻳﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺮ ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻚ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺂﻧﻬﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺸﻖ ﻣﻠﺎﻁ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﻣﺮﺍﺗﺐ سه گاﻧﻪ
ﺑﺎﻟﺎ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺑﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻓیلسوﻑ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺗﺮﻳﻦ ﺯﺑﺎﻥ
ﺑﻴﺎﻥ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺁﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻋﺎﺭﻑ
ﻭ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺘﺼﻮﻑ
ﺍﺳﺖ،ﻭﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ،
ﺑﺎ ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ ﻣﺪﺍﺭﻙ
ﺗﺤﺼﻴﻠﻰ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻋﺸﻖ
ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻳﻌﻨﻰ ﺧﻮﺩ
ﻋﻤﻠﺎ ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ. ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﻨﻄﻘﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ ﻓﻨﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﻋﺎﺷﻖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﻓﻨﺎﻯ ﺧﻮﺩ،ﻭ
ﺗﺸﺒّﻪ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺧﻮﻳﺶ،ﺿﻤﻦ
ﺣﻖ ﻣﻴﺸﻮﺩ،ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻧﻤﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻫﺮﻭﺍﮊﻩ
ﻭﻋﻠﻤﻰ،ﺑﺎﻳﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﮐﻨﻨﺪﻩ،ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺿﻤﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﻄﺢ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﻣﻮﺻﻮﻑ ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﻗﺒﻠﺎ ﺧﻮﺩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﻮﺩﻩ،ﺑﻌﺪ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،
ﻭﺻﻒ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﮑﻨﻴﺪ
ﺑﺮﻭﻳﺪ ﺑﺒﻴﻨﻴﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻤﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺭؤﻳﺖ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﺷﺪﻩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﺸﺪﻩ،ﻭﻟﻰ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﻫﺴﺖ.ﻭﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ، ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ،ﻭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺍﻥ،ﻭ
ﺑﻘﻮﻟﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ ﮐﻪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ ﻧﻤﻴﺒﺎﺷﺪ
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻴﻠﻰ ﺍﺯ ﻋﺸﻘﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﻋﺸﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺗﺮ ﻋﺸﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺷﺨﺺ ﻋﺎﺷﻖ،ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣلی
ﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﻭﻣﻰ ﻭ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﭘس ﺍﺯﻫﺮ
ﭘﻠّﻪ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻋﺸﻖ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﻭﻣﻌﺒﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻫﺴﺖ.ﮔﺎﻫﻰ
ﻭﺻﻒ ﻳﻚ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ ﮔﻮﺋﻰ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺩﺭﺳﺖ ﺗﺮ.ﻭ
ﻳﺎ ﻫﻤﻪ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ،ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﺗﺮ.ﺯﻳﺮﺍ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻦ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺘﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﮐﺪﺍﻡ
ﭘﻠّﻪ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ،ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﻭﺳﺎﺋﻂ ﺍﻟﻬﻰ،
ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﮐﺪﺍﻡ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺒﻴﻨﺪ. ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺟﺰﺋﻰ ﻭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺑﻴﻨﺎﺑﻴﻦ،ﺍﻳﻦ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﺻﻠﻰ
ﻫﺴﺖ ﺗﺎ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺭﺍ ﻳﺎﻓﺖ.
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ،ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻫﺮ ﺑﻬﺸﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻳﮕﺮ
ﭘﺎﻧﺼد ﺳﺎﻝ ﺭﺍﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻴﺰ ﺭﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
که ﺒﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻭﻳﺰﺍﻯ ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺸﻢ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﺄﻣﻴﻦ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ،ﭘس
ﺍﺯ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻈﻤﺖ ﻭﻧﻮﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ،ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ،
ﻣﮕﺮ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺎ ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ.ﮐﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ،ﻭ
ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻫﺮﮐﺎﻣل
ﺒﺎ ﻣﺤﻤﺪ،ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﻌﺪ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ
ﺑﺼﻮﺭﺗﻬﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮ
ﻭ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺩﻳﮕﺮ
.

ﺣﺐ
ﺫﺍﺕ ﻭﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻭﺧﻮﺩﭘﺴﻨﺪﻯ ﻭﺧﻮﺩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ،ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺸﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ،
ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻭ ﭘﺎﻙ ﺳﺎﺯﻯ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺁﺳﻴﺐ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺰﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺰﻧﺪ. ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ،ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﮔﺬﺍﺷﺖ.ﻭﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻫﻤﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺟﺎﻟﺐ
ﺁﻥ،ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﻧﻤﻮﺩ. ﮔﻮﺋﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ،ﻫﺰﻳﻨﻪ
ﺑﻬﺸﺖ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻧﻤﻮﺩ
ﻭﺟﺎﻥ ﭘﻴﺮ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ، ﻣﻘﺪﻡ
ﺑﺮ ﺍﺭﺯﺵ ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩ.ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﺭﻯ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻭﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ،ﻭ ﺑﺎﺣﻔﻆ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﻰ
ﻋﻤﻠﺎ ﭘس ﺮﻭﻯ ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ،ﻭ ﻟﻐﺰﺷﻬﺎﻯ
ﺳﻘﻮﻃﻰ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ،ﻳﺎ
ﻣﺴﺦ ﺑﺎﺯ ﺑﺪﺗﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫم ﺒﻔﺴﺦ ﻭ ﺭﺳﺦ
ﻭﻭﺳﺦ ﺑﺪﺗﺮ،ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺳﻘﻮﻁ ﻫﺴﺖ، ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﮔﻨﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺭﺍ
ﺑﺰﺣﻤﺖ ﻭﺭﻧﺞ،
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﻬﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭﺗﻌﺎﻭﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺟﻨﺴﻰ
ﻳﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺗﺠﺎﺭﻯ.ﺍﮔﺮ
ﺩﻭﻃﺮﻑ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ
ﻧﻴﺰ ﺭﻋﺎﻳﺖ ﺣﻘﻮﻋﺪﺍﻟﺖ
ﻭﺃﺻﻞ ﻣﻨﺎﺻﻔﻪ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﻤﻠﺎ ﻣﻰ ﺑﻴﺴﺘﻢ
، ﻳﮑﻰ ﺳﺮﺵ ﮐﻠﺎﻩ
ﻣﻴﺮﻭﺩ ﻭﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ. ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻐﺎﺭﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭﺣﺮﺹ
ﻭ ﺧﻮﺩﺧﻮﺍﻫﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﻭﺍﮔﺮ ﺍﻳﻦ ﺧﺴﺮﺍﻥ
ﺩﻳﺪﻥ ﺑﻤﺮﺣﻠﻪ
ﻓﺪﺍﮐﺎﺭﻯ ﺭﺳﻴﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ،که
ﻤﺪﺍﻡ ﺩﻫش ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ،ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ
ﺭﺍ ﺑﺂﻧﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺍﺯ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺍﺳﺖ.ﻭﻓﺪﺍﮐﺎﺭ
ﻣﻮﻓﻖ ﺳﺎﻟﻚ، ﺍﻳﻦ
ﺭﺍ ﻫﻨﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺬﺕ
ﻣﻴﻨﻮﻯ ﻭ ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻣﻴﺪ ﺑﻮﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﭘﺮﻏﺮﻭﺭ ﺳﺮﻭﺭ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﭘس ﺩﺭ
ﮐﺸﺘﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺳﺖ،ﺗﺎ
ﺑﺎ ﮐﺸﺘﻰ ﺑﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺮﺍﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﺳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﻴﻚ ﺟﺰﻳﺮﻩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ،ﮐﻪ ﺑﻌﺪﺍ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺟﺰﻳﺮﻩ،ﺑﺠﺰﻳﺮﻩ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺮﻭﺩ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺍﻳﻦ ﺟﺰﺍﻳﺮ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺭﺩ
.

ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺷﺒﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﺸﻖ،ﺑﺎﺯ ﺷﻔﻘﺖ
ﻭ ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﺗﻌﺎﻃﻒ
ﻭ ﺩﻟﺴﻮﺯﻯ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭﻣﻘﺪﻣﻪ ﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺎﻟﻰ،ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ بعشق ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻭﻋﺸﻖ ﻭﻣﺤﺒّﺖ
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺩﻭﺳﺖ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺗﻠﻔﻴﻖ ﻣﻦ
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ، ﺩﺭ ﻟﻔﻆ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻣﻄﺮﺡ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﻓﻨﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ، ﻭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻣﺮﺍتب
اﻟﻬﻰ.ﻭ ﺭﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻮﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺻﻤﺪﻳّﺖ
ﻭ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ،
ﻭ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ
ﻧﻤﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻣﻘﺎﻡ
ﻫﺮﮐس ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬی ﺸﺨﺺ
ﺍﺳﺖ.ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ،ﺍﮔﺮ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ،ﻭﮐﺴﺐ
ﺷﻬﻮﺩ ﺟﺪﻳﺪﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻭ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺷﺎﻋﺮ ﻣﺴﻠﻚ ﻧﻴﺰ
ﺩﻭﺳﺖ ﺭﺍ ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﻮ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭﺷﺨﺺ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺟﺪﺍ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻋﻠّﺖ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ
ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻯ ﺍﻟﻠﻪ،ﻭ
ﻓﻌﻠﺎ ﺑﺎ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻢ، ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﺎ ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻤﻌﺸﻮﻕ
ﻧﺸﺎﻥ ﺑﺪﻫﺪ، ﮐﻪ
ﺗﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ
ﺑﻴﻦ ﺍﻟﺄﺣﺒﺎﺏ
ﺗﺴﻘﻂ ﺍﻟﺂﺩﺍﺏ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﺩﻩ
ﺗﺮ ﻭﺑﻰ ﺁﻟﺎﻳﺶ
ﺻﺤﺒﺖ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﻮﺏ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﺪ، ﻣﮑﻨﻮﻧﺎﺕ
ﻗﻠﺒﻰ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻗﺸﻴﺮﻯ ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ،ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﻴﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ
ﻣﺤﺒّﺖ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ
ﺑﺎﺷﺪ، ﻫﺮﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺪﻳﮕﺮﻯ ﺧﻄﺎﺏ
ﺃﻯ ﻣﻦ ﻣﻴﮑﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﻣﺤﺒّﺘﻬﺎﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ،ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻢ،ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻭﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺤﻠﻴﻞ
ﻟﻔﻆ ﺍﺯ ﻣﻮﺿﻮﻉ،ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﺑﺪﻭﺳﺘﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﻟﻰ ﺧﻮﺩﻡ ﻧﺴﺒﺖ
ﺑﺨﻮﺩﻡ،ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﻢ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﻭ ﺗﺤﻠﻴﻞ ﺑﺎﺷﻢ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﻴﺎﺑﻢ ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩﻏﻢ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﻨﻢ،ﺑﺒﻴﻨﻢ ﮐﻪ
ﻫﺴﺘﻢ.ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﻡ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ ﻭﻗﺘﻰ
ﺧﻮﺩﻡ ﺭﺍ ﺩﺭﻣﻴﺎﻥ
ﻧﺒﻴﻨﻢ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺳﺎﻟﻚ،
ﭼﻨﻴﻦ ﺣﺎﻟﻰ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ،که
ﭽﻴﺴﺖ ﻭﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭ ﺍﺭﺯﺷﻰ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻗﺘﻰ
ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ،ﮔﻮﺋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺁﻳنه
اﻯ ﺟﻠﻮ ﭼﺸﻢ ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ، ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻴﮑﻨﺪ
ﺧﺪﺍﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻰ ﻣﺮﻍ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﺳﻴﻤﺮﻍ
ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ، ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻰ ﺩﻳﺪﻧﺪ. ﻭﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﻭﻫﻤﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺨﺪﺍﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻣﮕﺮ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻭﺗﺮﻙ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ.
ﻭﻟﺬﺍ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ،ﻧﺎﻡ
ﺟﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎﻡ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺮﺩﻩ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻥ ﺩﺭﻭﻳﺶ،ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺎﻣﺮﺯ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺸﻴﻤﺎن
ﻴﺎﺯ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻥ
ﺁﻥ ﻧﺎﻡ ﻭﻣﻨﻴّﺖ
ﻗﺒﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺧﻰ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺫﺍﺕ ﺍنساﻥ ﺟﺪﺍ
ﻭﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﮔﻔته
اﻧﺪ،ﮐﻪ ﻓﺮﻭﻳﺪ
ﭘﺎ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ،
ﺍﺯ ﻣﻦ ﻭ ﺳﻮﭘﺮ ﻣﻦ
ﻭ ﺳﻮﭘﺮ ﺍﮔﻮ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺳﻪ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﺗﻮ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻭﺟﺪﺍ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ،که
ﺒﺎﺯ ﺗثلیث ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﺍﻳﻦ ﻣﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ، ﻭﺑﻤﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺳﻴﺪ،ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺁﻥ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ،ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﻦ ﺍﺻﻠﻰ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﻭ ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ،ﻣﻦ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ ﻣﻦ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻦ ﺍﻟﻬی
ﻮﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ،ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺷﺨﺺ ﺑﺠﻬﺎﻥ.
ﻭﺍﻳﻨﺠﺎ ﺑﻴﺎﺩ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻰ ﺍﻓﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ،ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﺮ ﻗﺪﻡ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﺎﻟﻚ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺟﻠﻮﺗﺮ
ﻣﻴﺂﻳﺪ،ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺯﻭﺩ ﺗﺮ ﺑﺘﺠﻠّﻰ
ﻣﻄﻠﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ
ﻭﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪ،ﺑﺎ ﻫﺮ ﻗﺪﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ،ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺩﻩ ﻗﺪﻡ ﺩﻭﺭﺗﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ،ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺴﺖ. ﻭﺍﻳﻦ
ﺗﻌﺒﻴﺮﻯ ﺍﺯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻭﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻮﻗﻌﻴّﺖ
ﻣﮑﺎﻧﻰ ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ،ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ. ﭘس ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩه
ﺪﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎت
ﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺟﺪﻳّﺖ،ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻭﺑﻘﻴﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ،ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ،ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﺪ،ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ.  ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ، ﻫﻤﺎﻥ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺟﻤﺎﺩی
ﻮﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻋﺸﻖ ﺑﺎﺯ ﺻﺤﺒﺖ
ﺑﮑﻨﻴﻢ،ﻣﺮﮐﺐ
ﻧﻮﺷﺘﻦ ﺍﮔﺮ ﻫﻔﺖ
ﺩﺭﻳﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ،
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ،ﻗﺎﺩﺭ
ﺑﺘﮑﻤﻴﻞ ﺑﺤث ﻋﺸﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﻩ ﻭﺣﺘﻰ
ﭼﻨ ﻟﺤظه اﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ،ﮐﻪ
ﺑﭽﻪ ﺳﺨﺘﻰ ﺑﻴﻚ
ﻣﻌﺸﻮﻕ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.که ﺤﺘﻰ
ﻟﺤظه اﻯ ﺑﻌﺪ ﻧﻔﺮﺕ
ﺍﺯ ﺍﻭ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺎﺷﻘﻪ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﺯﻥ ﺗﻦ ﻓﺮﻭﺵ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺗﺼﺪﻉ
ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﻢ، ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﻬﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻬﺎﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮﺩ،ﺑﺎﺯ ﻧﺎﻣﮑﺮﺭ
ﺍﺳﺖ.ﻫﺪﻑ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﮐﺮﺩﻥ
ﻋﺎﻃﻔﻰ ﺑﺎ ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ،ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻋﺸﻖ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭلی
ﺴﻔﺎﺭﺵ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻡ ﻳﮑﻰ ﺩﺭﺧﻮﺍﺳﺖ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ،ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ ﻭﻫﺮ
ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻭ ﺩﻗّﺘﻰ
ﺑﻬﺮ ﭼﻴﺰ ﻭﻣﻮﺿﻮﻋﻰ،ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ)ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﻴﺮﺩ،ﮐﻪ
ﻳﻚ ﺷﺒﻪ ﺭﻩ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪرﻓﺘﻦﺍﺳﺖ.ﺗﺎﺧﺪﺍﭼﻪﺧﻮﺍﻫﺪﻭﺍﻧﺴﺎﻥﭼﻪﺑﺨﻮﺍﻫﺪ.

M161

تعبیر
خواب

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻣﻦ 46 ﺑﺎﺏ
ﻧﺒﻮّﺕ ﺩﺍﺭﻡ' ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻤﺎ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﺪﻫﻢ.
ﻧﺒﻮّﺕ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥﻨﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺮﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﺒﻰّ ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﻴﺎﻡ ﺁﻭﺭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺧﻮﺩ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.(ﻧﺒﻮﺕ)
ﺍﺯ ﺭﻳﺸﻪ ﻟﻐﺖ
(ﻧﺒﺄ ﻳﺎ
ﺧﺒﺮ)ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻟﺪﻧّﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ ﺯﻧﺒﻮﺭ
ﻋﺴﻞ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﺩ. ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺩﻳﮕﺮ ﻭ ﺍﻧﺴﺎن
هاﻯ ﺑﺪﺍﺋﻰ
ﻳﺎ ﻋﺎﻗﻞ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻫﺮﮐس ﻭﻫﺮ
ﺭﻭحی هستند'
ﮐﻪ ﻓﮑﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ'ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻫﺮ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺭﺍﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪﺍﻋﺼﺎﺏ
ﻧﻴﺰ ﺑﺘﻤﺎﻡ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻢ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ' ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ ﺍﺯ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻭ
ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ که
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
چگوﻧﻪ ﻧﺒﺄ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭ ﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬی ﺮﺍ' ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻧﺎ
ﺩرﺳﺖ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﻓﻬﻢ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺍﻭ ﺍﺯ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﭘﻴﺎﻡ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﺪﺍﻭﻡ'ﻭﻟﻮ
ﺑﺪﺭﺟﻪ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ'
ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﺸﻨﻮﺩ.ﻭ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻣﻮﺭ'ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ' ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻧﺒﺄ ﻭ ﺧﺒﺮ ﻭ
ﻧﺒﻮّﺕ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﻨﺒّوء
ﺃﻣﺮ'ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

لذا
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻣﻦ
ﺭﺍه ﻫﺎﻯ
ﻣﺘﻌﺪﺩﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ ﺷﻤﺎ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻳتاﻥ
ﻣﻌﺘﺒﺮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺟﺰ ﺩﺧﺎﻟﺖ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ'ﺗﺄثیرﻯ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻭﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺻﺤﻨﻪ
ﺭؤﻳﺎ'ﻭﺭؤﻳﺖ
ﻭﺩﻳﺪﻥ ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻝ' ﺗﻮﺟّﻪ
ﻭ ﺩﻗّﺖ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﮐﻨﻨﺪﻩ
نفس و روان
خود ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺎ
ﺑﻘﺎﻳﺎﻯ ﺟﻨﺒﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻨﻔﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻭ ﺑﺎﻫﻢ
ﻣﺨﻠﻮﻁ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺠﺮﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭ ﺣﺪﻳث ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺧﻮﺏ ﻭ
ﺑﺪ ﺻﻔﺎﺕ ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﻢ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﺩﺭﻭﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﺘﻮﺟّﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﻭ ﻋﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻧﺶ
ﺑﺎﻗﻰ ﻭﻣؤثّر
ﻣﺎﻧﺪﻩ.ﻭﺍﺯ
ﺁﻥ ﭘس ﺁنها ﺮﺍ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ ﺻﻔﺘﻰ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺎﻧﻊ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﭘس
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻋﻤﻴﻘﺎ
ﻣﺘﻨﻔّﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﻋﺎﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺗﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ' ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﻣﺮﺍﻗﺐ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻤﺎﻝ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﺬﻣﻮﻡ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﮑﺎﺭ
ﻧﺒﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺨﺪﺍ ﻭ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ
ﻭﻧﮑﻮﻫﺶﺧﻮﺩ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﻫﺮﮔﺰ
ﺳﺮﺯﻧﺶ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.

ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ مقوله (ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
و رؤیاهاﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭالاّ
(ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ) ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺟﻨﺒﻪ
ﻣﻨﻔﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻳﺎ
ﭼﻨﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻋﻔﻮ
ﻭﮔﺬﺷﺖ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﺍﺯ
ﻣﺠﻤﻮﻉ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺭﻳﺸﻪ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻮﺩ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺯﺷﺖ
ﻭﻳﺎ ﻏﻴﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﻫﺮ
ﻣﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺃﺑﺪﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺻﺤﻨﻪ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ. ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺭﺍﻩ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻤﺎﻝ ﻭ
ﺍﻟﻮﻫﻴّﺖ
ﺧﻮﺩﺩﺭﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎ'ﻭ ﺗﺤﻮﻟﺎﺕ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ'ﮐﻪﮐﺎﻣﻠﺎ
ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﮐﺸﻴﺪﻩ ﺷﺪﻩ' و
رؤیای عرشی همه
ولایتهای
ششگانه سلوکی
در حکم( ﺯﺑﺎﻥ ﺻﺤﺒﺖ
ﮐﺮﺩﻥ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﭼﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﻘﻠﻰ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ(
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﻭﻭﺣﻰ)
ﮔﻔﺖ.ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺩﺭ( ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ و نفسانی)
ﺧﻮﻳﺶ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺘﺬﮐّﺮ
ﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﺩ ﻭ
ﺑﺘﺮﺳﺪ' ﮐﻪ
کابوسها (ﻧﻬﻴﺐ
ﺧﺪﺍوﻧ)ﺪ ﺍﺳﺖ
ﻭ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﮐﻮﭼﮑﻰ ﺍﺯ
ﻏﻀﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﺩﺭﺣﺎﻝ
ﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
بیشتر و ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺗﺮ
ﺷﺪﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺁﺗﺶ ﺣﺴﺮﺕ
ﻭﺭﻧﺞ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ(
ﺟﻬﻨّﻢ ﻭ ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ
ﺟﻬﺎﻥ)
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭘسﺍﺯﻣﺮﮒ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻠﺎ(
ﻭﻋﻴﺪ ﺍﻟﻬﻰ)
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ' ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﮕﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ خواهد
بود.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺮﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ ﻭﻭﺳﺦ
ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺰ' ﺩﺭ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﺗﺎ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ
ﺑﺎﺭﻩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس 'ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ.
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺝ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻭ ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﻓﺖ'
ﮐﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻫﻤﻪ ﺑﺴﻮﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.

ﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی که خود
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ هستند'
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺘﻨﺎﺳﺐ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎک
تر شدن و
تزکیه ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﺎﺯ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
.ﻭﻟﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺍﺯ(ﺑﺎﺏ ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺭؤﻳﺎ)
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﮑﻨﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ' ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﻔﻬﻤﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺧﻄﻮﻁ
ﻧﻮﺷﺘﻨﻰ ﻫﺮ
ﻣﻠّﺘﻰ ﺭﺍ
ﺁﺷﻨﺎ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻳﺎ
ﺑﭙﺮﺳﺪ ﻭﺁﺷﻨﺎ
ﮔﺮﺩﺩ'ﺑﻬﺘﺮ
ﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﭘﺶ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﻣﻴﻔﻬﻤﺪ. ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻳﻦ ﺧﻄﻮﻁ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺗﺎ ﺩﺭﺟﻪ
ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭؤﻳﺎ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎ ﭼﻪ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﺻﺎﺩﻗﻪ
ﺧﺎﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﮐﺘﺐ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﺑﺂﻧﺎﻥ'
ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﺣﺎﺩﻳﺶ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻫﺰﺍﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻳﺎﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ' ﺍﮔﺮ ﺑﺮﺣﺴﺐ
(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖﺳﻠﻮﮐﻰ)
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺟﻬﺎﻧﻰ ﻫﺪﺍﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺒﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻟﺎ
ﻳﻨﺤﻞ ﻓﻬﻢ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ ﮐﺘﺐ
ﻣﻘﺪس
ﺩﻳﮕﺮ'ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺍﺯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻢ'ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ( ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﻦ'ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ).ﻭﺍﻟّﺎ
ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﮔﻰ
ﺩﺭ ﻓﻬﻢ ﺍﻳﻦ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﺿﺪ ﻭ
ﻧﻘﻴﺾ امکان
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ د رستی
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﻭﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺮﺁﻥﻮﺗﻮﺭﺍﺕﻭ
ﺍﻭﺳﺘﺎ ﻭﺩﻩ
ﻫﺎ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪس
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺩﻡ' ﺣﺘﻰ ﻳﻚ
ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻨﺎﻗﺾ
ﺩﺭ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎ ﻧﻴﺎﻓﺘﻢ.
ﻭﻫﻤﮕﻰ اولیا
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺳﺎلی
ﺑﺨﻠﻖ'ﻳﮑﺴﺎﻥﻭﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺯﺑﺎﻥ ﻭﻓﻬﻢ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍند.ﻭﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻌﺼّﺐ ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺑﺎﻳﻦ ﺩﻳﻦ
ﻭﺁﻥ ﻣﺬﻫﺐ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺳﭙس
ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﺗﻤﺎﻡ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﮐﻪ ﭘس
اﺯ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﻳﺶ'ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﻭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﺁثاﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺑﻀِﺮس ﻗﺎﻃﻊ ﺑﮕﻮﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻮﻳﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ'ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﻗﺼﺪ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ
ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻟﻔﻆ ﻭﻣﻄﻠﺒﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻮﻋﻰ
ﺩﺭﻫﺴﺘﻰ ﻭﻫﺮ
ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻭ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻯ' ﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻏﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ باشد آن
ﺭﺍ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺩﻭﺳﺖ
ﻭﺩﺷﻤﻦ ﺭﻭﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﺸﺨﻴﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﻳﺪ' ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻰ
ﺍﺩﺑﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺃﺩﺏ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺁﻣﻮﺧﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﻴﭻ ﮐﺘﺎﺑﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﺑﺎﻓﻬﻢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ'
ﻫﺮ ﮐﻠﺎﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻭﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺑﺤﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻣثاﻝ
ﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ'ﮐﻪ ﺭﻧﺞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﻓﻬﻢ
ﺩﺭﺳﺖ ﺑﻴﺎﻥ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺑﺨﺎﻃﺮ
ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺪﻡ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. پس
ﻫﻤﻪ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺑﺎ
ﻳﮑﺎﻳﻚ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺮ ﺟﻤﻠﻪ ﻭ
ﻣﻄﻠﺒﻰ'ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﮐﺮﺩﻩ'ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﮐﻠّﻰ ﺗﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ'ﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ ﺳﺎﺑﻘﻪ
ﺫﻫﻨﻰ'ﺑﺎﻋث
ﻓﻬﻢ ﻭ ﺧِﺮَﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﮑﻨﻴﻢ'
ﺑﺤث ﻣﻔﺼّﻞ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻭﮐﻠﻤﺎﺕﺩﺭ
ﻟﻐﺖ ﻧﺎﻣﻪﻫﺎ
ﻧﻴﺰ ﭼﻨﺪ
ﻤﻌﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻥ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻴّﺎﺕ
ﻭﻓﻬﻢ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﻳﺎﺩﺁﻭﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺧﺎﺹ ﺗﻬﻴّﻪ
ﻧﮑﺮﺩﻩﺍﻡ'ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺩﺭﺍﺯﻯ
ﺭﺍ ﻣﻰ ﻃﻠﺒﺪ.ﻭ
ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻬﺎﺭﺕ ﺩﺭ
ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ
ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﻰ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻟﻔﻆ ﻭ
ﺣﮑﻤﺖﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﺭﺧﺪﺍﺩ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﭘس
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﮐﻠﻤﺎﺕ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺩﻗّﺖ ﺩﺭ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ.که
ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ می
ﺮﺳﺎﻧﺪ. و ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﺣﺘﻰ ( ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ) ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺁﺩﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
شایستگان
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻳﻚ
ﻫﺰﺍﺭ
ﻭﺩﻭﻳﺴﺖ ﺯﺑﺎﻥ
ﺭﺍﻳﺞ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﻫﻤﻴﻦ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻔﻬﻢ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻧﺒﺄ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
ﺯﺑﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﻪﺍﻳﻦ
ﻣﻠﺘﻬﺎ'
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﮑﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺳﺮﺥ
ﭘﻮﺳﺘﺎﻥ
ﻭﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﮔﻔﺘﺎﺭ
ﻣﻠﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﺩﻳﺪﻡ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻗﺪﺭﺕ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻭ
ﺑﺎﻭﺭﮐﺮﺩﻥ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﭘﺎﻙ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘس
ﺗﮑﺬﻳﺐ ﻭ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﻣﺘﻌﺼّﺒﺎﻥ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﺩﻳﻨﻰ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ' ﺑﺘﺤﺮﻳﻚ
ﻭﻓﺮﻳﺐ ﮐﺎﺭﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺟﺎﻫﻞ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻭﺭ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﻧﺒﻴﺎﻯ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
دور
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﺴؤﻝ فریب
خوردگی خود
هﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﻣثاﻝ
ﺍﮔﺮ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﮐﻠﻤﻪ(ﻗﺮﺁﻥ)ﺭﺍ
ﺑﺸﻨﻮﻳﻢ'ﺗﺼﻮﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﺎ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ
کتاب ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻧﺒﻮﺩ.ولی ﺑﺎﺭﻫﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺯ
لفظ قرآن ﻧﺎﻡ ﺑﺮﺩه
است. ز یرا
قرآن ﺑﻤﻌﻨﻰ
سلوکی (ﺩﻭ
ﻗﺮّﻩ) ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻭﻯ ﮐﺎﺷﻒ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻮﺩ.ﺍﻳﻦ
ﺩﻭﻗﺮّﻩ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﻫﻤﺎﻥ(ﺧﻮﺭّﻩﻫﺎﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ)
ﺗﺎﺯﻩ ﻣﺤﻤﺪ'ﺩﺭشهود
ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ'ﻭﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻧﺎﻧﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋوﺪمحمد
وهمان
سوشیانس سوم
زردشت قابل
ﺩﻳﺪن به (ﭽﺸﻢ
ﺩﻝ) ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﻭﺍﻳﻨﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ' ﻭ
ﺧﺪﺍﻯ ﺩﻳﺪﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺃﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺗﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺩﺭﭘﻴﺶ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
(ﺍﻟﻠﻪ) ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﻭ
ﻧﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺳﻬﺮﻭﺭﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺣﺘی
ﺸﺎﻫﺪ ﺃﺑﺪﻯ
ﻧﻮﺭﺍﻟﻠﻪ'ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥﺎﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ ﮐﻪ
خداوند (ﻫﻮ)
ﺧﺎﻟﻖ (ﺍﻟﻠﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺩﺭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ'ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ
ﻟﺎﻫﻮﺕ'ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻫﻮ) ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء و کوری
تاریکی 'ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩﻯ
(ﻋﺪﻡ ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)
ﺩﺭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺗﺠﻠّﻰﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ'ﻳﻚ ﻣﻈﻬﺮ
ﻧﻮﺭﻯ
ﻭﺍﻧﻌﮑﺎس
ﻧﻮﺭﻯ'ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﮔﻮﺋی همان
ﻣﻘﺎم اﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻳﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ'ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
میباشد.ﭘس
ﺩﺳﺖ ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺩﺳﺖ
ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﺳﻴﺮﺕ
ﺁﻧﺎﻥ' ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﺳﻴﺮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺣﺪّ ﺃﮐثر
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
خواهد بود .
ﻭﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻬﺪﻭﻯ
ﻣﻌﺎﺩﻝ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻰ
ﺁﻭﺭﺩ.ﻭ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﮐﺎﻣﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻭﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﺪﻫﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
چهارم ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
پنجم ﻋﺮﺵ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺴّﺮﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺩﺭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ' ﻟﺒﻴﻚ
بگویندکه ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ
ﺑﺮﺳند. ﭼﻪ
ﺑﻬﺘﺮکه ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻳﻚ(ﮔﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ)
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﺮﺩﺩ.

ﻣﻮﺿﻮﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺩﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻣثبت ﺑﻬﺸﺘﻰ'ﻭﻳﺎ
بالعکس
ﺩﺭمعنی ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻣﻨﻔﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ'ﺩﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻓﺎﺳﺪ
ﺭﻭﺍﻥ انسان
'ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﮑﻰ
ﺟﻤﻌﻰ
ﻫﺮﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻣﻮﺍﻓﻖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟی
ﺪﺭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺷﺨﺼﻰ
ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﻘﺪس
ﺧﻮﺩ'ﻗﻄﻌﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻩ ﺭﻓﺘﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ،
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭؤﻳﺎ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ' ﻣﮕﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻗﺪﻣﻰ(
ﻋﻤﻠﻰ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ) ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ.ﭘس
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻭﻋﺒﺎﺭﺍﺕ
ﻭ ﺁﻳﺎﺕ
ﻗﺮﺁﻧﻰ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺍﻭﺳﺘﺎ
ﻭ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ'
ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﺷﺨﺼﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﺗﺮ ﻫﺮ
(ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻗﺸﺮﻯ)
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻭﻣﻠّﺎ
ﻭﮐﺸﻴﺶ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺩﺭ ﻟﺒﺎس
ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﮐﺎﺫﺏ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺑﻤﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻗﻮﺍﻝ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺩل ﺒﺴﺘﻪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺭﺍﻭﻳﺎﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ ﺟﻤﻊ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺁن
ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﺍﻳﻦ
ﺟﺎﻣﻌﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﻩ ﺭﻭﺍﻥ'
ﻭﺑﻨﻔﻊ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﻓﻮﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﻳﻨﻰ ﺑﺮ
ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺍﻗﺪﺍﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﻧﺪ'ﭼﻘﺪﺭ
ﺩﺳﺘﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﺣﺬﻑ ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍند.ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ
ﻋﻤﺮ ﻭ ﻋثمان ﺑﺸﮑﻞ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ
ﺑﺰﻭﺭ ﮐﺸﺘﺎﺭ
ﺑﺮ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻥ
ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺩﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ'
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻣﻔﻴﺪ خد ا
پسندانه ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﻘﻮﻝ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺩﺭ ﻧﻬﺞ
ﺍﻟﺒﻠﺎﻏﻪ'ﺩﺭ
ﻧﻬﺼﺪ ﺟﺎﻯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺣﺬﻑ
ﻭﺍﺿﺎﻓﺎﺕ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺍﺑﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺘﻘﺪﺍﻥ
ﺑﻘﺮﺁﻥ
ﺒﻮﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﻫﺮ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﺗﻮﺟﻴﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﺩﺭﻫﺮ ﺩﻳﻦ
ﻭﻣﺬﻫﺐﻏﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﺪﻋﺖ ﺟﺪﻳﺪ
ﻭﻣﺬﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ ﻓﺮﺍﻫم
ﻤﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺑﺠﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﻨﺪ'ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﻭ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﮔﻮﻳﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺄﺳﻴس
ﺩﻭﻟﺖ ﻭ
ﺣﮑﻮﻣﺖ ﺩﻳﻨﻰ
ﻭ ﺗﺸﮑﻴﻠﺎﺕ
ﺣﺰﺑﻰ ﺑﻨﺎﻡ ﺩﻳﻦ
ﻣﺬﻫﺐ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﺣﺎلی
که ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ
ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻥ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣؤﻣﻨﻰ ﺑﺘﺼﻮﺭ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺎﺑﺪ' ﻭ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ'ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺍﻣﻮﺭ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ ﻳﺎ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﻭ
ﺃﺩﺑﻰ' ﻭﺣﺘﻰ معجزات
ﺍﻋﺠﺎﺯﻯ
ﻭﻏﻴﺮﻩ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﮕﺮﻯ ﻭ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺣﻮﺍﺩث
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺟﻬﺎﻥ'ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﻋﻘل
ﻮﻓﻬﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻓﺼل ﻨﻮع
ﺒﺸﺮﻯ'ﻭ ﻣﻴﺰﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻭﺍﻟﻔﺎﻅ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻓﺮﻕ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭﻫﺮ
ﺯﻣﺎﻥ ﺑﺎﻗﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺭﺍﻩ
ﺃﺑﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺭﺿﺎﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ
ﻭﻟﻰّ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ'ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺪﺭﻙ ﺭﺿﺎﻳﺖ
ﺧﺪﺍ'ﻭ ﺗﻌﻬّﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋی ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﻫﺴﺖ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭﻋﻘﻠﻬﺎ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﭘس ﺗﻌﺼّﺐ
ﮐﻮﺭ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻗﺮﺁنی که ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻨﻮﺷﺘﻪ'
ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺴﻤﺘﻰ
ﺍﺯ ﮐﻠﻤﺎﺕ ﺍﻭ
ﺩﺭﺁﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.و ﻳﺎ
ﻫﺮﻣﻔﻬﻮﻡ
ﻭﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻰ
ﻣﺬﻫﺒﻰ و
فلسفی ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺩﺷﻤﻨﻰ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﮔﺮ
ﺗﻤﺎﻡ ﻋﻤﺮ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭼﻮﻥ ﺩﻋﺎﻫﺎ
ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺪﻭﻥ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺣﻰ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺸﺎﻥ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺑﺎﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺁﻥ'ﻭ
نُه ﻫﺰﺍﺭ
ﺣﺪﻳث ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ'ﺑﺎ ﺑﺮ
ﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﺻﻠﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﻭ
ﺗﻮﺿﻴﺢ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻡ.
ﻭﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﺍﺷﻌﺎﺭﺣﺎﻓﻆ
ﺷﻴﺮﺍﺯﻯ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺗﻔﺴﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ. ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺣﺎﻓﻆ ﺑﺨﺎﻃﺮ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻗﺸﺮﻯ
ﻫﺎ'ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺷﻌﺮﻯ
ﻭﻏﺰﻝﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﺍﺳﺖ'ﭼﺮﺍ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﻳﻮﺍﻥ ﺣﺎﻓﻆ ﻭﺳﻌﺪﻯ
ﻭ ﻓﺮﺩﻭﺳﻰ
ﻭﻣﻠّﺎﻯ
ﺭﻭﻣﻰ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﭘس
ﺗﺄﻭﻳﻠﺎﺕ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﺘﻔﺴﻴﺮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ'
ﮐﻪ ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﻓﻴﺰﻳﮑﻰ'ﻭﻳﺎ
ﻧﻈﻢ ﻣﻮﺳﻴﻘی
ﺁﻥ ﻭ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﻗﻮﺍﻋﺪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻋﺮﺑﻰ'ﺟﺰ
ﻣﻔﻴﺪ ﮐﻠﺎﻩ
ﺑﺮﺩﺍﺭﺍﻥ
ﻓﺎﻟﮕﻴﺮ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺮﺍﺵ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺩﺭ ﺗﺸﺮﻳﺢ
ﺍﻣﻮﺭ ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﻭ ﺃﺩﺑﻰ
ﻭﻫﻨﺮﻯ
ﻭﺫﻭﻗﻰ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻗﺮﺁﻥ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻣﻔﺴﺮﺍﻥ ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺧﺒﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺷﻤﺎﺭﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﻧﺎﭼﺎﺭ ﮔﻮﺷﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﭼﻨﺪ ﭘﻬﻠﻮ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭ ﺍﺣﺎﺩﻳث
ﻭﺍﻣﻮﺭ ﺩﻳﻨﻰ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.

ﺑﺎﺯ
ﺑﻤﺎﺟﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻡ'ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺍﻣّﻰ)
شده و ﺍﻭﻡ ﮐﺮﺩﻩ
ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺷﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺘﻔﺮﻕ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺯ'ﻭ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ.
ﺑﺨﺼﻮﺻﻰ'ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ. ﻭﺍﮐثرﺍ
ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ' ﻧﻘﺶ
ﺟﺎﺳﻮﺳﺎﻥ ﺧﻠﻔﺎ
ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﭘس ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺧﻮﺩ' ﻭ
ﺗﻘﻴّﻪ ﺍﺯ ﺧﻄﺮ
ﺗﮑﻔﻴﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﺑﺪ ﺩﻳﻦ'ﮔﺎﻫﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻬﺎﻧﻪﺍﻯ ﺑﺂﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﭼﻤﺎﻗﺪﺍﺭ
ﻧﺪﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﺘﻌﺼّﺒﻴﻦ
نیز ﻫﻤﺎﻥ(
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺼﻠﺤﺘﻰ) ﺭﺍ'ﻣﺪﺭﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻓﻬﻤﻴﺪ ﻭﺩﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﮐﺪﺍﻡ
ﻣﻨﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﺭﺯﺵ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ'ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﺋﻰ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺍﺳﺘﻨﺎﺩ ﺑﻴﻚ ﮔﻔﺘﻪ
ﮐﻠّﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ ﻗﺮﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻭﺿﻊ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﭘُﺮﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺩﻳﮕﺮ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻔﻴﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺩﺭ ﺩﻭ ﺩﻫﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﻣﺤﻘّﻘﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﺑﺎﺯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﭘﺎﻙ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﻟﺎﺑﺮﺍﺗﻮﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮیش
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺍﺏﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺩﺭﺳﺖ
ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺭﻭﺡ
ﻭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﻭ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺻﺎﺩﻗﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺒﻴﺒﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﺎﭘﺎﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻭ
ﺩﺍﻃﻠﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩﺗﺮ
ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻌﺮﻭﻑ(ﺟﻮﺍﻣﻊ)ﻳﺎ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺧﺒﺎﺭ ﻣﺬﻫﺒﻰ
ﻭ ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﻭﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﻋﻠﻤﻰ'ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭؤﻳﺎ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭی
ﺍﺯﻣﺮﺩﻡ
ﻧﺎﺷﻴﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻧﺘﻴﺠﻪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯﻓﺮﻳﺒﮑﺎﺭﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ'ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﻳﺒﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻰ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺑﻮﺩﻧﺪ'ﺍﻳﻨﻚ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺑﺪﺗﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻭﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﭘسﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ'ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘل
ﻮﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﮐﻨﻮﻥ
(ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ)
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ
ﺳﻴﺮﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﮐﺘﺎﺏ
ﺟﻮﺍﻣﻊ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺍﺻﻮﻝ ﻭﻣﺪﺍﺭﻙ
ﻗﺒﻠﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻣﺎﻧﻨﺪ(ﮐﺘﺎﺏﺍﺻﻮﻝ
ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ)
ﻧﺒﻰّ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﺰﺩ ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻳﺎ(ﮐﺘﺎﺏ ﺗﻘﻴﻴﻢ)
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﻫﺮ
ﺳﻮﮊﻩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩﻩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺷﺎﻫﺪ
ﺭؤﻳﺎ'ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭؤﻳﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺶ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺮ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ'ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺘﺎﺏ(ﮐﻨﺰ
ﺍﻟﺮؤﻳﺎﻯ)ﻣﺄﻣﻮﻥ
ﻭﻳﺎ ﮐﺘﺎﺏ
(ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺣﺎﻓﻆ
ﺑﻦ ﺍﺳﺤﻖ') ﻭﻳﺎ(
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻃﺎﻭﻭس) ﻭﻧﻴﺰ
ﮐﺘﺎﺏ (ﺗﺤفة
ﺍﻟﻤﻠﻮﻙ)
ﻧﻮﺷﺘﻪ ملّای
زردشتی(
ﺩﺳﺘﻮﺭ) ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﮐﺮﻣﺎﻧﻰ ﻭ ﻳﺎ
ﮐﺘﺎﺏ(ﺍﺭﺷﺎﺩ
ﺟﺎﺑﺮ)ﻣﻐﺮﺑﻰ'ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ(ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ)ﺑﻦ
ﺃﺷﻌث ﻭﻳﺎ ﮐﺘﺎﺏ
(ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺑﻴﺎﻥ)
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻋﺒﺪﻭس
ﻭﮐﺘﺎﺏ(ﺟﻤﻞ ﺍﻟﺪﻟﺎﺋﻞ)ﻭﮐﺘﺎﺏ(ﺍﻳﻀﺎﺡ
ﺍﻟﺘﻌﺒﻴﺮ)
ﻓﺨﺮﻯ ﻭﮐﺘﺎﺏ(
ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﻟﺄﻭﻟﻴﺎٴ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻮﺷﺘﻪ'ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻧﻴﺰ(ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻔﺮﺡ ﺍﻟﺮؤﻳﺎ)ﻭ
(ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻨﻬﺎﺝ
ﺍﻟﺘﻌﺒﻴﺮ)ﺩﺭ
ﺭﻭﺵ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺧﺎﻟﺪ
ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﻰ.ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ
ﻣﻘﺪﻣاﺖ
ﺍﻟﺘﻌﺒﻴﺮ) ﺩﺭ
ﮐﻠّﻴﺎﺕ'ﻭ(ﮐﺘﺎﺏ
ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﺮؤﻳﺎ)ﻭ
ﮐﺘﺎﺏ
(ﻭﺟﻴﺰﻩ)ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﻫﻮﻧﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻠﺎﺻﻪ'ﻭﭼﻨﺪ ﮐﺘﺎﺏ
ﻭﺟﺰﻭﻩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ' ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺍﻳﻨﻚ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﮐﺎﺭ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ
ﺳﻴﺮﻳﻦ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺟﺎﻣﻊ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺁﻥ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻭﺗﺠﺮﺑﻪ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭﺍ
ﻣﻨﮑﺮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﺫﮐﺮ ﻧﮑﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻋﻠﻢ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻣﻨّﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﻳﻮﺳﻒﻣﺼﺮﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺷﺎﺧﻪ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
اﺑﺮﺍﻫﻴﻤی
ﻮﻳﻌﻘﻮﺏﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮ ﺑﺮﭘﺎ
ﮐﺮﺩ، ﮐﻪ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﻮﺳﻒ ﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖﺳﺎﻝ
ﺯﻧﺪﺍﻥ
ﺍﻭﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻮﺳﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻋﻀﻮ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﻰ
ﻭﻗﺸﺮﻯ
ﻓﺮﺍﻋﻨﻪ ﻣﺼﺮ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺑﻨﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺩﻳﻨﻰ
ﻭﺳﻴﺎﺳﻰ
ﻭﻏﺎﺭﺕ ﮔﺮﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ'ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ
ﻳﻚ ﻋﻀﻮ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﻓﺮﻋﻮﻥ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻬﺪﺍﻳﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﭘﻴﺮ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ'
ﺍﻭﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬی
ﺒﻄﺮﻳﻘﺖ
ﻳﻮﺳﻒ ﮐﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺩﺭﺑﺎﺭ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﻭﺟﻮﺩ
نفوذی و
ﻇﺎﻫﺮﻯ ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻘﻴّﻪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻨﺰﺩ
ﺷﻌﻴﺐ ﻧﺒﻰ ﺩﺭ
ﺷﻬﺮ ﻣﺪﻳﻦ ﺩﺭ
ﺳﺎﺣﻞ ﺷﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺤﺮ ﺃﺣﻤﺮ
ﺑﺮﻭﺍﻳﺖ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﺭﻓﺖ.ﻭ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺁﺗﺶ
ﻭﻧﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ ﮐﻪ
ﻗﻄﻌﺎ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﺩ.
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﮐﻮﻩ
ﻃﻮﺭ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﻳﻨﻚ ﮐﻮﻩ
ﻃﻮﺭ ﻣﺸﺨّﺼﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﻣﻮﺳﻰ ﺑﻮﺩﻩ.ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻳﻬﻮﺩﻳﺎﻥ
ﺷﺎﺧﻪﻣﺼﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﺩﺭﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺍﻭﻟی اﻟﻌﺰﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻩﻫﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺗﺼﻮﻑ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺯﺃﺻﻞ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ تا کنون
ﻤﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ(
ﺑﺮﻫﻤﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ) ﺷﺪﻩ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ'
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﺯﺭ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻮﺭﺍﺕ ﭘﺪﺭ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ(ﻃﺎﻟﺢ)
ﻳﺎ ﻋﮑس (ﺻﺎﻟﺢ)ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮ ﻭ ﺑﺖ
ﺗﺮﺍﺵ ﻳﺎ ﺑﺖ
ﭘﺮﺳﺖ وﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺁﺧﻮﻧﺪ ﻗﺸﺮﻯ
ﻣﺬﻫﺒﻰ دین
قبل از زردشت
بوده ﺍﺳﺖ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﭘﺪﺭ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺑﻮﺩﺍﺋﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺖﺳﻨﮕﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮ
ﺑﻮﺩﺍ ﺭﺍ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺷﻴﺪﻧﺪ.
ﮐﻪ ﭼﻨﺪ ﺩﻩ
ﻣﺘﺮ ﻃﻮﻝ ﻣﺠﺴﻤﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺳﺮﭘﺎ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻮﻓﻖ ﻧﺸﺪﻧﺪ.

ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﻳﻮﺳﻒ
ﺍﻳﻦ(ﻣﻨّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ(ﻣﮑﻨّﺎ ﻟﻴﻮﺳﻒ
ﻓﻰ ﺍﻟﺄﺭﺽ ﻭ
ﻟﻴﻌﻠّﻢ ﻓﻦ
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﺍﻟﺄﺣﺎﺩﻳث)
ﻳﻌﻨﻰ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﺩﻧﻴﺎ ﺗﺎ ﻳﻮﺳﻒ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ'
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﮐﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺩﻳﻢ'ﺗﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻓﻦ ﻭ
ﻫﻨﺮ ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻭ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ (ﺍﻣﮑﺎﻥ)
ﺩﺍﺩﻳﻢ'ﻳﻌﻨﻰ
(ﻣﮑﺎﻥ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ)
ﺩﺍﺩﻳﻢ'ﮐﻪ
ﺑﻬﺮ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻳﻮﺳﻒ
ﺑﭙﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻳﻮﺳﻒ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺍﺟﺎﺯﻩﺍﺯ
ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﺪﻫﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺮﺩ'ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻗﺤﻄﻰ ﺩﺭ ﻣﺼﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس
ﺍﻧﺒﺎﺭﻫﺎﻯ ﮔﻨﺪﻡ
ﺭﺍ ﻗﻔﻞ
ﮐﺮﺩ'ﻭﺑﻌﺪﺍ
ﺑﻘﻴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺯﻳﺎﺩ ﺑﻤﻠﻞ
ﺩﻳﮕﺮ ﻓﺮﻭﺧﺖ
ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﻮﺳﻒ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﺮﺩ'ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻫﻢ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻧﻴﺰ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻮﺩ'
ﻭ ﺗﺎﺑﻊ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﻮﺳﻒ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.

ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺄﻭﻝ ﻭ
ﺳﺮﺁﻏﺎﺯ
ﺍﺻﻠﻰ'ﻭﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﻳﻚ
ﻣﻄﻠﺐ ﻭ ﮔﻔﺘﻪ ﻭ
ﺭؤﻳﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
اﺎﺳﺖ' ﻭﺣﺪﻳث
ﮐﻪ ﺣﺎﺩثه
(ﺣﺪﻳث ﻭﺟﺪﻳﺪﻯ)
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺍﻳﺖ'ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﭙﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻭ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ'ﺑﺎﻭﻟﻴﻦ
ﻭﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻘﺼﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭﻣﻘﺼﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ
ﺧﻮﺍﺏ' ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ ﻋﻠّﺖ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻭ
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﻙ ﺻﺎﺣﺐ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺭؤﻳﺎ'ﺍﺯ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﺫﻫﻨﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻭﺧﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ' ﻭﻧﻪ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻭ
ﭼﻮﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﭽﺸﻢ ﺩﻝ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ'ﭘس
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ'
ﻭﻧﻪ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ'ﮐﻪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ' ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺎﻳﻤﺎﻥ
ثاﺑﺘﻰ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﮑﻠّﻰ ﺍﺯ
ﺭﺍﻩ ﺧﺪﺍ'ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺍﻭ
ﺩﻭﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺩﺭﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﻳﺶﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺰﺭﮔﺴﺎﻟﻰ'ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻄﻔﻞ
ﻳﮑﺴﺎﻟﻪ'ﻣﻄﻠﺐ
ﻣﻬﻢ ﻭﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺭﺍ ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﭘس
ﺑﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻠﻤﺎﺕ ﻭ ﺻﺪﺍﻫﺎﻯ
ﺍﺧﺘﺼﺎﺻﻰ
ﻃﻔﻞ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ
ﻃﻔﻞ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﺰﺑﺎﻥ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﭘﻴﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺁﺷﻨﺎ ﮔﺮﺩﺩ.

ﭘس
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺭﻙ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺗﻮﺿﻴﺤﻰ ﭘﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ عبور
تکاملی ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ'ﮐﻪ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻨﻘﺶ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺯﻳﮕﻤﻮﻧﺪ
ﻓﺮﻭﻳﺪ'ﻭﻧﻴﺰ
ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻨﻘﺶ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ'ﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭﻃﺒﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻧﻰ' ﭼﻮﻥ
ﻳﻮﻧﮓ
ﻭﺑﺮﮔﺴﻮﻥﻮﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻄﺒّﻯﺁﻧﻬﺎ'
ﮐﻪ ﺩﺭﻙ ﻣﻌﻨی
اﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺒﻴﻤﺎﺭﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺍﺳﺎﺳﻰ ﺑﺂﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﻭﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺰ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﺭﻭﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺁثاﺭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻳﺎ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﻓﻦ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻯ
ﺯﻳﺎﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺧﻴﻠﻰ
ﺍﺯ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ
ﻫﺎ' ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺪﻩ
ﻣﺼﻨﻮﻋﻰ'ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ'
ﺭﺍ ﺑﺮﺯﺑﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﻭﻣﻬﻢ
ﺗﺮ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺡ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ ﻭ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺗﻰﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯﺁﻧﺎﻥ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮﺑﻌﺪﻯ'ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻤﻴﺮﻧﺪ'ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﻨﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮ ﺷﺨﺺ
ﺗﻮﺑﻪ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﻤﻮﺩ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺧﻄﺮﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﻣﻨﺘﻔﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ ﺑﺎﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ' ﻳﻌﻨﻰ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ'ﺍﺯ
ﻃﺮﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ'ﻭﻫﻤﻪﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎ
ﺷﺮﻁ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺳﻠﻮﻙ(ﮐﺄﻥ ﻟﻢ
ﻳﮑﻦ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﮔﻨﺎﻩ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻋﺪﻡ ﺳﻠﻮﻙ ﻭﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻔﺎﺳﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﻭﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﺩﺭﺗﻮﻟﺪ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺑﻰ ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻳﺎ ﻧﻘﺎﺋﺺ
ﺑﺪﻧﻰ ﻭﻏﻴﺮﻩ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺧﻮﺩ ﻗﺒﻠﺎ ﻋﻠّﺖ
ﺍﻳﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩه
اﻧﺪ ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻴﺰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺩﺭ
ﻧﻴﮑﻮﮐﺎﺭﻯ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺎ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﺟﺎﺕ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭ ﺍﺯ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺷﺪ.ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺣﺘﻤﺎ
ﻫﻔﺖﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻮع ﻔﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﻭﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻣﺘﻮﻟّﺪ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﭘس ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮐﻨﻮﻥ'
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﺟﻬﺖ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻭﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮐﺮﺩﻥ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻮﻳﺶ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻣﺼﺮﻑ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭﺻﺪ. ﻭﭼﻮﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺳﻴﺪ'ﺩﺭ
ﻣﺼﺮﻑ ﺑﻘﻴﻪ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩ' ﻣﻌﺼﻮﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻭﺳﺮﮐﺸﻰ'
ﻭﻣﺼﻮﻥ ﺍﺯ ﻫﺮ
ﮔﻮﻧﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭﺍﺣﻮﺍل
ﻮ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ' ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻧﻮﺭﺍﻧﻰ
ﻭ ﺭﻧﮕﻴﻦ
ﻭﻣﻮﺯﻳﮑﺎﻝ ﻭ
ﮔﻮﻫﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﻳﺪ.ﻭ ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮس هاﻯ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ' ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻫﺎ ﺗﺮس ﻭ
ﻫﺮﺍس ﻭ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯﭼﻬﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻧﺨﺴﺖ ﺁﻧﺎﻥ'
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺪ
ﺑﻴﺎﺭﻯ ﻫﺎ ﻭ ﺗﺮس
ﻭﮐﺸﺘﺎﺭ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ' ﻭ ﺩﺭ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺩﻭﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﺑﺠﻬﻨّﻢ ﺳﻮﻡ ﺭﻭﺡ
ﻋﺮﻳﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ'ﻫﻢ
ﺳﻄﺢ ﻫﻤﻴﻦ ﺯﻣﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺟﻬﻨّﻢ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺁﻧﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﻧﺴﺦ
ﻭ ﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ ﻭ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻠﺎﺻی
ﺨﻮﺩ ﺍﺯ
ﺟﻬﻨّﻢ ﺳﻮﻡ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ'ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ
ﺁﺭﺍﻣﺸﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﻓﮑﺮﻯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭﮔﺮﺩﺷﻬﺎﻯ
ﻣﺘﻨﻮﻉ' ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻣﺎ ﻣﻮﺭﺩ
ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ. ﻭ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻭﺁﺭﺍﻣﻰ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮﺧﻮﺍﺏﺷﺒﺎﻧﻪ'ﺑﺒﻬﺸﺖﺳﻮم
هفت ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﺗﺎ
ﺩﺭ ﺑﻬﺸﺖ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ(ﻣﻌﺎﺩ) ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺭﺍﻩ ﺷﻴﺮﻯ ﺭﺍ
ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺩﺍﺩ.
ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
اﺳﺖ. ﻭ ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭﻣﻮﺟﻮﺩﻳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺩﺍﺭﻩ ﻭﺟﻮﺩ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻭ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻋﻮﺍﻡ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻭﺁﺗﺶ ﻭﻣﺎﺭ
ﻋﻘﺮﺏ'ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﺗﺮس ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ
ﻭﺯﺷﺘﻰ'ﺍﺯ
ﻫﻤﻴﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﺎﻡ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺟﻬﺎﻧﻮﻡ ﻭ
ﻋﺒﺮﻯ
گوﻫﺎﻧﻮﻡ'ﮐﻪ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺁﻥ
ﺟﻬﺎﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﻧﻴﺎ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻧﻴﺰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻭ
ﺟﺤﻴﻢ ﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺍﮐثرﺍ'
ﺍﺯ(ﻧﺎﺭ) ﻳﺎ
ﺁﺗﺶ ﻋﮑس ﻧﻮﺭ
ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻭﺟﻬﻞ ﻋﻘﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ' ﻭ
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.

ﭘس
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻫﺮﮐﺴﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺖ'ﺑﺎ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩ' ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ' ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺍﻳﻦ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ.ﻭﻟﻰ
ﺍﮔﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﮑﻨﻨﺪ'ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥﺒﺎ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ' ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ
ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺘﺪﺭﻳﺞ
ﻋﻘل
ﻮﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﭼﻮﻥ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻢ
ﺍﻭﻝ ﺁﻧﻬﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻮﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺗﻮﻟﺪ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻄﻰ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺟﻬﻨّﻢ ﻣﻮﻗّﺖ
ﺳﺎﻟک
ﻤﻴﺸﻮﺩ'ﺗﺎ
ﭼﻮﻥ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﺳﻴﺪ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﻬﺸﺖ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﻬﺘﺮ
ﺷﺪﻥ'ﺩﺭ ﺑﻪ ﺩﻳﻨﻰ
ﻳﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﻌﺮﺑﻰ ﺟﻨّﺖ
ﻳﺎ ﺟﻨﺎﻥ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﻔﻆ
ﻫﻨﺪﻯ ﮔﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺭﻭﺯ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﺑﻬﺸﺖﺑﻬﺘﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ.ﺳﻌﺎﺩﺕ
ﻭﺁﺭﺍﻣﺶ' ﻭ
ﺟﺸﻦ ﻋﻴﺪ
ﻧﺠﺎﺕ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ' ﭼﻨﺎﻥﺎﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮔﻮﺋﻰ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺭﻭﻯ ﺁﺏ
ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ'ﺍﮔﺮ
ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻳﻤﺎﻧﺶ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ'
ﻳﻌﻨﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺗﺮ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺴﺖ
ﺩﺭ ﻫﻮﺍ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﻭﺩ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'ﭼﻨﺎﻥ
ﺍﺣﺴﺎس
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ'ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ'
ﺣﺘﻰ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺍﻟﻬﻰ' ﻳﮑﺮﻭﺯ
ﻭ ﻳﺎ ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻳﮑﺮﻭﺯ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻭﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
'ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺧﻮﺩ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻭﺍﻃﺎﻋﺖ ﺩﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎﻭﻟﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻢ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ . ﻭﺍﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﻋﻘﺪ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﻴﻞ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮔﺎﻩ
ﺍﺣﺴﺎس
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺴﺘﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺸﻖ ﻭﺭﺯﻯ
ﺩﺍﺷﺖ'ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺩﺭ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ
ﭘﺮ ﻣﺤﻨﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ'
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻃﺮﺩ ﭘﻴﺮ
ﺍﺯ ﺍﻭ'ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺭﻫﺎ ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﻭﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
(ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ)ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺧﺪﺍﻧﺪ
ﺑﻬﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﮐﻪ
ﺷﺪﻩ'ﻣﺪﺍﻡ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ ﺭﺍ
ﺗﺬﮐﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻴﻚ
ﺑﺮﮒ ﺧﺸﻚ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ ﺑﺎﻳﻦ
ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺑﺎﻓﻴﻬﺎﻯ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ' ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻌﺪﻯ'ﺍﮔﺮ
ﮔﻮﻫﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﻫﺎﻥ ﺳﮕﻰ
ﺍﻓﺘﺎﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭ ﺷﺴﺘﺸﻮ
ﺩﺍﺩ'ﻭﺑﺮ
ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺩ .

ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ
ﺍﺷﻴاء ﺑﺪﻭﻥ
ﺮﻭﺡ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺑﻤﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺭﻭﺡ'
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺃﺗﻢ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭﻋﻠﻢ ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺟﺪﻳﺪ ﻭﺃﺗﻢ ﺷﻨﺎﺳﻰ'
ﺑﺨﻮﺑﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻧﻮﺭ'ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﺍﺣﺴﺎس
ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺃﺗﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭ ﺟزء ﻭﮐﻞّ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﻳﺎ
ﻓﻮﺗﻮﻥ'ﺩﺭﺣﺎﻝﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﺳﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﻴﻤﻪ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﮐﻪﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻧﻔﺶ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ'ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺠﺰ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﺎﭘﻴﺪﺍﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﭼﻴﺰ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺒﻮﻫﻰ
ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻪ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻳﺎ
ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﺼﻒ
ﺑﻮﺩﻥ' ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻔﻬﻮﻡ ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶ'ﻭﺗﺪﺑﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭼﻨﺪ
ﭘﻠّﻪﺍﻯ ﺍﺯ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﺃﺑﺪ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ'ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﮑﺸﺪ.ﻋﺒﺮﺕ ﻋﻘﻠﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ' ﻭ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ ﻭﻋﻠﻢ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻭﺗﺠﺎﺭﺏ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺳﻤﺖ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﻳﺶﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺮﻩ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮﮐس
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ'ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺍﺭﺩ
ﺍﺯ ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺑﭙﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﻠﻐﺰﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺍﻃﻔﺎﻝ ﻗﻬﻘﻬﻪ
ﮐﻨﺎﻥ'ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻌﻤﻖ
ﺩﺭﻩ ﻧﻴﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ'
ﺻﺪﻫﺎ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﭘُﺮ
ﻋﺬﺍﺏ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺗﻤﺎﻡ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﺴﺘﻪ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'
ﺗﻨﻬﺎ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺑﺎﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﺑﻘﻴﻪ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﻭﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ'
ﭘﺶ ﺍﺯ ﻫﻤّﺘﻬﺎﻯ
ﺳﺎﻟک
ﺨﻮﺍﻫﺪﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺎﻗﻠﺎﻥ ﻳﻚ
ﮐﻠﺎﻡ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﺎﻥ
(ﮐﻠﻤﻪ) ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﮐﻠﺎﻡ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﺘﻰ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮐﻠﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺎﺯ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﺻﺎﻟﺤﻪ'ﻭﻳﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﻭ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺎ
ﺧﺒﺮ ﺍﺯ
ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﻫﺮﻳﻚ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻳﮑﻰ
ﺍﻭﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﻮﻉ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ'ﭼﻮﻥ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.

ﻭ
ﻫﺮ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﺼﺤﻨﻪ
ﻧﻤﺎﻳﺶ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺗﻚ ﺗﺎﺯ
ﻭﺳﻮﺍﺭ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺪﻭﻥ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ'ﺍﻳﻦ
ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺭﺍ ﻃﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺍﺯ
ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻋﻘﻞ ﻫﺮ ﻓﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻔﺼﻞ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺑﺎ ﺻﺪﻫﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﺗﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮق ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻬﺪﻭﻳﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺭﺍ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺯ ﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﮔﻔﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﺗﺄﻳﻴﺪ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﻭﻣﻘﺎﻳﺴﻪﻫﺎ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻌﻈﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ ﻭ
ﺗﻤﺪﻧﻬﺎ ﻭﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻣثاﻝ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺁﺧﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﺭ
ﺑﺪﺭ ﻣﻨﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻗﺎﺋﻢ'ﺍﻳﻦ
ﻣﮋﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪﻭﻯ
ﭼﻮﻥ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺳﻮﻝ ﺧﺪﺍ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﻫﻔﺘﻢ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺭ
ﺩﻭﻣﺮﺣﻠﻪ'ﮐﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ'ﺍﻳﻦ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪﺵ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪ ' ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻳﺎﻓﺘﻪ. ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ(ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ) ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺸﻬﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻦ ﻣﮋﺩﻩ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺳﻄﻮﺡ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ'
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﭘﻴﮕﻴﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ (ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ) ﻫﻤﻴﻦ
ﻭﺍﮊﻩﺭﺍﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻧﻤﻮﺩﻩ'ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﺻﻄﻔﺎ
ﻭﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ' ﻫﻤﻴﺸﻪ۳۱۳ ﻧﻔﺮ
ﺯﻧﺪﻩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ
ﻋﻨﻮﺍﻥ (ﺣﺴﻴﻨﻰ)
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻝ
ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺑﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﺁﻧﭽﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﻫﻤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﺍﻭ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﻭﺻﺎﺣﺐ
ﻣﻘﺎﻡ (ﺣَﺴَﻨﻰ)
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻟﻌﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﮐﺴﺎ' ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ ﻧﻴﺰ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.
ﻭﭼﻮﻥ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﺎﻳﺐ'ﺩﺭﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
اﻣﺎﻡ ﺩﻭﺍﺯﺩﻫﻢ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻦ ﻋﺴﮑﺮﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ'ﻭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻭﻓﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻏﻴﺒﺖ ﮐﺒﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺁﻏﺎﺯ ﻏﻴﺒﺖ ﺻﻐﺮﺍﻯ
ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ(ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ)
ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
(ﺍﺻﻄﻔﺎ)ﻭ
ﻫﺮﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎت
ﺒﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
(ﺍﺭﺗﻀﺎﻯ)ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﺿﻤﻨﺎ ﻳﻚ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻞ ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻦ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﻤﺎﺭﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻫﻨﺮ
ﻭﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺗﺼﺮﻓّﻰ ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭘﺶ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ( ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ)
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺷﺎﻧس
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ
ﻳﻚ ﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﮐﻪ(ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎ
ﺗﺬﮐﻴﻪ) ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻤﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻮﻓﻖ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﻭ ﺍﺯ
ﺻﺪ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻳﮑﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﻭﻣﺸﻴّﺖ
ﻭﻳﮋﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺑﺮﺧﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻣﺄﻣﻮﺭﻳّﺖ ﻭ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺑﻬﻠﻮﻝ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻨﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﻮﺳّﻞ ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺍﺯ ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﻧﻔﺮ
ﺷﻤﺎ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻗّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻴﺪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﮑﻰ
ﺑﺮﻭﺣﺎﻟﻘﺪﺵ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﭘﺶﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺑﺎﺭ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺮﮒ ﻓﻮﺭﻯ ﺍﺟﺮﺍ
ﮐﺮﺩﻡ'ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﺮﻕ ﮔﺮﻓﺘﮕﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﻏﻴﺮ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﺩﺳﺘﻮﺭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺩﺍﺩﻡ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻯ ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺑﺎ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺭﻓﺘﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﻣﺮﮒ' ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺗﻤﺎﺷﺎﭼﻰ
ﻣﺘﺄثر'ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ
ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﺮﺩﻡ
ﻭﺷﺮﺡﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ ﺩﺍﺩﻩﺍﻡ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻗﺒﺮﻯ
ﻭﺳﻂ ﻣﺤﻮﻃﻪ
ﻭﺳﻴﻌﻰ ﺑﺎ ﮔﻨﺒﺪ
ﺑﻠﻨﺪ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﻣﺘﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﻯ
ﺳﺮ'ﻭﺭﻭﺯﻧﻪ ﺁﻥ
ﭼﺸﻤﻰ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻇﺮ
ﻣﻦ ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﻟﺤﻈﻪ
ﻗﻄﻌﻰ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻧﺪﺍﺭﻡ'ﮐﻪ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻘﺒﺮﻩ ﻋﻈﻴﻢ ﺳﻨﮕﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺁثاﺭ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻭﺭﻭﻣﻴﺎﻥﺒﻮﺩ'
ﺩﺳﺖ ﺩﺭﺩﺳﺖﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻢ.ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺭﻭﻯ ﺯﻣﻴﻦ
ﻋﻤﻮﺩﻯ ﺭﺍﻩ
ﻣﻴﺮﻓﺘﻢ'ﻭ
ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﮐﻮﭼﮑﺘﺮ' ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺃﺑﺮ ﺑﻮﺩ'
ﺍﻓﻘﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻣﻴﻦ ﺣﺮﮐﺖ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺩﺍﺷﺖ.
ﺑﺎﭘﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﺷﺮﺡ ﺣﺎﻝ
ﺧﻮﺩ.ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻢ'ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.

ﻭ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﻳﻮﺳﻒ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﺼﺮﻯ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻗﺮﺁﻥ
ﻤﻴﮕﻮﻳﺪ( ﻟﻘﺪ ﺻﺪﻕ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺳﻮﻝ
ﺍﻟﺮؤﻳﺎ)ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻭﺗﺤﻘّﻖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﻳﻌﻘﻮﺏﮐﺮﺩ
ﺧﻮﺩ ﻳﻮﺳﻒ'ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪﺗﺼﺪﻳق
اﻟﻬﻰ'ﺗﻀﻤﻴﻦ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺍﺯ
ﻭﻯ'ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻠﺎﻥ
ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻳﺎ
ﺁﻧﭽﻪ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﻭ
ﻟﻮﻁ ﺁﻣﺪﻩ'ﮐﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺧﺒﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﻭﺯﻧﺶ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ'
ﻣﺎﮐﻪ ﭘﻴﺮﻭ
ﻋﻘﻴﻢ
ﻫﺴﺘﻴﻢ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﺩﺭﺭؤﻳﺎﻯ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﻭﻧﻔﺮ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﺶﺍﺳﺤﺎﻕ
ﻭﻳﻌﻘﻮﺏ
ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ.ﮐﻪﺍﺯ(ﺍﻭﻟﺎﺩ
ﺍﻟﻬﻰ)ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺷﺪﻧﺪ. ﻧﻪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺣﺘﻤﺎ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﻮﺩ'ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﻧﺒﻮﺩ. ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺪﻭﻥ ﭘﺪﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻳﺤﻴﻰ ﺑﻦ
ﺯﮐﺮﻳّﺎ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﺴﻴﺢ'ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺳﻰ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﻳﺎﻓﺖ'ﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻰ
ﺳﺪﻳﻤﺸﻬﺮ
ﻓﺎﺳﺪ ﻗﻮم
ﻠﻮﻁ ﮐﻪ
ﺗﺤﻘّﻖ ﻳﺎﻓﺖ'ﻭﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻣﺎﺩﻯ'
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻓﺎﺳﺪ
ﺍﻭ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺭﻓﺘﻨﺪ.ﻭﻭﺍﮊﮔﻮﻧﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺑﻴﻚ
ﮊﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻧﺴﺦ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ.ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻭﻋﺪﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺩﻩ
ﻭﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﭘس
ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺨﻮﺑﻰ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ'ﮐﻪ ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ
ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﺭﺍ
ﺳﺮ ﺑﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺳﻤﻮﺋﻴﻞ
ﺻﺎﺣﺐ(ﺍﺳﻤاء
الله) ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺭ ﻳﻚ ﻳﻮﻡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒل اﺯ
ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ ﺷﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻴﺰ
ﮔﻮﺳﻔﻨﺪﻯ ﺭﺍ ﻗﺮﺑﺎﻧﻰ
ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ.
ﺗﻤﺎﻡ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﭘﻴﺮ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ'
ﭼﻮﻥ ﺷﮑﺎﻑ
ﺩﺭﻳﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﻮﺳﻰ'ﻳﺎ ﺍﺣﻴﺎﻯ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭ ﺑﻴﻨﺎ
ﮐﺮﺩﻥ ﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﺴﻴﺢ'ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯﻭﺍﻗﻌﻴّﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ
ﺃﻧﺒﻴﺎ ﺻﻮﺭﺕ
ﻧﮕﻴﺮﺩ' ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻧﻰ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺳﺒﺐ
ﺷﺪﻩ
ﻭﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺍﮔﺮ
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﺎﺳﻤﺎﻋﻴﻞ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻢ
ﺗﻮﺭﺍ ﺳﺮ
ﺑﺒﺮﻡ'ﻧﻈﺮﺕ ﭼﻴﺴﺖ؟ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﻭ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ'ﺑﻘﺼﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﺍﻟﻬﻰ
ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.
ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﻫﻤﻥﺎﺳﺖ'ﻭ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺍﺳﻤﺎٴﺎﻟﻠﻪﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﻣﻮس
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺳم
عباﺩﻯ'ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺎﻣﻮس
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﺎﺯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﺗﺨﻴّﻞ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺍﺳﺖ' ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻫﻴﭻ
ﺩﻋﺎ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺗﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﻤﻴﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺩﻋﺎ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﮐﻮﺑﻴﺪﻩﺑﺎ
ﻗﻬﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﭼﻮﻥ
ﺷﺮﻙ ﮐﺮﺩﻩ'ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻤﺎﺯﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺑﭙﻴﺮﻭﺍﻥ
ﻓﺮﻳﺐ ﺧﻮﺭﺩﻩ
ﻭ ﺟﺎﻫﻞ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﻭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻳﻦ
ﻭﺁﺧﺮﻳﻦ
ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺭﻭﺡ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻯ ﻧﻤﺎﻳﺪ'
ﭘس ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻋﺪﻡ ﺍﺟﺮﺍﻯ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ'ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺍﺯ ﺑﺪﺩﻳﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ'
ﻫﺮﺷﺐ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺑﻴﺪ
ﻣﻴﻤﻴﺮﻳﺪ'ﭼﻮﻥ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻳﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻳﺪ.ﻭ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺳﺨﺖ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻠﺎﻗﻪ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺍﺯ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﻭﻳﺎ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺩﻳﺪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﭽﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻫﻤﻪ
ﺷﺒﻬﺎﻯ ﺍﻭ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﻭﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺩﻳﺪﻩ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺟﺎﻥ
ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﺑﺠﺎﻧﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻤﻴﺮﺳﺪ.ﺣﺘﻤﺎ
ﺍﺯ ﭼﻨﻴﻦ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ
ﺑﺮﺍﻯﮑﺴﻰ'ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻰ ﺟﻬﺪ
ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﮑﻮﻫﺶ
ﭘﻴﺮﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺗﺎﺑﺎﺯ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻫﺎﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ'
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺭﺍ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﺗﺎ
ﺁﺧﺮ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﻣﺮﮒ ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﺩ.

ﻭ
ﻋﺒﺎﺭﺕ (ﺻﺪﻗﺖ
ﺍﻟﺮؤﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺤﻖ) ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺯ ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺣﻖ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﭘﻴﺮ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺤﻘّﻖ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.
ﻭﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺑﺎ(ﻋﻠﻢ
ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ) ﺑﻤﺮﺍﺣﻞ
(ﻋﻴﻦ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺑﭽﺸﻢ
ﺩﻳﺪﻩ'ﺍﻳﻨﻚ
به(ﺣﻖّ ﺍﻟﻴﻘﻴﻦ)
ﺭﺳﻴﺪﻩ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺣﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﻪ
ﻣﺴﺎﻓﺮﺍﻥ ﻣﮑّﻪ
ﻭﮐﻌﺒﻪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺠﺎﺭﺕ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﺤﻘﻖ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ(ﮐﺬﻟﻚ
ﻧﺠﺰﻯ
ﺍﻟﻤﺤﺴﻨﻴﻦ) ﻣﺎ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺗﺤﺴﻴﻦ
ﻳﺎﻓﺘﮕﺎﻥ'ﻭ
ﺣﺴﻦ ﻭﺟﻤﺎﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﻭ
ﺑﺨﺸﻨﺪﮔﺎﻥ
ﺟﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﭘﺎﺩﺍﺵ
ﻣﻴﺪﻫﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬی توﻟﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
.

ﺩﺭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ
ﺍﻳﻦ ﻋﻠﻢ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﻳﻮﺳﻒ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﻋﻮﻥ ﮔﻔﺖ
ﻣﻌﻨﻰ ﺧﻮﺍﺑﺖ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻝ
ﻗﺤﻄﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻳﻮﺳﻒ'
ﻓﺮﻋﻮﻥ ثرﻭﺕ
ﻋﻈﻴمی کسب ﻧﻤﻮﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻨﺪﻡ ﺭﺍ
ﺑﻮﺯﻥ ﻃﻠﺎ
ﻣﻴﻔﺮﻭﺧﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻳﻮﺳﻒ ﮐﻤﺎل
اﻟﻬﻰ ﺍﻭ
ﻣﻌﺠﺰﻩ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻭ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﭼﻨﻴﻦ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ'ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﻭﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ
ﺳﻨﮕﻰ ﺑﻤﺤﻤﺪ ﺳﻠﺎﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻣﻌﺤﺰﺍﺕ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺭﺯﺷﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪﺣﺎﺿﺮﺍﻥ
ﺁﻥ ﺗﻮﺟﻴﻪ
ﻋﻠﻤﻰ ﻳﺎ
ﺟﺎﺩﻭﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﺘﺒﺎﺭﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ'
ﻫﻤﻪ ﺷﻤﺎ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻮﻳﺪ.ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ
ﭼﻮﻥ ﺍﮐثرﻳّﺖ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻣﺼﺮ'ﮐﻪﻣﺤﻤﺪ
ﻧﺎﻡ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺯﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻧﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺎﻡ ﻣؤﻧث
ﻣﺤﻤﺪ ﭼﻮﻥ(ﻣﺤﻤﺪﻩ)
ﮔﻔﺘﻪ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ (ﻣﺤﻤﺪ)
ﻳﻌﻨﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺣﻤﺪ ﻭﭘﺮﺳﺘﺶ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﺬﺍ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ'ﻣﺤﻤﺪﻫﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺳﺎﻟﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .

ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻥ ﻣﺮﺩ ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﻭ ﻣﺮﺩ ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﺣﺘی اﮔﺮ ﺯﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺣﮑﻢ ﺯﻥ'
ﺑﻤﻮﺟﺐ ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ (ﻣرء)ﻭ
ﺯﻥ
ﮐﺎﻣﻞ(ﻣﺮأه)
ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﮊﻩ
(ﻣﺮﺩ) ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻗﻮﻡ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺑﻨﺎﺣﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺳﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻨﻮﺍﻥ'ﺑﺮﺳﺮ
ﻭﮐﻠّﻪ ﻫﻢ
ﻣﻴﺰﻧﻨﺪ.(ﺁﻳﺖ)
ﻳﺎ
(ﺁﻳﺪ)ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.(ﻟﻬم
اﻟُﺒﺸﺮﻯ ﻓﻰ
ﺍﻟﺤﻴﺎﻩ
ﺍﻟﺪﻧﻴﺎ) ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﻳﻦ ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭﻣﮋﺩﻩ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ
ﺩﺭﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ که ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺁﺧﺮﺕ
ﮐﻪ ﺟﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺧﻠﻒ ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻠﻒﻭﻋﺪﻩ
ﻭ ﺗﺮﻙ ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﮑﻨﻨﺪ.

ﺃﺑﻮ
ﺫﺭ ﻋﺎﺭﻑ ﺩﺭ
ﮐﻨﺎﺭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ'ﺧﻮﺩ ﺟﺰﺋﻰ
ﺍﺯ ﭼﻬﻞ ﺷﺶ
ﺑﺎﺏ ﻧﺒﻮﺕ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﮔﻔﺘﻪﺑﻮﺩ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺧﻮﺏ
ﻭﺑﺪ' ﺍﺯ
ﺍﺑﻮﺍﺏ ﻧﺒﺄ
ﻭر اه ﺧﺒﺮ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﻰ
ﮔﻮﺋﻴﻢ
ﺧﻮﺍﺏﻭ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯﺁﻥ'ﺯﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﺑﻦ ﻋﺒّﺎس ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺻﺎﺩﻗﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺣﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﻭﺑﻬﺸﺘﻰ ﻭ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺍﺑﻮﺫﺭ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﭙﺮﺳﺪ ﭘس
ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺕ ﺗﻮ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻳﻦ
ﺩﺍﺭﻯ ﮐﻨﻴﻢ ؟
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩ'ﺑﺎ
ﻭﻓﺎﺕ ﻣﻦ ﻭﺣﻰ
ﻣﺘﻮﻗّﻒ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﻭﻟﻰ (ﻣﺒﺸّﺮﺍﺕ
) ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺣﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺂﻣﻮﺯﻧﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺩﻳﻦ ﺩﺍﺭﻯ
ﻫﺎﻯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ'ﺑﻬﺮ
ﻣﺬﻫﺐ ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺑﻨﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺣﻰ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ.ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗیثبیت ﻃﺮﻳﻘﺖ
ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺎ
ﻋﻤﻮﻡ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻳﺎ ﺣﺘﻰ
ﺟﻨﮕﻬﺎﻯ
ﺩﻓﺎﻋﻰ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺒﺸّﺮﺍﺕ ﻫﻤﺎﻥ
بشار ات و
مژده ها
وﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﻭﺭ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ' ﭼﻮﻥ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﭘﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭﻳﺎ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺯ ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻭ
ﻧﻈﺮﻯ ﺑﺸﻨﻮﺩ.ﻭ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺳﻔﺎﺭﺵ ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣؤﻣﻦ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺑﻰ
ﺩﻳﺪ' ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﮔﻮﺷﻪ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﺑﻬﺮﻩ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.

ﺍﺑﻦ ﺳﻴﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻋﻠﻮﻡ
ﺍﺯ ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻣﺴﺘﻘﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻣﮕﺮ
ﻋﻠﻢ ﺧﻮﺍﺏ.
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪﻭﺣﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭ
ﺍﺧﺒﺎﺭ
ﻭﺍﺣﺎﺩﻳث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﮐﻪ
ﮐﻠّﺎ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭﺍﺯ
ﮔﻮﻧﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﻣثاﻝ(ﺣﮑﻢ)
ﻋﺮﺏ ﻭﻋﺠﻢ ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ
ﻧﻮﺁﻭﺭﻯ ﻫﺎﻯ
ﺩﺭ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋﺎﺭﻑ ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺩ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﻧﺪﻩ'ﻭﻭﺍﺭثاﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﻣﻘﻮﻟﺎﺕ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻣﻴﺮﺍث
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺑﻤﺴﺘﺤﻘّﺎﻥ
ﻭ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﺎﻥ ﻣﺴﺘﻌﺪ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺮﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻋﺮﺏ
ﻭ ﻋﺠﻢ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻣﺮﺩﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﻟﻔﻆ ﻋﺮﺏ
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﺍﮊﻩ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺩﺭﻯ
ﻗﻮﻡ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﻗﺮﻳﺶ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
(ﺃﺭﺏ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﺏّ ﻭ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﺮﺑﻴﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐی ﻮ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﻋﺠﻢ
ﻧﻴﺰ( ﺃﺟﻢ)
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﻢ ﻧﺸﺪﻩ
ﻭﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬی
ﻨﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻢ ﻭ ﺟمع شده
ﺪﺭﺟﻤﻌﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ ﻭﺣﺪﺕﻭﺟﻮﺩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺟﻢ
ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ
ﻳﺎ(ﺳﻴﺪ ﻭ
ﺳﻴّﺪ ﻭ
ﺷﻴﺪ)ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ
ﻭ ﺭﺏّ ﻭ ﺭﺍﺑﻰ
ﻭﺭﺑّﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺃﻫﻞ(ﻋﻠﻢ
ﻏﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ)ﮐﻪ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﭼﻮﻥ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﮐﻪ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﺰﺑﺎﻥ ﻋﻠﻤﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﻨﺪ.ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﺰﺍﺝ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺗﻥﺎﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﺰﺩ ﺣﮑﻤﺎ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺨﺎﺭﺍﺕ
ﻣﻌﺘﺪﻝ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺪﻣﺎﻍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺑﺪﻥ ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﭼﻮﻥ
ﮔﺎﺯ ﺷﮑﻢ
ﻣﻌﺪﻩ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺩﻣﺎﻍ ﻣﻐﺰ
ﺧﻮﺩ'
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭼﻪ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻳﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ'ﺗﺄﻣّﻞ
ﻭ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﺯ ﺣﻖ ﻧﮕﺬﺭﻳﻢ'
ﻭﺿﻊ ﺳﺎﻟﻢ ﺗﻦ
ﻭﺟﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﻥ
ﺑﻤﻐﺰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻭح اﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺑﻤﻐﺰ'ﻭ ﻓﻬﻢ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻭﺑﺸﺮﻯﺎﺯ ﻳﻚ
ﭘﻴﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﻰ
ﺃثر ﻧﻴﺴﺖ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥﺪﺭ
ﺗﻤﺎﻡ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺁﻥ' ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻧﻘﻞ ﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﺗﻦ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﻓﻴﻤﺎ
ﺑﻴﻦ'ﮐﻪﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺸﺨّﺺ ﻧﻴﺴﺖ'
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺁﻧﺘنی
ﺪﺭ ﺧﺪﻣﺖ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺑﺸﺮﻁ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭﭘﺎﻙ
ﺍﺯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎ' ﻭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﺣﻴﺎﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﻔﻬﻤﻨﺪ' ﮐﻪ ﻋﻠﺎﻗﻪﻫﺎ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺑﺪﺧﻮﺭﻯ ﻭ
ﭘﺮﺧﻮﺭﻯ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮔﺮﺳﻨﮕﻰ'ﺗﺄثیرﺑﺴﺰﺍﺋﻰ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ'ﻭﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻣﺮﺯ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻓﻮق
ﺒﺸﺮ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﺩﺭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕﻫﺪﺍﻳﺘﻰ
ﺭؤﻳﺎﺋی ﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻧﻔس ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻧﻔﺶﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥﻨﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ ﻳﺎ
ﻋﺸﻘﻬﺎﻯ
ﻧﺎﺳﻮﺗﻰ ﻭ ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺍﺻﻠﺎﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺗﻔﮑﻴﻚ ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯﻫﻢ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺮﺩﻩ
ﺭﺍﻩ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﺮﻙ ﺣﻮﺍس
ﻣﺎﺩﻯ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺭﻭﺡ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺩﺭﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﻫﺮﮐس ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﮔﻮﺵ
ﺑﺪﻫﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭﮐﻨﺪ' ﺯﻳﺮﺍﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺮﻓﻰ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ. ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﻭ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻭﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.

ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ ﻭﻳﺎ
ﮔﺮﻣﻰ ﻭﺧﺸﮑﻰ
ﻭ ﺳﺮﺩﻯ ﻣﺤﻴﻂ
ﺗﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺄﺷﻴﺮ ﺩﺭ
ﻣﻐﺰ ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﺷﻴﺮﺧﻮﺍﺭﻩ'
ﺍﮔﺮ ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻧﻘﻞ ﺷﻮﺩ'ﺑﺎﺯ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﻧﻴﮑﻮﺋی اﺯ
ﺍﺣﻮﺍل
ﺪﺭﻭﻧﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪﺑﻮﺳﻴﻠﻪﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻧﺸﺪﻩ ﻭﺍﺭﺯﺵ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺧﻄﺎﺭ
ﻭﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﻄﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺯﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺍﻳﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﺍﻥ
ﻏﻴﺮﺍﻟﻬﻰ'
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﺎﻭﺍﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻮﺍﻡ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻭﺗﻐﺬﻳﻪ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺪﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺣﺎﻟﺖ ﺿﻌﻒ
ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺑﺒﺮﻧﺪ'ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﺿﺮﻭﺭﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺁﻭﺭﻧﺪ.ﻭﻣﻮﺍﺩ
ﺯﺍﺋﺪ ﭼﻮﻥ
ﭼﺮﺑﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﺪﻥ ﺭﺍ
ﺑﺴﻮﺯﺍﻧﻨﺪ'ﮐﻪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺩﺭﺗﻦ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺁثاﺭ
ﻣﻨﻔﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺒﺮﻳﺪ
ﻭﺧﻨﻚ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎ ﺧﻮﺍﺏ
ﻭﺭﺧﻮﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ.ﻭ ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﮐﺎﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺍﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺯ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭ ﻋﻘﺪﻩ
ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ
ﻭﻣﻔﺎﺳﺪ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻋﺎﺩﺍﺗﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻴﮑﻮ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﻗﺸﺮﻯ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﻣﺬﺍﻫﺐ. ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ'ﺧﻮﺍﺏ ﻭ
ﺭﺧﻮﺕ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﻭ
ﺗﻌﻄﻴﻞ
ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ' ﻋﻤﻠﺎ
ﺁﻏﺎﺯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭﻣﺎﻧﺎﻥ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺩﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﮐﻠﻮﮐﻮﺯ ﻗﻨﺪ
ﮐﺎﻓﻰ'ﻭ ﻋﻨﺼﺮ
ﻓﺴﻔﻮﺭ ﺍﺯ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﻣﻬﻢ
ﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﻥ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻮﺧﺖ
ﻗﻨﺪ ﻣﻐﺰ'
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻴﺪﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ
ﻣﻄﺎﻟﻌﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﻣﺼﺮﻑ
ﻣﺎﺩﻳّﺎﺕ ﺩﺭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺁﻥ ﺑﺎ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧﻰ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻡ'ﻭ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻫﻤﻪ
ﻫﺴﺘﻰ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺩﺳﺖ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﺭ
ﺫﻫﻦ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﺩﺭﺟﻪ ﻏﻠﻈﺖ
ﺧﻮﻥ ﺍﺯ ﺁﺏ'ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﺮﺍﺭﺕ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺣﺪ'ﻳﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻴﺎﺯ
ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺩﻓﻊ ﺳﻤﻮﻡ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻮﺧﺖ
ﻭﺳﺎﺯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺩﺭ ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻘﻠﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﺁﻧﺘﻨﻰ ﻣﻨﺎﺳﺒﺘﺮ
ﻣﻬﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭﺧﻮﺕ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺷﺨﺺ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺻﻔﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺗﺄثیر
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ ﻭ
ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ' ﺑﻬﺘﺮ
ﺻﺤﻨﻪ ﺳﺎﺯﻯ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ'
ﺍﺯﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺻﻔﺎﺕ
ﺧﻮﺏ ﺟﺪﻳﺪ'ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺪ
ﺑﺎﻗﻰ ﻣﺎﻧﺪﻩ
ﮐﻪ ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻭ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﺸﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﻰ ﮐﻪ ﺻﻠﺎﺣﻴّﺖ
ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺄﮐﻴﺪ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻫﻔﺖ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ'ﻭ
ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ'ﺍﺯ
ﺗﻨﻮﻉ ﻓﮑﺮ ﻭ
ﺑﻬﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ'ﻭ ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ
ﺗﻔﺮﻳﻎ ﻭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻳﺎ ﺍﺯ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ
ﺍﻣﻴﺪ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﺍﻣﻴﺪ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﺁﺧﺮ ﻭﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺍﺯ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﻋﻤﻘﻰ ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ
ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮﺩ. ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺣﮑﻴﻤﺎﻥ ﻃﺐ ﮔﻴﺎﻫﻰ'
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺏ
ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺗﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ
(ﺭﻭﻏﻦ ﻋﺼﺎﺭﻩ)
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﮔﻞ ﺑﻨﻔﺸﻪ ﻭ ﺭﻭﻏﻦ
ﮔﻞ ﻧﻴﻠﻮﻓﺮ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﻣﻮﺍﺩ
ﺷﻴﻤﻴﺎﺋﻰ
ﻭﻣﺨﺪﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺗﺠﻮﻳﺰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻭﺷﻮﻙ
ﻣﻐﺰﻯ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺗﺮﻙ
ﺑﻌﻀﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺰﺍﺣﻢ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺭﻭﺍﻧﻰ' ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥﺮﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﮐﻨﺪ'
ﻫﺮﮔﺰ ﻫﻴﭻ ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ'ﻭ ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﺩﺭ ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺭﻭﺍﻧﻴﮑﺎﺭﺳﺎﺯﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻋﺎﻗﻞ ﻭ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ ﻭ
ﻋﺎﺷﻖ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺻﺒﺮ ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ'ﭼﻨﺎﻥ
ﭘﺸﺖ ﮐﺎﺭ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔﺶ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﻭﮐﻤﻚ
ﻭ ﺍﻣﺪﺍﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺣﮑﻤﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺗﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﺧﻮﺍﺏ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭ ﺧﻮﺍﺏ ﻏﻴﺮ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻐﻨﺎﻃﻴﺴﻰ
ﮐﻪ
ﻫﻴﭙﻨﻮﺗﻴﺰﻡ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺘﻦ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺳﺴﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭ ﻋﻤﻞ
ﺗﺄﻣﻴﻦ(ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻏﻴﺮﺍﺯ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺗﻦ ﺍﺯ ﻏﺬﺍ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ
ﺩﻭﺳﻮﻡ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯ
نمی ﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﺄﻣﻴﻦ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﮐﻨﺪ.ﭘﺶ ﺩﺭ
ثلث ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺏ ﺿﺮﻭﺭﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺩﺭﺑﻰ
ﺧﻮﺍﺑﻰ ﻟﻄﻤﻪ
ﺷﺪﻳﺪﻯ ﺑﺘﻦ
ﻣﻴﺰﻧﺪ.ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﺴﺖ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﺟﻮﻳﺎﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺘﻬﻤﻴﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺸﮑﻨﻨﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻟﻰ ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻣﺼﺮﻑ ﻧﻴﺮﻭﻯ
ﺗﻦ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﭘﺶ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﻤﺘﺮ ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻧﻴﺎﺯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻓﺴﺎﺩ ﻣﺰﺍﺝ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﺮﮐس ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺩﺭ ﻣﺼﺮﻑ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺣﻴﺎﺗﻰ'ﻋﻤﻠﺎ
ﻧﮕﻬﺪﺍﺭﻯ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﮐﻪ ﭘﺶ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺤﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﻣﺠﺪﺩ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺰﺍﺝ ﺳﺮﺩ ﻭ
ﮔﺮﻡ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻗﺎﺋﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺳﺮﺩﻯ ﮐﻢ
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻳﺎ ﮔﺮﻣﻰ
ﭘﺮ ﺍﻧﺮﮊﻯ ﻭ
ﻗﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻏﺬﺍﺋﻰ ﺑﺪﻥ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺑﻰ
ﺍﻋﺘﻨﺎ
ﺑﻤﻮﺿﻮﻋﻰ ﻫﻢ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻣﻐﺰﻯ ﻭ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺍﻋﻀﺎﻯ ﺗﻦ
ﺭﺍ'ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺳﺮﺩ ﻣﺰﺍﺝ
ﻭﺑﻰ ﻋﻠﺎﻗﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﺮ
ﺗﺤﺮﻙ ﮔﺮﻡ ﻣﺰﺍﺝ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﻣﻴﺰﺍﻥ ﻗﻨﺪ
ﺧﻮﻥ ﻧﻴﺰ ﮐﻤﻚ ﺑﺎﻳﻦ
ﺗﺤﺮﻙ ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ
ﻣﺪﻓﻮﻥ ﺩﺭ
ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﻋﺠﺎﺋﺐ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭ ﺃﺻﻞ ﺩﻭ
ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ.ﻳﮑﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﮐﺸف
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺭﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﮐﺎﺭﻫﺎ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺭﺳﺎﻧﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺑﺎﻃﻨﻰ ﻭﺣﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﭼﻮﻥ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺩﺳﺘﻪ ﺩﻭﻡ ﺭﺍ
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﻳﮑﻰ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
(ﺁﻣﺮ) ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﻫﻨﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
( ﺯﺍﺟﺮ ) ﮐﻪ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﻣﻨﻊ ﻭ
ﺩﻭﺭﻯ ﺍﺯ
ﮐﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺳﻮﻡ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
(ﻣُﻨﺬِﺭﻩ)
ﺍﻧﺬﺍﺭ ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭ ﻭ ﺑﺮﺣﺬﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺍﻋﻠﺎﻡ
ﺧﻄﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ (
ﻣﺒﺸّﺮﻩ ) ﮐﻪ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﺗﻘﺴﻴﻤﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﻧﺒﻰ ﻭﻳﺎ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﻭﻳﺶ ﭘﺮ
ﮐﺎﺭ'ﻭ ﺑﻨﻘﻞ ﺍﺯﻋﻘﺎﻳﺪ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ' ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﺮﻳﻦ
ﻭﮐﺮﻣﺎﻧﻰ ﻭ
ﺟﺎﺑﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻧﺨﺴﺖ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺕ
ﻭﻣﮋﺩﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﻭﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺕ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﭘﺎﺩﺍﺵ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﻓﺮﻳﺐ
ﺧﻮﺭﺩﮔﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻣﮑﺘﺴﺒﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ' ﭼﻮﻥ ﭘﻮﻝ
ﻭﺯﻥ ﺑﺎﺯﻯ ﻭ
ﻗﺪﺭﺕ ﻭﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺳﻮﻡ
ﺭﺍ(ﺍﺿﻐﺎﺵ ﺍﺣﻠﺎﻡ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﺯ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﻃﻤﻊ
ﻫﺎ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﺳﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻭﻟﻴﺎ'ﻭ ﻭﺳﻮﺳﻪ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻴّﻮﻥ'ﻭ
ﺁﺷﻔﺘﻪ
ﻭﻣﺨﻠﻮﻁ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﮔﻔﺖ.
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'
ﻧﺨﺴﺖ ﺧﻮﺍﺑﻰ
ﻣﺤﮑﻢ
ﺍﺳﺖ'ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺮ
ﺑﺎﺭ ﺍﺯ
ﺣﮑﻤﺖﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻟﺎل ﺒﺎﺷﺪ'
ﻭﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻤﺘﺸﺎﺑﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺷﺒﻴﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻴﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺳﻮﻡ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ(
ﺍﺿﻐﺎث ﺍﺣﻠﺎﻡ)
ﭼﻮﻥ ﻓﺸﺎﺭ
ﺗَﺨﻤِﻪ ﺷﮑﻢ
ﺑﺎ ﻏﺬﺍﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺣﺪّ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ. ﻭ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺍﺿﻐﺎث
ﺍﺣﻠﺎﻡ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﻋﻤﻮﻣﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺒﺸّﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬی اﺳﺖ'
ﻭﻧﻪ ﻭﺳﻮﺳﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻴﺮﻭﺍﻥ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ ﮐﻪ ﺭﻫﺒﺮ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﺷﺨﺺ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺭﻫﺒﺮ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﻭ
ﺣﺰﺑﻰ ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍ
ﻓﺴﺎﺩ ﻃﺒﻊ
ﺩﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﻓﺴﺎﺩ ﺍﺧﻠﺎﻕ
ﻭ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻧﺪﺍﺷﺘﻦ ﺩﺭﺟﻪ
ﻭﺟﺪﺍﻥ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﺍﺋﻢ
ﺍﻟﺨﻤﺮ'ﻭ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻏﺬﺍﻯ
ﺳﻨﮕﻴﻦ
ﻭﺯﻳﺎﺩ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ ﻫﻀﻢ'ﻭ
ﻳﺎ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ
ﻧﺎﺑﺎﻟﻎ ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻦ ﺳﻴﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﻳﮑﻰ(
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻣﺤﮑﻢ) ﻭ ﺭﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﻭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺍﺏ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﮑﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻭﺍﻣﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻓﻄﺮﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'
ﻭ ﻳﺎ ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺪﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺩﺍﺋﻢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭﻧﻴﺰ
ﺍﺿﻐﺎث ﺍﺣﻠﺎﻡ
ﮐﻪ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﺑﻐﻠﺒﻪ ﻃبع
ﺪﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺍﻓﺰﻭﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ
ﺣﺪﻳث ﻧﻔس
ﮐﻪﻫﺮﮐس ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﮕﻮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺑﺪﻋﻮﺍ
ﻭﺟﻨﮓ ﻭ ﮔﺮﻳﻪ
ﺷﺨﺺ ﻣﻨﺠﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﺮﻣﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ
ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ'
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻭﺳﻮﺳﻪ
ﺷﻴﻄﺎﻧﻰ'ﻭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺳﺨﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺶ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺧﻮﺍﺏ
ﺻﺤﻴﺢ ﻭﺭﺍﺳﺖ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺮﺳﺎﻧﺪﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﮔﻨﺎﻩ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ
ﺍﺟﺘﻨﺎﺏ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﮐﻨﻨﺪ.ﺗﺎ ﺧﻴﺮ ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺑﻮﻯ ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎ ثوﺍﺏ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ( ثوﺏ)ﻭ
ﻟﺒﺎس ﺗﺎﺯﻩ ﭘﺎﻙ
ﻭﻣﻘﺪس ﮐﻪ
ﺑﺮﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻢ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺟﺸﻨﻬﺎ
ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ' ﻭﻟﺒﺎس
ﺗﺎﺯﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺑﻨﻈﺮ ﻋﺮﻓﺎ
ﺑﮑﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺧﻮﺍﺑم
ﺮﺍ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻣﻴﮑﻨﻢ' ﺑﺎﻳﺪ
ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﻭﺗﺮﻙ ﺭﻭﺵ
ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩ
ﮔﻨﺎﻩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﺑﺎ
ﺩﻟﻴﻞ ﮔﻨﺎﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﻭ ﺍﺯ (ﻟﻮﺡ
ﻣﺤﻔﻮﻅ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﻫﺎ ﻭ ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎ
ﺷﺒﺖ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻪ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺑﺪ ﺍﻳﻦ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺴﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺬﺍﺭﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺴﺎﺯﺩ'
ﻭﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺧﻮﺏ ﻳﺎ ﺑﺪ
ﺑﺮﺍﻯ(ﺁﺧﺮﺕ)ﻳﺎ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ'
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺟﺎﺑﺮ ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺟﻮﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻩ
باشد 'ﻭﻋﻤﺮ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺎﺯﻣﺎﻥ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺑﻴﻨﺎ
ﺑﻮﺩ' ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ ﺍﻭ
ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ
ﻭﮔﻔﺘﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺖ ﺑﺮﺍﻳﺶ
ﺑﮕﻮﻳﺪ.ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺭﺍﺳﺖ
ﻭ ﺻﺎﺩﻕ
ﮔﻔﺘﻪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﺩﺍﺭﺍﻯ ﺃثر
ﻋﻤﻴﻖ ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﺎﻫﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺩﺭﻭﻏﻴﻦ'ﮐﻪ
ﺗﺤﻘﻖ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺻﺎﺣﺐ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﻯ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺭﺍﺳﺖ ﺭﺍ ﺳﻪ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﻣﺒﺸّﺮ
ﻭ ﺗﺤﺬﻳﺮ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻡ.ﻳﺎ
ﻣﮋﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺧﻄﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﻬﺎﻯ
ﻟﺪﻧّﻰ.ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺗﺒﺸﻴﺮ ﻭ
ﺑﺸﺎﺭﺍﺕ'ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻓﺮﺷﺘﻪﺍﻯ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻟﻮﺡ
ﻣﺤﻔﻮﻅ
ﻣﻮﮐّﻞ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ
ﺑﻨﺪﻩﺍﻯ ﺍﺯ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮﺏ
ﻭ ﺑﺪ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ
ﮐﻨﺪ.ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﻮﮐّﻞ' ﻫﻤﺎﻥ (ﻟﻮﺡ)
ﻳﺎ ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ
ثبت ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﻮﺏ ﻭﺑﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﻟﻮﺡ ﻭ
ﺩﻓﺘﺮ ﺣﻔﻆ
ﺩﺍﺋﻢ ﺁثاﺭ
ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭﺍﻗﻮﺍﻝ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺁﻏﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺗﺎ ﻣﺮﮒ ثبت ﺁثاﺭ
ﻭﺗﻐﻴﺮ
ﻭﺍﺻﻠﺎﺡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻄﻔﻪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻮﮐّﻞ
ﻭﻣﺘﺼﺪﻯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﻫﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﻳﻚ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ
ﻧﻴﮑﻮ' ﻳﺎ
ﺗﺸﻮﻳﻖ
ﺑﮕﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺁﻧﺮﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺟﺎﻥ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻟﻔﻆ
(ﺑﻨﺪﻩ)ﺗﻨﻬﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺑﻨﺪﮔﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭﻯ ﺍﻳﻦ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺭﺍ
(ﻣَﻠَﻚ
ﺍﻟﺮؤﻳﺎ) ﻳﺎ
ﻓﺮﺷﻪ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻨﺪ
ﺩﺍﺩﻥ ﺑﺎﺣﻔﻆ ﺁﺯﺍﺩﻯ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻤؤﻣﻨﺎﻥ
ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ'ﺑﺴﺎﻟﻚ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﺧﻮﺍﺏ ﺗﺤﺬﻳﺮ
ﻭ ﺑﺮ ﺣﺬﺭ
ﻧﻤﻮﺩﻥ'ﺍﺯ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺩﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺍﻫﺮﻳﻤﻦ
ﺷﺨﺼﻰ' ﻭ ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺧﺎﺹ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻭﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﺪﺍﻡ
ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺗﺬﮐّﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺩﺭﺟﻪ ﻋﻘﻞ
ﻭﻓﻬﻢ ﻭ ﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻭ
ﭼﻘﺪﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺍﺯ ﻣﻬﻤﺘﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﺗﺬﮐﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻮﺍﺩث ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺯ ﻣﺮﻩ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻭﺗﻔﮑّﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻥ ﺑﺸﻮﺩ .

ﺟﺎﺑﺮ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﻭﻍ ﺭﺍ
ﺑﺴﻪ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻫﻤّﺖ
ﻭ ﻋﻠّﺖ ﻭ
ﺩﻳﻮ.(ﺧﻮﺍﺏ
ﻫﻤّﺖ) ﺁﻧﭽﻪ
ﺭﺍ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﮐﻪ ﻭﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ ﻣﺎ
(ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺷﻬﻮﺍﻧﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻣثبت
ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻨﻔﻰ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭ
ﺗﺄﻭﻳﻞ ﺁﻥ
ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﻄﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﮑﻞ
ﻭﺍﺿﺢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺍﺏ ﻋﻠّﺖ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭﺩ
ﻭﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻰ
ﺟﺴﻤﻰ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﺳﻬﻤﮕﻴﻦ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺰ ﺃﺻﻞ ﻭﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻭ ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺭﺍﺳﺖ ﺑﻮﺩﻧﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ
(ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﻮﺍﻥ)
ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺟﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪﺍﻣﻮﺭ
ﻣﺤﺎﻝ ﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺿﻐﺎث
ﺍﺣﻠﺎﻡ ﻭ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻟی
ﻤﻌﻨﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻋﺠﺎﺋﺐ
ﺧﻠﻘﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺍﻣﻮﺭﻯ
ﮐﻪ ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ ﻭﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﻥ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﺮﻳﻦ
ﺍﺯ ﻋﺠﺎﺋﺐ ﺧﻮﺍﺏ
ﺧﻴﺮ ﻭﺷﺮ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻴﻨﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻧﻴﺰ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺑﻌﺪﻯ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺟﺎﻫﻠﻰ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﺨﻨﻬﺎﻯ ﺣﮑﻴﻤﺎﻧﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﻏﺮﻳﺐ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮ
ﺯﺑﺎﻥ ﻣﻴﺮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ. ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺭﺍ
ﻣﻌﻠﻮﻣﺎﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﻨﺪ.
ﻭﻯ ﻧﻘﻞ ﺁﻳﻪ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ (ﻳﺘﻮﻓّﻰ
ﺍﻟﺄﻧﻔس ﺣﻴﻦ
ﻣﻮﺗﻬﺎ ﻭ
ﺍﻟﺘّﻰ ﺗﻤّﺖ
ﻓﻰ ﻣﻨﺎﻣﻬﺎ
ﻳﺘﻤﺴﻚ) ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ
ﻭﻓﺎﻯ ﻋﻬﺪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻧﺠﺎﺕ ﺑﺨﺶ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﻗﺎﺑﻞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ (ﻭﻓﺎﺕ)
ﺷﺨﺺ'ﻳﻌﻨﻰ(ﻭﻓﺎﻯ)ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻭ
ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ. ﻭﺧُﻠﻒ
ﻭﻋﺪﻩ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﮕﻪ
ﻣﻴﺪﺍﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻴﻤﻴﺮﻧﺪ
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺧﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ
ﻣﺮﮒ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﻭﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎ ﺑﺴﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﻫﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻴﺪﻫﺪ
ﮐﻪ ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺷﺮﻑ
ﻣﺮﮒ ﺍﺯ
ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ ﺗﻦ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﻞ ﺷﺪﻳﺪ
ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺩﺍﺭﺩ.ﭘس ﻫﺮ
ﻣﺮﮔﻰ ﺑﺎ ﻳﻚ
ﻣﻘﺪﻣﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺩﺭﺩ ﻣﺮﮒ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﺧﻠﺎﻝ ﻣﺮﮒ ﻳﺎ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭ
ﺍﺣﺴﺎس 'ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻓﻮﺭﻯ ﺑﻌﺪﻯ.

ﻟﻐﺖ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
ﺑﺮﺍﻯ(ﻧﻔس)
ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﻧﺪ.ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻭ ﺟﺎﻥ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
'ﻣﻘﺪس ﻭﺳِﻨﺖ
ﺷﺪﻩ ﻭ ﺁﺭﻳﺎ
ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ
ﻭﺟﻤﺸﻴﺪ ﺷﺪﻩ'
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮐﺮﺩ.ﺑﺮﺍﺩﺭ
ﻳﺎ ﻫﻤﺰﺍﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺩﺭ ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻣﻰ
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻋﻘﺪﻩﺩﺍﺭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺤﻤﻴﻞ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺑﺪ ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺫﻫﻦ
ﻭﺗﻦ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ
اﻧﺴﺎﻥﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺑﺮﺍﻯ(ﺭﻭﺡ)ﻧﻴﺰ
ﭼﻨﺪﻳﻥﻤﻌﻨﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺟﺎﻥ ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ'
ﻭﺟﻦ
ﺑﻌﺮﺑﻰ'ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﻧﺴﻴﻢ ﭼﻮﻥ
ﺑﺎﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ'ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺗﺤﺖ ﺃثیر
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺭﻗﻴﻖ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﮐﻠﺎﻡ
ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻭ
ﺭﺣﻤﺖ ﻭ ﻭﺣﻰ
ﻭﻓﺮﺍﺧﻰ ﻭ
ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﺍﺯ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﻧﻴﮑﻮ ﺍﺳﺖ.
ﻧﺎﻡ ﻣﺴﻴﺢ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ' ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺨﺼﻮﺹ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
(ﺭﻭح الله ﻭ
ﮐﻠﻤﻪ) ﻭﮐﻠﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑُﻌﺪ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺭﺍ ﺩﺭﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺮﻁ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻣﺎ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﺳﺮﻳﻊ'
ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻭﺣﺪﺕ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺮﺑﻮﻃﻪﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﺍﺯ ﻗﻄﺮﻩ ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﭼﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﻃﺒﺎﻳﻊ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻭﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺫﻫﻨﻰ
رﺍ'می ﺘﻮﺍﻥ
ﺭﻭﺡ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻳﺎ ﺑﺸﺮﻯ.
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻭ(ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ)' ﻳﻌﻨﻰ
ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﺧﺎﺹ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺣَﻴَﻮﺍﻥ
ﺑﺎ(ﻓﺘﺢ ﺣﺮﻑ
ﻳاء) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺟﻤﻊ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺪﺭﻳﺠﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﻭﺣﻰ
ﺗﺎ ﺭﻭح اﻟﻘﺪس'
ﻭﭘﺎﻳﺎﻥ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس '(ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﻫﺮﮐس ﮐﻪ ﻣﺎﺩﺭﺵ
ﻧﺎﻡ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻠﻪ ﺑﺮﮐﺴﻰ ﺑﮕﺬﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﺑﻠﻴس ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻴﮑﻮ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﻭﺗﺎ
ﺃﺑﺪ' ﻣﺪﺑّﺮ ﻭﻫﻤﺰﺍﺩ
ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ ﭘﺮﻭﻧﺪﻩ
ﺳﻮﺍﺑﻖ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ
ﺍﺯ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﻔس 'ﻭﮐﺴﺐ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ'ﺑﺎ
ﮐﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺩﻩ
ﺩﺭ ﺻﺪ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ'ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻋﻤﻖ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻴﺰ'
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﻫﺎﻯ ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺷﺎﻳﺪ ﻗﺴﻤﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺃﺯﻟﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺑﺪﻫﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.

ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎﺧﻮﺩ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ'ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻃﻬﺎﺭﺕ ﻭ
ﭘﺎﮐﻰ ﺍﺯ
ﺳﮑﺶ'ﻭ ﺑﺎ ﺫﮐﺮ
ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ
ﺷﺮﻙ' ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ'
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﻮﺍﺏ
ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ ﻫﺎﻯ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ'ﻭ ﺩﻭ
ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﻧﺨﺴﺖ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺩﻭﻡ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺯ ﺗﻦ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﮐﻪ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺗﻨﻔّس
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ' ﺩﻟﻴﻞ
ﺑﻘﺎﻯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﺭﻭﺡ
ﮐﻤﻴّﺖ ﻣﺎﺩﻯ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﮐﻴﻔﻰ'ﻭ ﺍﺯ
ﺟﻨس ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﻣﻠﮑﻮﺗی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﺍﺯ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻗﺎﻟﺐ ﺗﻬیه
کرﺩﻥ ﻭﻣﺮﮒ
ﻗﻄﻌﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻳﻚ ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺟﺎﻳﮕﺎﻩ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﻣﻴﻤﻴﺮﺩ. ﺿﻤﻨﺎ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﺗﻦ
ﺩﺭ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﻏﺮﻗﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﻄﺮﻩﺍﻯ
ﺩﺭ ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻨس
ﺩﺭﻳﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﺯ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺩﺍﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺍﺯ(ﺫﺍﺗﻴّﺎﺕ)ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﮕﺮﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺻﺤﺒﺖ ﺷﻮﺩ.

ﺍﺭﺳﻄﻮ(ﻧﻔس)
ﺭﺍ ﻣﺒﺪﺃ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﻭ ﺃﺷﺮﻑ ﺍﺯ
(ﺭﻭﺡ) ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺃﺭﺳﻄﻮ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪﻯ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﺳﺘﺎﺩﺵ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ
ﺑﺪﺍﻥ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺿﻤﻨﺎ ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ
ﺍﺷﺨﺎﺹ ﺩﺭ
ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﺍﻟﻔﺎﻅ'ﻣﺎﻧﻊ
ﺍﺯ ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻤﻘﺼﻮﺩ
ﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻟﻮ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺟﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎ
ﺭﻭﺡ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺳﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻧﺰﺩ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥﺎﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ ﻓﺮﻕ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﻫﻢ ﻳﮑﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﭘس ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺭﻭﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻧﻔس ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﻟﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﺮ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻔﺶ
ﻭ ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻔّس ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ' ﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻭ ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺃﻣﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ ﺍﺯ ﺟﻨس
ﻋﻮﺍﻟم اﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺍﺯ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺎﺩﻯ ﮐﻪ ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻴﻢ
ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻣﮑﺎﻥ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﺻﻔﺎﺕ ﺩﻳﮕﺮﻯ
که ﻗﺮﺁﻥ ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺗﻮ(ﻣﺤﻤﺪ)ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺭﻭح ﭽﻴﺴﺖ؟
ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺃﻣﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ
ﺭﺳﻴﺪﻥﺒﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻳﻚ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺃﻣﺮ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺍﻟﻬی
ﻠﺎﺯﻡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﮐﺴﻰ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺬﺍﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻭ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.
ﻭﺁﻳﻪ ﺍﺿﺎﻓﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﭼﻮﻥ ﺷﻤﺎ
ﻋﻠﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﻟﻬی
ﺮﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻭ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ ﺑﺎ
ﺭﻭح ﺎﻟﻘﺪس
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯ
ﻧﺨﺴﺖ ﻃﺎﻟﺐ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻭ ﻟﻘﺎﻯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
'ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﺮﻭﻉ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ.ﻭ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﭙﺮﺳﻴﺪﻧﺪ' ﭘس
ﻗﺎﺋﻢ ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ'ﮐﻰ
ﻇﻬﻮﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ؟
ﻳﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻋﺠﻮﻝ
ﻣﻴﺨﻮﺍﺳﺘﻨﺪ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ'ﻭﻳﺎ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ
ﻣﻌﺮﻭﻑ ﺑﭙﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ.ﺩﺭ
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺑﺸﺮﻁ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺷﮑﻢ ﭘﺮ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﻥ ﺩﺭ ﻣﻌﺪﻩ
ﻭ ﺭﻭﺩﻩ ﻫﺎ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'
ﻭ ﮐﻤﺘﺮ ﻧﺼﻴﺐ
ﻣﻐﺰ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺧﺮﺍﺑﻰ
ﺩﺭﻣﻐﺰ ﻫﻢ
ﺑﺎﺷﺪ' ﮐﻤﺘﺮ ﻣﻐﺰ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ
ﺁﻧﺘﻦ ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺗﻦ
ﺳﺎﻟﻢ ﻭ ﺧﻮﻥ
ﮐﺎﻓﻰ ﻭﻣﺤﺘﻮﻳﺎﺕ
ﻟﺎﺯﻡ ﺧﻮﻥ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﻮﻥ ﺍﻭﮐﺴﻴﮋﻥ
ﻭ ﻓﺴﻔﺮ ﻭ
ﮐﻠﻮﮐﻮﺯ
ﻗﻨﺪ'ﻭ ﺷﺎﻳﺪ
ﻣﻮﺍﺩ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺍﺯ ﺍﺳﺮﺍﺭ
ﮐﺸﻒ ﻧﺸﺪﻩ ﻋﻠﻢ
ﺑﻴﻮﻟﻮﮊﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﺮﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺶ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺩﺵ ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻃﻔﻠﻰ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻋﺎﺭﻑ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﻬﻤﮕﻴﻦ ﻭ ﻫﻮﻟﻨﺎﻙ'
ﺗﺄﻭﻳﻠﺶ
ﺑﻌﮑس ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﻏﻢ
ﻋﻠﺎﻣﺖ ﺷﺎﺩﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻏﻠﺒﻪ ﺻﻔﺎﺕ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺷﺨﺺ ﺍﺳﺖ'ﻭﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻌﻨﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ ﻭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺩﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺻﻔﺎﺕ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭼﻬﺎﺭ
ﮔﺮﻭﻩ ﻋﻤﺪﻩ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﭼﻴﻦ
ﺍﺯ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ ﺣﻴﻮﺍﻥ'ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﺻﻔﺎﺕ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﺎﻟﮕﻴﺮﻯ ﻭ
ﻃﺎﻟﻊ ﺑﻴﻨﻰ
ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺟﻬﺎﻯ
ﺗﻘﻮﻳﻢ ﻭ ﺳﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻭﺍﺯﺩﻩ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﺼﻮﺭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ
.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﺎﻕ
ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻗﺺ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ'ﻭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻟﺎﻏﺮ
ﺻﻔﺮﺍﻭﻯ
ﻣﺰﺍﺝ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻭﺭﺍ ﺁﺗﺸﻴﻦ
ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ
ﺍﻳﻦ ﺷﺄﻥ
ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﻧﺴﺒﺖ ﭘﺎﮐﻰ
ﻳﺎ ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ .
ﻭﺍﻟّﺎ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻣﺤﻴﻄﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ'ﺍﺯ
ﮔﺮﻣﺎ ﻭ ﺳﺮﻣﺎ
ﻭ ﻳﺎ ﺟﻨﺠﺎﻝ ﻭ
ﮐﻤﺒﻮﺩ ﻫﻮﺍ ﻭ
ﺍﮐﺴﻴﮋﻥ'ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺸﻨﮕﻰ ﻭ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻣؤثّر ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻋﺒﺎﺩﺕ
ﻃﻮﻟﺎﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﻧﻴﻤﻪ
ﻫﺎﻯ ﺷﺐ'ﻭ
ﻣﺒﺎﺭﺯﻩ ﺑﺎ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﻭ
ﺭﻓﺎﻩ
ﻃﻠﺒﻰ'ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ
ﺗﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻓﻀﻞ
ﻭﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻓﺮﺍﺩ
ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻬﻢ'
ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﺷﺨﺺ ﻣؤﻣﻦ
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺩﺭ ﺣﺎﻝ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻓﺮ ﻭﻣﻨﮑﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ' ﻭ
ﺩﺭ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﻨﮑﺮ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺑﺮﺧﻰ
ﻋﺮﻓﺎ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﮐﺎﻓﺮ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺸﺮﻙ ﺧﺪﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻨﮑﺮ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺃﻧﺪﻙ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﻗﺸﺮﻯ' ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﻣؤﻣﻦ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻗﻌﺮ ﺟﻬﻨّﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺗﻤﺎﻡ
ﻋﻤﺮ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺻﺎﺋﻢ
ﻭ ﺷﺒﻬﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺍﺏ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﻣﺪﻋﻰ ﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻗﻀﺎﺕ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻓﻘﻬﺎ' ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﻋﻠﻤﺎ ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺩﻩ ﻳﺎ
ﺁﺯﺍﺩ'ﻭ ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﺩ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ ﺯﻥ'ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺴﺘﻮﺭﺍﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺳﺘﺮ ﻭ
ﭘﺮﺩﻩ
ﻋﺰﻟﺖﮔﺎﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﮔﻤﻨﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩ. ﻭ ﻳﺎ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻓﺎﺳﻘﺎﻥ ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺗﻮﺍﻧﮕﺮﺍﻥ ﺷﺮﻭﺗﻤﻨﺪ'
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺗﻦ ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪ
ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ'ﻭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺎﻟﻐﺎﻥ ﻭ
ﻧﺎﺑﺎﻟﻐﺎﻥ
ﺩﺭ ﺭﺷﺪ ﺟﺴﻢ ﻭ
ﻋﻘﻞ
ﻭﺍﻋﺼﺎﺏ.ﻭ ﻳﺎ
ﻧﺎﺑﺎﻟﻐﺎﻥ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺨﺼﻮﺹ ﺑﻠﻮﻍ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﺮﻳﻦ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻣﻴﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺷﺮﻳﻒﻭ
ﺃﺷﺮﻑﻭ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ ﺍﻭ
ﻗﻀﺎﺕ ﺷﺮﻉ ﻭ
ﻓﻘﻬﺎ ﻭ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻬﺎﻯ
ﺑﺪﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺭﻭﻳﺸﺎﻥ
ﻭ ﺑﺎﻟﻐﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ(ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﺩﺍﻥ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺏ ﺯﻧﺎﻥ)
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ ﻫﺎﻯ ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ
ﺯﻧﺎﻥ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺑﻴﻦ
ﺯﻥ ﻭﻣﺮﺩ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ
ﺭﻭﺍﻥ'ﻭ ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺎﻣﻮﺭ
ﺳﮑس
ﻭﺷﻬﻮﺕ.ﻭﺯﻥ
ﻭﻣﺮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻧﺎﭘﺎﮐﻰ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ(ﻣرء)
ﻭﺯﻥ ﺭﺍ (ﻣﺮأه)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺩ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﻭ ﺑﺎ ﻣﺮﻭّﺕ ﻭ
ﻣﺮوءﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻯ
ﺑﺎﺭﺍﺩﻩ
ﺭﺳﻴﺪﻥ
ﺑﻨﻬﺎﻳﺖ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﺸﺒﻴﻪ
ﻭﺗﻤثیلی ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻭﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻣﻨﻘﻮﻝ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺯﻥ ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ'
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﻗﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﻴﻦ
(ﺁﻗﺎ ﻭ ﺁﻏﺎ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻠﺎﻗﺎﺕ
ﺻﻮﺭﺕﻧﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭ
ﺩﻳﺪﻡ'ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﻯ ﻣﻦ ﺍﻳﺸﺎﻥ
ﺭﺍ(ﺁﻗﺎ
ﻣﺼﻄﻔﻰ)ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﮐﺮﺩ ﻭﻫﻤﺎﻥ
(ﻫﺨﺎﻯ)
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ
ﻳﺎ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ. ﭘس
ﻓﻀﻴﻠﺖ ﻭ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ'
ﺩﺭﺟﻪ ﭘﺎﮐﻰ ﻋﻤﻴﻖ
ﺗﺮ ﻧﻔس ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﻭﺍﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺩﻭ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺩﻗﻴﻘﺎ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻢ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻓﻀﻞ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﺍﺯ ﻓﻀﺎﺋﻞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﺩﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﻧﻪ
ﻣﺎﻝ ﻭ ثرﻭﺕ
ﻭﻣﻮﻗﻌﻴّﺘﻬﺎﻯ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺯ (ﻓﻀﻮﻟﺎﺕ) ﺍﺳﺖ
ﻭﻧﻪ(ﻓﻀﺎﺋﻞ). ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺗﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺧﺪﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻴﺶﺍﺯ ﺣﺪّ ﮐﻔﺎﻳﺖ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﮐﺮﺩﻩﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻓﻀﺎﻳﻞ ﺷﻮﺍﺑﻰ
ﺩﺭ ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ'ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺩﻳﺮﮐﺮﺩﻯ
ﺩﺭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪﺣﺘﻤﺎ
ﺑﻨﻮﺭ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ ﻭﻳﺰﺍﻯ
ﻭﺭﻭﺩ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺎﺯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ'ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﻋﺮﺷﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﻭﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﺗﺎ ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ
ﺭﻭﻯ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺮ ﺭﻭﺣﻰ' ﺣﺘﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻭ ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻣﻨﮑﺮ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﺮﻣﺎﻥ(ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ) ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﮔﻮﺍﻫﻰ ﻳﻚ
ﻣﺮﺩ ﻣﻌﺎﺩل
ﺪﻭ ﺯﻥ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﻗﻀﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ ﮔﻮﺍﻫﺎﻥ
ﮐﻮﺩﻙ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﻣﺎﺩﻯ ﺩﻳﮕﺮ'ﻧﻴﺰ
ﻟﺎﺯﻡ ﻭ
ﻳﮑﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺮﺩ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺮ'ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﭙﻴﺮ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺩﻭﻣﺮﺩ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﺗّﻬﺎﻣﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﻰ
ﺑﺰﻧﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ ﭼﻬﺎﺭ
ﺯﻥ ﻳﻌﻨﻰ
ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺑﺮﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻓی اﺳﺖ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﺪ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺯ ﭘﻴﺮ
ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﺼﻤﻴﻤﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ'ﻃﺮﺩ ﻭﻃﻠﺎﻕ
ﺑﺪﻫﺪ'ﮐﻪ ﺳﻪ
ﺑﺎﺭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﺗﻮﺑﻪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻫﺴﺖ.ﻭ ﻳﺎ ﺑﺒﺨﺸﺪ
ﻭﻫﺮ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺗﻬﺎﻯ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺪﻫﺪ.
ﻣﺮﺩﻡ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻠﺎﻓﺎﺕ
ﻗﻀﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻫﺮ
ﺩﻭ ﻃﺮﻑ ﻧﺰﺍﻉ
ﺑﺼﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﻃﺮﻓﻴﺎﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻫﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﻭﺭ
ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﺎﻃﺎﻋﻪﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﻣﺘﺨﺼﺺ ﻗﺎﻧﻮﻥ
ﻭ ﻋﻠﻮﻡ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻫﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﻗﻮﺍﻧﻴﻨﻰ
ﺗﺼﻮﻳﺐ ﮐﻨﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺩﺭ ﺭﮊﻳﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺃﻯ
ﺩﻣﮑﺮﺍﺗﻴﻚ ﺩﺍﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮﻧﺨﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺍﺯ ﺣﻖ ﺭﺃﻯ
ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﮐﻨﻨﺪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ'ﻭﻳﺎ
ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻋﻮﺽ ﮐﻨﻨﺪ
ﻭﺍﻳﻦ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﺯ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ
ﺍﻣﻮﺭ
ﻭﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
(ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻮﺩﻙ )
ﺗﺄﻭﻳﻞ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻣﺒﻴّﻦ
ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻃﻔﻞ
ﻳﺘﻴﻢ
ﻭﮔﺮﺳﻨﻪ ﻭ ﺳﺘﻤﺪﻳﺪﻩ'ﻭﻳﺎ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﺍﻭﺁﺷﺎﺭﻯ ﺭﺍ
ﺑﺎﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺨﺎﻃﺮ ﻓﺸﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺮؤﻳﺎﻯ
ﻃﻔﻞ ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ (
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣُﺠﻨِﺐ) ﮐﻪ ﺗﻀﻌﻴﻒ
ﺟﻨﺴﻰ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ (ﺯﻥ
ﺣﻴﺾﻭ ﻣﺴﺖ) ﮐﻪ
ﺍﺻﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺣﺎﻟﺖ ﻋﺎﺩﻯ
ﺩﺭ ﺟﺴﻢ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ. ﻭﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺣﻴﺾ
ﻭﺿﻌﻒ'ﺑﺎﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﺪﺗﺮ ﺁﻧﻬﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﺮﻳﻦ
ﺑﺎﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﺎﭘﺎﻙ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖ
ﻣﻰ
ﺩﺍﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺑﻄﻰ ﺯﻳﺎﺩ
ﺑﺤﻴﺾ
ﺯﻧﺎﻥ'ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻯ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺠﻨﺐ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﮐﻪ
ﺃﻏﻠﺎﺏ
ﺍﺿﻄﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺳﺖ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻃﻞ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ ﺑﺎ
ﻏﺴﻞ ﺟﻨﺎﺑﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﻧﻮﻋﻰ
ﻏﺴﻞ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﻧﺪﺍﻣﺖ ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻣﻌﺼﻮﻡ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻣﻌﺼﻴﺖ
ﻳﺎ ﺳﺮﮐﺸﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻣﺼﻮﻥ
ﺍﺯ ﻫﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﺎﻓﺮ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻭﻗﺘﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺣﺘﻴﺎﮔﺮ
ﺩﺭ ﺩﻳﻦ
ﺍﺳﻠﺎﻡ
ﻧﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺍﺳﻠﺎﻡ ﻭﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭘس ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺪﺗﺮﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ
ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻭ ﻳﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻭ
ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ ﻭ
ﻏﻴﺮﻩ'ﮐﻪ
ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻯ
ﭘﻨﺞ
ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﺎ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﻫﺮﻳﻚ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ (
اسم و ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ
ﻧﻮﺭ ﻭﻳﺎ ﻋﺮﺵ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮐﻠﺎﺳﻬﺎ
ﻭﻣﺮﺍﺣﻠﻰ ﺍﺯ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻟﺬﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺃﻫﻞ ﮐﺘﺎﺏ ﻳﻌﻨی
ﺴﺎﻟﻚ ﮔﻔﺖ.

ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺩﺭ
ﺭﻭﺯ ﺗﺄﻭﻳﻞ ﻭ
ﺗﺤﻘﻖ ﺁﻥ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯ
ﺑﻌﺪ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺷﺒﺎﻧﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﺎﻩ
ﺑﻌﺪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺗﺎ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻝ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻃﻮﻝ ﺑﮑﺸﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺏ
ﻳﻌﻘﻮﺏﻭﻳﻮﺳﻒ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﻮﺩ.ﻭﻳﺎ ﺧﻮﺍﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻦ
ﻧﻮﺍﺩﻩﺍﺵ ﭼﻬﻞ
ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻓﺰﻭﺩ' ﮐﻪ
ﻃﻮﻝ ﮐﺸﻴﺪﻥ
ﺗﺤﻘﻖ ﻳﻚ ﺭؤﻳﺎ'ﺩﻟﻴﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺃﻧﺒﻴﺎﻯ ﺑﻨﻰ
ﺍﺳﺮﺍﺋﻴﻞ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ'ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﻳﺎ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻰ
ﻋﻠﻰّ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﺮ ﺑﺼﺮﻩ'ﻭ
ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻋﻠﻰ'ﮐﻪ ﺧﻮﻧﺶ
ﺑﺮﻳﺶ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺤﺮﺍﺏ
ﺭﻳﺨﺘﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ
ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.

ﺟﺎﺑﺮ
انصاری ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
('ﺧﻮﺍﺏ ﺍﻭﻝ ﺷﺐ)
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ (ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ) ﺍﺯ ﺍﺿﻐﺎث
ﺍﺣﻠﺎﻡ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻓﺸﺎﺭﺩﺭﻭﻥ
ﺗﻦ.ﻭﻟﻰ (ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﺤﺮ) ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﺎ (ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺻﺒﺢ ﺻﺎﺩﻕ)
شاهدان 'ﮐﻪ
ﻓﺮﺷﺘﻪ (ﻟﻮﺡ
ﻣﺤﻔﻮﻅ) ﺳﺒﺐ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺻﺒﺢ ﺻﺎﺩﻕ ﻭ
ﺩﺭﺳﺖ ﻭﻋﺪﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻟﺤﻈﻪ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﭘﮕﺎﻫﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﺍﺯﻣﺮﺍﺗﺐﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ
ﻋﻘﻠﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻝ
ﺍﻭﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.
ﺻﺒﺢ ﮐﺎﺫﺏ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻭﻗﺖ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺭﻭﺯ ﻫﺮ
ﺻﺒﺤﮕﺎﻫﻰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺳﻤﺎﻋﻴﻞ
ﺃﺷﻌث 'ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺭﺍ
ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ'ﻭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺳﺤﺮ ﺭﺍ ﺩﻩ
ﺭﻭﺯ'ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺤﻘّﻖ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ ﻫﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﻭﺯ ﻭ
ﺻﺒﺢ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﺗﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺗﺤﻘﻖ ﺁﻥ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺗﺤﻘﻖ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﻨﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺎﺯﻯ ﻧﻔس ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺑﺎﻋث ﻏﺮﻭﺭ
ﻭﮐﺎﺭﻣﺎ ﺷﺪﻥ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻭﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
'ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ'ﮐﻪ
ﻣﺪﺍﻡ ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻡ ﻭﻗﺖ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻋﻔﻮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻫﺮﭼﻪ
ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﻳﻦ
ﻋﻔﻮ ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻨﻔﻊ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ
ﻳﺎ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻭﺍﺻﻞ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﭼﻨﺎﻥ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﻭ
ﺍﻣﻴﺪﻭﺍﺭﻯ ﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﺍﻭ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.

ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻌﺒّﺮ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ(ﻋﻠﻢ
ﺯَﺟﺮ) ﻳﺎ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻗﺪﻣﺎﺑﺨﺼﻮﺹﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻠﺎﺯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ. ﻭ
ﺍﻃﻠﺎﻉ ﺍﺯ
ﺍﺣﮑﺎﻡ ﻓﺎﻟﮕﻴﺮ
ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺍﺯ ﻧﺎﻡ
ﺷﺨﺺ ﻭﻧﺎﻡ
ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﻭ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺳﺘﻨﺒﺎﻅ
ﻭﺿﻊ ﺭﻭﺣﻰ
ﺷﺨﺺ ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻯ
ﮐﻠﺎﻏﻰ ﺭﺍ
ﺧﻮﺵ ﺧﺒﺮﻯ ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺴﻢ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﺑﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﮐﻠﺎﻍ ﺩﻭﺑﺎﺭ
ﺻﺪﺍ ﮐﺮﺩ'
ﻋﻠﺎﻣﺖ
ﺷﺮﻯﮑﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺑﺘﻌﺪﺍﺩ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑﺎﺭ
ﺻﺪﺍﻯ ﮐﻠﺎﻍ
ﺧﺒﺮ ﺧﻴﺮ'ﻭﺷﺶ
ﺑﺎﺭ' ﺧﺒﺮ
ﺳﺨﺖﻧﻴﻚ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﺯ
ﺻﺪﺍﻯ ﮐﻠﺎﻍ
ﻗﺎﺋﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ(ﺗﻄﻴّﺮ)ﻭ ﻓﺎﻝ
ﻧﻴﻚ ﺍﺯ
ﭘﺮﻭﺍﺯ
ﭘﺮﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﺻﺪﺍﻯ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮ ﻋﺒﺮﺕﮔﻴﺮﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﻣﺮﺍﻗﺒﻪ ﺍﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺮﻗﺮﺍﺭ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﺮ
ﻭﺍﻗﻌﻪ
ﻭﺭﺧﺪﺍﺩﻯ
ﺑﻬﺮ ﺷﮑﻞ
ﺁﻥ'ﻣﻔﻴﺪ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺭﺍﻩ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
( ﺭﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻥ)
ﺷﻤﺎﺭﻩﺍﻯ ﻭ ﻳﺎ
ﺗﻨﺎﺳﺐ ﭼﻨﺪ
ﺃﻣﺮ ﺑﺎﻫﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺣﺘﻰ ﻋﺒﺮﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺍﺯ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ ﻣﻬﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ (ﺧﻮﺍﺏ
ﻋﻘﺮﺏ) ﺭﺍ ﺑﺪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﺍﺯ ﻟﺤﺎﻅ
ﺭﻭﺍﻥ ﺗﻤﺎﻡ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ'ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﺧﻄﺮﻫﺎﻯ
ﺍﻳﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
'ﺩﺭ ﻧﻘﺶ ﺻﺤﻨﻪ
ﺳﺎﺯﻯ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣؤثّر ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺎﺯ
ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ
ﺍﺗّﻔﺎﻗﺎ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺍﺯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺬﮐّﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ'ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺣﺮﻭﻑ ﺍﺳﻢ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ۹ ﻭ ۹ ﮐﻢ
ﮐﻨﻴﻢ'ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺁﺧﺮ
۹ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻳﺎﺕ ﻗﺮﺁﻧﻰ
ﮐﻪ ﮐﻠﻤﻪ ﻫﻔﺖ
ﻳﺎ ﻫﺸﺖ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭ ﻭ ﺳﻪ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺁﻥ ﺁﻳﻪ ﺁﻣﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ
ﻭﺗﻄﺒﻴﻖ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﺗﻔﺴﻴﺮﻯ
ﺍﻗﺘﺒاس ﺯ ﺁﻳﻪ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻳﻪﺍﻯ
ﮐﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺩﺭ
ﺷﻬﺮ ۹
ﮔﺮﻭﻩ ﻓﺴﺎﺩ
ﮐﻨﻨﺪﻩﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﻭ ﻳﺎ
ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻭ ﭼﺎﻕ
ﮐﻪ ﻫﻔﺖ ﮔﺎﻭ
ﻟﺎﻏﺮ ﺭﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺭﺩﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻳﻮﺳﻒ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ
ﻳﺎ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺩﺭ
ﺷﺶ ﺭﻭﺯ
ﺁﻣﺪﻩ.ﻭ ﻫﻤﻴﻦ
ﻃﻮﺭ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻋﺩﺍﺩ ﺍﺯ
ﻗﺮﺁﻥ ﺍﺳﺘﺨﺮﺍﺝ ﺷﻮﺩ.ﻭ
ﻣﺮﺍ ﺑﻴﺎﺩ ﺁﻥ ﺷﻌﺮ
ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ' ﮐﻪ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺭﺍ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﺍﺯ
ﺩﻩ ﻋﻘﻞ ﻭﻧﻪ
ﺭﻭﺍﻕ ﻭ ﻫﺸﺖ
ﺑﻬﺸﺖ ' ﻳﺎﺩﻡ
ﺍﺯ
ﻫﻔﺖﺃﺧﺘﺮﻡ
آمد ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﺎﻣﻪ ﻧﻮﺷﺖ'
ﮐﻪ ﺍﺯ ﺷﺶ ﺟﻬﺖ
ﻭﭘﻨﺞ ﺣﻮﺍس
'ﻭﭼﻬﺎﺭ ﺍﺭﮐﺎﻥ
ﻭ ﺳﻪ
ﺭﻭﺡ'ﺍﻳﺰﺩ
ﺑﺪﻭ ﻋﺎﻟﻢ
ﭼﻮﻥ تو ﻳﻚ ﮐس ﻧﺴﺮﺷﺖ.
ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﺮﻳﻦ ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯ ﮔﻔﺘﻦ(
ﺧﻮﺍﺏ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪﻩ)'ﺩﺳﺘﺶ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﻳﻚ ﺟﺎﻯ
ﺟﺴﻢ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ
ﺷﺨﺺ ﺩﺳﺖ
ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺧﻮﺍﺏ
ﮐﻮﻩﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺩﺳﺖ
ﺑﺮﺳﻴﻨﻪ ﻭﺩﻝ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﺩ'ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺴﺠﺪ ﻭ
ﺻﻮﻣﻌﻪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺭﻭﺷﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺗﺎﮐﺘﻴﮑﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻮﺭﺩ ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻴﺰ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﺮﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﮔﺮﭘﻴﺮ ﺑﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺻﺎﺩﻕ
ﭼﻨﻴﻦ ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ
ﮐﻨﺪ'ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﻴﭻ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻬﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﻨﺎﺳﺎﻥ'ﺑﺎﺯ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺭﻓﺘﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻪ
ﻫﺴﺖ' ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ
ﻋﻠّﺖ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷی ﺮﺍ
ﮔﻨﺎﻩ ﺭﺍ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻮﺩﻥ'ﻭﮔﻨﺎﻩ
ﮐﺎﺭﻯ ﺷﺨﺺ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﮔﻨﺎﻫﻰ ﮐﻪ
ﺩﺷﻤﻦ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻪ
ﺁﻧﭽﻪ ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻫﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺯ ﺍﻣﺘﻴﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ ﻫﻮﺵ
ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﻋﻤﻠﻴّﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻧﻴﺰ' ﮐﻤﺒﻮﺩ
ﺑﺮﺧﻰ ﻣﻮﺍﺩ
ﻟﺎﺯﻡ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﻋﺼﺒﻰ ﺭﺍ
ﺩﻟﻴﻞ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺍﺯ ﺳﻄﻮﺡ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ'ﺭﺳﻮﺥ
ﺑﺴﻄﻮﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ
ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﺁﮔﺎﻩ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺎﺯ ﺑﻴﺎﺩ
ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻳﻚ ﻗﺴﻤﺖ
ﺧﻮﺍﺏ'ﻳﺎﺩ
ﺁﻭﺭ ﺍﮐثر
ﻗﺴﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﺬﺍ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺠﺮﺩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﺷﺪﻥ'ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻬﻢ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺩﺭ
ﻳﺎﺩﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻨﺪ.ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻉ
ﺻﻮﻓﻴّﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﻤﺠﺮﺩ
ﺑﻴﺪﺍﺭ ﺷﺪﻥ
ﺳﺎﻟﻚ' ﮐﻪ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﭼﺮﺕ
ﺯﺩﻩ'ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻭﺭﺍ ﮔﺎﻩ
ﺑﮕﺎﻩ ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻣﻴﭙﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﭼﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻩ ﺗﺎ
ﻓﺮﺻﺖ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ.

ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﺍﺧﻠﺎﻗﻰ ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﭘﻴﺮ
ﺗﺤﺮﻳﻢ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﻧﺮﺍ
ﻟﺎﺯﻡ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺩﺭ ﺷﺪﺕ ﺗﺄثیر
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﻫﻢ
ﻓﺮﻕ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺿﻌﻒ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺑﺮﺍﻩ
ﻭﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺑﺎﻋث
ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻰ
ﻗﺴﻤﺖ ﺃﻋﻈﻢ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯﺗﺬﮐّﺮﺍﺕ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﮐﺮﺩ.ﺩﺭﺟﻪ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﻫﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻨﻴﺮﻭﻯ
ﺣﻔﻆ ﻭ ﺣﺎﻓﻈﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ ﺁﻳﺎ
ﺑﻴﻦ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺟﺎﻫﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﺑﺎ
ﮐﺴﺎﻧﻰ ﮐﻪ
ﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻳﮑﺴﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ؟ﻭ
ﻋﺮﻓﺎ ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ (ﻗﻀﺎﻯ
ﻣﻌﻠّﻖ)
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺟﺎﻫﻞ ﻭﮐﻮﺩﻙ
ﻭ ﻓﺎﺳﺪ ﺍﻟﺤﺎﻝ'ﺑﺎﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﺩﺍﺭﺩ'
ﻭﻣﺤﻔﻮﻅ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻧﻘﻞ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ. ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﺟﺪّ
ﮐﻮﺭﺵ'ﮐﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪ ﺍﺯ
ﺷﮑﻢ ﺩﺧﺘﺮﺵ
ﺩﺭﺧﺘﻰ ﭘﻴﺪﺍ
ﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻴﺎ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻓﺮﻋﻮﻥ
ﻫﻤﻴن گوﻧﻪ
ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺍﺷﺖ'ﮐﻪ ﻳﻮﺳﻒ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﺻﺎﺩﻕ ﺁﻥ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﻗﺮﺁﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﺗﺤﻘﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.

ﺑﺮﺧﻰ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮﻳﻦ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ( ﻭﻗﺖ ﻃﻠﻮﻉ
ﺁﻓﺘﺎﺏ)'ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ( ﻓﺼﻞ
ﺷﮑﻮﻓﻪ)
ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﻭ
ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﻭ
ﺫﮐﺮ ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺧﻮﺍﺏ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﻰ ﻭ
ﭼﻪ ﻣﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﭘﺎک ﺴﺎﺯﻯ
ﺁﻥ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﻭ ﺩﺭﺟﻪ ﺗﺤﻘّﻖ
ﺁﻥ ﺑﺎﻫﻢ ﻓﺮﻕ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻦ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻔس
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺗﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺘﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺩﺭ
ﺣﻴﺎﺗﺶ'ﻫﺮﭼﻪﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﺣﻘﺎﻳﻖ
ﺗﺤﻘّﻖ
ﻳﺎﻓﺘﻨﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﻮﺩ .

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﺮﻳﻦ
ﻳﮕﺎﻧﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﻮﺩﻩ'ﻭ
ﺍﺯ ﭼﻬﻞ
ﺧﻮﺍﺏ'ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻣﻴﮑﺮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﮐثرﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺬﮐّر ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ ﺍﻳﻦ ﺍﺷﺨﺎﺹ
ﺟﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﻨﻔﻰ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻭﺭ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻣﻌﺒّﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻴﺰﻫﺮ
ﭼﻨﺪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﮐﻪ
ﻧﻔﺴﺎﻧﻰ
ﻭﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺳﺖ'ﭼﻨﺪ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺻﺎﻟﺤﻪ ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﭘﺬﻳﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺧﻮﺍﺏ
ﺧﻮﺩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺍﺻﻠﺎﺡ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﻳﻚ ﮐﺎﺭ
ﺯﺷﺖ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺣﻖ ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ' ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺘﻮﺻﻴﻒ ﻭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭؤﻳﺎ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭؤﻳﺎ ﻭ
ﺟﻮﺍﻧﺐ ﮔﻮﺷﻪ
ﻭﮐﻨﺎﺭ ﺁﻥ
ﺑﻴﺎﺩ ﺑﻴﺎﻭﺭﺩ'ﺑﻬﺮﻩ
ﻫﺎﻯ ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﻌﺒّﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺎﻳﺪ ﻋﺠﻠﻪ
ﺩﺭ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻧﮑﻨﺪ'ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮﻭﺗﺄﻣّﻞ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺒﻴﻨﺪ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺍﺏ
ﺷﺨﺺ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﻗﺴﻤت هاﻯ
ﺧﻮﺍﺏ' ﭼﻮﻥ
ﺣﺸﻮ ﻭﺯﻭﺍﺋﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﻗﺎﺑﻞ
ﻃﺮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ
ﻳﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻴﻚ ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ(
ﺧﻮﺍﺏ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ)
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻭ ﻣﺤﻞ ﻭ
ﺷﺮﺍﻳﻂﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺩﻟﻴل اﺯ ﻧﻮﻉ  ﺍﺿﻐﺎث
ﺍﺣﻠﺎم
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪﻫﻮﺳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﻳﺎ ﺗﺨﻤﻪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺷﮑﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺻﺤﻨﻪ
ﺧﻮﺍﺏ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﺍﺯ
ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺩﺭ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻭﺣﺎﺿﺮ
ﺷﺨﺺ'ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﺷﺪﻩ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺍﻧﺪ
ﺑﺮﻭﺯ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺍﺳﺘﻐﻔﺎﺭ ﻭ
ﭘﻨﺎﻩ ﺑﺮﺩﻥ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻔﮑﺮ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻧﺒﻮﺩ
ﺑﺎﻫﻤﻴﺖ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺮﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪﺗﺎ
ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺑﺪ
ﺭﺍ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻥ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ گفته
ﺍﻧﺪ.ﮐﻪ(ﺑﺎﻳﺪ
ﺻﺪﻗﻪ) ﺩﺍﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ(ﺻﺪﻕ)
ﺍثبات ﺻﺪﻕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﮐﺮﺩ.(ﺩﻳﻦ) ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌنی ﺁﺋﻴﻦ
ﻭ ﺭﻭﺵﻋﻤﻠﻰ
ﻭﻣﺘﺪﻟﻮﮊﻯ
ﺷﺨﺺ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ ﺩﺭ
ﭘﻴﻮﺳﺘﻦ
ﺍﺩﻋﺎﺋﻰ ﺩﺭ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺑﻬﺮ
ﻧﺎﻡ ﻭﻣﻨﺴﻮﺏ
ﺑﻬﺮ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺣﻘﻴﻘﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.

ﺟﺎﺑﺮ'ﺍﺑﻠﻴس
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺍﺑﻬﺎ ﺣﺎﺿﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺑﻠﻴس
ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻃﺒﻴﻌﺖ'ﻭ
ﻓﻄﺮﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺮﺩﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﮐﺎﺭﻣﺎﺋﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺍﺯ ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﻴﺰ
ﻗﺴﻤﺘﻰ ﺍﺯ
ﻭﻋﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ(ﻭﻋﻴﺪ)ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﺎﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻋﻠﻤﻰ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ
ﻭﻫﻮﻟﻨﺎﻙ ﻭ
ﺯﺷﺖ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﭘﺰﺷﮑﺎﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺩﺭﻣﺎﻥ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ'ﺳﻌﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻭ
ﺷﻔﺎﻯ ﻋﻠﻞ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﻭ ﺍﻟّﺎ (ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
)ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ' ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺧﻮﺩ'ﮐﻤﺘﺮ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺧﻄﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﺍﺯ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘﻴﺮﻭ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ ﭘﻴﺮ'
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻧﺎﻣﻄﻠﻮﺏ ﺭﺍ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪ ﻗﻀﺎﻭﺕ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ ﮐﺎﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. (
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻭﻣﺎﻩ
ﻭ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ'ﻭ
ﺭﻭﺷﻨﻰ ﻫﺎ ﻭ
ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ ﻫﺎ ﻭ ﮔﻮﻫﺮ
ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻳﺪﻥ )
ﺍﺷﻴاء ﻭ ﻳﺎ
ﮐﻞّ ﻣﺤﻴﻂ'ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﻋﺎﺭﻓﻰ
(ﺧﻮﺍﺏ ﻣؤﻣﻦ)
ﺍﻭﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﺎﺷﺪ'(ﻋﻨﺎﻳﺘﻰ
ﻭ ﺭﺣﻤﺘﻰ)
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺻﺤﻨﻪ
ﻫﺎﻯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺒّﺮﺍﻥ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ
ﻭﻋﺎﻗﻠﺎﻧﻪ'
(ﺗﻤﺎﻣﻰ ﺧﻮﺍﺏ
ﺭﺍ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ).ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺺ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭﺍﺯ
ﻃﺮﺯ ﺩﻳﻨﺪﺍﺭﻯﻮﻋﻘﺎﻳﺪ
ﺍﻭ ﺁﮔﺎﻩ
ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺁﻳﺎ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺖ' ﻳﺎ ﭘﻴﺮﻭ
ﻣﺬﺍﻫﺐ ﻗﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻃﻞ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺯﻳﺮﺍ ﻃﺮﺯ ﻓﮑﺮ
ﻭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩﺍﺕ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ
ﮐﻠّﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺩﺭﻧﻘﺶ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣؤثّر
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺣﮑﻤﺎﻯ ﻗﺪﻳﻢ
ﺗﺮﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.(ﺃﺻﺪﻗﮑﻢ
ﺍﻟﺮؤﻳﺎ
ﺃﺻﺪﻗﮑﻢ
ﺣﺪﻳثا)ﮐﻪ ﺭﺍﺳﺖ
ﺗﺮﻳﻦ ﺭؤﻳﺎ
ﺍﺯ ﮐﺴﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻘﻞ ﺣﺪﻳث
ﺻﺎﺩﻕ ﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺑﻴﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎ ﺻﺎﺩﻕ
ﮐﻠﺎﻡ ﺑﺎﺷﺪ.ﻧﮑﺎﺕ
ﺯﺷﺖ ﺁﻧﺮﺍ ﺑﺮ
ﻣﻌﺒّﺮ ﻣﺨﻔﻰ
ﻧﮑﻨﺪ'ﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﮑﻮﻯ
ﺭؤﻳﺎ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﻭ
ﺍﺿﺎﻓﺎﺗﻰ
ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭘس
ﻫﺮﭼﻪ
ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ ﺗﺮ
ﺑﻮﺩ'ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺩﺍﺭﺩ.(ﺣﺪﻳث
)ﺑﻤﻌﻨﻰ ﮔﻔﺘﻦ
ﻭ ﻧﻘﻞ
ﮐﻠﺎﻡ'ﺑﺎﺯﺑﻤﻌﻨﻰ(ﺣﺪﻳث
ﺟﺪﻳﺪ)ﺍﺯ(ﺣﻮﺍﺩث
)ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ (ﺣﺎﺩث
)ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﻠﺎﻡ ﻣﻌﻤﻮﻟﻰ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﮐﻠﻤﻪ
ﺣﺪﻳث ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺍﺯ
(ﺣﺪﻳث ﻭﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻭ ﺧﺒﺮ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻳﺖ
ﻧﻘﻞ(ﮐﻠﺎﻡ)
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﻧﻘﻞ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﺑﻴﻨﺶ
ﺑﺎﻃﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺣﺎﺩثه ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﺩﺭ ﺩﻝ ﺳﺎﻟﻚ ﻭ
ﺧﺒﺮ ﻭﻧﺒﺄ
ﻭﺍﻟﻬﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ
ﻫﺮ ﮐس ﺩﺭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﻮﺩ
ﻧﻘﻞ ﮐﻠﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺑﻴﻨﺶ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩﺵ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺎ
ﺣﺪﻭﺩﻯ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﺭﺩﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﻤﺮﺑّﻴﺎﻥﺎﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻭﻗﺖ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ ﺩﻋﺎﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﺧﺪﺍﻳﺎ
ﺟﺎﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺗﻮ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ. ﻭ
ﻳﺎ (ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺟﻪ)
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻡ.ﭼﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭﺕ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻡ.
ﻫﺮﭼﻪ ﺻﻠﺎﺡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻰ ﺻﻠﺎﺡ
ﻭ ﺍﺻﻠﺎﺡ ﻣﻦ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺟﺰ ﺗﻮ
ﭘﻨﺎﻫﮕﺎﻫﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻡ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻮ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻢ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻭ
ﺑﺮﮐﺖ ﻭ ﺭﺷﺪ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻴﺎﺑﻢ.ﮐﻪ ﺗﻮ
ﻏﻨﻰ ﻭﻣﻦ ﻓﻘﻴﺮﻡ'ﻭ
ﺟﺰ ﺑﺘﻮ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﻧﺪﺍﺭﻡ'ﮐﻪ ﻣﻦ
ﺑﺴﻮﻯ ﺗﻮ(ﻓﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺧﻮﺩ)
ﻫﺴﺘﻢ.ﮐﻪ(ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺃﻫﺮﻳﻤﻦ
ﻧﻔس خود )ﻭ از
ﻗﺸﺮﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻣﻄﺎﻟﺐ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﺩﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﻔﮑّﺮ ﻭ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﺍﺩﺑﻴّﺎﺕ
ﺧﻮﻳﺶ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺻﺤﺒﺖ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﻨﻮﺍﻯ
ﻫﺮ ﺳﺒﻚ ﺑﻴﺎﻥ
هر ﮐس ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺻﺎﺩﻗﺎﻧﻪ ﻭ
ﺑﺎﺍﻳﻤﺎﻥ
ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ ﺑﺎ
ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﻋﺎ
ﺑﺂﺳﻤﺎﻥ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺩﻋﺎ
ﺑﺨﻮﺩﺵ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ' ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺗﺶ ﮐﻮﺑﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺍﻟﻬﻰ بوده
ﺑﺎﺷﺪ.

ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﻋﺮﻓﺎﻯ
اﻳﺮﺍﻧﻰ ﻭ
ﻋﺮﺏ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﺎ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺃﺩﺑﻰ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺟﺎﻣﻌﻰ
ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐﻭﻣؤثِرﺗﺮ
ﺩﺭ ﻓﮑﺮ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻋﺮﺿﻪ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ ﺑﻌﺮﺑﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﺧﻮﺍﺟﻪ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺍﻧﺼﺎﺭﻯ
ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﺩَﺭﻯ'ﮐﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺁﻧﻬﺎ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ ﺧﺴﺘﻪ
ﻭ ﺑﺪﻭﻥ ﻓﻬﻢ
ﻣﻄﻠﺐ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺑﺪﻳﻦ
ﻭﺳﻴﻠﻪ' ﺑﭙﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻭﻗﺖ ﮔﻔﺘﻦ
ﺩﻋﺎ'ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺍﻭ ﺁﻏﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﺟﺪﻳﺪﻯ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻄﺎﻫﺎ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﮔﻨﺎﻩ ﺁﻣﻴﺰ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ' ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ'ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺁﺳﺎﻥ
ﻭ ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﭙﺎس
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺳﺨﺖ
ﮐﻨﻮﻧﻰ'ﺑﺎﺯ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺍﺯ ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺑﺪﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ. ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﻠﺎﻳﺎ
ﻭ ﻓﺘﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﻣﺤﻴﻄﻰ ﻭ
ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﻧﻌﻤﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﻋﺒﺮﺕ ﮔﻴﺮﻯ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮﺍﻩ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﭘس ﺳﭙﺎس
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻠﺎﻳﺎﻯ ﺳﺨﺖ
ﺗﺮﻯ ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ.ﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺻﺒﺮ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﺑﻠﺎﻳﺎ ﻭ
ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﺎﺕ ﭘﺮ
ﻣﺤﻨﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻨﻔﻊ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻣﻴﺸﻮﺩ
ﻭﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺻﺪﻗﻪ
ﺩﺍﺩﻥ ﭘﻮﻝ
ﺑﻨﻴﺎﺯﻣﻨﺪﺍﻥ
ﻭﻟﻮ ﺃﻧﺪﻙ'ﺑﺎﺯ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺳﭙﺎس
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺻﺪﻗﻪ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺻﺪﻕ ﻭ ﺭﺍﺳﺘﻰ
ﻭ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻫﺮ
ﺑﻴﺎﻥ ﻭ ﻫﺮ
ﻓﮑﺮ ﻭ ﻧﻴّﺘﻰ
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻭ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﻗﻄﻌﺎ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﻤﻰ ﮔﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﻮﻳﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺣﺎﺻﻞ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮﮐس ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﻰ ﻫﺎﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﺯ ﺟﺰﺋﻴّﺎﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ' ﮐﺴﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻰ
ﺑﻴﻨﺪ. ﭘس
ﺗﺼﻮﺭ
ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻮﺻﻴﻪ
ﻗﺮﺍٴﺖ
ﻣﻄﺎﻟﺐ'ﻳﺎ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻋﻤﺎﻟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺖ
ﺍﺳﺖ.ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻧﮕﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻠﻤﻪ ﻭ
ﮐﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺨﺺ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﮔﺮ
ﮔﻔﺖ ﺫﮐﺮﻯ ﺭﺍ
ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ
ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﻗﻴﻘﺎﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﻬﻤﺎﻥ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺫﮐﺮ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺭﺍ ﻣﺎﻳﻞ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺍﺯ ﭘﻴﺮ
ﺍﺟﺎﺯﻩ ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﮐﻪ
ﺍﺫﮐﺎﺭ
ﺗﻮﺣﻴﺪﻯ ﺩﻓﻊ ﺷﺮﻙ
ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻮﺟﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ۳۳ ﺑﺎﺭ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﺻﺪ ﺩﺍﻧﻪ ﺭﺍ
ﺳﺎﺧﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺗﺴﺒﻴﺢ
ﻫﺎﻯ ﻫﺰﺍﺭ ﻋﺪﺩ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﻪ ﻃﺮﻳﻘﺘﻬﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭﻣﻨﻈﻮﺭ
ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ
ﻧﮑﺮﺩﻥ ﺩﻗﻴﻖ ﺗﻌﺪﺍﺩ
ﺫﮐﺮ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻗّﺖ ﺩﺭ
ﺗﻌﺪﺍﺩ'
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺩﻗّﺖ
ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ
ﭘﻴﺮ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﻫﻮﺳﺮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺳﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ' ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ( نفس
ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ) ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ.ﻧﻈﺮ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺧﺪﺍ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﺩﺭﻣﻘﺎﺑﻞ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ'ﻭ
ﻧﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ.ﭼﻮﻥ
ﺳﻔﺎﺭﺷﺎﺕ ﻭ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﮔﺬﺷﺘﻪ'
ﮐﻪ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻟﻴﻞ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.

ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
(ﺩﺭﻭﻍ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﺏ ﺟﻌﻞ ﮐﺮﺩﻥ)'ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﭙﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﮔﻔﺘﻦ'
ﺧﻴﺎﻧﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺑﺨﻮﺩ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﻭﻥ
ﺣﺎﺻﻞ ﻭ ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﺎﻋﻞ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺮ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺧﻮﻳﺶ ﻓﺴﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﮔﻮﺍﻫﻰ
ﺑﺮﺗﺒﺎﻫﻰ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮔﻮﺋﻰ می ﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺑﺪﻫﺪ.
ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﺮﻳﺐ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻣﻦ
ﺍﺯ ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺷﻤﺎ ﻭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺷﻤﺎ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪﺗﺎﻥ' ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺒﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻴﮑﻨﻢ.
ﭘس ﺍﮔﺮ ﺩﺭﻭﻍ
ﺩﺭﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ'
ﻣﻥﺘﻘﺼﻴﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻡ'ﮐﻪ
ﭼﻨﻴﻦ ﻭﭼﻨﺎﻥ
ﺑﺸﻤﺎ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﻭﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ .
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻋﻮﺍﻡ'ﻓﺮﺻﺖ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺑﻬﺎﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺖ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺎ ﺧﻮﺩ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﺎ ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺍﺯ ﺳﻮﺍﺑﻖ
ﺗﺪﺭﻳﺠﻰ ﺍﺯ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ
ﻭﺻﺎﻟﺤﻪ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻭﺭﺍ ﺗﻔﺴﻴﺮ
ﻳﺎ ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻗﺎﺑﻞ ﺍﺟﺮﺍ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯﺰﻧﺪﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺻﺎﺩﻗﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻧﻮﺭ
ﻭﮔﻮﻫﺮﻳﻦ ﻭ
ﭘﺮﻭﺍﺯﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ(ﺧﺎﻧﻤﻰ)ﮐﻪ
ﺩﺭ(ﺧﺎﻧﻪ ﺍﻭﻡ)
ﻣﻴﮑﺮﺩ'ﻭ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎﺋﻰ
ﺑﻮﺩ'ﻭﺯﺑﺎﻥ
ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻡ ﺑﺎ
ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺳﺖ ﻣﻴﮕﻔﺖ'
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﻣﻦ ﻣﺪﺍﻡ
ﺗﻬﻮﻉ ﺩﺭﺁﻥ
ﻫﺴﺖ
ﻭﻧﺎﺭﺍﺣﺖ
ﺑﻮﺩ. ﻭﭼﻮﻥ ﮔﻔﺘﻢ
ﺧﺎﻟﻰ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺭﻭﻥ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺯ ﺯﺷﺘﻰ ﻫﺎ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﻧﺸﺎﻧﻪﺍﻯ ﺍﺯ ﻗﺒﻮﻝ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺧﻮﺭﺳﻨﺪ ﺷﺪ. ﭘﺮﺳﺸﻬﺎﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻣﻌﺒّﺮ ﺍﺯ
ﺷﺨﺺ'ﺑﻘﺼﺪ
ﻓﻬﻤﻴﺪﻥ
ﺩﺭﺳﺖ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺭؤﻳﺎﻭﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻬﺘﺮﺍﺳﺖ.ﺍﮔﺮﭘﺎﺳﺦ
ﺩﺍﺩ ﺗﺎ
ﻣﻌﺒّﺮ
ﺑﺪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﭼﻘﺪﺭ
ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺮﺍﺣﻞ
ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻃﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻣﻌﺒّﺮ ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺷﺨﺺ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻧﺼﺎﻳﺢ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺑﺪﻫﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻀﺮﺍﺕ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺷﺨﺼﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻪ
ﻧﺸﺴﺘﻪﺍﻯ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﺳﻘﻮﻁ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﻭ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻰ. ﻭ
ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺷﺨﺺ ﺑﻤﻌﺒّﺮ
ﺍﻇﻬﺎﺭ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ
ﻭﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺷﺪﻳﺪﺩﺍﺷﺖ'ﻭﻣﻌﺒّﺮ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻟﻬی
ﺒﻮﺩ' ﻭ ﻓﺮﺻﺖ
ﻳﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺍﺯ ﺷﺨﺼﻰ
ﺩﺍﺷﺖ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻮﻗّﺖ (ﺗﻤﺘّﻊ
ﻭ ﻣﺘﻌﻪ)
ﻳﺎ(ﺻﻴﻐﻪ ﻋﻘﺪ
ﻣﻮﻗّﺖ)ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﭘﻴﺮ
ﺻﻮﺭﺕﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺣﺪّ
ﺃﮐثر ﭼﻬﻞ
ﺭﻭﺯ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﻮﻝ
ﺑﮑﺸﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ'ﺷﺨﺺ
ﻭﻇﺎﻳﻒ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻣﻮﺭﺩ
ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺮ ﺭﺍ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺍﺕ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺷﺨﺺ ﺑﺪﺍﻥ
ﻋﺎﺩﺕ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﭼﻬﻞ
ﺭﻭﺯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ ﺍﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﭘﻴﺮ
ﻗﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﻭ
ﺍﮔﺮ ﭘﻴﺮ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻃﺎﻟﺐ
ﺑﺎﺷﺪ' ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻳﺎ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﺩﺍﺋﻢ
ﭘﻴﺮ ﻭﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﻋﻤﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﻌﻘﺪ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺮﺳﺪ.
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺑﻌﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺭﺳﻴﺪ'ﺧﻮﺩ ﻳﻚ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺻﺎﺣﺐ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.(ﺗﻤﺘّﻊ)ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺩﻭﺭﻩ
ﭼﻬﻞ ﺭﻭﺯﻩ' ﺗﺎ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺘﺎﻳﺦ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭ(ﻃﻠﺎﻕ) ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﮔﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭﺁﺯﺍﺩ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﺮﻙ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺳﺮﭘﻴﭽﻰ ﺍﺯ
ﺩﺳﺘﻮﺭﺍﺕ ﻋﻤﻞ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﭘﻴﺮ
ﺩﺍﺷﺖ'ﻭ ( ﺩﻭ
ﻧﻔﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ) ﻭﻳﺎ
(ﭼﻬﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ)
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﺍﺗّﻬﺎﻣﻰ'ﭼﻮﻥ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ
ﻭﺷﻬﻮﺕ ﺭﺍﻧﻰ
ﺍﻭﮐﺮﺩﻧﺪ'ﻭﭘﻴﺮ
ﺗﺤﻘﻴﻖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺍﻭﺭﺍ ﻃﻠﺎﻕ ﻭ
ﺁﺯﺍﺩ ﺍﺯ
ﭘﻴﻤﺎﻥﮑﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ(ﺗﺮﻙ ﺻﻠﺎﺕ
ﻭ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ)ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺗﻤﺎس ﺑﺎﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺣﺮﺍﻡ
ﺍﺳﺖ.ﻭﭼﻮﻥ ﺗﺎ
ﺳﻪ ﺑﺎﺭ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻄﺮﻭﺩ'ﺍﺑﺮﺍﺯ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺗﺠﺪﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﺮﺩ'ﭘﻴﺮ
ﺍﻭﺭﺍ ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ.
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﺭ
ﺳﻮﻡ
ﺑﺮﺍﻯﻬﻤﻴﺸﻪ
ﻣﻄﺮﻭﺩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻄﺮﻭﺩ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻥ
ﺒﺎﻳﻚ ﻭﻟیّ
الهی
ﺪﻳﮕﺮﻯ'ﺍﮔﺮ ﺑﻨﺘﺎﻳﺞ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺳﻴﺪ'ﻭ ﭘﻴﺮ
ﺩﻭﻡ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺍﻓق ﺒﺎﺷﺪ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ
ﭘﻴﺮ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺳﻠﻮﻙ ﺑﺪﻫﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺮ ﺩﻭﻡ ﻫﻤﺎﻥ(ﻣﺤﻠّﻞ)
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ.ﮔﺮﭼﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ'
ﺁﻧﺮﺍ ﺍﺯ
ﻣﻘﺮﺭﺍﺕ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺭﺯﺷﻰ
ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ
ﺯﻧﺎﮐﺎﺭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺣﺘﻴﺎﮔﺮ
ﺑﺎ ﺯﻥ
ﻗﺎﻧﻮﻧﻴﺨﻮﺩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻣﺮﺍﺳﻢ
ﻋﻘﺪ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻫﻴﭻ ﺃﻣﺮ
ﺣﺮﺍﻣﻰ ﺭﺍ ﺣﻠﺎﻝ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺣﺮﺍﻡ
ﺯﺍﺩﻩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.

ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ ﺩﻳﺪﻥ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﺭﺍ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ'ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺍﺯ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯﺴﻴﺎﺳﻰ
ﻭﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﻭﻳﺎ
ثرﻭﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻥﺎﺳﺖ. ﻭ
ﺁﻧﭽﻪ ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ ﻃﻠﺐ
ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻥ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺩﻳﺪﻥ ﺧﻮﺍﺏ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻭ
ﺑﻮﺩ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ ( ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻧﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻣﺎﻩ ﺷﺐ ﭼﻬﺎﺭﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﻣﻌﺒّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﮐﻠّﻰ ﻣﻌﺮﻭﻑ
ﻫﻤﮕﺎﻥ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﻧﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻥ ﻧﺎﻡ
ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ ﻳﺎ
ﻣﻴﮑﺎﺋﻴل
ﻮﻏﻴﺮﻩ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻭﺗﺄﮐﻴﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺍﻭﻟﻴﺎﻯﺎﻟﻬﻰ'
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﻫﺮ ﻗﻮﻣﻰ ﻭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻣﺤﻠّﻰ
ﻭﺗﺎﺭﻳﺨﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻣﺸﺎﺳﭙﻨﺪﺍﻥ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ.ﻭ
ﻳﺎﺩﻳﮕﺮ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻭﺃﻏﻠﺐ ﻧﺎ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﻣﺎ' ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺪﻳﻤﺘﺮ.ﭼﻮﻥ ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺭﺍﻳﺞ ﻫﻨﺪﻭﺍﻥ
ﻭ
ﻣﻴﺘﺮﺍﺋﻴﺰﻡ
ﻭ ﺑﻮﺩﺍﺋﻴﺴﻢ .

ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎﺕ
ﺗﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺠﻴﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺑﻴﻦ ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﺭﺍﻳﺞ ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭﻗﺮﻳﺶ
ﻧﻴﺰ ﺑﺂﻧﻬﺎ
ﺁﺷﻨﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.ﻭﮔﺎﻫﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻤﻰ
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﺩﺭ
ﺗﻠﻔّﻆ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﺒﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ
ﺗﺼﻮﻑﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻧﻴﺰ ﻭﺍﺭﺩ ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ ﺑﺎ
ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﮐﻪ
ﺯﻧﺪﺍﻭﺳﺘﺎ'ﮐﻪ
ﻣﺰﺍﻣﻴﺮ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ'ﻣﻬﺎﺟﺮﺍﻥﻔﺮﺍﺭﻯ
ﺍﺯ ﺍﻳﺮﺍﻥ
ﺳﺎﺳﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﻣﻴﺮﻓﺘﻨﺪ.ﻭﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺑﻴﻤﻦ ﮐﻪ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺩﺍﺷﺖ'
ﻭﻣﺴﺘﻌﻤﺮﻩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﻮﺩ'ﺑﺎﺯ ﮔﺮﻭﻫﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﻨﺎﻡ(ﺟﺮﻫﻮﻡ)ﻳﺎ
ﻗﺮّﻩ ﮔﻴﺮﺍﻥ
ﻫﻮﻡ ﮐﻨﻨﺪﻩ'
ﺑﻤﮑﻪ
ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ ﻧﻘﻄﻪ
ﺑﺪ ﺁﺏ
ﻭﻫﻮﺍﻯ'ﻗﺮﺍﺭﮔﺎﻩ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻨﺎﺭ
ﭼﺸﻤﻪ ﺁﺏ
ﺯﻣﺰﻡ'ﺯﻣﺰﻣﻪ
ﮐﻨﺎﻥ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻋﺮﺍﺏ
ﻣﻴﺒﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻫﻢ ﻗﺸﺮﻯ
ﮔﺮﻯ ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﻫﺮ ﺁﺧﻮﻧﺪﻯ
ﻣﺘﻔﺮﻕ ﺷﺪﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ(ﻫﺎﺷﻤﻰ ﻳﺎ
ﺍﺯ ﺑﻨﻰ
ﻫﺎﺷﻢ)ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ(ﻫَﺸﻢ)ﺟﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﺍﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺑﻘﻴﻪ ﻗﺮﻳﺶ
ﮐﻪ ﺑﻤﺮﻭﺭ ﺯﻳﺎﺩ
ﺷﺪﻧﺪ'ﻫﻤﮕﻰ ﺁﻧﺎﻥ((ﺑﻨﻰ
ﺍﻣﻴّﻪ)
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﺪﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺪﻋﻰ ﮐﺎﺫﺏ ﺍﻭﻡ
ﻭ ﺍﻣّﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺃﺑﻮﺳﻔﻴﺎﻥ
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪﺗﺮﻳﻦ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﻋﺒﺪ ﺍﻟﻤﻄّﻠﺐ
ﻭ ﺃﺑﻮ ﻃﺎﻟﺐ
ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻗﺮﻳﺶ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮐﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺑﻌﺪﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﺗﺄﻳﻴﺪ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻧﺮﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.

ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺍﺯ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ'
ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺭﺩ
ﺗﻔﺴﻴﺮﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻤﺎﻥ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻠﺎﺕ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﺑﻌﺪﻯ ﺧﻮﺩ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺑﺪﻫﻨﺪ
ﻭﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪ'ﺗﺎ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺗﻔﺎﻭﺕ
ﺍﺳﺎﻣﻰ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣثلا ﻳﻚ ﮐﺎﻣﻞ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﻳﺎ
ﻳﻬﻮﺩﻯ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺤﻰ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺭﺍ'ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭﺳﺖ
ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﭘﻴﺮ ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺁﺧﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺩﻳﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻘﺘﻞ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ(ﻃﺮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ)ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ
ﻫﻤﺎﻥ ﻋﻤﻠﺎ(ﻗﺘل
ﺴﺎﻟﻚ) ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ. ﺗﺎ
ﮐﺸﺘﻪ
ﻫﻤﺪﻳﮕﺮ ﻳﺎ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺣﺘﻰ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺍﻭﻟﻴا
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ۵۵ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﻧﺒﺎﻟﻪ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﺴﻤﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ.ﺑﺎﺯ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﻭﻣﻘﺪﺍﺭ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎ
ﻭﺫﺧﻴﺮﻩ ﻫﺎﻯ
ﺁﺧﺮﺕ ﺑﺎﻫﻢ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺷﻬﻮﺩ
ﺷﺸﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس 'ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻣﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎ
ﺃﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﺄﺑﺪﻳﺖ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭﻳﺎ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻄﻠﻖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻣﻮﻓﻖ
ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺍﻭﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﺑﺪﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ.

ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻋﺮﺵ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻥ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺟﺴﺘﻦ ﺷﺎﻫﺪ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﮐﺴﻰ
ﺷﻬﻴﺪ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻗﺘﻰ
ﺑﺸﻬﺎﺩﺕ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺣﺴﻴﻦ ﺯﻧﺪﻩﺍﻯ'ﺍﺯ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ'ﺷﻬﻴﺪ
ﺷﺎﻫﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪﺣﺞ
ﺃﮐﺒﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ'ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﻬﺘﺮ ﺩﺭﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺗﻮﻟﺪﻯ ﺑﻴﮑﻰ ﺍﺯﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻳﻚ
ﺑﺎﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺁﺩﻡ ﮐﻴﻮﻣﺮﺵ'ﻭﻳﺎ
ﻣﻴﺘﺮﺍﻯ
ﻧﻮﺡ'ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ ﻳﻚ ﺑﺎﺭ
ﻧﻴﺰ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭﺳﭙﺶ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺩﺭ ﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺑﺎ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ' ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺎﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪ ﭘس ﺍﺯ ﺗﺠﺪﻳﺪ
ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺳﻴﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻤﻮﻋﻮﺩ
ﮐﺎﺷﻒ ﺁﻥ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺷﺎﻫﺪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻴﻨﻰ
ﻭﺣﺘﻰ ﻫﺮ ﭘﻨﺞ
ﻣﻘﺎﻡ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺭﺍﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.

ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﺮﻳﻦ ﺍﺯ ﻃﺒﻘﺎﺕ
ﺃﻧﺒﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻧﺨﺴﺖ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﻭ
ﺳﭙس ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺑﺎﻫﺮ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺳﻮﻡ
ﻧﺒﻰ ﻣﺮﺳﻞ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻫﻤﮕﻰ ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ
ﺍﺭﺳﺎﻝ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﻨﺒّوء
ﻭﺧﺒﺮ ﮔﻴﺮﻯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس 'ﻭﻳﺎ
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ' ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺑﺎﻓﺼﻞ
ﻭﻋﻘﻞ ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺭﺳﻴﺪ.ﺍﮔﺮ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﭼﻮﻥ ﺗﻤﺎﻡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﺴﺘﻌﺪ' ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ'ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ'
ﻭﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺯ ﺑﻬﺸﺖ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺻﺮﻑ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﺟﻨﺴﻰ
ﻭﻣﻌﻨﻮﻳّﺎﺕ
ﮐﻨﻨﺪ'
ﻭﻣﺤﺮﻭﻡ ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺗﺠﻠﻴّﺎﺕ ﻭ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ
ﻣﻴﻨﻮﻯ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺷﻮﻧﺪ'
ﭘس ﺩﻭﭼﺎﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻭﻣﺤﺮﻭﻣﻴّﺖ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭ
ﺣﺘﻰ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﮔﺮ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ'
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ. ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺑﮑﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺭ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﭘﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺎﻡ
ﺭﺳﻮﻝ ﻭ
ﺭﺳﻮﻟﺎﻥ ﻣﻰ ﮔﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﺤﻤﺪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ(ﺍﻣﺎﻡ
ﺍﻣّﻰ)ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺩﻩ ﻫﺎ ﻧﺎﻡ
ﺩﻳﮕﺮ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﺣﺎﺩﻳث ﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﭼﻪ
ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ'ﮐﻪ
ﻳﺎﺯﺩﻩ ﺍﻣﺎﻡ
ﺁﺷﮑﺎﺭ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﻭ ﺳﭙس
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﺣﺴﻨﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﮑﺴﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪﻏﺎﻳﺐﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﻏﺎﻳﺐ ﺣﺠّﺖ
ﺑﻦ ﺍﻟﺤﺴﻦ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﻭﺍﻣﺎﻡ ﺍﻣّﻰ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﭼﻮﻥ ﻳﮑﻰ
ﻭﻓﺎﺕ ﮐﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺟﺎﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ.
ﮔﺮﭼﻪ ﺗﻌﺪﺍﺩ
۳۱۳ ﺷﻤﺎﺭﻩﺍﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﺍﻳﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ۳۱۳
ﮔﺎﻧﻪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﮕﻰ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ'ﻭ
ﺗﺼﻔﻴﻪ ﮐﺎﻓﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺪﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ' ﻭ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻳﮑﻰ
ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻴﺮ ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺑﻴﺸﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﺁﻧﭽﻪ
ﻫﻤﻪ ﺧﻮﺑﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭﻯ
ﺑﺘﻨﻬﺎﺋﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻫﻤﻪﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺷﻬﻮﺩ
ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺧﻠﺎﻓﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮐﻪ
ﺃﺑﻮﺑﮑﺮ ﺩﺍﺷﺖ'ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﺨﻠﺎﻓﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﺪﻳث
ﻏﺪﻳﺮ ﺧﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻋﻠیّ
ﺮﺍ ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻮﺩ. ﻭ
ﻧﻪ ﺁﻧﭽﻪ
ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ ﻋﻠﻰ'
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﻯ
ﻏﻴﺮ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ
گفتند'ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺑﻐﺾ ﻭ ﻏﻀﺐ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻭﻳﻪ ﻭ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﺍﻣﻮﻯ
ﻭ ﺳﭙس ﻋﺒّﺎﺳﻰ
ﻭ ﻋﺸﻤﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ.
ﺍﺩﻋﺎﻯ ﺣﻖ ﻋﻠﻰّ
ﺑﺮﺍﻯ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺑﺮﺟﻬﺎﻥ
اﺳﻠﺎﻡ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﮐﻪﺩﻳﮕﺮ
ﺍﻣﺎم اﻟﻬﻰ
ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'ﺍﮔﺮ
ﮐﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻖ ﺭﻳﺎﺳﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪﺑﺎﺷﺪ.
ﭘس ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺷﻌﻴﺎﻥ' ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺭﻫﺒﺮ ﺳﻴﺎﺳﻰ
ﺑﺤﻖ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻓﻘﻴﻪ
ﺑﺂﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻧﻪ
ﺍﻧﺘﺼﺎﺏ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭﻧﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﺯ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﻭﺗﻠﺒیس
ﺍﺑﻠﻴس ﻭ
ﺍﻧﺒﻠﻴﺴﻰ
ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ' ﻭﻧﻪ
ﺍﻣﺮﻳﮑﺎ ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ .
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻠﻔﺎﻯ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ'ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﻝ ﻣﺤﻤﺪ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ ﺗﺠﺴّﺪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺁﻳﺖ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻧﻮﺭ ﻭ
ﻋﻠﺎﻣﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﺩﺭﻭﺍﻗﻊ ﺁﻓﺖ
ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ(ﺁﻳﺪ)ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺍﺭﺳﺎﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺷﻴﻌﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺭﺿﺎ'
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺸﻌﺎﻉ
ﺍﻧﻮﺍﺭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ
ﺁﻝ ﻋﺒﺎ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺑﺎﺷﻨﺪ'
ﻭ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎﻧﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺳﻨّﺖ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻨّﻴﺎﻥ
ﻭ ﺷﻴﻌﻴﺎﻥ
ﻭﺍﻗﻌﻰ'ﻳﮑﺠﺎ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺍﺻﻄﻠﺎﺡ
ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺳﻨﺖ ﻭ ﻣﻘﺪس ﺷﺪﻩ'ﻭ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﻭ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻮﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘثنا ﻗﺎﺋﻞ
ﺷﺪﻥ' ﻫﻤﮕﻰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ ﺣﺘﻤﻰ
ﺑﻨﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺨﻬﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻣﮕﺮ
ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪﺑﺎﺷﻨﺪ
ﺩﺭﻙ ﺍﻫﻤﻴّﺖ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺑﻌﻘﻞ ﮐﺎﻓﻰ
ﻭﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭﻗﺮﺁﻥ'
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﻣﺤﻤﺪ(ﻟﻮﻟﺎ
ﺩﻓﻊ ﺍﻟﻨﺎس
ﺑﻌﻀﻬﻢ ﺒﻌﺾ 'ﻟﻔﺪﺳﺖ
ﺍﻟﺄﺭﺽ) ﺍﮔﺮ
ﻣﺎ ﻧﺎس ﻳﺎ
ﻣﺮﺩﻡ
ﻭﻧﺎﺳﻴﺎﻥ
ﻋﻬﺪﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯﺗﻮﻟﺪ
ﻗﺒﻠﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻥ ﻫم
ﻨﻴﻨﺪﺍﺯﻳﻢ
ﻭﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻧﻨﻤﺎﺋﻴﻢ' ﮐﻪ
ﺩﻧﻴﺎ ﻓﺎﺳﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭘس
ﻣﺮﮒ ﻭﮐﺸﺘﻪ
ﺷﺪﻥ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺪﺳﺖ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻔﻊ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺗﺮ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﻌﺪﻯ
ﻧﺸﻮﻧﺪ.ﻭ ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻧﻪ
ﺷﺮﻗﻰ ﻣﺪﻋﻰ ﺧﺪﺍﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ'ﻭ
ﻧﻪ ﻏﺮﺑﻰ
ﻣﺪﻋﻰ ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﺋﻰ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ
ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﻭﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻋﺎﻣﻞ ﺑﺎ
ﺁﻧﻬﺎ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﭘﺎﻙ ﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺩﺭﺩﺳﺮ
ﮐﻤﺘﺮﻯ ﺑﮑﺎﺭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺧﻮﺩ
ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﻧﺪ.ﻭﻫﺮﺩﺭﺩﺳﺮﻯ
ﻧﻴﺰ
ﺑﺮﺍﻯﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻣؤثّر
ﺗﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﺁﻧﻬﺎ
ﻭ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ' ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﻋﻠﻰّ ﺍﺯ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻫﺮﮐس ﻣﺮﺍ'ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺑﺒﻴﻨﺪ'ﺣﻖ
ﺭﺍﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﺪﺭﺳﺘﻰ
ﻣﻘﺎﻣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﻳﺪﻩ'ﻭ ﺭؤﻳﺎﻯ
ﺍﻭ ﺣﻖ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻳﻌﻨﻰ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﺣﺘﻤﻰ ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ ﻧﻮﺭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﺣﺞ ﻫﺎﻯ ﺑﻘﻮﻝ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺃﺻﻐﺮ'ﻭ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺣﺞ
ﺍﮐﺒﺮ ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺧﻮﺩ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻳﻦ
ﺩﺭﺟﻪ ﺣﻘّﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺻﻄﻔﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﺁﻣﺎﺩﮔﻰ
ﻭﺗﮑﻤﻴﻞ ﺗﺎ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕﻣﺮﮒ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺭﺍ
(ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎ
ﺗﺬﮐﻴﻪ
ﻭﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍﺗﻮﺭﻯ)
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﻭح
اﻟﻘﺪس ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﺏّ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺭﺍ ﺑﺮﻭح
اﻟﻘﺪس ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﻫﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﻭﻟﻮ ﭘﺶ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﮑﺮﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﮔﻴﺎﻫﺎﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺮ ﺃﺗﻢ
ﻭﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃﺗﻤﻰ
ﺃثیرﻯ ﻭﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﺗﻤﻬﺎ'ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻴﻦ
ﻫﺪﻑ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺭﺍ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻰ ﺭﺍ
ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ.

ﺳﻠﻤﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﮔﻔﺖ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺷﻴﻄﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ'ﻣﺮﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﮐﺴﻰ(ﻣﺘﻤثّل
)ﮔﺮﺩﺩ.ﮐﻪ ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺑﺎﺯ' ﻫﺮ
ﺁﺧﻮﻧﺪ
ﻭﻫﺮﻏﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺑﺎﻃﻞ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.
ﻣﻔﺴﺮﺍﻥ
ﻣﻌﺒّﺮ ﺧﻮﺍﺏ
ﻧﻴﺰ'ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻣﻰ
ﮔﻮﻳﻨﺪ'ﺍﮔﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﻟﺎﻏﺮ ﺃﻧﺪﺍﻡ
ﺑﻮﺩ' ﺩﻟﻴﻞ ﺳﺴﺘﻰ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﺍ
ﺳﺨﺖ ﻧﺎﺭﺍﺿﻰ
ﻭ ﻗﻬﺮ ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺩﻭﺭ ﺷﺪﻥ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻫﺮﭼﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺑﺪﻫﺪ'
ﻋﻠﻢ ﻭﺣﮑﻤﺖ
ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺟﺎﻣﻪﺍﻯ
ﺑﺪﻫﺪ'ﮐﻤﺎﻝ ﺩﻳﺎﻧﺖ
ﺳﺎﻟﻚ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺣﻴﺎﺕ ﺍﻭ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ(ﻣﺒﺸّﺮ)ﻭﺑﺸﺎﺭﺕ
ﺩﻫﻨﺪﻩ
دﺍﺷﺖ'ﭘس ﺍﺯ ﻭﻓﺎﺗﺶ
ﻧﺎﻡ (ﻧﺬﻳﺮ) ﻭ
ﺍﻧﺬﺍﺭ
ﻭﺍﺧﻄﺎﺭ
ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺗﻤﺎﻡ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ششم ﺩﺭ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﻇﻬﻮﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ' ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻫﻔﺘﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﻣﺮﺯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺩﻳﺪﻥ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
شرط نجات با
شهود قائم ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﮐﻨﺪ. ﺗﺎﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﻣﺴﻴﺢ
ﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ'ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺑﺎﺭ
ﺑﻮﺩ.ﮔﺮﭼﻪ ﻗﺒﻠﺎ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺭﺍ ﮐﺸﻒ ﻧﻤﻮﺩ'
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻭﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺻﻄﻔﺎی ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﺼﻔﻴﻪ
ﻋﻤﻴﻖ ﺗﺮ ﻭ
ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﻰ ﻟﺎﺯﻡ
و کافی ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺷﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺮﺳﺪ'
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﻭﺁﻏﺎﺯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﺍﺯ
ﻟﺤﺎﻅ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ
اﻟﻬﻰ'ﺧﻮﺩ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻗﺎﺋم ﺒﺮﺍﻯ
ﻨﻮع ﻔﻮق
ﺒﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻫﺮ
ﻣﻘﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺩﺭ
ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭﺍﺧﻠﺎﻗﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ .

ﻣﺴﻴﺢ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻭ'ﺑﺼﻮﺭﺕ
(ﻧﺠﻢ
ﺍﻟثاﻗﺐ)ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻚ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﺮﻳﺴﻤس
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ
ﻭﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'
ﺳﺘﺎﺭﻩ
ﺩﺭﺧﺸﺎﻥ مقام
مصطفویﭼﻮﻥ
ﻳﻚ ﺳﻮﻡ ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ
ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺻﻮﺭﺕ
ﺭﻭح ﺎﻟﻘﺪس را ﺩﺍﺷﺖ'
ﮐﻪﺩﺭ ﺍﻓﻖ
ﺑﻮﺩ ﻭﻣﺪﺍﻡ
ﭼﺸﻤﻚ ﻣﻴﺰﺩ.ﻭﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺸﺎﻫﺪ
ﺑﺪﺭﻣﻨﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺸﺎﻥ
مید اد .ﻭ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﭘﺸﺖ ﻗﺮﺹ ﻣﺎﻩ'
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻌﺎﻉ و
ﻣﻨﻈّﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺯ ﺑﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭ
ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﺗﻤﺎﻡ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﻤﻠﻮ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ
ﺑﻮﺩ.ﻭﺯﺭﺩﺷﺘﻴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻴﺰ'ﻫﻠﺎﻝ
ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺑﻄﻦ
ﺁﻥ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺳﻤﺒﻮﻝ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺴته
و مید انند ﮐﻪ ﭘﻴﺶ
ﮔﻮﺋﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ ﻧﺠﻢ
ﺍﻟثاﻗﺐ ﻣﺤﻤﺪ'ﻭ
ﻫﻠﺎﻝ ﺳﻤﺒﻮﻝ ﺃﻭﻟﻴﻪ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻧﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻩ ﻭﻫﺴﺖ. ﻭﺩﺭ
ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎﻯ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺴﻴﺢ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ'ﺳﻪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﺎﻡ ﺑﻤﺮﻳﻢ
ﻭ ﻣﺴﻴﺢ
ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﮐﻪ
ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﺎ
ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﺳﻤﺎﻥ
ﺩﻳﺪه اﻳﻢ' ﻭ ﺩﺍﻧﺴﺘﻴﻢ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺳﻰ
ﺳﺎﻟﮕﻰ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﻭﺭﺳﺎﻟﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﮐﺴﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺑﺪﻧﻴﺎ ﻧﻤﻰ
ﺁﻳﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﻧﺒﻮّﺕ.ﻭﺍﻳﻦ
ﺳﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'
ﺳﻪ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺭﻭﺡ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻧﻴﺰ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺍﺷﺘﻪ'ﺗﺎﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺤﻤﺪ زردشت
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺗﻮﻟﺪ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﻣﺎﻡ ﺳﺠّﺎﺩ
ﺩﺍﺷﺖ ﮐﻪ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭمورد شهود
پنجم من مراسم
مصطفوی عضو
منّا أهل
البیت بود که
در ولایت هفتم
مهدوی
سوشیانس سوم
زردشت از جمله
پیشتازان
سلوکی برای
رسیدن بنور
ربّ رحمان شهود
هفتم ، و شاید
به شهود هشتم
عرش ربّ برتر
از رحمان
برسد. که
زردشت
استعداد تکامل
روحی و ذخیره
آخرت فراوان
داشته وخواهد
داشت. وما از
زمانهای
آینده بموجب
قدرت تصوّر و
تخیّل نوع
بشری خود
استفاده
مینمائیم که
فطعا چنین هم
نخواهد بود.
همان طور که
تصور احتمالی
کاملان نوع
میمونی، برجسب
عقل خود برای نوع
بشری پیش بینی
میکنند که
چنان هم نبوده
است. ﺭﻭﺡ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺰ ﺩﺭﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﮑﺮﺭﺍ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﻣﻘﺎﻡ ﻋلیّ
ﺪﺭ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎی
شهودی خود
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻨﻮﺯﻋﻠﻰّ
ﺷﺶ ﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺧﻮﺩ ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺧﻮﺩﺵ' ﺑﺎﮐﻤﻚ
ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩ که
بنجات و شهود
روح القدس
موفق شد. ﻭﺩﺭ ﺁﺳﻤﺎن
های الهی و
معراجهای
محمد فرشتگان
خدا ﻫﻤﻪ ﺟﺎ
نام ﻋﻠﻰّ'ﻳﺎ
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ نام ﻣﺴﻴﺢ'
ومقصود
سالکان
وکامللان
زمانهای پیشین
ولایت چهارم روح
مسیح ﺭﺍ ﻗﺒﻠﺎ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ'ولی
هنوز ملائک
نام ﻣﺤﻤﺪ ﺭﺍ
ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ
.ﻭﺍﺭﻭﺍﺡ ﻫﻤﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻟﺪﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ خواهند
داشت 'ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺍﻓﺘﺎﺩ'
وﻫﻤﮕﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﮑﻤﻚ ﻣﻬﺪﻯ ﻧﻮﺍﺩﻩ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺁﻧﻬﺎ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻮﺭربّ
النوع فوق
بشری ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﻋﺮﺵ ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺎﻣﻰ
ﺍﺯ ﺍﻭ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ. ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻭﺣﺘﻰ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ
ﻫﺎ' ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻭﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺭﺳﻴﺪ'
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ'تا
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ر ا اجرا کرده
باشند . ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ محال ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﻨﺪ .

ﻃﺮﺡ
ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺍ'ﺑﻤﻨﺎﺳﺒﺖ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺯﻳﺎﺩ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ
ﺧﻮﺩﻡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﮐثرﺍ ﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺑﺎ ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﺍﻧﺒﻴﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺑﺎ ﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﻣﺤﻤﺪ ﻭ ﻣﻮﻟﺎ
ﻋﻠﻰّ'ﻭ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﻳﮕﺮ'ﻭ
ﺩﺭ ﺍﺷﻌﺎﺭ
ﻭﺑﻴﺎﻧﺎﺕ
ﺁﻧﺎﻥ، ﮐﻪ
ﺍﻏﻠﺐ ﺑﻄﻮﺭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺯﻣﺎﻥ
مردم ﺧﻮﺩ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺍﺣﻮﺍﻝ
مورد شهودهای این
نویسنده ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻫﻤﻪ ﻫﺪﻑ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﺑﺄﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
پی ببرد ﻭ ﺑﻰ
ﺧﺒﺮ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس
ﺷﻨﺎﺧﺖ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺗﻤﺎﻡ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺪس ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻭﻏﻴﺮﻩ ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﺴﺘﻪ ﺷﻮند' ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺘﺎﺑﭽﻪ
ﮐﻮﭼﻚ ﻭ ﺳﻔﻴﺪ ﺩﻝ
ﻭ ژنتیک روحی
ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺎﺯ ﮐﺮﺩ' ﺗﺎ
ﺷﺎﻳﺪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﭼﻨﺪی ﺍﺯ ﺍﻳﻦ
ﮐﻠﻤﺎﺕ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻥ
ﺑﻨﻮﻳﺴﺪ. ﮐﻪ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭﺍ از ارواح
بشری
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﺩ ﮐﻪ
ﻣﺪﺭﻙ ﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
اﺳﺖ.

ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﺣﺴﻨﻰ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺯﻧﺪﻩ
ﺯﻣﺎﻥ ﺧﻮﺩ' که
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺮﺍ
ﺩﺍﺷﺖ'ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ
ﺩﻳﺪﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺧﻮﺍﺏ' ﻳﻌﻨﻰ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﺻﻮﺭﺕ
روح ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣؤﻣﻨﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻭﻡ
ﮐﻨﻨﺪﻩ' ﺩﺭ
ﻳﺎﺯﺩﻩ ﺩﺭﺟﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﺑﺘﺮﺗﻴﺐ
ﻋﺒﺎﺭﺗﻨﺪ'ﺍﺯ ﺩﻟﻴﻞ
و مدرک (ﺭﺣﻤﺖ)
ﮐﻪ ﺧﺎﺹ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ. ﻭ
درجه و افتخار
ﺩﻳﮕﺮ(ﻧﻌﻤﺖ)ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺍﺩﻩﺍﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺩﻧﻴﻮﻯ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺷﺎﻫﺪ ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺣﺘﻤﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻧﻌﻤﺘﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺗﺎ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺳﭙس
علیّ و ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ که
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﻳﺶ
میباشند.و
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ نیز ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻫﻤﮕﻰ
ﺷﻤﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺷﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﻧﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ
ﻣﺤﻤﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻦ'ﺑﻠﮑﻪ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﻣﺤﻤﺪﻯﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ( ﻣﺤﻤﺪ'ﺗﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺣﻤﺪ) ﻭ
ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭ ﺩﺭﺟﻪ
ﺳﻮﻡ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﺭؤﻳﺖ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪ (ﻋﺰّﺕ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ. ﮐﻪ
عزیزترین و
نیرومند ترین
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻏﻴﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ اولیای
مصطفوی ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺩﻟﻬﺎﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﻮﺩ ﺑﻤﻌﺮﻓی
ﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻰ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ(ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺷﺨﺼﻴّﺖ)
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ را
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.
که (این همانی
مقام الهی
محمد) را د ارد ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﺩﺭﺟﻪ
(ﺩﻭﻟﺖ) ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﻧﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ
ﺳﻴﺎﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺤﻤﺪ'ﻳﺎ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺩﺭ(ﺗﺪﺍﻭﻝ) ﻭ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﮐﺮﺩﻥ
ﺍﻣﺎﻧﺎﺕ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺍﻟﻬﻰ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ دارند
که ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺩﺭ ﺑﻮﺩﻥ
ﻫﻤّﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭ ﮐﻤﻚ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'
ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
و پیر الهی
ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﻭ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻭ
ﺣﮑﻤت هاﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ ﺧﻮﺩ
ﺗﺤﻮﻳﻞ ﻭ
ﻣﺪﺍﻭﻟﻪ
ﻭﺗﺪﺍﻭﻝ
ﮐﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﺴﻠﻬﺎﻯ
ﺑﻌﺪﻯ ﻣﻨﺘﻘﻞ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﮐﻪ
این ﺩﻭﻟﺘﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ و
نه جاه طلبی
هر آخوند
ولایت فقیه فاسد
روان و دشمن
پیامبر و
خداوند که دولت
و حکومت دینی برپا
کند و هر ستمی
را که بخواهند
بر مرم نمایند
و خر سواری
کنند.

ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭﺟﻪ ﺷﺸﻢ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ
ﺩﺭﺟﻪ(ﻇﻔﺮ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﻣﺪﺭﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﻣﻈﻔﺮ ﻭ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ ﺩﺷﻤﻦ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻓﻄﺮﺕ ﻭ
ﺷﻴﻄﺎﻥ
ﺃﻫﺮﻳﻤﻨﻰ
ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺑﺮ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
گردیده،
ﻭﻧﻴﺰ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﺑﺮ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ ﻣﺸﺮﮐﺎﻧﻪ
ﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺗﻤﺎﻣﻰ ﻣﺬﺍﻫﺐ'ﻫﻤﻪ
ﺍﺩﻳﺎﻥ یاﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ ﻓﺎﺭﺳﻰ'ﻳﺎ
همان ﻓﻮﺯﻋﺮﺑﻰ ﺷﺪﻩ
و فتح و
ﭘﻴﺮﻭﺯﻯ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻗﺮﻳﺶ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ ﺍﻟﺄﺻﻞ
میباشد 'ﮐﻪ
ﻓﺮّ ﺍﻟﻬﻰ و
فروهر ﻭ ﺗﺎﺝ ﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻫﻔﺘﻢ
ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ(ﺳﻌﺎﺩﺕ)ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
سالک کامل شده
ﻋﻴﺪ ﺳﻌﻴﺪ
ﻭﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
(ﺟﻤﻌﻪ)
ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ(ﺟَﻢ)
ﺷﺪﻥ ﻭ ﺟﻤﻊ ﮔﺮﺩﻳﺪﻥ
و آدینه پایان
اعمال عبادی د
ارد و نیز ﻭ حالی
(ﺻﻤﺪﻳّﺖ) وﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻳﺎﻓﺘﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺸﻦ
ﻋﻴﺪ ﻓﻄﺮ
ﻭﻋﻴﺪ ﻗﺮﺑﺎﻥ
ﻭ ﻋﻴﺪ ﻧﻮﺭﻭﺯ
ﻭ ﺭﻭﺯ ﻳﻠﺪﺍﻯ ﭘﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺟﺸﻦ ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ ﻭ
ﺑﻮﻯ ﺗﺒﺮﻳﻚ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺁﺭﺍﻳﺶ ﻟﺒﺎس
ﻭ ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮﺩ و
ﻣﻌﻄﺮ و ﺑﺎ
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ ﻭ ﮔﻞ ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
ﭘﻴﺮ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﻦ
ﺭﻭﺯ ﺧﺠﺴﺘﻪ
ﻓﺮّ ﻭ ﺑّﺮ و
نجات برا ءت و
بی گناهی
تزکیه شده
ومقام ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺩﺭﺟﻪ ﻫﺸﺘﻢ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺭﺍ(ﺭﻳﺎﺳﺖ)
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺭﻳﺎﺳﺖ'ﻳﻌﻨﻰ ﺩﺭ
ﺭﺃس ﻣﻘﺎﻡ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﺑﺮ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ ﻭ
ﻓّﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﺮﻭﻫﺮ ﻭ
فرهمندی
ﻓﺮّﻫﻪ ﻭ ﻓﺮﺡ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻧﻬﻢ
ﺭﺍ(ﻗﻮّﺕ) ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺣﻰ ﻭ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺖ.ﻭ
کاملان الهی
زنده ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺩﺭ
ﮐﻴﻔﻴﺖ
ﻭﮐﻤﻴّﺖ ﻗﺪﺭﺕ
هستند. ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺧﻮﺩ ﺑﮑﺎﺭ می گیرﺩ.
ﮐﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭؤﻳﺎﻯ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺩﺭﺟﻪ ﺩﻫﻢ
(ﺧﻴﺮ ﺩﻭ ﺟﻬﺎﻥ)
ﺩﺍﺷﺘﻥﻤﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﺧﻴﺮ
ﻭﮐﻤﺎﻝ
ﺩﻭﺟﻬﺎﻥ'ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﻭ ﺑﻬﺸﺖ ﺩﻭﻡ ﺷﺒﻬﺎ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
گر دش ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺩﺍﺋﻢ'ﻭ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻃﺒﻴﻌﻰ
آر ام و
ﺷﻴﺮﻳﻨﻰ'ﺑﺒﻬﺸﺖ
ﺳﻮﻡ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ساله ﺩﺭ
ﺳﺎﻳﻪ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﻓﺘﻦ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺍﻳﻦ ﺑﻬﺸﺖ
ﮐﺴﻰ ﺍﻃﻠﺎﻋﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﺑﻬﺸﺖ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺠﻬﺎﻥ،
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ بعد
ﺑﺎ ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺗﻤﺪﻥ ﻭ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻴﺰ ﺧﺒﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺧﻴﻠﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﻬﺪﻭﻯ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ ﻳﺎ
ﺑﻬﺸﺖ ﻫﺸﺘﻢ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ.ﻭ
ﺩﺭﺟﻪ ﻳﺎﺯﺩﻫﻢ
ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﭘﻨﺠﻢ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ ﮐﻪ (ﻧﻴﮑﻮﻯ)
ﻣﺮﺩﻡ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺩﻡ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﺴﺘﻌﺪ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻋﺼﺮﻫﺮ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ ﻫﺴتندو
ﺑﺎﻋث ﻧﻴﮑﻮﺋﻰ
ﺍﺧﻠﺎﻕ ﻭ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻭ
ﺭﻓﺘﺎﺭ
سالکان خود ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﭼﻮﻥ
توانسته درک ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ ﺻﻔﺎﺕ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
اﺳﺖ. ورقم
یازده براری
نشان دادن
برتری عقلی از
عقل دهم مورد
تصور متفکرین
زمانهای قبلی
است.

ﭼﻮﻥ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺨﺼﻰ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﻳﺶ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﻧﻈﺮﻳﻪ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﺣﺪﻳث ﻧﻤﺎﻳﺸﻰ
و تمثیلی (ﮐﺴﺎ
)ﻣﻄﺮﺡ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ
ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻔﺼّﻞ ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻮﺩﻩﺍﻡ.و
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺣﺴﻴﻨﻰ'ﻭ
ﺍﻣﺎﻡ ﺯﻣﺎﻥ
ﺣﺴﻨﻰ'ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺩﻭﻡ ﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺻﻮﺭﺕ
ﻓﺎﻃﻤﻰ بدون
تن ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺯﻧﺎﻧﻪ'ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻣﺎﺩﺭ ﺍﻟﻬی
ﺴﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻮﻓﻖ که
ﺑﺪﻳﺪﺍﺭ
(ﺣﺴﻨﻴﻦ) و سپاس
ﺍﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻣﻴﺮﺳﺪ
ﻭﻣﻮﺭﺩ ﻧﻮﺍﺯﺵ
ﻣﺎﺩﺭﻯ اﻭ
ﻗﺮﺍﺭ می
گیرﺩ.ﺷﻬﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﻴﺘﺮﺍ
ﺑﻨﻮﺭﺍﻭ'ﻭﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﺑﻮﺩﺍ 'ﺑﻨﺎﻡ
ﺷﻴﻮﺍ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﺍﻭ' ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﺎﺩﺭ ﻣﻘﺪس
مریم ﺯﺭﺩﺷﺖ بنام
ﺩﻏﺪﻭ' که ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺳﻮﻡ ﺑﻮﺩﺍ
ﻧﺎﻡ ﺷﻴﻮﺍ ﻳﺎ
ﺯﻫﺮﻩ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺻﺎﺋﺒﻪ
ﺯﺭﺩﺷﺘی
اﻟﺄﺻﻞ'ﺯﻫﺮﺍ
ﻭﺯﻫﺮﻩ
ﻭﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭﻧﻮس
ﺯﻫﺮﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺎﻡ ﻣﺮﻳﻢ
ﻳﺎ ﻣﻘﺪس ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ نام
ﻓﺎﻃﻤﻪ (ﻓﻄﻢ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
وپایان د هنده
) ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ'ﮐﻪ ﻭﻯ ﻗﺒﻠﺎ
ﻧﺎﻡ ﻓﺎﺧﺘﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﭘس
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩ ﺳﻮﻡ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻮﻟﺎ ﻋﻠﻰّ
ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭﺡ ﻣﺴﻴﺢ'
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺗﻮﺳّﻞ
ﺑﺎ ﻣﺤﻤﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﺯ ﺷﻬﺮﺕ ﻋﻠﻰّ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺴﻴﺢ'ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻔﺖ. ﭼﻮﻥ ﺑﺂﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﻋﻠﻰّ
ﺷﺶﺳﺎﻟﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺁﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻠﺎﺋﻚ
ﻧﺎﻡ ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ ﻫﻨﻮﺯ
ﻧﻤﻰ
ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻨﻮﺯ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﺎﺯ ﻧﮕﺸﺘﻪ
ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺞ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺮﮒ ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﺴﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺍﺻﻞ ﺑﺼﻮﺭﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﮐﺎﻧﺪﻳﺪﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺍﻭﺭﺍ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻭ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻳﺎ
ﺗﺬﮐﻴﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﺗﺎ ﺑﺎ
ﻣﺸﻴّﺖ ﻭﻳﮋﻩﺭﺣﻤﺎﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ' سالک
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس 'ﻭﺩﺭ
ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﺮﮒ ﻣﻴﺮﺳﺪ. و
ﺍﮔﺮ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻭﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﺯ
ﺧﻮﺍﺏ ﻣﺮﮒ
ﺑﻴﺪﺍﺭ
ﮔﺮﺩﻳﺪ و تولد
دوم پیامبر
گونه ر ا د ارد.
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﺩﺭ ﺩﻭ
ﻧﻮﺑﺖ ﺍﺯ ﺩﻭﺭ
ﻭ ﺍﺯﻧﺰﺩﻳﻚ' ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﻡ(ﺩﻧﺎ
ﻓﺘﺪﻟّﺎ'ﻭ
ﻗﺎﺏ ﻗﻮﺳﻴﻦ
ﺍﻭ ﺃﺩﻧﻰ)ﺁﻧﭽﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺷﺎﻫﺪ
ﻋﺮﺵ است ﻭنیز
ﻭﻇﻴﻔﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺍ
ﺑﻮﻯ ﺩﺍﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺭﺍ ﺑﻄﻮﺭ
ﻣﻌﮑﻮس ﺩﺭ
ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﺑﺎﻭﺭﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.

ﻟﺬﺍ ﺍﺑﻦ
(ﺳﻴﺮﻳﻦ)ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺤﻤﺪﻯ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﺠﺮﺑﻪ(ﺩﻭ
ﺳﻴﺮﺕ) ﻭ دو
ﺳﻴﺮ ﻭﺳﻔﺮ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ. ﺳﻔﺮ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺳﻔﺮ ﻗﻮس ﻧﺰﻭﻝ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻠﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ.
وﺩﺭﺷﻬﻮﺩ بار
دوّم،از شهود
ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﻡ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ'ﺑﺎ ﻧﺎﻡ
ﻋﻠﻰّ ﻣﺮﺗﻀﻰ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﮐﻮﺩﮐﻰ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺤﻤﺪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﺣﺮّاء
ﺑﻮﺩ ﻭﺩﺭ
ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﮕﻰ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯ
ﮔﺸﺖ. ﻭ ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﺮﻳﻦ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺭﺍ'ﺩﻟﻴﻞ(ﻋﻠﻢ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺖ)
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.
ﻳﻌﻨﻰ ﻋﻠﻢ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﻬﻢ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺍﺳﺖ.
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'
ﺻﻮﺭﺕ ﺩﺭ
ﺣﺠﺎﺏ ﻧﻮﺭ
ﺑﻮﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﺑﻮﺩ'
ﻳﻌﻨﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺳﻠﻮﻙ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺳﺖ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﻭﻗﺖ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ
وﺑﺪﻭﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠق
اﺳﺖ. ﮐﻪﺍﻣﺎﻡ
ﺻﺎﺩﻕ ﺍﻳﻦ ﺣﺎﻝ
ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ'ﭼﻮﻥ
ﺑﻬﺸﺖ ﻭﺳﻴﻊ ﺷﺪﻩ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ ﻗﺒﺮ
ﺗﺎﺭﻳﻚ
ﻭﺗﻨﮓ'ﻭﺩﺭﻯ
ﺑﺴﻮﻯ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭘُﺮ ﺁﺗﺶ یعنی
کارمای مجدد
بجهان تولد
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻋﻤﻠﺎ
ﺩﺭﻗﺒﺮ ﻧﻴﺴﺖ
'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩﺳﻠﻮﻙ
ﻭﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ
موفّقان
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ و
درجهان وتولدات
در انواع نسخ
ومسخ حیوانی
میباشد.

ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﺮﻳﻦ در
تعبیر رؤیا ار
شهود فاطمی
آنرا ﺩﻟﻴﻞ ﺷﺮﻡ
ﻭ
ﭘﺮﻫﻴﺰﮐﺎﺭﻯ
ﺳﺎﻟﻚ ﻋﺎﻣﻞ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﻟﺒﺘﻪﺷﺮﻡ
ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭ
ﺣﻴﺎ ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭ
ﺗﻌﺼّﺒﺎﺕ
ﮐﻮﺭ ﺩﺭ ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
عوﺍﻡ ' ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺟﻨﺴﻰ
ﻭ ﺣﺴﺎﺩﺕ
ﺟﻨﺴﻰ ﺭﺍ ﺣﻴﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﺴﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ .
ﻭ(ﮔﺸﺎﺩﻩ
ﺭﻭﺋﻰ) از شهود
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺭﺍ
ﺧﻴﺮ ﻭ ﺑﺮﮐﺖ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﻟﻴل ﺘﻮﻓﻴﻖ
ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺳﻮﻡ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺳﺎﻟﻚ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺷﻬﻮﺩ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﮔﺮﺩﺩ.
ﺩﺭ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ'ﺻﻮﺭﺕ
ﺯﻳﺒﺎﻯ
ﻓﺎﻃﻤﻰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻦ ﻭ
ﮔﺮﺩﻥ'ﻭﺣﺘﻰ
بد ون ﮔﻮﺷﺖ ﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ'ﮔﻮﺋﻰ
ﻧﻘﺎﺷﻰ ﺻﻮﺭﺕ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎ ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﭼﺸﻤﺎﻥ
ﻧﺎﻓﺬ ﻭ
ﮔﻴﺴﻮﻯ ﺑﻠﻨﺪ'
ﻭ ﻟﺒﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﮔﺮﻡ ﻭﻧﺮﻡ
ﺩﻳﺪﻡ. ﻭﭼﻮﻥ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺧﻮﺩ ﭘﻴﺶ
ﺑﺮﻭﻡ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺳﻪ ﻣﺘﺮﻯ ﻣﻦ
دز فضا ﺑﻮﺩ'
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺍﻭ
ﺧﻮﺩ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﺁﻣﺪ'ﮐﻪ ﻣﺮﺍ
ﺑﻮﺳﻴﺪ. ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ
ﺩﺭ ﺩﻟم اﺯ
ﮔﺮﻣﻰ ﻭﻧﺮﻣﻰ
ﻭ ﺯﻧﺪﻩ ﺑﺪﻥ ﺑﻮﺳﻪ
ﺍﻭ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻡ.ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﻣﺎﺩﺭﻯ ﺍﻭ ﺭﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺘﻢ
ﻭﺑﺎ ﺯﻧﻰ ﺑﺎ
ﺗﻦ ﺭﻭﺑﺮﻭ
ﻧﺒﻮﺩﻡ.

ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﺮﻳﻦ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺣﺴﻨﻴﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﮕﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺷﺎﻫﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﭘس
ﻫﺮﮐس ﺑﻨﺤﻮﻯ
ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺍﻳﻦ ﺩﻭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺩﺭﺗﻦ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺣﺴﻴﻦ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ ﺣﺴﻦ ﺍﻣﺎﻡ
ﺯﻣﺎﻥ ﻏﺎﻳﺐ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺗﻮﺭﺍﺕ
ﻭﻗﺮﺁﻥ ﺍﺯ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺩﻭ ﺭﻭﺯ ﻭ ﻧﻴﺰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺭﻭﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎ
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ ﻳﻮﻡ
ﻭ ﺍﻭﻡ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻧﻪ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ
ﮐﻪ ﻳﮑﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﻭﺭؤﻳﺎﺋﻰ ﻓﺎﻃﻤﻰ
ﻭﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﻭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﻭ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺯ ﻫﻔﺘﻢ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ
ﻋﺮﺵ ﺧﻮﺩ ﻧﺸﺴﺖ'ﻭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻣﻮﺭ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺿﻤﻨﺎ ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ'
ﮐﻪ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺯﻣﻴﻦ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻳﺎ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ (ﻣﻈﺮﻭﻑ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻇﺮﻑ)
ﻣﻨﻄﻘﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻭﻝ ﻇﺮﻑ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ ﮐﻪ
ﺁﺳﻤﺎﻧﻬﺎ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻌﺪ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﺎﺩﻯ
ﻭ ﻳﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﺁﻓﺮﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺑﮑﻤﺎﻝ ﺑﺮﺳﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ(ﻋﺎﻟم
ﺃﺻﻐﺮ) ﻭ ﺩﻭﻡ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻤﺎﻡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺯﻧﺪﻩ ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﻫﺎ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ (ﺁﺩﻡ ﺷﺪﻩ)
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
میباشد.

ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﺮﻳﻦ ﺗﺤﺖ ﻋﻨﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻟﻴﻞ
ﺻﺎﺩق ﺒﺪﻭﻥ
ﺳﺎﻟﻚ ﺷﺎﻫﺪ ﺭؤﻳﺎ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺯﻣﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﻣﺼﺎﺣﺒﺘﻰ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎ
ﻣﺤﻤﺪﻭﺗﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ.ﻭ
ﺩﻳﮕﺮ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ ﺑﺎ
ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ'ﺑﺎﺯ
ﺍﺯﺻﺤﺎﺑﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺩﺭﺷﻬﻮﺩ ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺻﺎﺣﺒﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ و مقام
منّا أهل
البیت ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﮐﺴﺎﻧی
ﺴﺎﻟﻬﺎ ﺑﺎ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻣﻌﺎﺷﺮ ﻭﻫﻢ ﻧﺸﻴﻦ
ﻏﻴﺮ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﻭﻳﺎ
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﺻﺤﺎﺑﻪ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺁﻧﺎﻥ ﻧﻤﻰ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﮐﻪ ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ
ﺑﺮﺧﻠﺎﻑ ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺗﺎ ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ' نکرد
ند و ﺩﺷﻤﻨﻰ
ﺑﺎ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﭼﻮﻥ
ﻋﻠﻰّ ﻭ
ﺍﺑﻮﺫﺭ
ﻣﻴﻨﻤﻮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﻧﻴﺰ
ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ' ﮐﻪ
ﺷﻤﺎ ﻣﺮﺍ
ﺩﻳﺪﻳﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻧﻤﻰ ﺷﻨﺎﺳﻴﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ ﭘﻨﺠﻢ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﺤﻤﺪﺭﺍ
ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ.ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻓﺰﻭﺩﮐﻪ ﮐﺴﺎﻧﻰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺁﻣﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺮﺍ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ
ﻭﻟﻰ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻨﺪ.ﻭﺣﺘﻰ
ﻣﺮﺍﺳﻢ ﺧﺎﺹ(
ﻣﻨّﺎ ﺃﻫﻞ
ﺍﻟﺒﻴﺖ)ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺤﻤﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﺍﻭﻟﺎﺩ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
محمد ﭼﻮﻥ
ﺳﺎﺩﺍﺕ'
ﻣﺪّﻋﻰ
ﻓﺮﺯﻧﺪﻯ ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻭﻋﻠﻰّ
ﻭ ﺍﻣﺎﻣﺎﻥ ﻭﺍﻭﻟﻴﺎ
هرگز سیّد و
شید و آریا
ونجات یافته
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺎﺩﺍﺕ مدّعی
ﺷﻨﺎﺳﺎﺋﻰ
ﭘﺪﺭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺸﺮﻙ ﺑﺨﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎﻯ
ﻓﺎﺳﺪ ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻭﻟﻰّ ﻓﻘﻴﻪ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﻭ
ﻧﺎﻥ ﻣﻔﺖ ﻭﺯﻥ
ﺯﻳﺒﺎ ﻭ
ﺭﻳﺎﺳﺖ ﻧﺎﺣﻖ ﺑﺮﻣﺮﺩﻣﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺎﻥﺭﺍ
ﺍﺳﺘثمار ﻭ
ﺍﺳﺘﺤﻤﺎﺭ
آنها
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺣﻤﻴﺮ
ﻭﺍﻟﺎﻍ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺳﻮﺍﺭﻯ
ﻣﻴﮕﻴﺮﻧﺪ' ﮐﻪ
ﺳﺘﻤﮑﺎﺭﻯ
ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﮐﺎﻓﺮﺍﻥ
ﻣﻨﮑﺮ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺧﺪﺍ ﻧﻴﺰ' ﭼﻨﻴﻦ
ﺳوء
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺯ ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ قشری
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﭘس ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻣﺴﺦ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻭﺧﻮﻙ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ
ﺑﺨﺖ ﻭ ﺷﺎﻧس
ﻣﺸﺮﮐﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﺎﺭ ﻭﻣﻮﺭ ﻭ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻭﻗﺘﻰ
که ﻓﻮﺭﺍ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﻮﻟﺪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ ﻓﺴﺦ
ﻭﮔﻨﺪﻳﮕﻰ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮند
. ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺩﻭﺑﺎﺭﻩ
ﻭﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻪ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ '
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺗﺎ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻫﺮ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻣﺎﺩﻭﻥ ﺃﺗﻢ ﻧﻴﺰ'ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺩ. ﮐﻪ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ ﻓﻴﮑﻮﻥ
ﺃﺯﻟﻰ ﺃﺑﺪﻯ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﭘس ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺒﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﺑﺴﻮﻯ ﺧﺪﺍ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﺮﻣﺰﺩﺍ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﻨﻮﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ(ﺍﻟﻠﻪ
ﻭ ﺁﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ)
ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﻳﻦ(ﺍﻟﻪ ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ)ﻫﻨﻮﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
(ﻫﻮ) ﻧﻴﺴﺖ .

ﺍﺑﻦ
ﺳﻴﺮﻳﻦ ﺗﻮﺿﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﮐﺴﻰ ﻳﺎ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﺣﺴﻴﻦ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ ﺩﻳﺪ'
ﭘس ﺩﺭﺟﻪ
ﺷﻬﺎﺩﺕ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ'ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﻌﺪﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺎ
ﺷﻬﻴﺪ ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﻣﻴﺴّﺮ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ. ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺣﺴﻨﻰ
ﺩﻭﻡ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺑﻌﺪﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.
ﻭﻯ ﻣﻰ
ﺍﻓﺰﺍﻳﺪ
ﺩﻳﺪﺍﺭ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺻﺎﻟﺤﺎﻥ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ ﻭ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺯﺍﻫﺪﺍﻥ'ﻧﺸﺎﻧﻪ
ﮐﺎﺭ ﺧﻴﺮ ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﮐﺎﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺴﺘﻌﺪﺍﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﻳﺪﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ
ﺭؤﻳﺎ'ﺑﺮﺍﻯ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺷﺶ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﺎﺭ ﺟﺎﻟﺐ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﺮﻳﻦ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭ
ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻫﺮ
ﻟﻔﻆ ﻭ
ﺳﻮﮊﻩﺍﻯ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ'ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﻰ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻌﺒﻴﺮ می
ﻨﻮﻳﺴﺪ' ﮐﻪ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺷﺎﻫﺪ
ﺭؤﻳﺎ ﻭ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻄﺒﻴق اﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻓﻬﺮﺳﺖ
ﺩﺭﺍﺯﻯ ﺍﺯ
ﺍﻟﻔﺎﻅ ﺭﺍ ﻧﻘﻞ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺳﺎﻟﻚ ﻭﺷﺎﻫﺪ ﺭؤﻳﺎﻫﺎ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﻧﻴﺰ ﻟﻴﺴﺘﻰ
ﺩﺭﺍﺯ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻮﮊﻩﻫﺎﻯ
ﺩﻳﺪﻧﻰ ﺭؤﻳﺎ'
ﻭ ﺑﺎ ﭼﻨﺪﻳﻦ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻔﮑﻴﻚ
ﻭﺗﻄﺒﻴﻖ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ'
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻟﻔﻆ
(ﺁﺑﺎﺩﺍﻧﻰ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺻﻠﺎﺡ
ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ ﺍﻳﻦ ﺟﻬﺎﻧﻰ.ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻌﻨﻰ(ﺧﻴﺮ)
ﻭﻣﻨﻔﻌﺖ ﺭﺍ
ﮔﺸﺎﻳﺶ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﻳﺎ(ﺁﺏ) ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﻓﺮﻭﺭﻓﺘﻦ ﻳﻘﻴﻨﻰ
ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻗﻮﻯ ﺷﺨﺺ
ﻭﺗﻮﺍﻥ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺩﺷﻮﺍﺭ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭ ﻣﺎ
ﺁﺏ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ
ﻋﻘﻞ ﻭﻗﺪﺭﺕ ﺍﺩﺭﺍﻙ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺁﺗﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﻧﻴﺎﻝ ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻭﺩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﻰ
ﻭﺩﺭﺷﺮﻑ ﻓﺮﺝ
ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ'ﻭﻫﻤﻴﻦ
ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺍﻣﺎﻡ ﺻﺎﺩﻕ
ﺩﺭ 25 ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻭﺭﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻓﺘﻨﻪ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ
ﻭﺟﻨﮓ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ'
ﻭﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ ﺗﻦ ﻭ
ﺳﺨﻨﻬﺎﻯ ﺯﺷﺖ ﻭﻣﻨﻊ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻤﺮﺍﺩ'ﻭ
ﺧﺸﻢ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻭﺣﺎﮐﻢ ﻭ
ﻋﻘﻮﺑﺖ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ'ﻭ
ﻧﻔﺎﻕ ﺑﺎ ﺧﺪﺍ
ﻭ ﺑﻴﺮﺍﻫﻪ
ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﺗﺮس ﻭ
ﺳﻮﺧﺘﻦ'ﻭ ﺩﺭ
ﺧﺪﻣﺖ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﻃﺎﻋﻮﻥ
ﻭ ﺳﺮﺳﺎﻡ
ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ
ﺁﺑﻠﻪ'ﻭ ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﮔﺸﺎﻳﺶ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻫﺎ ﻭ
ﻳﺎﻓﺖ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﭘﻴﺮ ﮐﺎﻣﻞ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻭ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﺭﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﺎﻫﺪ
ﺁﻥ سالک خود
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻗﺒﻠﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺳﺎﻟﻚ
ﺭﺍ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ
ﺑﻬﺒﻮﺩ ﺍﻋﻤﺎﻝ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻭﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﺑﻬﺘﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺑﮑﺎﺭ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺗﺸﻮﻳﻖ ﺍﻟﻬی
ﻮ ﻳﺎ ﻧﻬﻴﺐ
ﻭﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ'
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺗﺬﮐّﺮ
ﻓﻄﺮﺕ ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻫﻤﻪ ﺩﺭ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.

ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ
ﺳﻮﮊﻩ ﻫﺎﻯ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎﻭﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺁﻧﻬﺎ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻫﺴﺖ.
ﻭﻟﻰ ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻌﺒﻴﺮ
ﺭؤﻳﺎ'ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﻳﻨﮑﻪ'ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻌﺎﻧﻰ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺷﺪﻩ
ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺩﺭﻙ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ
ﻭ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺸﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ ﻭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺴﺮﻳﻊ
ﺩﺭ ﺑﻬﺒﻮﺩﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﺗﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﭘس ﺍﺯ ﻫﻔﺖ
ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس ﺻﻌﻮﺩ
ﻭﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﻮس
ﻧﺰﻭﻝ'ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ. ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﻫﺮ ﻓﻀﻴﻠﺖ
ﻭﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﻭﻧﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ
ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﻚ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﺨﺪﺍ
ﻭﭘﻴﺎﻣﺒﺮﺍﻥ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺑﻬﻤﻴﻦ
ﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
میباشند .

ﭘس
ﺩﺭﺧﺎﺗﻤﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ ﺑﻠﺰﻭﻡ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ' ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻭﻟﻰّ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺭ ﺭؤﻳﺎ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﭼﻨﻴﻦ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﺷﺪﻩ
' ﻭﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﺮ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺩﺭ
ﺟﺎﻣﻌﻪ'ﻫﻴﭻ ﻇﺎﻫﺮ
ﺭﻭﺣﺎﻧﻰ ﭼﻮﻥ
ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﺩﺭ
ﻟﺒﺎس ﻭ ﻇﺎﻫﺮ
ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ
ﻋﻠﺎﺋﻢ ﺭﻭﺣﺎﻧﻴّﺖ
ﺑﺮﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ
'ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﺑﻠﻴﺴﺎﻥ
ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭ ﺷﻴﻄﺎﻥ ﺑﺰﺭﮒ.
ﻭﮔﺎﻫﻰ ﺷﺨﺺ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ ﮐﻪ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﺍﻭﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﺤﻴﻂ ﻏﻴﺮ
ﺍﺯ ﺩﻳﻦ ﻣﺬﻫﺐ ﺧﻮﺩ
ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻨﺪ.
ﻣثلا ﻋﺎﺭﻑ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'ﺩﺭ
ﺩﻳﻦ ﻭﻣﺬﻫﺐ
ﻗﺸﺮﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻫﺎ
ﻧﻔﺮﺕ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺩﻟﻴﻞ
ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﺗﺎﺑﻊ ﺁﻥ
ﺍﺩﻳﺎﻥ
ﻭﻣﺬﺍﻫﺐ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﻮﺩﺵﺍﺯ
ﺁﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎ
ﺑﮑﻤﺎل اﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﺑﺎﺯ ﺑﻴﻦ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎﻣﻌﻪ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﻣﺸﺮﻙ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﮐﻪ ﺯﺑﺎﻥ
ﻭ ﻋﺎﺩﺍﺕ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻭﺧﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺁنها ﺮﺍ
ﻣﻴﺸﻨﺎﺳﺪ.ﻭﺗﻤﺎﻣﻰ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻳﻚ ﺩﻳﻦ ﻭ
ﺁﺋﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﮐﻪ
ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺗﻨﻬﺎ
ﺩﻳﻦ ﻭﺭﺯﻯ
ﻣﻘﺒﻮﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻧﻴﺰ ﺁﺭﺯﻭﻯ ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺃﺑﺪﻯ
ﻭ ﭘﺎﮐﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺗﺎ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻢ'ﻭ ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻭ
ﭘﻮﺯﺵ ﻣﻴﻄﻠﺒﻢ.

M167

روح یا
روان

ﺩﺭ
ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻘﺪس
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﻣﺘﻌﻠّﻖ
ﺑﺪﻳﻦ ﻭﺩﺍﻧﺘﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻳﺎ
ﮐﻴﻮﻣﺮث ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﮐﻪ ﮐﺎﺷﻒ ﻧﻮﺭ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻨﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﺗﺼﻮﻑ ﺍﻣﺮﻭﺯﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻭﺍﺳﻠﺎﻣﻰ'ﺑﻨﺎﻡ
ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺁﻟﻌﺒﺎ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺁﺩﻡ ﻭﻣﻴﺘﺮﺍ
ﻳﺎ ﻧﻮﺡ ﻭ ﻧﻴﺰ
ﺑﻮﺩﺍ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﺳﻴﻨﻪ ﺑﺴﻴﻨﻪ
ﻭﺍﺯ 2800
ﺳﺎﻝ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﺑﺨﻂ
ﺳﺎﻧﺴﮑﺮﻳﺖ
ﻧﻮﺷﺘﻪ
ﺷﺪ'ﻭﺩﺍﺭﺍ
ﺷﮑﻮﻩ ﻭﻟﻴﻌﻬﺪ
ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
ﻫﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻋاﺮﻓﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﺩ'ﺑﻔﺎﺭﺳﻰ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﺩﺭ 500
ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ
ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮔﺮﺩﻳﺪ.
ﺩﺭ
ﺍﻭﭘﺎﻧﻴﺸﺎﺩ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻧﻴﺴﺖ'
ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ
ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﻭﻗﺴﻤﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻳﮑﻰ(
ﺻﻮﺭﺕ ﻳﺎ
ﻫﻴﺄﺕ) ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻳﮑﻰ
(ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻭﺭﻓﺘﺎﺭ)
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩ.ﮐﻪ
ﺷﺒﻴﻪ ﺩﻭ ﻧﺎﻡ (
ﺗﻦ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺫﻫﻨﻰ)
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ.
ﺩﺭ ﮔﺎﺗﺎﻫﺎ
ﮐﻪ ﺳﺮﻭﺩﻫﺎﻯ
ﺷﺨﺼﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ'ﭼﻬﺎﺭﻣﻴﻦ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭﻟﻰ ﺍﻟﻌﺰﻡ
ﻭﮐﺎﺷﻒ ﺷﻬﻮﺩ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭ
ﭘﻨﺠﻢ ﻋﺮﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﺑﻮﺩﻩ' ﻭ
ﺑﺴﺎﻟﻬﺎﻯ 1700 ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻮﺩﻩ' ﺻﺤﺒﺖ
ﺍﺯ( ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ)
ﺩﺭ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﺯﺭﺩﺷﺖ ﻧﻴﺰ
ﺍﺯ(ﺭﻭﺡ ﺟﻬﺎﻥ)
ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻭﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﻰ ﻳﺎ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﺎﺷﺪ
نیز ﮔﻔﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﺗﻦ
ﺍﻭ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﺑﻮﺩﻩ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺁﻧﺮﺍ (
اوروان)
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﺑﻌﺪﻯ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﺮﺟﻤﻪ
ﻋﺮﺑﻰ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ '
ﺑﺼﻮﺭﺕ (ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻳﺢ ﻭ
ﺭﻳﺤﺎﻥ) ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﮔﺮﺩﻳﺪ.ﮐﻪ بعدت
ﺑﻨﺎﻡ( ﺟﺎﻥ )
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺗﻦ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻧﻴﺰ
ﺑﻌﺮﺑﻰ(ﺑﺪﻥ)
ﺷﺪﻩ'ﮐﻪ ﻟﻔﻈﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺟﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻰ ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ(ﻧﻔس
ﮐﻞّ) ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ'
ﻭ ﺣﺘﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﺳﻮﻡ
(ﻓﺎﻃﻤﻰ)ﺩﺭ
ﺗﺴﻤﻴﻪ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻳﺎ ﺷﻴﻮﺍ
ﺑﮕﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩﺍ'ﻭ(ﺩﻏﺪﻭ)
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﻮﺩﺍ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
(ﺷﻴﻮﺍ)ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻨﻮﺭ
ﺷﻴﻮﺍ'ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺟﺪﻳﺪ ﺭﺳﻴﺪ.
ﺷﻴﻮﺍ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﺯﻧﺎﻧﻪ ﺷﺨﺺ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﺯ(ﺭﻭﺍﻥ
ﺯﻧﺎﻧﮕﻰ) ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.

ﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻗﺪﻳﻢ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ'ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﺭﺍ (ﺯﻳﺮ ﻓﻠﻚ
ﻭ ﺳﭙﻬﺮ) ﻳﺎ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻫﻔﺘم
ﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﻧﺪ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺵ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ' ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﮑﻤﺎﻝ
ﺭﻭﺡ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺰﺩﻳﻚ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ۵۵
ﻗﺮﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻫﻔﺘﻢ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺷﻬﻮﺩ ﻫﺸﺘﻢ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥﻤﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﻭ ﻣﻬﺪﻯ ﺩﺭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮐﺎﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻮﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻮﺩﻩ'
ﺧﻮﺩ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻳﺎ
ﻗﺎﺋﻢ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﮐﻪ
ﻧﺎﻡ ﻗﺎﺋم
ﺁﺧﺮ ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻳﺎ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﺷﺮﺍﻓﺖ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻳﺎ ﺍﻭﻝ
ﺍﻟﺰﻣﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺍﻭﻟﻰ
ﺍﻟﻌﺰﻡ ﻫﻔﺘﻢ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻣﺎ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ.ﮐﻪ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ
ﻣﻘﺪس ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻪ
ﺑﺨﻠﻖ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺰ ﺻﺎﺣﺐ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪﺍﺭﺗﺒﺎﻁ
ﺍﻟﻬﺎﻣﻰ ﺑﺎ
ﺭﺏ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮔﺮﭼﻪ
ﻣﻮﻗّﺘﺎ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭ ﺗﻦ ﺑﺸﺮﻯ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺁﻧﺎﻥ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ
ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻮﺩﻩ' ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻚ ﺧﻮﺩ
ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻡ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻯ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ'
ﻫﻤﻴﺸﻪ ۳۱۳
ﻧﻔﺮﺁﻧﺎﻥ
ﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﺠﺴّم ﻮﻣﻘﺎﻡ
ﺣﺴﻴﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻧﺎﻥ
ﺩﺭ ﺗﻮﺳّﻞ
ﻋﺒﺎﺩﻯ'ﻣﻘﺎﻡ
ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
ﺣﺴﻴﻦ ﺍﺯ ﭘﻨﺞ
ﺗﻦ ﺁﻝ ﻋﺒﺎ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺎﻣﻰ
ﻧﺎﻣﻬﺎﻯ ﺟﺪﻳﺪ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﭘﻨﺞ ﺷﻬﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻳﺎ ﺣﺞ ﻫﺎﻯ
ﻋﻤﺮﻩ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﻭﺗﺼﻮﻑ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ. ﻓﻠﻚ
ﻫﻔﺘﻢ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻓﻠﻚ(ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﻘﻤﺮ)ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ ﺑﻌﺪﻯ
ﻋﻠﻤﺎﻯ ﻧﺠﻮﻡ
ﺑﻮﺩﻩ' ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﺳﻴّﺎﺭﻩ
ﺩﻭﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻭﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﺭﺍ ﻓﻠﻚ ﺍﻭﻝ ﻭ
ﻓﻠﻚ ﺗﺤﺖ
ﺍﻟﻘﻤﺮﻫﻤﻴﻦ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺍﺳﺖ. ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺍﺯﻗﺪﻳﻢ
ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﺍﺳﻠﺎﻣﻰ ﮐﻪ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻣﺸّاء
ﺍﺭﺳﻄﻮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ'ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﺩﻯ
ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﺮﺩﻧﺪ'ﺍﺯ
ﺩﻩ ﻋﻘﻞ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﭼﻮﻥ
ﺍﺑﻦ ﺳﻴﻨﺎ
ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﻧﺎﺩﺭﺳﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻫﻤﻴﻦ ﺑس ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺧﻠﻘﺖ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﺍ
ﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺩﺭﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻓﻠﺎﻙ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﺴﺖ.ﮐﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻬﻔﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺮﺳﺪ.
ﻭﭘس ﺍﺯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ
ﺑﻄﻮﺭ
ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﮐﻤّﻰ ﻭ ﮐﻴﻔﻰ
ﺍﺯ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﺘﻮﻟﺪﻳﻦ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺍﺯ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺘﺴﻤﻴﻪ
ﻭﺗﺼﻮﺭ ﻗﺪﻳﻢ
ﺁﻧﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻰ
ﻗﺎﺋﻞ ﻧﺒﻮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻣﺴﻴﺢ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻭﻣﺤﻤﺪ ﺍﺯ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻮﻉ روح الأمین
إسم أعظم
ﺑﺸﺮﻯ'ﻳﺎﺍﻟﮕﻮﻯ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﮔﻔﺖ
ﻭﻣﺴﻴﺢ ﺍﻳﻦ
ﻣﻘﺎﻡ ﺭﺍ
ﮔﺒﺮﻳﺎﻝ ﮔﻔﺖ
ﻭ ﻣﺤﻤﺪ ﺟﺒﺮﺋﻴﻞ
ﺧﻮﺍﻧﺪ.ﻳﺎ
ﺍﻳﻞ ﻭ ﺍﻟﻪ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ
' ﻣﮑﺎﻥ ﻟﺎ
ﻣﮑﺎﻥ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'
ﻭ ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺩﺭ
ﺟﺒﺮﻭﺕ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭ ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺟﺒﺮﻭﺗﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﺍﻟﮕﻮﻫﺎﻯ(ﻣثاﻟﻰ
ایدآل ) ﻭ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻫﺮ
ﻧﻮﻉ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺗﺠﻠّﻰ نیز
(ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ)
ﺁﻥ ﻣﺮﺍﺗﺐ و
مقام ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻭﺟﻤﺎﺩﺍﺕ
ﻧﻴﺰ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻗﺎﺋﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻋﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺎ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻧﺮﺳﻴﺪ'
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺗﺎﺑﻊ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ ﺑﻌﺪﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻗﺮﺁﻥ ﻭﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ ﻣﻨﮑﺮ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﻧﺸﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﻭ(ﺭﺏّ) ﻳﻌﻨﻰ
ﺗﺮﺑﻴﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ
و (رابی) ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ'ﻭﺧﺪﺍﻯ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﻯ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻝ
ﻧﻮﻋﻰ ﺷﺒﻴﻪ
ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻫﺮ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ'ﺧﻮﺩ
ﻓﺮﺩ ﻭﺍﺣﺪﻯ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩﺵ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻫﻴﭽﮑس
ﺩﻭﻣﻰ ﻧﻈﻴﺮ
ﺧﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ(ﺭﺏّ
ﺍﻟﻔﺮﺩ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺭﺏّﺍﻟﻔﺼﻞ
ﻳﺎ ﺭﺏ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ. ﻣﮕﺮﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺭﺏّ
ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ.ﭼﻮﻥ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻳﺎ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ.ﺍﻳﻦ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﮐﺎﺭ
ﻋﻠﻤﺎﻯ
ﺟﺎﻧﻮﺭﺷﻨﺎﺳﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻔﻴﺪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﻫﺮ
ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻃﺒﻘﻪ
ﺑﻨﺪﻯ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﺳﺖ.ﻭ(ﺍﻟﻠﻪ)
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻤﻌﻨﻰ ﺍﻳﻦ
(ﺍﻟﻪ) ﻭﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ(ﻫﻮ)
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺩﺭ
ﻋﻤّاء
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ ﻫﺎﻫﻮﺕ
جهان عدم ما
سواه
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻟﻠﻪ ﻋﺮﺑﻰ
ﺷﺪﻩ(ﺃﻫﻮ) ﺩﺭ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮﻳﺶ ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺍﻟﺄﺻﻞ
ﺑﻮﺩﻧﺪ
ﻭﻓﺮﻫﻨﮓ ﻓﺎﺭﺳﻰ
ﺩﺭﻯ ﻭ
ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﮐﻪ
ﺯﺑﺎﻥ ﻗﺮﺁﻥ ﻭ
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﺍﮊﮔﺎﻥ
ﻓﺎﺭﺳﻰ ﻫﺴﺖ.

ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺷﻬﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ' ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻳﻚ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﻭﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺩﻭﺑُﻌﺪﻯ'ﮐﻪ
ﺣﻴﺎﺕ ﻭﺣﺮﮐﺖ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺸﺮﻯ ﺳﻪ
ﺑُﻌﺪﻯ ﺣﻴﺎﺕ
ﻭ ﺣﺮﮐﺖ ﻭ
ﻋﻘﻞ'ﻳﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺩﻳﮕﺮ ﻋﻘﻞ
ﭼﻮﻥ ﻋﺸﻖ
ﻭﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ
ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﮔﻔﺖ
ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﮐﻪ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ'ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺗﻰ ﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ 'ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﻴﻢ
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﭼﻬﺎﺭ ﺑُﻌﺪﻯ
ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻓﺮﺷﺘﮕﺎنی هستند'
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺗﺨﻴّﻠﺎﺕ
ﺯﻳﺎﺩﻯ
ﺩﺍﺭﻳﻢ'ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺁﻣﺪﻫﺎﻯ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧی
ﻤﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﻣﻠﺎﺣﻄﻪ
ﮐﺮﺩم که ﻫﺮ
ﻗﺪﻡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺮﻭﻯ ﻳﻚ ﮐﺮﻩ
ﻣﻴﮕﺬﺍﺭﻧﺪ ﻭ
ﺑﺴﺮﻋﺖ ﭘﻴﺶ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ ﻭ
ﺑﻄﻮﺭ ﺧﻠﺎﺻﻪ'
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺑﺎ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ
ﮐﻪ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ . ﭘس
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺑﺎ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺑﻴﺶ ﺍﺯﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﻭ ﻫﺮ
ﺩﺭﺟﻪ ﺗﻘﺮﺏ ﺑﺨﺪﺍ
ﺻﻔﺎﺕ ﻭﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﻭ ﻗﺪﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﮐﺮﺍﻣﺖ
ﻭﺭﺣﻤﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺩﺭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﻭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ'ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﮐﻨند'ﻭ
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻟﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺷﻮﺩ' ﮐﻪ ﺟﻬﺎﻥ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺭﺍﺩﺭ
ﻫﺴﺘﻰ ﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺍﺯ ﻫﺴﺘﻰ
ﺍﻟﻠﻪ'
ﺑﺘﺮﺑﻴﺖ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ
ﺑﺨﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺩﺍﺭﻩ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.
ﺭﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻓﻬﻢ ﻣﺎ
ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻋﻘﻞ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻋﻘﻞ ﺻﺪﻫﺎ
ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﺎﺑﻊ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﻭ ﻋﺸﻖ ﻭ
ﺻﺒﻮﺭﻯ ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺑﺎﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﻌﻘﻞ
ﺑﺮﺗﺮ'ﺑﺎ
ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻋﻠﻢ
ﻭﮐﺘﺎﺏﺧﻮﺍﻧﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺳﺖ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﻋﻠﻢ ﻏﻴﺮ ﺍﺯ
ﻋﻘﻞ
ﺍﺳﺖ.ﻭﻋﻘﻞ ﺭﺍ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺎ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺩﺭ
ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺘﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺍﻟﻬی
ﺒﺮﺳﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﻋﻘﻞ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺗﺤﺼﻴﻞ
ﻋﻠﻢ ﻳﻚ ﺗﻮﺳﻌﻪ
ﺍﻓﻘﻰ ﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﻳﭽﻪ
ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﺸﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺑﺎ
ﺭﻓﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺸﺮﻯ
ﻤﻔﻴﺪ
ﻫﺴﺖ.ﻭﻟﻰ ﮐﺎﺭﺳﺎﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻭﺭﻭﺣی اﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﺮﻭﺩ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﮐﺎﺭﻣﺎﻯ ﻭ
ﺳﺘﻤﮕﺮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﭘﺮﺳﺘﻰ
ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﺻﻔﺎﺕ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﮑﺒّﺮ ﻭ
ﻏﻀﺐ ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻋﺎﻟﻤﺎﻧﻪ
ﮐﻨﻨﺪ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺗﺮ ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.
ﮐﻪ ﺑﮑﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺑﺸﺮﻯ ﻳﺎ ﻣﺴﺦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺑﻔﺴﺦ ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻭ ﺭﺳﺦ ﺟﻤﺎﺩﻯ
ﻭﻭﺳﺦ ﺗﺤﺖ ﺟﻤﺎﺩﻯ'ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺳﻘﻮﻁ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﺩﺭﺍﺯ'ﮔﺎﻫﻰ
ﭼﻨﺪ ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ
ﺳﺎﻝ ﻭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ'ﺑﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺵ
ﺭﺍ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﺩﺭ(ﺷﺪﻥ
ﻭ ﺻﻴﺮﻭﺭﺕ)ﻳﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ .

ﺑﻨﻈﺮ
ﺑﺮﺧﻰ
ﻣﺤﻘّﻘﻴﻦ'ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺍﻭﻟﻴﻦ ﺑﺎﺭ
ﺍﺯ( ﺭﻭﺡ ﺟﻬﺎﻥ)
ﻳﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﺑﻤﮑﺎﺗﺐ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻭﺩﻳﻨﻰ
ﻳﻮﻧﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪ.ﻭ ﺩﺭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ(
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺰﻡ )
ﺍﻭﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺩﺍﺩ.ﮐﻪ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﺭﺍ ﺧﻠّﺎﻗﻴّﺖ
بوسیله ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ'ﺑﻌﻨﻮﺍﻥ
ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻫﺮ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﻧﺒﺎﻝ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻫﺮ ﺟﻤﺎﺩ
ﻭ ﺣﺘﻰ ﮔﻴﺎﻩ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺩﺍﻧﺶ ﺟﺪﻳﺪ
ﺃﺗﻢ
ﺷﻨﺎﺳﻰ'ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ'
ﻳﻌﻨﻰ(ﺗﻦ ﺃﺗﻢ)ﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﺻﺪ ﻧﻮﻉ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﻳﺰﺗﺮ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻫﺮﻳﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ما ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺮ
ﺃﺗﻢ'ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺩﺍﺧﻠﻰ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﻭﻣﻨﻄﻘﺎ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺍﻳﻦ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﻧﻴﺰ
ﺭﻭﺡ ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻔﺮﺽ ﺑﺂﻥ
ﻣﺎﺩﻩ و سدیم
نخستین
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺑﺮﺳﻴﻢ'
ﮐﻪ ﭼﻴﺰﻯ ﺟﺰ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩ' ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﭘﺎﺋﻴﻥﺘﺮ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺟﻨﻴﻦ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﺑﻘﻮﻝ ﺣﮑﻤﺖ
ﻳﻮﻧﺎﻧﻰ
ﻣﻌﺮﻭﻑ'ﻫﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ(ﺻﻮﺭﺕ
ﺍﺳﺖ ﻭﻫﻴﻮﻟﺎ)
ﻭﭼﻮﻥ ﻫﻴﻮﻟﺎ
ﺧﻮﺩ ﺻﻮﺭﺕ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎﻫﺎﻯ
ﺭﻳﺰﺗﺮﻯ
ﺩﺍﺭﺩ' ﭘس ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﺍﻣﺮﻯ ﺍﺯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺻﻮﺭﺕ ﺃﻣﺮ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻣﮕﺮ ﻫﻤﺎﻥ
ﺭﺍ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻫﺮ
ﭼﻴﺰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﺟﺰ
ﺭﻭﺡ ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﺩﺭ
ﺃﺯﻝ' ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻩ' ﺗﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻧﻮﺍﻉ'
به ﺼﻮﺭﺕ
ﺗﺮﺍﮐﻤﺎﺕ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﭘس ﺍﺯ ﻋﺒﻮﺭ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﻭﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﮐﻪﻣﺎ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﻫﺮ ﻣﻮﺟﻮﺩ
ﭼﻮﻥ ﺃﺗﻢ ﻳﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺑﺪﻳّﺖ
ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺩﺭ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺭﺏّ
ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻫﻤﻪ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻟﻠﻪ' ﺧﻮﺩ(
ﺻﺎﺩﺭ ﺍﻭﻝ)
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻴﻬﺎ ﺍﺳﺖ.

ﺭﻭﺍﻥ
ﮐﻪ ﺑﻨﻈﺮ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﻭ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ'ﺧﻮﺩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ
ﺁﻭﺭﻧﺪﻩ ﺟﺴﻢ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﺻﻮﺭﺕ'ﻫﻤﺎﻥ ﻤﺤﺴﻮس
ﺑﺮﺍﻯ ﭼﺸﻢ ﻭ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ
ﺫﻫﻨﻰ ﻣﺎ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺍﻳﻦ
ﻧﻈﺮﺯﺭﺩﺷﺖ
ﻭﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ'
ﺷﺒﻴﻪ
ﺑﮑﺎﺭ(ﺟﻨﻴﻦ)ﺩﺭ
ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﻃﻔﻞ
ﺗﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ'ﮐﻪ
ﻣﺎ ( ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ) ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﻋﻠﻤﻰ
ﻭ
ﻇﺎﻫﺮﻯ'ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺟﺴﻤﻰ ﻫﺴﺘﻪ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻄﻔﻪ'ﺑﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﻭﺍﻟﺪﻳﻦ'
ﮐﺎﺭ ﺳﺎﺧﺘﻦ
ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ ﺟﺎﻟﺐﺗﺮ
ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕﻋﻠﻤﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ
ﺗﺎ ﺟﺴﻢ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﻣﻮﺟﻮﺩ'
ﺗﻤﺎﻡ تاریخ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺟﻨﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﭘس ﺍﺯ
ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺩﺭ ﻣﻴﻤﻮﻥ ﻣﺎﻧﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﺷﮑﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺳﺎﺧﺘﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺗﻮﻗّﻒ ﻭ
ﺑﺘﻮﺳﻌﻪ ﻭ
ﺗﮑﻤﻴﻞ' ﺟﺴﻢ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺩﻟﻴﻞ
ﻋﺒﻮﺭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻗﺒﻠﻰ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎﺭ
ﺍﻭﻝ ﺧﻮﺩ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ (ﻗﺒﻞ ﺑﺸﺮﻯ)
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﭘس
ﺗﻮﻟّﺪﺍﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺘﻰ ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺑﺎﺍﻳﻦ
ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻫﺎ' ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﻧﺎﺳﻮﺕ
ﺍﺟﺴﺎﻡ
ﻣﺤﺴﻮس ﺭﺍ
ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ.ﻭﻟﻰ
ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺎﭘﻴﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﻭ ﺍﺻﻞ
ﻭﺟﻮﺩﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﻣﮑﺎﻥ
ﻟﺎ ﻣﮑﺎﻥ) ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ'ﻭﻧﻪ
ﺩﺭ ﻓﻀﺎﻯ ﻣثلا
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ. ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﻭﻫﻮﺍﻯ
ﺑﺎﻟﺎﻯ ﺁﻥ
ﭼﻮﻥ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻧﻬﺎ'ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺃﺗﻤﻬﺎ ﻭ ﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻤﻬﺎ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﭘس
ﻣﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﻭﺑﻴﻠﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺍﺯ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﺑﺎﻟﺎ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ.ﻭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﮐﻴﻔﻰ
ﻭﻣﻘﺎﻣﻰ
ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻧﻴﺰ
ﻃﺒﻘﺎﺕ ﮐﻴﻔﻰ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺩﺭ(ﺍﻧﻮﺍﻉ)
ﺗﺼﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﻭ
ﻣﻄﻠﻘﺎ ﺍﻳﻦ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ'
ﮐﻪ ﺑﺄﺻﻞ ﺭﻗﻴﻘﺘﺮ
ﻭﺍﻟﻬﻰ ﺗﺮ ﺁﻥ
ﺑﺮﺳﻴﻢ' ﺑﺎﺯ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ.ﻭ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺑﻴﺮﻭﻥ
ﺍﺯﻫﺴﺘﻴﻬﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺍﻳﻦ
ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺫﻫﻦ ﻧﺎﺗﻮﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﺼﻮﺭ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻃﺒﻘﻪ ﺑﻨﺪﻯ ﻫﺎﻯ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ' ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﮔﻴﺠﻰ
ﻧﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮﮐس
ﺩﺭ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻋﺎﻟﻴﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺩﺭﺣﺪّ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﺗﮑﺎﻣلی ﺨﻮﻳﺶ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺑﺮﻭﺩ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺮﻙ ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺑﺘﺼﻮﺭﺍﺕ ﺍﻟﻬﻰ'ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺭؤﻳﺎﻫﺎ ﻭﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
اﻟﻬﻰ ﺧﻮﻳﺶ' ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﻧﺪ ﮐﻪ
ﺩﻳﭙﻠﻢ ﺍﻳﻦ ﺳﻄﻮﺡ
ﺗﻮﻓﻴﻘﺎﺕ
ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ'ﺩﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ.ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺑﺮﻭﻳﻢ.ﻭ
ﺭﻭﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺪﺭ(ﺻﻮﺭﺕ
ﻫﻤﺰﺍﺩ) ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯﻣﺮﮒ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﻴﻨﺪ.ﻭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺰﺍﺩ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺪﺑﺮ ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﮐﺎﻣﻞ'ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺡ ﮔﺮﺩﺵ
ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻫﺮﺷﺐ
ﺍﻭ ﺩﺭﺭؤﻳﺎ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﻫﻤﺎﻥ
ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﮒ
ﺍﻭ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻤﺎﻥ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻧﻄﻔﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ'ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﺍﻳﻦ ﻓﺮﺽ ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺟﺴﻢ ﺑﺸﺮﻯ
ﺍﻭﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ' ﮐﻪ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﻉ ﻣﻴﻤﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺷﺒﺎﻫﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ
ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ
ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺳﻨﮕﻴﻥﺘﺮ
ﺍﺯ ﻋﺎﻟﻢ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻣﺎ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭﺣﮑﻤﺖ ﻗﺪﻳﻢ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺎس Mass ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ( ﺍﻳﻮﻧﻰ
و ﭘﻠﺎﺳﻤﺎ) ﻭﺳﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺃﺗﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮐﺰ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻧﺎﻡ
(ﻣﺎﺳﻮﺕ) ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ
(ﻧﺎﺳﻮﺕ) ﻣﺎﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﻣﻠﮑﻮﺕ'ﻭ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺟﺒﺮﻭﺕ'
ﺗﺎ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ ﻭ ﻫﺎﻫﻮﺕ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻣﮑﺎﻥﺘﺼﻮﺭ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﻭ ﺟﻨﻮﻥ
ﻧﺸﻮﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺫﻫﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻘﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺿﻤﻦ
ﺗﮑﻤﻴﻞ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺘﮑﺎﻣﻞ
ﺫﻫﻦ ﻭﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺍﻭ
ﻣﻴﺮﺳﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ) ﺷﺎﻫﺪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﻭ(ﺧﻮﺩ ﺧﺪﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻥ)ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥﺨﻮﺍﻧﺪ.ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﺍﺯ ﻋﻮﻟﻢ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺗﺎ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ'
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﻣﺎ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﻭ
ﮔﻴﺎﻫﺎﻥ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﺭﺍﺩﻩﺍﻯ ﺩﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻋﺎﻗﻞ
ﻭﻣﺴﺘﻌﺪ'ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﺁﺧﺮ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻯ
ﻭﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﺭﻫﺮﻭﻯ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺷﺐ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺗﺎ
ﺍﺯ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﭼﻪ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻓﻮﻕ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﺗﺼﻮﺭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.
ﻭ ﺗﻤﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺟﻨﻴﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ'
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻟﻮ
ﺳﺮﻳﻊ. ﮐﻪ ﻣﺎ
(ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ)
ﺑﺠﺎﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺮﻭﺩ'ﻭﻳﺎ ﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺳﻘﻮﻁ
ﻭﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.

ﺩﺭ
ﺑﺮﺭﺳﻰ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻗﺪﻣﺎ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻭﻣﮑﺎﺗﺐ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺟﺪﻳﺪ'ﺍﻳﺪﻩﻫﺎﻯ
ﻏﻴﺮﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻣﻠﺎﺣﻈﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ
ﭘﺎﺭﻣﻨﺪﻳس ﺩﺭ475
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﻴﻠﺎﺩ'ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻴﺰﻯ ﺑﻰ
ﭘﺎﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﻭ
ﺑﺎﺷﮑﺎﻝ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ
ﻫﻮﺍ ﻭ ﺁﺏ ﻭ
ﺁﺗﺶ ﻭﺧﺎﻙ ﺑﺄﺷﮑﺎﻝ
ﺩﻳﮕﺮﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺒﺪﻳل
ﻤﻴﺸﻮﺩ.ﻭﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﺃﺯﻟﻴّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺍﺭﺩ'
ﺃﺑﺪﻳّﺖﻣﻄﻠﻖ
ﻧﻴﺰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭﺩﺭ ﻫﺮﺣﺎﻝ
ﻣﺒﺪﺃ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ'ﻭﻣﻘﺼﺪ
ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺃﺻﻞ (ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ
ﻭﺟﻮﺩ)
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺑﻮﺩﻯ ﻧﺎ
ﺑﻮﺩ ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ
ﮐﻪ ﻋﺪﻣﻰ
ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻫﺮ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﺫﻫﻨﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ
ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎ ﺍﺯ(
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺘﻬﺎ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﻭ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺳﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺠﺎﻯ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﻏﻴﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻳﺎ
ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻨﺰﻳﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﻭﻟﻴﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪنی ﺁﻧﺎﻥ
ﺍﮐﺘﻔﺎ
ﻧﮑﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺗﺼﺪﻳﻖ ﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭﻟﺬﺍ ﺑﺴﻬﻮﻟﺖ
ﺍﻧﮑﺎﺭ ﻭ
ﻣﺎﻧﻊ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺫﻫﻦ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ.ﭘس ﺑﺎﻳﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﻓﺖ ﻭ
ﺩﻳﺪ. ﮐﻪ
ﺷﻨﻴﺪﻥ ﭼﻮﻥ ﺩﻳﺪﻥ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻗﺪﺭﺕ
ﺗﺼﻮﺭ ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺑﻴﻨﺶ ﻭﺩﺭﻭﻥ
ﮔﺮﺍﺋﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺑﺎﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﮐﻨﻴﻢ. ﻭ
ﻧﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﺭﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻓﮑﺮﻯ
ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ. ﮐﻪ
ﻭﺍﻗﻌﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ'ﻭ
ﮔﺎﻫﻰ
ﺧﻄﺮﻧﺎﮐﺘﺮ ﻭ
ﮔﻤﺮﺍﻩ ﺗﺮ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﭘﺮﺁﻟﻮﺩﮔﻰ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺟﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﺂﺗﺶ ﺑﮑﺸﺪ'
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ .

ﺩﺭ
ﻣﮑﺎﺗﺐ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺰﻡ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺑﺮﺧﻰ ﺭﻭﺍﻥ
ﺷﺨﺺ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻧﻮﻉ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻧﺸﺪﻧﻰ'
ﺷﺒﻴﻪ ﺭﻭﺡ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻴﺎﻥ
ﺭﺍ ﮐﻪ
ﮐﻤﻮﻧﻴﺴﺘﻬﺎ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ
ﻧﻴﺴﺖ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ
ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'
ﻣﮕﺮ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻃﺎﻟﺐ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ'ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﺭﻋﺮﻓﺎ
ﻭ
ﺻﻮﻓﻴﻪ'ﺟﺴﺘﻦ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻬﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺘﺮ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺭﺍ
ﻫﺪﻑ ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺭﻭﺡ ﻓﺮﺩﻯ
ﺷﺨﺺ'ﺑﻨﺎﻡ
ﻧﻔس ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺃﺯﻟﻰ ﻗﺒﻠﻰ'ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ
ﺗﻮﻟﺪ ﻓﻌﻠﻰ
ﺭﺍ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺩﺍﺩﻩﺍﺳﺖ.
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﻋﻤﻠﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻝ ﺷﺪﻥ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺸﺮﻳّﺖ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﺳﺘثماﺭ
ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻭ
ﺗﺤﻘﻴﺮ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻟﺬﺍ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﮔﺮ
ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻋﻤﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺎﺑﻨﺪ' ﺑﺎ
ﻋﻠﻮﻡ ﻭ ﻫﻨﺮﻫﺎ
ﻭ ﺻﻨﻌﺖ ﻭ ﻋﻘﻞ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺗﻨﻬﺎﺗﻮﺳﻌﻪ ﺍﻓﻘﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭﺣی
ﺪﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﭼﻘﺪﺭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﺗﻠﺎﻑ ﻭ
ﺍﺳﺮﺍﻑ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﮔﻔﺘﻴﻢ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ
ﻣﺎﺩﻩ ﻭ
ﻫﻴﻮﻟﺎ'ﻫﺮﭼﻪ
ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪﻩ
ﺟﺎﻯ ﺍﻧﺘﻘﺎﺩ
ﻫﺴﺖ. ﮐﻪ ﻋﻤﻠﺎ
ﻫﻴﻮﻟﺎﺋﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕﺯﻧﺪﻩ
ﺭﻳﺰﻯ ﭼﻮﻥ
ﺃﺗﻢ ﻭﻣﺎﺩﻭﻥ
ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺮﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺃﺯﻟﻰ
ﺃﺑﺪﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻫﻤﮕﻰ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺁﻥ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ ﻭ
ﺃثیرﻯﻮ ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ'ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﮊﻧﺘﻴﮑﻰ ﻭ
ﺍﻭﺭﮔﺎﻧﻴﻚ
ﮔﺬﺭ
ﮐﺮﺩﻩﺍﻳﻢ.ﻭﺍﺯ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮔﻴﺎﻫﻰ ﻭ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ'ﻭ
ﻓﺼﻮﻝ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺎﻣﺮﻭﺯ
ﺭﺳﻴﺪﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﺗﺎﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺯﻣﺎﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺗﺎ
ﺃﺑﺪﻳﺖ' ﭼﻴﺰﻯ
ﺷﺒﻴﻪ ﺑﺼﻔﺮ
ﻭﻧﺎﭼﻴﺰﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻫﻨﻮﺯ ﺩﺭ
ﭘﻠّﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﺮﺩﺑﺎﻥ
ﻫﺴﺘﻴﻢ. ﻣثل
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ ﺍﺯ
ﮐﺮﻩ ﺯﻣﻴﻦ
ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ
ﺑﮑﻞّ ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ
ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﻭﻳﻢ. ﻣﻔﻬﻮﻡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ
ﺑﻮﺩﻥ ﻭ ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺻﻴﺮﻭﺕ ﻳﺎ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎ
ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺘﻮﺿﻴﺢ
ﺭﻭﺷﻦ ﺗﺮ'ﻭ
ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺗﺤﻘﻴﻘﺎﺕ
ﻋﻠﻤﻰ ﺟﺪﻳﺪ' ﻭ
ﻣﻨﻄﺒﻖ ﺑﺮ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﺑﺎﺭ
ﭘﺎﺭﻣﻨﺪﻳس
ﮔﻔﺖ' ﮐﻪ
(ﺑﻮﺩﻥ)ﻭ ﻫﺴﺖ
ﺑﻮﺩﻥ' ﺃﻣﺮﻯ
ﺍﺳﺖ
ﻣﺎﻧﺪﻧﻰ'ﻭ
ﻫﺮﭼﻪ(ﺷﺪﻧﻰ)ﺑﺎﺷﺪ
ﺯﺍﺋﻞ ﺷﺪﻧﻰ ﺍﺳﺖ.
ﻳﻌﻨﻰ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﻮﺩﻧﻰ ﻭﺍﺯ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬی
ﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺷﺪﻥ ﻫﺎ
ﺩﺭﺟﺴﻢ ﻭﺫﻫﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺭﻓﺘﻨﻰ ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺷﺪﻥ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻣﺪﺍﻡ
ﺩﺭ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﮐﻨﻮﻧﻰ' ﻭ
(ﻣﺮﮒ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻓﺘﻦ ﺍﺳﺖ ﻭ
ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﻭ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺭﻭﺡ
ﺑﺮﺫﻫﻦ ﻭ
ﺑﺮﺟﺴﻢ ﺭﺍ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﻯ
ﺒﺎﺯ(ﻧﻔس ) ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ می ﺒﺎﺷﺪ'
ﺑﺎﺯ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪﺯﻳﺮﺍ
ﻧﻔس ﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ
ﻭﻳﺎﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭﻳﺎﺩﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺣﺘﻰ
ﺟﺴﻢ ﻫﻢ ﮐﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﺤﺴﻮﺳﻰ
ﺍﺳﺖ'ﻣﺘﻐﻴّﺮ
ﻭﺑﺎﻣﺮﮒ
ﻧﻮﻋی
ﻤﺘﻠﺎﺷﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭﻫﺴﺘﻰ
ﻭﺍقعی را ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺩﺭﺍﺻﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﻳﺶﻫﺴﺘﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﻤﻰ
ﻣﻴﺮﻧﺪ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺣﺴﺎس ﺯﻣﺎﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﺩﺭ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ'ﻭ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ'ﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺘﺮ'
ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺯﻭﺩﺗﺮﻯ
ﺑﺨﻠﻖﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺗﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺭ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﺍ ﺗﮑﻤﻴﻞ ﮐﻨﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺩﻳﺎﻥ ﻗﺒﻞ
ﺍﺯ ﻣﺤﻤﺪ
ﻧﻴﺰ'ﮐﺎﻣﻠﺎﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﻗﺎﺋﻢ ﻧمی
ﺮﺳﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ﺑﺎ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻨﺎﺳﺐ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻭﺡ ﺁﻧﻬﺎ
ﻣﻌﻤﻮﻟﺎ ﺩﺭ
ﻣﺤﻴﻂ ﻭﻟﺎﻳﺖ ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.

ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ ﻧﺴﺒﻰ
ﺑﻮﺩﻥ
ﺭﻭﺡ'ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ.ﻭ
ﺍﻟّﺎ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺪﻭﻥ ﺷﻬﻮﺩ
ﻗﺒﻠﻰ'ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺻﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻧﺴﺒﺘﺎ
ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﺘﻮﻟﺪ ﻧﻤﻴﺸﺪ.
ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣثبت ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﺑﺎ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﺴﻮﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭﮐﻤﺎﻝ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺴﻮﻯ
ﻗﻬﻘﺮﺍ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮﻣﻴﺮﻭﺩ.
ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ
ﻓﺴﺎﺩ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭼﻘﺪﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﭼﻪ ﻣﻘﺪﺍﺭ
ﮐﻤّﻰ ﻳﺎ
ﻣﻘﺪﺍﺭ ﮐﻴﻔﻰ.
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﺧﻮﺩ'
ﻣﺪﺍﻡ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺤﻘﻘﻰ ﻇﺮﻑ
ﺷﺼﺖ ﺳﺎﻝ
ﻋﻤﺮ'ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ
ﺑﺎﺭ ﻧﻮﺳﺎﺯﻯ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﮐﻴﻔﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ'ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﻮﺯﺍﺋﻴﮑﻬﺎﺋﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺷﮑﻠﻰ ﺭﺍ
ﺑﻮﺟﻮﺩ ﻣﻴﺂﻭﺭﻧﺪ.
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺣﺴّﺎﺳﻴﺖ
ﭼﺸﻢ ﻣﺎ ﭼﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻐﺒﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺟﺰﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭﻙ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﻫﺮ ﺟﺴﻢ
ﺳﻴّﺎﻟﻪﺍﻯ
ﭼﻮﻥ ﺳﺘﻮﻥ
ﻓﻮّﺍﺭﻩ
ﺁﺏ'ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ
ﺁﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﺳﺘﻮﻥ ﺁﺏ
ﺍﻣﺮﻯ
ﺍﻧﺘﺰﺍﻉ ﺫﻫﻨﻰ
ﻣﺎ ﺍﺳﺖ. ﮔﺮﭼﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻥ ﻋﮑﺶ
ﺁﻧﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ. ﭘس
ﺧﺮﻭﺝ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺗﻦ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ' ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬی
ﻮﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ ﻭ ﺟﺴﻢ
ﻣﺎﺩﻯ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻣﻮﺭ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﻣﺮﮒ
ﺑﻤﻠﮑﻮﺕ
ﻧﻤﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺻﺤﺒﺖ ﺍﺯ (ﻣﻌﺎﺩ)
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ ﻳﺎ
ﻣﻌﺮﺍﺝ
ﺟﺴﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﻧﻴﺴﺖ.
ﮐﻪ ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﺫﻫﻨی ﻮﻳﺎ
ﺷﻬﻮﺩ
ﺭؤﻳﺎﺋﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭﻋﻘﻞ ﻭ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕﭼﻮﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻣﻔﻴﺪ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ
ﻭﺗﺎ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺑﺎﺷﺪ ﺗﻦ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.

ﺁﻧﮑﺴﺎﮔﻮﺭﺍس
ﻧﻴﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ ﺭﺍ
ﺑﺪﻭ ﻃﺒﻘﻪ
ﻫﺸﻴﺎﺭ ﻭ ﺑﻰ
ﻫﻮﺵ ﺗﻘﺴﻴﻢ
ﮐﺮﺩ.ﻭ ﺁﻧﮑﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺮﺑﻴﺖ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭ ﻳﺎ ﺑﻰ
ﻫﻮﺵ ﻭ
ﻫﻮﺷﻴﺎﺭﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﭘس
ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺍﺳﺖ.
ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﻫﻤﻪ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭﺭﻭﺡ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻫﻤﻪ
ﺩﺭﺟﺎﺗﻰ ﺍﺯ
ﻫﻮﺵ ﻭﻏﺮﺍﻳﺰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺮﺍﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﺑﺪﺍﻥ
ﻧﻴﺰ ﻋﻤﻞ
ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﻭﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻳﺎ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﮐﻪ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﻓﺮﻣﺎﻥ ﮐﻦ
ﻓﻴﮑﻮﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺧﻮﺩ
ﺍﺟﺮﺍ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ. ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ ﻭ
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﻣثاﻟﻰ
ﻭﻧﻤﻮﻧﻪﺍﻯ
ﮐﻪ ﺭﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺗﺎ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﺩﺭ
ﻫﻮﺵ ﻭﻋﻘﻞ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ'ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺪﺍﻥ ﺍﻟﮕﻮ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.
ﻭﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ. ﺗﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺩﻧﺪ.
ﻭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﻟﮕﻮﻯ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﻳﺪﺁﻝ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺑﺮﺍﻯ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮ ﺍﺳﺖ
ﻭﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺍﺯ
ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﮐﻪ ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ(ﺫﺧﻴﺮﻩ
ﺁﺧﺮﺕ)ﺃﮐﻨﻮﻥﻔﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺍﺯ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺩﺭﺟﺎﺕ
ﻋﻘﻞ ﻭﻫﻮﺵ ﻓﺼﻮﻝ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺑﺎﺯ
ﺩﻳﻤﮑﺮﻳﺘﻮس
ﺑﺨﻄﺎ'ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﻣﻮﺟﻮﺩ' ﻫﻤﺎﻥ
ﻫﻮﺵ ﻭﺫﻫﻦ ﺍﻭ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺗﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ'
ﻫﺮﺩﻭ ﺍﺯ
ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃﺗﻤﻰ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ. ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ'
ﻧﺴﺒﺘﻰ ﺍﺯ
ﮐﻤﺎﻝ ﺭﻭﺣﻰ
ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ' ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭﻧﻴﺰ
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ
ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺭﻭﺣﻰ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﻫﻮﺵ ﺭﺍ ﺑﺎﮐﻤﺎﻝ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ
ﮐﺮﺩ.ﮐﻪ
ﭼﻘﺪﺭﻋﻘﺐ ﺗﺮ
ﺍﺳﺖ. ﻳﺎ ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻣﻌﺎﺩﻝ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ ﺷﻬﻮﺩ ﻗﺎﺋﻢ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﮐﻤﺎﻝ
ﻭﺍﺟﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺍﺳﺖ.ﻭﺑﺎ ﺷﻬﻮﺩ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ ﺍﺯ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺕ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻟﺬﺍ
(ﺷﻬﻮﺩ های
ﻋﻘﻠﻰ) ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ
ﺩﺭ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﮐﻴﻔﻴّﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺍﮐﺴﻔﺎﻧﺘﻮس
ﻧﻴﺰ ﺍﻭﻟﻴﻦ
ﮐﺴﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ
ﻣﻔﻬﻮﻡ (ﻧﻴﺮﻭ)
ﺭﺍ ﺑﺠﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺭﻭﺍﻥ
ﮔﻔﺖ.ﮐﻪ
ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺨﺎﻟﻔﻴﻦ
ﻭﺟﻮﺩ ﺧﺪﺍ
ﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﺗﺎ
ﻧﻴﺎﺯ ﺑﻔﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯﺪﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻭﺍﺣﺪﻫﺎﻯ
ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺧﻞ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ ﺭﺍ
ﭘﺮﺑﺎﺭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ' ﻭ
ﻣﻨﺠﺮ ﺑﺘﻐﻴﺮ
ﻣﺎﻫﻮﻯ ﺃﺗﻢ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﮐﻪ
ﻣثلا ﺃﺗﻢ
ﻫﻴﺪﺭﻭﮊﻥ
ﺃﺗﻢ ﻫﻴﻠﻴﻮﻡ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ گفتﺖ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻭﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ
ﻋﻘﻠﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻧﺸﺘﻦ ﺩﻳﺘﺮﻣﻴﻨﻴﺰﻡ
ﻭﺟﺒﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺮﻭﻯ
ﻧﻤﻴﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﺁﻧﻬﺎﺭﺍ
ﺑﺴﻮﺋﻰ ﺷﺒﻪ ﺟﺒﺮﻯ'
ﮐﻪ ﺑﻬﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﻣﻴﻔﺮﺳﺘﺪ.ﭘس
ﺍﻧﺮﮊﻯ ﮐﺎﺭ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺑﺮﺍﻯ ﻫﻤﻪ
ﺍﻳﻦ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ'ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﻤﻴّﺖ ﻭ
ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ ﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯﺁﻧﻬﺎ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺗﺼﻮﺭ ﮐﺮﺩ'ﺍﺯ
ﺃﺯﻝ ﺗﺎ ﮐﻨﻮﻥ
ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪﺍﻣﺮﻭﺯ
ﻣﺎﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎﻥ
ﺃﺗﻤﻰ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻳﻢ' ﮐﻪ ﺳﺮ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺭﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻳﻢ.ﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻮﻋﻰ'ﻭ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﺁﻥﺤﻔﻆ و
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ'
ﮐﻪ(ﻗﻴّﻮﻣﻴّﺖ)
ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻮﺟﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺟﺴﻢ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻭ
ﻣﻬﻤﺘﺮ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺸﻰ'
ﺑﻘﻮﻝ
ﻣﺎﺩﻳﻮﻥ
ﺗﺼﺎدﻓﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪﻣثلا
ﮊﻧﻬﺎﻯ ﺗﻦ
ﻣﻮﺗﺎﺳﻴﻮﻥ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﻭﻟﻰ(ﺣﻔﻆ ﻫﺮ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ)
ﺍﺯﺗﺼﺎﺩﻑ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺩﺭ ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ ﻧﻴﺰ
ﻣﻌﻘﻮﻝ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭ ﻧﻈﺎﻡ ﻭ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻭ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻧﻄﻔﻪ
ﺑﻴﻚ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﮐﺎﻣﻞ'ﻏﻴﺮ
ﻗﺎﺑﻞ
ﺭﺳﻴﺪﮔﻰ ﻋﻠمی
اﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻗﺪﺭﺕ
ﺩﺭﻙ ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘیﺮﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻳﻢ.ﺑﺎ
ﻗﺒﻮﻝ ﺑﻮﺩﻥ
ﻋﻘﻞ ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺮﻣﻮﺟﻮﺩ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺗﻐﻴﻴﺮ
ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺭﺍ ﻣﻮﺟﻮﺩﻯ
ﻭﻭﺳﻴﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺎ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺠﺎﻡ
ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﻤﻪ ﻣﻌﻠﻮﻝ
ﻋﻠّﺘﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭﺧﻮﺩ
ﻋﻠّﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﻠﻮﻟﻬﺎﻯ
ﺩﻳﮕﺮ.ﭘس ﺧﻮﺩ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻡ ﺩﺭ ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺣﺘﻰ ﻫﻤﻪ
ﭼﻴﺰ ﺍﺯ ﺃﺯﻝ
ﻫﻢ ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻫﻨﻮﺯ
ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ ﻭ
ﻣﺨﻠﻮﻗﻴّﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ندﺍﺭﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﻌﻮﺍﻣﻞ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻨﺴﻮﺏ ﮐﺮﺩ.

ﺑﺪﻳﻦ
ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﻣﺎﺩﻩ ﻭﻫﻮﺵ
ﺍﮔﺮﻧﻴﺮﻭ
ﺑﮑﺎﺭ ﺗﻌﺮﻳﻒ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮﺩ
ﮐﻪ ﺍﻳﻨﻬﺎ'ﺩﺭ
ﻳﻚ (ﻭﺿﻊ ﭘﺸﺖ ﮔﺮﺩﻥ)ﻭﺗﻮﺍﻟﻰ
ﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﻭﻫﻨﻮﺯ ﻫﻴﭻ
ﮐﺪﺍﻡ ﺭﻭﺡﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ. ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻗﺼﺪ ﮐﺴﺐ
ﺁﻧﺮﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﺗﺤﺖ
ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺎ
ﺭﺏّ ﺍﻟﻨﻮﻉ'
ﻭﺣﺘﻰ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺗﺎ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﻟﻠﻪ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻫﻮ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺍﺯ
ﻫﺴﺘﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﺰﻭﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻭ ﺑﺎ
ﺣﻮﺍس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺑﺘﺨﻴّﻠﺎﺕ ﻭ
ﭘﻨﺪﺍﺭﻫﺎﻯ
ﺑﺎﻃﻞ ﮐﺸﻴﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻳﻢ. ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺤﺴﻮس
های ﺧﺎﺭﺝ'
ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﻭ
ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭﻫﻨﺮ'ﺍﺯ
ﺩﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ
ﺣﺴّﻰ ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺧﻮﺩ ﻓﺮﻳﺒﻰ
ﺑﻨﻤﺎﺋﻴﻢ.ﻭ
ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﺗﻔﮑﺮﺍﺕ
ﺳﺎﺩﻩ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻭﺍﻗﻌﻴّﺖ
ﻫﻢ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ
(ﻏﻴﺒﻰ)ﻭﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﻭﻳﺎ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ ﺑﻮﺟﻮﺩ'
ﻭ ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ ﻟﺪﻧّﻰ
بتوانیم
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﺎﻟﺎ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ 'ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﻟﻮ
ﻧﺴﺒﻰ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺎﻧﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ'
ﻗﺎﺑﻞ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺩﻳﺪ ﻭﺗﺼﻮﺭ
ﻭﺣﺎﻓﻈﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﺑﺠﺎﻯ
ﻣﺎ ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ ﺍﮔﺮ
ﺩﺭﺳﺖ ﻓﮑﺮ
ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻴﻢ
ﻭﺣﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺣﻮﺍس
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺣﻮﺍس ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﻴﺴﺖ
ﮐﺎﺭﻋﻘﻠﻰ ﻭ ﺭﻭﺣﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﻰ ﻟﺎﺯﻡ
ﺩﺍﺭﺩ' ﺗﺎ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻭ ﺃﺑﺪﻯ ﺑﻨﺎﻡ
ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭﻳﺎﺑﻴﻢ. ﭼﻪ
ﺭﺳﺪ ﮐﻪ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ' ﻭ
ﺑﻨﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻴﻢ.ﻭ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺍﻧﺒﻴﺎ ﻭ
ﺍﻭﻟﻴﺎ'ﭘﻴﺸﻨﻬﺎﺩ
ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﺗﻌﻠﻴﻢ ﮐﺎﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺩﺍﺩﻩ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﻭ ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﻘﻴﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ ﻧﻴﻤﻪ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﺨﻮﺩ ﮐﺮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺑﺤﻘﺎﻳﻖ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺳﻴﺪ'
ﻭﺑﺂﻳﻨﺪﻩ
ﻫﺎﻯ ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﭘﻴﺶ ﺭﻓﺖ. ﻭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺎ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩﺍﻯ
ﺁﺷﻨﺎ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﻭ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺗﻤﺮﻳﻨﺎﺕ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺗثبیت
ﻭﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎﻫﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺧﻄﺮ
ﻭﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ'ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﺑﻤﺮﮒ' ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺟﺪﺍ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ'ﻣﺮﺍﺗﺒﻰ
ﺍﺯ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ .

ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮐﺎﻓﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺎ ﻋﻘﻞ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻟﻮّﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻨﻔس
ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﻭﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻠﻖ ﻫﻢ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻰ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ(ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﻘﻠﻰ)ﻧﺎﻣﺤﺪﻭﺩ
ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻨﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ. ﻟﺬﺍ
ﺁﻧﺮﺍ ﻧﻔس ﻳﺎ
(ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻠﻬﻤﻪ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺗﻮﺍﻥ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻇﺎﻫﺮﺍ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺗﻔﮑّﺮ ﮐﺮﺩﻩ.ﮔﺮﭼﻪ
ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ ﮐﻪ
ﺗﻔﮑّﺮﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﻭ
ﺍﻣﻮﺭ ﺑﻰ
ﺳﺎﺑﻘﻪﺍﻯ
ﺪﺭﺫﻫﻦ ﺧﻮﺩ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ ﺧﻮﺩ
ﺳﺎﻟﻚ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺴﺘﻪ
ﺑﻐﻔﺮﺍﻥ ﻭ
ﻋﻔﻮ ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ'ﺩﺭ
ﻣﻘﺎﺑﻞ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﻭﺍﻟّﺎ
ﺗﻌﺮﻳﻒ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻳﺎ ﺻﻔﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ' ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻧﺠﺎﺕ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻓﻌﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﺒﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ
ﺑﻘﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﺣﻘﻴﺮ ﻧﻮﻋﻰ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ.
ﺳﺎﻟﮑﺎﻧﻰ ﺑﺎ
ﺑﻰ ﺳﻮﺍﺩﻯ
ﻋﻠﻤﻰ'ﺍﮔﺮ ﻋﻘﻞ
ﻣﻠﺎﻣﺖ
ﮐﻨﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻭ ﻋﻴﺐ
ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺪﺍﻧﻨﺪ
ﻭﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ
ﻭﺩﻳﮕﺮﺍﻥ.ﻫﻤﻴﻦ
ﻋﻘﻞ ﮐﻢ ﻭ ﺣﺘﻰ
ﺍﻳﻦ ﻫﻮﺵ ﺑﺎﺯ
ﺗﺨﻠﻴﻪ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ'ﻭﻟﻮ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﻮﻗّﺖ.
ﭘس ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﮑﻤﺎﻟﺎﺕ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺮﺗﺮ ﺗﺎ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭ
ﻣﻮﺭﺩ ﺭﺿﺎﻯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ
ﮔﻴﺮﻧﺪ.ﻭﭼﻮﻥ
ﺑﺨﻠﻖ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﻨﺪ
ﻭﺗﺎﺯﻧﺪﻩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ
ﻫﺎﻯ ﻣﺎﺩﻯ ﻭ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻴﺎﺩ
ﺑﻴﺎﻭﺭﻧﺪ
ﻭﺑﺮﺍﻯ ﺗﻔﻬﻴﻢ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺯ
ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﭼﻴﺰﻯ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ
ﻣﻴﻤﺎﻧﺪ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.
ﮔﻮﺋﻰ
ﺑﺪﻫﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺩﺭ ﮐﻪ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺒﺮﺍﻥ ﻧﻤﺎﻳﺪ.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﻓﺪﻭﻥ ﺑﻘﻠﻢ
ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻥ'ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻟﺤﻈﺎﺕ ﻭﺟﻮﺩ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺣﻴﺎﺕ ﺭﺍ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻳﺎﻥ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺖ ﺣﻔﻆ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﻣﺎ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻟﺬﺍ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭﺳﺖ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﻟﻰ
ﻗﺒﻮﻝ ﻣﺮﮒ ﺭﺍ
ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺑﺎ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺭﺍﻩ
ﻧﺠﺎﺕ ﻧﻴﺰ
ﺩﺍﺷﺖ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻟﺎﺯﻡ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ. ﻭ
ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ
ﺍﻭﺭﺍ(ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻣﺮﺩﻥ)
ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺩﺭ
ﻭﺍﻗﻊ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ ﻧﻴﺰ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻤﺮﮒ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺍﻳﻦ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺩﺭ ﺁﺧﺮﻳﻦ
ﻣﺮﺍﺣﻞ ﺳﻠﻮﻙ ﺧﻮﺩ'ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﻭ
ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻬﺎﺋﻰ ﻭﺍﺟﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ ﺩﺭ ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﺯﺭﺩﺷﺖ ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻭﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ
ﺑﻨﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻭ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﺤﻤﺪﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ'ﻭ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﺭ
ﻭﻟﺎﻳﺖ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ. ﺟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ ﮐﻪ
ﺟﺎﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻋﺮﺷﻰ (ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ)
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﮔﻮﻧﻪ
ﺑﺨﻠق ﺮﺍﻧﻴﺰ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻭﻫﺮ ﺳﺎﻟﻚ ﺩﺭ
ﺷُﺮُﻑ ﻧﺠﺎﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ.ﮐﻪ
ﺑﺮﺧﻰ ﮔﻨﺎه
کاﺭﺍﻥ ﺍﺯ
ﻧﺎﺍﻣﻴﺪﻯ
ﻭﺧﺴﺘﮕﻰ ﺗﺤﻤّﻞ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺩ'ﺧﻮﺩ
ﮐﺸﻰ ﺭﺍ
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﺍﻫﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺩﻟﺎﺋﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩﮐﺸﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭ ﻓﺮﺍﺭ ﺍﺯ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ ﻭﺧﻮﻓﻨﺎﻙ
ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺁﻧﻬﺎ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻣﺤﮑﻮﻣﻴﻦ ﺑﻤﺮﮒ
ﺑﺎ ﺯﺟﺮ ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻟﺎﺋﻞ ﺩﻳﮕﺮ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻰ. ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻣﻌﺘﻘﺪﻧﺪ'
ﺍﮔﺮ ﺩﺍﻭﻃﻠﺐ
ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺮﮒ
ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻧﺸﻮﻧﺪ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻧﻴﺰ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪﻣُﺮﺩ
ﻭﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻣﺠﺪﺩ ﺑﺸﺮﻯ
ﻭﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ
ﮐﻪﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﺎﺁﺧﺮ
ﻋﻤﺮﺑﻔﮑﺮﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﻔﺘﻨﺪ'ﻭﻗﻬﻘﺮﺍﻫﺎﻯ
ﻣﺴﺦ
ﻭﺑﺪﺗﺮﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﻭﻣﻴﻠﻴﻮﻧﻬﺎ
ﺳﺎﻝ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﻣﺠﺪﺩﺍ
ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﻫﻤﻴﻦ ﻣﺸﮑﻠﺎﺕ
ﺳﻠﻮک اﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﻨﺪ.
ﺍﻣﺎ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻏﺮﻕ
ﺍﻓﮑﺎﺭ ﻭ ﺍﻭﻫﺎﻡ
ﻭ ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻰ ﻫﺎﻯ
ﺫﻫﻨﻰ'ﮐﻪ
ﻧﺼﻴﺐ ﻫﻤﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺷﺪ'ﮔﺎﻫﻰ ﺩﻭﭼﺎﺭ
ﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻰ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮﻳّﺎﺗﻰ ﮐﻪ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﮐﺘﺎﺏ
ﺩﺭﺁﻣﺪﻩﻭﺍﻣﮑﺎﻥ
ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻯ
ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻭ ﺷﻬﺎﻣﺖ
ﺍﻋﺘﺮﺍﻑﺍﺯ
ﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺍﺣﺘﺮﺍﻣﺎﺕ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺩﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ.ﭘس
ﺩﺭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ
ﻣﺮﮒ'ﻭ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻥ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ
ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻳﺎ
ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ' ﺑﺠﻨﻮﻥ
ﺩﺭﺩﻧﺎﻙ
ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻰ ﮐﻪ
ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺑﻴﺴﺖ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ
ﺗﻴﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ
ﺯﻧﺠﻴﺮﻯ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺟﻬﻨﻢ ﺍﻭﻝ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺪﻳﺪﺍ ﻣﻰ
ﺩﻳﺪﻩ.ﻭ ﺍﻟّﺎ
ﺟﻬﻨّﻤﻬﺎﻯ
ﺳﻪ ﮔﺎﻧﻪ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﻧﺎﻥ
ﭼﻮﻥ ﺟﻬﻨّﻢ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﭘس ﺍﻳﻨﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺩﺭ
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻧﻴﺰ
ﺁﺭﺯﻭ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ'ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺑﻌﺪﻡ
ﻣﻄﻠﻖ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﻧﺒﻮﺩﻥ
ﺧﺪﺍ ﻭﺭﻭﺡ ﻳﻌﻨﻰ
ﻋﺪﻡ ﻣﻄﻠﻖ
ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ.

ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﻣﺮﮒ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﮐﻨﺪ'ﻭﺑﺎﻳﺪ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺎﻳﻦ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﺎﻥ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﺳﻘﺮﺍﻁ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺴﺖ'ﮐﻪ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻤﺮﮒ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻋﺎﺷﻖ
ﻭ ﺷﻴﻔﺘﻪ
ﺻﻮﻓﻴﺰﻡ ﻭ
ﺗﺼﻮﻑﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ.ﮐﻪ
ﻫﺪﻑ ﻫﺮ
ﺳﺎﻟﮑﻰ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺍﻧﺴﺎن هاﻯ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ ﻭ
ﺩﻧﻴﺎ
ﭘﺮﺳﺖ'ﻫﻤﻴﻦ
ﭼﺮﻳﺪﻥ ﺩﺭ ﻣﺰﺭﻉ
ﺳﺒﺰ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﭼﻮﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ
ﺗﺮﺟﻴﺢ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺩﺭ
ﺣﺎﻝ (ﭘﺮﻭﺍﺭ
ﺷﺪﻥ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺪﻩ ﻳﺎ
ﺷﮑﺎﺭ ﻭ
ﻗﺼّﺎﺑﻰ ﺷﺪﻥ
ﺑﻌﺪﻯ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﺍﮔﺮ
ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﺯﻧﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺣﻴﺮﺕ
ﮐﻨﻮﻧﻰ ﻭ ﻋﺬﺍﺏ
ﻫﺎﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺟﻬﺎﻥ
ﻧﺒﺎﺷﺪ'ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺮﻙ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻫﺮﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﺮﭼﻪ ﺳﺎﺩﻩ ﺍﻧﺪﻳﺶ
ﻭﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻪ ﻓﮑﺮ
ﮐﻨﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻓﻠﺴﻔﻪ ﻭ
ﻋﻘﺎﻳﺪﻯ ﺑﺮﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ. ﻭ
ﺑﺎ ﺗﺮﻙ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﺧﻮﺩ' ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﻋﮑس ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﺒﻠﻰ ﻭ ﺑﺎ
ﺗﺼﻮﺭﺍﺕ ﻭ
ﺗﻤﺮﮐﺰﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﮑﻮﺷﺪ'ﮐﻪ
ﻣﻨﺤﺮ ﺑﺘﺤﻠﻴﻪ
ﺑﺼﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻭ ﮔﺮﺩﺩ. ﮐﻪ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﺭﺍ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺑﺪﻫﻨﺪ '
ﻭﺣﻴﺮﺕ ﻭ
ﺟﻨﻮﻥ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻋﻮﺍﻡ ﻭ ﺑﻰ
ﺩﻳﻦ ﻟﺬﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ ﻧﻪ
ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺍﺯ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻤﻰ ﻭ ﺟﻨﺴﻰ
ﻣﺎﺩﻯ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﻣﻴﮑﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺣﺘﻰ ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ ﻭ
ﻓﮑﺮﻯ ﻧﻴﺰ ﻧﺪﺍﺭﺩ'ﮐﻪ
ﺩﻭﭼﺎﺭ ﺩﺭﺩ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺧﻮﺩﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﭘس ﻧﻪ ﺩﻧﻴﺎ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﻧﻪ
ﺁﺧﺮﺕ.ﺍﮔﺮ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻣﺤﺮﻭﻡ
ﺍﺯ ﻟﺬﺕ ﺩﻧﻴﺎ
ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ. ﻭﻟﻰ ( ﻟﺬﺗﻬﺎﻯ
ﻣﻴﻨﻮﻯ) ﻭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﮐﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪ
ﻫﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻟﺬﻳﺬ ﺁﻧﻬﺎ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻓﻮق
ﺒﺸﺮﻯﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ' ﻭ
ﻧﻴﺮﻭﻫﺎ ﻣﺨﺘﻠﻒ
ﺗﺼﺮﻑ ﺩﺭ ﺟﺴﻢ
ﻭ ﺫﻫﻦ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ ﺩ
ﺭ( ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ)
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.

ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﻣﻴﮕﻮﻳﺪ
ﻣﻨﺒﻊ ﻭﺍﻗﻌﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺖ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻧﺰﺩ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺍﺳﺖ.
ﻭﺩﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﻭ ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺭؤﻳﺎﺋﻰ'ﻫﻤﻴﺸﻪ
ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻞ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺖ
ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻫﺎﻯ
ﺗﻦ ﻭ ﻏﺮﺍﻳﺰ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺁﺭﺯﻭﻫﺎﻯ
ﺑﻰ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻳّﺎﺕ
ﺟﻬﺎﻥ(ﺗﻮﻫّﻢ)ﺑﺰﺭﮔﻰ
ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ ﺩﺭ
ﺃﺻﻞ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﻧﻴﺴﺖ' ﮐﻪﺻﻮﺭﺕ
ﻳﺎ ﺭﻭح
ﻨﺒﺎﺷﺪ. ﻭﺗﻦ
ﻭﻣﺎﺩﻩ'ﺣﺘﻰ
ﺩﺭﻳﻚ ﮐﻮﻩ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﺍﮐﻢ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ
ﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺗﻨﻬﺎ
ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ ﻭﻣﺸﻬﻮﺩﺍﺕ
ﻟﺪﻧّﻰ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ'ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺩﺭ
ﺷﺮﺍﻳﻂ
ﺻﻤﺪﻳّﺖ ﻭ ﺑﻰ
ﺧﻮﺩﻯ ﻭﻭﺣﺪﺕ
ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ'ﻫﻨﮕﺎﻡ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺑﺎ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﮐﻪ ﻫﺮ
ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻌﺮﺍﺟﻰ
ﻋﺒﺎﺩﻯ ﻭ
ﻣﺮﺣﻠﻪﺍﻯ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻧﻴﺰ ﺑﻘﻮﻝ
ﺳﻘﺮﺍﻁ
ﺣﮑﻴﻢ'ﺍﮔﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﺭﻭﺡ' ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﻣﺰﺍﺣﻤﺘﻬﺎﻯ
ﻫﻮﺳﻬﺎ ﻭ ﮐﺸﺸﻬﺎﻯ
ﺟﺴﻢ ﻭﺗﻦ ﺟﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ' ﻗﺎﺩﺭ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻮﺩ ﺭﺍﻫﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﺖﺍﻟﻬﻰ'ﻳﺎﺷﻬﻮﺩ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﻭ
ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.
ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺪﺍ
ﮐﺮﺩﻥ ﺭﻭﺡ ﺍﺯ
ﺟﺴﻢ' ﺍﻣﺮﻯ ﺑﺮ
ﺧﻠﺎﻑ ﻃﺒﻴﻌﺖ
ﺗﻮﻟﺪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﻭ ﺩﺭ ﺩﻧﻴﺎ
ﺍﺳﺖ.ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ
ﻣﻴﺒﺎﻳﺴﺖ ﺩﺳﺖ
ﺍﺯ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺳﺮﺷﺎﺭ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺑﮑﺸﺪ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ'ﮐﻪ
ﺣﻖ ﺍﻟﻬی
ﺁﻧﺎﻥ ﻭ ﺑﻬﺸﺖ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺗﻮﻟﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﺷﮑﺮ ﮐﻨﺪ.
ﻧﺒﺮﺩ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺩﻭﺭﻩ
ﺳﻠﻮﻙ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﺒﺮﺩ'ﺗﺎ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﻭ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕ ﻟﺪﻧّﻰ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﺍﻳﻦ
ﺟﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻭ ﺑﺮﻭﺵ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺨﺼﻮﺹ
ﺩﺭﺭﻭﺵ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯ
ﻣﻴﺴّﺮ
ﺍﺳﺖ.ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺖ
ﺑﺮﻭﺵ ﻣﻬﺪﻯ
ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﺁﻳﻨﺪﻩ ﺩﻭﺭ
ﺑﺮﺳﺪ. ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺗﻨﻬﺎ ﮐﺎﺭﻯ
ﮐﻪ ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﻨﺪ.ﻭﻫﺮﺁﻧﭽﻪ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﻤﻌﺮﻓﻰ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ'
ﻫﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﻗّﺖﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺍﺯ ﻫﺮ ﻓﮑﺮ
ﺧﻮﺩﺳﺮﺍﻧﻪ'ﻭ
ﺗﻌﻘﻴﺐ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻯ ﻫﺎ ﻭ
ﻋﺎﺩﺍﺕ ﺧﻮﺩ
ﻣﻨﺼﺮﻑ ﮔﺮﺩﺩ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﺎﺣﻮﺍﻝ
ﺍﻟﻬﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﮔﺮﭼﻪ
ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﻧﻪ ﻓﻘﻂ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺑﺠﻠﻮ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺪﺍﻧﺴﺘﻪ ﻭ
ﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭ
ﻧﭙﻨﺪﺍﺷﺘﻪ'ﮐﺎﺭﻫﺎﺋﻰ
ﺭﺍ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﮐﻪ ﮔﺎﻫﻰ
ﺗﺼﻮﺭ ثوﺍﺏ ﻭ
ﻋﺒﺎﺩﺕ ﻭ
ﺧﻴﺮﺍﺕ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻴّﺖ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻋﻤﻠﺎ
ﮔﻨﺎﻩ
ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺷﺪﻳﺪ ﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭ
ﺗﻤﺮﻳﻦ
ﺭﻳﺎﺿﺘﻬﺎ ﺩﺭ
ﺗﻦ ﻭﺫﻫﻦ
ﻭﺭﻭﺍﻥ ﺭﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺑﺨﻮﺩ
ﻋﺎﺩﺕ ﻣﻴﺪﻫﺪ.ﮐﻪ
ﺭﻧﺠﻰ ﻧﻤﻴﺒﺮﺩ.
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺍﻧﮕﻴﺰﻩ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺍﻭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ
ﭘﻴﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﻣﺪﺍﺩﺍﺕ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻴﺰ'ﮐﻤﮑﻬﺎﻯ
ﻓﮑﺮﻯ ﻭ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﻚ
ﺧﺴﺘﻪ ﻭ
ﺩﻟﺰﺩﻩ ﺍﺯ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ
ﻫﺎﻯ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺸﻮﺩ .

ﺍﻣﺎ
ﺗﺠﺮﻳﺪ ﻣﻄﻠﻖ
ﺗﻦ ﺍﺯ ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭ ﺑﺎﻟﻌﮑس
'ﺑﺸﮑﻞ ﻣﻄﻠﻖ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻨﻬﺎ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻄﻠﻖ' ﭼﻨﻴﻦ
ﺟﺪﺍﺋﻰ ﻭﺑﻰ
ﻧﻴﺎﺯﻯ ﺑﺘﻦ ﻭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻧﻮﻋﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﮐﻪ ﻧﻴﺎﺯ ﺑﺼﻔﺎﺕ
ﺟﺪﻳﺪﻯ ﺍﺯ
ﻣﺤﻞ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻧﻮﻋﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭﻟﻰ
ﻫﺮﮐس ﺗﺎ ﺣﺪّ
ﮐﻔﺎﻳﺖ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﺍﻭﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ
ﻣﻌﺎﻳﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ. ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺑﺎ ﮐﻤﺘﺮ
ﺍﺯ ﺩﻩ ﺩﺭ ﺻﺪ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﻧﻮﻋﻰ ﻣﻴﺮﺳﺪ.
ﺗﺎ ﺑﻘﻴﻪ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ
ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺑﺎ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ.ﺯﻳﺮﺍ ﺗﺎ
ﻓﻬﻢ ﺍﺯ ﻋﻴﺐ ﺧﻮﺩ'ﻭ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ
ﺻﻔﺘﻰ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻧﺒﻴﻨﻴﻢ'ﻧﻤﻰ
ﺗﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﺁﻥ ﺩﻭﺭﻯ
ﮐﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﺑﺎﻟﻌﮑس
ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻭﺳﺖ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﮔﻮﺋﻰ
ﻣﻌﺘﺎﺩ ﻣﻮﺍﺩ
ﻣﺨﺪﺭ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﻝ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻟﺬﻳﺬ ﻭ
ﭘﺮﺩﺭﺩ ﺍﺯ
ﻧﻈﺮ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ'
ﺩﻝ ﺑﮑﻨﺪ
ﻭﺗﺮﻙ ﺍﻋﺘﻴﺎﺩ
ﮐﻨﺪ. ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻋﻘﻠﻰ ﻭ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺧﺴﺘﮕﻰ ﺍﺯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭﮔﻢ ﮔﺸﺘﻪ ﺩﺭ
ﺭﺍﻩ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻧﻤﻴﺪﺍﻧﺪ
ﺑﮑﺠﺎ ﻣﻴﺮﻭﺩ
ﻭﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮔﺬﺭ ﺯﻣﺎﻥ
ﺭﺍﺩﻧﺒﺎﻝ
ﺑﮑﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺳﻴﻞ
ﮐﺴﻰ ﺭﺍ
ﺑﺠﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻴﻢ
ﮐﺠﺎ ﺍﺳﺖ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ'ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﻣﺮﺩﺍﺑﻰ
ﻭﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ. ﻭﻟﻰ ﮐﺴﻰ
ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻧﺘﺮﺳﺪ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻳﺴﻚ ﻭ
ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﻰ ﻫﺎ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺁﻥ
ﻋﺎﻗﻠﻰ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ ﺭﻭﺩﺧﺎﻧﻪ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﭘﻞ
ﻣﻴﮕﺸﺖ'ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪﺍﻯ ﺭﻳﺴﻚ
ﮐﺮﺩ ﻭﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺂﺏ ﺯﺩ ﻭ
ﺑﺴﺎﺣﻞ
ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺭﺳﻴﺪ
ﻭﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺖ.
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ
ﺑﺮﺍﻯﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﻭﻋﺼﺮ
ﻣﺎ'ﺭﺳﻴﺪﻥ ﺑﺸﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪس
ﺍﺳﺖ. ﻭ ﺍﮔﺮ ﭘﻨﺞ
ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ
ﻗﺒﻠﻰ ﺭﺍ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ
ﺳﺎﻟﻢ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺎ ﭘﻨﺞ
ﻭﻟﺎﻳﺘﻬﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ'
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺩﺭ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﺸﺮﻯ' ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ
ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﮐﺎﻓﻰ'ﺩﺭ ﺗﻦ ﻭ
ﻋﻘﻞ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻟﺰﻭﻡ ﺩﻓﻊ
ﺁثاﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﺑﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﺨﻠﻴﻪ
ﻫﺎ ﻭ ﺻﻔﺎﺕ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺮﺗﺮ ﺑﺮﺳﺪ
.ﮐﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺗﻮﻟﺪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﮔﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ ﻣﻮﻓﻘﺎﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﺎ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﺍﺯ ۵۵ ﻗﺮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺩﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ'ﺑﺎ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺭﺏّ ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ
ﺍﻣﺮﻭﺯ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﻧﻴﺎﺯﻯ
ﺑﺘﻮﻟﺪﺍﺕ
ﺟﻬﺎﻥ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﻗﺮﺁﻥ
ﻭﻣﺤﻤﺪ'ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺯ ﺧﺪﺍﻯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﭘﻨﺠﺎﻩ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖﺷﻬﻮﺩ'
ﻭﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﻫﺸﺖ ﺷﻬﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ
ﻭﭼﻬﺎﺭ
ﺑُﻌﺪﻯ
ﻣﻮﺟﻮﺩﻳّﺖ
ﺣﻴﺎﺗﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ﺁﻧﻬﺎﺋﻰ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺻﺪﺩ
ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﺍﻳﻦ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺍﻝ ﻭ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ ﺩﺍﺭﺩ'ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻳﻦ
ﺍﻣﻴﺪ ﺁﻧﻬﺎ
ﻫﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍ
ﻭﻣﺠﺎﺯﺍﺕ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ
ﻭﺧﻮﺩ
ﺳﺮﻯﻬﺎﺋﻰ ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﻴﺎﺯ
ﺁﻥ ﺧﺒﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ' ﻭ ﺧﻴﺎﻝ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭﺁﻳﻨﺪﻩ
ﻧﺪﻫﻨﺪ ﻣﻌﺎﻑ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﻏﺎﻓﻞ
ﺍﺯ ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺑﺎ
ﺣﻠﻮﺍ ﻭﺣﻠﻮﺍ ﮔﻔﺘﻦ
ﺩﻫﺎﻥ ﺷﻴﺮﻳﻦ
ﻧﻤﻴﺸﻮﺩ ﻭ
ﺧﻴﺎﻝ ﻭﻭﻫﻢ'
ﮐﻪ ﻇﺎﻫﺮﺍ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺑﺎﻭﺭﻯ
ﻭﺣﻘﻴﻘﺖ
ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺘﺨﻴّﻠﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ'ﻣﺸﮑﻞ
ﻋﺪﻡ ﺭﻓﺘﻦ
ﻧﻴﺰ ﺣﻞ ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﺪ.ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺸﻮﻧﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ
ﻋﺪﻣﻴّﺖ
ﺍﺳﺖ.ﻭﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﻧﻌﻤﺘﻰ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻓﺮﺻﺘﻰ
ﺗﺎﺯﻩ ﺑﻴﻚ
ﺭﻭﺡ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻗﻮﺍ
ﺑﺎ
ﺯﻧﺪﮔﻴﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻭ ﺭﻧﺞ
ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺟﻬﻨّﻢ
ﺟﻬﺎﻥ' ﻋﺎﻗﺒﺖ
ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺑﻨﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺳﻨﺪ' ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ
ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ'ﺗﺎ ﺑﺎﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻧﻴﺰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.
ﻭﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺍﻳﻦ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ' ﭼﻮﻥ
ﺗﻦ ﺍﻭ ﺩﺭ ﻣﺮﮒ ﺯﻭﺍﻝ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﺯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺻﺎﻟﺖ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﻣﺮﮒ ﻫم
ﻨﺪﺍﺭﺩ. ﻭﺭﻭﺡ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻘﻴﺮ
ﺧﻮﺩ ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ'ﺍﺯ
ﻧﻮ ﻧﻔس ﻭﺗﻦ
ﺩﺭ ﻧﻄﻔﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﺩ.ﻭ
ﺳﺎﻟﻚ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻳﻦ ﻓﻬﻢ ﻭﺷﺠﺎﻋﺖ
ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ
ﺗﺮﻙ ﺍﺻﺎﻟﺖ ﻧﺎﺧﻮﺩﺁﮔﺎﻩ
ﺧﻮﺩ ﮐﻨﺪ.ﻭ
ﺁﻧﺮﺍ ﻫﺮﭼﻪ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﻧﻤﺎﻳﺪ. ﻭﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺁﻧﺮﺍ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻤﺎﻫﻴّﺖ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻭﻣﻘﺪس
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.ﻭ
ﺑﺠﺎﻯ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ'ﻫﻢ
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ'ﺑﺪﺳﺘﻮﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺍﻯ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻬﺎﺋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻣﻰ
ﭘﺬﻳﺮﺩ'ﭘس ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﻭ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺃﺗﻤﻰ ﺍﺳﺖ
ﻭﺩﺭ ﮔﻮﺭ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻭ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭﺃﺗﻢ
ﻫﺎ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﻫﺎﻯ ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻏﺬﺍ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﻟﻰ ﻧﻔس
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ ﻭ
ﺃثیرﻯ ﺭﻳﺰﺗﺮ ﺍﺯ
ﺃﺗﻢ ﺩﺍﺭﺩ'ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻫﻤﻴﻦ
ﺩﻧﻴﺎ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻫﻤﺎﻥ
ﺟﺎﻫﺎﺋﻰ
ﮐﻪﺍﮐﻨﻮﻥ
ﺍﻓﮑﺎﺭﺷﺎﻥ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﺯ
ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﻭﻳﺎ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﺍﮔﺮ
ﺗﺮﻙ ﻋﻘﻴﺪﻩﺍﻯ
ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﻳﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﺃثیرﻯ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻰ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﺯ ﻧﻮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ.
ﮐﻪ ﺑﻤﻮﺍﺯﺍﺕ
ﺁﻥ ﺗﮑﻮﻳﻦ ﻭ
ﭘﻴﺪﺍﻳﺶ ﺗﻦ
ﺍﺯ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﺻﻮﺭﺕ
ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ. ﻭﺣﺘﻰ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ'ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺟﺒﺮﻭﺗﻰ
ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﺑﺴﻄﺢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻳﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﭘﺎﺋﻴﻦ
ﻣﻴﺂﻳﻨﺪ'ﺗﺎ
ﺭﻭﺍﻥ ﻭﻧﻔس
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺴﺎﺯﻧﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺃﺗﻤﻰ
ﺗﻦ ﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.
ﻭﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺗﺎﺭﻳﺦ
ﺃﺯﻟﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺁﻧﺎﻥ ﻫﺴﺖ'
ﻫﻤﻴﻦ ﻃﻮﺭ
ﺻﻮﺭﺗﻬﺎﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﻗﺒﻠﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﻭﻟﺤﻈﺎﺗﻰ
ﺑﻌﺪ ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻧﻮﻉ
ﺑﻌﺪﻯ'ﻭ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ
ﭼﻮﻥ ﺑﻨﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﺣﻢ ﺭﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺑﺎﺯ ﺗﻮﻗّﻒ
ﻧﻤﻰ
ﮐﻨﻨﺪ'ﻭﻭﺍﺭﺩ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﺗﺎﺯﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺗﻮﻗّﻒ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺗﮑﻤﻴﻞ
ﺗﻦ ﺳﺎﺯﻯ
ﺟﻨﻴﻦ ﻃﻔﻞ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺍﻳﻦ
ﺧﻮﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﭘﻴﺸﻴﻦ
ﻫﺮ ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺍﺳﺖ.ﭘس
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻴﺰ
ﺑﺎﻭﺭ ﮐﺮﺩﻧﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ'ﭘس
ﻣﺮﮒ ﺑﻌﺪﻡ
ﺭﻓﺘﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﻴﻚ ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﻓﻄﺮﻯ ﻭ ﺫﺍﺗﻰ
ﺧﻮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻣﺮﮒ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﻭﻳﺎ
ﭘﺎﺋﻴﻦ ﺗﺮ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺮﻭﺩ'ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩ ﻫﺎ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ ﺍﻳﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﺎﺕ ﺭﺍ
ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺻﺪ ﺑﺎﺭﻩ
ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻧﻤﺎﻳﺪ ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ
ﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺩﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻴﮑﻪ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﻨﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭح
ﺍﻟﻘﺪس' ﻫﻔﺖ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺍﻧﺘﻄﺎﺭ
ﺑﻬﺸﺖ ﺳﻮﻡ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ
ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﺗﺎ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ
ﻋﻈﻴﻢ ﺗﺮ ﺑﻌﺪﻯ
ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ
ﮐﻨﻨﺪ.
ﻭﺟﺎﻭﺩﺍﻧﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﺴﺒﻰ ﻭ
ﺑﻬﺸﺘﻰ
ﻭﻧﻮﻋﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺍﺯ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﺗﺎ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ
ﺩﺭ ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﻣﻄﻠﻖ'ﺭﻭﺡ
ﻣﻮﻓﻘّﻰ ﻫﺮ
ﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻳﺎﻓﺘﻪ'ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺭﺏّ ﺍﻟﺄﺭﺑﺎﺏ
ﻭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﺄﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻠﻪ
ﺃﻫﻮﺭﻣﺰﺩﺍ
ﺑﺮﺳﺪ.

ﺭﻭﺡ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭ ﺗﻌﺎﻟﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﮐﻨﻮﻧﻰ' ﺑﺎ
ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ
ﺧﻮﺩ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺎ
ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻘﺎﻡ
ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩ'ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺑﻮﺩ.ﮐﻪ ﺯﺭﺩﺷﺖ
ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺗﻌﻬﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ'ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺷﻬﻮﺩ
ﻧﻮﺭﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺍﺷﺖ.ﮐﻪ
ﻣﻘﺎﻡ ﭼﻬﺎﺭﻡ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺗﺎ ﺷﺎﻳﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﻳﻦ ﻣﺮﺑّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ
ﺑﺮﺳﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺑﺴﻴﺎﺭﻯ ﺍﺯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻧﻮﺭ
ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻋﻬﺪ(ﺍﻟﺴﺖ
ﺑﺮﺑّﮑﻢ)
ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﻧﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺭﺏّ ﻣﺸﻬﻮﺩ ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺁﺭﻯ ﮔﻔﺘﻪ
ﺑﻮﺩ ﻭﻋﻬﺪ
ﻭﭘﻴﻤﺎﻥ ﺑﺎ
ﺧﺪﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺖ. ﻭﺍﻟّﺎ ﺩﺭﻫﻤﻴﻦ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ'ﻭ
ﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ
ﭘﻴﺸﻴﻦ ﻧﻴﺰ
ﻧﺠﺎﺗﻰ ﻧﻤﻰ
ﻳﺎﻓﺖ.ﻭ ﺣﺘﻰ
ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ ﻣﺮﺗﻀﻮﻯ
ﺯﺭﺩﺷﺖ' ﺧﻮﺩ ﻧﻴﺰ
ﺑﻨﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﭘﻨﺠم ﺨﻮﻳﺶ ﻧﻮﺭﻣﺼﻄﻔﻮﻯ'ﻭ
ﭘﺪﺭ ﺁﺳﻤﺎﻧﻰ
ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﻣﻴﺪﺍﻧﺴﺖ'ﺳﻮﮔﻨﺪ
ﻋﻬﺪ ﺍﻟﺴﺖ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﻤﻮﺩ.ﻭ ﭼﻮﻥ
ﻣﺴﻴﺢ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺗﺎﺯﻩ ﻋﻠﻰّ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﺷﺪ'ﺑﺘﺠﺴّﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﻧﻮﺭ
ﻣﺼﻄﻔﻮﻯﺪﺭ
ﻣﺤﻤﺪ' ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺖ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ ﺩﺍﺷﺖ'ﻭ
ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﺑﺎﻧﻮﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺳﻴﺪ
ﻭ ﺭﻭﺡ ﻣﺤﻤﺪ ﻭ
ﻋﻠﻰّ'ﻭ ﻫﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻣﺤﻤﺪﻯ
ﺩﺭ ﻃﻮﻝ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎ'ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺎ
ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ ﺩﺍﺭﻧﺪ'
ﮐﻪ ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ'ﺑﺎ
ﺗﺠﺴﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ ﻗﺎﺋﻢ'
ﺩﺭ
ﻣﻬﺪﻯ(ﻗﺎﺋﻢ
ﺁﺧﺮﺍﻟﺰﻣﺎﻥ)
ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ' ﻭ
ﻳﺎ ﻫﺮ ﮐﺎﻣﻞ
ﻣﻬﺪﻭﻯ ﮐﻪ
ﻗﺎﺋﻤﻰ ﺯﻧﺪﻩ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﻭ
ﺳﻠﻮﻙ ﺁﻥ ﻋﺼﺮ
ﺭﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ'
ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﺗﺎ
ﺑﺎﺯ ﻋﻬﺪ
ﺍﻟﺴﺘﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ
ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎل
ﺒﻌﺪ ﺩﺭ ﺗﺠﺴّﻢ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﻧﻮﺭ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﮔﺮﺩﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺑﺎﺯ ﺑﺮﺏّ
ﺍﻟﻨﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﻭ
ﺷﺎﻳﺪ ﻳﻚ
ﻣﻴﻠﻴﻮﻥ ﺳﺎﻝ ﺑﻌﺪ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺗﺎ ﺃﺑﺪﻳّﺖ
ﻣﻄﻠﻖ ﺍﺩﺍﻣﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺑﻔﺮﺽ ﻣﺤﺎﻝ ﺑﻨﻮﺭ
ﺍﻟﺄﻧﻮﺍﺭ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺍﻟﻠﻪ
ﺑﺮﺳﻨﺪ.ﻭﻫﺮﺑﺎﺭ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ ﺻﻔﺎﺕ
ﻭ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺗﺼﺮﻑ ﻭ ﻗﺪﺭﺕ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺶ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﭘﻴﺪﺍ
ﮐﻨﻨﺪ.

ﻧﻔس
ﺟﺴﻤﻰ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﻭﺗﻦ
ﺗﺮﮐﻴﺒﻰ
ﺃﺗﻤﻰ'ﻭﻫﺮ ﺩﻭ ﺗﺤﺖ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺑﻮﺩﻩ ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﻯ ﺧﻮﺩ ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺭﻳﺰ ﺗﺮ ﺍﺯﻳﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻋﺎﻗﺒﺖﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺩﺭ ﻟﺎﻫﻮﺕ
ﺍﻟﻠﻪ'ﺑﻤﺎﺩﻩ
(ﺷﺒﻪ ﻋﺪﻡ)
ﻣﻴﺮﺳﺪ. ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻫﻮ ﺭﺍ'ﺍﺯ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ (ﻋﺪﻡ
ﻣﺎﺳﻮﺍﻩ)
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﮐﻪﺑﺮﺍﻯ
ﻏﻴﺮ ﺍﻭ ﻋﺪم
ﻴﺸﺪﻩ ﻳﺎ
ﺑﮑﻠّﻰ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﻣﺎﺩﻯ'ﺑﻬﺮ ﺩﺭﺟﻪ
ﺍﺯ ﺭﻗﻴﻖ
ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ(ﻭﺟﻮﺩﻯ
ﻋﺪﻣﻰ) ﻣﻤﮑﻦ
ﻧﻴﺴﺖ.ﺍﮔﺮ
ﺍﻭﻫﺎم ﻨﻴﺰ
ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻋﺪﻣﻰ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﮐﻪﻋﺪﻣﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ'ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭﺫﻫﻦ ﻭﺣﺘﻰ
ﺣﺎﻓﻈﻪ ﻭﺟﻮﺩ
ﺩﺍﺭﻧﺪ'ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ
ﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺃثیرﻯ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﻭﻟﺬﺍ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺟﺴﻢ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺻﻮﺭﺕ ﺁﻥ ﺍﺯ
ﺑﻴﻦ ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺃﺗﻤﻬﺎﻯ ﺗﻦ
ﺁﺯﺍﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ. ﺍﻭ
ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﻳﺎ
ﮔﻴﺎﻫﻰ
ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﻧﻴﺰ'
ﻣﻮﺍﺩ ﺗﺤﺖ
ﺃثیرﻯ ﺁﻥ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺳﻄﺢ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻫﻤﻴﻦ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﺳﺖ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ ﺍﺳﭙﺮﻳﺖﻭﺍﻟﻴﺴﺘﻬﺎ'ﺍﻳﻦ
ﺭﻭﺍﻥ ﻳﺎ ﻓﺎﻧﺘﻮﻡ
ﺑﺼﻮﺭﺕ ﻣﻴﺪﻳﻮﻡ
ﭼﻮﻥ ﺑﺨﺎﺭﻯ
ﺍﺯ ﺗﻦ ﻭﺍﺳﻄﻪﻫﺎﻯ
ﺍﺣﻀﺎﺭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺩﻳﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺣﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ' ﺑُﻌﺪ
ﭼﻬﺎﺭﻡ ﺭﺍ
ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ'ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺤﺖﺃثیرﻯ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ.ﻭ
ﻋﺮﻓﺎﻯ
ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ
ﻗﺒﻠﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻳﻦ ﺭﻭﺍﻥ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﺍ ﺍﺯ(ﻣﺎﺩﻩ
ﻋﻘﻠﻰ) ﻣﻴﮕﻔﺘﻨﺪ.ﮔﻮﺋﻰ
ﻋﻘﻞ ﻣﺎﺩﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫﺮ
ﺣﺎﻝ ﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﺩﺭ
ﻋﻮﺍﻟﻢ ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ'
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﻣﺎﺩﻩ
ﻭﻣﺎﻫﻴّﺘﻰ
ﺧﺎﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
(ﻭﺟﻮﺩﻯ ﺑﺪﻭﻥ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ)
ﺑﺮﺍﻯ
ﻋﻘﻞﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺗﺼﻮﺭ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺰ ﺑﺪﻭﻥ
ﺍﻣﮑﺎﻥ ﺗﺼﻮﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻭ
ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﻭﺷﺎﻳﺪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ
ﺩﺭﺍﺯﺗﺮ ﺍﺯ
ﺯﻣﺎﻥ' ﺗﻠﺎﺷﻰ
ﺃﺗﻢ ﻫﺎﻯ ﺟﺴﻢ' ﭼﻨﺪﻯ
ﺩﺭ ﻗﺒﺮ ﻃﻮﻝ
ﻣﻴﮑﺸﺪ.ﻣﺎﺩﻩ
ﺃثیرﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﺯﻣﻴﻦ
ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ ﻳﻚ
ﺭﻭﺡ ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺭﺣﻢ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ
ﺯﻣﺎﻥ
ﺑﺎﺭﺩﺍﺭﻯ
ﺯﻣﺎﻥ ﺟﻤﻊ
ﺁﻭﺭﻯ ﺃﺗﻢ ﻫﺎ
ﺗﺤﺖ ﺗﺄثیر
ﺗﺪﺑﻴﺮ ﺃثیر
ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺎﺷﺪ'ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﻗﺒﻠﺎ ﻭ ﺑﻌﺪﺍ'
ﺗﺤﺖ ﺗﺪﺑﻴﺮ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻮﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕ
ﺗﻮﻟﺪ ﻗﺒﻠﻰ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﻮﺩﻩﺍﻧﺪ.ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻧﺞ
ﻣﺮﮒ ﮐﺎﺭ ﺗﻦ
ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ
ﮐﺎﺭ ﺫﻫﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺮ
ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭ
ﺍﻳﻦ ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ ﺷﺪﻥ
ﻣﺎﺩﻩ ﺃثیرﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺍﺯﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﻣﺮﮒ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺣﺘﻰ ﻟﺤﻈﺎﺕ ﺩﺭ
ﺷﺮﻑ ﻣﺮﮒ
ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ.ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﺧﻮﺍﺏﻭ
ﻋﻮﺍﻟم
اﻟﻬﻰ'ﺯﻣﺎﻥ
ﻣﻌﻨﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪﺩﺭ
ﻟﺤﻈﻪﺍﻯ
ﺨﻮﺍﺏ ﻣﻤﮑﻦ
ﺍﺳﺖ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻬﺎ ﺩﺭﺍﺯ
ﺭﺍ ﻳﮑﺠﺎ
ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ.ﮐﻪﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ
ﺭﻭح
اﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﮐﺎﻣل ﺒﺸﺮﻯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﻟﺤﻈﻪ ﺧﻮﺍﺏ
ﻣﻴﮕﺬﺭﺍﻧﺪ.ﻭ ﺑﻘﻮﻝ
ﻗﺮﺁﻥ'ﺭﻭﺣﻰ
ﺩﺭ ﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ ﮐﻪ
ﻣﻦ ﻳﮑﺮﻭﺯ ﻳﺎ
ﺃﻧﺪﮐﻰ ﺍﺯ ﻳﻚ
ﺭﻭﺯ ﺑﻴﺎﺩ
ﺩﺍﺭﻡ.ﭼﻪ ﺩﻭﺭﻩ
ﺯﻧﺪﮔی هفتاﺩ
ﺳﺎﻟﻪ' ﻭ ﻳﺎ
ﺩﻭﺭﻩ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻫﻔﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺏ ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻳﻢ. ﺯﻣﺎﻥ
ﺗﺼﻮﺭﻯ ﻭ
ﺫﻫﻨﻰ ﺍﺯ ﻟﺤﻈﺎﺕ
ﮐﻮﺗﺎﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺩﺭ
ﺍﺣﻮﺍﻝ ﺟﻬﻨﻤﻰ'ﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻥ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ ﭼﻨﺪ
ﺳﺎﻟﻪ ﺭﺍ
ﺍﺣﺴﺎس ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.

ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ' ﻣﺎ
ﺩﺭ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘﻴﺪﺍ
ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.ﮐﻪ ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻥ ﭼﻴﺴﺖ ﻭ
ﭼﺮﺍ ﻭ ﭼﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﮐﺮﺩ'ﺗﺎ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ ﻧﺸﺎﻥ
ﺑﺪﻫﻴﻢ.ﻭ
ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ
ﺍﻋﻤﺎﻝ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﺭﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻣﻘﺎﻡ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ
ﺑﺪﺭﺟﻪ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ ﺳﻘﻮﻁ
ﮐﺮﺩ'ﺧﻴﻠﻰ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ ﻧﻤﻰ
ﻓﻬﻤﺪ'ﻣﮕﺮ ﺩﺭ
ﺳﻄﺢ ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺍﻭ. ﻭ
ﺑﺎﻟﻌﮑس ﺑﺎ
ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻭﺗﻌﺎﻟﻰ ﻋﻘﻞ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﻋﻤﻠﻴﺎﺕ
ﺫﻫﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ
ﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﻫﺮﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ'
ﺍﺣﺴﺎس ﺭﻧﺞ ﻭ
ﻟﺬﺕ ﺁﻥ ﺑﺸﮑﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺳﺖ ﭘس
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﺣﻮﺍلی ﺮﺍ
ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﺩﺳﺖ ﻣﻴﺪﻫﺪ'
ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺖ.ﻭﻟﻰ
ﭼﻮﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺖ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺭﻧﺞ ﻭ ﻟﺬﺕ
ﺭﺧﺪﺍﺩﻫﺎﻯ
ﺟﻬﺎﻧﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﻋﻘﻞ ﺗﺎﺯﻩﻭﺿﻌﻴﻒﺗﺮ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ'ﻭﻳﺎ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ ﺩﺭ
ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺍﻳﻦ ﻣﺒﺎﺣث
ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﺩﺭﻙ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﺭﻧﺞ ﺁﻭﺭﻳﺎ
ﻟﺬﺕ ﺁﻭﺭ'ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﻣﻄﺮح
ﺮﺍ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ ﺭﻭﺡ
ﺩﺭﺟﻬﺎﻥ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭﻙ ﺑﺮﺣﺴﺐ ﻋﻘﻞ
ﻧﻮﻋﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﻠﺎﺻﻪ
ﻋﻘﻞ ﺑﺸﺮﻯ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻯ
ﻨﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻟﺎﺯﻡ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻭﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ ﺣﻘﻴﺮ
ﺗﺮ'ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻭ ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻋﻘﻞ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺁﻳﻨﺪﻩﺭﺍ ﮐﻪ
ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺍﻭ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ'
ﺩﺭ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺷﻬﻮﺩﻯﺘﺄﻣﻴﻦ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﻭ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻣﺴﺄﻟﻪ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ
ﻧﻴﺰ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻴﺎﻥ
ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻭ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ
ﺣﻘﻴﺮﺗﺮ ﺁﻳﻨﺪﻩ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ
ﻓﺮﺍﻫﻢ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﺭ ﻣﻨﻔﻰ
ﺻﻔﺎﺕ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻭ
ﺳﻨﮕﻴﻦ ﺗﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﺍﮔﺮ
ﻃﻔﻠﻰ
ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ
ﻭﺯﻭﺩﺗﺮ
ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﺯ
ﻣﻌﻠّﻢ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'
ﺑﻘﻮﻝ ﺍﻓﻠﺎﻃﻮﻝ
ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕﺗﻮﻟّﺪ
ﭘﻴﺸﻦ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺩ
ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻳﻌﻨﻰ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ
ﻭﺑﺎﻟﻘﻮّﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ ﺍﺯ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻃﻔﺎﻝ
ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ.
ﻭ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺍﻳﻦ
ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﺗﻌﻠﻴﻤﻰ ﮐﺴﺐ ﮐﺮﺩ.
ﻣﮕﺮ ﺑﺎ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻳﻌﻨﻰ
ﺑﺎ ﺗﺨﻠﻴﻪ ﻭ
ﺗﺤﻠﻴﻪ
ﻭﺗﺠﻠﻴﻪ ﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺗﺎﺯﻩ
ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.ﻃﻔﻞ ﻭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ ﻫﻮﺵ'ﺑﻴﺶﺍﺯ
ﻫﻮﺵﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻫﻨﺮﻧﻤﺎﺋﻰ ﻫﻮﺷﻤﻨﺪﻯ
ﮐﻨﺪ.ﻭ ﻋﻘﻞ
ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺑﺎ ﺩﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ
ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻫﻔﺘﮕﺎﻧﻪ
ﺧﻮﺩ'ﺍﻭﻟﻴﻦ ﻗﺪﻣﻬﺎﻯ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺑﻌﺪﻯ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ. ﮐﻪ ﺍﮔﺮ
ﺫﺧﻴﺮﻩ ﺁﺧﺮﺕ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺩﺭ
ﺩﻭﺭﻩ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺨﻠﻖ'ﻭﺑﻌﺪ
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﺩﻭﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ' ﺑﺪﺭﺟﺎﺗﻰ
ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﺍﺯ
ﺳﻄﻮﺡ ﻋﻘﻠﻰ
ﻓﺼﻮﻝ ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﻧﻮﻉ ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺍ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺷﺖ.
ﭘس ﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺍﻟﻬﻰ'ﺧﺴﺘﻪ
ﺍﺯ ﺧﺪﻣﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ
ﺁﺯﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻭ ﭼﻘﺪﺭ ﺗﻠﺎﺵ
ﺑﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪﻫﻤﻴﺸﻪ
ﻫﺮﺳﻌﻰ
ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﺁﺯﺍﺩﻯﺎﺧﺘﻴﺎﺭ
ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ.ﭼﻪ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪﻩ
ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ
ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ.
ﺧﻮﺩ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﻨﺪ'ﻭ ﻳﺎ
ﻋﻘﻞ ﮐﻨﻮﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ.ﻭﺑﻴﺶ
ﺍﺯ ﻓﻬﻢ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﻙ ﻭ
ﺍﺣﺴﺎس ﺑﺮﺍﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﻫﻤﻴّﺖ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.

ﻧﻈﺮﻳﻪ
ﻗﺪﻳﻢ ﺑﺮﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﺭﻭﺍﻥ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺯﻳﺮﻳﻦ
ﻣﻴﺮﻭﺩ.ﺍﻟﺒﺘﻪ
ﺯﻳﺮ ﺯﻣﻴﻦ ﺩﺭ
ﻗﺒﺮ ﺟﺎﻯ ﺗﻦ
ﺍﺳﺖ ﻧﻪ
ﺭﻭﺡ.ﻭﻟﻰ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﮔﺎﻫﻰ ﺩﺭ
ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻗﺒﺮ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﻫﻔﺘﻪ
ﻗﺎﺑﻞ ﺩﻳﺪﻥ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﻳﺎ
ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ
ﻣﺠﺎﻭﺭ ﻫﻤﻴﻦ
ﺟﻬﺎﻥ ﻧﺎﺳﻮﺕ
ﻣﺘﻠﺎﺷﻰ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﻧﻮﻋﻰ' ﺑﺮﺣﺴﺐ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺣﻰ ﺗﺸﮑﻴﻞ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﺣﻤﻞ ﻣﺎﺩﺭ'ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻘﺶ ﻣﻠﮑﻮﺗﻰ
ﺭﻭﺍﻥ ﻣﻄﺮﺡ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﺗﻦ
ﺃﺗﻤﻰ ﻭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺃثیرﻯ'ﺯﻳﺮ
ﻧﻄﺮ ﻭﺗﺪﺑﻴﺮ
ﺭﻭﺡ ﻣﺪﺑّﺮ
ﻃﻔﻞ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺧﻮﺩ
ﻣﺎﻫﻴّﺖﺟﻬﺎﻥ
ﺗﺤﺖ ﺃثیرﻯ
ﺩﺍﺭﺩ'ﻭ ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺡ ﻏﻴﺮ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﭘس
ﺍﺯ ﻣﺮﮒ'ﺩﺭ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻄﺢ
ﺯﻣﻴﻦ ﻭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﺁﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ
ﻭﻫﺮ ﻧﺎﺭ
ﻭﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﺴﻮﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺗﻦ ﻣﺤﺎﻓﻆ ﺍﺯ
ﺍﺷﻌّﻪ ﻣﺮگ
ﺒﺎﺭ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ'ﻭ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺭﺍﺩﻳﻮ
ﺃﮐﺘﻴﻮ ﺭﻧﺞ
ﻣﻴﺒﺮﺩ. ﮐﻪ
ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻘﺒﻮﻝ ﻧﺴﺦ
ﺑﺪﺗﺮ ﺑﺸﺮﻯ ﺧﻮﺩ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ. ﺗﺎ ﺑﺎ
ﺗﻦ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩ ﻧﺴﻮﺯﺩ'ﻭﻟﻮ
ﺭﻧﺠﻬﺎﻯ
ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﭘﺮﻋﺬﺍﺏ ﻧﻮﻋﻰ
ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ
ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ
ﺍﻣﺎ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻭﻟﻴﻪ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﮐﻪ ﺑﻨﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪﺵﻫﻢ
ﻧﺮﺳﻴﺪﻩﺍﻧﺪ'ﺭﻭﺣﺸﺎﻥ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭﻣﻠﮑﻮﺕ
ﻭ ﺳﻄﻮﺡ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺁﻥ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﻟﺪ ﺑﻬﺘﺮ
ﺩﺭﻓﺼﻞ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﻧﺪ.ﭼﻪ ﻓﻮﺭﻯ
ﺑﺎﺷﺪ' ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﻬﺸﺖ
ﺍﻧﺘﻈﺎﺭ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻭﻟﻰ
ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻴﻢ'ﮐﻪ
ﻓﻮﺭﺍ ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ ﺳﻄﻮﺡ
ﻣﺪﺑّﺮ ﺑﺸﺮﻯ
ﺑﺮﺍﻯ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻭﺗﻌﻠﻴﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ
ﻧﺴﺒﺘﺎ ﻣﻮﻓﻖ
ﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺷﻬﻮﺩ ﺧﻮﺩ'
ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺸﻬﻮﺩﺑﺮﺗﺮ
ﻭ ﻳﺎ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺑﺮﺳﺪ. ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺯ ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻋﺮﺵ ﺭﺣﻤﺎﻥ'ﻭ
ﺷﺶ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﺑﺮﺍﻯ
ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﻗﺎﺋﻢ'ﺩﺭ
ﺯﻳﺮ ﺳﻄﺢ ﻋﺮﺵ
ﺭﺣﻤﺎﻥ ﻗﺮﺍﺭ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﺗﺎ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﻭﺩﺭ
ﻓﺼﻮﻝ ﻧﻮﻋﻰ
ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺁﻥ
ﺑﺮﺣﺴﺐ
ﺗﻔﺎﻭﺗﻬﺎﻯ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺍﻳﻦ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮐﺎﻣﻞ
ﺷﺪﻩ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺩﺍﺷﺖ.

ﻣﺒﺤث
ﺿﺪ ﻭﺗﻀﺎﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻓﻠﺴﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ ﻧﻘﺶ ﻣﻬﻤّﻰ
ﺩﺍﺭﺩ'ﺩﺭ
ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻗﺪﻳﻢ
ﻭﺩﺭﻓﻠﺴﻔﻪ'ﮐﺎﺭﺑﺮﺩﻫﺎﻯ
ﺯﻳﺎﺩﻯ ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﻭ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻓﻴﺰﻳﻚ
ﺃﺗﻤﻰ'ﺑﺮﺧﻰ
ﺗﺮﮐﻴﺒﺎﺕ ﺻﺪ
ﮔﺎﻧﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ
ﺃﺗﻢ ﺭﺍ ﺍﺯ(ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻩ)ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻳﻌﻨﻰ
ﻣﺎﻫﻴﺘﻰ ﮐﻪ
ﭼﻮﻥ ﺑﺎ ﻣﺎﺩﻩ
ﺗﺮﮐﻴﺐ ﺷﻮﺩ'
ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﻴﺴﺖ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ. ﻭ ﻳﺎ ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﻣﺎﻫﻮﻯ
ﻭﻣﺎﺩﻯ ﺭﻗﻴﻖ
ﺗﺮ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺃثیرﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻴﺮﻭﻧﺪ.
ﺍﻣﺎ ﺿﺪ ﺩﺭ
ﺍﺑﻌﺎﺩ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﭼﻮﻥ
ﺿﺪ ﺗﻦ ﻳﺎ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﻣّﺎﺭﻩ'
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﻧﻘّﺎﺩ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ ﺿﺪ
ﻣﺎﺩﻯ به
(ﺿﺪﻫﺎﻯ
ﻣﻌﻨﻮﻯ)
ﻣﻴﺮﻭﻳﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻔس
(ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ)
ﻭﺷﺎﻫﺪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺴّﺮ ﺧﻮﺩ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺿﺪ ﺭﻭﺍﻥ ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺍﻭﻟﻴﻪ ﺁﻧﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺩﺭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﺨﻠﻖ'
ﺑﻨﻔس ﻭﺭﻭﺍﻥ
ﻭﺭﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺷﺪﻩ (ﻣﻠﻬﻤﻪ)
ﻣﻴﺮﺳﻨﻨﺪ. ﮐﻪ
ﻋﻤﻠﺎ
ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻋﻮﺍﻟﻢ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭ ﻣﻮﻗﺘﺎ
ﺑﺎﺯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﻗﺒﻠﻰ ﺧﻮﺩ ﭼﻮﻥ
ﻗﺒﺮﻯ ﻣﺪﻓﻮﻥ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﺑﺎ ﻣﺮﮒ
ﻃﺒﻴﻌﻰ ﺭﻭﺡ
ﺁﻧﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺮﺩﺩ.ﺩﺭ
ﻫﺮﺣﺎﻝ ﺩﺭ
ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﮑﺎﻣﻞ
ﻫﺮ ﭼﻴﺰﻯ'ﻭ ﺩﺭ
ﻫﺮ ﺳﻄﺤﻰ ﺍﺯ
ﻭﺟﻮﺩ' ﺿﺪﻯ ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﺑﻬﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ ﻭﻳﺎ
ﺿﺪ ﺑﺪﺗﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ'
ﮐﻪ ﺭﻭﺡ ﺭﺍ
ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺮ ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻴﺮﻭﻯ ﻣثبت ﻭﻣﻨﻔﻰ
ﺟﺮﻳﺎﻥ ﺑﺮﻕ
ﮐﻪ ﺿﺪ ﻫﻢ
ﻫﺴﺘﻨﺪ' ﻭ
ﻣﻌﺪﻭﻡ ﺷﺪﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ.ﻭﻟﻰ (ﺍﻧﺮﮊﻯ
ﺯﺍ) ﺑﺮﺍﻯ
ﮐﺎﺭﺑﺮﺩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭﻟﻰ
ﻧﮑﺘﻪ ﻣﻬﻢ ﻭﻧﺎﻓﻬﻤیدﻧﻰ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺩﻭ ﺿﺪ
ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ' ﺑﺎ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺃﺗﻢ ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ
ﻫﻢ ﺩﺭ ﺳﻠﻮﻙ ﻭ
ﻣﺘﻮﺍﻟﻴﺎ' ﺟﺎ
ﺑﺠﺎ ﺷﺪﻥ
ﺑﻴﮑﺪﻳﮕﺮ
ﺷﻮﺩ.ﺩﺭﺟﺮﻳﺎﻥ
ﺍﻟﮑﺘﺮﻳﺴﻴﺘﻪ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﻫﻢ
ﺑﺎﺷﻨﺪ'ﻳﺎ
ﺑﺎﻫﻢ
ﻫﻤﮑﺎﺭﻯ ﻭ
ﻣﮑﻤّﻞ ﻫﻢ
ﺑﻮﺩﻩ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺟﺰ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﺁﻧﺮﺍ
ﺍﺯ ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﮐﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺴﺘﻰ
ﺗﻤﺎﻣﺎ
ﻣﻌﺠﺰﺍﺕ ﺍﻭ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺩﺭ ﻫﺴﺘﻰ ﭼﻴﺰﻯ
ﻫﻢ ﻏﻴﺮ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ ﺑﻘﻴﻪ
ﻭﺳﺎﺋﻞ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺨﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻧﺰﺩﻳﮑﺘﺮ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺮ ﺿﺪﻯ ﻭ
ﻧﻘﻴﺾ
ﺁﻥ'ﺗﻘﺮﻳﺒﺎ ﻫﻢ
ﺯﻭﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ
ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ
ﺍﺩﺍﻣﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻭﻟﻰ ﻧﻘﻴﺾ
ﺯﻭﺭﻣﻨﺪ ﺗﺮ
ﺿﺪ ﺧﻮﺩﺭﺍ ﺩﺭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﺧﻮﺩ ﻣﻴﮕﻴﺮﺩ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﺟﺴﺎﻡ ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.ﺭﻭﺡ
ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺿﻌﻴﻒ
ﺗﺮ ﺃﺗﻤﻰ ﻭ
ﻣﻮﻟﮑﻮﻟﻰ ﺭﺍ
ﺩﺭ ﻃﻠﺴﻢ ﺧﻮﺩ
ﺍﺳﻴﺮ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﻭﮔﻬﮕﺎﻩ
ﻋﻮﺽ ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﺭﻭﺡ
ﻭﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻗﻮﻯ ﺗﺮ
ﻭ ﺑﺎ ﺗﻘﻮﺍ ﻭ
ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺑﻴﺸﺘﺮ' ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﺍﻳﻦ
ﺗﻮﻓﻴﻖ' ﺍﻭﺭﺍ ﺑﻨﺠﺎﺕ
ﻣﻴﺮﺳﺎﻧﺪ.ﻭﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭﻏﻴﺮ
ﺻﺎﺩﻕ ﺩﺭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﺑﺎﺯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺑﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻭ ﻋﻘﻞ ﻣﺘﻮﺟّﻪ
ﺷﺪﻩ ﺑﻤﺮﺍﺗﺐ ﻋﻘﻠﻬﺎﻯ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'ﮐﻪ
ﺯﻣﺎﻧﻰ ﺿﻌﻴﻒ
ﺑﻮﺩ' ﺑﺎﺭﺩﻳﮕﺮ
ﺟﺎﻧﻰ
ﮔﺮﻓﺘﻪ'ﻭ ﺑﺮ
ﺭﻭﺍﻥ ﻟﻮﺍﻣﻪﻏﺎﻟﺐ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻨﺎﻓﻖ ﻭ
ﭘﻴﻤﺎﻥ ﺷﮑﻦ ﻭ
ﻣﻘﺘﺼﺪ ﮐﻢ
ﮐﺎﺭ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﺗﺎ
ﻋﺎﻗﺒﺖ ﺍﺯ
ﺯﻣﺮﻩ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﻓﺘﻪ'
ﺑﺪﺗﺮ ﺍﺯ
ﺑﺪﻳﻨﺎﻥ ﻭ ﺑﻰ ﺩﻳﻨﺎﻥ'
ﻗﻬﺮﺍﻫﺎﻯ ﻧﺴﺦ
ﻭﻣﺴﺦ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'
ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﻧﺒﺴﺘﻦ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺑﺴﺘﻦ ﻭ ﭘﻴﻤﺎﻥ
ﺷﮑﺴﺘﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﮔﺮ
ﺳﺮﺑﺎﺯﻯ ﺑﺠﺒﻬﻪ
ﻧﺮﻭﺩ ﺑﻬﺘﺮ
ﺍﺯ ﺁﻥ'ﮐﻪ
ﺑﺠﺒﻬﻪ ﺑﺮﻭﺩ
ﻭ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺭ ﺩﺷﻤﻦ
ﻓﺮﺍﺭ ﮐﻨﺪ. ﻭ
ﺁﻧﮕﺎﻩ ﺑﺘﻤﺎﻡ
ﺟﺒﻬﻪ ﻭ
ﺳﺮﺑﺎﺯﺍﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺁﺳﻴﺐ
ﺭﺳﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﺑﻘﻮﻝ ﺳﻘﺮﺍﻁ  ﺁﻧﭽﻪ (ﻣﻴﺮﻧﺪﻩ)
ﻫﺴﺖ'ﭼﻪ
ﻗﺪﺭﺗﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺯﻧﺪﻩ ﮐﺮﺩﻥ
ﺩﺍﺭﺩ؟ﻭ ﻳﺎ
ﺑﻘﻮﻝ ﻣﺤﻤﺪ'
ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻨﺤﺮﻑ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'ﭼﮕﻮﻧﻪ
ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﺗﻮﺭﺍ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺩﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻣﺒﺎﺣث
ﻣﺬﮐﻮﺭ' ﭼﻮﻥ
ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺻﻮﻝ
ﻭﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻓﻠﺴﻔﻰ'ﻧﻴﺎﺯ
ﺑﺒﺮﺳﻰ
ﺟﺪﺍﮔﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺤﻘّﻖ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺻﻮﺭﺕ ﻫﺪﻑ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺣﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻧﺘﺎﻳﺞ
ﺩﺭﺳﺘﻰ ﺍﺯ
ﻣﺒﺎﺣث
ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﺑﮕﻴﺮﺩ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻓﺎﺕ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ'ﻏﻴﺮﺳﺎﻟﮑﺎﻥ
ﺭﺍ ﺑﻬﻤﺎﻥ
ﺣﻘﺎﺭﺗﻬﺎ
ﻣﻴﺒﺮﺩ'ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺧﻮﺩ
ﻃﺎﻟﺐ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻭﻳﺎ ﺪﺍﻧﺴﺘﻪ
ﻭﻧﺎﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻃﺎﻟﺐ
ﺁﻥ ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﻓﺮﺻﺖ ﺗﺠﺪﻳﺪ ﻧﻈﺮ
ﻭ ﺟﺒﺮﺍﻥ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻟﺒﺮﻳﺰ ﺍﺯ ﮔﻨﺎﻩ
ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩ ﻭ
ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ ﻧﻤﻴﺪﻫﺪ.

ﺍﻣﺎ
ﺑﺤث ﮐﺎﺭﻣﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺑﻬﺘﺮ
ﻳﺎ ﺑﺪﺗﺮ'ﮐﻪ
ﺍﮔﺮ ﻓﻠﺴﻔﻰ
ﻫﻢ ﺑﺎﺷﺪ'ﺑﺎﺯ
ﻋﺮﻓﺎﻧﻰ
ﻣﻬﻤﻰ ﺍﺳﺖ. ﮐﻪ
ﻣﺮﺯ ﺑﻴﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ
ﺑﻬﺸﺘﻰ'ﻭﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺑﺎ ﺷﻘﺎﻭﺕ ﻭ
ﺭﻧﺞ ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ ﻣﺎ
ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪﺍﻥ
ﺗﻮﺟّﻪ ﻣﻴﮑﻨﻴﻢ.
ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺗﮑﺮﺍﺭﻯ ﻫﻢ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﮕﻴﺮﺩ' ﺑﺎﺯ
ﻫﻤﺎﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻋﺸﻖ
ﺍﺳﺖ' ﮐﻪ ﻫﺮﭼﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﺩ'
ﺑﺎﺯ ﺗﺎﺯﻩ ﻭ
ﺷﻨﻴﺪﻧﻰ ﻭ ﺩﻟﭽﺴﺐ
ﻭ ﺁﻣﻮﺯﻧﺪﻩ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻰ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩﻫﺎ
ﻭ ﺩﺍﺭﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻧﻔﺮﺕ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻋﺸﻖ'ﻳﺎ
ﻫﻤﻴﻦ ﺳﻠﻮﻙ
ﺍﻟﻬﻰ' ﺧﺴﺘﻪ
ﻭﺁﺯﺭﺩﻩ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ(ﻋﺸﻖ
ﺑﺎ ﻧﻔﺮﺕ ﻣﻨﻔﻰ)ﻭ
ﺳﺮﺍﺯﻳﺮﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺭﺍ'ﺑﺮ( ﻋﺸﻖ
ﻣثبت ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ)ﻭ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺗﺮ
ﭘﺮﺳﺘﻴﺪﻥ
ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.
ﻣﻬﻢ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ
(ﮐﺎﺭﻣﺎ) ﻭ
ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ'ﻳﺎ
ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻌﺎﺩ ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻭ
ﻗﻴﺎﻡ ﺳﺮﭘﺎ
ﺷﺪﻥ ﻭ
ﺑﺮﺧﻮﺍﺳﺘﻦ
ﭘس ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ '
ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻧﺴﺦ
ﺑﺸﺮﻯ ﻗﺒﻠﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﻳﺎ
ﺑﺪﺗﺮ ﺩﺭ(ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ)ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ ﺗﻨﺎﺳﺦ
دﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ' ﻭ
ﻳﺎ ﺩﺭ(ﻧﺴﺦ ﺑﻬﺘﺮ)
ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺎﺯﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﺩﺭ ﻧﺴﺦ
ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺸﺮﻯ'ﻭ
ﺑﺎ ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ ﻭ
ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ
ﺑﺎﻟﻔﻌﻞ ﻭ ﺑﺎﻟﻘﻮﻩ
ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺑﻮﺩ'ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻥ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﮐﺴﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﻭ
ﻳﺎ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس 'ﮐﻪ ﭘس ﺍﺯ
ﻫﻔﺖ ﻫﺰﺍﺭ
ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺑﺠﻬﺎﻥ ﻣﻌﺎﺩ
ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺁﻧﺎﻥ
ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺷﻬﻮﺩ ﻧﻮﺭ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﻭ
ﻳﺎ ﻗﻴﺎﻡ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ'ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺳﺘﻌﺪﺍﺩ
ﻭﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺳﻮﻡ
ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭ ﺗﻔﺎﻫﻢ
ﻭﺻﺤﺒﺖﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ
ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻋﻘﻞ
ﺑﺸﺮﻯ
ﺭﺍﺩﺍﺭﻧﺪ.ﮐﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ
ﺩﺭ ﺷﺶ ﺳﺎﻟﮑﻰ
ﺍﺯ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺑﻴﺴﺖ
ﮐﻠﺎﺳﻪ ﻓﺎﺭﻍ ﺍﻟﺘﺤﺼﻴﻞ
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﺍﺣﻮﺍﻟﻰ
ﺷﺨﺼﻰ ﭼﻨﺎﻥ ﺩﻳﺪﻡ
ﻭﻣﻌﺘﻘﺪ
ﺷﺪﻡ.ﻭ ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﺳﺮﺍﺳﺮ
ﮐﻬﮑﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺟﻮﻟﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻋﻈﻤﺖ
ﻓﺮﻫﻨﮕﻰ ﻭ
ﻋﻠﻤﻰ ﻭ
ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺗﻐﺬﻳﻪ
ﻭ ﭘﺎﻧﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﻋﻤﺮ
ﮐﺮﺩﻥ'ﮐﻪ
ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺘﻮﺍﻧﻨﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻴﻮﺷﻬﻮﺩﻧﻮﺭ
ﺭﺏّ ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﻋﺮﺵ
ﺭﺏّ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺭﺣﻤﺎﻥ
ﺑﺮﺳﻨﺪ. ﮐﻪ
ﭼﻬﺎﺭﺻﺪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ
ﺑﻌﺪ' ﺑﺎﺯ ﺩﺭ
ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻯﺪﺭ
ﺟﻬﺎﻥ ﮐﺮﻩ
ﺯﻣﻴﻦ ﻳﺎ
ﮐﺮﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ
ﻣﺘﻮﻟﺪ
ﮔﺮﺩﻧﺪ.ﺍﻣﺎ ﺗﻨﺎﺳﺨﻰ
ﮐﻪ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ
ﻭ ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻯ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻟﻔﻆ
ﺗﻨﺎﺳﺦ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺗﻨﺎﺳﺦ
ﺗﻮﺻﻴﻔﺎﺕ ﻣﺨﺘﻠﻒﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﻳﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ'ﺗﻨﺎﺳﺦ
ﮔﻮﺋﻰ ﺭﻭﺡ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺩﺭ ﺗﻦ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻭﺍﺭﺩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ.ﮐﻪ
ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﻭﺍﺭ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺭﻭﺡ ﻣﺘﺠﺎﻭﺯ
ﺭﺍ ﻋﻤﻞ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.
ﻭﻳﺎﺑﺎﻟﻌﮑس ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﻴﻤﺎﺭ
ﺑﺪﺭﺟﻪﺍﻯ
ﺷﻔﺎ
ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪﮔﻮﺋﻰ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺩﻳﮕﺮﻯ
ﻳﺎﻓﺘﻪ.ﻫﻤﺎﻥ
ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥﻨﻴﺰ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺭﻭﺍﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍ'
ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﺮﻭﺍﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﻨﻤﺎﻳﻨﺪ.ﭼﻮﻥﺸﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺩﺍﺳﺘﺎﻥﺎﻓﺴﺎﻧﻪﺩﺭﺍﮐﻮﻟﺎ
ﮐﻪﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﺎ
ﺩﻳﺪﻥ ﻧﻮﺭ
ﻣﺎﻩ ﺧﻮﻥ
ﺧﻮﺍﺭ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭ
ﺑﻌﮑس ﺁﻥ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺳﺎﻟﻚ
ﺑﻨﻮﺭ ﺑﺪﺭ
ﻣﻨﻴﺮ ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﻣﻴﺮﺳﺪ'ﮐﻪ
ﻧﺎﮔﺎﻩ ﺍﺯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻴّﺖ
ﺑﺎﻟﻮﻫﻴّﺖ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺮﺳﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﺎ
ﺍﺯ ﻧﺴﺦ ﺑﺪﺗﺮ
ﺩﺭ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﻳﻚ ﺭﻭﺡ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ'ﮐﻪ
ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﮑﺮﺩﻩ'ﻭ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﮔﻨﺎﻩ ﮐﺎﺭﻯ ﻭ ﻓﺴﺎﺩ
ﻭ ﺍﻧﺤﺮﺍﻑ
ﻭﺗﻠﻨﺒﺎﺭﻯ
اﺯ ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﺩﺭ ﮊﻧﺘﻴﻚ
ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﺍﻧﺒﺎﺷﺘﻪ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .

ﺟﺴم
ﻴﺎ ﺗﻦ ﻭ ﺑﺪﻥ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﻴﺰ ﺗﺎﺑﻊ ﺭﻭﺍﻥﻮﻳﺎﻧﻔس
ﻭﺟﺎﻥ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻣﻨﺘﻬﺎ
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﺍﺯ ﻣﺤﻞ
ﻋﻘﺪﻩﻫﺎ
ﻭﮐﻤﺒﻮﺩﻫﺎ' ﻭ
ﺟﻬﻞ ﻭ ﻫﻮﺳﻬﺎ
ﻭ ﻣﻴﻞ ﺫﺍﺗﻰ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺗﻬﺎﻯ
ﺭﻭﺍﻧﻰ
ﻭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﺣﻘﻴﺮ
ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎ'
ﺧﻮﺩ ﺑﺮ ﺟﺴﻢ
ﻓﺮﻣﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﺪ. ﻭ ﺫﻫﻦ
ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ
ﻋﻘﺪﻩ ﻫﺎﻯ
ﺑﺴﺘﻪ'ﻭﺗﺮﺷّﺤﺎﺕ
ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻭﻋﺠﻴﺐ
ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﻣﺬﮐﻮﺭ'ﻣﻨﺤﺮ ﺑﺤﺮﮐﺎﺕ
ﻭ ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻞ
ﻫﺎ'ﻭ ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻔﮑﺮﺍﺕ
ﻧﺎﺩﺭﺳﺖ
ﻭﺧﻄﺎﻫﺎﻯ
ﮔﻔﺘﺎﺭﻯ ﻭ ﮐﺮﺩﺍﺭﻯ
ﻭ ﻏﻴﺮﻩ
ﻣﻴﮕﺮﺩﺩ. ﻭﻟﻰ
ﺩﺭ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ
ﺩﺍﺭﻯ
ﻭﮐﻨﺘﺮﻝ ﻧﻔس می
ﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺑﺎ
ﮐﻤﻚ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﻭ
ﺍﺩﺭﺍﮐﺎﺕ
ﺧﺎﺹ ﺍﺯﺧﺎﺭﺝ
ﻣﺎﺩﻯ'ﻭﺣﺘﻰ
ﺍﺯ
ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ ﻳﺎ
ﺩﺭﺳﺘﮑﺎﺭ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺬﻫﻦ ﺳﺎﻟﻚ
ﻣﻴﺮﺳﺪ' ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ
ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﻴﺎﺑﺪ.ﻭﺍﻟّﺎ
ﻣﻨﺤﺼﺮﺍ ﺍﺣﺴﺎﺳﺎﺕ
ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺭﺳﻴﺪﻩ ﺑﭽﺸﻢ
ﻭﮔﻮﺵ ﻭ ﻟﻤس
ﺧﺎﻡ ﺑﻮﺩﻩ'ﮐﻪ
ﻣﻌﻨﻰ ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻥ
ﺩﺍﻧﺴﺖ. ﺍﮔﺮ ﺭﻭﺍﻥ
ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺪﺑّﺮﺍﻥ
ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ'ﻣﻌﻨﻰ
ﺁﻧﺮﺍ
ﻧﻔﻬﻤﻨﺪ'ﻫﻴﭻ
ﻋﮑس ﺍﻟﻌﻤﻠﻰ
ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎس ﺧﺎﺭﺟﻰ
ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩﻧﻰ
ﻧﻴﺴﺖ.ﭼﻪﺩﺭ
ﺩﺭﻙ ﺧﻄﺮ ﻭﻳﺎ ﺍﻣﮑﺎﻥ
ﻧﻔﻊ ﻭﻟﺬﺕ
ﻣﻄﻠﻮﺏ
ﺁﺭﺯﻭﺋﻰ ﺍﻧﺴﺎﻥ.
ﻭﻟﻰ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻪ
ﺗﻮﺟّﻪ
ﺑﺎﺣﺴﺎس
ﺧﺎﺭﺟﻰ ﻧﺪﺍﺭﺩ'
ﭼﻮﻥ ﺩﺭ
ﻋﺰﻟﺘﮕﺎﻩ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﻃﻮﻟﺎﻧی
ﻮﺗﺎﺭﻳﻚ'ﭼﻮﻥ ﮔﻮﺩﺍﻝ
ﻗﺒﺮﻯ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺩﺍﺭﺩ.ﺁﻧﮕﺎﻩ ﻣﻌﻨﻰ
ﺍﺣﺴﺎس ﺳﺎﻟﻚ
ﺍﺯ ﺍﻣﻮﺭ ﺷﻬﻮﺩﻯ'ﻭ
ﻫﻤﺮﺍﻩ
ﻣﻌﺎﻧﻰ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﺩ.ﮐﻪ ﭼﻮﻥ
ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻣﻠﮑﻪ
ﻭ
ﺳﺎﻳﺒﺮﻧﻴﺘﻴﻚ
ﺷﺎﺑﺖ ﺩﺭ
ﮊﺯﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ
ﺧﻮﺩ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺑﻨﺠﺎﺕ ﺷﻬﻮﺩﻯ
ﺍﺯ ﻧﻮﻉ ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺮﺳﺪ ﻭ ﻟﺬﺍ
ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻨﻬﺎ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ
ﻣﻴﮑﻨﺪ'
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﮐﺎﺭﻯ
ﻧﮑﺮﺩﻩ' ﺗﺎ
ﻣﺴؤﻟﻴّﺘﻰ
ﭘﻴﺶ ﺧﺪﺍ
ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍ
ﮐﺎﺭﻣﺎﺳﺎﺯﻯ
ﺑﺪﻧﺒﺎﻝ ﺩﺍﺭﺩ'ﻭﺟﻬﻨّﻢ
ﭘﺮﻭﺭﻯ ﺑﺠﺎﻯ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس ﻭﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﻴﺸﻮﺩ.ﻭﻫﺮ
ﮐﺎﺭﺳﺎﻟﻚ ﺩﺳﺘﻮﺭ
ﭘﻴﺮ ﻭ
ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ ﺍﻭ
ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ ﺣﺘﻰ
ﺑﻘﻮﻝ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ'ﺧﻄﺎﻯ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﻰ
ﭘﻴﺮ ﻭﺣﺘﻰ
ﺧﻮﺩ ﺳﺎﻟﻚ'
ﺑﺎﺯ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ
ﺩﺍﻭﺭﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﺩﺭﺳﺖ ﺍﺳﺖ.ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻬﻢ ﺍﻃﺎﻋﺖ
ﺍﺳﺖ'ﻭﻧﻪ
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﻣﻮﺭﺩ
ﺍﻃﺎﻋﺖ .

ﺑﻨﺎ
ﺑﺮﺍﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ
ﻧﻔس ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﺎﻟﻚ
ﻭﮐﺎﻣﻞ' ﺩﺭ
ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺳﺖ.ﻭ
ﮐﻤﺘﺮ ﺗﺤﺖ
ﺗﺄثیر ﺭﻭﺍﻥ
ﺑﺸﺮﻯ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺯﻳﺮﺍﻣﻄﻠﻘﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﺭﻭﺍﻥ
ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻧﻔس
ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﮐﺎﻣﻠﺎ ﺗﺎﺑﻊ
ﻫﻮﺳﻬﺎﻯ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﻭ
ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻃﺎﻟﺐ ﻟﻘﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ. ﭼﻮﻥ ﺑﻨﺪﺑﺎﺯ
ﺑﺎ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ
ﭘﻴﺶ ﻣﻴﺮﻭﺩ'
ﺑﺎ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻳﻦ
ﺧﻄﺎ ﺍﺣﺘﻤﺎﻝ
ﺳﻘﻮﻁ
ﺑﺤﻘﺎﺭﺕ
ﺟﻬﻨّﻢ
ﻗﻬﻘﺮﺍ ﺩﺍﺭﺩ.ﻭﻟﻰ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﻨّﺌﻪﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﺭﺳﻴﺪﻩ
ﺑﺴﺎﺣﻞ ﻧﺠﺎﺕ ﻳﺎﻓﺘﻪﺍﻧﺪ.
ﻭﻧﻔس ﻣﻠﻬﻤﻪ ﺑﺎﺯﮔﺸﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺨﻠﻖ'ﺑﺎ
ﻣﻘﺎﻡ
ﻭﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭﺍﻓﮑﺎﺭﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﻫﺴﺘﻨﺪ .
ﻧﻔس ﺍﻣّﺎﺭﻩ
ﻣﺨﺎﻟﻒ
ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ'ﻭ ﻧﻔس ﻟﻮﺍﻣﻪ
ﻧﻘّﺎﺩ
ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ ﺩﺭ
ﺗﺮﺩﻳﺪ'ﻭﻟﻰ
ﻧﻔس ﻣﻄﻤﺌﻨّﻪ
ﮐﺎﻣﻠﺎ'
ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻭ
ﺩﺍﻭﻃﻠﺒﺎﻧﻪ
ﺩﺭ ﺗﺴﻠﻴﻢ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ'
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﻣﺮﮒ ﺁﻧﺎﻥ
ﺭﺍ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﭘس ﺗﻦ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﻫﺮ ﺧﻄﺎ ﺷﻮﺩ'ﮐﻪ
ﻣﺸﻠﺎ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺑﺴﻮﺯﺩ.ﺯﻳﺮﺍ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ ﺭﻭﺍﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ
ﻃﺮﻳﻖ ﺫﻫﻦ ﻭ
ﺍﻋﺼﺎﺏ'ﺍﻋﻀﺎﻯ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﺑﻬﺮ
ﮐﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ
ﺍﺳﺖ ﻭﺍﺩﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.ﻭﻟﺬﺍ
ﺭﻭﺍﻥ
ﺧﻄﺎﮐﺎﺭ
ﺩﺭﺳﻠﻮﻙ ﺑﺎﻳﺪ
ﻣﺠﺎﺯﺍﺕ
ﺳﻠﻮﮐﻰ
ﺷﻮﺩ.ﮐﻪﺩﺭ
ﺗﺒﺪﻳﻞ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ ﺑﺎ
ﺻﺒﻮﺭﻯ
ﻭﺑﻠﺎﻳﺎﻯ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ. ﻭﻳﺎ
ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎﻯ
ﺟﻬﻨّﻤﻰ
ﺑﺠﻬﺎﻥ
ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ'ﮐﻪ ﺑﻄﻮﺭ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ ﺍﺯ ﻣﻌﺎﻳﺐ
ﮔﺮﺩﺩ.  ﻣﺼﻴﺒﺖ
ﺑﺎﺭ
ﺗﺮ'ﻧﻈﺮﻳّﺎﺕ
ﻣﺎﺗﺮﻳﺎﻟﻴﺴﺘﻬﺎﻯ
ﺍﻓﺮﺍﻃﻰ
ﻣﺎﺩﻩ
ﮔﺮﺍﻳﺎﻥ ﻣﺪﺭﻥ'
ﺩﺭ ﻣﺎﺭﮐﺴﻴﻢ
ﻭ ﻣﮑﺎﺗﺐ ﻫﻤﺠﻮﺍﺭ
ﺁﻥ'ﮐﻪ
ﺍﺩﻋﺎﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ
ﻧﺘﻴﺠﻪ'(ﮐﻢ ﺩﺍﻧﻰ
ﻭ ﺑﺪ ﺩﺍﻧﻰ) ﺗﺼﻮﺭ
ﺗﻔﮑّﺮﺍﺕ
ﻭﻓﻠﺴﻔﻪ ﻫﺎﻯ
ﻋﻠﻤﻰ ﺩﺍﺭﻧﺪ.( (
أﻧﮕﻠﺰ)ﺑﺮﺍﻯ
ﺭﻭﺡ ﻭﻧﻔس ﻭ
ﺭﻭﺍﻥ ﭼﻬﺮﻩ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﺮﺗﺮ
ﺍﺯ ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻴﺪﺍﻧﺪ.ﻭﺍﮔﺮ
ﺫﻫﻦ ﺭﺍ ﺻﻮﺭﺕ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﻣﺎﺩﻩ ﺗﻥ ﺒﺪﺍﻧﻴﻢ'ﺑﺎﺯ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﮐﺎﻓﻰ'ﺑﺮﺍﻯ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﻭ
ﻧﺠﺎﺕ ﺍﺯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﭘس ﺍﺯ
ﻣﺮﮒ ﻧﻴﺴﺖ.ﻭ
ﺗﺎﺯﻩ ﺍﻳﻦ( رﻭﺍﻥ
ﻭ ﭼﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺗﺮ)ﮐﻴﺴﺖ'ﻭﺍﺯ
ﮐﺠﺎ ﺁﻣﺪﻩ ؟
ﻭﻣﺎﺩﻩ ﺩﺭ
ﻟﺎﺑﻠﺎﻯ ﺁﻥ
ﻭﺣﺘﻰ ﺩﺭ ﻣﻐﺰ
ﻣﺎﺩﻯ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻬﺮﻩ
ﺑﺮﺗﺮ ﻭ
ﻣﺎﻫﻴّﺖ
ﺩﻳﮕﺮﻯ ﻭﺟﻮﺩ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ ﺍﮔﺮ
ﺻﻮﺭﺕ ﻭ ﻧﻈﻢ ﻭ
ﺳﻴﺴﺘﻤﻰ ﺩﺭ
ﮐﺎﺭ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﺷﺪ'ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﺑﻠﮑﻪ
ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻋﺎﻗﻞ ﺑﺮﺗﺮﻯﺪﺍﻧﺴﺖ'
ﮐﻪ ﺍﻳﻦ
ﺳﻴﺴﺘﻢ ﻭ ﺍﺟﺮﺍﻯ
ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ'ﻭ
ﮐﻨﺘﺮﻝ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻡ ﻋﻤﻞ
ﺍﻳﻦ ﺳﻴﺴﺘﻢ
ﺭﺍ ﺑﻌﻬﺪﻩ
ﺩﺍﺭﺩ'ﮐﻪ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﮐﺎﺭ
ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﻧﻈﻢ
ﮐﺮﻭﻣﻮﺳﻮﻣﻬﺎ
ﻭﮊﻧﻬﺎﻯ ﺁﻥ
ﺩﺭﺍﻧﻮﺍﻉ
ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻪ
ﻫﻴﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺭﺑﻄﻰ
ﺑﻤﺎﺩﻩ
ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ.ﻭ
ﺩﺳﺖ ﻋﻮﺍﻣﻞ
ﻧﺎﻣﺮﺋﻰ ﻭ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ'ﻭ
ﺃﺑﺪﻳّﺖ ﺷﻨﺎس
ﻭ ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺟﻮﻯ
ﻧﻮﻋﻰ ﺍﺳﺖ.ﮐﻪ
ﺁﻧﻬﺎ ﺩﺭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ. ﺍﺯ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻐﺰ
ﺑﺎﻳﺪ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﮐﻨﺪ'ﮐﻪ ﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﻣﺮﺩﻩ ﻭﮐﻮﺩﻙ
ﻭﻋﻘﺐ
ﻣﺎﻧﺪﻩﻭ
ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻋﻘﻠﻰ
ﻭﺭﻭﺍﻧﻰ'ﻭ ﻳﺎ
ﺗﺨﺪﻳﺮ
ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﺎ
ﻣﻮﺍﺩ ﻣﺨﺪﺭ
ﻭﺩﺭﺑﻴﻬﻮﺷﻰ'ﺑﺎﻳﺪ
ﮐﺎﺭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ. ﮐﻪ
ﻓﮑﺮ ﺗﺮﺷﺢ ﻣﻐﺰ'ﭼﻮﻥ
ﺗﺮﺷّﺢ ﺻﻔﺮﺍ
ﺍﺯ ﮐﺒﺪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭ(ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ)ﻳﻚ
ﭘﺪﻳﺪﻩ
ﻣﻬﻤﺘﺮﻯ
ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺯﻧﺪﻩ
ﻭ ﻣﻐﺰ ﻓﻌّﺎل
ﺪﺭ ﺧﻮﺍﺏ' ﺑﺎ ﺑﺪﻥ
ﻫﻤﺒﺴﺘﮕﻰ
ﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭ
ﺍﺻﻮﻟﺎ ﺭﻭﺍﻁ ﻣﻨﻄﻘﻰ
ﺣﻮﺍﺩث
ﺩﺭﺧﻮﺍﺏ ﭼﻮﻥ ﺣﻮﺍﺩث
ﺩﺭ ﺑﻴﺪﺍﺭﻯ
ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﻭﺧﻮﺍﺏ
ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ
ﺗﺨﻴّﻠﻰ ﻏﻴﺮ
ﺍﺭﺍﺩﻯ ﺩﺭ
ﺍﻧﺴﺎﻥ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺍﻟﻬﻰ'ﮐﻪ
ﺑﺪﻭﻥ ﺍﺭﺍﺩﻩ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺮ
ﺻﺤﻨﻪ ﮐﺎﺑﻮﺳﻰ'ﻳﺎ
ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎﻯ
ﺩﺍﺭﺍﻯ
ﻣﻌﺮﻓﺘﻬﺎﻯ
ﺟﺪﻳﺪ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.
ﺍﻟﺒﺘﻪ ﻣﻐﺰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ ﻭ ﺁﻧﺘﻦ
ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ'ﻭ
ﻳﮑﻰ ﺍﺯ
ﺷﺮﺍﻳﻂ ﻟﺎﺯﻡ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻭﻟﻰ
ﺷﺮﻁ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﻴﺴﺖ. ﺯﻳﺮﺍ
ﻣﻐﺰ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ'ﻭ
ﻳﺎ ﻣﻐﺰ ﺍﻧﺸﺘﻦ
ﺩﺍﻧﺸﻤﻨﺪ' ﺑﺎ
ﻣﻐﺰ ﻫﺮ
ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺳﺎﻟﻤﻰ ﭼﻪ
ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻧﺪﺍﺭﺩ؟

ﻣﻐﺰ
ﻳﻚ ﻋﻀﻮ
ﻭﺍﺳﻄﻪ'ﻭﺁﻧﺘﻨﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻟﻬﺎﻣﺎﺕﺍﻟﻬﻰ'ﻭﻟﻰ
ﭘس ﺯ ﻋﺒﻮﺭ ﺍﺯ
ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺸﺮﻯ ﺁﻟﻮﺩﻩ
ﻭﻳﺎ ﭘﺎﮐﺴﺎﺯﻯ
ﺷﺪﻩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻣﺎﻧﻨﺪ
ﮔﻮﺵ ﮐﻪ
ﻭﺳﻴﻠﻪ
ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ ﺍﻣﻮﺍﺝ
ﺻﻮﺗﻰ ﺍﺳﺖ.ﻳﺎ
ﭼﺸﻢ ﺩﺭﻳﺎﻓﺖ
ﺍﻣﻮﺍﺝ ﻧﻮﺭﻯ
ﻣﻴﮑﻨﺪ.
ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻐﺰ ﺃﻧﺪﻳﺸﻪ
ﻧﻴﺴﺖ'ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻐﺰ
ﺷﺮﻁ ﻟﺎﺯﻡ
ﻫﺴﺖ.ﺩﺍﺭﻧﺪﻩ
ﭼﺸﻢ ﺍﮔﺮ ﭘﻠﻚ
ﭘﭽﺸﻤﺎﻥ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﺒﻨﺪﺩ'ﺑﺎﺯ ﺩﻳﺪﻯ
ﻧﻴﺴﺖ. ﻭ
ﺍﻳﻨﮑﻪ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'ﮐﻪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻋﺼﺒﻰ ﺩﺭ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ'
ﺑﺎﻋث ﻓﮑﺮ
ﻣﻴﺸﻮﺩ ﺷﺎﻳﺪ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻃﺒﻴﻌﻰ
ﻭﻣﺎﺩﻯ'ﺍﮔﺮ
ﺑﺪﻭﻥ ﻫﺪﺍﻳﺖ
ﻋﺎﻗﻠﻰ ﺑﻮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﺪ'ﻣﻨﻄﻘﺎ
ﺟﺰ ﺧﺮﺍﺑﮑﺎﺭﻯ
ﻭ ﺯﻭﺍﻝ ﻭ
ﺣﻘﺎﺭﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻭ ﻋﮑس
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻓﮑﺎﺭ
ﻗﻬﻘﺮﺍﺋﻰ ﺟﺎﻯ
ﺍﻓﺘﺨﺎﺭ
ﻧﻴﺴﺖ'ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺁﻥ ﮔﺬﺍﺭﺩ.
ﻟﺬﺍ ﻣﻐﺰ
ﺳﺎﺯﻧﺪﻩ ﻓﮑﺮ
ﻭﻣﻌﻨﻰ ﻭ
ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺭﻭﺍﺑﻂ ﻭ
ﺩﻟﺎﻟﺖ ﺍﺯ
ﭘﻴﺶ ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻭ ﺍﻋﻠﺎﻡ ﺧﻄﺮ
ﻧﻤﻰ ﺗﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺎﺷﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺎﻟﺄﺧﺮﻩ ﻣﻐﺰ
ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ' ﻭ
ﻫﻴﭻ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺍﺻﻄﻠﺎﺣﺎ
ﺯﻧﺪﻩ ﻳﺎ
ﺗﻮﺍﻧﺎﺋﻰ
ﻫﺎﻯ ﺣﻴﺎﺗﻰ
ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻣﮕﺮ
ﻫﻤﺎﻥ ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺩﺍﺧﻞ ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ'
ﻧﺘﻴﺠﻪ
ﺑﻤﺒﺎﺭﺍﻥ
ﮐﻮﺍﻧﺘﻮﻣﻬﺎ'ﻭ
ﺗثبیت ﺁﻧﻬﺎ
ﺩﺭ ﺍﺟﺰﺍﻯ
ﻫﺴﺘﻪ ﺃﺗﻢ
ﻭﺩﺭ
ﺯﻣﺎﻧﻬﺎﻯ
ﺩﺭﺍﺯ'ﺗﺎ
ﻣﻨﺠﺮ
ﺑﺘﻌﺎﻟﻰ ﻧﻮﻉ
ﺃﺗﻤﻰ ﻳﻚ ﺃﺗﻢ ﮔﺮﺩﺩ.ﻭﻣﺎﺩﻩ
ﻣﻐﺰ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺪﻭﺩ
ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﺃﺗﻤﻰ
ﺧﻮﺩﺭﺍﺩﺍﺭﺩ.ﻭﺍﻳﻨﻬﺎ
ﺗﻔﮑﺮ ﻭﻣﻌﻨﻰ
ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻟﺎﺕ
ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺑﺪﺍﻉ
ﻭ ﺍﮐﺘﺸﺎﻑ
ﻭﺍﺧﺘﺮﺍع ﺮﺍ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.ﭼﻪﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ
ﺭﻭﺍﻥ ﺍﻟﻬﻰ
ﻳﺎ ﺭﻭﺡ
ﻣﻘﺪﺳﻰ ﺑﺮﺍﻯ
ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮﺩ
ﺑﺴﺎﺯﺩ.ﭘس ﺗﻐﻴﻴﺮﺍﺕ
ﻣﺎﺩﻩ ﻣﻐﺰ
ﺭﺑﻄﻰ ﺑﻔﮑﺮ ﻭ
ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﺪﺍﺭﺩ.ﮐﻪ
ﺁﻧﺮﺍ ﻣﺎﺩﻩﺍﻯ
ﺧﻮﺩ ﻣﻐﺰ
ﺑﺪﺍﻧﻴﻢ.ﻭﺟﺰ
ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﻳﺎ
ﺣﺪّ ﺃﻗﻞ ﻓﺮﺽ ﻭﺟﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺑﺮﺗﺮ
ﻋﺎﻗﻠﺘﺮ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻧﻤﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﻋﻠّﺖ
ﻓﻬﻢ ﻣﻌﻨﻰ
ﻭﺻﻔﺎﺕ ﺫﻫﻨﻰ
ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺪﻫﺪ. ﺍﻳﻨﮑﻪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ'
ﺍﻳﻦ ﺧﺪﺍ
ﻧﻴﺴﺖ ﮐﻪ ﺁﺩﻡ
ﺭﺍ ﻣﻰ
ﺁﻓﺮﻳﻨﺪ'
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﻫﻢ
ﺧﻮﺩ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ
ﺍﺳﺖ. ﺷﺎﻳﺪ ﺩﺭ
ﺑﻴﻤﺎﺭﺍﻥ ﻭ
ﻣﺮﺩﻡ
ﺑﺪﺍﺋﻰ'ﭼﻨﻴﻦ ﻗﺎﺑﻞ
ﺗﻮﺟﻴﻪ ﺑﺎﺷﺪ.
ﻭﻟﻰ ﺩﺭ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺍﺳﺖ'
ﮐﻪ ﺧﻮﺩ
ﺷﻨﺎﺳﻰ ﺭﺍ ﺭﺍﻩ
ﺧﺪﺍ ﺷﻨﺎﺳﻰ
ﻣﻴﺪﺍﻧﻨﺪ.ﺣﺘﻰ
ﺍﮔﺮ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﺷﻴﺦ
ﻋﻄﺎﺭ ﻭ
ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ
ﺳﻴﻤﺮﻍ ﺍﻭ
ﮐﺎﻣﻠﺎ
ﻭﺍﻗﻌﻰ ﺑﺎﺷﺪ.
ﮐﻪ ﺳﻰ ﻋﺪﺩ
ﻣﺮﻍ ﺑﺨﺪﺍﻯ ﺧﻮﺩﺭﺳﻴﺪﻧﺪ.ﻭ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﭘس
ﺧﺪﺍﻯ ﻣﺎ ﮐﺠﺎ
ﺍﺳﺖ؟ﮐﻪ
ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﺪ' ﻭﻣﻌﻠﻮﻡ
ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻪ ﮐﺴﻰ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ
ﺑﮕﻮﻳﺪ' ﮐﻪ ﺷﻤﺎ
ﺳﻰ ﻣﺮﻍ
ﻫﺴﺘﻴﺪ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻯ
ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻴﺪ.
ﻣﻨﻈﻮﺭ ﻋﻄّﺎﺭ
ﻋﺎﺭﻑ ﻭ
ﻓﻴﻠﺴﻮﻑ
ﺷﺠﺎﻉ
ﻭﻗﺪﺭﺗﻤﻨﺪ
ﺩﺭ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ'ﮐﻪ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺩﻝ
ﺧﻮﺩ'ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﻴﺎﺑﻨﺪ.ﭘس ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍ
ﻫﺴﺘﻨﺪ'ﻭﻳﺎ(ﺧﻮﺩ
ﺧﺪﺍ)
ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ.ﮐﻪ
ﻣﺎ ﺍﺯ(ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ)ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ ﺷﺎﻫﺪ
ﻫﺮ ﻣﻘﺎﻡ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﮕﻮﺋﻴﻢ.
ﺩﺭﻙ ﺍﻧﺴﺎﻥ
ﺍﺯ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺯ
ﺧﻮﺩ'ﺁﻧﻬﻢ ﺑﺎ
ﺗﺰﮐﻴﻪ ﻧﻔس '
ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﻳﺪ
ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ
ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﻭ ﻋﻘﻞ ﻭ
ﮐﺮﺍﻣﺎﺕ
ﺍﺩﺭﺍﮐﻰ ﺑﻴﺸﺘﺮﻯ
ﺑﺠﻬﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﻴﺎﺑﺪ. ﮐﻪ ﭘس
ﺍﺯ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻬﻮﺩﻫﺎﻯ
ﻗﺒﻠﻰ' ﺑﺎﺯ ﺗﻨﻬﺎ
ﺑﻴﻚ ﺷﻬﻮﺩ
ﺑﺮﺗﺮ
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ
ﺑﺮﺳﺪ.ﭼﻮﻥ
ﻓﮑﺮ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭ
ﻳﻚ ﮊﻧﺘﻴﻚ ﺑﺮﺗﺮﻯ'
ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺗﻔﮑّﺮ
ﺑﺮﺗﺮﻯ ﺭﺍ
ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ.
ﻭﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻭ
ﺩﺭﻙ ﺍﻭ ﺑﺮﺍﻯ
ﻣﺎ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ'
ﻭﻗﺘﻰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ
ﺑﺘﻮﺍﻧﻴﻢ ﺍﺯ
ﺑﻰ ﻧﻬﺎﻳﺖ
ﺗﮑﺎﻣﻠﺎﺕﺍﻧﻮﺍﻉ
ﻓﻮﻕ ﺑﺸﺮﻯ
ﻋﺒﻮﺭ
ﺗﮑﺎﻣﻠﻰ
ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﺎﺷﻴﻢ.ﻭ
ﻫﺮﺑﺎﺭ ﺍﻳﻦ
ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭﮐﻤﺎﻟﺎﺕ
ﺍﺭﺑﺎﺏ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﮐﺴﺐ ﮐﻨﻴﻢ .
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﺩﺭ
ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺍﺣﻮﺍﻝ
ﻭ ﺍﻓﮑﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺑﺒﺮﺗﺮﺍﻥ
ﺧﻮﻳﺶ' ﭼﻮﻥ ﭘﻴﺮ
ﮐﺎﻣﻞ ﻭ
ﻓﺮﺷﺘﻪ
ﻣﺪﺑّﺮ
ﺷﻬﻮﺩﻯ ﺧﻮﺩ'(
ﺧﺪﺍ ﺳﺎﺯﻯ)ﮔﻔﺘﻪ
ﻓﻠﺎﺳﻔﻪ
ﻣﺎﺩﻩ ﮔﺮﺍ
ﻧﻤﻰ
ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ'ﺑﻠﮑﻪ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺧﺪﺍﺋﻰ ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ
ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ
ﻣﻴﺴﺎﺯﻧﺪ. ﮐﻪ
ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻭﻣﻌﺎﺩﻝ ﺷﺪﻥ ﺻﻔﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻮﻉ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺭﺍ
ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ.ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﺍﻟﻬﻴﻤﺪﺭﻙ
ﻧﺠﺎﺕ
ﺳﺎﻟﻚ'ﺑﺮﺍﻯ
ﭘس ﺍﺯ ﻣﺮﮒ ﺧﻮﺩ
ﺭﺍ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻴﺂﻭﺭﺩ.ﻭﻫﺮ
ﺷﻬﻮﺩ ﺗﺠﻠّﻰ
ﺍﻟﻬﻰ'ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ
ﺍﻟﻬی
ﻤﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭﻟﻰ
ﺩﻳﺪﺍﺭﻯ ﺍﺯ
ﻣﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ'
ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﺑﻤﻘﺎﻡ ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻄﻠﻖ ﺩﺭ ﺑﻰ
ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺍﺯ ﺍﺭﺑﺎﺏ
ﻧﻮﻉ ﻭ
ﺗﺠﻠّﻴﺎﺕ
ﺍﻟﻬﻰ ﻧﻴﺴﺖ.
ﻭﺩﺭﻙ ﻣﺮﺍﺗﺐ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺑﺴﻴﺎﺭ
ﻣﺸﮑﻞ'ﺣﺘﻰ
ﺑﺮﺍﻯ
ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﮐﺎﻣﻠﺎﻥ
ﭼﻨﻴﻦ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.
ﺯﻳﺮﺍ ﺷﻨﺎﺧﺖ
ﺁﻧﺎﻥ ﺍﺯ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺮﺗﺮ ﺳﻤﺒﻮﻟﻴﻚ
ﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﺗﺎﺯﻩ
ﺍﻳﻦ ﺗﻮﻓﻴﻖ
ﺑﺎ ﮐﺸﺶ ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮﻣﻴﺒﺎﺷﺪ.ﻭ(ﺍﺟﺘﻨﺒﺎ)ﻳﺎﺑﺎ
ﻗﻠّﺎﺏ
ﻣﺎﻫﻴﮕﻴﺮﻯ'
ﺭﻭﺣﻰ ﺭﺍ ﺻﻴﺪ
ﻭ ﺑﺴﻮﻯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻟﺎ
ﺑﻤﻌﺮﺍﺝ
ﺍﻟﻬﻰ
ﻣﻴﺒﺮﺩ.ﭼﻪ ﺭﺳﺪ
ﮐﻪ ﺑﺘﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻰ
ﻫﺎﻯ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ'
ﺑﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﻴﻚ
ﻣﻘﺎﻡ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﺮﻭﻧﺪ.ﻣﮕﺮ
ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺭ
ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﺩﻳﮕﺮ'
ﺧﻮﺩﺳﺎﺯﻯ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺗﺰﮐﻴﻪ
ﻧﻔس ﺻﻮﺭﺕ
ﮔﻴﺮﺩ.ﮐﻪ ﺑﺎ
ﻭﻟﺎﻳﺖ ﻭ ﺭﻭﺵ
ﺳﻠﻮﮐﻰ ﺩﻳﮕﺮﻯ'ﮐﻪ
ﻣﻬﺪﻯ ﻣﻮﻋﻮﺩ
ﺁﻏﺎﺯﮔﺮ ﻧﻮﻉ
ﻓﻮﻕ
ﺑﺸﺮﻯ'ﺁﻧﮕﺎﻩ
ﺍﺣﺘﻤﺎﻟﺎ
ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺩﻳﺪﺍﺭ
ﻣﻘﺎﻡ ﺗﺠﻠّﻰ ﺍﻟﻬﻰ
ﺑﺎﻟﺎﺗﺮ ﺍﺯ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس ﺭﺍ
ﭘﻴﺪﺍﮐﺮﺩ.ﻭ
ﻟﺬﺍ ﻣﻰ
ﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ
ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺟﺎﻫﻞ'
ﮐﻪ ﺷﻬﺎﻣﺘﻰ
ﺍﺣﻤﻘﺎﻧﻪ
ﺩﺍﺭﺩ' ﮐﻪ ﻫﻨﺮ
ﻧﻔﻰ ﻭ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺭﺍ
ﮐﻪ ﻫﺮ ﮐﻮﺩﻙ
ﻭﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺍﻯ
ﺩﺍﺭﺩ ﺗﮑﺮﺍﺭ
ﻣﻴﮑﻨﺪ. ﮐﻪ
ﺑﺮﺍﺣﺘﻰ(ﻧﻪ)
ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ.ﻭﺑﺨﻮﺩ
ﺯﺣﻤﺖ ﺗﻔﮑّﺮ
ﻧﻴﺰ
ﻧﻤﻴﺪﻫﻨﺪ . ﮐﻪ
ﻣﺎﺩﻳّﻮﻥ
ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺪﺍ ﻭ
ﺗﮑﺎﻣﻞ ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﻴﮑﻨﻨﺪ.

ﻣﺎ
ﻣﺮﺩﮔﺎﻥ ﺑﺪﻭﻥ
ﺭﻭﺡ ﺩﻳﺪﻩﺍﻳﻢ'ﻭﻟﻰ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺑﺪﻭﻥ
ﺗﻦ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻩﺍﻳﻢ.ﮐﻪ
ﻣﺠﺎﻟس
ﺍﺣﻀﺎﺭ ﺭﻭﺡ
ﺍﺳﭙﺮﻳﺖ ﻭﺍﻟﻴﺴﺘﻬﺎ'ﺃﺭﻭﺍﺡ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺑﻨﺤﻮﻯ ﮐﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﻩ
ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎﻭﺭ
ﮐﻨﻨﺪ ﻧﺸﺎﻥ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ.ﻭ ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺗﻰ
ﺑﻘﺼﺪ ﺍثباﺕ
ﺧﻮﺩ'ﻋﻠﺎﺋﻤﻰ ﺑﺸﻨﻮﻧﺪﻩﻫﺎ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ. ﭼﻪ
ﺍﻳﻦ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﮔﺬﺷﺘﮕﺎﻥ
ﺑﺎﺷﻨﺪ ﮐﻪ
ﮔﻮﺋﻰ ﺩﺭ
ﻣﻠﮑﻮﺕ ﺍﻟﻬﻰ ﺯﻧﺪﮔﻰ
ﻣﺨﺼﻮﺹ ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭ ﻳﺎ
ﺍﻳﻦ
ﺍﻃﻠﺎﻋﺎﺕ ﻭ
ﺍﺭﻭﺍﺡ ﺧﻮﺩ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺭﻭﺍﺡ ﻭﻓﺎﺕ
ﻳﺎﻓﺘﻪ
ﻭﺧﻮﻳﺸﺎﻥ
ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎﻥ
ﻣﻴﺒﺎﺷﻨﺪ.ﻭ
ﺩﺭ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﺍﺩﻋﺎﻯ
ﺩﺍﻧﺴﺘﻦ
ﻣﮑﺎﻧﻴﺰﻣﻬﺎﻯ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ ﻭﺭﻭﺣﻰ'ﮐﻪ
ﺑﻄﻮﺭ ﮐﻠّﻰ (ﻏﻴﺒﻰ
ﻧﺎﺩﻳﺪﻩ ﻭ
ﻧﻴﺎﻣﺪﻩ
ﺑﻮﺟﻮﺩ)
ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ
ﺁﻣﺪ. ﺩﺭ ﻣﺒﺤث
ﻣﺎﺩﻩﮔﺮﺍﺋﻰ' ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ
ﻭ ﺑﻤﻌﺘﻘﺪﻳﻦ ﺧﺪﺍ
ﻭﺭﻭﺡ ﻭ ﺳﻠﻮﻙ
ﻭ ﺗﻮﻟﺪﺍﺕ ﻣﺠﺪﺩ
ﺑﺠﻬﺎﻥ(ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﺖ)ﺑﻤﻌﻨﻰ
ﺧﺮﺍﻓﺎﺗﻰ ﻣﻴﮕﻮﻳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺳﺎﻟﮑﺎﻥ ﻭﺍﻗﻌﺎ
ﺍﻳﺪﺁﻟﻴﺴﻢ ﺩﺭ
ﮐﻤﺎﻝ ﻣﻴﺴّﺮ
ﺧﻮﺩﺭﺍ
ﻣﻴﺠﻮﻳﻨﺪ.ﮐﻪ
ﺩﺭ ﻋﺮﻓﺎﻥ ﻭ
ﺟﻬﺎﻥ ﺭﻭﺡ
ﻭﺭﻭﺍﻥ'ﺑﺎﻳﺪ ﺍﺯ
ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻏﻴﺒﻰ
ﻭ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﺎﻧﻰ
ﻳﺎﻓﺘﻦ'ﻭ ﺁﻟﻮﺩﮔﻰ
ﻫﺎﻯ ﺭﻭﺍﻥ
ﻣﺎﻧﻊ ﺩﺭﻙ ﺑﻴﺸﺘﺮ
ﻭ ﺩﺭﺳﺖﺗﺮ
ﺍﻣﻮﺭ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭﺭﻭﺣﻰ ﮔﻔﺖ.
ﻭﻓﺮﺍﻭﺍﻥ
ﻣﺴﺎﺋﻠﻰ ﺩﺭ
ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ ﻭ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺍﻟﻬﻰ
ﻭ ﺳﻠﻮﻙ ﺍﻟﻬﻰ'
ﺍﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ
ﺩﺭ ﺗﻔﺴﻴﺮﺍﺕ ﺳﻠﻮﮐﻰ'ﻭ
ﻣﻘﺎﻟﺎﺕ
ﻧﻴﻤﻪ ﻓﻠﺴﻔﻰ ﺧﻮﺩ
ﮔﻔﺘﻪﺍﻡ. ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ
ﺩﺭ
ﮔﺬﺷﺘﻪ'ﺑﻮﺳﻴﻠﻪ
ﻋﺮﻓﺎﻯ ﺍﻟﻬﻰ
ﮔﻔﺘﻪﺷﺪﻩﺍﺳﺖ.ﻭ
ﺩﺭ ﺁﻳﻨﺪﻩﻫﺎ
ﻭﺣﺘﻰ
ﻫﻤﺎﮐﻨﻮﻥ ﺑﺎﺯ
ﮔﻔﺘﻨﻴﻬﺎﻯ
ﺑﻬﺘﺮﻯ
ﻫﺴﺖ.ﭘﺶﻣﻦ
ﻧﻴﺰ ﻣﻬﺮ ﺧﻤﻮﺷﻰ
ﺑﺮﺩﻫﺎﻥ ﻣﻴﺰﻧﻢ'ﻭ
ﮔﻔﺘﻪ ﻗﺮﺁﻥ
ﺭﺍ ﺑﻘﻮﻝ
ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ
ﻣﻴﮕﻮﻳﻢ ﮐﻪ
ﮔﻔﺖ'ﺃﻯ ﻣﺤﻤﺪ
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭﺡ
ﺍﺯ ﺗﻮ
ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ'
ﺑﮕﻮ ﻫﻨﻮﺯ
ﻋﻠﻢ ﮐﺎﻓﻰ
ﻧﺪﺍﺭﻳﺪ ﮐﻪ
ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ.ﻳﺎ ﻫﻤﺎﻥ
ﻣﺮﺍﺗﺐ ﺷﻬﻮﺩ
ﻣﻘﺪﻣﺎﺗﻰ ﭘﻨﺠﮕﺎﻧﻪ'ﻭ
ﻫﺮﻳﻚ
ﺑﺎﻫﺰﺍﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ
ﻋﻘﻞ
ﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﺗﺮ
ﺍﺯ ﻗﺒﻠﻰ'ﺗﺎ
ﺑﺮﻭﺡ ﺍﻟﻬﻰ
ﺭﻭح اﻟﻘﺪس
'ﻭﻋﺪﻩ ﻣﺤﻤﺪ
ﻭﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﻭﺍﺟﺐ
ﺍﻟﻬﻰ ﺍﺯ
ﺗﻤﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﻧﻮﻉ
ﺑﺸﺮﻯ ﺭﺳﻴﺪ. ﻭ
ﺍﻟّﺎ
ﮐﺎﺭﻣﺎﻫﺎ ﻭ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﮔﺬﺷﺘﻪﻫﺎﻯ
ﺣﻴﻮﺍﻧﻰ
ﺩﺍﺭﻧﺪ. ﻭﻟﻰ ﺷﺎﻫﺪﺍﻥ
ﻗﺎﺋﻢ ﺭﻭﺡ
ﺍﻟﻘﺪس
'ﻭﻋﺪﻩﻫﺎﻯ
ﺍﻟﻬﻰ ﺑﻬﺸﺘﻬﺎﻯ
ﭼﻬﺎﺭﮔﺎﻧﻪ ﻭ
ﭼﻬﺎﺭ ﮔﻮﻧﻪ
ﺭﺍ ﺩﺭ ﭘﻴﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.
ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﻩ ﮔﺮﺍﻣﻰ
ﻭ ﻋﺎﻗﻞ ﻫﻤﻴﻦ
ﺍﺷﺎﺭﺍﺕ
ﺍﻭﺭﺍ ﮐﺎﻓﻰ
ﺑﺎﺷﺪ .

M199

این
قسمت مربوط
بواژه نگار
است

ناخودآگاه
اکتشاف
علمی زیکموند
فریوید روان
شناس که قبلا
پزشکان و
دانشمندان مخالف
وجود روح در انسان
بودند و همه عملیٌات
نادیده د وجود
انسان را در
اعصاب و مغز میدانستند.
ولی روان درمانان
عاقبت داریافتند
که بیبماران
روانی آنان
گرفتار صفات و
عادات و ساختمان
نادرستی در
روان نادیده
میباشد که آنرا
ناخود آگاه
خواندند. این ناخودآگاه
وروان که ثابت
بنظر میرسد
میتواند تا حدودی
تغییر و اصلاح
پیدا کند که پزشکان
بسیار اندک
ولی اولیای الهی
طبیبان روانی
الهی تا حدود
کمتر از ده درصد
مشکلات روان هر
انسانی حتی اگر
پیامبران باشند
در سلوک تغییر
و بهبودی
بدهند. که
بیماران از عوارض
شدید روانی مزاحم
دیگران را
آرام میکنند
ولی شفای نهائی
نمیدهند. ودر سالکان
نیز اولیای الهی
تا حدٌ کفایت از
پاکسازی از نظر
داوری الهی روان
را اصلاح میکنند.
که بیش از آن عقل
بشری انسان درک
معایب روان خود
را ندارند.
که  حتی آن  معایب  را از محاسن
خود نیر
میدانند تا  شاید در
تولدات فوق بشری
بجهان عمیق تر
و با عقل بیشتر
خود اصلاح کنند
و تقرٌب صفاتی
واخلاقی
بمراتب الهی پیدا
کنند. اکنون پزشکان
روان درمان با
دارو های مخدٌر
شدید و حتی با
انجام الکترو
شوک و صحبت مداوم
با بیمار
انجام میگیرد.
ولی روان هنوز
عقده های ناپیدای
خود را مرتفع نکرده
است. دانستنی های
لازم را دارد
ولی پزشک در خود
بمورد اجرا نمیگذارد.
ولذا طبیب ایدآلی
برای روان آلوده
انسان نیست.
وهمکاری بیمار
نیرضرورت خود
را دارد. در دانش
روان درمانی
کنونی شاید ده
نوع و درجه از بیماری
های روانی را میشناسند
که گوئی پلٌه هائی
از بیماری هستند
که بیمار
بدنبال هم از این
درجات بیماریها
بالا میرود که
بیمار تر میگردد
که آغاز از بینماری
دیپرشن است
چندین درجه وپلٌه
بیمار
میتواند آسیب
ببیند ولی تنها
پزشک حاذق و
همکاری بینمار
تنها دو پلٌه شفا
میتواند
بسازد که در سالکان
با اولیای الهی
تا حدٌ کفایت
از نظر الهی شفای
عقده های روانی
مییابند. و  همکاری
سالک بسته بدرجه
عشق ورزی
بطبیب الهی خود
بمعرفی خداوند
و طبیب مناسب
مشکلات روانی سالک
مییاشد.

برای
سقوط روانی حدودی
نیست که میتوان
بسیار زیاد گناه
و مخالف کمال  مقام
تکاملی کنونی
روان خود نمود.
پزشکان روان
طریقتی ایدآل
ندارند و
آنقدر روشهای خود
را با سالکان خویش
تغییر میدهند
تا بروشی مناسب
بیمار پیدا
کنند. ولی اولیای
الهی تنها یک روش
الهی میشناسند
که اولیای الهی
همه ادیان سلوکی
دنبال میکنند.
زیرا طبیب اصلی
انسان در سلوک
مراتب الهی هستند
که ارتباط ذهنی
و الهامی با طبیب
بیمار دارند
وهدایت درست
را مینمایند.
ولی مانع کار تنها  آلودگی
و عقده ها و هوسهای
بیمار است. پس پاکسازی
در مرحله  تخلیه و
جانشین نمودن صفات
بهتر در تحلیه
است که فرصت پاکسازی
روان بمراتب الهی
داده میشود. لدا
اطاعت
سالک از پیر
الهی این خاصیٌت
امکان
پاکسازی را
میدهند که قشری
های مذهبی( بد
دین) از این نعمت
محروم هستند.
که عبادات و
فداکاری های تعصٌب
آمیر آنها
بیشتر جهنٌم پروری
و شرک میباشد.

در تجربه
علمی قطعی است
که انسانی بدون
عقده های روانی
نمیباشد و
برای همین نیر
در نوع بشری و
با کرامات بالفعل
و بالقوٌه خود
متولد شده اند
که عقده ها و
کمب ودها را  پاکسازی
نمایند. جالب وقابل
توجٌه  در بیماریهای
روانی این است
که چون بیماریهای
جسمانی قابل واگیری
و انتقال
بدیگران است
پس غیر سالکان
بی گناه بخاطر
فریب خوردگی آخوندهای
قشری ندانسته
شروع  بلغزش
در سرازیری های
در کارماها میشوند.
ولی در سالکان
قدرتهای شفائی
اولیای الهی
عکس واگیری
روانی  سالکان
را شفا میدهد که
همنشینی بیشتر
سالک با پیر و
بیاد داشتن دستورات
سلوکی او سرعت
شفا را بیشتر مینماید
. که گاهی  صحبت از
پیشرفت صد ساله
دیگران را در
هر شبی عبادی  و حتی هر
دیدار پیر الهی
میشود. اطفال
در محیط خانوادگی
و اجتماعی و
مدرسه بسرعت واگیری
های روانی
مییابد بصورت مطالب
نادرست
اخلاقی ویا حتی
مطالب معکوس از
حقایق است.  وحفظ اطفال
بخت مهمی در سرنوشت
آینده طفل است
و قشری های مذهبی
فاسد روان
بیشتر در مسیر
تربیت اجتماعی
اطفال قرار میگبرند
و ندانم کاری والدین
در فریب خوردگی
اطفال عامل اساسی
است. طفل آسیب ندیده
در دوره کودکی
در بزرگسالی
براحتی در مسیر
درست تکامل تن
وذهن وروان
قرار میگیرد. سالگان
در اطاعت و تقیٌه
یا خویشتن داری
وحتی ترس از خداوند
که مجازات سخت
کارمائی نسخ ومسخ
میکند، عامل کنترل
و خویشتن داری
سالک میباشد .
که دوره پاکسازی
تا نجات روح
از نوع بشری را
بسیار کوتاه مینماید.
وحتی بلایای سلوکی
و امتحانات  پر محنت
خداوند را
کمتر مینماید.

فهمیدن
معایب خود
سلامتی روان از
خطر هوسهای
باطل و مطالب نادرست
میباشد. حتی اگر
منطقا درست بوده
باشند. فهم و
عشق ورزی بپیر
معرفی شده خداوند
و براه الهی و سلوک
در سالک،
باوری های
لازم را در سالک
فراهم میکند که
بدرجه
الوهیٌت های الهی
در مراتب شهود
ولایت خود میرسد.
تمام صفات
موجودات الهی هستند
ولی مناسب یک
نوع حیوانی.
پس برای تعالی
نوعی و شهودی باید
صفات نوعی نیکوی
کنونی نیز محو
گردند تا امکان
کسب صفات الهی
نوع بالاتر
فراهم شود. که در
حدّ کفایت از نظر
داوری الهی
صورت میگیرد.
هفت شهود تجلٌیات
نوع بشری در
شش ولایت های سلوکی
مدارک قبولی و
پذیرش مراتب الهی
از اعمال عبادی
ونوع زندگی خدا
پسندانه سالک میباشد.
که امیدواری زیاد
و انگیزه نیرومندی
بسالک میدهد. در
کسب صفا جدید
چندین بار
تجربه عملی را
خداوند پیش پای
سالک میگذارد
که سالک تمرین
لازم را بیابد.
گرچه چندین بار
خطا وفراموشی
در سالک هست که
خداوند و پیر الهی
بخشنده این خطاها
هستند که بتریج
باید کمتر شود
و الاٌ دلیل
عدم اطاعت وتسلیم
سالک میباشد. خودآکاهی
انسان همراه با
خاطرلت باقی مانده
ذهنی میباشد که
هرچه ببیشتر و
شدید تر باشند
مانع پیشرفت
شفا و تکامل روان
سالک است.
وحتی مانند علوم
وفلسفه ها و
امکانات کسب ثروت
ولذٌت ورفاه
که حجاب های أعظم
انسانها در مرام
درویشان و سالکان
میباشد. سالک در
استضعاف و تضعیف
روان وهوسهای
و عادات خود تا
جائی پیش میرود
که بمرگ قبل از
مرگ این روان بشری
میرسد. پس سالک
عاشقانه داوطلب
ترک این جان
بشری میشود تا
بجانان الهی شهود
برتر تا قائم روح
القدس برسد.
پس حفظ خاطرات
گذشته و
افتخارات آن
سالک را بعقب میراند.
پس سالک حسرت فرصتهای
از دست داده خود
را نمی خورد
وچون بکمال رسید
آنگاه خود را
مغبون و ضرر
دیده نمیشناسد
که حسرت آنرا بخورد.

این
قسمت تا آخر
فایل ضمن واژه
نگار باید
منتقل گردد

نامه
أعمال - تعبیری
در داوری الهی
از اعمال
عبادی سالکان
میباشد که در
فرهنگ ولایت زردشتی(
پادا قرّه یا
خورّه )
میگویند که  پاداش
قرٌه گیری
شهودی سالک در
ولایت الهی خود
میباشد. که این
نامه اعمال و
خلاصه آثار
پذیرش های الهی
در ژنتیک روحی
در کسب تجلٌیات
الهی میباشد.
که حاصل تزکیه
نفس سالک در پاکسازی
عقده های روان
سالک در تخلیه
وتحلیه و
توسٌلات عبادی
میباشد. هر ولایتی
سالک ابتدا
شهودهای تولدات
پیشین در ولایتهای
الهی آنها را تجدید
مینماید که شهودهای
مقدماتی و(حج
های عمره ) سالکان
است آنگاه بشهود
برترو تازه میرسند
که شهود نور قادم
در نوع بشری
حجٌ أکبر است
وپایان وظیفه الهی
سالک تا هفت هزار
سال بعد در نوع
فوق بشری وولایت
مهدوی آینده
تجدید شهودهای
نوع بشری کرده
بشهود برتر
نور رحمان وعرش
ربٌ برتر از
رحمان برستند.
آنگاه از هزاران
برابر عقل وکرامات
وامکانات الهی
نوع فوق بشری بمیلیونها
برابر عقل وکرامات
نوع بشری میرسند
که شایسته تولد
باز در نوع بالاتر
از نوع فوق بشری
فرشته گونه میرسند.
وتا أبد این تعالی
های نوعی وهریک
هزاران برابر کمالات
الهی در پیش
روی هر روحی هست
که شایسته بازگشت
بخداوند شوند
. که روح هر أتم
نیز زمانی از
نردبان انواع بنوع
بشری و نردبان
صفات و
تجلٌیات الهی
تا نور قائم و بالاتر
خواهند رسید زیرا
همه بازگشت
بخداوند دارند.
سالکان با هدایت
ضروری پیر الهی
بمعرفی خداوند
تخلیه از صفات
بشری وحیوانی قبل
بشری خود مینماید
تا بتواند بصفات
الهی و نیکوی پیر
کامل  را کسب نمایند
.و تا در شرط کافی
از نظر الهی بتجلیه
های الهی برسد.
و الاٌ بدون سلوک
الهی دوچار کارماها
و حقارهای نوعی
نسخ ومسخ وحتی
فسخ ورسخ ووسخ
میگردند که صدها
هزار وحتی میلیونها
سال طول خواهد
کشید که دوباره
وحتی صد باره بنوع
بشری وهمین سلوک  الهی تا
نور قائم را باید
برسند که خواهند
رسید. چون فرمان
کن فیکون وشدن
و صیرورت و
تکامل روح میباشد.

قریش زردشتی
الأصل در فرهنگ
سلوکی واژگان دری
فارسی را داشته
که تا کنون در زبان
عربی باقی
است. و خورٌه های
شهودی را قرّه
یا غرّه و حتی خورنق
گفتند. ومحمد
کاشف  دو
قرٌه برتر و
آخر نور قائم وعرش
رحمان شد  که
همان معنی ( قرآن)
و
معجزه محمد
است وکلام
خداوند است ونه
کتاب قرآن عثمانی
که چهل سال پس از
وفات محمد
نوشته انسانهای
غیر شایسته
شهودی بود. که تا
دویست سال
عارفان الهی اسلامی
آنرا بعنوان
کتاب دستکاری شده
قبول نداشتند.
و بخطار کشتار
فراوان مخالفین
قرآن عثمانی  که آخوندهای
سنٌی و بعدا آخوندهای
شیعی ترک مخالفت
با قرآن عثمانی
نمودند. والاٌ
برای سالک (قرآن
ناطق پیر کامل)
لازم است که هرچه
بگوید خداوند گفته
است . ومهدی موعود
آخرین کامل ولایت
محمدی ۵۵ قرن دیگر
کشف دوقرٌه
برتر نور
رحمان وعرش
ربٌ برتر از رحمان
را مینماید که
قرآن و قرّه
های مهدی است .وهر
دارنده  آن قرّه  و خورّه
های شهودی خود
قرآنهای ناطق و
گویای الهی چند
سالک خویش میباشند.

نابال
- انسان أحمق بی
خیال و حقیر در
مقام عقلی وادراکی
که لا ابالی
نیز گفته میشود
که قشری های مذهبی
با اطلاعات أندک
از امور
تاریخی دینی و
اعتقاد بخداوند
و داوری أنبیا
و
استناد
بپیامبر ورهبران
دینی باز بسلوک
الهی یگانه خواسته
خداوند و پیامبر
نمی پردازند.
و بعبادات بدون
وسیله الهی میپردازند
که شرط قبول الهی
از اعمال میباشد.
و عبادات قشری
خود را کافی میدانند
وحتی خداوند
را ناچار
ببخشیدن گذشته
وخطاهای زیاد آنها
میدانند. پس اینان
بگفته پیامبر مشرکانی
هستند که نفس یا
روان ألوده وهوسباز
خود را میپرستند.
و بدتر وقتی اطاعت
از آخوندهای قشری
را مینمایند و
بتقلید آنان عبادات
نادرست و جهنٌم
پروری مینمایند.
حتی اگر تمام عمر
روزها صائم و
شبها قائم بوده
باشند که مسخ میمون
وخوک بهترین شانس
آنان در تولد مجدد
بجهان میباشد.
اگر که بفسخ و
گندیدگی گیاهی
ورسخ جمادی نروند،
که هر أتم ومولکولی
روح دارد ودر حال
تکامل روحی خود
میباشند  که میلونها
وحتی بیلیونها
سال طول میکشد
که دوباره وحتی
صد باره بنوع بشری
مجدد برسند وهمین
سلوک الهی تا نور
قائم راباید بنمایند
که ببی نهایت انواع
فوق بشری تا
خداوند الله باید
پیش بروند که خواهند
رفت.

ناصره
- شهر کوچکی
محل تولٌد  عیسی
مسیح بوده
است.  ولی هر انسان
کاملی در هر
ولایت الهی  در تولد
دوم و
مقدس بازگشت بخلق
خود در هر محلی
با نصرت یافتن
الهی و پیروزی
است . و بخاطر
مسیح متولد ناصره
پیروان  ولایت اورا
ناصری و
نصرانی و
نصارا گفته اند
.نام وکنیه الهی
اولیا
وهر کامل الهی
در بازگشت بخلق
نام جدید ومقدٌسی
مییابند. زیرا
تن بشری خود
را در مرگ قبل از
مرگ نام قبلی
را داشته که روح
او در معراج شهودی
خود از دست داده
است. ولی در
تولد دوم الهی
انسان کامل در
بازگشت بخلق و
بیداری از
خواب مرگ ارادی
شخصیٌتی الهی ونام
الهی تازه ای دارد.
حسین و حسن
نواده پیامبر
در أصل شُبّر و
ُشبیر بوده اند
و فاطمه فاخته
نام داشت و
علی بقول خودش
مادرم مرا حیدره
صدا میکرد. پس از
کمال شهودی
این افراد خاندان
پیامبر اسامی الهی
تازه را یافتند
. حسین حسنک و
حسن انسان
کامل تحسین و
کمال و زیبائی
روحی یافته میباشند
و فاطمه (فطم و افطار)
از دوره سلوک
کرده است و علی
مرتضی در شهود
چهارم مرتضوی
علامت رضایت الهی
و شایسته نوع فوق
بشری پس از مرگ
طبیعی میباشد.
عرفای الهی و صوفیٌه
ایرانی همگی با
نام الهی دوم خود
مشهور زمان خود
و در تاریخ
هستند عیسی بن
مریم  در
کمال الهی خود
نام مسیح از خداوند
یافت. ولی مخالفین
ولایت او از پیشینیان
همچان مسییح را
بنام عیسی
میخوانند.

ناسوت
- جهان م ادی أتمی
محسوس ما
ناسوت خوانده میشود
که جای زندگی
ناس یا انسانهای
نوع بشری
بخصوص ناسیان عهد
الست خود با خداوند
در هنگام شهود
آخر نوری خود
که سوگند لبٌیک
را بپرسش مقام
الهی نور شهودی
خود داده که پرسیید
آیا من ربٌ تو هستم
؟ و آری گفتند
که در تولد بعدی
شاهد نور تجلٍی
با (تجسٌم انسانی
آن نور) که ولایت
برتری را تأسیس
میکند لبٌیک بگوید.
یعنی فرمودی بیا،
اینک من آمده ام
که پیمان و
تسلیم با ولایت
برتر داشته باشم
تا  وی بشهود
نور تجلٌی بالاتر
را برسد که روح
مسیح عهد الست
خود را تولد
بهتر بعدی در صورت
و تجسّم  مولا علیّ
لبّیک بتجسّم  انسانی
نور مصطفوی خود
محمد گفت که توانست
بنور قائم
برسد  که
باز در نوع فوق
بشری با صورت ومقام
دیگری با نور قائم
که عهد الستی  خواهد داشت
که لبٌیک  اطاعت بگوید
تا شاید بنور
ربٌ رحمان نیز
برسد. تمام ارواح
مدام در هر
نوعی که بوده اند
چون بکمال میسٌر
نوعی خود
رسیده باشند  و عهد الستی
داشته
که پیامبر میگوید

نطفه
أزلی هر روحی بخداوند
عهد الستی داشته
است که همیشه  با آخرین
تجلٌی الهی خود
در تجسٌم انسانی
و تسلیم گردد
و الاٌ متولد در
نوع بهتر بشری
پس از شهودهای
تجلٌیات الهی هر
پنج ولایت قبلی
بجهان با این کرامات
شایسته عقلی و
توانهای صفاتی
الهی متولد نمیشدند
کاملان محمدی پنج
بار در پنج ولایت
قبلی آدم ومیترا
وبودا و زردشت
ومسیح  متولد
بشری بهتر هر
بار با مقام پیامبری
رسیده بوده اند
که اینک با
کرامات و تعقل
برتری در
ولایت ومحمدی و
تجدید شهودهای
پنجگانه مقدماتی
بشهود ششم وتجلّی
نور قائم
میرسند که پایان
فرمان الهی کن
فیکون
برای نوع بشری
میباشد. ولی اکثر
انسانها در تولد
بهتر بعدی که بهشت
موعود چهارم تکامل
تولد قبلی داشته
عهد الست خود
را فراموش میکنند
که روان و نفس امٌاره
انان  در این تولد
با عقل بیشتر
و صفات برتر چون
اراده،
میخواهد لذٌت زندگی
بهشتی موعود الهی
خود را استفاده
کند. که سالکان
طالب لقای الهی
بهشت چهارم کنونی
خودرا نیز صرف
کسب بهشت چهارم
نوع فوق بشری بعدی
مینمایند. و
خداوند بهشتی را
میگیرد که بهشت
برتری میدهد.
جانی را میگیرد
که جانان الهی
شهود برتر میدهد.
ارواحی که در تولد
قبلی این عهد الست
را نداشته باشند
حتی تولد بهتر
بعدی و بهشت چهارم
را نخواهند
داشت. گوئی عهد
الست آخرین وظیفه
سالکان راه الهی
در هر زمان ومرحله
ای میباشد. از  جهان ناسوت
کنونی ما  جهان
سنگین تر
ماسوت هست که آصل
تولید ماده إتمی
میباشد. و
علمای فیزیک
آنرا ( ماس )  ماده حفره
سیاه کهکشان میگویند.
رقیق تر از ناسوت
آتمی جهان های
نادیده و سبک تر
در جنس مادی میباشد.
ملکوتها
بخصوص پنج ملکوت
آخر ( مکان لا
مکان) تجلٌیات
شهودی پنج
گانه ولایتهای
مقدماتی
میباشد. ولی از
شهود نور قائم
ربٌ النوع بشری
در جبروت  نخستین
رقیق تر از ملکوتها
و مکان لا
مکان نور
رحمان ربٌ النوع
فوق بشری
آینده که بی نهایت
در مراتب رقیق
تر از یکدیگر هستند.
عاقبت بجهان لاهوت
مکان لامکان ربٌ
الأرباب الله
میرسند که پایان
وظیفه أزلی
أبدی تکامل همه
ارواح میباشد.
و  بازگشت
به الله
أصل همه ارواح
باز میگردند.
آنگاه و بفرض
محال و رسیدن روحی
بمطلق أبدیٍت،
هنوز بخداوند(
هو) بیرون از هستی
در هاهوت و
جهان عمٌاء
بقول پیامبر نرسیده
اند. که خداوند
هو همیشه در
ضمیر سوم شخص غایب
در جهان (عدم ما
سواه در اسم الباطن
و الخارج از هستی
ها ) میباشد. که بفرض
محال روح رسیده
بنور الأ نوار
الله با فرمان
تازه ای از خداوند
هو خواهد بود.
که هر تربیت و
تعلیم وکمالی
منطقا باید در
تعلیم مراتب پائین
تر تلاش نماید
که الله چنین مینماید.
خداوند( هو یا او)
با صدور خداوند
الله بظهور در
هستی  شده
أهو یا  أهورمزدای
زردشتی است که
قریش و
یهودیان نیز زردشتی
در فرهنگ
ولایت چهارم زردشت
بود. الله و
آهو در  لاهوت و
هاهوت بمعنی (این
اله  مشهود
هنوز الله  حداوند
هو نمیباشد .
بسیار واژگان عرفان
زردشتی در
زبان عربی و قرآن
و احادیث پیامبر
وجود دارند.
در حقیقت همه عوالم
الهی ماسوت وناسوت
و ملکوتها و
جبرونها
سراسر در جهان
خداوند الله
در لاهوت در وحدت
وجودی خود
بوده وهستند.
وموجودات این عوالم
الهی با دیدن استقلال
خود، همچنان در
وحدت وجود
الهی میباشند که
بقول عرفا جز خداوند
الله در جهان هستی
کس دیگری نیست.
آنچه هست تجلٌیات
صفاتی الهی در
ارواح جدا شده
از روح
الأرواح الله میباشد.
که باز در وحدت
وجود و
صمدیت خداوند
الله باز میگردند.
که هم هستند و
الهی شده اند
ولی همچنان
مستقل جدا از خدای
الله نمیباشند.

انسان قدرت
احساس عوالم غیر
از ناسوت را ندارد
چشم وگوش  و
احساس عوالم الهی
ملکوت را ندارد.
وتنها در رؤیاهای
انسان در خواب
تمثیل وتشبیهی
از آنچه در
ملکوت در سطح
مقام روحی انسان
باشد آنهم بصورت
سمبولیک میبیند.
گوئی همچنان امور
ناسوتی می بیند.
و تجلٌیات شهودی
پنجگانه نیر
برای شاهد
آنها همچنان در
جهان ملکوت
های پنجگانه میباشند
ونور قائم در
نخستین جهان
جبروت میباشد.
سالکان ولایتهای
ششکانه در تخلیه
وتحلیه و
تجلیه های الهی
پا در جهان ملکوت
میگذارند که سمبولیک
می بینند.
جهان سنگینتر  از أتم
را که ماس
میگویند هر
سانتیمتر مکعب
آنرا ده ها وصدها
تن میگویند که
تمام إتم ها وارد
شده در آن محیط
باصل قبل أتمی
و أثیری و حتی قبل
أثیری در
میآیند و تکامل
نوعی تنها در
روح انسان و
در شهود
تجلٌیات الهی میباشد
.و الاٌ تن و
ذهن وروان انسان
با مرگ نوعی
متلاشی و آتمها
آزار و روانها
بنسخ ومسخ و
ذهن ها بکلٌی
نیست میشوند.
جهان ماس که ماسوت
میگوئیم از پوزیترون
های أتم  تشکیل شده
و جزء بسیار کوچک
تن یک آدمی میباشد.
و ترکیبات تحت
أثیری را
جداگانه  عرفانی
گفته ایم، که علم
فیزیک آتمی
بمرزهای اولیه
آن عوالم رسیده
اند. در سلوک
بهشت اول شاهدان
روزها در احوال
الهی وعقلی والهامات
لدنٌی میباشند.
و بهشت دوم  در
گردشهای ملکوتی
شبانه است .
وبا مرگ شیرینی
چون هر میل خواب
شبانه ببهشت سوم
هفت هزار سال
شاهد عرش رحمان
در سایه عرش رحمان
خواهد بود. که بهشت
انتظار صاحب الزمان
نوع فوق بشری آن
ارواح میباشد
و بالأخره بهشت
چهارم تولد نوع
فوق بشری با هزاران
برابر عقل وکرامات
بالفعل روحی و
صفات الهی میباشد.
که موجودیٌت چهار
بُعدی میگوئیم.
۵۵ قرن دیگر آخرین
کامل ولایت محمدی
بجای نور قائم
بلقای الهی نور
ربٌ رحمان
میرسد. وبا عرش
ربٌ برتر از
رحمان اولی
العزم هفتم بخلق
باز میگردد و برای
متولدین نوع فوق
بشری بعدی، که
تماما شاهدان نور
قائم در نوع
بشری بوده و
عهد الست با نور
قائم داشته  در بهشت
چهارم خود در نوع
فوق بشری با
هزاران برابر
عقل متولد میگردند
که روح محمد
در نخستین  آنان برای
سرسپردگی مقام
الاهی مهدوی خواهد
بود. که تا أبد تمام
ارواح أتمی وگیاهی
وحیوانی و
بشری باید بلقای
نور ربب رحمان
برسند که باز بی
نهایت تجلٌیات
الهی نوع فوق بشری
در پیش دارند.
هر موجودی برای
خو نظیری ندارد
و چون صورت
خداوند فرد واحد
نوع خاص خود
میباشند و
هرروحی مدبٌران
الهی شایسته خود
را دارند و ما از
مکانیزم وماهیٌت
وجود چهاربُعدی
فرشته گونه ارواح
نوع فوق
بشری ر ا نداریم
که حتی  نام فرشتگان
برای
آنمها ناپچیز
میباشد. خداوند
الله مطلق است
و در هیچ صفت
خود محدودیٌت
و نهایتی  ندارد
پس تجلٌیات ارباب
انواع بی نهایت
میباشند .

ناکث
- پیمان  شکن و عهد
شکن با خداوند
وسوگند
بتجلٌی آخر هر
انسان کامل شده
ولایتهای الهی
آغاز از پیر کامل
حسینی بمعرفی خداوند
میباشد. که سالک
متعهٌد اطاعت پیر
در دستورات سلوکی
تا قیامت را
سوگند میخورد.
قیامت مرگ طبیعی
از نوع بشری و
یا در مرگ قبل از
مرگ سالک شاهد
شهود مصطفوی در
ولایت محمدی
که آنگاه سالک
بنور قائم میرسد.
و شاید از صد شاهد
قائم جان بشری
داده که بنور قائم
جانان الهی و شایستگی
نوع فوق بشری رسیده
اند، یکی از خواب
مرگ قبل از
مرگ با ( بدای الهی)
و سرنوشت هفتم
معصومیٌت از
خواب مرگ قبل از
مرگ بیدارشده  و با
شهود عرش رحمان
پیامبری درولایت
محمدی خواهد بود.
که تصوف ایرانی
این مسیر سلوکی
را دارند و دیگران
در تصوٌف خود بمراتب
تجلٌی اولی العزم
خود میرسند. ولی
برخی از سالکان
یا ناکث
اصطلاحا ناکس
که پیمان خود
ر ا نادیده میگیرد
و یا منافق که
هنوز دل بآخوندهای
قشری خود داده
که عملا جاسوسان
آخوندهای قشری
در بین سالکان
ولایتها میباشد.
و سوم مقتصدان
هستند که کم کاری
سلوکی و حتی برای
منافع دنیوی
و
استفاه مادی
و فریب مردم بولایتهای
الهی نزدیک میشوند
که قصد استثمار
دیگران را دارند.
و صوفیه ناصافی
و بازاری
خوانده میشوند
منافق گوئی تونلی
زیر زمینی از ولایت
الهی بولایت فقیه
غیر الهی خود
زده اند که اخبار
واسرار ولایت را
بآخوندها میرسانند
تا آنان تکفیر
و فتوای مرگ بدهند.
و تاریخ مملو از
ترور و کشتار اولیای
الهی وپیروان آنها
است. که خداوند
این شهیدان کشته
شده را پاداش
های نهائی آنان
را میدهند. و
این مشکلات  ضمن بلایای
سلوکی و سرنوشتهای
نوع بشری آنان
میباشد که مسیح
را بصلیب کشیند
و حسینهای زنده
الهی  را سر بریدند.

ناجی
و مستودع - انسانهای
کامل نجات
یافته و یا مربٌیان
الهی بمعرفی خداوند
بسالکان صادق وشایسته
که با تجلٌیات
آخر که نور قائم
در ولایت محمدی
نجات از نوع بشری
خود را
مییابند و هفت
هزار سال بعد
تولد نوع فوق بشری
میگردند چون تخلیه
وتحلیه روان تا
تجلیه های آخر
میسٌر خودرا
دارند. گاهی
پیر کامل حسینی
را مستودع الهی
میگویند که ودیعه
و امانت الهی
در مقام پیامبری
و شهود عرش رحمان
را در ولایت محمدی
دارند. که دارای
اختیارات وتفویض
الهی برای تعلیم
سالکان خود را
داشته  و تجلٌیات
شهودی را در دل
خود ودیعه الهی
دارند. انبار کالارا
نیز مستودع  گویند
که امانت در
آنجا گذارده میشود.
باز مستودع را
برای غیر
سالکان گفته میشود
که انبار
نقاط ضعف منفی
در روان کرده
و پاکسازی
سلوکی نمیکنند
و پس از مرگ
بهمان انواع
حیوانی مسخ میشوند
که آن صفات
منفی را دارند
چون در فرب
کاری و حق ناشناسی.
پس در کارماها
تولدات مجدد
پاکسازی طبیعی
با رنجهای زندگی
حیوانی دارند.
سالکان متعهد سلوک
الهی را امانت
الهی از کرامات
بالفعل و بالقوّه
دارند که با
آن در شرایط
زندکی نوع بشری
و فصل وعقل و قدرتهای
حیاتی آنرا
یافته اند پس
امانت الهی را
در ذات ودیعه دارند
و بدهکار خداوند
هستند. مگر پس
از سلوک و نجات
شهودی که امانت
خود را
بخداوند باز گردانند
که خود را به  طلب کار
داده  برای نوع
فوق بشری هفت زار
سال بعد نیز
عهد الست
جدیدی  دارند.

ناقه
صالح - اصطلاح
قرآن که ناقه شتر
ماده ومناسب سواری
بزرگان بوده است
و صالح نیز پیامبری
بوده که افسانه
رها کردن شتر خودرا
در صحرا بین مردم
کذارد باین شرط
که کسی بآن
آسیب نرساند.
در حاالیکه
قشری های مذهبی
آن شتر مقدٌس
را نیز کشتند و
تن پیامبر و هر
کامل الهی که
چون  شتر
حامل روح وروان
الهی میباشد. تا
اورا ببهشت
نوع فوق بشری  آینده ببرد.
ناقه شتر باز همان
نگاه فارسی
دری و نظر
تمرکز نمودن سالک
در صورت پیر
الهی در حضور
ذهنی خود  که خداوند
معرفی کرده باشد.
صالخ اصلاح شده
عکس طالح فاسد
تر شده میباشد.
که سالکان در حدٌ
کفایت از پاکسازی
در شرط کافی
از نظر داوری الهی
و نجات از
پیمان با خداوند
و از زندگی
نوع بشری نجات
مییابند .که چون
برای مأموریٌت
پیامری چند سالک
خود بخلق باز میگردد
و تولد دوم و الهی
خود را پس از مرگ
قبل از مرگ
مینمایند.
نگاه بچشم و ذهن
و دهان  انسان بآخوندهای
قشری دشمن خدا
و قاتلان انبیا
عملا شرک خفی
سالکان میباشد.
و خنثی کننده
هر نگاه سلوکی
او میباشد. پس بقول
پیامبر مهمتر از
عشق بوسیله
الهی در سلوک نفرت
از دشمنان خدا
میباشد .که  بآنها اعتماد
و باوری و اطاعت
وم حبّت
داشته باشد.

ناقوس
- زنگ
کلیساهای مسیحی
که گهکاه بصدا
در میآید که یاد
آوری وظیفه الهی
شنوندگان کنند
و یا برای مراجعه
آنها بکلیسا، اگر
خانقاه پیر الهی
باشد. و الاٌ کشیش
های قشری
سفرای شیطان و
أهریمنان
زنده هستند که
لباس و تلبیس
دروغین
روحانیٌت
برتن دارند که
آنگاه ناقوس
صدای أهریمن
ضحٌاک میباشد
که عاشقان خود
را در شوزشهای
اجتماعی
احضار میکنند.
که اکثر قریب باتفاق
مدٌعیان دین
داری بهر مذهبی
که باشند
رهروان راه ابلیس
هستند و هرچه زودتر
بتوانند
بحقارتهای
بیشتر جهنٌم جهان
در تولدات نسخ
ومسخ مجدد در صورتهای
نوعی بروند
گاهی ناقور را
بجای ناقوس
میگویند گوئی
نقٌاره زنی بر
طبل بصدا در میآورند
که لشکریان
شیطان راه میافتند.
گاهی ناسور و سورنا
در جنگ همان
نقش ناقوس در کار
آخوندهای قشری
میماند ناموس
یا نامهای الهی
عکس صدای أهریمنان
در عبادات با وسائل
الهی در ولایتهای
ششگانه سلوکی می
باشد و هر دو لفظ
یونانی هستند .
ناقه و ناقوس
باز همان لفظ فارسی
دری نگاه ووابستگی
چشم وفکر انسان
بنفع عقلی خود
میباشد. پیر کامل
الهی عکس آخوند
قشری فاسد روان
است. خداوند
همیشه در دل انسان
مستعد و سالک
یاد آور راه الهی
خوذ میباشد و یا
چون ناقوس
اعلام خطر
برای غیر سالکان
قشری است .

نار
و نویره - نار
آتش شعاع
مراتب حیات در
جهان عکس نور
شعاع خنک و هدایت
کننده مراتب تجلٌیات
الهی است ونویره
مصغٌر وکوچک
شده نور ونار
است که تجلٌیات
الهی هستند و
مشوٌق ووسیله رسیدن
باسرار
تجلٌیات و شعاعهای
الهی بالاتر.
که در نوع
بشری بنور قائم
روح القدس و انوار
عرش رحمان
سمبول تمام
مراتب الهی
آینده منتظر شایستگان
الهی میباشد.
قریش زردشتی
در فرهنگ
وواژه های  عرفانی
دری فارسی
داشتند که همان
درب و باب عوالم
الهی و بهشت آینده
و انواع فوق بشری
و عقلهای الهی
و کرامات وامکانات
حیاتی فوق بشری
است . تنها در نوع
فوق بشری هزاران
برابر عقل نوع
بشری را خواهند
داشت که انسان
نیز هزاران برابر
عقل نوع میمون
را دارد .استعداد
انسانها در
ژنتیک روحی و سرنوشت
تولد کنونی او
میباشد. که در تن
و ذهن وروان
قدرتهای حیاتی
دارد که غیر سالکان
آنرا سوخت
لذٌتهای خود میکنند
که پاداش بهشت
نوعتی و جهانی
تولد پیشین آنها
میباشد. ولی سالکان
این بهشت را
صرف تحقٌق کرامات
بالقوٌه خود
میکنند که برای
تولد نوع بهتر
بعدی کرامات بالفعل
آنگاه خواهد بود.
و یا پاکسازی
روان در تخلیه
وتحلیه سلوکی
میتوان تغیری
ارادی در سرنوشت
نوعی خود داد  و بهشتی
تر کرده، و یا بدتر
جهنٌم
کارماهای نسخ
و مسخ و فسخ و رسخ
ووسخ  بدتر
نوعی  شده و تکرار
گذشته ها در
آینده ها نموده
که دوباره و
حتی صد باره بنوع
بشری مجدد و همین
سلوک الهی تا شهود
نور قائم
برسند که خواهند
رسید. ولی بقیمت
رنجهای مکرر زندکی
حیوانی که بچشم
تن خود نیز در حیوانات
می بینیم که انسان
نیز دارد.
پیامبر بجای جهنٌم
یا جهان و
جهانوم
یونانی  وگوهانوم
تورات  اکثرا
از نار و آتش
میگفت که زند
گی در جهان
مادی غرق
حرارت و انرژی
و کوانتوم میباشد.و
تنها روح عقب مانده
باشد  در جهنٌم
است.

نافه
گشائی - گوئی
ناف آهوی ختن را
میگشایند که از
بوی عطر آن استفاده
کنند. تعبیری
أدبی است که سالکان
و عرفا باطن
حقایق امور واقعی
را می گشایند
و استنباط و
استبطان مینمایند
که حقایق برتر
و الهی تر را
بیرون بکشند و
برای همیشه
ظاهر و آشکار
میباشد. مانند
کشف تجلٌیات الهی
پیامبران اولی
العزم و مهدیهای
موعود
درآینده ها خواهند
کرد. زردشت
نور مرتضوی ایلی
یا اله ،و مسیح
نور مصطفوی
فارقلیط، و محمد
نور قائم روح القدس
و مهدی موعود محمد
که  سوشیانت
سوم زردشت و فارقلیط
دوم مسیح است  بنور
ربٌ رحمان
میرسد. و مهدی های
موعود بالاتر
فوق بشری تا خداوند
الله نور الأنوار
تجلٌیات برتر را
کشف و آشکار
دیگران
میکنند.حتی  و( این همانی)
آن مراتب الهی
را در خود و پیروان
خود مییابند.
سالکان گوئی
نافه گشائی
میکنند که بتجلٌیات
و عقلها و تعلیمات
الهی و احوال
روحانی بهشتی تر
میرسند.
تعلیمات پیر
کامل بمعرفی
خداوند منبع
معطٌر و عقل و احوال
الهی در سالکان
میباشد گوئی
پیر کامل کلید
دار مخازن
معطٌر
معقولات الهی
برای سالکان
خود است  ناف
بند ارتباط با
رَحِم مادر
حامل خود میباشد
که بین سالک و پیر
الهی ناف نا مرئی
هستند که ارتباط
اورا با پیر و خداوند
برقرار  میکند.
پس سالک وسیله
ارتباط
بعوالم الهی
بالاتر را در نافه
گشائی توسعه میدهند.
و قدرت کسب
حقایق از منبع
الهی خود پیر کامل
را صد چندان مینماید.
که سالک گوئی یک
شبه ره صد ساله
در سفر الهی
خود جلو تر
رفته اند. ولی غیر
سالکان هر شبی
را هزاران سال
دورتر از
خداوند
میشوند که
لذّت جوئی
میکنند

ناموس
- لفظ یونانی
برای نام و اسم
الهی و مقدٌس
که پیامبران و
سالکان آنها
آنرا توسٌل عبادی
دارند پنج نام
آل عبا در نوع
بشری و در تسمیه
ولایت سلوکی محمدی
است. که در ولایتهای
الهی دیگر
اسامی محلٌی
خود را دارند.
یا همان اسماء
الله که پنج
نام پنج شهود مقدماتی
ولایت  محمدی
هستند حسین یا
حسنک و حسن
شهود دوم کامل
تحسین یافته
وبا حُسن و زیبائی
میباشد. و
شهود سوم فاطمی
مادر الهی نوع
بشری و شهودهای
مرتضوی و
رضایت الهی از
سالک و نیز شهود
پنجم مصطفوی
وقتی که سالک مورد
اصطفا و انتخاب
الهی میگردد.
که هم اکنون
با مرگ قبل از مرگ
بنور قائم ربٌ
الوع بشری روح
القدس برسند.
که تنها ویزای
ورود روح بعوالم
الهی فوق بشری
است. هم اکنون
و هفت هزار سال
بعد تولد فرشته
گونه در جهان .
لفظ نماز
فارسی برای صلات
عربی و عبادت
همان وسیله الهی
داشتن نماز گذار
از آخرین شهود
تجلٌی الهی خود
میباشد. که ناموس
الهی سالک و راز
درون و رمز
الهی او میباشد
زیرا عبادات
بدون وسیله الهی
بمعرفی
خداوند بقول پیامبر
شرک و دشمنی با
خداوند است که
قاتلان انبیا هستند
حتی اگر همه عمر
روزها صائم وشبها
قائم بنماز بوده
باشند در قعر جهنٌم
در نسخ  ومسخ
حیوانی زندگی حیوانی
میمون وخوک و بدتر
میباشد.

نبوٌت
- پیامبری و
نبی شدن از طرف
خداوند برای سالکان
انسان کامل در
بازگشت بخلق
پس از بیداری
از خواب مرگ قبل
از مرگ که با شهود
آخر عرشی خود
تولد دوم الهی
بیابید که روح
الهی شده بار دیگر
در تن بشری
قبلی مدفون
شده و قبر حسینی
اورا تشکیل
میدهد. و زیارت
و دیدن پیر
الهی بهشتی الهی
پاداش دارد که
یک تجلٌی الهی
برتر میباشد که
سالکان ولایت محمدی
هفت بار دیدار
پیر کامل را دارند.
پنج شهود حجٌ أصغر
عمره هریک بعمری
و تولدی بشری
بدست آمده اند.
حجٌ أ کبر ششم  نور قائم
و حجٌ اعلای
عرش رحمان
برای مهدی
نبوٌت موعود پیامبری
که قدرت تنبٌوء
و پیش گوئی
مربوط بآینده نیامده
خود و سالکان
خویش دارند و گاهی
از امور جهانی
که خداوند
صلاح بداند که
الهام  ووحی میباشد.
نبأ و خبر و پیام
الهی رسیده
بدل انسان کامل
است. انبیای اولی
العزم کاشفان
تجلیات جدید الهی
شش نفر بوده اند
آدم کیومرث  و میترای
نوح و بودا وزردشت
و مسیح ومحمد
نوبت مهدی
موعود محمد یا
همان سوشیانت
سوم زردشت است
.و همان فارقلیط
دوم مسیح در ۵۵
قرن دیگر در جهان
بعثت دارد که
آخرین کامل ولایت
محمدی بجای  شهود نور
قائم بنور ربٌ
رحمان و عرش
ربٌ برتر از
رحمان میرسد.و
نوع فوق بشری
از نظر خداوند
آغاز میشود  و از هزاران
برابر عقل نوع
بشری
بیلیونها برابر
عقل نوع بشری
میرسند. نبیٌ
هر کامل
ولایتهای سلوکی
ششکانه
مییباشد و گرچه
اولی العزم
نیستند.
مدبٌران الهی هر
انسان کامل در
باره تربیت الهی
سالکان خود
هدایت عقلی و
احوالی میکنند.
اگر که محمد گفت
پس از من نبیٌ نیست
منظورش در جریان
شهودهای سالکان
ولایت او میباشد
که پس از شهود
مصطفوی جز نور
قائم ربٌ النوع
و وظیفه الهی
سالکان نوع بشری
نیست. و الاٌ هر
کامل محمدی نبیٌ
ومهدی موعود و
اولی العزم
خاص سالکان او
میباشد

نجم
الثاقب - ستاره پر
نور گوئی از شدٌت
نور اشیاء را سوراخ
و نفوذ  دل  در
آنها مینماید
که نور لیزر چنین
میکند. زردشت
آتش را تجلٌی
نور الهی دید که
آنرا مقدٌس دانست
ولی مسیح
تجلٌی نهائی شهو
د الهی خود را در
در ستاره  پرنور افق
صبجگاهی دید،
که بسیار پر نور
تر از دیگر ستارگان
است . که این نور
شهودی رسول آینده
خداوند بجهان است
زیرا هر شهود نور
تجلٌی آخر
شاهدان
ولایتها همان تجسیٌم
انسانی پیامر
اولی لعزم
بعدی خواهد بود
که مسیحیان
اکنون در جشن  میلاد  مسیح
این ستاره پر نور
را بالای درخت
کریسمس و باتشریفات
مقدٌس میگذارند
که درخت ولایت
چهارم مسیح
شاخه های ولایتهای
حسینی آدم و
حسنی میترای نوح
و شهود زنانه فاطمی
مریم یا همان و
شیوا و دغدو
میباشد و نیز شهود
و شاخه چهارم
درخت ولایت
مسیح که شهود نور
مرتضوی ایلی
یا ایلیا را کشف
نمود. که شهود مرتضوی
مسیح سند و
علامت رضایت الهی
از انسان نوغ بشری
در سلوک الهی در
وقت مرگ میباشد
سالکان ولایت مسیح
اگر با یک ولیٌ
الهی ولایت مسیح
بمعرفی خداوند
باشند دعاهای
آنان بخداوند
الله میرسد و خودشان
نیز پس از سه شهود
مقدماتی روزهای
الهی مسیح که باز
گرد دل سالک ولایت
خود مینماید
شهودهاتئی سه گانه
ولایتهای آدم ومیترا
ونوح هر یک در یک
تولد و عمری بشری
کسب شده بودند
که مسیح هم در ذات
داشت. وبا سلوک
ولایت زردشت
تجدید بهتر
آنها را نموده
و با مرگ قبل از
مرگ بشهود
چهارم مرتضوی
ایلی چون مسیح
وزردشت
میرسند. که چون
مسیخ پس از مرگ
قبل از مرگ از خواب
مرگ بیدار گردید
و این همانی
مقام الهی مرتضوی
و مقام پیامبری
ولایت خود را دارد
که برای چند سالک
خود نبیّ میباشد
و نه برای همه مردم
که تکلیف
الهی بوده باشد.
مگر خداوند
بسالک طالب لقای
الهی یک  ولیٌ الهی
زنده هر ولایت
شهودی طالب اورا
بوی معرفی
کرده باشد.
ستاره نجم الثاقب
را هر سالک
مسیحی دارد. و در
تجربه این نویسنده
که همان مقام الهی
محمد فارقلیط  دارای فرّ
و  فروهر در
شهود نور قائم
خود در افق
دیدم که پر نور
تر از دیگر
شهودهای قبلی من
بود. که گوئی یک
سوم قرص ماه
در درشتی ونورانیٌت
بود. و محمد همیشه
خود را همان نجم
الثاقب معرفی میکرد
که پیش گوئی مسیح
فارقلیط بود.
و روح مسیح پس از
صعود و مرگ بشری
وی شش قرن بعد  در هنگام
بعثت محمد در صورت
بهتر نوع بشری
مولا علیٌ
متولد شد وبا تجسٌم
انسانی نور نجم
الثاقب سمبول ولایت
مسیح لبٌیک عهد
الست پیشین خود
را گفت و بنور قائم
نیز رسید تا نوع
فوق بشری وولایت
مهدی موعود
بنور ربٌ رحمان
نیر برسد که مهدی
فارقلیط دوم محمد
و سوشیانت  و ناجی سوم
مسیح خواهد بود.
و مهدی موعود وکاملان
ولایت مهدوی نوع  فوق بشری
همگی شاهدان نور
قائم در نوع بشری
بوده اند که هزاران
برابر عقل کرامات
الهی وحیاتی نوع
بشری را خواهند
داشت و بنور
رحمان و عرش ربٌ
برتر از رحمان
پیامبری مهدوی
بخلق وسالکان خود
بار میگردند و
آنکاه میلیونها
برابر عقل نوع
بشری و تولد در
نوع بالاتر از
نوع فوق بشری بجهان
برتر از از فرشتگان
باز میکردند و
عقلها وقدرتهای
الهی ومعجزه آسا
دارند که میتوانند
معایب عمیق تر
روان خود را ببینند.
زیرا همگی بقول
محمد با کمتر از
ده در صد
پاکسازی روان
کرده و  بحدٌ کفایت
و شرط کافی از نظر
الهی رسیده  که بقیه
معایب خود را اکنون
از محاسن خود میدانند.
مانند  انتقام
که صفت نیکوی بشری
است.

روح
هر انسان و
حتی روح هر گیاه
وإتم  و
مادون اتمی از
نردبان انواع خود
را بنوع بشری
وهمین شهود واجب
الهی نور قائم
میرسند که  باز بانواع
فوق بشری بی
نهایت تقرٌب  صفاتی بیشتر
بخداوند بنمایند.
محمد تجلٌی
شهودی قائم را
در (بدر منیر) ماه
شب چهاره دید
و از روزنه ای بعدا
نور پر فروغ غیر
قابل تحمٌل چشم
انسانی
را از روزنه ای
دید که
سمبول شهود ربٌ
رحمان در ولایت
مهدوی ونوع فوق
بشری شهود هفتم
کاملان مهدوی خواهد
بود که در تجربه
این نویسنده
در اطاق تاریک
پر از دود و
خاک از روزنه
ای نور خورشید
پر شدٌت وارد
میشد چون ستونی
از نور و خورشید
در حرکت دیده میشد
که اول قرص خورشید
ونه پایان آنرا
در یک دیدار در
زمان نسبتا دراز
ندیدم. گوئی خورشید
آنقدر پائین آمده
باشد که تمام آسمان
را اشغال کرده
باشد. تا در نوع
فوق بشری تن وچشم
و عقل وظرفیٌتهای
انسان چنان باشد
که توان دیدن نور
خورشید را داشته
باشد. وانوار بالاتر
از خورشید و نور
کهکشان  و نیز بی
نهایت
کهکشانها
وخوشه های کهکشانی
تجلٌیات سمبولیک
انوار الهی بالاتر
و بی نهایت در پیش
هست  تا
بفرض محال بنور
الأنوار الله ربٌ
الأرباب رسید.
و انسان بشری سه
بُعدی
در نوع مهدوی چهار
بُعدی خواهد بود
که بنوع بالاتر
پنج بُعدی و
حتی انواع بالاتر
ده بُعدی و صد بُعدی
و هزاران بُعدی
چون مراتب الهی
خواهند رسید که
بازگشت همگان بخداوند
میباشد. و از میلیونها
برابر عقل بشری
خواهدد داشت.
گرچه هر نوع بالاتر
روشها و احوال
عظیم تر دارند
که عقل انواع قبلی
قدرت درک و
تصوٌر آنرا ندارند.
نجم الثاقب
محمد را نیز نجم
الساطع پر نور
گفته اند. این مراتب
شهودی تجلٌیات
الهی در رؤیاهای
سلکان پس از پاکسازی
های روان خود در
تخلیه وتحلیه می
بینند که هربار
با حدٌ کفایت از
پاکسازی از نظر
داوری الهی بدان
میرسند و همه حقیقتهای
نسبی خود را دارند
ولی حقیقت مطلق
نیستند. وآنچه
غیر سالکان روءیا
دلرند و
همچنان با انوار
مادی خورشید وماه
طبیعت و نور عقل
مادی خود
زندگی میکنند
و یا  سالکان
با باعقل پیر الهی
بآینده های برتر
تکامل روحی نمایند
.

نجد
الخیر و الشرٌ
- نَجد
فلات و زمین
مرتفع چون کوه
و تپٌه که رسیدن
بآن افق وسیعتر
از دیگران
دیده میشود.و قدرت
عقلی رسیده بنجد
خیر و تکامل در
سلوک الهی را میرساند.
چون سالک  بسطوح
بالاتر الهی و
ملکوتی رسیده
که آنرا نجد و
فلات خیر و
تکامل باید گفت.
گوئی برای بشر
قهقراهای
کارمائی نجد
های شرٌ و
حفره های قهقرا
وکارمای نوعی
برای غیر سالکان
پس از مرگ هست.
باز نجد و زمین
مرتفع که احاطه
وإشراف و تسلٌط
بر مرافعات تر
پائین تر دیده
میشود. که  تعبیری
سلوکی از تکامل
روح در هر
معراجهای شهودی
است. و در قشری های
مذهبی در شرٌ
و حقارت نوعی وعقلی
وصفات الهی در
کارماها و
قهقراهای در نسخ
ومسخ بعد از مرگ
و در زمانهای
بسیار دراز
طول خواهد کشید
که روحی باز بنوع
بشری و همین سلوک
الهی تا نور قائم
را برسند که خواند
رسید . آخودندهای
مذهبی قشری که
امامان جهنّم
و کارمائیان درجهانوم
جهان و در جحیم
آتش
جهان میباشند
که خود نیز غرق
حرارت میباشند
و دائم میسوزند
که خود را بسازند.
ولی  بهشت
سالکان
شایسته شاهدان
قائم
هفت هزار سال
بعد از مرگ تولد
در نوع فوق بشری
با هزاران  برابر
عقل بشری
بجهان متولد
میشوند. تا پاکسازی
عمیق از روان وژنتیک
روحی  خود
بافهم و تعقٌل
بیشتر بنمایند.

نجوی
- راز ونیاز
سالک عاشق با معشوق
شهود حضور ذهنی
صورت پیر
کامل یا هر تجلٌی
الهی
بعدی میباشد.
و زمزمه و دعای
الهی سالک از وسیله
الهی خود برای
کسب
عفو و بخشش
الهی از خطاهای
جهل و جهالت
قبل از دوره سلوک
او میباشد. هر کلام
سالک با وسیله
الهی خود
وسیله رساندن
دعا و درخواست
از خداوند ربّ
قائم و رحمان
تا الله أهورمزدا
در أبدیٌت
نجوای سالک میباشد.
مطالب دل سالک
که برای
دیگران مطرح نمیشود
. که نجوا
نا گفتنی های
با غیر خداوند
است.  قوم قریش
و
محمد فرهنگ
دری زردشتی
فارسی در امور
دینی و الهی یکار
میبرند که با تعییری
در الفاظ عربی
شده  میشده
است . نجوا یا نگوا
همان  نا
گقتنی ها  بغیر
خئاوند است .

محمیا
- پیامبر بنی اسرائیلی
و انسان کامل
در ولایت زردشتی
ابراهیمی
یهود که  متولٌد
شهر بابل بود
و بعدها ساقی شراب
أردشیر شاه شد
و بوزارت رسید.
و مشکل
یهودیان مهاجر
باسرائیل را برای
شاه مطرح نمود.
که یهودیان شاخه
زردشتی آزاد شده
بابل و نقاط
دیگر، اجازه
ورود باورشلیم
را نداشتند.و
اورشلیم چون کعبه
و
قبله یهودیان شاخه
مصری ایرانی
بعدی شده بود. زیرا
یهودیان
اورشلیم که قشری
و سیاسی ومسلح
بودند، اجازه ورود
بپیروان
پیامبران بنی اسرائیل
بعدی نمی دادند.
و همیشه متعصٌبان
قشری رسالت
پیامبران
جدید را منکر میشوند
چون قشری غیر
سالک هستند. وبه
سالکان آنها اجازه
حجٌ کعبه
اورشلیم و مراکز
دینی
نمیدادند. مانند
شیعیان
مسلمان حقّ
داشتن گوشه مذهبی
اطراف کعبه مکٌه
را ندارند. که
شاید مانند
دیگر سنٌیان
حجٌ و طواف کنند.
که در اصل حج
الهی همه
ادیان  طواف
پیر کامل
حسینی انسان سالک
بمعرفی خداوند
میباشد. نحمیا
در ۴۴۴ قبل از
میلاد پادشاه اورشلیم
شد که حکومت ولایت
فقیه در حمایت
پادشاه ایران
را داشت. و یا درست
تر کاملی الهی
بود که برای چند
سالک احتمالی
خود پادشاهی دراورشلیم
یعنی ولایت  خانقاه
و طریقت  خود را داشت.
از کارهای نحمیا
تعمیر معبد اورشلیم
بنمایندگی پادشاه
ایران بود. که هخامنشیان
فاتحان
اورشلیم و بابل
خود نیر
زردشتی از شاخه
دیگری بودند.
که یهودیان
مصری از شاخه ولایت
موسی و یوسف و
ابراهیم
بودند که
فرزند الهی زردشت
بود. اصلاح اورشلیم
در واقع اصلاح
روان سالکان خود
میباشد که شایسته
ورود بعوالم شهودی
و رؤیائی
گردند. یا همان
عوالم الهی
اورشلیم
حقیقی میباشد.
و الاٌ همه جا اورشلیم
و کعبه وکربلا
برای هر سالک الهی
میباشد. که انسان
سالک باید پیر
خود را حجٌ های
عمره و زیارت حسینی
نماید. زیرا همه
جا کربلا است و
همه روزها عاشورای
سالک میباشد
که روز آمادکی
مرگ قبل از مرگ
سالک میباشد که
بحجٌ أکبر خود
برسد. کتاب
نحمیا در تورات
بیشتر تاریخ
قوم یهود میباشد.
که از تسلط
پادشاهان
ایران برتمام منطقه
امکان نوشتن
تاریخ و تورات
و اصلاح اورشلیم
بر تمام
منطقه میداد .

نرگسیزم
- یا (نارسیزیزم)
همان
خودشیفتگی در زیبا
رویان، که زنان
با چشمان نرگسین
توجٌه ناظران
مرد را طبیعتا
جلب مینماید
که شیفته
زیبائی و خماری
چشم زن زیبا
میشوند. و بیدار
کننده
هیجانات خفته جنسی
در مرد میباشد.
گوئی چشمان
نرگسین نیمه باز
است، که عملا سالکان
الهی در تمرکز
عبادی و
توسٌلات سلوکی
خود این چنین جشمانی
را دارند. که جز
صورت محبوب
الهی خود در حضور
بتن یا  در حضور
ذهنی نبینند. رطوبت
أشک در حال توسٌل
سالک و آرایش
دیگر سالک را
برای ناظر او
حالتی الهی و زیبا
مینماید. انسانهای
غیر سالک قشری
بخصوص
آخوندهای
قشری
حتی پیروان
خود را از پشت چشم
نظر میکنند
که دلیل بی اغتنائی
و تحقیر آنها است.
و دلیل( خود بزرگ
بینی) آخوندها
و تحمیل بزرگی
خود بر پیروان
میباشد. قشری های
مذهبی
اطمینان از رضایت
خداوند را دارند.
گوئی بهمین دلیل
دیگر مخلوقات
الهی را
نادیده
میگیرند. که آنها
نیز درجاتی
کمتر یا بیشتر
مقام الهی و صفات
الهی و روحی
وتحت تدبیر وارتباط
با خداوند
هستند.

انواع
و نردبان
انواع - انواع
و
صورتهای نوعی مخلوقات
جمادی و گیاهی
و حیوانی برای
انسان
تفاوتهای فاحش
در صفات دارند.
که ناچار گونه
ای طبقه بندی
از کثرت
موجودات را در
مجموعه های نسبتا
شبیه بهم از نظر
انسان
مینماید. که
شلوغی دیدنی
موجودات در ذهن
انسان مینمایند.
گوئی هر مجموعه
ای را در یک
واحد مانند هم
میبیند. پس قدرت
تصمیم و انتخاب
و ارزیابی
مجموعه هائی
را مینماید. علم
زیست شناسی با
فراوان گونه های
گیاهی و حیوانی
روبرو است ولی
بر حسب یک مجموعه
از صفات ظاهری
آنان را در(
انواع ) طبقه بندی
میکند. مانند نوع
میمون و نوع بشری
انسانها که باهم
تفاوت واضح دارند،
گرچه شبیه هم هستند.
ولی در واقع و حقیقت
هر فردی از میمونها
و انسانها حتی
با امثال خود در
نوع نیز
تفاوتهای نامحسوس
دارند. که قدرت
احساس و تفکیک
ذهنی انسان از
کثرت ها بسیار
ضعیف و محدود است.
و تنها افراد
کمی از
انسانها را میشناسد،
و در تکرار برخورد
که با آنها
دارد
آنها  نمونه  و ملاک شناخت
و معیار یک نوع
برای آنها است
که در تصوٌر دارد.
در حالیکه هیچ
دونفر و حتی دو
چیز و دو أتمی
در طبیعت وجود
ندارند که مطلقا
مانند هم
باشند. انسان
عاقل با قدرت تصوٌرعلمیو
کمالات و داده
های الهی در سلوک،
میتواند
تفاوتهای بیشتر
را ببیند.
بقول أنبیا و
عرفا خداوند انسان
را بصورت خودش
آفرید. ولی نه در
صورت با چشم و بینی
بلکه در (صورت
نوعی) انحصاری
که خداوند را (واحد
نوع خود)
میگویند که دوٌمی
ندارد. و انسان
نیز نظیر خود را
ندارد پس
خداوند طبقه بندی
انواع ندارد.
که با هر یک از افراد
رفتار خاص
مینمایند. ولی
باز یک طبقه بندی
مخصوص الهی از
افراد دارد که
در (مراتب
تجلٌیات شهودی)
از انوار الهی
در افراد میباشد.
یا همان
پلٌه های
مقامات شهودی
افراد در انسانها
و در غیر انسان.
و حتی  بگونه دیگری
طبقه بندی (فصول
نوعی) مینماید
که روح انسان یا
همان( ژنتیک روحی)
او باید بدرجات
کمال صفات الهی
خود برسد. که
نهایت کمال واجب
رسیدن بنور تجلٌی
قائم روح القدس
برای نوع بشر میباشد.
و مراتب ارباب
نوع نیز بتعداد
افراد
موجودات نا محدود
هستند. پس از نظر
الهی (تقرٌب  بخداوند
و داشتن صفات الهی
تر مناسب مقام
شهودی شاهد
میباشد. و لذا (این
همانی) صفات
شاهد و مشهود الهی
در هر شهودی میباشد.
که برای نوع
بشری برای (تکامل
سلوکی) و ارادی
که غیر از(
تکاملات طبیعی)
حیوانی،  که فصول
فراوان نوع بشری
میگوئیم هست.
که (شش شهود در شش
کلاس) سلوکی ولایتهای
الهی آدم
کیومرث و میترای
نوح و بودا و زردشت
و مسیح و محمد
هستند .که روح انسان
در هر تولد
بشری بهتر با کرامات
و عقل وسوابق
تکامل طبیعی و
سلوکی بیشتر
میباشد. با یک
ولایت بالاتر نیز
تجدید
شهودهای
تولدات قبلی
بنام حج های
عمره را مینماید.
آنگاه بیک
شهود بالاتر
یا آخر  میسّر خود
میرسد و بخلق بدرجه
پیامبری باز
میگردد .که ولایت
چهارم زردشت
شهود نهائی
پنجم  عرش
مصطفوی در تسمیه
محمدی را  دارند. و
در ولایت پنجم
سلوکی مسیح
بعرش جبرئیل
روح القدس
قائم میرسند .
ودر ولایت ششم
محمدی بنور
قائم و عرش
رحمان یا همان
قرآن
دو قرّه
اکتشافی محمد میرسند.
تا ۵۵ قرن دیگر
نوبت ولایت
هفتم مهدوی در
نوع فوق بشری
که بشهود هفتم
نور ربٌ رحمان
و شهود هشتم
عرش ربٌ برتر
از رحمان
میرسند. و
همچنان  بی نهایت
أرباب نوع و تجلٌیات
بالاتر فوق
بشری و شهودهای
مربوطه در پیبش
هست. و هر نوع بالاتر
هزاران برابر عقل
و کرامات
بالفعل و بالقوٌه
نوع قبلی را  دارند. و
نوع بشری سه بُعدی
در تن و ذهن  وروان
و در نوع فوق بشری
چهار بُعدی( تن
وذهن و روان وروح
الهی) خواهند
داشت. که نمیتوان
تصوٌر انسان چهار
بُعدی را نمود.
و در انواع بالاتر
موجودیٍت های پنج
بُعدی و ده بعدی
و صد وهزار بُعدی
در پیش دارند. و
یک روح
در تعالی های نوعی
در ردیف
موجودیٌتهای
مراتب الهی
فرشته گونه
میگردند. که حتی
روح هر أتم از نردبان
انواع تحت جمادی
و جمادی
بانواع گیاهی وحیوانی
تا نوع بشری و همین
شهود واجب نور
قادم خواهند رسید.
که ببی نهایت انواع
فوق بشری تا الله
نور الأنوار
مبدأ
نخستین خود بازگشت
نمایند. و هر نوعی
نیز فراوان فصول
نوعی دارد. که هر
فرد نوعی باید
بالگوی کمال
الهی نوع خود برسد.
که در  نوع
بشری بنور و
کمالل قائم باید
برسند. ولی هر موجود
(فردی نوعی)
منحصر بخود ش  هست. و
میتوان درجات عقلی
و قدرتهای تصوٌر
ذهنی انسان را
از این لحاظ طبقه
بندی نمود. که
ضمنا معیاری برای
تکامل
روح بشری و
ژنتیک فردی انسان
دانست. که درجه
تقرٌب روحی بحقّ
و کمال الهی او
دانست . منطقا هر
پلٌه نردبان نمیتوان
برای همیشه توقٌف
نمود. و اگر کسی
نخواهد
بنهایت نردبانی
که از أزل تا کنون
رسیده
بالابرود،
یعنی میتواند خود
را در فضا رها کند
ویا اینکه همان
پله ها را
پائین بیاید
که همان زمانهای
قبلی را باید تکرار
کند. و پائین آمدن
سخت تر وخطر
ناکتر از بالا
رفتن از نردبان
میباشد. پس
لاجرم باید  بدون جرم
و کارما راهی ناچار
بالاتر رفت و
جز از پلٌه های
نردبان انواع  رتهی  ندارد .
و هر روحی باید
در أبدیٌت خود
بخداوند الله  مبدأ  و مقصد
خود بازگردد
که باز خواهد
گشت.  ودر نوع
بشری ما باید روحی
بنور قائم
برترین تجلٌی
میسٌر برای نوع
بشری برسد. و
الاٌ قطعا
دوجار کارماها
و تکرار کذشته
ها در آینده ها
میگردد. تکامل
سلوکی روح بشری
، یعنی تقرٌب بیشتر
بخداوند و در تشبٌه
بیشتر صفات
حیاتی و روحی بخداوند
میباشد. پس همه
موجودات حتی هر
پشه چه رسد بانسان
هریک  فرشته
ای و یک تجلٌی صفات
الهی میباشد که
قدر خود را نمیداند.
پس کرامات خود
را سوخت لذٌت
بهشت کنونی نوع
بشری خود میکند
. که در تولد قبلی
وعده الهی بهشت
چهارم خود را داشته
است . چون عهد الستی
با شهود آخر خود
داشته
است و الاٌ
تولد نیکوی کنونی
را نمیداشت. و اکنون
نیز اگر شایستکی
تولد نوع فوی بشری
خود را در تحقٍق
کرامات بالقوٌه
نیابد قطعا دوچار
تکرار گذشته ها
در آینده ها میگردد
و تقرٌب أهریمنی
خواهد داشت .
ولایتهای
سلوکی ششگانه
گوئی کلاسهای
تربیت عمیق تر
سلوکی انسان در
دبستان ونوع
بشری میباشد.ودر
حکم محل تمرین
و کسب  شایستگی
تجلٌیات الهی بالاتر
است. پس ولایتها
نیر نردبان
تکامل
میتوانند معیار
باشند. و
اعضای هز ولایت
نیز نباید دشمنی
ومخالفت وانکار
ولایتهای قبلی
و امکان  یافتن ولایتهای
الهی بعدی باشد
که هر
یک شرایط کلاس
الهی خود را دارد.
افراد ولایتهای
قبلی را نباید
تحقیر وتکفیر نمود
و أهریمنی دانست.
زیرا
آنان نیز بقول
محمد أهل کتاب
یا سلوک الهی و
پیمان تمکاملی
با
خداوند دارند.
ولی غیر
سالکان در هیچ
ولایت الهی
نیستند. بلکه
در ولایت هر فقیه
سفیه و آخوند غیر
الهی میباشند.
و عبادات آنها
اعتباری
الهی
ندارد که شرک
و جهنٌم روری بیشتر
خود میکنند. زیرا(
بی دینی) بهتر از
(بد دینی) است که  سالکان
( به دینی ) مینمایند.
وراهنمای تعالی
روح و عبادت
خداپسندانه
تنها پیر کامل
حسینی زنده هر
یک از ولایتها
میباشد. که وسیله
رساندن ادعیه  و عبادات
بخداوند میباشد
و الاٌ بصورت دعا
کننده بدون وسیله
الهی کوبیده میباشد
که وسیله الهی
تنها سوژه الهی
زنده بمعرفی خداوند
میباشد
وانسان بشری از
نظر خواست خداوند  باید بشهود
ششم نور قائم برسد.
گرچه بعرش رحمان
و بازگشت پیامبرگونه
بخلق نداشته باشد.
تا هفت هزار
سال بعد در نوع
فوق بشری ووسیله
الهی مهدوی زنده
بمعرفی خداوند
بنور رحمان
برسد. که پایان
وظیفه روح برای
نوع فوق بشری است
هر درجه از پاکسازی
عمیق تر روان
در سلوک و در تخلیه
وتحلیه بیک تجلٌی
برتر در نردبان
انواع و مراتب
شهودی بالا
میروند. و نوع بشری
چندین وچند تولد
بشری مقدماتی حتی
بدون وظیفه الهی
داشته که هر
بار عقل بیشتر
تا به قدرت درک
اهمیٌت سلوک الهی
را برسد.
ابتدا با ولایت
آدم ومیترا وبودا
تا ولایتهای زردشت
ومسیح ومحمد
بتواند بقائم
برسد..

نزلة
اخری-  نزول
مجدد یا  بار دیگر
که شاهد قائم
با مرگ قبل از
مرگ  شهودهای  قوس
صعود را مجددا
برای بار دوم
و بعکس ترتیب
شهود مینماید
که
پیامبرگونه
چند سالک
احتمالی خود
میگردد.

نور
شعاعی - انوار
مادی چون چراغ
و خورشيد ،
سراسر شعاع و
تابش انوار
فراوان
میباشد. به قول
امام رضا کسانی
واقعا شیعه علیٌ
و محمد هستند،
که ( شعاع )
انوار پنج تن
آل عبا را
داشته باشند.
و نه تنها
ادٌعای عضویت اجتماعی
و سیاسی وحزبی،
در مذاهب قشری
بنام شیعه. که حتی
سنٌی واقعی
کسی است که که سنٌت
محمد در سلوک
الهی را انجام
داده باشد .
سنٌت سِنت و
مقدٌس گردیدن
است .

نور
طامس - نوری که
در تاریکی فرو
رفته باشد و دیده
نشود. که تن
وماده را
تاریکخانه
نور میگویند.
و دل وروح
الهی شده
انسان سالک و
کامل الهی،
صحنه انوار
عقلی و شهودی
و احوالی و رؤیائی
الهی میباشد.
غیرسالکان
قشری گرفتار
نورفرورفته در
تاریکی وعظمت
ازنور شهوئی
تولد پیشین
خود و عهد
الست تولد
پیشین میباشد
که بیاد
خداوند بودن،
آنطوری که خداوند
خواسته  بوده باشد.
و الاٌ انسان
را دوچار (موت أصغر)
وحقارت میکند.
که در واقع
(موت أکبر) در
قهقرای نسخ ومسخ
کارمائی رفتن است.
که صدها
هزاروحتی میلیونها
سال طول میکشد،
تا بار دیگر
بنوع بشری و
همین سلوک
الهی برسند.
که باید برسند
و خواهند رسید
.

نهایات-
نهایت ها و
پایان مراحل
واجب، چون
انجام پیمان
سلوکی با
خداوند، تا
رسیدن بقیامت
و مرگ قیامت
گونه قبل از مرگ،
برای شهود نور
قائم میباشد.
برای مراحل
دوره سلوک
طبقات زیاد گفته
اند. که همان
کسب هفت شهود
قوس صعود وهفت
شهود قوس
نزول، در
سالکان با
ولیٌ الهی بمعرفی
خداوند در
ولایت محمدی است.
ولایتهای
قبلی
نیز شهودهای
خود را دارند .

نهایت
سفر اوٌل - چهار
سفر را در راه
خدا گفته اند،
که (بخدا و در
خد ا و برای خدا
و از خدا بخلق)
میباشند. که سفر
اول را سالکان
بعهده دارند.
که پاکسازی
روان کنند، تا
بتجلٌیات الهی
اولیٌه، چون
پیر کامل
بمعرفی
خداوند برسند.
آنگاه در سفر
اول الهی،(
رفع حجاب ها) و
احساس کثرت ها
میشود، که
سالک بوحدت
وجود میرسد.
نهایت سفر دوم
را( رفع حجاب
وحدت )میگویند.
همان رفع علم
الیقین است که
هرکسی یقین
بافکار خود
دارد. تا سالک
در سفر سوٌم (خود
را در میان)
نبیند. و در نهایت
سفر آخر است
که دیدار
(حضرت حقٌ) در
حضور و شهود
نور قائم و
عرش رحمان
رسیده باشد.

نُه
حُقٌه - سهروردی
بموجب نظریٌه
رایج زمان از
بطلیموس، که افلاک
آسمانی را در تمثیل
گرفته است.
ولی عملا سهروردی
عارف درافلاک
شهودی و در
آسمانهای
عوالم الهی
وملکوتی مطرح
میداند  که هر
یک از افلاک
را حُقٌه و
کره ای
میدانند، که
همه متداخل در
یکدیگر، چون طیقات
پیاز هستند.
واسامی که برای
این حقٌه ها
گفته شده است.

نیٌت
- مقصود أصلی و أصل
وحقیقت فکر و
مقصود انسان،
در هر نقشه
ذهنی یا عملی
و یا بیانی و هر
رفتاری دیگر
که دارد . که بقول
پیامبر، ارزش
الهی اعمال
انسان، بسته بنیٌت
و قصد او
میباشد. و
هرکس میخواهد بمقصود
اصلی خود برسد
و با هر طرح ونیرنگی
بوده باشد.  نیّت  نماز
یادآوری
وسیله عبادی
سالک میباشد.

نیستی
- عدم در  مقابل وجود
و هستی، در
اصطلاح عرفا همان
حال سالک است،
که بمرحله فنا
وبی خودی در توسٌلات
عبادی میرسد،
که خود را در
میان نمی
بیند. آنگاه
تجلٌی الهی بالاتر
را خواهد دید. که
بقول عارفی،
بین (چشم و دیده
چشم) تفاوتی
نباشد. و دیده
همان میشود که
دیده. و دیده  چشم جز محبوب
نمیباشد. که (این
همانی) سالکان
و شهود
تجلٌیات الهی
میگوئیم. پس
کامل حسینی بازگشته
بخلق، برای
چند سالک خود این
همانی مراتب
الهی شهودی آخر
خود را دارد.
که کمال محمدی
مقام روح القدس،
و کامل مسیحی
مقام الهی
مصطفوی، و
کامل زردشتی
مقام الهی
مرتضوی را برای
سالکان خود
این همانی
مراتب شهودی
خویش را
دارند.

نیم
مستی - وقتی
انسان عمیقا
غرق افکار خود
شود، که حال استغراق
خود را نمی
بیند. ولی چون
کمی بهوش
بیاید در
مییابد، که
غرق بوده و
اینک نیر
همچنان نسبتا
غرق میباشد.
که مستی سالک
از شراب الهی
پیر کامل و تأثیرات
مدبٌران الهی او
میباشد.

نیستان
- مزرعه نی شکر
و نظایر آن، که
مولانا از تن
برای ناله دردناک
آن استفاده
میکند. نی میگوید
که از وقتی که
مرا از نیستان
بریده اند،
مدام در ناله
بوده ام. چه
آهنگهائی از
تن، و چه از
روح انسان، که
از
دریای روح
الأرواح
بیکران
خداوند در
أزل، چون
شبنمی جدا شده
است. تا از نردبان
انواع تحت جمادی
و جمادی و
گیاهی و
حیوانی، بنوع بشری
کنونی رسیده
است. وهمیشه
در حال زندگی
در صورتهای
نوعی در جهان بوده،
و درد میکشد.
زیرا جهان
جهنٌم عذاب
زندگی نوعی و
نداشتن درک عقلی
عمیق و کافی میباشد
.

مقاله
؟؟؟ میباشد

ایدآلیزم
-  اتّهام
ایدآلیست نسبت
ناروائی که فلاسفه
مادی مخالف
وجود خدا میزنند
،چه رسد به
انکار حقیقت
داشتن سلوک الهی
و تکامل روحی
که حتی منکر
روح باشد. گوئی
در موجودیٌت انسانی
خویش توده ای
ماده متراکم
هستند که اتٌفاقی
به این شکل کنونی
بشری خود درآمده
اند. و
حکمتهای الهی بیشمار
که درهر موجودی
هست، که أکثرا
مادی و دیدنی نیستند.
فیلسوفان
عرفا را نیز پیرو
دین ها
میدانند، پس
آنان را ایدآل
میخوانند.
یعنی عقل
انسانی ومادی
را ندارند. ایدآل
حقیقی تنها آرزوی
کمال مطلق است
، که هرچه
انسان کسب کند
و تعالی
بیابد، همچنان
مراتب برتر از
خود را موجود میداند.
و اهتمام جدٌی
برای رسیدن
خود بسطوح
بالاتر دارد.
که عالی تر و
الهی تر و
نوعی برتر از نوع
حیوانی بشری
میباشند. و
آنرا این ایدآل
جوئی و حقیقت یابی
برتر همان (
فطرت ) انسان
در ذات او و یا (ژنتیک
روحی) وبخاطر
صفات الهی و
سطح موجودیٌت آن
در انسان و
همه موجودات مراتب
پائین تر می
باشند. و بطور (
تکامل طبیعی )
انسان نیز
مانند دیگر
موجودات گیاهی
و حیوانی،
مسیر تکامل
غیر ارادی را
در تن و ذهن و
روان خود را دارد.
که فلاسفه
تنها بقسمت
محسوس و ظاهری
و مادی تن انسان
باور دارند، و
نه بقسمتهای موجود
نا دیده یک انسان،
چون عقل و
احوال و
بسیاری صفات الهی،
که نطفه های صفات
الهی تر برای تولدات
آینده فوق
بشری یک روح میباشد.
ولی
دانشمندان با
استعداد
بیشتر و تکامل
روحی آنها، بخصوص
روان شناسان،
جنبه و مهمٌ بیشتری
را در
موجودیٌت الهی
انسان
پذیرفته اند،
که نام (
ناخودآگاه)
بدان داده
اند. ولی
عرفای الهی
بخصوص عرفای ایرانی،
که در چند هزار
ساله اخیر،
أغلب عارفان الهی
ایرانی آریائی
شده بوده اند
و هستند. که
حتی اگر از نژاد
ایرانی یا هم زبان
فارسی و در یک سرزمین
واحدی زندگی
نکنند
میتوانند
آریائی در کمال
روحی گردند.، اما
متأسفانه
باید گفت،
ایدآل فلاسفه
که بمعنی هوس
های بیشتر می
باشد که هر کس بنحوی
دارد، و همان
گفته روان
شناسان میباشد.
اما ایدآل
بمعنی بهترین ممکن
و میسٌر برای
عرفای الهی
گفته اند، که همان
تعالی و تکامل
شهودی مراتب
هفتگانه میسٌر
نوع بشری است.
که این نویسنده
در نوشته های خود
تنها از این مراتب
برتر الهی که مقام
روح الهی شاهدان
تجلٌیات الهی
از نو به شکل
الهی جدیدی
درآورده فراوان
گفته ایم.
آخوندهای قشری
خرافاتی
مرتجع، که بنام
خدا و دین مدام
بحث میکنند،
که نه مورد رضایت
الهی هستند،
که پیامبر
تأکید میکند،
و ابلیبس در
لباس و تلبیس ریاکاری
و دروغ پردازی
میخواهند
ادامه فریب
کاری بدهند. و دین
و مذهبی الهی
را ندارند. که مدام
بنام آن نان مفت
میخورند و
شهوت رانی سیر
ناشدنی دارند.
پس فلاسفه و سیاسیون
مخالف
آخوندهای دینی
و مذهبی در تمام
ادیان و مذاهب
رسمی و اسمی
موجود، با
وابستگی های
کاذب و غیر صادق
خود
بپیامبران
خود، مانند سادادت
و کهن زادگان،
که بخود نسبت
نا درست میدهند،
میتوان عنوان ایدآلیزم
کاذب داده شود
که درست است. و بقول
مارکس دین
افیون ملٌت ها
است. زیرا دین
قشری و غیر
الهی چنین افیونی
مست و خرفت کننده
هرچه بیشتر
مستعدٌان روانی
بخدا میباشد.
که آنها را از
راه درست الهی
دورتر میکنند،
و با خودشان
بجهنٌم های نسخ
و مسخ پس از مرگ
میبرند. که صد
ها هزار و حتی میلیونها
سال، تکرار
زندگی حیوانی
گذشته ها را در
آینده با هم
هستند. ولی
عرفای الهی
هرگز هیچ دین رسمی
ندارند. چون(
دین) یعنی روش
و آئین عملی
تعلیم و تربیت
است، که هر
معلمی نیز روش
خاص خود را
دارد. حتی اگر
همگی آنها از یک
مدرسه و مکتب
و کلاس و استاد
واحدی داشته
باشند، که خود
نیز معلم شدند.
ولی حق دارند
هرگونه صلاح بدانند،
تریت چند
شاگرد و سالک
خود را
دستورات عملی
سلوکی بدهند.
و بقول محمد
مؤمنان اوم کرده
و بازگشته بخلق
و تا زنده هستند،
برای چند سالک
احتمالی خود تفویض
الهی و تمام
اختیارات
الهی را دارند
، که هرچه بگویند
گفته خداوند
خواهد بود. و بقول
فردوسی چه فرمان
یزدان چه فرمان
شاه. بخصوص که از
هر هنر و
ترفند و ابتکاری
بنفع تعلیم
خود استفاده نمایند.
این مادی
گرایان حتی
عرفای شاهد تجلٌیات
الهی را ایدآلیست
در نوع تفکٌر
میخوانند، که دنبال
ایدآل های خیالی
هستند. در
حالیکه عرفا و
سالکان آنها
دنبال تعالی
های خیالی نمی
باشند. که
عملا در شهود
رؤیائی
تجلٌیات و در
تجربه های
مادی زندگی و از
برخوردها و رخدادها
و پدیده ها،
دنبال حقایق و
ایدآل بهتری
در مقام روحی
و درجه الوهیٌت
و فرشته بودن
خود هستند، که
برای خودشان
قطعی است. ولی برای
دیگران اگر خود
بخواهند سلوک الهی
کنند، قطعی
خواهند دید. و با
هر شش ولایت
سلوک الهی نوع
بشری،
طریقتهای پاکسازی
روان هریک از
آدم و میترا و بودا
و زردشت و مسیح
و محمد، آنگاه
باور میکنند.
زیرا مسأله (
یقین) اعتقادی
و ( یگین و
یگانه شدن) انسان
با مراتب الهی
شهودی خود می
باشند، که این
همانی احوالی و
صفات و عقل و
درجاتی از الوهیٌت
و وحدت وجود می
یابند. و ماده گرایان
و چپ روان
بسیار دور از این
حقایق روحی و الهی
هستند، چون تجربه
سلوک را ندارند.
بلکه جهنٌم داغ
تر و تاریک تر
و دردناکتر،
در نسخ و مسخ و
حتی در فسخ و
رسخ برای خود فراهم
میکنند. که پس
از مرگ بدان
متولد میشوند.
و برای تولد بشری
کنونی از خود
اراده ای
نداشتند. پس
برای تولدات
بعدی نیز این
چنین بی اراده
برای انتخاب موجودیٌت
نوعی خواهند بود.

اشراق
شهودی عرفا همان
ایدآل های
الهی برای نوع
بشری بوده، که
کرامات بالفعل
نوع بشری
بهتری دارند.
که بمسائل روح
خود و ایدآل
جوئی خویش می
پردازند. شاید
دیوانگان و کودکان
و انسانهای ساده
لوح بدائی و کم
عقل، با مفاهیم
ذهنی و انتزاعی
خود، و با
اوهام و تخیٌلات
بیمار گونه
خویبش ، که از
نوع پوچی و
خلاء و خالی
از حقیقت
میباشد آنگاه با
نقد و انتقاد
مادیون تطبیق
می کند.
اتفاقا بازی
های ذهنی، یکی
از شرایط
طبیعی برای
تکامل روان
انسان و آغاز از
طفولیٌت
میباشد. که در
تجربه شخصی
میتوانند
اوهام را از
واقعیٌات جدا
کنند. تا نوبت
جدا سازی
واقعیٌات به درک
حقایق برسند.
که قدرت درک
حقایق از کمبودهای
مورد نیاز آینده
و ایدآلهای
نوعی و ملکوتی
میباشد. که در
نوع فوق بشری ۵۵
قرن دیگر در جهان
آغاز میشوند،
و هزاران
برابر عقل نوع
بشری را خواهند
داشت. که با آن
تکنولوجی غیر
قابل تصوٌر
ما، و کرامات بالفعل
برجسته که در تن
و ذهن و روان،
و نیز در( بُعد چهارم
) و جدید بنام
(روح الهی) روح القدس
خود، آنگاه تمام
کهکشان را جولان
میدهند. و سریع
تر از نور
حرکت دارند. علامت
عقب ماندگی
عقلی انسانها
در این است،
که اوهام و
افکار خود را مدام
نشخوار
میکنند، و یا گفته
های نادرست دیگران
را حقیقت
نهائی
میدانند. پس
برای رسیدن
بسطوح بالاتر
و تعالی بیشتر،
خود را بی
نیاز میدانند.
و دنبال ایدآل
جوئی نمی باشند.
سالکان و عرفا
ایدآلهای شهودی
خود را دارند،
و باور میکنند.
که باز آنها
را برای نوع بشری
میسٌر
میدانند، که
حقیقت های
نسبی هستند، و
در تولدات انواع
فوق بشری بی
نهایت سطوح از
حقایق برتر در
پیش دارند. که ایدآل
ها هرگز به
آخر نمیرسند.
مادام که بسمت
رسیدن بخدا و تشبٌه
بصفات خداوند
و تقرٌب بمقام
روحی و شهودی
با خداوند
بوده باشند.

در
عرفان هندی مکتب
و آئین ودانتا
را ایدآالیزم
هندی گفته
اند. که در وحدت
وجود نظریٌه خود،
هیچ دوگانگی
را پذیرا نمی باشند
. نظریٌه (مایا )
یا همان (عقل
جهانی) را
قائل هستند.
که از نیروهای
الهی برای
آفرینش، و یا نیروهای
در خفا و
ناپیدا و مستور،
برای دیده نشدن،
و نیروهای
ملکوتی برای
بودن ها موجودات
در قالبهای انواع،
که این نیرو
ها در واقع مراتب
الهی می
دانند. و هستی مادی
را سراب غیر حقیقی
میگویند. حتی
اگر حقیقتی هم
در مادیٌات باشد.
زیرا این ذهن
انسان است که تصوٌر
وجود هر چیزی
را دارد.
انسان خواب و
مرده، معنی وجود
داشتن چیزی را
نمیداند. ولی شاهدان
ومراتب الهی
در خواب های رؤیائی
شهودی خود، غیر
از خواب های
عمومی غیر
سالکان است. زیرا
روح تن را رها کرده
، و در عوالم
الهی و ملکوتی
قرار میگیرد.
پس یگانه با
مراتب شهودی خود
شده اند.
هندوان نیز(
برهمن) های صادق
بخداوند
رسیده ای
هستند که(
ابراهیم) شده میباشند.
زیرا هوم کرده
و أب و پدر الهی
سالکان خود شده
اند. ولی آخوندهای
غیر الهی را باز
برهمن میگویند،
چون فریب خوردگان
روح چنین آخوند
ها را الهی تصور
میکنند. و کلمه
فارسی آخوند
همان ( أخوند) ناخوانده
و قراءت قرٌه گیری
سلوکی نکرده و
یا تلاوت (تلو الاخری)
و بدنبال هم
از مراتب
تجلٌیات الهی نوع
بشری را ندارند.
که محمد آنان را
ابلیس در لباس
و تلبیس
ریکاری
میگوید. و شرط عارف
بودن انسان
الهی نداشتن
خود بینی است.
و با کمالات
الهی شایسته همچنان
خود را در جهل
و بی خبری از
عوالم بالاتر و
الهی، و از
آینده های
خود، در انواع
فوق بشری
بهشتی
میدانند، که نوع
بشری جهنٌم
خواهد بود. سالکان
با تجرید نفس
و تخلیه و
تحلیه ژنتیک روحی
خود، از آثار
و صفات حیوانی
تولدات بشری
پیشین، آنگاه
با تحلیه
بصفات الهی
بتقلید از پیر
کامل،
باحوالی در
تجلٌیات
میرسند، که
هیچگونه خبری
از آنها قبل از
سلوک الهی نداشته
اند. و یا داشته
در ذات ژنتیک
روحی خود،
تثبیت و ملکه و
سایبرنیتیک
نکرده اند. پس با
ترک( وقایع مادی)
به (حقایق ملکوتی)
سمبولیک در
رؤیاها میرسند.
که برای
دیگران گفتن آنها
سودی ندارد تا
باور کنند،
مگر خود بروند
و بحقیقت الهی
و احوال انواع
فوق بشری
آینده های خود
برسند. که اگر
شهود مراتب الهی
نکنند،
بالعکس و
ندانسته در
حال عقب روی،
و دوچار
کارماهای
انواع پیشین
در نسخ و مسخ و
حتی فسخ و رسخ
و وسخ چون چرک
میروند. که میلیون
ها سال طول خواهد
کشید، تا با تعلیم
بروش طبیعی
تجربه شخصی
(انعکاسی شرطی)
از نردبان
انواع بنوع بشری
برسند، تا دوباره
و حتی صد
باره، (لاجرم )
فرمان الهی کن
فیکون برای
نوع بشری را ،
با شهود آخر نور
قائم و کسب کمال
و عقل ایدآل و
حقیقت جوی نوع
بشری را پیدا
کنند. که شایسته
حضور در کلاس
درس رهبران و
ومعلمان الهی نوع
فوق بشری هفت هزار
سال بعد
گردند. به این
شرط که در نوع بشری
خود شاهدان قائم
و عرش رحمان
بوده اند. پس ایدآل
با دگرگونی ذات
خود، در مراحل
بی نهایت برتر
که هر یک از موجودیٌت
های الهی و
انواع فوق
بشری فرشته
گونه میگوئیم
دست بدهد.

در مکاتب
هندی واقعیٌت
را اصل مهمٌی
در( عالم صغیر
یا آتمانی)
میگویند. ولی حقیقت
را در( عالم
کبیر الهی و
ملکوتی) میگویند.
یعنی انسان سالک
در شهود
تجلٌیات الهی و
عروج روح در هفت
سطح از عوالم الهی
و جبروت ها،
میتواند درک معنی
حقیقت را بنماید
. برای کامل
نوع بشری (ربٌ عظیم
قائم) روح القدس،
مجموعه کامل و
ایدآل صفات الهی
میسٌر برای نوع
بشری است . و برای(
ربٌ اعلای
رحمان)، ایدآل
های بالاتر و بالاتر
میسٌر است. و
بی نهایت
مراتب بالاتر
تا خداوند
الله
أهورمزدا در
لاهوت( مکان
لا مکان)
خداوند الله أهو
میباشد. الله
و أهو یعنی این
اله ومقدٌس
الهی هست، ولی
هنوز خداوند
(هو یا او) بیرون
از هستی ها
نمی باشد. و عثمان
عربی شده أتمان
بمعنی انسان ماده
گرای غیر سالک
و غیر شاهد
تجلٌیات است .
یا همان لفظ
برهمن و
ابراهیم هوم کرده
و( اُمٌی) است. در
مکاتب هندی مکتب
(چارواکا) واقعا
مادی در تفکٌر
هستند، که پیرو
لذٌت جستن
جسمی و جنسی و
وهمی ذهنی
میباشند. که اعتقادی
بوجود آمدن مجدد
بجهان، و تکرارهای
در وجود های
نوع بهتر فوق بشری،
و یا تکرار تولدات
دون بشری حقیر
تر مسخ و فسخ
را ندارند.
ولی مکاتب
سلوکی هندی
چون آئین(
نیایا و سانگه
یا) ضمن اعتقاد
بحقیقت ها،
باز واقعیٌت
های مادی را قبول
دارند. که همان
ادراک عقل
حیوانی نوع بشری
است. کارما و تکرار
تولدات بقول
امام صادق(
اکوار و
ادوار) همان تکرار
در کارماها است
. هر ژنتیک روحی
نمی تواند لحظه
ای بدون قرار گرفتن
در یک تن نوعی
مادی بوده باشد.
چه تن بهتر یا تن
بدتر، و تنها استثنا
در هستی روح
کاملان الهی
در هر یک از ولایت
ها است. که بقول
محمد هفت هزار
سالی در عرش رحمان،
و یا در
ولایتهای قبلی
روح شاهد نور
تجلی آخر در
عرش ربٌ
بالاتر نادیده
خود، بهشت سوم
انتظار عرشی را
دارند.
منتظران عرش رحمان
در نوع فوق بشری
و یا منتطران
عرشهای قبلی مرتضوی
ومصطفوی، فصل بهتر
نوع بشری،
انتظار آینده
هست، که کلاس
آن نوع تأسیس
گردد. و
معلٌمین فوق بشری
متولدین فوق بشری
فراهم گردند.
و شاید بگفته
ای هم اکنون
این کلاسهای فوق
بشری در کرات آسمانی
کهکشان بر
قرار بوده باشند.
و یا تعلیمات
خاص برای تولد
نوع فوق بشری
بگیرند. که در
نوع بشری
تکمیل آنها نکرده
بودند. و هرکس در
شرط کافی از نظر
الهی که بکمال
نهائی خود
میرسد. در
حقیقت روح
مانند دیگر
امور الهی
زمان ومکان و
شرایط مادی
ندارد. پس هفت هزار
سال انتظار
الهی بهشت سوم
عرش رحمان،
چون خواب معمولی
انسان لحظه ای
بیشتر نیست. و
در حدٌ أقل زمان
حدٌ أکثر
جریانات در
صحنه خواب دست
میدهد. گوئی
در خواب ( جهش
مکانی) هست،
یا زمان و (جهش
زمانی) هست. که انسان
در خواب درک مکان
و زمان ندارد.
و رؤیاها گوئی
با جهش تغییر
مکان یا تعقیب
زمان میکنند.
از هر واژه ای که
بخواهیم وارد
حقیقت و مفهوم
آن بشویم،
ناخواسته از
تمام سطوح
حقایق الهی میسٌر
خود باید عبور
تکاملی کنیم.
که با تعلیم
یکایک حروف و تعلیم
یکایک کلمات
میتوان بمفاهیم
عبارات و
جملات چیزی
دانست. شاید
آنچه برخی بخواهند
همان را که میخواند
و میشنود فهمیده
باشد. که هرکس برای
خود فهم و
برداشتی ذهنی
دارد. که دو
نفر نیز یکسان
درک یک مفهوم
را ندارند، و هر
کس خودش را می
فهمند ونه
کلام گوینده یا
نویسنده ای را
.

M213

نفس یا
روح حیوانی - حقیقت
موجودیٌت هر موجودی
بخصوص انسان،
روح نوع بشری
او میباشد. که تن
و حتی ذهن او،
وسائل مطیع اراده
های روانی و
مخزن عقده های
و نیز جای خالی
کمبودهای صفات
بهتر لازم برای
شخص میباشد.
انسان همان را
میکند و میگوید
و آرزو دارد، که
عقده های
روانی او میخواهند.
گوئی عقده ها
و کمپلکس ها بیماری
های روانی
هستند، که طالب
نیازهای بیمارگونه
در تن و ذهن
صاحب بی اراه
خود میباشند. معمولا
خواست بیمار و
عقل حقیر تر، باعث
بیماری شدید
تر و حقارت نوعی
و سطح صورتهای
نوعی نسخ و
مسخ پس از مرگ،
و حتی از هم
اکنون میگردد.
این روح انسانی
نتیجه
تکاملات
تاریخی و
تولّدات فصول
نوع بشری
فراوان پیشین
میباشد. که کرامات
بالفعل الهی بیشتری
یافته، که توانسته
در این تولد
نیکوی نوع بشری
متولد گردد،
وامکانات کافی
داشته باشد.
ولی برخی بجای
کاربرد
کرامات
بالفعل
شایسته روح بشری،
که موهبت های
الهی و أمانت او
برای انسان
میباشد، آنها
را سوخت لذٌت
حقیر شکم و اطراف
شکم میکند. پس
نمیتواند
کرامات
بالقوٌه ژنتیک
روح بشری خود
را تحقٌق و بالفعل
نماید. که سخت مورد
نیاز تولد نوع
فوق بشری
آینده ،و یا حدٌ
أقل برای تولد
در فصل نوع بشری
بهتری پس از
مرگ گردد. پس
تکرار گذشته
های نوعی درآینده
های بدتری را باید
آغاز کند. که همان
کارما و گارمه
و جرم ومجرم
شدن الهی در جهنٌم
دوزخ نسخ و
مسخ حیوانی
مجدد در جهان
است. که با کم بود
کرامات بالفعل
میماند که بیک
صورت نوع حیوانی
مسخ ، چه رسد که
به انواع حقیر
تر نباتی و
جمادی درآمده باشد.
که سالک در پیمان
سلوکی با پیر
کامل حسینی
بمعرفی خداوند،
یگانه خواسته
الهی را انجام
بدهد و تحقٌق
بدهد، که مورد
نیاز زندگی
بهتر بعدی در
جهان است. و
الاٌ تولد حقیرتر
بعدی را حتما خواهد
داشت. و سالک
در پیمان
سلوکی خود، هر
کرامات و امتیازات
بالفعل
حیوانی، و تمام
امتیازات
الهی فصول نوع
بشری گذشته
خود را صرف
تحقٌق و بالفعل
کردن کرامات بالقوٌه
خویش میکند.
که به مراتب
شهود تجلٌیات
الهی در تخلیه
و تحلیه برسد.
که تجلیه های
هفتگانه
میسٌر نوع بشری
در پیش هست. که در
هر ولایت
سلوکی ششگانه
نوع بشری، پس
از تجدید
شهودهای تولدات
پیشین، بیک
شهود برتر میرسد.
که در ولایت
محمدی ششم و
همان تصوٌف
ایرانی،
بشهود ششم نور
قائم ایدآل کمال
میسٌر نوع بشری،
و شهود هفتم عرش
ربٌ رحمان
میرسند، که پیامبری
چند سالک
احتمالی خود
مینمایند.
آنگاه در مرگ قبل
از مرگ ارادی،
سالک برای
شهود نور
قائم، جان بشری
را رها کرده،
بجانان الهی
شهود قائم
میرسد. که اگر(
بِدای الهی) و
مَشیٌت ویژه
او در روح الهی
شده او بوده
باشد، مفید
هدایت سلوکی دیگران
می باشد. و با شهود
هفتم عرش
رحمان بخلق در
تولد دوم الهی
خود برای چند سالک
خویش باز میگردد.
که از خواب مرگ
ارادی بیدار میگردد
. و پس از مرگ طبیعی
هفت هزار سال
بعد، در نوع فوق
بشری عصر ولایت
هفتم مهدی
موعود محمد یا
سوشیانت سوم
زردشت، با
هزاران
برابرعقل و کرامات
بالفعل و
بالقوٌه نوع بشری
متولد شده، که
گوئی از
فرشتکان خدا هستند.
و شاید باز بشهود
هفتم نور
رحمان و شهود
هشتم عرش ربٌ
برتر از رحمان
برسند، و از
چهار صد هزار
سال بهشت سوم
انتظار در عرش
ربٌ بالاتر استفاده
کنند. و با میلیونها
برابر عقل نوع
بشری را داشته
باشند. و چون با
مراتب برتر
عقل برتر، چون
مراتب الهی
کهکشان را
جولان خواهند داد.
نوع فوق بشری
از ۵۵ قرن دیگر
در جهان کره
زمین پیدا میشود،
که مهدی موعود
محمد و زردشت،
آخرین کامل ولایت
محمدی، بجای شهود
نور قائم بنور
رحمان میرسد،
و خود تجسٌم
انسانی روح
القدس در جهان
میگردد. که در
حکم (مهدی آخر الزمان)
نوع بشری و
اعتبار نهائی ولایت
محمدی میباشد.
که ولایت هفتم
برتر را تأسیس
میکند. و روح محمد
و هر کامل محمدی
شاهد قائم در
تولد نوع فوق بشری
آینده خود، در
تسلیم و
سرسپردگی
تعلیمات
ولایت هفتم
مهدوی خواهند بود.
که شاید به
نور رحمان و عرش
ربٌ برتر از
رحمان نیز برسند.
والاٌ دوچار کارماها
و تکرار گذشته
های نوعی در
جهان میگردند.
تا دوباره وحتی
صد باره خود
را بنوع بشری
و ولایتهای ششگانه
و نور قائم شهود
واجب الهی
برسانند. که در
نوع فوق بشری در
ولایت مهدوی توفیق
شهود نور
رحمان را پیدا
کنند که هدف خداوند
از آفرینش
تمام موجودات
و مراتب هستی
میباشد.

عرفا
برای نفس یا مراتب
روح انسان
چهار طبقه
گفته اند. ( نفس
کلٌ) که
متعلٌق بربٌ النوع
بشری قائم است،
که در جبروت نخستین
بالاتر از
ملکوت أرواح بدون
تن و ناسوت مادی  جهان محسوس
است و از جهان
(ماسوت ) ماده سنگین
مرکز کهکشان میباشد.
و هر ربٌ النوعی
نیز ایدآل کمال
میسٌر برای افراد
آن نوع
میباشد. و هر
ربٌ النوع بالاتر
در یک جبروت بالاتر
میباشد.
شهودهای
مقدماتی  قبل از
شهود قائم در
ولایتهای قبل
از محمد نیز نفس
کلٌ افراد فصل
نوع بشری
خودمیباشند.
که   برای نوع
بشری حد ٌأکثر
شهود قائم
جبرئیل یا روح
القدس است که نفس
کلٌ نوع بشری
میباشد. و   گاهی
آنرا (نفس
واحد )
میگویند که گوئی
اتٌحاد و
یگانه شدن
تمام افراد در
فردی نوعی
باشد. و
شاهدان هر تجلٌی
الهی، یکسان با
شهود آخر خود
معراج روان
دارند. و قطره
ای در دریای ربٌ
النوع خود
پس از مرگ میروند.
که هم هستند و
هم استقلال
وجودی ندارد.
و در یک وحدت
وجودی   میباشند.
مگر برای تولد
مجدد بهتر در
جهان، در نوع فوق
بشری. نفس
طبقه دوم را ارواح
عرفا  میگویند،
و طبقه دیگر
را نفس امٌاره
میدانند. و
بخاطر عقده
های روانی
فساد و کمبود
در محتوای  ضروری
روان مقبول
الهی میگویند.
و در روان
شناسی آنرا
اگو ego
مینامند.  که در
عرفان و تصوٌف
ایرانی آنرا نفس
لوٌامه،
ملامت کننده
خویشتن است که
در انسان سالک
میباشد.

سالکان
ولایت ها با کمالات
نسبی خود درعقل
و سلامتی روان
پاکسازی شده نسبی،
در تخلیه و   تحلیه
سلوکی نفس
امٌاره خود را
ملامت و سرزنش
میکنند. که روان
حیوانی بشری
مملو از معایب
و  عقده
های روانی
است. و زندگی
نوع بشری نیز
باعث پیدایش
این عقده ها
بوده است. که
روان و عقل  انسان بسوی
مفاسد و
حقارتهای در
صفات جنسی و
جسمی و اوهام ذهنی
مقام ژنتیک، شخص
را   بحقارت
های نوعی میبرد
. نفس لَوٌامه
سالک، عاقبت
با اصلاح نسبی
خود در کسب
شهود نهائی
قائم،  تبدیل به
نفس مطمئنٌه
میشود. و حتی شاهدان
شهودهای الهی میسٌر
خود، این
اطمینان را برای
آینده  بهتر
نوعی وبهشتی
خود دارند. و
اگر سالک
بشهود عرشی
خود در هر شش
ولایت الهی رسیدند،
دارای
نفس مُلهمه
شده و دارای
روان شایسته ارتباط
عقلی با مراتب
عرشی الهی نا
مشهود خود  میرسند.
که از سطح بالاتر
عرشی خود الهام
دارد. و موجودیٌت
و الوهیٌت در
سطح و طرز
تفکٌر و  أندیشه،
بیانات عقلی
حکیمانه و رفتارهای
متمدٌنانه و کردارهای
خدا گونه
دارند. چون
همه را
موجودات  از خدا و
در اراده او
می دانند. زیرا
آنان نیز روح
الهی دارند. و
همچنان مشغول
تعالی از نردبان
انواع
هستند. تا از
مراتب تحت جمادی
و جمادی و
انواع نباتی و
حیوانی به
فراوان فصول نوع
بشری
برسند، که
سراسر بصورت
معجزات الهی میشوند.
پس همه موجودات
فرشتگان با
غرایز و  عقل
های الهی و
نوعی خود
میباشند،که اکثرا
قدر خود را نمی
دانند. پس
اینک در نوع
بشری ادامه  سلوک الهی
را نمیدهند.
تا به سطح
الوهیٌت ربٌ النوع
قائم روح القدس
برسند. آنگاه
پس از هفت   هزار
سال بهشت سوم انتظاردر
عرش رحمان،
تولد در نوع فوق
بشری و در عصر
ولایت هفتم   مهدوی
مییابند، و
بکمال شهودی
نور رحمان و
عرش ربٌ برتر
از رحمان برسند.
و از هزاران   برابرعقل
بشری، بمیلیونها
برابر عقل بشری
خواهند رسید.
که در ولایت مهدوی
تجدید شهودهای
ششگانه
نوع بشری را مینمایند،
تا بنور رحمان
برسند. این مراتب
شهودی بهشت
های الهی و  وعده
های خداوند
برای تکامل
یافتگان در
ژنتیک روحی
میباشد. که با
عقل عظیم خود زندگی
بهشتی  و الهی
تر را در جهان
خواهند داشت.
چه در کره
زمین یا در کرات
دیگر
کهکشانها .
نفس مطمئنٌه

که انسان
شاهد تجلٌیات
الهی را با اعتماد
بوعده های
الهی و شهودی
و گفته های پیر
الهی خود دارند،

که
بدان رسیدند. و
آرامش خیال
برای پس از
مرگ از محاسبه
الهی و احتمال
هر قهقرای
نوعی  دارند .

گرچه
در فصول نوع
فوق بشری، خود
را از مقدار
کمٌی و کیفی
درجه پاکسازی
کنونی روانی  در
فصول

متفاوت
نوع فوق بشری متولد
میشوند، که
عقل مناسب آن فصل
نوعی و آن بخت
به  شهودهای
بالاتر تا

عرش
ربٌ برتر از رحمان
خواهند رسید.

گاهی
نفس کلٌ را(
قطب فعٌال)
الهی یا (عقل کلٌ)
میگویند، که
اداره کننده
عقل پیر کامل
حسینی سالک و الهام
دهنده عقل
الهی هر کامل
الهی ولایتها میباشد.
و تا وقتی که زنده
میباشند، الهام
و وحی و
دریافت ذهنی و
افکار جدید
بالاتر پبدا
میکنند. عرفا گاهی
از( نفوس
آسمانی)
میگویند. که همان
سطوح شهودی تجلٌیات
الهی بالاتر
میباشند که هر
سطحی عقل و
احوال الهی
ویژه خود را دارد.
و نه سطوح
پائین تر درک
آن میکنند، و
نه سطوح بالاتر
بآن درجه از
احوال الهی
خود اکتفا
میکنند، تا بشهود
بالاتر
میکوشند
برسند. و
کیفیٌت روان
هر کس، مقام و
سطح عقل الهی شده
خود را دارد.
که می خواهند بجانان
الهی بالاتر
شهودی و عقلی و
احوالی در
رؤیا و در بیداری
برسند. هر
روحی فردی انسانی،
و حتی هر أتم و
گیاه وحیوانی
در کنترل و
تدبیر یک روح الهی
مدبٌر و اداره
کننده آن روح
فردی میباشد. گوئی
جریانات
تکاملی در
وجود مادی و
ذهنی و روانی
انسان و هر موجودی،
عملا با مدبٌران
الهی است. و
انسانها روان
دارند و ژنتیک
روحی آنان
نیز، که این
همانی مقام
الهی شهود آخر
خود را یافته است.
که این ژنتیک
ماهیٌت اصلی
آن موجود میباشد.
که باید الهی
تر و ترقٌی سلوکی
کند. والاٌ بموجودی
حقیر نسخ و
مسخ و حتی رسخ
و وسخ پس از
مرگ دوچار میگردد.
که تکرار
گذشته ها را
در آینده های نوعی
بنماید. آنگاه
با رنج و عذاب و
سختی زندگی
های نوعی کم
عقلی در جهان
رنج ها برده
تا دوباره و
حتی صد باره، شایستگی
های نوعی و
تولد در فصول
نوع بشری و در
هر شش ولایت سلوکی
پیدا کند، که
بنور قائم ایدآل
کمال نوع بشری
و شرط لازم برای
تولد هفت هزار
سال بعد در
نوع فوق بشری
پیدا کند. که
تنها در سلوک الهی
و داشتن پیر
کامل حسینی ره
رفته و معلٌم
و ربٌ مربٌی
الهی به معرفی
خداوند،
میتوان تخلیه و
تحلیه مطلوب الهی
در روان خود
کند، تا به
تجلیه های هفت
گانه میسٌر
نوع بشری
رسید. میتوان نفوس
الهی مدبٌر
ارواح کاملان
الهی را همان روح
الهی آینده و تولد
نوع فوق بشری
سالک شاهد هر
شهود دانست.
زیرا روح بشری
این همانی روح
الهی شهودی
خود را یافته است.
که تنها
بایدآل چنان
مقام روحی در
نوع بشری
رسیده که تولد
نوع فوق بشری
و در هر یک از فصول
نوع فوق بشری
بیشتر کرد. تا چقدر
پاکسازی روان در
سلوکد را عمیقا
و صادقانه و
عاشقانه تر
کرده باشد. که حتی
شاهدان شهود عرش
رحمان،
همچنان با یکدیگر
فراوان تفاوت
در درجه پاکی
روان بشری
دارند. پس تن و
ذهن و روان و
روح الهی ( بعد چهارم)
متفاوت در نوع
فوق بشری
خواهند داشت.
که فصول نوع
فوق بشری
میگوئیم. در
عقل و زیبائی
صورت و سیرت و
دیگر امکانات حیاتی،
در تن و ذهن و
روان و روح
الهی آنان، که
هر یک چون فرشتگان
خدا با هزاران
برابر عقل نوع
بشری خواهند بود.
که اگر بنور
ربٌ رحمان و عرش
ربٌ برتر از رحمان
رسیدند، از میلیونها
برابر عقل
بشری توان ادراکی
و چهار صد
هزار سال بهشت
سوم انتظار عرشی
خواهند داشت.
که باز در نوع بالاتری
متولد گردند
که به آنچه در وهم
انسان نیز
نمیرسد، آنان
خواهند رسید،
که خود نیز از
مراتب الهی
هستند. و
بدرجه ای از
خود خدائی و الوهیٌت
و تقدٌس و پاکی
ذات یا ژنتیک روحی
اصل الهی و
ازلی خود
میرسند.

انسان
متولد کنونی
با روح بشری،
که با همان جان
حیوانی نوع بشری
متولد میگردد
، که روان شناسان
علمی آنرا اسپریت
یا سول Sprit Soul
و یا (نفس
مؤنٌث) زنانه
میگویند. که در
شهود سوم
فاطمی محمد و
شیوای بودا یا
دغدوی زردشت و
مریم مسیح و
زینب کبرا،
مادر الهی نوع
فوق بشری، عملا
این مقام الهی
عاطفی مقدمات
روحی یک سالک
را اداره
میکند. و غیر
سالکان از داده
های الهی خود
در هر تولد استفاده
میکنند. اسپریت
برترین مقام
تکاملی هر
موجود میباشد که
در ولایت محمدی
روح رسیده
بشهود ششم قائم،
و کسب این
همانی مقام الهی
روح القدس را یافته
باشد. که برای
چند سالک خود
همان مقام الهی
در گفتار و
کردار و برای
سالکان خود دارند.
و بقول فردوسی
چه فرمان
یزدان چه
فرمان شاه. (
ناخودآگاه)
تعبیر دیگری
در روان شناسی
است. و آنچه انسان
در حافظه خود همیشه
آماده دارد (
خود آگاه)
میگویند. که ذرّه
در برابر
انبوه از احتمالات
عقلی اولیای
الهی میباشد.

M229

روح -  روح
قسمت حیاتی و
مهمترین أصل
موجودیٌت
انسان روح یا روان
او هست ، و پس
از ذهن و تن
انسان روح یا
روان اصالت و
اهمیٌت حیاتی
دارد . که اورا
موجودیٌتی سه بُعدی
مینماید. که حیوانات
دیگر دو
بُعدی، و
گیاهان یک
بُعدی یعنی از
نظر علوم مادی
میباشند. ولی نام
عقل و صفات بیشتر
الهی تحت عنوان
روح میآید. که در
غیر سالکان
نام (روح حیوانی
بشری) و در
سالکان بنام روان
و ناخود آگاه
است. که در
کاملان رسیده بنور
شهودی آخر ششم
نوع بشری قائم
شاهد نیز( روح
القدس) دارد.،
شاهد این نور
تجلّی ششم ربٌ
النوع قائم
روح القدس یا
روح الأمین ،
آخرین شود
میسٌر برای نوع
بشری در جبروت
نخستین
میباشد. وشاهد
سالک نیز
مقدٌس و این
همانی مقام الهی
ربٌ النوع بشری
را پیدا
میکند. تا هفت هزار
سال بعد با ولایت
هفتم مهدوی،
که بنور ربٌ بالاتر
رحمان، و شاید
عرش ربٌ برتر از
رحمان نیز
بتوانند
برسند. که با
موجودیت
چهاربُعدی و
هزاران برابر
عقل بشری،
برای کسب
شایستگی موجودیٌت
پنج بُعدی و
میلیونها برابر
عقل بشری در
نوع بالاتر از
نوع فوق بشری خواهند
رسید. که تا
أبد بی انتها این
تجلٍیات الهی
و عقلهای عظیم
تر و صفات الهی
بالاتر غیر
قابل تصوٌر
ما، در پیش
روی تمام ارواح
انسانی و حیوانی
و گیاهی و حتی روح
هر أتم و
مادون أتم میباشد،
تا همگی
بخداوند الله و
کمال مطلق ولو
بفرض محال رسید
. و در هر مرحله
اگر یک روح
نخواهد بسطح شهودی
برتر و تولد بهشتی
و نوعی بهتر،
پس کرامات
بالفعل و
امانت الهی
خود را تلف
نموده، بسرکشی
پرداخته، و
خیلی از مقامات
نوعی قبلی را
از دست میدهد.
که کارماها و
تکرار گذشته
ها در آینده
های پرعذلب زندگی
های آینده را با
کمبودهای حیاتی
و عقلی خواهد گذراند.
که باز بنوع بشری
و همین شهودهای
ششگانه هر شش
ولایت الهی
برسد، که هفت هزار
سال بعد تولد فرشته
گونه نوع فوق
بشری، با
هزاران برابر
عقل نوع بشری
تولّد بیابد. و
پس از شهود
قائم در ولایت
سلوکی محمدی، روان
انسان کامل ولایت
ششم ، بجای نام
جان حیوانی و
روان و یا ناخودآگاه
و اسامی دیگر،
نام روح القدس
و مقدٌس الهی دارد،
که در مورد غیر
سالکان و غیر
شاهدان نور قائم،
عنوان روح الهی
برای جان بشری
و حیوانی آنان
درست نیست.

روح و
روان را میتوان
از آغاز أزلی
و صدور از
دریای روح الأرواح
خداوند الله،
که از نردبان انواع
تحت جمادی و
جمادی و گیاهی
و حیوانی، و
فراوان فصول نوع
بشری، اینک چون
ما و خواننده
گرامی در
مرحله روان
بشری، تنها با
سلوک الهی هر
شش ولایت الهی،
میتوان بنور
قائم رسید که نام
روح را بیابد.
ولی برای همه ادوار
نوعی گذشته تا
کنون نام (
ژنتیک روحی) میگوئیم.
که مانند ژنتیک
جسمانی، مدام با
هر تولد نوعی بالاتر
روحانی تر
شده، و ژنتیک
با امکانات بالفعل
و کرامات بالقوّه
بیشتری میگردد.
ژنتیک روحی
همیشه زنده و
باعت زنده بودن
تن میباشد. که روح
در آن موقٌتا
مستقر میباشد.
ولی با مرگ و
خروج ژنتیک روحی
از تن، آنگاه موجود
زنده مُرده
است. و تمام ذرٌات
أتمی تن و
واحدهای نادیده
سازنده ذهن و
دیگر صفات این
موجود متلاشی شده
و متعفٌن میگردد،
که زیر خاک
میرود . ژنتیک روحی
در أزل بی ابتدا
در زمان، که شبنمی
هرچه کوچکتر از
دریای بیکران روح
الأرواح الله أهورمزدا
جدا شده گه
نخستین نفخه
الهی در أزل
بوده ومتوالیا
تولدات نوعی
تحت جمادی و جمادی
وگیاهی
وحیوانی عاقبت
بنوع بشری و فوق
بشری نا محدود
خواهد رسید، تا
بصورت قطره ای
در أبدیت مطلق
و نامحدود
آینده، بصورت قطره
کاملی بدریای
الهی الله باز
گردد . که بازگشت
بخدا بهمین
معنی میباشد.
یک ژنتیک روحی
هر بار با هر تولد
و کسب شهود تجلٌی
الهی، بیک درجه
عقل الهی بالاتر
میرسد. و
هزاران صفات الهی
دیگر، در هر
نوعی که هست، باید
ترک صفات نوع کنونی
کرد، و با
تخلیه و تزکیه
نفس و روان حیوانی
و آلوده بعقده
ها و عقیده ها میگوئیم.
تا با تحلیه بصفات
نیکوی الهی
پیر کامل بمعرفی
خداوند،
بمراتب هفتگانه
تجلٌیات شهودی
میسٌر نوع بشری
برسیم، تا شایسته
تولد در نوع فوق
بشری گردید. و
از سه بُعدی موجودیٌت
حیوانی بشری ،
بموجودیٌت چهار
بُعدی، چون فرشتگان
الهی درآمد.
که تمام کهکشان
را جولان خواهند
داد. و
میلیونها برابر
عقل نوع بشری،
با شهود برتر نور
رحمان بولایت هفتم
مهدوی امکان
کسب خواهد
بود. هر کس در
هر شهود تجلّی
بالاتر، تحت عنوان
کلٌی عقل،
مجموعه ای از امکانات
حیاتی و الهی تازه
ای مییابد. که برخی
از آنها را
بنام هوش و
قدرت تفکٌر و
حافظه و امکان
صبوری و عشق ورزی
و چند صد صفت الهی
دیگر، موجود در
کاملان الهی را
أکنون بنسبتی
خواهند داشت .
انسان بشری در
تولد کنونی
امکانات بالفعل
داده های الهی
در تن و ذهن و
روان خود را
در سالهای زندگی،
باید مصرف تحقٌق
کرامات بالقوٌه
خود را نموده،
آنها را کرامات
بالفعل کرده، که
سخت مورد نیاز
تولد بهتر بعدی
بجهان است. زیرا
یک روح همیشه در(
تن و صورتهای نوعی)
میباشد. در تن
نوعی بهتر
تکاملی و بهشت
نوعی بهتر
میتوان یافت .
و یا بدون
تکامل روح
حیوانی حقیر
تر گردیده و
در نسخ و مسخ در
کارماهای جهنٌمی
جهانوم به
جهان تولد های
مکرر مییابد.
ولی انسان سالک
است که موفق
بکسب امکانات بالفعل
بیشتر میگردد،
بموازات آن
نیز عقل بیشتر
و امکانات حیاتی
و الهی بیشتر پیدا
میکند. و غیر
سالکان بخصوص قشری
های مذهبی، که
کرامات بالفعل
خود را اسراف نموده
و شرک
میورزند، در
وقت مرگ
امکانات لازم تولد
در نطفه یک موجود
بهتر را ندارد.
پس در نطفه حیوان
و گیاهی حقیری
در نسخ و مسخ و
فسخ و حتی رسخ و
وسخ می رود،
تا تکرار گذشته
های دردناک
نوعی را طی کند.
تا بتدریج عقل
بیشتر چون حیوانات
در تکامل طبیعی،
بشکل انعکاس شرطی،
خود را دوباره
و حتی صد باره بنوع
بشری و همین مراتب
شهودی، تا روح
القدس و روح الهی
شده برسانند.
که شایسته تولد
هفت هزار سال
بعد در نوع فوق
بشری شوند. و
هفت هزار سال در
عرش رحمان،
بهشت سوم انتظار
نا شناخته ما
خواهند داشت.
تا کلاس تربیت
بیشتر قوق
بشری برای او در
جهان پیدا شود.
که پس از کشف شهود
نور رحمان بوسیله
مهدی موعود
محمد و
سوشیانس سوم زردشت
و فارقلیط دوم
مسیح خواهد
بود . انسان
بشری با کسب روح
الهی روح
القدس، شهود
ششم قائم، از انسان
سه بُعدی به انسان
چهار بُعدی
فرشته گونه
هفت هزار سال بعد
متولد جهان میگردد.
تا باز
موجودیٌت های پنج
و ده و صد و
هزارها گانه در
ابعاد وجودی ،
چون مراتب الهی
در هستی پیدا شود
و بخود خدائی
خویش میرسد. که
یک روح پاک تر
شده از معایب
و تأمین
کمبودها، هر
بار این همانی
مراتب شهودی خود
را پیدا میکند.
روح در هر
مقامی نوعی که
هست، عملا بوسیله
مدبٌران الهی
اداره و تدبیر
میشود. همان
گونه که طفل را
مادرش اداره مینماید.
که تمام افکار
و گفتار و
احوال و
کردارهای تن و
ذهن و روان انسان،
عملا با
انگشتان مدبٌران
الهی او میباشد.
البته ما برحسب
عقل بشری خود
از آینده های فوق
بشری و الهی
توصیف و پیش
بینی میکنیم.
که بقول محمد نباید
توصیف خداوند
کرد، که باید رفت
و دید که
خداوند چگونه خود
را بما نشان میدهد،
آنگاه آن را برای
دیگران توصیف کنیم
. گوئی میمون
برای فرزند خود،
برحسب عقل میمونی
خویش بخواهد نوع
بشری یا احتمالا
بالاتر را توصیف
کند . که اگر
توصیف آن واقعیٌت
میمونی هم داشته
باشد واقعی
عقل بشری نیست
چه رسد که
حقیقی و الهی
باشد. و انسان نیز
نمیتواند توصیف
حقیقی نوع بالا
تر را بنماید .
مگر از سطح عقل
الهی و شهود و الهامات
الهی برتر خود
در تجلٌیات الهی
پیدا کند.

ماهیٌت
و ساختمان روح
را در هر نوعی
کامل تر، گوئی
رقیق تر و
الهی تر و
عاقل تر میگردد.
که عرفا روح الهی
را چون ماده أثیری
رقیق تر از أتم
های هوا گفته
اند. که در فیزیک
أتمی هر ذرٌه ریزی
چون أتم و
فوتون و
کوانتوم واحد انرژی
و پائین تر
را، که با
ترکیبات
داخلی نیز
میدانند. گوئی
تن هر موجود
تراکمی از
ماده تن
موجودات ریزتر
میباشد، که هرکدام
آنها نیز
دارای روح و
راه تکاملی أزلی
أبدی خود
هستندد. و این (
تغییرات ماهوی
روح) و روان
انسان با داده
های تازه الهی
و تزکیه نفس
درهر تولد
بهتر میباشد.
گوئی روح قبلی
در تولد بهتر بعدی،
لباس الهی تازه
بر خود میپوشاند.
که لباس ( ثوب و
ثواب) را سالکان
با تخلیه و
تحلیه بیشتر
روان و در روح الهی
شده پوشش الهی
تر بخود
میدهد. و پوشش
را نباید مادی
تصوٌر کرد.
زیرا پوشش معنوی
و حتی مینوی و
الهی میباشد.
که هربار صفات
جدید الهی تر
تبدیل در روش
و صفات الهی
حیوانی تر
قرار میگیرد.

در
عرفان و فلسفه
های الهی، جان
بشری و حیوانی
را ( نَفس) نیز
میگویند. که (نفس
امٌاره) أمر
دهنده به تن و
ذهن انسان بهر
کاری میباشد.
که انسان بشری
فطرتا با عقل
بشری و
امکانات ژنتیک
روح حیوانی میخواهد
بهشت چهارم موعود
نوعی الهی تولد
بشری قبلی خود
را استفاده کند.
ولی سالکان با
خویشتن داری
در لذٌت بهشتی
بردن، آن را
در راه تحقٌق کرامات
بالقوٌه مصرف میکنند،
و چون بشهود نهائی
قائم رسیدند،
میتوانند بدون
مسؤلیٌت الهی
معصومانه بقیّه
آن کرامات بالفعل
نوع بشری خود
را مصرف کند ،
که آن کرامات
بالفعل باقی
مانده مفید زندگی
نوع فوق بشری نمی
باشد. نفس امٌاره
همین عقده ها
و عقیده ها و
کمپلکس های انسان
از ادوار
حیوانی قبلی و
طفولیٌت و
حیات نوع بشری
او است. ولی سالکان
با تزکیه نفس و
پاکسانی روان از
عقده ها و
عقیده ها و
عادات زشت و
جهالت، نفس
اماره را
تبدیل ( نفس
مُطمئنٌه)
میکند. که با عقل
حقیقت جوی خود،
بدنبال حقیقت الهی
و شهودی میرود.
و باطمینان از
انجام وظیفه الهی
خود، آرامش خیال
پیدا میکند.
زیرا این
همانی مراتب
الهی تر یافته
و زندگی الهی تر
مینماید. که همراه
آن عقل الهی
تر و رؤیا ها و
صفات ناشناخته
حتی برای انسان
کامل از مراتب
تجلٌیات شهودی
خود پیدا مینماید.
که روان و روح حیوانی
انسان، روحی
الهی و مقدٌسی
چون روح القدس،
ایدآل کمال میسٌر
الهی برای نوع
بشری شده است.
که شاهد قائم
با مرگ قبل از مرگ
ارادی پیامبرگونه
و شهود هفتم عرش
رحمان، برای سالکان
احتمالی خود پیامبری
مینماید.
آنگاه وی دارای
( نفس مُلهِمه) میباشد.
که الهامات و
وحی الهی و
افکار تازه و
مربوط بنوع فوق
بشری آینده، بتدریج
بدل و فکر انسان
کامل میرسد. و از
محل سطوح بالاتر
الهی، عقل و
افعال و اقوال
و رفتارهای او
الهی گونه
میگردد.

طبیعی است
که هر ملٌت و
قومی برای روح
و حتی برای هر
مفهومی الفاظ خاص
زبان خود را
دارد. ظاهرا
مفهوم الفاظ
گاهی یکی
هستند. ولی
باهم
تفاوتهای تکاملی
و ماهوی زیاد دارند.
تجلٌیات الهی
هفتگانه نورتجلٌی
برای نوع بشری
نیز ظاهرا در
ترتیب شهود
یکی هستند،
ولی ابعاد
باطنی و معنوی
و مینوی خاص خود
را دارند. که خداوند
دو چیز را
مانند هم نیافریده.
و چون خداوند
هر موجودی را
مانند خود،
منحصر بفرد
آفریده است، و
بخصوص انسان کامل
بشری که پس از
شهود عرشی، فراوان
سطوح (شهودهای
عقلی) و الهامات
لدنٌی دارند
که ( ذخیره آخرت)
بهتر برای
تولد نوع فوق بشری
در فصول نوعی بهتر
و عقل و کرامات
باز بهتر و بیشتر
از یکدیگر هستند.
که شاید دیر یا
زود با ولایت مهدوی
نوع فوق بشری،
بشهود نور ربٌ
رحمان ربٌ النوع
فوق بشری، و
حتی عرش ربٌ برتر
از رحمان
برسند. که از هزاران
برابر عقل به میلیونها
برابر عقل نوع
بشری و قدرت درک
صفات الهی و
کرامات و امکانات
الهی خواهند رسید.
که معجزه خدا
و معجزه گری مراتب
الهی برای
دیگران
میباشد. مانند
معجزه نجات روح
حیوانی انسان
سالک، که بمقام
الهی روح الهی
ربٌ النوع
میرسد. که از
عمق حقارت و
حضیض قهقرا،
به اوج مراتب الهی
و شهودی
بالاتر میبرد.
و معراج و
اسراء روح خود
و سالکان خویش
میرساند. ولی ما
در نوشته های
خود نام
(ژنتیک روحی) برای
روح انسانی
یاد میکنیم . که
چون ژن های
کرموسوم،
قدرت تکامل و تعالی
و فزونی مقام
و برکت پیدا
میکند. گوئی
چون طبقاتی
روی هم، مانند
طبقات پیاز تو
در تو، که هر
کدام یک پوشش
مادی و پوشش
عقلی تازه، و پوشش
نوعی بالاتری
بروی هم پیدا میشود.
گرچه فزونی معنوی
و مینوی است. ولی
فزونی مادی محسوس
أتمی ما نمی
باشد. روان شناسان
علمی منکر
روح، عاقبت
آغاز از زیگموند
فروید طبیب روان
زمان، نام (
ناخود آگاه)
را برای روح اضافه
کرد. ولی
حافظه انسان
را نیز ( خود
آگاه) خواند. که
ناخود آگاه جای
انباشته شدن
آثار معایب و
کمبودها و
مفاسد روان،
بنام عقده ها
وعقیده ها
شده، که از
گونه صفات زشت
انواع حقیر پیشین
میباشند. و انسان
غیر سالک نیز
بجای تکامل
روان،
بقهقرای بیشتر
مقام نوعی و
الهی روان
حیوانی خود
میرود. که عقل
و کرامات
بالفعل خود را
از دست میدهد.
که پس از مرگ
بشری و تحقٌق نیافته
کرامات
بالقوٌه مورد نیاز
تولد نوع و
مقام الهی بالاتر،
که میبایست اکنون
این بالقوٌه
ها بالفعل گردند.
آنگاه پس از مرگ
نوع بشری، روح
حیوانی تر شده
غیر سالکان و قشری
های مذهبی مشرک،
که خواست خدا
را انجام
نداده، وارد
یک نطفه در
رحم مادری حیوانی،
و همراه پانصد
میلیون اسپرم دیگر
نظیر خود، که هر
کدام روحی در
تلاش برای
تعالی در
صورتهای نوعی ومادی
برای تولد خود
بجهان هستند. ولی
تنها یکی از اسپرم
ها موفق به
ورود بداخل اوول
مادر، برای ساختن
جنین طفلی را بوجود
میآورد. که
روح جنین دو باره
از نردبان
انواع، خود را
بکمال شایستگی
تولد نوعی
بهتر و هزاران
تولدات نوعی و
مرگ
و میر با هر شش
ولایت سلوکی،
بشهود ششم قائم
روح القدس
برسند، که تنها
مدرک قبول الهی
آنها برای
تولد نوع فوق بشری
است.

روح
انسان کامل الهی
و روان انسان
غیر کامل، در
واقع (روح یا عقل
) هر دو یک نام کلٌی
بر مجموعه
صفات الهی یک موجود
است، که این
صفات در وحدت وجود
عنوان روح
دارند. صفات الهی
هیچ کدام مادی
نیستند، و تا حدودی
برای انسان
ماهیٌت معنوی
و برای کاملان
الهی ماهیٌت
مینوی دارند.
گوئی روح
انسان کامل
شده بگفته برخی،
توده ای از
عقل میباشد.
که حتی خداوند
مطلق را نیر
عقل عظیم و
مربوط بهر ربٌ
النوعی
میگویند. که البته
عقلی بودن خداوند،
یکی از صفات
خداوند و مراتب
الهی است، و نه
بصورت ماهیٌت
چون ماده تنها
از عقل. پس هر
موجودی بخصوص انسان
در هر فصل
نوعی، وقتی که
منحضر بفرد در
نوع خود چون خداوند
میباشد.
ماهیٌت های
تکاملی همه مراتب
نوعی گوئی تحت
جمادی و جمادی
و گیاهی و
حیوانی و فصول
فراوان نوع بشری
تولدات گذشته ژنتیک
روحی را دارا میباشند.
که اکنون برای
ما درجه عقل و
صفات و اخلاق
و رفتار و
گفتار انسان
جلوه میکند.
پس عقلهای
انسانی یکسان
در نام ولی یکسان
در ماهیٌت و
مقام الهی
نیستند. و هر
یک با سطوح مختلف
الهی مُدبّر
خاص خود
ارتباط الهامی
دارند. گوئی مراتب
مدبٌر فکر میکنند،
که انسان خود
را متفکٌر
میداند. که حتی
بجای انسان
احساس از حواس
مینمایند.
برای ما می
بینند، که ما
تصوٌر میکنیم
خودمان می
بینیم. پس
آنها ما را
زنده و در
حیات نگاه میدارند.
و لذا مدبٌران
نام ( روح حیاتی)
هستند. برای
چشم و درک انسان
تمام عملیٌات
عقلی و ذهنی و
حافظه و سلیقه
و هنر و
بسیاری صفات دیگر
که گهگاه در برخی
پیدا میشود،
که دیگران ندارند.
و جمعا این
عقل مقام روحی
صاحب آنرا
نشان میدهد.
که در سلوک
بصورت تعداد مراتب
شهودی
هفتگانه،
میتوان این
ارواح را جدا از
هم طبقه بندی کرد.
و الاٌ در
عالم الهی و
تمام عوالم
خداوند، همگی
در ( وحدت وجود )
و یگانه خود
هستند. و این
صفت قدرت
تصوٌر و تفکیک
ذهنی انسان است،
که طبقه بندی
نوعی عوالم
متفاوت الهی و
مادی ناسوت و ملکوت
و جبروت
مینماید. و
انسان در سلوک
الهی و تزکیه نفس
و روان آلوده
به عقده ها و
عقیده ها و
مقاسد و معایب
و کمبودهای لازم،
میتواند سطح عقل
و روح و مقام الهی
خود را بالا ببرند،
که داده های
الهی تازه ای خواهند
یافت. ولی غیر
سالکان کرامات
بالفعل خود را
سوخت لذٌت و شهوت
و شُهرت و اوهام
ذهنی و سرگرمی
های فریبنده
زندگی
مینمایند. که دوچار
کارماها و
تکرار گذشته
ها در آینده
ها و در انواع
حقیر نسخ و
مسخ و فسخ
میشوند، که دوباره
پس از صدها هزار
و میلیون ها سال
و حتی صد باره،
بنوع بشری
وهمین سلوک
الهی در هر شش
ولایت سلوکی ،
برای کسب شهود
نور قائم باید
برسند
وخواهند رسید.
و از حیوانیٌت
و جهالت خود، تبدیل
بفرشته الهی
شوند که معراج
روحی و فکری و
احوالی و رؤیائی
الهی خواهد داشت.

میتوان
ماهیٌت روح را
بجای (ماهیٌت کمٌی)
چون هر ماده دیگر،
از ( ماهیٌت
کیفی و صفات)
الهی دانست،
زیرا روح از
ماهیٌت عوالم
الهی میباشد.
لفظ ( صورت ) را عرفا،
برای صورت
نوعی حیوانات
و انسان
میگویند .و روح
الهی آنها را (
معنی یا کیفیٌت)
میدانند، که
جنبه های باطنی
امور ظاهری
مادی محسوس
میباشد.
معمولا
انسانهای کم
عقل که رشد عقلی
و تکامل روحی ندارند،
جز ظاهر تن را
نمی بینند.
ولی عاقل تران
جنبه های معنوی
و ذهنی انسان مادی
را میتوانند
درک کنند. و
الاٌ اولیای
الهی از جنبه
های مینوی
وجود انسان
الهی شده آگاه
هستند. که خود
را نیز این
همانی مراتب الهی
را دارند. و هر
کس در سطح
مقام الهی خود
برتری ادراکی دارد.
شاید عنوان عقل
برای روح در مقابل
آن جهل در
برابر روح حیوانی
انسان غیر
سالک و قشری
های مذهبی
مشرک،( عقل ناقص)
دانست. ولی
همه آنها در
نسبیٌت خود
واقعیّت
دارند، که هر
کس خود از نظر پیشرفت
شهودی یا آلودگی
های صفاتی دارد.

روح
انسان همان (حقیقت
وجودی) انسان است،
نه تن و ذهن و
روان او. که
مانند لباس و
کفش و کلاه
انسان، اضافاتی
موقٌت بر تن و ذات
ژنتیک روحی انسان
میباشد. انسان
کامل بازگشته بخلق،
چون تولد نوع
فوق بشری هفت هزار
سال بعد را
بیابد، گوئی
که در بُعد
چهارم از هم اکنون
میباشند.
انسان سه بعدی
تن و ذهن و
روان است. و بعد
چهارم او روح
الهی قائم روح
القدس میباشد.
که شاهد قائم از
نوع فوق بشری
(روح مقدسی) یا
روح القدس
دارد، که در صدد
مقدٌس تر شدن
با شهود نور
رحمان در
آینده فوق
بشری میباشد.
که آنگاه خود
را برای تولد
پنج بعدی نوع باز
بالاتر از نوع
فوق بشری
شایسته میکند.
که حتی ما نمی توانیم
در کیفیٌت و
ماهیٌت نوع چهار
بعدی را تصوٌر
کنیم . چه رسد
بموجودیٌت پنج
بعدی و حتی ده بعدی
و هزاران بعدی،
که مراتب الهی
آن چنان هستند.
که یک روح فردی
عاقبت باید
بآنها برسد،
که فرمان( کن فیکون)
شدن و صیرورت و
تکامل بهمین معنی
أبدی میباشد.
ولو پس از
کارماهای
مکرر گذشته ها
در آینده ها
بوده باشد.

تفکیک ذهن
انسان از
عوالم الهی و
طبقات تکامل نوعی
و بهشتی، در
حقیقت در وحدت
وجود خداوند
مطلق هستند.
انسان اگر تفکیک
و طبقه بندی
علمی و مادی
از مفاهیم و محسوسات
نکند نمی توانذد
در حافظه خود نگاه
دارد. و حتی تصوٌرات
انسان نیز در طبقات
معنوی و مینوی
خود میباشند.
روح حیوانی
طفل در انسان
کامل، تبدیل به
( روحی ملکی)
فرشته گونه
چون ملائک در
تصوٌر انسان
میباشد. و ربٌ النوع
قائم ایدآل
کمال میسٌر
برای روح
انسان بشری
است . و الاٌ
روح قائم و عقل
کلٌ الهی روح القدس،
خود قطره ای
از عوالم الهی
بالاتر
میباشد. بقول
محمد و قتی ربٌ
قائم را در
عرش رحمان
دیدم ، او سر
به آسمان
داشت، که یا قدٌوس
یا سبٌوح
میگفت . یعنی
ای خدای بالاتر
که ربٌ رحمان باشد،
تو مقدٌس تر و شایسته
تسبیح و بسوی تو
رفتن، و ستایش
و پرستش بیشتر
هستی. گرچه قائم
روح القدس با عظمت
خود ، قطره ای
در برابر
دریای ربٌ رحمان
است. در
حالیکه ربٌ رحمان
خود نیز قطره ای
در برابر
اقیانوس ربٌ بالاتر
از خود میباشد.
که کامل الهی
ولایت محمدی
شاهد عرش ربّ
رحمان عظمت
مراتب ارباب
نوع آینده را در
حجم های سمبولیک
تمثیلی، و
بصورت نقاشی
گل ها ملاحظه
میکند. که نقوش
فرش عرش رحمان،
زبان تکلٌم خداوند
بالاتر برای
امکان فهم
انسان شاهد
عرش میباشد. که
کوچکترین گل
فرش عرش رحمان
، در تجربه
این نویسنده، به
نام ( حقیقت
محمدی) داشت ،
یعنی همان
قائم نسبت
بسمبول ربٌ النوع
اعلای رحمان،
که (کرسی وسط
عرش) را بسیار بزرگ
اشغال کرده بود.
واقعا نسبت بیک
قطره در برابر
دربا بود. در
حالیکه باز
گلبرگی را
بیرون از نقش کرسی
دیدم، که پایان
این گلبرگ در سمت
راست فرش عرش،
در افق دور مطلق
کشیده شده بود.
که بقیه گلبرگ
و حتی تمامی گل
مربوطه دیده نمیشد.
که در افق های دور
سمت راست فرش
عرش بود. که یک ژنتیک
روحی ، باید
در تولدات
انواع فوق بشری
مدام بربٌ برتر
از ربٌ عظیم
قائم و ربٌ
اعلای رحمان
برسد. و تا ربٌ الأرباب
الله یک روح
فردی، باید
تکامل و شایستگی
لازم برای دیدار
مراتب الهی را
پیدا کند. که شایسته
شهودی و ادراک
عقلی مشهودات
بوده باشد. که روح
هر أتمی این
چنین باید بخداوند
الله بازگشت کند.

اصطلاح
گبریال
جبرئیل از مسیح
بزبان عبری
او، که نخستین
پیامبر ولایت پنجم
نوع بشری
مسیحی، و بمعنی
تقدٌس بود.
بمعنی ایل و اله
و مقیم جبروت
خود میباشد.
که جبروت اول(
مکان لا مکان)
ربٌ النوع بشری
قائم بقول محمد
میباشد. و عرش
رحمان در
معراج روح محمد
و هر کامل محمدی
در مرز جبروت دوم
میباشد، که
شاهد عرش
رحمان بالای
آن نمی رود. که مهدی
موعود محمد
آخرین کامل
ولایت محمدی
در ۵۵ قرن
دیگر از امروز،
نخستین روحی
خواهد بود که بالای
عرش رحمان میرود
. که نور ربٌ رحمان
را می بیند، و
معراج های بالاتر
نیز خواهد
داشت، که تا
عرش ربٌ برتر
از رحمان
معراج میرسد،
که نام اورا نمیدانیم
و مهدی خواهد گفت.
آنگاه عقل شاهد
نور رحمان در مهدی
وهر کامل الهی
مهدوی، طول زمانهای
بعدی، از
هزاران برابر
عقل و کرامات
و صفات الهی
نوع بشری به
میلیونها برابر
عقل بشری
میرسند، که
گوئی از مراتب
الهی بالاتر
نیز میگردند.
بی نهایت جبروتها
هر یک بدنبال هم
در مقام الهی
مکان لا مکان
یک ربٌ النوع میباشد.
که خداوند
(الله أهو) در
مطلق أبدیٌت
بصورت نور
الأنوار و روح
الأرواح و ربّ
الأرباب میباشد.
که آخرین جبروت
با نام لاهوت
میباشد.
سالکان با تزکیه
نفس در تخلیه و
تحلیه به
تجلیه های هفتگانه
میسٌر ولایت
سلوکی خود
میرسند. که خود
نیز این همانی
مراتب تجلٌیات
شهودی را
میابند. گوئی
در تولد دوم الهی
انسان کامل
ولایت محمدی بیدار
شده از خواب مرگ
قبل از مرگ،
که برای شهود قائم
استقبال مرگ زود
رس را نموده بود،
همان تولد دوم
در مقام تجلٌی
الهی در جهان
نثیب شاهد آن شده
است. و لذا اولیای
الهی مراتب الهی،
نسبتا حقیقی
برای سالکان
خود میباشند.
که بقول
فردوسی عارف، چو
فرمان یزدان
چو فرمان شاه
است. که پیر کامل
حسینی برای سالکان
خود( قرآن ناطق)
و تنها
نماینده خداوند
برای سالکان خویش
میباشد. گرچه
اورا صاحب مقام
انسانی شهود حسینی
نیز میگویند. که
أدم نخستین اولی
العزم کاشف
نور حسینی
بود. و با عرش مقام
حسنی از خواب مرگ
قبل از مرگ بیدار
شد. دو مقام همیشه
انسانی برای همه
ولایتهای سلوک
الهی انسا
زنده میباشند.
که در هر
ولایت بالاتر
الوهیٌت و
تقدٌیس آنان
بیشتر، و نام محلی
قوم خود را
دارند. که نام حسینی
و حسنی را محمد
گذارد. یعنی (حَسن
) تحسین و
تکامل و زیبا و
نیکو شده است،
و (حُسین )
حَسنک و مقام کمتر
از حسن امام هر
زمان است. که
هرچه خوبان همه
دارند مقام
حسنی بتنهائی دارد.
و از بین ۳۱۳ ولیّ
الهی حسینی زنده
بگفته محمد،
بر گزیده خداوند
میباشد. که وی
نیز مرگ و
جانشینی دیگر از
کاملان زنده
دارد . که همیشه
در شهود دوم سالکان
دیده میشود.

در نوشته
های غربیان
نفس یا روح حیوانی
را سلف Self
یا أصل خود
و یا سول soul میگویند،
که بفارسی
سرشت و ذات انسان
نیز گفته میشود.
این روح انسان
کامل شخص هر خوب
وبد نسبی
تشخیص میدهد،
که انتخاب عقلی
او میباشد. و
یا درجه تقرٌب
آن روح
بخداوند، و
درستی نظر و
عقیده او ، و
درچه پاکی ذات
شخص است. ک اولیای
الهی مقرٌبان
خداوند و
محبوبان او هستند.
که بقول پیامبر،
یک انسان مؤمن
کامل اوم
کرده، برای
خداوند بیشتر
از تمام هستی و
موجودات هستی
ارزش دارد. که آنها
تاکنون بکمالات
الهی انسان کامل
با سلوک الهی
نرسیده اند.

M240

روح
شناسی و روان
درمانی طبّی

اکنون
علم طبّ نوع
بشری بآنجا
رسیده که ظرف
صد سال أخیر
بخصوص دانش روان
درمانی طبّی
بیماران
دیوانه ویا
دارنده
اختلالات
عقلی و روانی
را بوسیله
روان کاوان
دنبال میشود.
که از فراوان
بیماری های
روحی
ناشناخته
تنها انگشت
شماری از
بیماریهای
روانی را
شناخته اند، که
آغاز همه آنها
بیماری
دپریشن و
افسردگی و روان
پریشی است .
ونیز تنها در
حدّ رساندن
بیمار
أنورمال بحدّ
انسانهای
نورمال عادی،
که معمولا
بندرت شفای
کامل دست
میدهد. زیرا
طاقت جسم و
ذهن وژنتیک
روحی انسان
بیش از پنج
رده بیماری
روانی متوالی
که در بیماران
دست میدهد نمیتواند
زنده بماند. ولی
در واقع تمام انسانهای
سالک و نورمال
و آرام
ندانسته دارای
بیماریهای
ناشناخته
روانی هستند،
که خود مقدمه
بیماری افسردگی
میباشند. و
آثار آنها در
هنگام غضب و درد
و آشفتگی و
بحرانهای
زندگی ولو
برای لحظاتی
ظهور میکنند،
که معمولا
بپزشک و
معالجه نمیرسند.
ولی اولیای
الهی آگاه از
احوال منفی و
مخفی روان
انسان سالک
هستند که خود
داشته وخداوند
نیز با
الهامات
لدنّی خاص
اولیای الهی
بآنها آگاهی
بر ای معالجه
میرساند. تا
سالک صفات
حیوانی وحتی
صفات نوع بشری
خود را رها
کرده صفات
الهی تجلّیات
شهودی و این
همانی مراتب
الهی را بیابد
. که ما نیز در
نوشته های خود
باین بیماری
های روانی
بخصوص در
مقالات فهرست
زیر آنها را
با استلال علم
روان شناسی و
عرفان الهی هر
دو را مطرح
کرده که در
این مجموعه
آمده و قابل
دریافت اصل مقالات
از وبسایت
نویسنده ممکن
میباشد.

نفس و ذهن و
عقلm011                                              دین
و تکامل روحm 125

نفس
وتزکیه های
غیر سلوکیM012                                 تمدّن
ودوری از تکامل
روح M014

در خاتمه
انتظار دارم خواننده
گرامی بنفع
خود و آینده
أبدی خویش با صبر
و علاقه بررسی
نوشته ها
نماید که حاصل
حدّ أقل پنجاه
سال مطالعات
علمی وعرفانی
و سلوکی
نویسنده میباشد.
تا خداوند چه کمکی
در معرّفی پیر
کامل ولیّ
الهی و زنده
مناسب مشکلات
روانی سالک
بطالب لقای
الهی در
رؤیاها بنماید.
آنگاه پس از
پیمان و تسلیم
بدستورات
عملی پاکسازی
روانی او چون
هر دستور
پزشکی به مراتب
تجلّیات خود
برسد که در
شهود قائم
تنها ویزای ورود
بنوع فوق بشری
بهشت نوعی
چهار بُعدی
هفت هزار سال بعد
را خواهد
داشت. و در
تجلّیات
شهودی پائین تر
از قائم
شاهدان
ولایتهای قبل
از محمد در
فصول نوع بشری
بهتر و با
امکانات بالفعل
و بالقوّه
بیشتری
خواهند بود که
بجهان متولد
میشوند که ولی
کاملان شاهد
نور قائم در
ولایت سلوکی محمدی
، با قدرتهای حیاتی
وعقلی و روحی
نیرومند تر
ادامه پاکسازی
ژنتیک روحی
خود را در نوع
فوق بشری بنماید.
که شاید باز
با کمتر ده در
صد پاکسازی
سالکان کامل نوع
فوق بشری در
ولایت مهدی
موعود محمد که
55 قرن دیگر
بعثت بجهان
دارد چون کشف نور
ربّ رحمان
وحتی عرش ربّ بربر
از رحمان ولایت
هفتم سلوکی و
حتی نسلهای
نوع فوق بشری
را آغاز
مینماید. که
همان موعود
سوشیانس سوم
زردشت و موعود
دوم فارقلیط
مسیح خواهد
بود. گرچه تا أبدیّت
بی انتها
تجلّیات و
ارباب نوع
بالاتر تا
خداوند الله
أهورمزدا در
پیش هست که
بفرض محال
رسیدن بنور
الأنوار و روح
الأرواح الله هنوز
هیچ ژنتیک
روحی بخداوند
هو بیرون از
هستی نرسیده
است.

M247

علم
روان شناسی و
علم روح الهی
یافتن

هدف خداوند
از آفرینش
تمام هستی و
موجودات هستی
از انواع تحت أثیری
و أثیری و
انواع
موجودات أتمی
و مولکولی و
ژنتیکی، و
دیگر انواع
اورگانیک
گیاهی
وحیوانی و
بشری و حتی بی
نهایت انواع
فوق بشری
آینده و فرشته
گونه سراسر
تأمین تکامل
روح انسان و
هر موجودی
است. که انسان
بشری در فصول
آخر نوعی خود
همچنان در
حیوانیّت نوع
بشری است، تا
وقتی که با
سلوک الهی و
معالجه روان
آلوده بصفات
حیوانی وبشری
نپردازد، و ناخودآگاه
کنونی خود را
در تخلیه
وتحلیه
بتجلیه های
الهی نرسد، و
بشهود ششم نور
قائم روح
القدس با مرگ ارادی
قبل از مرگ
صورت گیرد، که
آنگاه روحی
مقدّس و الهی
خواهد یافت
،که شاایسته
تولد هفت هزار
سال بعد در
نوع فوق بشری
فرشته گونه و
بهشتی خواهد
بود. و لذا این
نویسنده
تجربه عبور
سلوکی و شهودی
از مراتب
روانی خود را
در مقالات و
نوشته هائی
آورده که برای
دوری ازمشکل
زیادی نوشته
ها اینک آنها
را فهرست وار
تنها در باره جهان
روان شناسی
علمی و روح
شناسی عرفانی
ذیلا باطلاع خواننده
گرامی میرساند
تا هر مقاله
مورد نظر خود
را از وبسایت
این نویبسنده
دریافت کند.

آیا من
خودم هستم؟M 009                          نفس و
تضاد آن M008

نفس و
تزکیه های غیر
الهی
M012                        عقل
و جنونM019

خیال و
تخیّل – تغییر
وتبدیلM021                        ما
کجا و خلیل
الله کجا M045

سمپاتی
و هم آهنگی با
جهانM063
روح
چیست؟ M079

غرایز
حیوانی M080                                         تفاوت
انسان و حیوان M081

زیگموند
فروید و ناخود
آگاه
M082                        خواب
و خیالM084

شخصیّت
فر دیM085                                       جبر
ذاتی یا مقام
روحی انسانM100

نفس یا
روان
M101                                          من
یا شخصیّت
فردی
M116

شفقت و
ترحّم وعشق
بپائین ترM117                      شخحصیّت
فردی ووحدت
وجودM125

حقیقت
و مکانیزم ذهنM131                                علم
و عقل نوینM133

تعبیر
خوابM161                                            روح
یا روان M167

اراده
انسانی M172                                           سلوک
ورهروی بسوی
خداM 174

ناخود
آگاهM 199??                                           نفس
یا روح چیست؟ M213

خیال و
تخیّل M227                                                    صورت
ومعنی
M228

روح M229

در
خاتمه
خواننده آگاه
بهتر از هرکس
خواهد دانست
تا آنچه خود
داشت پس
زبیگانه
تمنّی نکند که
هر موجودی خود
در فطرت أزلی
و نیز ذات
فطری و طبیعی
کنونی بشری خود
تمام هدفهای الهی
را داشته که
در وظیفه و
ادر اک عقلی
میتواند
بتعالی عقلی
سلوکی با
تخلیه وتحلیه
وتجلیه برسد.

M250

روح شناسی
و روان درمانی
طبّی

اکنون
علم طبّ نوع
بشری بآنجا
رسیده که ظرف
صد سال أخیر
بخصوص دانش روان
درمانی طبّی
بیماران
دیوانه ویا
دارنده
اختلالات
عقلی و روانی
را بوسیله
روان کاوان
دنبال میشود.
که از فراوان
بیماری های
روحی ناشناخته
تنها انگشت
شماری از
بیماریهای روانی
را شناخته
اند، که آغاز
همه آنها
بیماری دپریشن
و افسردگی و
روان پریشی
است . ونیز
تنها در حدّ
رساندن بیمار
أنورمال بحدّ
انسانهای
نورمال عادی،
که معمولا
بندرت شفای
کامل دست
میدهد. زیرا
طاقت جسم و
ذهن وژنتیک
روحی انسان
بیش از پنج
رده بیماری
روانی متوالی
که در بیماران
دست میدهد
نمیتواند
زنده بماند. ولی
در واقع تمام انسانهای
سالک و نورمال
و آرام
ندانسته
دارای
بیماریهای
ناشناخته روانی
هستند، که خود
مقدمه بیماری افسردگی
میباشند. و
آثار آنها در
هنگام غضب و درد
و آشفتگی و
بحرانهای
زندگی ولو
برای لحظاتی
ظهور میکنند،
که معمولا
بپزشک و
معالجه نمیرسند.
ولی اولیای
الهی آگاه از
احوال منفی و
مخفی روان
انسان سالک
هستند که خود
داشته
وخداوند نیز با
الهامات
لدنّی خاص
اولیای الهی
بآنها آگاهی
بر ای معالجه
میرساند. تا
سالک صفات
حیوانی وحتی
صفات نوع بشری
خود را رها
کرده صفات الهی
تجلّیات
شهودی و این
همانی مراتب
الهی را بیابد
. که ما نیز در
نوشته های خود
باین بیماری
های روانی
بخصوص در
مقالات فهرست
زیر آنها را
با استلال علم
روان شناسی و
عرفان الهی هر
دو را مطرح
کرده که در
این مجموعه
آمده و قابل
دریافت اصل مقالات
از وبسایت
نویسنده ممکن
میباشد.

نفس و ذهن و
عقلm011                                              دین
و تکامل روحm 125

نفس
وتزکیه های
غیر سلوکیM012                                 تمدّن
ودوری از تکامل
روح M014

در خاتمه
انتظار دارم خواننده
گرامی بنفع
خود و آینده
أبدی خویش با صبر
و علاقه بررسی
نوشته ها
نماید که حاصل
حدّ أقل پنجاه
سال مطالعات
علمی وعرفانی
و سلوکی
نویسنده میباشد.
تا خداوند چه کمکی
در معرّفی پیر
کامل ولیّ
الهی و زنده
مناسب مشکلات
روانی سالک
بطالب لقای
الهی در
رؤیاها
بنماید. آنگاه
پس از پیمان و
تسلیم
بدستورات
عملی پاکسازی
روانی او چون
هر دستور
پزشکی به
مراتب
تجلّیات خود
برسد که در
شهود قائم
تنها ویزای ورود
بنوع فوق بشری
بهشت نوعی
چهار بُعدی
هفت هزار سال بعد
را خواهد
داشت. و در
تجلّیات
شهودی پائین
تر از قائم
شاهدان
ولایتهای قبل
از محمد در
فصول نوع بشری
بهتر و با
امکانات بالفعل
و بالقوّه
بیشتری
خواهند بود که
بجهان متولد
میشوند که ولی
کاملان شاهد
نور قائم در
ولایت سلوکی محمدی
، با قدرتهای حیاتی
وعقلی و روحی
نیرومند تر
ادامه پاکسازی
ژنتیک روحی
خود را در نوع
فوق بشری بنماید.
که شاید باز
با کمتر ده در
صد پاکسازی سالکان
کامل نوع فوق
بشری در ولایت
مهدی موعود
محمد که 55 قرن دیگر
بعثت بجهان
دارد چون کشف نور
ربّ رحمان
وحتی عرش ربّ بربر
از رحمان ولایت
هفتم سلوکی و
حتی نسلهای نوع
فوق بشری را آغاز
مینماید. که
همان موعود
سوشیانس سوم
زردشت و موعود
دوم فارقلیط
مسیح خواهد
بود. گرچه تا
أبدیّت بی
انتها
تجلّیات و
ارباب نوع
بالاتر تا
خداوند الله
أهورمزدا در
پیش هست که
بفرض محال
رسیدن بنور
الأنوار و روح
الأرواح الله هنوز
هیچ ژنتیک
روحی بخداوند
هو بیرون از
هستی نرسیده
است.